You are on page 1of 96

‫ﺗﺎكﻫﺎي ﻋﺎﺷﻖ‬

‫)ر‪‬ﻣﺎن(‬

‫در ﺑﺎﻟﻜﻦ را ﺑﺎز ﻛﺮد و دﺳﺘﺶ ﺑﻲاراده ﻛﻠﻴﺪ ﭼﺮاغ را ﺟﺴﺖ‪ .‬اﺛﺮي از ﻛﻠﻴﺪ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻪﻳﺎدش آﻣﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻟﻜﻦ ﺧﺎﻧﻪﺷﺎن در ﺗﻬﺮان ﭼﺮاغ داﺷﺖ‪ .‬ﺷﺐﻫﺎي ﮔﺮم ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر‬
‫دﺳﺘﺶ ﺑﺮ ﻛﺎﺷﻲﻫﺎي ﺻﺎف ﮔﻞﺑﻬﻲ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻲآنﻛﻪ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺸﺖ‬
‫ﻧﻮﺷﻴﻦ ﺷﺎﻫﺮﺧﻲ‬
‫ﺳﺒﺎﺑﻪاش ﻛﻠﻴﺪ ﻛﻮﭼﻚ ﭼﺮاغ را ﺑﻪﻃﺮف ﺑﺎﻻ ﻓﺸﺎر ﻣﻲداد‪ .‬دﺳﺘﺶ را از دﻳﻮار زﺑﺮ‬
‫ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ ﭘﺲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ اﻣﺎ‪ ،‬ﻫﺰاران ﺗﺼﻮﻳﺮ را در ذﻫﻨﺶ ﺑﺮاﻧﮕﻴﺨﺖ‪.‬‬
‫ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﺑﻪدﻳﻮار ﺧﺎﻛﺴﺘﺮي ﺑﻲﭼﺮاغ و ﻛﻠﻴﺪ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮد ﻛﻪ ﺧﻮاب ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ ،‬آﺳﻤﺎن را ﻫﺎﻟﻪاي از اﺑﺮ ﺗﻴﺮهي دﻟﮕﻴﺮ ﻓﺮوﺑﻠﻌﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻨﻮز روز ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫آﺳﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﻏﺮوﺑﻲ اﺑﺮي داﺷﺖ‪ .‬ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ رﻧﮓ آﺑﻲ آﺳﻤﺎن را ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ اﺑﺮﻫﺎ‬
‫ﻫﻢ ﻛﻨﺎر ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ و ﺧﻮرﺷﻴﺪ در آﺳﻤﺎن ﻣﻲﺗﺎﺑﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺎز ﻫﻢ رﻧﮓ آﺳﻤﺎن ﺑﻪﻃﻮﺳﻲ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺐ ﻧﻴﺰ ﭘﺮدهي ﺳﻴﺎه ﺑﺮ ﭘﻴﻜﺮ آﺳﻤﺎن ﻧﻤﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺷﺐ ﻧﻴﺰ در ﻫﺎﻟﻪي ﺧﺎﻛﺴﺘﺮي رﻧﮕﻲ ﻓﺮو‬
‫ﻣﻲرﻓﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﻴﺎﻫﻲاش درﻫﻢ ﻣﻲآﻣﻴﺨﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻢ آﺳﻤﺎن اﺑﺮي ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﺳﺘﺎرﮔﺎن‬

‫‪5‬‬
‫ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ در دوران ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن راه رﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﭘﻨﺠﺮهي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﺑﺎد‬ ‫ﭼﻨﺪاﻧﻲ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ ﭘﺮدهي ﺳﻴﺎه ﺷﺮق آنﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﻣﺎدر را ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺒﺮد؟ آﺧﺮ از ﻣﺎدر ﭘﻮﺳﺖ و اﺳﺘﺨﻮاﻧﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺰﺷﻜﺎن ﻫﻢ دﻳﮕﺮ‬ ‫ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﻣﻲدرﺧﺸﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪﺟﺰ آن ﻛﻪ » روزﻫﺎي آﺧﺮ اوﺳﺖ‪ .‬ﻣﻮاﻇﺒﺶ ﺑﺎﺷﻴﺪ و ﺑﮕﺬارﻳﺪ‬ ‫آﻳﻨﻪي ﻗﺪي را ﺑﺎ اﺣﺘﻴﺎط از ﺟﻌﺒﻪ در آورد و در راﻫﺮو آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﻛﻮﭼﻜﺶ روﺑﺮوي‬
‫ﻛﻪ روزﻫﺎي آﺧﺮ را ﺑﻪﺧﻮﺷﻲ ﺑﮕﺬراﻧﺪ‪ «.‬اﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ؟ وﻗﺘﻲﻛﻪ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن رﻫﺎﻳﺶ ﻛﺮده و‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ دﻳﻮاري آوﻳﺨﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﻲ ﺑﻪ ﻗﺎب ﻗﺪﻳﻤﻲ دﺳﺖ ﻛﺸﻴﺪ و ﺧﻮدش را در آﻳﻨﻪي‬
‫زﻧﻲ دﻳﮕﺮ اﺧﺘﻴﺎر ﻛﺮده اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻚ زن ﻫﻢ ﺳﻦ و ﺳﺎل دﺧﺘﺮش‪ ،‬ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﻛﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﻮدﻛﻲاش ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﻫﺰاران ﺗﺼﻮﻳﺮ در آﻳﻨﻪ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ آﻳﻨﻪ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را در‬
‫آﺧﺮ ﭼﮕﻮﻧﻪ روزﻫﺎي آﺧﺮ را ﺑﻪﺧﻮﺷﻲ ﺑﮕﺬراﻧﺪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺪام اﺳﺘﻔﺮاغ اﺳﺖ و اﺳﺘﻔﺮاغ‪،‬‬ ‫ﺧﻮد ﺿﺒﻂ ﻛﺮده و ﭼﻮن ﭘﺮدهي ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﮔﺬارده ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺘﺎب را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻨﺪﻳﻦ‬
‫درد اﺳﺖ و درد و ﺣﺴﺮت روزﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺮدي ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮد زﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ﺑﺎر ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد و ﺣﺎل در آﻳﻨﻪ‪ ،‬در ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﻳﻚﺑﺎر دﻳﮕﺮ در‬
‫ﻛﻮﺗﺎﻫﺶ‪ .‬ﻣﺮدي ﻛﻪ از ﺷﻬﺮ ﻛﻮﭼﻚ و واﺑﺴﺘﮕﻲﻫﺎﻳﺶ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ او ﺑﭙﻴﻮﻧﺪد‪ .‬ﻣﺮدي‬ ‫آﻳﻨﻪي ﭼﺸﻢﻫﺎ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﺳﺎﻋﺖ دﻳﻮاري در آﻳﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ ،‬ﻧﻴﻤﺮوز ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ او را ﻣﻲﭘﺮﺳﺘﻴﺪ و ﭘﺪر دو ﻓﺮزﻧﺪش ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎل ﻣﺮد ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪﻫﻤﺎن‬
‫ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ ﻛﻪ در ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎدر از آن ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﺷﻬﺮي ﺗﻦ داده و ﻇﺎﻫﺮاً در‬ ‫روز زودﺗﺮ از ﻫﻤﻴﺸﻪ در ﺗﺎرﻳﻜﻲ رﻧﮓ ﺑﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﺎد اﺑﺮﻫﺎي ﺗﻴﺮه را ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮ ﻓﺮاز ﺷﻬﺮ‬
‫ﺗﻤﺪن ﺷﻬﺮي اُﺧﺖ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬دﺧﺘﺮﻛﻲ را درﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺮاي ﺳﻮﻣﻴﻦ ﺑﺎر‪ ،‬و اﻳﻦﺑﺎر از‬ ‫آورد و در ﺗﺎروﭘﻮد ﺷﻬﺮ وزﻳﺪ‪ ،‬آﺧﺮﻳﻦ ﺗﻚﺑﺮگﻫﺎي ﺑﺮﺟﺎيﻣﺎﻧﺪه ﺑﺮ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ را ﺑﺮ ﭘﻨﺠﺮهي‬
‫دﺧﺘﺮك‪ ،‬ﭘﺪر ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ ﺷﻬﺮي را ﺗﺮك ﮔﻔﺘﻪ و ﺑﻪ ﺷﻴﻮهي زﻧﺪﮔﻲ ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮد روي‬ ‫اﺗﺎق ﻛﻮﺑﻴﺪ و ﺑﺎز آﻧﺎن را ﻧﻴﻤﻪﺟﺎن ﺑﻪ ﺟﻨﺒﺶ واداﺷﺖ‪ .‬ﺟﻨﺒﺸﻲ دﻫﺸﺘﻨﺎك‪ ،‬زوزهﻛﺸﺎن‬
‫آورده ﺑﻮد‪ ،‬ﺷﺒﺎﻧﻲ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ در ﺷﻬﺮ ﻫﻤﭽﻮ ﺧﻮاﺑﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺧﻮاﺑﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ‬ ‫ﻫﻮﻟﻨﺎك‪ ،‬درد در ﺗﺎروﭘﻮد زﺧﻤﻲ ﺑﺮگﻫﺎ ﺟﻮﺷﻴﺪ‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺳﻨﮓ ﻓﺮوﻛﻮﺑﻴﺪﻧﺪ و ﺟﺎن‬
‫ﭘﻴﻮﻧﺪي ﺑﻴﻦ دو ﺗﻜﻪي ﺑﻴﺪار ﭘﻴﺶ و ﺑﻌﺪ از آن ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻪﺟﺰ ﻫﻤﺴﺮي ﺑﻴﻤﺎر و ﻛﻮدﻛﺎﻧﻲ‬ ‫ﺑﺎﺧﺘﻨﺪ و ﺑﺎز ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﭘﺮﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬درﺧﺘﺎن ﺧﺸﻚ دﻳﮕﺮ اﺷﻜﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮ آﺧﺮﻳﻦ‬
‫ﻛﻪ ﻳﺎدآور آن ﺧﻮاب ﻃﻮﻻﻧﻲ و دور ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﺳﺮﻃﺎن ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﻫﻤﭽﻮ آﺑﻲ رﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﻮد‬ ‫ﺑﺮگﻫﺎي ﺑﺮﺑﺎد رﻓﺘﻪ‪ ،‬در آﺧﺮﻳﻦ روز ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ‪ .‬در ﺳﺮﺧﻲ ﻏﺮوب ﺑﻪﺧﻮد ﭘﻴﭽﻴﺪﻧﺪ‪،‬‬
‫ﺑﺮده و ﻳﺎ اﻳﻦ ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺑﺎزﮔﺸﺘﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ دﻳﺮ ﻳﺎ زود ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را‪ ،‬ﻫﻤﻪي آن ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ را‬ ‫ﻏﻤﻨﺎك رﻗﺼﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﻐﻀﻲ ﺧﺸﻚ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺑﺎد ﺳﭙﺮدﻧﺪ و دﻣﻲ ﺑﺎ ﺑﺎد رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ‬
‫ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ اﺗﻔﺎق ﻣﻲاﻓﺘﺎد‪ ،‬ﻓﺮوﻛﻮﻓﺘﻪ و ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺧﻮد ﺑﺎزﻣﻲﮔﺮداﻧﻴﺪ؟ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ اﻳﻦ‬ ‫دﮔﺮﺑﺎر ﺑﻪﺧﻮد ﺑﺎزآﻳﻨﺪ و ﺑﻲﺧﻮد از ﺧﻮد ﻛﻤﺮ در ﻏﻢ ﺧﻢ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬روز در اوج ﺷﻜﻔﺘﮕﻲ ﺧﻮد در‬
‫دﮔﺮدﻳﺴﻲ ﺑﺎزﭘﺲﮔﺮاﻳﺎﻧﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻮد‪ .‬ﻋﺸﻘﻲ ﻛﻪ در ﺟﻮاﻧﻲ و زﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ‬ ‫ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻓﺮورﻓﺖ‪ .‬دلﺷﻮرهي ﮔﻨﮕﻲ ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﺑﻪﺗﺸﻮﻳﺶ واداﺷﺖ‪ .‬از وزش ﺑﺎد ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺪش‬
‫رﻳﺸﻪ داﺷﺖ وﻟﻲ ﻣﺮد ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را وﻳﺮان ﻛﺮد و ﺟﺰ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ و دود ﺑﺮ ﻛﻮﻳﺮ ﻗﻠﺐ ﭼﻴﺰي‬ ‫ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻮاره از ﻃﻮﻓﺎن ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد و ﺣﺎل ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎد او را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬ﺑﺪن‬
‫ﺑﺮﺟﺎي ﻧﮕﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻴﺴﺖدﻗﻴﻘﻪاي ﺑﻴﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻨﻮز ﺗﺼﻮري ﻣﻠﻤﻮس از ﻣﺮگ‬ ‫ﻧﺤﻴﻔﺶ ﺑﺎ ﻫﺮ زوزهي ﺑﺎد ﭘﻴﭻ و ﺗﺎب ﻣﻲﺧﻮرد و او ﺑﺎ ﻫﺮ ﮔﺎم ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﺧﻮد را در‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺮاﺑﺮ آن ﺣﻔﻆ ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻨﻮز ﺑﻴﺴﺖ دﻗﻴﻘﻪاي راه ﺑﻮد و ﺑﺎد ﻫﺮ آن ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﻲوزﻳﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﺷﻜﺴﺘﻦ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ‬
‫زﻏﺎل زﻳﺮ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﻛُﺮﺳﻲ ﺧﺎﻣﻮش ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎدي ﺳﺮد و ﺷﺪﻳﺪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي درﺧﺘﺎن‬ ‫ﺑﻪﮔﻮش ﻣﻲرﺳﻴﺪ و ﺷﺎﺧﻪي ﺟﻮان درﺧﺘﻲ ﭘﻴﺮ‪ ،‬ﺟﻠﻮي ﭘﺎي او ﺷﻜﺴﺖ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ در‬
‫ﺑﺎغ را ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ زﻣﻴﻦ ﺧﻢ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ و ﻓﺮﻫﺎد ﻫﺮ ﻳﻚ ﻛﻨﺎري ﻛﺰ ﻛﺮده و در ﺳﻜﻮﺗﻲ‬ ‫ﺑﺮاﺑﺮ ﻳﻮرش ﺑﺎد راه ﻣﻲﭘﻴﻤﻮد و از ﺧﻮد ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ ﺑﻪ آﺷﻴﺎن ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ و ﺟﺎن‬
‫ﻏﻢﺑﺎر ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﺑﻲﻛﺴﻲ ﺑﻪﻫﻨﮕﺎﻣﻪي ﻣﺮگ ﻣﺎدر ﺑﺮ ﻗﻠﺒﺸﺎن ﺳﺎﻳﻪ اﻓﻜﻨﺪه‬ ‫ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪدر ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺮد؟ او ﺟﻮان ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻇﺮﻳﻒ و ﻧﺤﻴﻒ اﻣﺎ ﺟﻮان ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎدر ﻫﻢ ﺟﻮان‬

‫‪7‬‬ ‫‪6‬‬
‫اﺧﺘﻴﺎر ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﺎﮔﻔﺘﻨﻲﻫﺎ را ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﻲراﻧﺪ؟ ﻛﻼﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ ،‬ﺑﺎ آنﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ روزﻫﺎي آﺧﺮ ﻣﺎدر اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻴﺎﻣﺪ و ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮ درد از‬
‫زﻧﺪان و ﺷﻜﻨﺠﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻛﻒدادن ﻣﺎدر ﻣﻲاﻓﺰود‪ .‬ﻓﺮﻫﺎد ﺑﺎ ﺑﻐﻀﻲ ﺗﻠﺦ ﻓﺮﻳﺎد زد‪ » :‬ﺧﻮدم ﻓﺮدا ﻣﻲرم دﻧﺒﺎل ﻛﻔﻦ و‬
‫ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬داره ﻗﺎﻃﻲ ﻣﺮغ و ﺧﺮوسﻫﺎ ﻣﻲﺷﻪ! ‪ ...‬ﻣﻲﺧﻮاد ﺑﭽﺴﺒﻪ ﺑﻪ‬ ‫دﻓﻨﺶ‪ .‬اﺻﻼً ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺧﺒﺮ ﻧﺪﻳﻢ‪ .‬ﺑﺬار از دﻳﮕﺮان ﺑﺸﻨﻮه و ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻜﺸﻪ‪«.‬‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮدش و ﻣﺒﺎرزه رو رﻫﺎ ﻛﻨﻪ! ‪ ...‬ﻫﻪ! ﻣﻲﺧﻮاد زن ﺑﮕﻴﺮه‪ ،‬رﻓﺘﻪ ﺗﻮ ﻻك ﺧﻮدش‪«...‬‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز اﺷﻚ ﻣﻲرﻳﺨﺖ و ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬زﺷﺘﻪ‪ .‬ﭘﺲﻓﺮدا‬
‫ﻓﺮﻫﺎد ﺑﺎ دﻟﻲ زﺧﻤﻲ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ و دم ﻧﻤﻲزد ﻛﻪ ﭼﺮا ﺧﻮد ﺷﻤﺎ ﻣﻬﺮ ﺳﻜﻮت ﺑﺮ ﻟﺐ زدهاﻳﺪ؟‬ ‫ﻓﺎﻣﻴﻞ ﻣﻴﺎن‪ ،‬ﻣﻲﮔﻦ ﺑﺎﺑﺎﺗﻮن ﻛﺠﺎس‪«.‬‬
‫ﭼﺮا ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪﺧﻮد و زﻧﺪﮔﻲ ﺣﻘﻴﺮﺗﺎن ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ و ﺑﺲ؟ ﭼﺮا ﻣﺮگ را ﺑﺮاي‬ ‫ﻓﺮﻫﺎد ﺑﺎ ﻏﻴﻆ ﻓﺮﻳﺎد زد‪ » :‬آﺧﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻫﻢ ﻣﻲﮔﻦ ﺑﺎﺑﺎ؟! ﺑﺬار ﻫﻤﻪ ﺑﻔﻬﻤﻦ‪ .‬ﭼﻪﻓﺮﻗﻲ‬
‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ؟ اﮔﺮ ﺣﺮﻓﻲﺳﺖ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ‪ ،‬ﺧﻮب ﺑﺰﻧﻴﺪ‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﻣﻦ دﻫﺎن ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ؟‬ ‫واﺳﻪي ﻣﺎ داره؟! اون ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻜﺸﻪ ﻛﻪ ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻤﻲﻛﺸﻪ‪«.‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﻛﻪ از ﺗﺮس ﻟﺐ ﻓﺮوﺑﺴﺘﻪاﻳﺪ و ﺑﺎ ﺳﻜﻮت ﻣﺮﮔﺒﺎرﺗﺎن در ﺑﺮاﺑﺮ دﻳﻜﺘﺎﺗﻮرﻫﺎ ﺳﺮ ﺗﻌﻈﻴﻢ‬ ‫» دودش ﻣﻲره ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﺧﻮدﻣﻮن‪ .‬ﺧﻮﻧﻮادهي ﮔﻠﭙﺮ ﭼﻲ ﻣﻲﮔﻦ؟ اونﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
‫ﻓﺮود آوردهاﻳﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ اﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ از ﻣﺨﻴﻠﻪاش ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮ زﺑﺎن ﻧﻤﻲآورد‪.‬‬ ‫ﺑﻬﺎﻧﻪن ﺗﺎ ﻋﺮوﺳﻲﺗﻮﻧﻮ ﺑﻪﻫﻢ ﺑﺰﻧﻦ؟!«‬
‫ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻔﺘﻨﻲﻫﺎ ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ اﻧﺪﻳﺸﻪاي ﻛﻪ در ذﻫﻨﺶ ﻧﻘﺶ ﻣﻲﺑﺴﺖ و‬ ‫ﻓﺮﻫﺎد آﻫﻲ ﺑﻠﻨﺪ و ﺳﻮزﻧﺎك ﻛﺸﻴﺪ و ﺳﺮش را ﺑﺎ ﺗﺄﺳﻒ ﺑﻪ ﭼﭗ و راﺳﺖ ﺗﻜﺎن داد‪ .‬ﻛﻴﻨﻪ‬
‫ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺑﻴﺎﻧﺶ ﻣﻲﻛﺮد ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ‪ ،‬ﻣﻨﺰوي و ﻣﻄﺮود‪ .‬ﭼﻴﺰي ﻛﻪ از زﻧﺪان و ﺷﻜﻨﺠﻪ‬ ‫و ﻏﻢ ﺑﺎ ﻏﻠﻈﺘﻲ ﻣﻠﻤﻮس در رگﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲﺟﻮﺷﻴﺪ و او را ﻟﺤﻈﻪاي آرام ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬از‬
‫ﺑﺮاﻳﺶ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬زﻧﺪان و ﺷﻜﻨﺠﻪ از زﻧﺪاﻧﻲ ﺳﻴﺎﺳﻲ در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ‬ ‫ﻳﻚ ﺳﻮ ﺑﺎورﻫﺎﻳﺶ او را واﻣﻲداﺷﺖ ﺗﺎ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﺘﻤﮕﺮي ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺮآرد‪ ،‬ﺑﺎورﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ او را‬
‫اﻣﺎ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎ را ﺑﻪدرون ﻣﻲﭼﺮﺧﺎﻧﻴﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﻪﺳﻮي ﻗﻬﺮﻣﺎن ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪﺳﻮي ﻓﺮدي‬ ‫ﻳﻚﺑﺎر راﻫﻲ زﻧﺪان ﻛﺮده ﺑﻮد و از دﻳﮕﺮ ﺳﻮي‪ ،‬دﻟﺶ ﺑﺮاي ﭘﻴﻮﻧﺪي ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﻲﺗﭙﻴﺪ‪،‬‬
‫ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪﺧﻮد ﺑﻨﮕﺮد‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا دﭼﺎر ﺑﺤﺮان ﺷﻮد‪ .‬ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا ﺑﻪ ﺣﻘﺎرت دروﻧﻲ ﺧﻮد‬ ‫آراﻣﺶ ﻣﻲﻃﻠﺒﻴﺪ و ﺧﻮاﻫﺎن ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﻮد‪ .‬ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ دﻫﺎﻧﺶ را ﻣﻲﺑﺴﺖ و ﺳﻜﻮت‬
‫ﭘﻲ ﺑﺒﺮد‪ .‬آﺧﺮ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﺗﻠﻨﮕﺮي ﺑﻪ ﺷﻘﻴﻘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺎ ﻗﻠﺐ رﺳﻮخ ﻣﻲﻛﺮد و درون را‬ ‫ﭘﻴﺸﻪ ﻣﻲﻛﺮد و ﻳﺎ زﻧﺪﮔﻲاش ﺑﺎ زﻧﺪان و ﺷﻜﻨﺠﻪ رﻗﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﭼﻪﻛﺴﻲ ﺧﻮاﻫﺎن ﻣﻼﻗﺎت‬
‫ﻣﻲﺧﺮاﺷﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﺴﺮ در ﭘﺸﺖ ﻣﻴﻠﻪﻫﺎي زﻧﺪان اﺳﺖ؟ ﭼﻪﻛﺴﻲ ﺳﺮﻛﻮﻓﺖ ﺧﺎﻧﻮاده را ﻣﻲﭘﺬﻳﺮد و ﺑﻪ‬
‫ﮔﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺮﻳﺴﺖ و ﻣﺸﺖﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺮ دﻳﻮارﻫﺎي ﻛﻬﻨﻪي ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮوآورد‪.‬‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎ ﻳﻚ زﻧﺪاﻧﻲ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺗﻦ ﻣﻲدﻫﺪ؟ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ را ﻛﻨﺎر ﻣﻲﮔﺬارد‪ ،‬ﻛﻪ‬
‫ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ دﻳﻮارﻫﺎ‪ ،‬اﻳﻦ دﻳﻮارﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﻪﻇﺎﻫﺮ ﻣﺤﻜﻢ‪ ،‬ﺗﻮﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪا در درون‬ ‫ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺑﺎ ﮔﻠﭙﺮ ﺑﺮاﻳﺶ ﻣﻬﻢﺗﺮ از ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ اﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﭘﻴﻮﻧﺪ از ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫دﻳﻮارﻫﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪ و اﻳﻦﺟﺎ و آنﺟﺎ ﺳﻘﻒ ﺗﺮك ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﺳﻘﻒ دﻳﮕﺮ ﻧﻪ ﭘﻨﺎه ﻛﻪ ﺑﻼي ﺟﺎن‬ ‫ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮادهي ﮔﻠﭙﺮ ﻗﻮل داد ﻛﻪ ﺑﻪﻛﻞ دور ﺳﻴﺎﺳﺖ را ﺧﻂ ﺑﻜﺸﺪ و ﺑﻪ ﮔﻠﭙﺮ ﮔﻔﺖ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻬﺖزده ﺑﻪ ﻣﺸﺖﻫﺎي ﻓﺮﻫﺎد ﺧﻴﺮه ﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮِ ﺧﺎﻧﻪي‬ ‫ﻛﻪ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮدش ﻓﻜﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮدش ﺑﺎ او‪.‬‬
‫ﻣﺤﻜﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﻨﺎﻳﺶ در ﭘﮋواﻛﻲ ﻓﺮوﻣﻲرﻳﺨﺖ و ﺑﺮﺧﻮد ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ اﻳﻦ ﻟﺮزش از‬ ‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ رﻳﺶﺧﻨﺪ زدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺴﺨﺮهاش ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻢداﻧﺸﻜﺪهايﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻣﺸﻜﻮك از‬
‫ﻣﺸﺖ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻞ از ﺷﺪت ﻛﻮﺑﺶ ﭼﻜﻤﻪﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺠﻮم آوردﻧﺪ‪ .‬ﻓﺠﺎﻳﻊ آن ﺷﺐ‬ ‫او دوري ﺟﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ او ﺧﻮد را ﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﭼﻴﺰي‬
‫ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻗﺒﻞ از ﻧﻴﻤﻪﺷﺐ ﻫﻴﺒﺖﻫﺎﻳﻲ ﺗﺮﺳﻨﺎك در ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪﻳﺪار ﺷﺪﻧﺪ و ﻓﺮﻫﺎد را ﺑﺎ‬ ‫ﻧﻤﻲﮔﻔﺘﻨﺪ و ﺳﻜﻮت را ﭘﻴﺸﻪ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻬﻢ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻓﺮﻫﺎد واژﮔﺎن ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ را ﺑﺮ ﻟﺐ‬
‫ﺧﻮد ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﺪواﻧﻪي ﺷﺐ ﻳﻠﺪا زﻳﺮ ﻟﮕﺪﻫﺎي ﺳﻨﮕﻴﻦﺷﺎن ﻟﻪ ﺷﺪ و ﻗﺼﻪﻫﺎي آﺧﺮﻳﻦ ﺷﺐ‬ ‫آورده ﺑﻮد و ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺨﻦ ﺑﺮ ﺟﺎن ﻣﻲﺧﺮﻳﺪ و ﻛﻨﺎر ﻧﻤﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬آﺧﺮ اﮔﺮ او ﻫﻢ ﺳﻜﻮت‬
‫ﭘﺎﻳﻴﺰ را ﺑﺎد ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮد‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺷﺐ را ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ دﺳﺘﮕﻴﺮي ﺑﺮادر و ﻣﺮگ ﻣﺎدر‬

‫‪9‬‬ ‫‪8‬‬
‫دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ در آن ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬آن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮي ﻣﺎدرش را داﺷﺖ و ﻫﺰاران‬ ‫دﺳﺖﺑﻪﮔﺮﻳﺒﺎن ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﺐ را ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺳﭙﻴﺪه ﺧﻴﺎل ﺳﺮزدن ﻧﺪاﺷﺖ و ﺳﻴﺎﻫﻲ ﺑﺮ‬
‫ﺧﺎﻃﺮهي ﻛﻮدﻛﻲ دﻳﮕﺮ را‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد‪ .‬دوﺳﺘﺎﻧﺶ را از دﺳﺖ ﻣﻲداد و ﻣﺤﻠﻪاي را ﻛﻪ‬ ‫ﮔﻴﺘﻲ ﺳﻴﻄﺮه اﻓﻜﻨﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻧﺪوه ﻣﺮگ و وﺣﺸﺖ از ﺟﺴﺪ ﺑﺎ آرزوي ﻣﺮگ ﺗﻨﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ‬
‫ﺗﻚﺗﻚ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ و ﭘﻴﭻ و ﺗﺎب ﻛﻮﭼﻪﻫﺎﻳﺶ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬در ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻪاي آﺷﻨﺎﻳﻲ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‬ ‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻫﻢ ﺑﮕﺬارد و دﻳﮕﺮ ﻧﮕﺸﺎﻳﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﺎدر او را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﻲﺑﺮد و او ﺑﻪآﻏﻮش‬
‫و ﺑﺎ ﺟﻮاﻧﺎن ﻣﺤﻠﻪ ﻫﻢﻛﻼﺳﻲ ﻳﺎ دوﺳﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﺤﻠﻪ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺷﻬﺮ ﺑﺰرگ را از دﺳﺖ‬ ‫ﺟﺎوداﻧﻪي ﻣﺎدر ﭘﻨﺎه ﻣﻲﺑﺮد‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﻲﻣﺮد! ﭘﻴﻜﺮ ﺑﻲﺟﺎن ﻣﺎدر او را از ﻣﺮگ ﺑﻴﺰار ﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎ‬
‫ﻣﻲداد ﺗﺎ در ﺷﻬﺮ ﻛﻮﭼﻜﻲ ﻛﻪ اﻏﻠﺐ دﺧﺘﺮانِ ﻫﻢﺳﻦ و ﺳﺎل او ﺑﺎردار ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻳﺎ ﺑﭽﻪ‬ ‫ﻧﻔﺮت ﺑﻪ ﻣﺮﮔﻲ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻋﺰﻳﺰش را از او رﺑﻮد‪ .‬از او ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺴﺪي ﺑﺮﺟﺎي ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺳﻜﻨﻲ ﮔﺰﻳﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ درﺧﺖ ﺑِﻪ ﻛﻪ ﺳﻔﻴﺪﭘﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﺑﺎ آن ﭼﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺷﺐ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻏﻠﻈﺖ ﺳﻨﮕﻴﻨﺶ او را درﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑِﻪاي ﻣﺰهي ﻣﻴﻮهي اﻳﻦ درﺧﺖ را ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ و ﻫﻴﭻ ﺷﻜﻮﻓﻪاي‪ ،‬زﻳﺒﺎﺗﺮ از ﺷﻜﻮﻓﻪﻫﺎي‬ ‫ﺷﻤﻊﻫﺎي ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﻣﺎدر ﻫﻨﻮز ﻣﻲﺳﻮﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻛﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﭼﻬﺮهي ﻣﺎدر ﻫﻤﭽﻮ‬
‫درﺧﺖ ﺑِﻪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻬﺘﺎب ﻣﻲدرﺧﺸﻴﺪ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﺮﻟﺐ داﺷﺖ‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ رواﻧﺶ رﻫﺎﻳﻲ ﻳﺎﻓﺘﻪ‪ ،‬رﻫﺎﻳﻲ از‬
‫ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﮔﻞﻫﺎﻳﺶ را ﻣﺎدر و درﺧﺘﺎﻧﺶ را ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻛﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﻫﻲﻫﺎي ﺣﻮض‬ ‫ﺟﺴﻤﻲ ﻛﻪ ﺷﻜﻨﺠﻪﮔﺎﻫﺶ ﺑﻮد‪.‬‬
‫را وﻗﺘﻲ ﻛﻪ او ﻛﻮﭼﻚ ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺮﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آن ﻣﻮﻗﻊ دو ﺗﺎ ﻣﺎﻫﻲ ﺳﺮخ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ او را ﺑﻪ ﮔﻮرﺳﺘﺎن ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ و در ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻲ ﻏﺮﻳﺐ ﺑﻪ ﮔﻮر ﻣﻲﺳﭙﺎرﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ او‬
‫ﺣﺎل ﺗﻌﺪادﺷﺎن ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺎه و دو ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺧﺎك آن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪ .‬درﺧﺖ ﺑِﻪ ﺑﺪون او ﺷﻜﻮﻓﻪ ﻧﻤﻲداد و ﻫﺰاران ﻏﻨﭽﻪي ﮔﻞ‬
‫ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ زﻳﺮزﻣﻴﻨﺶ ﻻﻧﻪي ﻣﺎرﻣﻮﻟﻚﻫﺎ ﺑﻮد و او ﻫﺮﮔﺎه ﺑﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ دﻋﻮاﻳﺶ ﻣﻲﺷﺪ و‬ ‫آﺗﺸﻴﻦ ﻫﺮ ﺑﻬﺎر ﻧﻤﻲﺷﻜﻔﺖ‪ .‬روان او در روان ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻨﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺮاغ را روﺷﻦ ﻛﺮد و‬
‫زورش ﺑﻪ آﻧﺎن ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ و ﻛﺘﻚ ﻣﻲﺧﻮرد‪ ،‬ﻣﺎرﻣﻮﻟﻚﻫﺎ را ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و در ﻟﺒﺎس ﺑﭽﻪﻫﺎ‬ ‫ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﺑﻪﺳﻮي ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪي ﻣﺎدر رﻓﺖ‪ .‬ﭘﺎرﭼﻪﻫﺎي ﻗﺪﻳﻤﻲ رﻧﮕﺎرﻧﮓ و ﺑﻮي ﻧﻔﺘﺎﻟﻴﻦ‬
‫ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ ﺟﻴﻎ و دادﺷﺎن ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ آﻧﺎن ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬او ﺑﻴﺸﺘﺮ‬ ‫ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ را ﭘﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎرﭼﻪﻫﺎ را ﺑﻪدﻗﺖ ﺑﻴﺮون آورد‪ .‬دﻧﺒﺎل ﭼﻴﺰي ﻣﻲﮔﺸﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد‬
‫ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ و ﺑﻌﺪ ﻣﺎرﻣﻮﻟﻚ را رﻫﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﭼﻴﺴﺖ‪ .‬ﺗﻪ ﺻﻨﺪوق ﺷﻲءاي ﻃﻼﻳﻲ رﻧﮓ ﻫﻤﭽﻮن ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻣﻲدرﺧﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪاش ﺑﺎزيﻫﺎي ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ را ﺑﻪﻳﺎدش ﻣﻲآورد ‪ .‬ﺑﺎزي ﺑﺎ ﻓﺮﻫﺎد و‬ ‫ﭼﻴﺰي را ﻛﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﻲﮔﺸﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﺑﺮﻳﺸﻢ زرد را ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﻣﺎدر را ﺑﻪ ﺣﻤﺎم ﺑﺮد و‬
‫ﮔﻠﭙﺮ را‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻫﻔﺖﺳﻨﮓ ﻳﺎ وﺳﻄﻲ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺣﺴﺎدتﻫﺎﻳﻲ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻪدﻗﺖ ﺷﺴﺖ‪ .‬ﻣﺜﻞ آن ﻫﻨﮕﺎم ﻛﻪ زﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻨﮓ در ﻣﻮﻫﺎي ﻛﻮﺗﺎه ﻣﺎدر زد و ﺳﭙﺲ آن‬
‫ﻣﺪتﻫﺎ ﺑﺮ ذﻫﻨﺶ ﺳﺎﻳﻪ اﻓﻜﻨﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ ﻓﺮﻫﺎد ﺑﻪ ﮔﻠﭙﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲﻛﺮد و ﻳﺎ‬ ‫را ﺷﺎﻧﻪ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺳﭙﻴﺪي زودرس ﻫﻤﭽﻮن ﻣﺮگ زودرس ﺑﺮ ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ‬
‫ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲداد ﻛﻪ ﺑﻪﺟﺎي او ﺑﻪ ﮔﻠﭙﺮ ﻛﻮﻟﻲ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻬﺮهي ﺟﻮان ﻣﺎدر ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز زﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﭙﻴﺪه ﺧﻴﺎل ﺳﺮزدن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎد‬
‫در ﺷﺎخ و ﺑﺮگ درﺧﺘﺎن ﻣﻲوزﻳﺪ و اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻧﺎﻟﻪﻫﺎ را ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ ﻫﻤﻪﺟﺎ ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬ﻧﺎﻟﻪﻫﺎي‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻣﮕﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ زن ﺑﮕﻴﺮه‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا دوﺑﺎره رﻓﺖ دﻧﺒﺎل‬ ‫زﻧﻲ را ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ دﺳﺖ و ﭘﻨﺠﻪ ﻧﺮم ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻪﺧﻮد ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ و ﻓﺮﻳﺎدش در وزش ﺑﺎد‬
‫ﺳﻴﺎﺳﺖ؟«‬ ‫ﻣﻲآﻣﻴﺨﺖ‪ .‬ﻓﺮﻳﺎدﻫﺎي دوري ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﺑﻴﻞ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﭘﺎي درﺧﺖ ﺑِﻪ را ﭼﺎل‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ درﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻟﺒﺎسﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺎ دﻗﺖ ﺗﺎ ﻣﻲﻛﺮد و در ﭼﻤﺪان ﺟﺎي ﻣﻲداد‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫ﻛﺮد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻣﺎدر را ﭘﻴﭽﻴﺪه در دﻳﺒﺎي زرد‪ ،‬ﭘﺎي درﺧﺖ ﺑِﻪ ﺑﻪ ﮔﻮر ﺳﭙﺮد‪.‬‬
‫ﺑﻲﺣﻮﺻﻠﻪﮔﻲ ﭘﺎﺳﺦ داد‪ » :‬ﺑﻴﭽﺎره ﻛﺎري ﻧﻜﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﻟﻜﻲ اوﻣﺪن ﺑﺮدﻧﺶ‪«.‬‬ ‫اﺷﻚ ﺳﻴﺎﻫﻲ را زدود و ﺳﭙﻴﺪه ﺑﻴﺪاري را رﺑﻮد‪.‬‬

‫‪11‬‬ ‫‪10‬‬
‫آﻣﺪي ﻛﻪ ﺧﺎك روي ﺳﺮت ﺑﺮﻳﺰي و ﺑﮕﻲ ﻛﻪ ﻣﺜﻼً ﻧﺎراﺣﺘﻲ؟ ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﺎ ﺗﻮ اﻳﻦ ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎﺑﺎ‬ ‫» اﻟﻜﻲ ﻛﺴﻲ را ﻧﻤﻲﺑﺮن‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎً ﻳﻚ ﮔﻪاي ﺧﻮرده ﺑﻮده‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺟﺎي زنﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮه‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻳﻪ ﻣﺎدر ﻣﺮﻳﺾ داﺷﺘﻴﻢ‪ ،‬ﻛﻪ ﺳﺎﻳﻪش از ﺳﺮﻣﻮن ﻛﻢ ﺷﺪه‪ «...‬از ﻳﻮرش اﺷﻚ‬ ‫آب ﺧﻨﻚ ﺑﺨﻮره ﺗﺎ آدم ﺑﺸﻪ‪«.‬‬
‫و ﺳﻮزش ﮔﻠﻮ‪ ،‬ﭼﻬﺮهاش را در ﻣﻴﺎن دﺳﺖﻫﺎ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬آرام ﻛﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻣﺸﺖﻫﺎي‬ ‫» ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻦ ﺑﺒﻴﻨﻦ ﻛﺴﻲ ﻛﺘﺎب ﻣﻲﺧﻮﻧﻪ و ﻣﻲﻓﻬﻤﻪ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﻣﮕﻪ ﻓﺮﻫﺎد ﻛﺎر ﺧﻼﻓﻲ‬
‫ﮔﺮهﻛﺮدهي ﭘﺪر ﺑﺎز و ﺣﺎﻳﻞ ﭼﻬﺮهاش ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺪر ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﻪزده ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ‬ ‫ﻛﺮده ﻛﻪ ﺑﻴﭽﺎرهرو ﮔﺮﻓﺘﻦ؟!«‬
‫ﺷﮕﻔﺘﻲ ﺑﻪ ﺧﻮد و ﭘﺪرش ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻪ ﭘﺪر دﻳﮕﺮ آن دﻳﻮ ﺗﺮﺳﻨﺎك ﻛﻮدﻛﻲاش ﺑﻮد و ﻧﻪ او‬ ‫اﺑﺮوﻫﺎي ﭘﺮﭘﺸﺖ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﻪﻫﻢ ﮔﺮه ﺧﻮرد‪ .‬ﻣﻲﺷﺪ ﺧﺸﻢ را در ﺣﺮﻛﺎت ﺗﻨﺪ دﺳﺖﻫﺎ و‬
‫دﺧﺘﺮﺑﭽﻪاي ﺗﺮﺳﻮ‪.‬‬ ‫ﻟﺤﻦ ﮔﻔﺘﺎرش دﻳﺪ‪ » :‬ﺗﻮ دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاد از اون دﻓﺎع ﻛﻨﻲ‪ .‬آﺑﺮوي ﺧﻮﻧﻮاده رو ﺑﺮده‪ .‬ﻓﻘﻂ‬
‫ﺧﻮدش ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬دﻳﮕﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲآد ﺗﻮ رو ﺑﮕﻴﺮه‪ .‬واﺳﻪي ﻫﻤﻪ دردﺳﺮه‪«.‬‬
‫از ﻻي ﻛﺎﺷﻲﻫﺎي ﻛﻨﺎر دﻳﻮار ﺗﺎﻛﻲ روﺋﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﻲ ﻣﻌﺠﺰهآﺳﺎ ﺷﺎخ و ﺑﺮگ ﮔﺮﻓﺖ و‬ ‫ﺗﻦ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻮرﻣﻮر ﺷﺪ و اﺣﺴﺎﺳﻲ ﭼﻨﺪشآور ﺑﻪ او دﺳﺖ داد‪ .‬اﺣﺴﺎﺳﻲ ﻛﻪ اﻧﺴﺎﻧﻴﺘﺶ را‬
‫ﺑﺰرگ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻛﺴﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ آن را ﻛﺸﻒ ﻛﺮد‪ ،‬ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﻛﺴﻲ ﺗﺎك را ﺑﺒﻴﻨﺪ‬ ‫ﺣﺬف ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻪ او ﻫﻤﭽﻮن ﻳﻚ ﻛﺎﻻ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﻛﺎﻻﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻛﺴﻲ‬
‫ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا آن را ﺑﺒ‪‬ﺮﻧﺪ و ﻳﺎ از رﻳﺸﻪ ﺑﻴﺮوﻧﺶ آورﻧﺪ‪ .‬ﻛﻨﺎر آن‪ ،‬ﺑﻪﻓﺎﺻﻠﻪي ﻧﻴﻢﻣﺘﺮ آن ﻃﺮف‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﺪ و او را ﺑﺨﺮد‪ .‬ﺣﺎل ﻓﺮوﺷﻨﺪه ﺑﺪﻧﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻛﺎﻻ روي دﺳﺘﺶ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻐﺾ‬
‫دﻳﻮار‪ ،‬در ﺑﺎﻏﭽﻪي ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻧﻴﺰ ﺗﺎﻛﻲ ﺳﺮﺑﺮآورده ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ آن ﺗﺎك از ﻛﺠﺎ‬ ‫ﮔﻠﻮﻳﺶ را ﻓﺸﺮد‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻﮔﺎه ﺑﺎ ﭘﺪر ﺣﺮف ﻧﺰده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻮاره ﺗﺮس‬
‫ﺳﺮﺑﺮ آورده‪ ،‬ﺳﻨﮓﻓﺮش را ﺑﺎ ﺟﺎنﺳﺨﺘﻲ ﭘﺸﺖﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ و ﺑﻪﺳﻮي ﻟﺐ دﻳﻮار ﻗﺪ‬ ‫ﻫﺎﻟﻪاي ﺑﻮد ﺗﺎ او از ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﻐﻀﺶ را ﻗﻮرت دﻫﺪ و ﺣﺮﻓﺶ را در دل ﻧﮕﻪ دارد‪.‬‬
‫ﻣﻲﻛﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺮگ ﻣﺎدر ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﺗﺮس از ﭘﺪر را ﺷﺴﺘﻪ و ﺑﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺪرﺗﻲ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪ وﺟﻮدش را‬
‫ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﺗﺎك را ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﻛﺎﺷﻲﻫﺎي اﻃﺮاﻓﺶ را درآورد و آن ﻗﺴﻤﺖ ﺣﻴﺎط را ﺑﻪ‬ ‫در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر واژهﻫﺎ ﺑﻴﺮون رﻳﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ و‬
‫ﺑﺎﻏﭽﻪاي ﻛﻮﭼﻚ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎﻛﻲ ﺗﻨﻬﺎ در آن روﺋﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎك ﻫﺮﺳﺎل ﺑﻠﻨﺪ و‬ ‫ﻛﻨﺘﺮﻟﻲ ﺑﺮ ﻓﺮﻳﺎدش ﻧﺪاﺷﺖ‪ » :‬ﻓﺮﻫﺎد آﺑﺮوي ﺧﺎﻧﻮاده را ﺑﺮده؟ اﺗﻔﺎﻗﺎً اون آﺑﺮوي‬
‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ و ﭘﺮﺳﺘﻮ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ آن را ﺑﺮاﻧﺪاز ﻣﻲﻛﺮد و ﻗﺪ و ﻗﺎﻣﺘﺶ را ﻣﻲﺳﺘﻮد ﺗﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم‬ ‫ﺧﻮﻧﻮادهﺳﺖ‪ .‬ﺷﻌﻮر داره‪ ،‬ﻣﻲﻓﻬﻤﻪ‪ .‬واﺳﻪي ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺶ‪ .‬اﻳﻦ دوﻟﺖ ﺗﺤﻤﻞ ﻳﻚ‬
‫ﺑﻪ ﻟﺐ دﻳﻮار رﺳﻴﺪ و در ﺷﺎخ و ﺑﺮگ‪ ‬ﺗﺎك‪ ‬درﺧﺖ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﮔﺮه ﺧﻮرد‪ .‬ﭘﺲ از آن ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫آدم ﻓﻬﻤﻴﺪه رو ﻧﺪاره‪ .‬اون آزارش ﺑﻪ ﻣﻮرﭼﻪ ﻫﻢ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺪازﻧﺶ ﺗﻮ‬
‫ﻫﺮ دو ﺗﺎك ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر ﺑﻪﺑﺎر ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻳﻚ ﺧﻮﺷﻪ ر‪‬ز ﺳﺮخﻓﺎم از ﻟﺒﻪي دﻳﻮار‬ ‫ﻫﻮﻟﻮﻓﺪوﻧﻲ‪ .‬ﻣﮕﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ آزارش ﺑﻪ ﻛﺴﻲ رﺳﻴﺪه؟ اون ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺎدر رو ﻣﻲﺑﺮد دﻛﺘﺮ‪ .‬ﺗﺮ و‬
‫آوﻳﺰان ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺧﻮﺷﻪ ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد از ﻛﺪام ﺗﺎك ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺮاﻛﻪ آن دو آنﭼﻨﺎن‬ ‫ﺧﺸﻜﺶ ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻪش ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﻛﺠﺎ ﺑﻮدي؟ ﻣﺎدر رو ول ﻛﺮدي‪ ،‬رﻓﺘﻲ ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ ﻳﻚ‬
‫درﻫﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ ﺧﻮﺷﻪ از آن ﻫﺮ دو ﺑﻮد‪ .‬در ﺳﻮز ﺳﺮﻣﺎﻳﻲ ﻛﻪ درﺧﺘﺎن در‬ ‫دﺧﺘﺮﺑﭽﻪ ﮔﺮﻓﺘﻲ‪ .‬ﻣﺎ رو ﻫﻢ وِل ﻛﺮدي‪ ،‬ﺑﺎ ﻳِﻪ ﻣﺎدر ﻣﺮﻳﺾ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﺘﺎريﺷﻮ ﻣﻲﻛﺮدﻳﻢ‪.‬‬
‫ﺧﻮاب ﻋﻤﻴﻖ زﻣﺴﺘﺎﻧﻲ ﻓﺮوﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬آن دو ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ را ﺑﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎرﺷﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻬﺎر ﺳﺎل اوﻣﺪي ﻛﻪ درﺷﺖ ﺑﺎرﻣﻮن ﻛﻨﻲ و ﺑﺮي؟ ﻛ‪‬ﻲ اوﻣﺪي ﺑﭙﺮﺳﻲ ﻛﻪ ﺣﺎﻟﺘﻮن‬
‫ﻛﻮدك ر‪‬ز را ﭘﺎس ﻣﻲﻧﻬﺎدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻄﻮره؟ ﭼﻴﺰي ﻻزم دارﻳﻦ؟ ﻳﻚ ﺑﺎر اوﻣﺪي دﺳﺖ ﻣﺎدر رو ﺑﮕﻴﺮي ﺑﺒﺮﻳﺶ ﻣﺴﺘﺮاح؟ ﻳﻚ‬
‫دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ در آن ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﻣﺎﻫﻴﺎن ﺳﺮخ ﺣﻮض ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻧﺎﻣﻲ‬ ‫ﺑﺎر ﻛﺎﺳﻪ ﮔﺮﻓﺘﻲ ﺟﻠﻮي دﻫﻨﺶ ﺗﺎ ﺳﺒﺰِ ﺳﺒﺰ اﺳﺘﻔﺮاغ ﻛﻨﻪ؟ اون دﻓﻌﻪ ﻛﻪ ﻓﺮﻫﺎد رو ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫داﺷﺘﻨﺪ و ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﻫﺮ ﺳﺎل ﺑﻬﺎر ﺑﻪ ﻻﻧﻪﻫﺎي ﺧﻮد در ﻻﺑﻼي ﺷﺎخ و ﺑﺮگ درﺧﺘﺎﻧﺶ‬ ‫ﺑﻮدن و ﻣﻦ ﻫﻢ ﺳﺮﻣﺎ ﺧﻮرده ﺑﻮدم‪ ،‬اوﻣﺪي ﺑﺒﻴﻨﻲ ﻛﻪﺑﺎ ﮔﻠﻮي ﺑﺎدﻛﺮده و ﺗﺐ ﭼﻬﻞدرﺟﻪ‬
‫ﺑﺎزﻣﻲﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻻﻧﻪي ﻣﻮرﭼﻪﻫﺎ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ و ﺗﺎﺑﺴﺘﺎنﻫﺎ ﻛﻪ روي اﻳﻮان دراز‬ ‫ﻏﺬا ﻣﻲﭘﺨﺘﻢ؟ ﺗﻮ ﭘﺪر ﻣﺎﻳﻲ؟ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻛﺠﺎ ﺑﻮدي؟ وﻗﺘﻲ ﻣﺎدر ﻣﺮد ﺗﻮ ﻛﺠﺎ ﺑﻮدي؟ ﻓﻘﻂ‬

‫‪13‬‬ ‫‪12‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻲآنﻛﻪ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﭘﺪر ﺑﻴﺎﻧﺪازد‪ ،‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ و روزﻧﺎﻣﻪﻫﺎ را ﺑﺴﺘﻪﺑﻨﺪي ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺳﺮ راه ﻣﻮرﭼﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻧﺰدﻳﻚ ﻻﻧﻪﺷﺎن ﻧﺎنﺧﺮد ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻏﻨﭽﻪﻫﺎ ﻧﺎم ﻣﻲداد‪،‬‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن اداﻣﻪ داد‪ » :‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ وﺳﺎﻳﻞ دارﻳﻢ‪ .‬ﺟﺎ ﻧﺪارﻳﻢ‪ .‬روزﻧﺎﻣﻪﻫﺎ را ﻣﻲرﻳﺰﻳﻢ دور‪«.‬‬ ‫ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﺗﻌﺪادﺷﺎن ﺑﻪ ﺻﺪﻫﺎ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻏﻨﭽﻪاي را از ﻗﻠﻢ ﻧﻤﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬او در ﻃﺒﻴﻌﺖ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻪﺑﻨﺪي ﻛﺘﺎبﻫﺎ‪ ،‬روزﻧﺎﻣﻪﻫﺎ و ﺣﺘﻲ ﻳﺎدداﺷﺖﻫﺎ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲﺗﭙﻴﺪ و ﺑﺎ ﮔﺴﺴﺘﺶ از ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻜﻪاي از او آنﺟﺎ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ و ﺗﻜﻪاي از ﻃﺒﻴﻌﺖ را ﺑﺎ‬
‫اداﻣﻪ داد‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن دﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪ ،‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ دﺧﺘﺮش ﺷﺮاﻳﻂ ﺳﺨﺘﻲ را از ﺳﺮ‬ ‫ﺧﻮد ﻣﻲﺑﺮد‪.‬‬
‫ﻣﻲﮔﺬراﻧﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ اﻣﻴﺪ داﺷﺖ ﻛﻪ ﭘﺲ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﺷﺎن و ﺑﻬﺒﻮدي ﺣﺎل دﺧﺘﺮش‪ ،‬ﺑﺎر‬ ‫دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ در آن ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲﻣﺮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ در آن ﻣﺘﻮﻟﺪ و در ﭘﻨﺎه ﺳﻘﻔﺶ ﺑﺰرگ‬
‫دﻳﮕﺮ ﻧﻘﺶ ﭘﺪرياش را ﺑﺪﺳﺖ آورد‪ .‬دﻟﺶ از ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪدرد آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎ ﺣﺎل ﻧﺪﻳﺪه و‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﮔﺮ زﻳﺮ درﺧﺖ ﺑِﻪ ﭼﺎل ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﺑﻬﺎر در ﺷﻜﻮﻓﻪﻫﺎي ﺳﭙﻴﺪ و ﺻﻮرﺗﻲ‬
‫ﻧﺸﻨﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ دﺧﺘﺮي ﺟﻠﻮي ﭘﺪرش ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ و ﻫﺮ ﭼﻪ از دﻫﻨﺶ در ﻣﻲآﻳﺪ ﺑﻪ او ﺑﮕﻮﻳﺪ‪.‬‬ ‫درﺧﺖ ﺟﺎﻧﻲ دﮔﺮﺑﺎره ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ از ﻣﻨﻈﺮ ﻳﻚ ﺷﻜﻮﻓﻪ‪ ،‬ﺟﻬﺎن زﻳﺒﺎﺗﺮ ﺟﻠﻮه ﻣﻲﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫ﺗﻘﺼﻴﺮ را از ﺗﻬﺮان ﻣﻲدﻳﺪ‪ ،‬ﺷﻬﺮ ﺑﺰرﮔﻲ ﻛﻪ ﺳﻨﺖﻫﺎ را زﻳﺮ ﭘﺎ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬ﻗﺪم ﺑﻪ ﻗﺪم‬ ‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن اﺳﺒﺎب و اﺛﺎﺛﻴﻪ را روي ﻫﻢ ﺗﻠﻨﺒﺎر ﻣﻲﻛﺮد و ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ دﻟﺶ در ﮔﻮﺷﻪ و ﻛﻨﺎر‬
‫آنﻫﺎ را درﻫﻢ ﻣﻲﺷﻜﺴﺖ و ﻛﻢﻛﻢ ﺷﻜﻞ و ﺷﻤﺎﻳﻞ ﺷﻬﺮﻫﺎي ﻛﺸﻮرﻫﺎي ﻏﺮﺑﻲ را ﺑﻪﺧﻮد‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺮﺧﻼف ﺧﻮاﺳﺘﺶ ﺑﺎﻳﺪ وﺳﺎﻳﻞ ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺴﺘﻪﺑﻨﺪي ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ زﻳﺮ دﺳﺖ‬
‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺧﻮدش ﺷﻬﺮﻫﺎي ﻏﺮب را ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮد وﻟﻲ از ﻣﻼي ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ اﮔﺮ‬ ‫ﭘﺪر ﺧﺮاب ﻧﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﭼﻴﻨﻲﻫﺎي ﻳﺎدﮔﺎر ﻣﺎدر را ﺑﺎ دﻗﺖ ﺗﻤﺎم در ﺟﻌﺒﻪ ﭼﻴﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺗﻜﻪ ﺑﺮاﻳﺶ‬
‫ﻫﻤﻴﻦﻃﻮري ﭘﻴﺶ ﺑﺮود‪ ،‬ﻫﻤﻪي دﺧﺘﺮان ﺗﻬﺮان ﺑﻲﺳﻴﺮت ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ و ﻫﻤﻪي ﺷﻬﺮ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮهاي ﺑﻮد و ﻫﺮ ﺧﺎﻃﺮه ﻳﺎدﮔﺎري ﮔﺮانﺑﻬﺎ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ او را ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﺑﻪ آن روزﻫﺎ‬
‫ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﺷﻬﺮِ ﻧﻮ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﺑﺮد و ﺗﺼﺎوﻳﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ را در ﺑﺮاﺑﺮش زﻧﺪه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺎزﻧﻤﺎﻳﻲ‪ ،‬ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﺑﻴﺶ دوام‬
‫ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬رﻧﮓ ﻣﻲﺑﺎﺧﺖ و او دﮔﺮﺑﺎر ﺑﻪ ﭘﻴﻜﺮ ﺳﺮدش ﺑﺎزﻣﻲﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ و ﻣﺄﻳﻮس ﺑﺎ ﻗﻠﺒﻲ‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻪي رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﻧﮕﺎهﺷﺎن درﻫﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﻻﻳﻪﻫﺎي‬ ‫ﻛﻪ در ﺷﻮق ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻴﺮﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﮔﺬﺷﺘﻪ دﻳﮕﺮ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺧﻮﺷﻲ و‬
‫اﺷﻚ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎن ﺑﺮق ﻣﻲزد‪ .‬ﻧﮕﺎه از ﻫﻢ دزدﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ اﺷﻚﺷﺎن ﺳﺮازﻳﺮ ﻧﺸﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲﻛﻪ‬ ‫ﺳﺨﺘﻲﻫﺎﻳﺶ‪ .‬اﺻﻼً اﮔﺮ او ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﺑﺎزﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﻳﺎراي ﺗﻜﺮار آن را داﺷﺖ؟ ﻧﻪ‪ ،‬ﺗﻜﺮار آن‪،‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ دﻟﻲ ﻓﺸﺮده در اﺗﻮﺑﻮس ﻧﺸﺴﺖ‪ ،‬ﺗﺎزه داﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﺮا ﺑﺎ دﻳﺪن ﻓﺮاﻣﺮز ﻗﻠﺒﺶ ﺗﻨﺪ‬ ‫ﺗﻜﺮار ﻣﺮگآوري ﺑﻴﺶ ﻧﻤﻲﻧﻤﻮد‪ .‬او ﮔﺬﺷﺘﻪ را دوﺳﺖ ﻣﻲداﺷﺖ ﭼﺮا ﻛﻪ آن را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫ﻣﻲﺗﭙﻴﺪ و ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻫﻤﻮاره او را ﻣﻲﺟﺴﺖ‪ .‬در ﻟﺤﻈﻪي ﮔﺴﺴﺖ‪ ،‬داﻧﺴﺖ ﻛﻪ‬ ‫در آن رﻳﺸﻪ دواﻧﻴﺪه‪ ،‬ﻟﻤﺴﺶ ﻛﺮده و ﺑﻪ ﺑﻮ‪ ،‬ﻣﺰه و رﻧﮓﻫﺎﻳﺶ ﻋﺎدت ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎل‬
‫ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ در آﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﻠﺒﺶ را ﺑﺎور ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﺮگ ﻣﺎدر ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﺗﻐﻴﻴﺮ داده ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺎمﺑﻪﮔﺎم زﻧﺪﮔﻲاش ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻲآنﻛﻪ‬
‫اﺗﻮﺑﻮس ﺑﻪﺳﻮي ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ ﻣﻲراﻧﺪ و ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ از ﺗﻬﺮان دورﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺮﺳﺘﻮ‬ ‫ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﺧﻮاﺳﺖ او ﻧﻘﺸﻲ در اﻳﻦ دﮔﺮﮔﻮﻧﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ راه ﺑﺮاي او ﻣﺎﻧﺪه‬
‫اﺣﺴﺎس ﻋﻤﻴﻖﺗﺮي ﺑﻪ ﺗﻜﻪﻫﺎي ﺑﺮﺟﺎي ﻣﺎﻧﺪهاش ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻋﺸﻖ در وﺟﻮدش ﻃﻐﻴﺎن‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺬﻳﺮش‪.‬‬
‫ﻣﻲﻛﺮد و دل ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ از ﻗﻔﺲ ﺳﻴﻨﻪ ﺑﻴﺮون ﺟﻬﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎه ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪي او از ﺑﺮاﺑﺮ‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﻓﺮﻫﺎد را ﺑﺴﺘﻪﺑﻨﺪي ﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪ را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮﺧﻲ را دو ﻳﺎ ﺳﻪﺑﺎر‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﺤﻮ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮاﻧﺪازه ﻛﻪ اﺗﻮﺑﻮس در ﺟﺎدهاي ﺑﻲاﻧﺘﻬﺎ او را از ﻋﺸﻘﺶ دورﺗﺮ‬ ‫روزﻧﺎﻣﻪﻫﺎ را ﻫﻢ دور ﻧﻴﺎﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻓﺮﻫﺎد ﺑﻌﻀﻲ از روزﻧﺎﻣﻪﻫﺎ را ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﺮد و او ﻣﻲداﻧﺴﺖ‬
‫ﻣﻲراﻧﺪ‪ ،‬او ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﻋﺸﻘﺶ ﭘﻲ ﻣﻲﺑﺮد و ﻳﺎدﮔﺎر آن را در ﻗﻠﺒﺶ ﺛﺒﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﺧﻮاﻧﺪﻧﻲﻫﺎ ﭼﻘﺪر ﺑﺮاي ﺑﺮادرش ﻣﻬﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻏﺮ ﻣﻲزد‪ » :‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﺣﺎل ﺑﻪﻋﻈﻤﺖ آن ﭘﻲ ﻧﺒﺮده ﺑﻮد؟‬ ‫ﻣﺎﻳﻪي دردﺳﺮﻧﺪ‪ ،‬داداﺷﺖ رو ﻧﺪﻳﺪي ﮔﺮﻓﺘﻦ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺎﻧﺪه ﻛﻪ ﺗﻮ رو ﻫﻢ ﺑﮕﻴﺮن و ﺑﻲﺳﻴﺮت‬
‫ﺑﺸﻲ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ رﻳﺨﺘﺸﻮن دور ﻳﺎ ﺳﻮزوﻧﺪ ﺗﺎ از دﺳﺘﺸﻮن راﺣﺖ ﺷﺪ‪«.‬‬

‫‪15‬‬ ‫‪14‬‬
‫ﻣﻲراﻧﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ از درون اﻳﻦ را ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ؟ آرزوي ﻗﻠﺒﻲاش‪ ،‬آﺷﺘﻲ را‪ ،‬ﺑﺮ زﺑﺎن‬ ‫ﻫﺮ روز ﻛﻪ از ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎزﻣﻲﮔﺸﺖ‪ ،‬او را ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬روي ﭘﻠﻪي در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و‬
‫ﻧﻤﻲآورد‪ .‬ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ ،‬آﻳﺎ ﻗﻬﺮ ﺑﺎ او ﻧﻴﺰ رﻳﺸﻪ در ﻋﺸﻖ داﺷﺖ؟‬ ‫ﻗﺪمﻫﺎي او را ﻣﻲﭘﺎﺋﻴﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻗﺪمﻫﺎﻳﺶ زﻳﺮ ﻧﮕﺎه او آﻫﺴﺘﻪﺗﺮ‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻪي وداع‪ ،‬ﺷﻮر ﻋﺸﻘﺶ آﻏﺎز ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻃﺮات ﻛﻮدﻛﻲ و ﺑﺎزيﻫﺎي ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ و ﻣﺴﻴﺮ راﺳﺖ ﺧﺎﻧﻪ را ﮔﻢ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ اﻧﮕﺎر ﺑﻪ ﭼﭗ و راﺳﺖ ﻣﻲزﻧﻨﺪ و‬
‫ﭼﻪدور و ﭼﻪﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬دور‪ ،‬ﻫﻤﭽﻮن روزﮔﺎري ﺳﭙﺮي ﺷﺪه و ﻧﺰدﻳﻚ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ‬ ‫ﭼﻮن ﻛﻮدﻛﻲ ﻧﻮﭘﺎ‪ ،‬راهرﻓﺘﻦ را ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﺑﺎر ﺳﻜﻨﺪري ﺧﻮرد و ﭘﺨﺶ‬
‫ﺗﻜﻪاي از ﺟﺎن‪ ،‬ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ آنﭼﻨﺎن در ﻗﻠﺐ رﻳﺸﻪ دواﻧﻴﺪه ﻛﻪ ﺷﺎخ و ﺑﺮﮔﺶ وﺟﻮد را در ﺑﺮ‬ ‫زﻣﻴﻦ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﺮاﻣﺮز ﺳﺮش را ﭘﺎﺋﻴﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﺜﻼً ﻧﺪﻳﺪ‪ .‬ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ دوران ﻛﻮدﻛﻲ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪاﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻪﺳﺮ رﺳﻴﺪه ﺑﻮد و آن دو دﻳﮕﺮ در ﻛﻮﭼﻪ ﺑﺎزي ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﻴﺶ از آنﻛﻪ ﺑﺎزي‬
‫ﻛﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ دﻋﻮاﺷﺎن ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬روزي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﻛﻨﻔﺖ ﻧﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ زﺑﺎﻧﺶ‬
‫اﺗﻮﺑﻮس در ﺟﺎدهي ﭘﺮﭘﻴﭻ و ﺧﻢداري ﮔﻢ ﻣﻲﺷﺪ و او را ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ از ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ دورﺗﺮ‬ ‫آنﭼﻨﺎن ﻓﺮاﻣﺮز را ﻣﻲﺳﻮزاﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺘﻚﻛﺎرياي ﺳﻮزش آن ﻃﻌﻨﻪﻫﺎ را از ﺑﻴﻦ‬
‫ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﻏﻢ در وﺟﻮدش ﭼﻨﮓ ﻣﻲزد و اﺷﻚ آﻫﺴﺘﻪ ﭼﻬﺮهي ﺗﻜﻴﺪهاش را ﻣﻲﺷﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﻧﻤﻲﺑﺮد‪ .‬ﺳﻦ ﺑﻠﻮغ ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ‪ ،‬دﺧﺘﺮﻫﺎ دﻳﮕﺮ در ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺑﺎزي ﻧﻜﺮدﻧﺪ و ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻴﻦ‬
‫ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎي ﺧﺸﻜﺶ ﻓﺮوﻣﻲﻧﺸﺴﺖ و ﺧﻂ ﺳﺮدي از ﺧﻮد ﺑﺮ ﺟﺎي ﻣﻲﻧﻬﺎد‪.‬‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺎزي ﻛﺮدﻧﺪ و از دﺧﺘﺮﻫﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺟﺎي دﻋﻮاﻫﺎ و ﺑﺎزيﻫﺎي ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ را‬
‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ در ﭘﺲ ﻛﻮهﻫﺎ ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬آﺳﻤﺎن دلﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﺣﺴﺮت دﻳﺪار ﺑﺎ ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬ ‫ﺳﻜﻮت ﺳﺮدي ﭘﺮ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺑﻲ ﺳﺮﺳﺎمآور زﻳﺮ ﻟﻮاي "ﺑﺰرگ ﺷﺪن" ﺑﺮ ﺧﺎﻃﺮات‬
‫ﺑﺮ دﻟﺶ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﺑﺮﻫﺎ ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮن ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﻨﺪاري ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ آن روز‬ ‫ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﻲرﻧﮕﻲ ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪ‪ .‬ﻳﺎد آن روزﻫﺎ ﺣﺴﺮﺗﻲ در دل زﻧﺪه ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﻪ دوران‬
‫دﻳﮕﺮ ﺑﺎز ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻌﻠﻖ داﺷﺖ و دﻳﮕﺮ ﺑﺎزﻧﺎﻳﺎﻓﺘﻨﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﻓﺎﺻﻠﻪاي ﻗﺮنﮔﻮﻧﻪ ﺑﻴﻦ آنﻫﺎ ﺑﻮﺟﻮد آﻣﺪه‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺗﻤﺎم راه ﺗُﻨﮓ ﻣﺎﻫﻲ را ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺻﺤﻴﺢ و ﺳﺎﻟﻢ دو ﻣﺎﻫﻲ ﺳﺮخ را ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﻧﻴﺰ ﭘﻨﺪاري در ﺧﻮد ﻧﻔﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ دﻟﻴﻠﻲ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻋﺸﻖ‬
‫ﻣﻘﺼﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﺎ آنﻛﻪ ﻣﺼﻤﻢ ﺑﻮد دﺧﺘﺮش را آرام ﺑﮕﺬارد و دﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰي‬ ‫ﺟﺎي ﻛﻴﻨﻪ را ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬ﺣﺎل آن ﻓﺎﺻﻠﻪي ﻣﻜﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻛﻪ ﻫﺮ آن ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺶ از ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ‬
‫ﻧﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻛﻨﺘﺮل ﺧﻮد را از دﺳﺖ داده و ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ » :‬اونﺟﺎ ﻫﻢ ﻛﻠﻲ ﻣﺎﻫﻴﻪ‪.‬‬ ‫ﻋﻤﻖ ﻋﻼﻗﻪي ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﺑﻪ ﻓﺮاﻣﺮز ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد و دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮ ﻛﺸﻒ ﻋﺸﻖ در ﻗﻠﺒﺶ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻲﺧﻮاي زﻳﺮه ﺑﻪ ﻛﺮﻣﻮن ﺑﺒﺮي؟ راه ﺑﻪ اﻳﻦ درازي ﭼﻪﺟﻮري ﻣﻲﺧﻮاي اﻳﻦﻫﺎ رو ﺑﺒﺮي؟«‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪﻳﺎد آورد ﻛﻪ در ﺑﺎزيﻫﺎي ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ ﭼﻘﺪر ﺑﺪﺟﻨﺲ ﺑﻮد و ﻫﻴﭽﻜﺲ را ﻫﻢ ﺑﻪ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻴﭻ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺗُﻨﮓ را ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪاش ﻓﺸﺮده و ﻧﻬﺎل درﺧﺖ ﺑِﻪ را در ﻛﻴﺴﻪاي‬ ‫اﻧﺪازهي ﻓﺮاﻣﺮز اذﻳﺖ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬در ﻋﻮض ﻓﺮاﻣﺮز دل ﺻﺎﻓﻲ داﺷﺖ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﺧﻮﻧﺴﺮد‬
‫ﭘﻼﺳﺘﻴﻜﻲ‪ ،‬ﻛﻨﺎر ﺧﻮد در اﺗﻮﺑﻮس ﺟﺎي داده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺟﻮشﻣﻲآورد‪ ،‬دﺷﻨﺎﻣﻲ ﻧﺜﺎر ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲﻛﺮد و ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢ ﭼﻨﺪروزي‬
‫اﺗﻮﺑﻮس ﻛﻮهﻫﺎ و دﺷﺖﻫﺎ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ و در ﻛﺸﺘﺰارﻫﺎي ﺳﺒﺰ ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻗﻬﺮ ﻣﻲﻛﺮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻲﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ آﺷﺘﻲﺷﺎن ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﻬﺮي اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺮاي آﺷﺘﻲ‬
‫ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﺳﻘﻒﻫﺎي ﮔﻞﺑﻬﻲﺷﺎن در ﺳﺒﺰ و زرد زﻣﻴﻦ ﭼﻪ زﻳﺒﺎ ﺟﻠﻮه ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﻧﺴﻴﻢ‬ ‫آﻏﺎز ﻣﻲﮔﺸﺖ و او ﺛﺎﻧﻴﻪﺷﻤﺎري ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻣﺤﻞ‪ ،‬ﻫﻮسِ ﺑﺎزي دﺳﺘﻪﺟﻤﻌﻲ ﻛﻨﻨﺪ‬
‫اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ﺑﺮ ﭼﻬﺮهي ﻏﻢزدهي ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲوزﻳﺪ‪ .‬از ﭘﻨﺠﺮهي ﻛﺜﻴﻒ و ﻏﺒﺎرآﻟﻮده ﺑﻪ ﺑﻴﺮون‬ ‫ﺗﺎ زﻣﺎن ﻗﻬﺮ ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن و ﻟﺤﻈﻪﻫﺎي آﺷﺘﻲ ﻓﺮا رﺳﺪ‪.‬‬
‫ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬آﺳﻤﺎن ﻏﺮق ﭘﺮﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﻣﻲﮔﺸﺘﻨﺪ و او ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬آﻳﺎ او ﻧﻴﺰ‬ ‫آﻳﺎ ﻗﻬﺮ او رﻳﺸﻪ در ﻋﺸﻖ داﺷﺖ؟ و ﻳﺎ ﺑﺎزيﻫﺎ و دﻋﻮاﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ ﻫﻢ از ﻋﻼﻗﻪي‬
‫روزي ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺸﺖ؟ ﭘﺮﻧﺪهي ﻛﻮﭼﻜﻲ از ﻓﻮج ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﺟﺪا ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪاﻳﻦ ﺳﻮ‬ ‫ﺧﺎص او ﺑﻪ ﻓﺮاﻣﺮز ﻧﺎﺷﻲ ﻣﻲﺷﺪ؟ ﭼﺮا آنﻗﺪر ﺑﻪ او زﺧﻢ زﺑﺎن ﻣﻲزد و او را از ﺧﻮد‬

‫‪17‬‬ ‫‪16‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺗﺤﻘﻴﺮآﻣﻴﺰ ﺑﻪ دﺧﺘﺮك اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪﻃﺮف ﺣﻮض رﻓﺖ‪ .‬ﻣﺎﻫﻲﻫﺎي ﺳﺮخ‪،‬‬ ‫و آنﺳﻮ ﭘﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬وﻟﻲ ﻫﻴﭻﮔﺎه ﺑﻪ دﺳﺘﻪ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ دﻳﮕﺮ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ و‬
‫ﻃﻼﻳﻲ و ﺳﻴﺎه در آب ﻏﻮﻃﻪ ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬آب ﺣﻮض را ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ آب ﺗُﻨﮓ اﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮد و‬ ‫ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ‪.‬‬
‫ﺗﻨﮓ را ﻟﺐ ﺣﻮض ﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬آنﮔﺎه در ﺑﺎغ ﺑﺰرگ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﺑﻬﺖزده ﺑﺮﺟﺎي‬ ‫راه ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺑﻮد و ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ‪ .‬ﭼﻨﺪﻧﻔﺮي ﺳﻴﮕﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ و از ﺑﻮي ﺳﻴﮕﺎر ﺗﻬﻮع‬
‫ﻣﺎﻧﺪ و دﺳﺖﭘﺎﭼﻪ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﭼﻪﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎدر درﺣﻴﻨﻲﻛﻪ دﺳﺘﺶ را در ﺗﻨﮓ ﻛﺮده ﺑﻮد و‬ ‫ﺷﺪﻳﺪي ﺑﻪ او دﺳﺖ داد‪ .‬ﻣﻌﺪهاش درﻫﻢ ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪ ،‬ﺳﺮش ﮔﻴﺞ ﻣﻲرﻓﺖ و رﻧﮕﺶ ﭘﺮﻳﺪه‬
‫ﻣﺎﻫﻲﻫﺎ از دﺳﺘﺶ ﻓﺮار ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻣﺎﻣﺎن اﻳﻦ ﻛﻴﻪ؟«‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻪﮔﺎه آب ﺗُﻨﮓ را ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺮ ﺗﻬﻮﻋﺶ ﭼﻴﺮه ﺷﻮد‪ .‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺶ ﻛﻮدك ﺑﻪﺧﻮد آﻣﺪ و ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺗﻨﺪ ﺑﻪﻃﺮف ﺣﻮض ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﻓﺮﻳﺎد‬ ‫راﻧﻨﺪه ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ او ﻛﺎري ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﻛﺖ و ﻳﺎ ﺣﺘﻲ‬
‫زد‪ » :‬ﻧﮕﻔﺘﻢ ﻧﺮو ﻟﺐ ﺣﻮض ﻣﻲاُﻓﺘﻲ ﺗﻮش‪ .‬ﺑﻴﺎ اﻳﻦ ﻃﺮف ﺑﺒﻴﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻦ واژهاي اﺳﺘﻔﺮاغ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪي دﻫﻦﺑﻪدﻫﻦ ﺷﺪن ﺑﺎ ﻛﺴﺎﻧﻲ را‬
‫اﻣﺎ ﻧﺎدر ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد دﺳﺘﺶ را از ﺗﻨﮓ در آورد‪ .‬اﮔﺮ ﺳﻨﺒﻞ ﻛﻤﻲ دﻳﺮﺗﺮ رﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﻮﻳﻲ از رﻋﺎﻳﺖ دﻳﮕﺮان ﻧﺒﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻫﻲﻫﺎ ﺗﻮي دﺳﺘﺶ ﻟﻪ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﻧﺎدر را ﺑﻐﻞ ﻛﺮد و ﺑﻪ ﺑﺎغ ﻧﻈﺮي اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬ ‫از وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن دﺧﺘﺮﻛﻲ را از دﻫﺎت اﻃﺮاف ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎدرﺑﺰرگ آورده ﺑﻮد‪ ،‬او‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ او ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎدر ﺑﻮد؟ ﺧﻮاﻫﺮي ﻫﻢﺳﺎل ﻣﺎدرش؟! ﺧﻮاﻫﺮ ﺑﺰرﮔﻲ‬ ‫ﭘﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﭘﺪرﺑﺰرﮔﺶ را ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺒﻞ از ﺗﻮﻟﺪ او ﻣﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺎل ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮدش‪ .‬ﻧﺎدر در ﺑﻐﻞ ﺳﻨﺒﻞ ﻧﺎآراﻣﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬دﺳﺘﺶ را ﺑﻪﻃﺮف ﻣﺎﻫﻲﻫﺎ‬ ‫ﻣﺎدرﺑﺰرگ را ﺑﻪﻳﺎد ﻣﻲآورد‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﺪاﻳﺎ و ﻣﻴﻮهﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻮي ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻲداد‪ .‬ﺣﺘﻲ در آﺧﺮﻳﻦ‬
‫دراز ﻛﺮده ﺑﻮد و داﺋﻤﺎ ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻣﺎﻫﻲ ﻣﻨﻪ‪ ،‬اون ﻛﻴﻪ ﺑﺮام اُوردش؟«‬ ‫ﺳﺎل زﻧﺪﮔﻲاش ﻫﻢ ﺑﺮاي ﻧﻮهﻫﺎﻳﺶ ﻧﺎن ﻣﺤﻠﻲ ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻜﺎري زﻧﺎن‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﭘﺴﺮش را ﺳﺨﺖ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲﻓﺸﺮد‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﻓﺮوﺧﻮردهاي ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻣﻲﭘﺨﺖ و ﭘﺮ از ﻣﺰه و ﻗﺼﻪ و ﺧﺎﻃﺮه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻮي ﻣﺎدرﺑﺰرگ را داﺷﺖ و‬
‫»اون ﻋﻤﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻋﻤﻪ‪«.‬‬ ‫ﭼﻴﻦﻫﺎي ﺻﻮرت ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺶ ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ آن ﻧﻘﺶ ﻣﻲﺑﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ او دﻳﮕﺮ در آن ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫آن ﺧﺎﻧﻪ از آن دﺧﺘﺮﻛﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻘﺶ زنﭘﺪر را ﺑﺮﻋﻬﺪه داﺷﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻣﻴﻠﻲ ﺑﻪدﻳﺪﻧﺶ‬
‫ﺳﺮاﺳﺮ اﻳﻮان از اﺳﺒﺎب ﭘﺮ ﺑﻮد و ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎﻳﺪ آنﻫﺎ را در ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﺟﺎي‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ در ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎدرياش ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ و ﻫﺮﮔﺰ او و ﭘﺴﺮش را‬
‫ﻣﻲداد‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺮاﻧﺪاز ﻛﺮد و ﺑﻲآنﻛﻪ در ﭼﻬﺮهي ﺳﻨﺒﻞ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺗﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪ .‬ﻗﺒﻞ از دﻳﺪار ﻧﻔﺮت از او در ﺧﻮﻧﺶ ﻣﻲﺟﻮﺷﻴﺪ‪.‬‬
‫»اون دو ﺗﺎ اﺗﺎق ﺗﻪاي را ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻦ ﺗﺎ ﻣﻦ وﺳﺎﺋﻞ رو اونﺟﺎ ﺟﺎ ﺑﺪم‪«.‬‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻟﺮزاﻧﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬وﺳﺎﺋﻞِ ﺗﻮ اﺗﺎقﻫﺎ رو ﻛﺠﺎ ﺟﺎ ﺑﺪم؟«‬ ‫ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻪي ﺑﺎرﻳﻚ و ﺑﻦﺑﺴﺖ ﻣﺎدرﺑﺰرگ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻛﻮﭼﻪاي ﺑﺎﻏﻲ ﺑﻮد‪ .‬درﺧﺘﺎن ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺗﺤﻘﻴﺮآﻣﻴﺰي‪ ،‬اﺑﺮوﻫﺎ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﻲدوﻧﻢ‪ .‬ﻧﻜﻨﻪ‬ ‫ﻣﻴﻮه از ﭘﺸﺖ دﻳﻮارﻫﺎ ﻗﺪ ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻪ و ﺗﺎكﻫﺎ و ﮔﻞﻫﺎي ﻳﺎس و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از ﻟﺐ دﻳﻮارﻫﺎي‬
‫ﻓﻜﺮ ﻛﺮدي ﻛﻪ و‪‬رِ دل ﺗﻮ ﻣﻲﺧﻮام ﺑﺨﻮاﺑﻢ؟!« و ﺑﻲآنﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﻬﺮهي رﻧﮓﭘﺮﻳﺪهي‬ ‫ﻛﻮﺗﺎه آوﻳﺰان ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻓﻀﺎي ﻛﻮﭼﻪ آﻏﺸﺘﻪ از ﺑﻮي ﺧﺎك ﻧﻢدار‪ ،‬ﺳﺒﺰه و ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ‪،‬‬
‫زنﭘﺪرش ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻳﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﺷﻮد‪ ،‬ﭘﺮدهﻫﺎي ﭼﻬﺎرﺧﺎﻧﻪي ﻛﻬﻨﻪ را از‬ ‫ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ ﻫﻢﺧﻮاﻧﻲ ﺑﺎ اﺣﺴﺎس ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﺪاﺷﺖ و زﻳﺮ ﻓﺸﺎر ادراك ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ او‪ ،‬زﻳﺒﺎﺋﻴﺶ‬
‫ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎي دو اﺗﺎق ﺑﺎز و ﺑﻪ وﺳﻂ اﻳﻮان ﭘﺮﺗﺎب ﻛﺮد‪.‬‬ ‫را در ﺑﺮاﺑﺮ او از دﺳﺖ داد‪.‬‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺣﻠﻘﻪي در را ﻛﻮﺑﻴﺪ‪ .‬ﭘﺲ از ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ در ﭼﻮﺑﻲ ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪاي آﺷﻨﺎ ﺑﺎز ﺷﺪ و‬
‫ﻫﻴﺒﺘﻲ ﭘﻴﭽﻴﺪه در ﭼﺎدر ﮔﻠﺪار در ﺑﺮاﺑﺮ آﻧﺎن ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﻫﻴﭽﻜﺲ ﻛﻼﻣﻲ ﺑﺮ زﺑﺎن ﻧﻴﺎورد‪.‬‬

‫‪19‬‬ ‫‪18‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم آب داغ ﻣﻲﺷﺪ و وﻗﺖ رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺣﻤﺎم ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ ﻛﻪ ﺧﺸﻚ ﻣﻲﺷﺪ ﻣﺜﻞ‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ ﻛﻪ ﺳﺨﺖ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ ﺷﺪه و ﺗﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻖﻫﻘﻲ ﻓﺮوﺧﻮرده اﺗﺎقﻫﺎ را ﺧﺎﻟﻲ و‬
‫اﻣﻮاج ﺷﺮاب ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲرﻳﺨﺖ و ﺑﻪ ﭼﻬﺮهاش زﻳﺒﺎﻳﻲ دوﭼﻨﺪان ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺧﻮدش را از ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎن دﺧﺘﺮﺧﻮاﻧﺪهاش ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮد‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ در ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪي‬
‫ﺷﻮم‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻓﻀﺎي ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻬﺪﻳﺪآﻣﻴﺰ و ﺑﻴﮕﺎﻧﻪﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻮﻫﺎي ﺳﻴﺎه ﻛﻮﺗﺎه ﭘﺮﻛﻼﻏﻲاش را ﺟﻠﻮي آﻳﻨﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﺧﺸﻚﻛﻦ ﺧﺸﻚ ﻣﻲﻛﺮد‬ ‫ﺑﻪﻳﻚﺑﺎره ﭼﻬﺎر اﺗﺎق ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ دو اﺗﺎق ﺑﺮاﻳﺶ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪ و ﺳﻨﺒﻞ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫و ﺑﺎ دﺳﺖ دﻳﮕﺮ ﺳﺮ ﻣﻮﻫﺎ را زﻳﺮ ﺷﺎﻧﻪي ﮔﺮدي ﭼﺮخ ﻣﻲداد‪ .‬زﻳﺮ ﭼﺸﻢﻫﺎ ﺧﻂ ﺳﻴﺎه‬ ‫اﺳﺒﺎب و اﺛﺎﺛﻴﻪاش را ﭼﮕﻮﻧﻪ در آن اﺗﺎقﻫﺎ ﺟﺎي دﻫﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺗﻨﮕﻲ ﺟﺎ ﻧﺒﻮد‪ ،‬رﻓﺘﺎر ﭘﺮﺳﺘﻮ‬
‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﻟﺐﻫﺎﻳﺶ را ﻛﻤﻲ ﺳﺮخ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﻮي ﻋﻄﺮش ﺧﺎﻧﻪ را ﻓﺮاﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫ﺑﻪﻛﻠﻲ او را ﻣﺮﻋﻮب ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﺗﺎ ﺣﺎل از ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺣﺎل دﺧﺘﺮش ﻫﻢ ﺑﻪ‬
‫ﭘﻴﺮاﻫﻦ ﮔﻞدار آﺑﻲاش را ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪ‪ ،‬ﮔﺮدنﺑﻨﺪ ﺳﻨﮕﻲ آﺑﻲرﻧﮕﺶ‪ ،‬زﻳﻨﺖﺑﺨﺶ ﺳﻴﻨﻪاش‬ ‫او اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬از ﻫﻤﺎن اﺑﺘﺪا اﺣﺴﺎس ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﺷﻮﻫﺮش از دﺧﺘﺮش ﺣﺴﺎب‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﺟﻮرابﻫﺎي ﻧﺎﻳﻠﻮن رﻧﮓﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎي ﺗﺮاﺷﻴﺪهاش ﺟﺬاﺑﻴﺘﻲ دوﭼﻨﺪان ﻣﻲداد و‬ ‫ﻣﻲﺑﺮد و ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻪ دلﺷﻮرهاش ﻣﻲاﻓﺰود‪.‬‬
‫ﻛﻔﺶﻫﺎي ورﻧﻲ ﻫﻢرﻧﮓ‪ ‬ﭘﻴﺮاﻫﻦ ﺑﺮ ﭘﺎﻫﺎي ﻛﻮﭼﻜﺶ زﻳﺒﺎ ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻧﺘﺨﺎب رﻧﮓﻫﺎ‬ ‫ﻓﻀﺎي ﺧﺎﻧﻪ آنﻗﺪر ﻣﺴﻤﻮم ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﻧﺎدر دوﺳﺎﻟﻪ ﻫﻢ ﺑﻲﺗﺎب و ﺑﻲﺧﻮاب ﻣﺪام‬
‫در ﭘﻮﺷﺶ‪ ،‬ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﻧﮕﺎهﻫﺎ را ﺑﻪﺳﻮي ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪.‬‬ ‫ﻟﺒﺎس ﻣﺎدرش را ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻲدﻟﻴﻞ ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ و ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ‬
‫درﻋﻮض ﺳﻨﺒﻞ ﭼﺎدر ﻣﺸﻜﻲ ﺳﺮ ﻣﻲﻛﺮد و زﻳﺮ ﭼﺎدر ﻧﻴﺰ داﻣﻦﻫﺎي ﭼﻴﻦدار روﺳﺘﺎﻳﻲ‬ ‫ﺑﺰرگﺗﺮﻫﺎ را ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪ‪ .‬زﻳﺮ داﻣﻦ ﻫﻢ ﺷﻠﻮار ﭼﻴﺖ ﭘﺎ ﻣﻲﻛﺮد و ﺷﻠﻮار را زﻳﺮ ﺟﻮراﺑﺶ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﺎ ﻣﻲزد‬ ‫ﻳﻚﻫﻔﺘﻪ ﻧﮕﺬﺷﺖ ﻛﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﻋﺠﻴﺐ و ﻣﺴﺨﺮه ﺑﻪﻧﻈﺮ رﺳﻴﺪ‪ .‬دﻛﻮراﺳﻴﻮن‬
‫ﺗﺎ ﻓﺮم ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ دﻳﺪه ﻧﺸﻮد‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺷﻜﻞ ﭘﺎي زن دﻳﺪه ﺷﻮد ﮔﻨﺎه دارد‪ .‬ﻓﻘﻂ اﻳﻦ دﻧﻴﺎ‬ ‫ﻧﻴﻤﻲ از ﺧﺎﻧﻪ ﻛﺎﻣﻼ ﺑﺎ ﻧﻴﻤﻪي دﻳﮕﺮ ﺗﻔﺎوت داﺷﺖ‪ .‬ﻧﻴﻤﻲ از آن از ﺳﻠﻴﻘﻪي ﺷﻬﺮي آﻛﻨﺪه‬
‫ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻣﻦ ﻓﻜﺮ اون دﻧﻴﺎم ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻢ‪ «.‬و ﺳﺎقﻫﺎي ﺧﻮشﻓﺮم و ﻇﺮﻳﻔﺶ را ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻮد و ﻧﻴﻤﻪي دﻳﮕﺮ از ﺳﺎدﮔﻲ روﺳﺘﺎﻳﻲ‪ .‬ﭘﺮدهﻫﺎي ﺗﻮر ﺳﻔﻴﺪ در ﻛﻨﺎر ﭘﺮدهﻫﺎي ﭼﻬﺎرﺧﺎﻧﻪي‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺪرﻳﺨﺖ ﺟﻠﻮه ﻣﻲداد‪.‬‬ ‫رﻧﮕﻲ‪ ،‬ﻣﻨﻈﺮ اﻳﻮان را ﺧﻨﺪهدار ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﭘﺎي ﺑﻪ اﺗﺎقﻫﺎ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻲ‪ ،‬اﻳﻦ ﺗﻔﺎوت‬
‫آنﻗﺪر ﻓﺎﺣﺶ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﻮي ذوق ﻣﻲزد‪ .‬در ﻧﻴﻤﻪاي ﺗﺨﺖﺧﻮاب و ﻣﺒﻠﻤﺎن و ﮔﺮاﻣﺎﻓﻮن‬
‫دﻧﻴﺎﻳﻲ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ آندو وﺟﻮد داﺷﺖ‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ در اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﻣﻲزﻳﺴﺖ وﻟﻲ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻧﻲ‬
‫ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد و در ﻧﻴﻤﻪي دﻳﮕﺮ ﺗﺸﻚ و ﭘﺸﺘﻲ و ﺟﺎﻧﻤﺎز‪ .‬ﺣﺘﻲ آدمﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﭘﺎ ﺗﻮي‬
‫دﻳﮕﺮ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ .‬ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻛﻪ در وﺣﺸﺖ و آرزو ﺗﻨﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ و ﻫﻮﻟﻨﺎك و‬
‫اﻳﻦ اﺗﺎقﻫﺎ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻇﺎﻫﺮاً ﺗﻔﺎوﺗﻲ ﻓﺎﺣﺶ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻴﺰ ﻧﺰدﻳﻚ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﻗﺼﻪﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ زﻧﺪﮔﻲ را ﺗﻨﻬﺎ در ﻣﺤﺪودهي زﻣﺎﻧﻲ و ﻣﻜﺎﻧﻲ‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﻣﻮﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﭘﺮﭘﺸﺘﺶ را ﭘﺸﺖﺳﺮ دﺳﺘﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﺎﻫﻲﻳﻚﺑﺎر ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را ﺣﻨﺎ‬
‫ﺧﻮد ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺟﺰ اﻳﻦ دﻧﻴﺎي وﺣﺸﻲ و ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺷﺐ ﻗﺒﻞ از ﺧﻮاب ﺣﻨﺎ را ﻣﻲﺧﻴﺴﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﺮم ﺷﻮد‪ .‬ﺳﺤﺮ ﺑﻪ آن زردهي ﺗﺨﻢ‬
‫زﻣﻴﻨﻲ ﺑﻮد و ﺑﺲ‪ .‬او از آﺳﻤﺎن و اﻳﺰداﻧﺶ ﺳﻠﺐ اﻣﻴﺪ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ اﻣﻴﺪ او اﻧﺴﺎنﻫﺎﻳﻲ‬
‫ﻣﺮغ‪ ،‬ﻳﻚ ﻗﺎﺷﻖ ﭼﺎيﺧﻮري روﻏﻦ زﻳﺘﻮن و ﻛﻤﻲ ﻛﺘﻴﺮا ﻣﻲاﻓﺰود‪ .‬ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را ﻧﻢ ﻣﻲزد و‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﺳﺘﻤﮕﺮاﻧﻪي ﺗﺎرﻳﺦ "ﻧﻪ" ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﻛﻪ ﺑﻪ دﺳﺖﻫﺎي ﺧﻮد اﻣﻴﺪ داﺷﺘﻨﺪ‪،‬‬
‫دﺳﺘﻪدﺳﺘﻪ ﺑﺎ ﺣﻨﺎ ﻣﻲآﻏﺸﺖ‪ .‬ﭘﺲ از آن ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را روي ﺳﺮش ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﺮد و ﻳﻚ‬
‫دﺳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺎن ﺑﻨﻴﺎدي ﻧﻮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻛﻪ ﺑﻪ اﻧﺪﻳﺸﻪ دل ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻧﺪﻳﺸﻪاي ﻛﻪ در‬
‫ﻧﺎﻳﻠﻮن روي آن ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻳﻚ ﭼﻮب ﻛﺒﺮﻳﺖ ﺑﻪﺣﻨﺎ آﻏﺸﺘﻪ ﺑﺎ دﻗﺖ اﺑﺮوﻫﺎ را ﻫﻢ ﺣﻨﺎ‬
‫ﻃﺮﺣﻲ ﻧﻮ ﺳﻴﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬در روﻳﺎ و آرزو ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ و اﺳﺘﺒﺪاد را درﻣﻲﻧﻮردﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ و ﺗﺎ ﺣﻨﺎ اﺛﺮ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻛﺎرﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ را ﺟﺎرو ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻇﺮفﻫﺎ‬
‫را ﻣﻲﺷﺴﺖ‪ ،‬ﻏﺬا ﻣﻲﭘﺨﺖ و ﺻﺪﻫﺎ ﻛﺎر دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﻫﻴﭻﮔﺎه ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ از ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ‬

‫‪21‬‬ ‫‪20‬‬
‫ﺑﺎﺧﻮد آرزو ﻛﺮد ﻛﻪ ﺳﺎل آﻳﻨﺪه‪ ،‬ﺑﺮادرش ﺑﻪﻫﻨﮕﺎم ﺳﺎل ﺗﺤﻮﻳﻞ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ او‬ ‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ رﻓﺖ آﺧﺮﻳﻦ ﺳﺎل ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن را ﻣﻲﮔﺬراﻧﺪ و‬
‫ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫آرزو داﺷﺖ ﭘﺰﺷﻚ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ روﻳﺪادﻫﺎي ﺳﺎل آﺧﺮ دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن ﺳﺒﺐ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ او ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ‬
‫ﺑﻴﻦ راه ﺑﻪ اﻳﻦ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا ﻓﺮﻫﺎد ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﺷﺪن او ﻣﺨﺎﻟﻒ اﺳﺖ‪ .‬راه ﺑﺴﻴﺎر‬ ‫داﻧﺸﮕﺎه ﭘﺰﺷﻜﻲ وارد ﮔﺮدد‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻪ ﺗﺎ اﺗﻮﺑﻮس ﻋﻮض ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎدر ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﺷﻮق دﻳﺪار‬ ‫» ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻧﻤﻲﺧﻮﻧﻲ‪ ،‬ﭘﺮﺳﺘﺎرا ﺷﻬﺮت ﺧﻮﺑﻲ ﻧﺪارن‪ ،‬ﺣﺮف ﻣﻦرو ﻗﺒﻮل ﻧﺪاري ﺑﺮو‬
‫ﺗﺎزه و ﺣﺴﺮت دﻳﺪار ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮ ﻗﻠﺐ او ﺳﻴﻄﺮه اﻓﻜﻨﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻼﻗﺎت داداﺷﺖ‪ ،‬از اون ﺑﭙﺮس‪«.‬‬
‫ﻏﺮوب زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺑﻮد و ﻣﺤﻠﻪي ﻗﺪﻳﻤﻲ در ﻛﺒﻮدي ﭘﻴﺶ از ﺷﺐ ﻓﺮورﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﻮﭼﻪ‬ ‫ﭘﺲ از ﻣﺎهﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻬﺮان ﺑﺎزﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬ﻗﺒﻞ از ﻣﻼﻗﺎت ﺑﻪﻗﺪري ﻫﻴﺠﺎنزده ﺑﻮد ﻛﻪ آﺷﻜﺎرا‬
‫ﺧﻠﻮت و ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﺗﻤﻴﺰ ﺧﻮد ﭘﻨﺎه ﺑﺮده و ﭘﺎي ﺳﻔﺮهي‬ ‫ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺒﺮﻫﺎي ﺧﻮﺷﻲ ﺑﻪ ﻓﺮﻫﺎد‬
‫ﻫﻔﺖﺳﻴﻦ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺳﺎل ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻮي ﺳﺒﺰيﭘﻠﻮﻣﺎﻫﻲ ﻛﻮﭼﻪ را ﭘﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد‬ ‫دﻫﺪ ﺗﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﺶ ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ در ذﻫﻨﺶ ﻛﻨﻜﺎش ﻛﺮد ﺧﺎﻃﺮهاي ﺧﻮش‬
‫و ﺑﻪ ﺷﻜﻢ ﮔﺮﺳﻨﻪي ﭘﺮﺳﺘﻮ ﭼﻨﮓ ﻣﻲزد‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪي ﺧﺎﻟﻲ‪ ،‬ﮔﻮر ﻣﺎدر و‬ ‫ﻧﻴﺎﻓﺖ‪ .‬ﭘﺎﻧﺰده ﻣﺎه از دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻓﺮﻫﺎد ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد و از ﻗﺮار ﻣﻌﻠﻮم او ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل دﻳﮕﺮ‬
‫ﺗﺎكﻫﺎي ﻋﺎﺷﻖ‪ .‬اﮔﺮ ﻓﺮاﻣﺮز را ﻣﻲدﻳﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻲﺷﺪ؟ ﺗﻤﺎم ﭘﺎﻧﺰده ﻣﺎه ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﺑﺎ ﻳﺎد او‬ ‫ﻧﻴﺰ در زﻧﺪان ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪﺧﻮاب رﻓﺘﻪ‪ ،‬در روﻳﺎﻫﺎﻳﺶ او را ﺑﻮﺳﻴﺪه و در آﻏﻮش او ﺧﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮهاي ﺷﻴﺸﻪاي اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﻛﻪ دﻳﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪي آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺷﻮق و‬
‫ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﺟﻠﻮي در ﺧﺎﻧﻪ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﻣﺮدد ﺑﻮد ﻛﻪ وارد ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﭘﻠﻪي ﺟﻠﻮي در ﺧﺎﻧﻪي‬ ‫ﺑﻐﺾ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﭼﻘﺪر دﻟﺶ ﺑﺮاي ﺧﻮاﻫﺮش ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ در‬
‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻧﻈﺮي اﻓﻜﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﻗﻠﺒﺶ ﺑﻪﺷﺪت ﻣﻲزد‪ .‬ﻛﻠﻴﺪ اﻧﺪاﺧﺖ و وارد ﺷﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ از‬ ‫آﻏﻮﺷﺶ ﺑﮕﻴﺮد و ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻳﺶ ﺑﻮﺳﻪ زﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ دﻳﻮار ﺑﻮد و ﺷﻴﺸﻪاي دوﺟﺪاره ﻛﻪ ﺑﻴﻦ آن‬
‫ﺑﻮي ﻳﺎس و ﻣﻮرد ﻟﺒﺮﻳﺰ و ﻏﺮوب در آﻳﻨﻪي ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ درﺧﺖ ﺑِﻪ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪.‬‬ ‫دو ﻓﺎﺻﻠﻪي ﻳﻚﻣﺘﺮي ﮔﺬرﻧﺎﭘﺬﻳﺮي اﻳﺠﺎد ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ ﺧﻮد ﻋﻬﺪ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﮕﺮﻳﺪ‪،‬‬
‫ﺑِﻪﻫﺎي ﻃﻼﻳﻲ رﻧﮓ ﺳﺎﻗﻪﻫﺎي درﺧﺖ را ﺧﻢ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و درﺧﺖ ﭼﻮن ﻃﻼ ﻣﻴﺎن ﺑﺎﻏﭽﻪ‬ ‫اﻣﺎ ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ وﺟﻮدش ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ و ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي ﺳﻴﻞ اﺷﻚ را ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬اﺷﻚ در ﭼﺸﻤﺎن‬
‫ﻣﻲدرﺧﺸﻴﺪ‪ .‬ﺷﺎخ و ﺑﺮگ ﺗﺎكﻫﺎي ﻋﺎﺷﻖ روي اﻳﻮان را ﻧﻴﺰ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﻫﻨﻮز‬ ‫ﻓﺮﻫﺎد ﻫﻢ ﺣﻠﻘﻪ زد و ﻫﺮ دو ﺑﻲﻫﻴﭻ ﻛﻼﻣﻲ ﺑﻪﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﻓﺮﻫﺎد از ﮔﻠﭙﺮ‬
‫ﻳﺎﻗﻮتﻫﺎﻳﺶ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﮔﻞﻫﺎي آﺗﺸﻴﻦ در ﻫﻴﺠﺎن دﻳﺪار ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲﺷﻜﻔﺘﻨﺪ و‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ و ﻧﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ از ﮔﻠﭙﺮ ﮔﻔﺖ‪ .‬آرزو داﺷﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻫﺎد ﻧﭙﺮﺳﺪ ﺗﺎ او ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺸﻮد ﺧﺒﺮ‬
‫ﻣﺎﻫﻲﻫﺎي ﺣﻮض ﺷﺎدﻣﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻮا ﻣﻲﺟﻬﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺎﺧﻮشآﻳﻨﺪ ازدواج ﮔﻠﭙﺮ را ﺑﻪ او ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﻓﺮﻫﺎد از ﺳﻜﻮت ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را‬
‫ﭘﺮدهي ﺳﻴﺎه ﺑﺮ ﻛﺒﻮد ﺗﺎزﻳﺪ و آﺳﻤﺎن ﻏﺮق ﺳﺘﺎره ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺳﺘﺎرهﻫﺎ از ﺑﻮي ﮔﻞﻫﺎي‬ ‫ﻓﻬﻤﻴﺪ‪ .‬ﻛﻤﻲ ﻗﺒﻞ از آنﻛﻪ زﻣﺎن ﻛﻮﺗﺎه ﻣﻼﻗﺎت ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن رﺳﺪ‪ ،‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم آن دو ﺑﻪﺳﺨﻦ‬
‫ﺷﺐﺑﻮ ﻋﻄﺮآﮔﻴﻦ ﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺧﻮاب را در ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺧﺴﺘﻪي ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺟﺎري ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺰار‬ ‫آﻣﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺎدر‪ ،‬روان ﻣﺎدر در ﺷﺎخ و ﺑﺮگ درﺧﺖ ﺑِﻪ‪ ،‬او را ﺑﻪﺳﻮي ﺧﻮد ﻣﻲﻛﺸﺎﻧﺪ‪ .‬ﺗﻨﻪي درﺧﺖ را‬ ‫ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﺑﻪ زﻧﺪاﻧﻴﺎﻧﺸﺎن ﺗﺒﺮﻳﻚ ﺳﺎل ﻧﻮ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ و ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ آورده‬
‫در آﻏﻮش ﻛﺸﻴﺪ و ﺷﺎخ و ﺑﺮﮔﺶ را ﺑﺎ آب ﭼﺸﻢ آﺑﻴﺎري ﻛﺮد‪ .‬ﮔﻴﺞ و ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪﺳﻮي ﺗﻪ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ او ﭘﻮﻟﻲ ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺮاي ﻋﺰﻳﺰش ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﺑﺨﺮد و ﭘﺪر ﻫﻢ ﺗﺎ ﺣﺎل ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎت‬
‫اﻳﻮان رﻓﺖ‪ .‬ﻛﻨﺎر ﺗﺎك ﻛﻪ ﺣﺎل ﺑﺮگﻫﺎﻳﺶ ﮔﻮﺷﻪاي از اﻳﻮان را ﻣﻲﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪ‪ ،‬دراز ﻛﺸﻴﺪ و‬ ‫ﻓﺮﻫﺎد ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻪﺑﺮاﻳﺶ ﭘﻮﻟﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد و ﻧﻪ ﭼﻴﺰي‪ .‬درﺣﺎﻟﻲﻛﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ از‬
‫از ﺻﻤﻴﻢ ﻗﻠﺐ آرزو ﻛﺮد ﻛﻪ ﻓﺮاﻣﺮز را در آﻏﻮش ﻛﺸﺪ و ﺑﺎ او ﺑﻴﺎﻣﻴﺰد‪ .‬ﺑﺮ ﺳﻨﮓﻓﺮش‬ ‫رﻳﺰش اﺷﻚ ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ‪ ،‬و زﻳﺮ ﻫﺎﻟﻪي اﺷﻚ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﺮ ﺟﻌﺒﻪﻫﺎي ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻣﻲﺳﺎﻳﻴﺪ‪،‬‬
‫ﺳﺨﺖ و ﺳﺮد ﺑﻪﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻴﺒﺘﻲ آﺷﻨﺎ در ﺑﺮاﺑﺮش ﺗﺼﻮﻳﺮ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺟﺴﺎرﺗﻲ‬

‫‪23‬‬ ‫‪22‬‬
‫روﻳﺎﻳﻲ و ﺧﻮابآﻟﻮد دﺳﺖﻫﺎ را ﭘﻴﺶ ﺑﺮد و ﻳﺎر را در آﻏﻮش ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻋﻄﺶ‬
‫ﻫﻢآﻏﻮﺷﻲ و ﻋﻄﺮ ﺗﻦ ﻳﺎر‪.‬‬
‫ﺳﭙﻴﺪه ﻛﻪ ﺳﺮ زد ﺑﻴﺪار ﺷﺪ‪ ،‬ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي ﺗﺎك او را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻫﻤﭽﻮن ﮔﻬﻮاره‪،‬‬
‫ﺑﺴﺘﺮي از ﺑﺮگﻣﻮ ﺑﺮاﻳﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺷﺒﻨﻢ ﺑﺮ ﺗﻦ ﭘﺮﺳﺘﻮ و ﺑﺮگﻫﺎي ﻣﻮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و‬
‫ﺧﻮﺷﻪاي ﺳﺮخﻓﺎم در ﻣﻴﺎن ﺑﺴﺘﺮ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪.‬‬

‫از ﻋﺸﻖ ﻛﻪ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻢ‪ ،‬ﭘﺮواﻧﻪﻫﺎي ﺳﺮخ ﺑﺮ ﮔﻞﻫﺎي ﺷﺎﻟﻢ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ در‬
‫ﻣﻴﺎن ﺷﺎخ و ﺑﺮگ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬دراز ﻣﻲﻛﺸﻢ‪ .‬ﺷﺎﻟﻢ را آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺑﺮ ﺷﻜﻢ و‬
‫ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎﻳﻢ ﻣﻲﻛﺸﻢ و در ﺧﻮاﺑﻲ ﺳﺮخﻓﺎم ﻓﺮو ﻣﻲروم‪ .‬روﻳﺎﻳﻲ دور‪ ،‬ﺑﻪدوري ﮔﺬﺷﺘﻪ و‬
‫آﻳﻨﺪه‪ ،‬ﻣﻪآﻟﻮد و اﺛﻴﺮي در ﻣﻦ ﻓﺮو ﻣﻲرود‪ .‬ﺧﻮدم را در آﻳﻨﻪي آﺳﻤﺎن ﻣﻲﻧﮕﺮم‪ .‬ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻳﻢ‬
‫ﺑﻪرﻧﮓ ﺑﺎل ﭘﺮواﻧﻪﻫﺎﺳﺖ‪ .‬ﻗﻠﺒﻢ ﺑﺎ ﺷﺪﺗﻲ ﺷﮕﻔﺖاﻧﮕﻴﺰ ﻣﻲﺗﭙﺪ و اﺟﺰاي ﭘﻴﻜﺮم در ﺣﺮارﺗﻲ‬
‫ﮔﻮارا ﻣﻲﺳﻮزد‪ ،‬ﻣﻲﻣﻴﺮم و در ﻫﻤﺎنﺣﺎل زﻧﺪه ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ آب‪ ،‬ﻧﻪ!‪ ،‬ﺧﻮن ﻣﻲﺷﻮم‪،‬‬
‫ﺧﻮﻧﻲ زﻧﺪﮔﻲﺑﺨﺶ و ﺣﻴﺎتآﻓﺮﻳﻦ‪ .‬ﺧﻮدم را در آﻳﻨﻪي زﻻل ﺧﻮن ﻣﻲﻧﮕﺮم‪ .‬از ﺧﻮاب‬
‫ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰم‪ .‬دﻫﺎﻧﻢ ﻣﺰهي آﺑﻲ ﮔﻮارا ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﻣﺰهاي ﻛﻪ ﻣﺎدر در ﻗﺼﻪﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ‬
‫از آب ﺣﻴﺎت ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻲ ﺗﺼﻮﻳﺮﻧﺎﺷﺪﻧﻲ ﺧﻮن‪ ،‬ﭘﻮﺳﺖ و ﭘﺮﻫﺎ را ﻗﻮرت ﻣﻲدﻫﻢ‪.‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ دﻳﮕﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪي ﻧﺎدر را ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪،‬‬
‫از ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎﻳﻢ ﺷﻴﺮ ﺟﺎري ﻣﻲﺷﻮد و ﭘﺮواﻧﻪﻫﺎ در زﻳﺮ ﺷﺎل ﺳﺮﺧﻢ ﺟﺎن ﻣﻲدﻫﻨﺪ و ﺟﺎن‬
‫ﻫﻴﭽﻜﺲ را در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻴﻨﺪ و ﻫﻴﭻ ﺻﺪاي اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻧﺸﻨﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﺳﻨﺒﻞ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ‬
‫ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﻪ ﺟﺎي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻧﻈﻢ ﮔﻞﻫﺎ را ﺑﻪﻫﻢ ﻣﻲزد و ﺷﻴﻮهي ﺧﻮد‬
‫را در ﺧﺎﻧﻪ و ﺑﺎغ اﻋﻤﺎل ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢ دق دلاش را ﺳﺮ ﺳﻨﺒﻞ ﺧﺎﻟﻲ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﺮ آن ﺑﻪ او زﺧﻢ زﺑﺎﻧﻲ ﻣﻲزد و ﺟﻮاﺑﻲ درﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲداﺷﺖ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﺤﻴﻂ‬
‫ﺟﻨﮓ و دﻋﻮا و ﻧﺎﺳﺰا ﻛﻪ آراﻣﺶ را ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﺣﺮام ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻛُﻨﺪ و ﺧﺴﺘﻪﻛﻨﻨﺪه‬
‫ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ و روزﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ و ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺎر ﺳﻨﺒﻞ ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﻋﺼﺒﻲ و ﻫﺮ‬
‫ﻧﮕﺎه ﺗﺤﻘﻴﺮآﻣﻴﺰ ﭘﺮﺳﺘﻮ‪ ،‬دل ﺳﻨﺒﻞ را رﻳﺶ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ در ﺑﺎغ ﺑﺰرگ ﺧﺎرج از ﺷﻬﺮ ﻣﺸﻐﻮل داﻣﺪاري و ﻛﺸﺎورزي ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﺑﻴﻤﺎري ﻫﻤﺴﺮش‪ ،‬از ﺷﻐﻞ ﻛﺎرﻣﻨﺪي اﺳﺘﻌﻔﺎ داد و ﺑﻪ دام و ﮔﻴﺎه روي آورد‪ .‬او ﺗﻤﺎم‬
‫ﻋﺸﻘﺶ را ﺑﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪان و ﮔﻞﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲداد و ﺷﺐ ﻛﻪ ﺑﺎزﻣﻲﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ‬

‫‪25‬‬ ‫‪24‬‬
‫آﻳﺎ ﻣﺎﺟﺮاي آن ﺷﺐ ﻳﻚ ﺧﻮاب ﺑﻮد‪ ،‬ﻳﻚ ﺧﻮاب؟ ﻫﺰار ﺑﺎر ﺷﻚ ﻛﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎز‬ ‫ﺑﺮاﻳﺶ ﻣﻬﻴﺎ ﻣﻲﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺣﻮﺻﻠﻪ و ﺗﻮاﻧﻲ ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﺮاي ﻫﻤﺴﺮ و‬
‫اﻧﺪﻳﺸﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ آن رﺧﺪادي واﻗﻌﻲ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻪﺑﻮد؟ آﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ آنﻗﺪر‬ ‫ﻛﻮدﻛﺎﻧﺶ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر اﻳﻦ ﻛﺎر ﻓﺮاري ﺑﻮد ﺗﺎ او را از ﺧﺎﻧﻪ دور ﻧﮕﻪ دارد‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﺑﺎ‬
‫ﻛﻮﭼﻚ ﻣﻲﻧﻤﻮد ﻛﻪ در اﺛﺒﺎت ﻳﻚ رﺧﺪاد ﻣﻲﮔﻨﺠﻴﺪ؟‬ ‫آﻣﺪن ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪ آن ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد و او ﻳﺎراي ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ ﺑﺮﺧﻮردي در ﺑﺮاﺑﺮ او‬
‫ﻧﺴﻴﻢ ﺧﻨﻚ ﺷﻬﺮﻳﻮر در ﻣﻮﻫﺎي اﻧﺒﻮه ﺳﻴﺎﻫﺶ وزﻳﺪ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺎﻻ زد ﺗﺎ ﻋﺮق ﭘﺸﺖ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ و ﻧﺎراﺣﺘﻲاش را ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ ﺑﺮ ﺳﻨﺒﻞ ﻓﺮو ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪﻳﺎد ﻧﻤﻲآورد ﻛﻪ‬
‫ﮔﺮدﻧﺶ ﺧﺸﻚ ﺷﻮد‪ .‬ﻋﻄﺮ ﮔﻞﻫﺎي ﺷﺐﺑﻮ ﺑﺎ ﻧﺴﻴﻢ آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺑﺮ ﻓﻀﺎ ﺣﻜﻢ‬ ‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﻪروي ﻣﺎدرش دﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻣﺎدرش را دوﺳﺖ داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻣﻲراﻧﺪ‪ .‬دﻟﺶ از ﻋﺸﻖ و ﻋﻄﺮ ﮔﻞﻫﺎ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺑﻮد‪ .‬دﻛﻤﻪﻫﺎي ﺑﻠﻮز ﺳﻴﺎﻫﺶ را ﮔﺸﻮد و‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ او ﺑﺮاي ازدواج ﺑﺎ ﻣﺎدر ﺗﻤﺎم ﻋﻼﻳﻘﺶ را زﻳﺮﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ را رﻫﺎ ﻛﺮده‬
‫دﺳﺖﻫﺎي ﺧﻨﻜﺶ را ﺑﻪ ﻧﻮك ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎي داغ و ﺑﺮآﻣﺪهاش ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬زﺑﺎﻧﺶ ﻛﻪ ﻣﺰهي‬ ‫و ﺑﻪ ﺗﻬﺮان رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﭘﺪرزﻧﺶ او را اﺳﺘﺨﺪام ﻛﻨﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ ازدواج او ﺑﺎ دﺧﺘﺮش‬
‫آﺷﻨﺎي ﺷﻴﺮ را ﭼﺸﻴﺪ‪ ،‬وﺣﺸﺖ وﺻﻒﻧﺎﭘﺬﻳﺮي ﺑﺮ او ﻣﺴﺘﻮﻟﻲ ﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫رﺿﺎﻳﺖ دﻫﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖﻫﺎ را ﻣﺎدر ﺷﺐﻫﺎي زﻣﺴﺘﺎن زﻳﺮ ﻛﺮﺳﻲ ﻫﺮ ﺳﺎل ﺑﺎ ﭼﻪ ﻟﺬﺗﻲ‬
‫ﺑﺮاي او و ﻓﺮﻫﺎد ﺑﺎزﻣﻲﮔﻔﺖ‪.‬‬
‫ﻓﺮداي آن ﺷﺐ‪ ،‬ﺻﺒﺢ زود‪ ،‬ﺳﻨﺒﻞ ﭼﺎدر ﮔﻞدارش را ﺑﻪ ﺷﻜﻢ ﺑﺎردارش ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و‬ ‫ﻳﻜﻲ از ﺷﺐﻫﺎي داغ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻛﻪ در اﻳﻮان دراز ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮد ﺻﺪاي ﺳﻨﺒﻞ را ﺷﻨﻴﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺣﻴﺎط را ﺟﺎرو ﻣﻲزد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﺑﺮاﻳﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎدر ﻛﻪ آﻫﺴﺘﻪ ﺗﻮي اﺗﺎق‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬آﺧﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﻴﺪاره‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﺑﺰرگ ﺷﺪه‪«.‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺧﺰﻳﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻋﻤﻪ‪ ،‬ﺗﻮ آﻗﺎ ﻧﺪاري؟«‬ ‫ﺻﺪاﻳﺶ اﻟﺘﻤﺎس آﻣﻴﺰ ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن او را ﻣﻲزد و ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﭽﻪ رو ﺑﻬﺎﻧﻪ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻧﺎدر ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻪ‪«.‬‬ ‫ﻧﻜﻦ‪ .‬ﺑﻴﺎ ﺑﺒﻴﻨﻢ‪«.‬‬
‫ﻧﺎدر ﻫﻢﭼﻨﺎنﻛﻪ اﻧﮕﺸﺖ ﺳﺒﺎﺑﻪاش را در ﺳﻮراخ ﺑﻴﻨﻲاش ﻣﻲﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪ ،‬اداﻣﻪداد‪ » :‬آﻗﺎ‬ ‫ﻟﺤﻦ اﻟﺘﻤﺎسآﻣﻴﺰ ﺳﻨﺒﻞ ﺑﻪ زوزهاي ﻓﺮوﺧﻮرده ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺸﺖ و ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻧﮕﻴﺮيﻫﺎ‪ ،‬آﻗﺎ دردت ﻣﻴﺎره‪«.‬‬ ‫دﻟﺶ ﺑﻪﺣﺎل او ﻣﻲﺳﻮزد ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﺣﺲ ﺗﻬﻮع و ﭼﻨﺪش وﺟﻮدش را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ‬
‫اﻳﻦ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎري ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ را از زﺑﺎن ﻧﺎدر ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ‬ ‫رﻓﺖ و در را ﻣﺤﻜﻢ ﭼﻔﺖ ﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺷﺪ ﻛﻪ ﻧﺎدر ﺷﺎﻫﺪ درﻣﺎﻧﺪهي دردﻫﺎي ﺷﺒﺎﻧﻪي ﻣﺎدرش ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﺘﺎﺑﻲ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ اﻓﻜﺎرش را ﻣﻨﺤﺮف ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬ﻛﻼﻓﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ‬
‫ﻛﻮﺷﺶ ﻛﺮد ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ذﻫﻨﺶ را از ﻓﺮاﻣﺮز دور دارد‪ .‬اﺣﺴﺎس دوﮔﺎﻧﻪاي او را درﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫آﻏﺎز ﺑﻬﺎر ﻣﺼﺎدف ﺑﻮد ﺑﺎ اﺷﺘﻐﺎل ﭘﺮﺳﺘﻮ در ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪي ﺷﻬﺮ‪ .‬ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ اﻏﻠﺐ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬از ﺳﻮﻳﻲ ﻧﺎﻟﻪﻫﺎي ﺳﻨﺒﻞ و ﻧﻔﺲﻫﺎي ﺗﻨﺪ ﭘﺪر ﺣﺎﻟﺶ را ﺑﻪﻫﻢ زده ﺑﻮد و از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ‬
‫ﭘﺎﺗﻮق ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎن ﻣﺸﺨﺼﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻚوﺗﻮك در ﻣﻴﺎن آﻧﺎن ﭼﻬﺮهﻫﺎي ﺗﺎزه دﻳﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻴﺶ از ﻫﺮ زﻣﺎن دﻳﮕﺮي آﻏﻮﺷﺶ ﻳﺎر را ﻣﻲﻃﻠﺒﻴﺪ‪ .‬از ﺧﻮدش ﺑﺪش آﻣﺪ و اﺣﺴﺎس‬
‫ﻛﺘﺎب ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻳﺎ ﺳﻪﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮي از آﻧﺎن ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ از ﻛﻮدﻛﻲ‬
‫ﺣﻘﺎرت ﺑﺮ او ﭼﻴﺮه ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ ﻧﻔﺲ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﭘﻨﺠﺮه را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻧﻮاﻳﻲ ﺟﺰ‬
‫ﺑﻴﻨﻨﺪهي ﺑﺎزي ﻓﺮﻫﺎد ﺑﺎ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻮد و ﺑﺪﻳﻦﮔﻮﻧﻪ اﻳﻦ ﺑﺎزي را ﻓﺮاﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻲآنﻛﻪ‬
‫ﻧﺴﻴﻢ‪ ،‬ﻛﻪ در ﻻﺑﻪﻻي ﺷﺎخ و ﺑﺮگ ﮔﻞﻫﺎي ﺷﺐﺑﻮي ﺟﻠﻮي ﭘﻨﺠﺮه ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻪﮔﻮش‬
‫ﺣﺘﻲ ﻳﻚﺑﺎر ﺑﺎزي ﻛﻨﺪ‪ .‬دو ﻣﻴﺰ ﺷﻄﺮﻧﺞ از ﺗﻐﻴﻴﺮاﺗﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ ورود او ﺑﻪ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺻﻮرت‬
‫ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﺗﻦ داﻏﺶ را ﺑﻪﺧﻨﻜﻲ ﻛﺎﺷﻲ اﻳﻮان ﺳﭙﺮد‪ .‬ﺳﺘﺎرﮔﺎن اﻧﺒﻮه ﺑﺮ ﭘﻴﻜﺮ ﺳﻴﺎه آﺳﻤﺎن‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﺑﺎ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ در ﺑﻴﻦ ﻓﺎﻣﻴﻞ و آﺷﻨﺎﻳﺎن‪ ،‬دﺧﺘﺮاﻧﻲ را ﻧﻴﺰ‬
‫ﻣﻲدرﺧﺸﻴﺪﻧﺪ و ﻫﻼل ﻣﺎه‪ ،‬دلﺗﻨﮓ ﻳﺎر را ﻣﻲﺟﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺟﻠﺐ ﻛﻨﺪ و ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ از ﻓﻀﺎي ﭘﺴﺮاﻧﻪاش ﺧﺎرج ﮔﺮدد‪.‬‬

‫‪27‬‬ ‫‪26‬‬
‫ورزﺷﻲ ﻳﺎ ﻛﺎخ ﺟﻮاﻧﺎن آزاد ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل از آن رو ﺑﻪﮔﺴﺘﺮش داﺷﺖ‪ .‬ﭘﺎرﻛﻲ‬ ‫اﺑﺘﺪا ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﺮدﻳﺪ رﺿﺎﻳﺖ دادﻧﺪ ﻛﻪ دﺧﺘﺮاﻧﺸﺎن ﻋﻀﻮ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﺲ از‬
‫ﺑﺰرگ و زﻳﺒﺎ ﻧﻴﺰ در ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﻣﺮﻛﺰ ﺷﻬﺮ ﺑﻨﺎ ﮔﺸﺖ ﻛﻪ ﭼﻮن ﭘﺎرك ﻓﺮح ﻧﺎم ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺑﭽﻪﻫﺎ‬ ‫ﻣﺪﺗﻲ رﻓﺘﻦ دﺧﺘﺮان ﺑﻪ ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺟﺰﺋﻲ از ﻋﺎدات زﻧﺪﮔﻲﺷﺎن ﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫ﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻠﻜﻪ ﻓﺮح اﻳﻦ ﭘﺎرك را ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻋﺘﻤﺎد دﺧﺘﺮان را ﺑﻪﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻛﺮد‪ .‬آﻧﺎن ﻣﺸﻜﻼﺗﺸﺎن را ﺑﺎ او درﻣﻴﺎن‬
‫ﭼﻬﺮهي ﺷﻬﺮ ﻛﻢﻛﻢ ﻋﻮض ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﺷﻴﻚ در وﻳﺘﺮﻳﻦ ﺑﻮﺗﻴﻚﻫﺎ ﻛﻨﺎر‬ ‫ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و از او ﭼﺎره ﻣﻲﺟﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﺸﺎور ﻏﻴﺮرﺳﻤﻲ ﻛﻮدﻛﺎن‪ .‬ﻫﺮ روز ﺑﺎ ﺳﺮي‬
‫ﻣﻐﺎزهﻫﺎي ﻗﺪﻳﻤﻲ ﭼﻬﺮهاي دوﮔﺎﻧﻪ و ﺧﻨﺪهدار ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎي ﻣﺮﻛﺰ ﺷﻬﺮ داده ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ‬ ‫ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﻣﻲﮔﺸﺖ و ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﻜﻞ ﭼﻪ ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫دوﮔﺎﻧﮕﻲ در ﻫﻤﻪﺟﺎ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد و ﺑﻴﺶ از ﻫﺮﭼﻴﺰ در ﺟﺎﻣﻪي زﻧﺎن ﺗﻮي ذوق ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫اﻏﻠﺐ آﻧﺎن ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻨﺪ و ﻫﻴﭽﻜﺲ را در اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬واﻟﺪﻳﻨﺸﺎن آﻧﺎن را‬
‫از ﺳﻮﻳﻲ ﺧﺎﻧﻢﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭼﺎدر ﻣﺸﻜﻲ آن ﭼﻨﺎن رو ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺸﻲ‬ ‫ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮادراﻧﺸﺎن ﺑﻪ آﻧﺎن زور ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ و از دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ ﻫﻢ ﻫﻴﭻ ﺑﺮﻧﻤﻲآﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻛﻮﭼﻚ از ﭼﻬﺮهﺷﺎن ﭘﻴﺪا ﺑﻮد و از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﺟﻮاﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﻨﻲژوپ و ﺗﺎپ ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺴﺮت و ﻧﺎاﻣﻴﺪي در ﭼﺸﻤﺎن زﻳﺒﺎﻳﺸﺎن ﻣﻮج ﻣﻲزد و اﺣﺴﺎس ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ ﺷﻮر ﻃﺒﻴﻌﻲ‬
‫ﺗﻘﺎﺑﻞ ﺳﻨﺖ و ﺗﺠﺪد‪ ،‬ﺣﺘﻲ در واﺣﺪ ﻛﻮﭼﻚ ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﻴﺰ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪.‬‬ ‫ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ را از آﻧﺎن ﻣﻲرﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ آدمﺑﺰرگﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻛﻪ آب رﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن از دوران‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﮔﻔﺖ‪ » :‬از اون آﺗﻴﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺘﺮﺳﻴﻦ ﻛﻪ ﻓﻜﺮش ﻣﻦ رو از ﻫﺮﭼﻲ زﻧﺪﮔﻴﻪ ﺳﻴﺮ‬ ‫ﻛﻮﺗﺎه ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﻪدوران ﺑﺰرگﺳﺎﻟﻲ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬دﻧﻴﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﺗﺎب و ﺗﻮان آن را‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻪ اﻳﻦ دﻧﻴﺎ رو ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ ،‬ﻻاﻗﻞ ﻓﻜﺮ اون دﻧﻴﺎم ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬ﻫﺮ ﻫﺰارﺳﺎل اﻳﻦ دﻧﻴﺎ‪ ،‬ﻳﻪ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪدوران ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ آﻳﻨﺪهي‬
‫روز اون دﻧﻴﺎﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻤﻮم ﻋﻤﺮ اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﻣﻲﺷﻪ اﻧﺪازهي دوﺳﺎﻋﺖ اون دﻧﻴﺎ‪ .‬ﭼﺮا ﺑﻬﺸﺖ‬ ‫ﻧﺎروﺷﻦ و دﻫﺸﺘﻨﺎك ﭼﺸﻢ ﻣﻲدوﺧﺘﻨﺪ و ﮔﻮﻳﻲ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ اﻧﺘﻈﺎر آﻧﺎن را ﻣﻲﻛ‪‬ﺸﺪ‪.‬‬
‫رو ﻓﺪاي دوﺳﺎﻋﺖ ﺑﻜﻨﻢ؟ ﺗﺎزه ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﻜﻨﻴﻦ ﺑﻪﭘﺎي ﭘﺪر و ﻣﺎدرﺗﻮن ﻫﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎ دﻳﺪن ﺑﺎزي ﭘﺴﺮﺑﭽﻪﻫﺎ در ﻛﻮﭼﻪ و ﺧﻴﺎﺑﺎن اﻧﺪوه و ﺣﺴﺮت ﺑﺮ ﭼﻬﺮهﺷﺎن ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ‬
‫ﻣﻲﺷﻪ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻮي اﻳﻦ دورهزﻣﻮﻧﻪ‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﻛﺪوم اوﻻدي ﺑﻪ ﺣﺮف ﺑﺰرگﺗﺮش ﮔﻮش ﻣﻲﻛﻨﻪ‪.‬‬ ‫دﻳﺪن ﻣﺮدان ﺟﻮان رﻧﮓﺑﻪرﻧﮓ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦﺟﺎ و آنﺟﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪ » :‬دﺧﺘﺮ ﮔُﻨﺪه‪ ،‬وﻗﺖ‬
‫دﻧﻴﺎ ﺷﺪه ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺧﺎﻟﻲ و ﻣﺮدم ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ ﻓﻘﻂ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻣﻲﻛﻨﻦ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻪﺟﺎي ﭘﺪر و‬ ‫ﺷﻮﻫﺮﺗﻪ‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﻧﻤﻲدوﻧﻲ ﻛﻪ‪ «...‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪزور ﭘﺎﻫﺎﻳﺸﺎن را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و آﻧﺎن را از‬
‫ﻣﺎدر ﺑﻪ ﺧﺮ دﺟﺎل ﮔﻮش ﻣﻲدن‪ .‬زﻣﻮﻧﻪ زﻣﻮﻧﻪي ﺧﺮ دﺟﺎﻟﻪ‪ .‬ﺟﻮونﻫﺎ دﻧﺒﺎﻟﺶ راه اﻓﺘﺎدن ﺗﺎ‬ ‫ﭘﻠﻪﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﻪ ﭘﻠﻪﻫﺎي ﻣﻴﺎنﺳﺎﻟﻲ ﻫﻞ ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﻓﺮﺻﺖ اﻧﺪك ﺑﻮد‪ ،‬دوران ﻛﻮﺗﺎه و‬
‫ﺳﻨﺪهش رو ﺑﻪﺟﺎي ﺧﺮﻣﺎ ﺑﺨﻮرن‪ .‬ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﺧﺮ دﺟﺎل ﻳﻜﻴﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺮﻫﺎي اﻳﻦ‬ ‫زودﮔﺬر ﭘﻴﺶ از ﻣﺎدر ﺷﺪن‪.‬‬
‫دورهزﻣﻮﻧﻪ ﻫﻤﻪﺷﻮن ﺧﺮﻣﺎ ﻣﻲرﻳﻨﻦ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن رو ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻦ ﻛﻪ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ‬ ‫ﻛﺎر ﻃﺎﻗﺖﻓﺮﺳﺎي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪﻫﻤﺮاه ﺣﺠﻢ ﻋﻈﻴﻢ درسﻫﺎ آﺧﺮﻳﻦ ﺗﻮان آﻧﺎن را ﻣﻲرﺑﻮد و‬
‫زنﻫﺎي ﻟﺨﺖ ﻧﺸﻮن ﻣﻲده؟ اﻳﻦ ﻳﻜﻴﺸﻪ‪ .‬ﮔﺮاﻣﺎﻓﻮن ﻫﻢ از اون ﻃﺮف‪ .‬ﺑﺰرﮔﺸﻮن ﻛﻪ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﺑﺴﻴﺎري از آﻧﺎن ﻗﺼﻪﻫﺎي ﻗﺒﻞ از ﺧﻮاب ﺑﻮد ﻛﻪ درﻳﭽﻪي اﻣﻴﺪ را ﺑﺮ آﻧﺎن‬
‫ﺳﻴﻨﻤﺎﺳﺖ‪ ،‬ﻋﺮقﺧﻮري ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ ﻛﻪ اونﻫﻢ ﺑﺎز ﺷﺪه و ﻛﺎﺑﺎره و ﺟﻨﺪهﺧﻮﻧﻪ‪ .‬ﺷﻬﺮ ﺷﺪه ﭘﺮ از‬ ‫ﻣﻲﮔﺸﻮد و دﻧﻴﺎﻫﺎي دﻳﮕﺮي را ﺑﺎزﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺎﻧﺪ‪ .‬اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ذﻫﻦ ﺧﺴﺘﻪي آﻧﺎن را ﺑﺎ‬
‫ﺧﺮ دﺟﺎل‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﻛﻲ ﺑﻪ رﻳﺶﺳﻔﻴﺪا ﮔﻮش ﻣﻲده؟ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺗﻮ روي ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎﺷﻮن‬ ‫ﺧﺴﺘﮕﺎن دردﻣﻨﺪ و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻣﻲداد‪ ،‬آﻧﺎن را ﺑﻪ ﺳﺮزﻣﻴﻨﻲ اﻓﺴﺎﻧﻪاي ﻣﻲﺑﺮد و‬
‫وايﻣﻲﺳﻦ!«‬ ‫واژﮔﺎن ﺑﻲﺟﺎن را در ذﻫﻦ آﻧﺎن در ﺗﺼﺎوﻳﺮي زﻳﺒﺎ ﺟﺎن ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺮدم ﻓﺮق ﺳﻨﺪه و ﺧﺮﻣﺎ‬
‫رو ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻦ؟«‬ ‫ﺳﺎلﺑﻪﺳﺎل ﺷﻬﺮ ﻣﺪرنﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻛﺎخ ﺟﻮاﻧﺎن ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ زﻣﻴﻦ ﺑﺎزي و اﺳﺘﺨﺮ ﺗﺄﺳﻴﺲ‬
‫ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ اﻧﺪك ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺸﺎن را ﺑﺮاي ﺷﺮﻛﺖ در ﮔﺮوهﻫﺎي‬

‫‪29‬‬ ‫‪28‬‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﺮ ﻛﻲ ﺑﺮه‪ ،‬اﻳﻦ ﻣﻼ رﻣﻀﻮنِ ﻣﻔﺖﺧﻮر ﻧﻤﻲره‪ .‬ﻫﺮ روز دﺧﺘﺮاي ﻣﺮدم را‬ ‫» ﻧﻪﺟﺎﻧﻢ‪ .‬ﻣﺮدم ﻛﻪ ﻛﻮردل ﺑﺸﻦ و ﺧﻮب رو از ﺑﺪ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﺪن‪ ،‬ﺳﻨﺪه رو ﺑﻴﺸﺘﺮ از‬
‫ﺻﻴﻐﻪ ﻣﻲﻛﻨﻪ و ﻣﺎل ﻣﺮدم رو ﻣﻲزﻧﻪ ﺑﻪﺟﻴﺐ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﻲ ﻛﻪ اداي ﻣﺴﻠﻤﻮﻧﻲ در ﺑﻴﺎره ﻛﻪ‬ ‫ﺧﺮﻣﺎ ﻣﻲﭘﺴﻨﺪن‪ .‬ﻣﮕﻪ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻲ ﻛﻪ اون دﻧﻴﺎﺷﻮن رو ول ﻛﺮدن و اﻳﻦ دﻧﻴﺎي ﮔﺬر رو‬
‫ﻧﻤﻲره ﺑﻬﺸﺖ‪ .‬اون اﮔﻪ دﻳﻦدار ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ رو ﻧﻤﻲﻛﺮد‪«.‬‬ ‫اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮدن‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻋﺎﻗﺒﺖﺷﻮن ﻧﻴﺴﺘﻦ‪ .‬ﺳﺮ و ﻛﻮن ﭘ‪‬ﺘﻲ ﻣﻴﺮن ﺧﻴﺎﺑﻮن‪ ،‬ﭘ‪‬ﺮوﭘﺎﭼﻪﺷﻮن رو‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﺮدم ﻣﻲرن ﭘﺎي ﺻﺤﺒﺘﺶ ﻣﻲﺷﻴﻨﻦ؟«‬ ‫ﻣﻲﻧﺪازن ﺑﻴﺮون و ﺗﺮس از ﺟﻬﻨﻢ ﻧﺪارن‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻮي ﭼﺎه ﺟﻬﻨﻢ ﻛﻪ ﭘﺮوﭘﺎﭼﻪﺷﻮن ﺳﻮﺧﺖ‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮاﻧﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺟﺰﺋﻲ از آن ﻣﺮدم اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻛﻤﻲ‬ ‫ﻳﺎدﺷﻮن ﻣﻲاﻓﺘﻪ ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺴﺖ ﻟﺨﺖ ﻣﻲاوﻣﺪن ﺑﻴﺮون‪ .‬اونوﻗﺖ ﺑﻪ وﺟﻮد ﺧﺪا ﭘﻲ ﻣﻲﺑﺮن‪.‬‬
‫ﺗﺄﻣﻞ رﻓﺘﺎرش را ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻛﺮد‪ » :‬ﻣﻼي دﻳﮕﻪاي ﻛﻪ ﺗﻮ ﺷﻬﺮ ﻧﺪارﻳﻢ‪ .‬ﻧﻤﻲﺷﻪ ﻛﻪ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ‬ ‫ﺧﺪاﻳﻲ ﻛﻪ اونﻫﺎ رو‪ ،‬ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ رو آﻓﺮﻳﺪه‪ .‬اونوﻗﺖ ﻛﻪ ﺗﻮ آﺗﻴﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻲﺳﻮزن از‬
‫اون ﻣﺴﺠﺪ ﻧﺮﻓﺖ‪«.‬‬ ‫ﻛﺮدهﺷﻮن ﭘﺸﻴﻤﻮن ﻣﻲﺷﻦ‪ .‬وﻟﻲ دﻳﮕﻪ دﻳﺮه و ﭘﺸﻴﻤﻮﻧﻲ ﺳﻮدي ﻧﺪاره‪«.‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻳﻦ ﺧﺮاﻓﺎت ﭼﻴﻪ واﺳﻪي ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲﻛﻨﻲ؟ ﺑﺬار ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺎ‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ از واﻗﻌﻴﺖ اﻫﺮﻳﻤﻨﻲ و ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي وﺟﻮد ﺧﺪا ﻣﻲﮔﻔﺖ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻪ از ﺷﻚ ﻧﻄﻔﻪ‬
‫ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺰرگ ﺑﺸﻦ‪ ،‬ﻧﻪاﻳﻦﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدت ﺗﻮي ﺧﺮاﻓﺎت ﺳ‪‬ﻴﺮ ﻛﻨﻦ‪ .‬ﺑﺬار ﻟﺒﺎس درﺳﺖ و‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬از اﻳﻤﺎن ﺳﺮﺷﺎر و ﺧﺪﺷﻪﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺳﻨﺒﻞ ﭘﻨﺪاري ﺟﺰ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎي اﻫﺮﻳﻤﻨﻲ ﭼﻴﺰي‬
‫ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺑﭙﻮﺷﻦ‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدت ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻫﻦ و ﺷﻠﻮار ﭼﻴﺖ ﺧﻮدﺷﻮن رو ﺗﻮ ﭼﺎدر ﺑﭙﻴﭽﻦ‪.‬‬ ‫ﺑﻪذﻫﻨﺶ ﺧﻄﻮر ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ » :‬ﺧﺪا رو ﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻛﺴﻲ ﻧﺪﻳﺪه‪ ،‬ﭘﺲ از ﻛﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻛﻪ ﺧﺪاﻳﻲ‬
‫ﺧﻮدت زﻧﺪﮔﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻲ‪ ،‬ﺑﺬار ﻻاﻗﻞ ﺑﭽﻪﻫﺎ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻦ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ رو ﺑﻪ اونﻫﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺧﺮاﻓﺎت‬ ‫ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ رو آﻓﺮﻳﺪه؟«‬
‫ﺗﻠﺦ ﻧﻜﻦ‪ .‬ﺳﺮت رو ﻻي ﺑﺮف ﻛﺮدي‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاي ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدت ﺳﺮﺷﻮن رو ﻻي‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ ﻧﻔﺲ ﺑﻠﻨﺪي ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﺪا ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ رو آﻓﺮﻳﺪه و ﺷﻚ در آﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﺪا‬
‫ﺑﺮف ﻛﻨﻦ‪ .‬زﻣﻮﻧﻪ ﻋﻮض ﺷﺪه‪ .‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ داره ﻋﻮض ﻣﻲﺷﻪ‪ .‬ﺑﺬار دﺧﺘﺮا ﺑﺮن دﻧﺒﺎل درس‬ ‫ﮔﻨﺎه داره‪«.‬‬
‫و ﻛﺎر و ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻛﻪ ﻣﺒﺎدا ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ ﺑﭙﺰن و ﺑﺸﻮرن و ﺟﺎرو ﻛﻨﻦ‪ .‬ﮔﻮش‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎز ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬اﮔﻪ ﺧﺪا ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ رو آﻓﺮﻳﺪه ﭘﺲ ﺧﺪا رو ﻛﻲ آﻓﺮﻳﺪه؟«‬
‫ﺳﭙﺮدن ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺎي ﺗﻮ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻴﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﭘﺴﺘﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ ازش ﻣﻲﻧﺎﻟﻲ‪«.‬‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ از ﭘﺮﺳﺶ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ وﺣﺸﺖ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﺪا رو ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪه‪ .‬او ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮده‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ دﻳﮕﻪ واﺳﻪي زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺧﻮاد ﻧﻈﺮ ﺑﺪي‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ‬ ‫و ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﺌﻮالﻫﺎ ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﮔﻨﺎه ﺑﻪﭘﺎي ﻣﺎ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻲ‪ .‬اﺻﻼ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﭼﻴﺰا ﻓﻜﺮ ﻛﺮد‪،‬‬
‫ﺧﻮدت ﭘ‪‬ﺴﺘﻪ‪ ،‬ﭘﺘﻴﺎره ﻛﻪ ﻟﻨﮕﺎت واﺳﻪي ﻫﻤﻪ وازه‪ .‬ﻣﻦ ﺧﺪا رو دارم ﺑﺴﻤﻪ‪ ،‬ﻫﻴﭽﻲ دﻳﮕﻪ ﺗﻮ‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدن و ﺷﻚ ﺑﻪ اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﻪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺧﺪا‬
‫زﻧﺪﮔﻴﻢ ﻛﻢ ﻧﺪارم‪ .‬ﺗﻮ ﭼﻲ ﻣﻲﮔﻲ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻫﻢ وﻟﺖ ﻛﺮده‪«.‬‬ ‫ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻪ و ﺧﻴﻠﻲ از ﮔﻨﺎهﻫﺎ رو ﻣﻲﺑﺨﺸﻪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﻲان‪«.‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ ﺑﺎ زﺑﺎﻧﺶ دل ﺳﻨﺒﻞ را ﻣﻲﺳﻮزاﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ ﻣﻤﻠﻜﺖﻫﺎي دﻳﮕﻪ ﺳﻔﻴﻨﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎز ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬اﮔﻪ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻪ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺟﻬﻨﻢ داره؟ ﻣﻬﺮﺑﻮن ﻓﻘﻂ ﺑﻬﺸﺖ داره!«‬
‫ﻓﻀﺎ ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻮ ﺧﻮدت رو ﻣﻲﭘﻴﭽﻲ ﺗﻮ ﭼﺎدر‪ .‬ﺗﺎزه ﺷﻠﻮار ﭼﻴﺖ ﺧﻮﺷﮕﻠﺖ رو ﻫﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻦﻫﻤﻪ آدﻣﺎي ﺑﺪ ﻛﻪ ﺗﻮي اﻳﻦ دﻧﻴﺎ اﻳﻦﻗﺪر ﺑﺪي ﻣﻲﻛﻨﻦ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﻣﻲزﻧﻲ‪ ،‬روﻳﺶ ﺟﻮراب ﻛﻠﻔﺖ ﺳﻴﺎه ﻣﻲﻛﺸﻲ ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا ﻛﺴﻲ از دﻳﺪن ﭘﺎﻫﺎي اﺳﺘﺨﻮﻧﻴﺖ‬ ‫ﺑﺮن ﺑﻬﺸﺖ؟ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﻧﻴﺲ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ آدﻣﺎ‪ ،‬ﺧﻮب و ﺑﺪ‪ ،‬ﺟﺎﻳﺰه ﺑﮕﻴﺮن‪.‬‬
‫ﺣﺎﻟﻲﺑﻪﺣﺎﻟﻲ ﺑﺸﻪ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺑﺎﺷﻪ ﻛﻪ ﺧﻮدش رو ﺗﻮي ﻫﺰار ﻻ ﻧﻤﻲﭘﻮﺷﻮﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﻋﺪاﻟﺖ و ﻋﺪاﻟﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﺣﻖ ﺑﻪﺣﻖدار ﺑﺮﺳﻪ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﻲ ﻛﻪ ﻣﺆﻣﻦ و دﻳﻦدار‬
‫ﭘﺴﺘﻮﻧﺎت ﻣﺜﻞ ﭘﺴﺘﻮن ﻣﺮده اﻓﺘﺎده‪ ،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ دﻳﮕﻪ ﻟﻮﻟﻪ ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﺑﭽﭙﻮﻧﻲ ﺗﻮ ﻛُﺮﺳﺘﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﭼﻴﺰﻛﻲ‬ ‫ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻲره ﺑﻬﺸﺖ و ﻫﺮ ﻛﻲ ﻛﻪ ﻛﺎﻓﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻲره ﺟﻬﻨﻢ‪«.‬‬
‫ﻫﻢ ازش ﻣﻌﻠﻮم ﺑﺸﻪ‪ ،‬اﮔﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ داﺷﺘﻲ‪ ،‬ﻧﺘﺮس ﺗﻮ ﻫﻢ ﭼﺎك ﺳﻴﻨﻪت رو ﺑﺎز ﻣﻲذاﺷﺘﻲ‪«.‬‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭘﺲ ﻣﻼ رﻣﻀﻮن ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻲره ﺑﻬﺸﺖ‪ .‬آﺧﻪ اون ﻫﺮ ﺷﺐ ﺗﻮي ﻣﺴﺠﺪه‬
‫و واﺳﻪي ﻣﺮدم از ﺧﺪا ﻣﻲﮔﻪ‪«.‬‬

‫‪31‬‬ ‫‪30‬‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ از ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮون ﺑﺮود‪ ،‬ﻳﻘﻪاش را ﺗﺎ زﻳﺮ ﮔﺮدن ﻣﻲﺑﺴﺖ و ﻟﺒﺶ را ﻛﻤﻲ‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ ﻓﺮﻳﺎد زد‪ » :‬ﺑﺮو دﻫﻨﺖ رو آب ﺑﻜﺶ ﻫﺮﺟﺎﻳﻲ‪ .‬ﻣﻦ ﭘﺴﺘﻮﻧﺎم ﻣﺜﻞ اﻧﺎره‪ ،‬ﺧﻮدم‬
‫ﭘﺎك ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺳﺮﺧﻲ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﻛﻤﺘﺮ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻲﺧﻮام ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﺟﻨﺪهﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﺶﺷﻮن ﺑﺪم‪ .‬از ﻣﻦ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻤﻲﻛﺸﻲ از ﺧﺪا ﺑﺘﺮس‪ .‬اﻳﻦ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ اﻳﻦﻛﻪ اﻳﻦ رﻓﺘﺎرﻫﺎ را ﺧﻮش ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ او را از ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﻨﺎهﻫﺎ ﭼﻴﻪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲﭼﺴﺒﻮﻧﻲ؟ ﺧﻮدت ﻣﻲﻛﻨﻲ ﺑﺲ ﻧﻴﺲ؟ ﻫﻤﻮن ﻛﻪ ﮔﻨﺎهﻫﺎي ﺗﻮ رو‬
‫ﻛﻮﺷﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ او وارد ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﻬﻴﻦ اﻣﺎ ﺟﺰ ﻛﻔﺶ و ﻟﺒﺎس ﺣﺮف دﻳﮕﺮي ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬در‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ ،‬واﺳﻪي ﻫﻔﺖ ﭘﺸﺘﻢ ﺑﺴﻪ‪«.‬‬
‫ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﺑﻪ او ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﻛﺮد و ﻳﺎ از ﻣﺴﺎﺋﻞ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬ﻣﻬﻴﻦ از‬ ‫دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺳﺮدرﮔﻢ ﺑﻪ ﺟﺮ و ﺑﺤﺚﻫﺎي روزاﻧﻪ ﮔﻮش ﻓﺮاﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬از ﺳﻮﻳﻲ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ‬
‫ﻣﺎرك ﺟﻮراب ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪ و ﻳﺎ اﻳﻦﻛﻪ ﻟﺒﺎﺳﺶ را ﻛﺪام ﺧﻴﺎط دوﺧﺘﻪ و ﻳﺎ از ﻛﺪام‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﭙﻮﺷﻨﺪ و زﻳﺒﺎ ﺟﻠﻮه ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ و از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﺗﻮان ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺣﺎﻛﻢ‬
‫ﺑﻮﺗﻴﻚ ﺧﺮﻳﺪه اﺳﺖ‪ .‬ذﻫﻨﺶ ﻫﻤﻪﺟﺎ ﺑﻮد‪ ،‬اﻻ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎي ﭘﺮﺳﺘﻮ‪ .‬ﻟﺤﻈﻪﺷﻤﺎري ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ‬ ‫را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫دوﺳﺖ ﭘﺴﺮش ﺑﻴﺎﻳﺪ و او را از اﻳﻦ ﻫﻢﺻﺤﺒﺖ ﺧﺴﺘﻪﻛﻨﻨﺪه ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ‪ .‬ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪدر دوﺧﺘﻪ‬ ‫ﺳﻨﺖ آنﭼﻨﺎن رﻳﺸﻪاي در ﺷﻬﺮ دواﻧﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔﻔﺘﺎر و رﻓﺘﺎر ﺗﺠﺪدﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺗﻮي ذوق‬
‫ﺑﻮد و اﻧﺘﻈﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻓﻜﺮ و ذﻛﺮش ﺗﻨﻬﺎ آﻣﺪن او ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ اﮔﺮ‬ ‫ﻣﻲزد‪ .‬از ﻳﻚ ﺳﻮ راﺑﻄﻪاي ﺳﻨﺘﻲ ﺑﻴﻦ دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ ﺑﺮﻗﺮار ﺑﻮد‪ ،‬از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﻛﺸﺸﻲ ﻏﻴﺮ‬
‫ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪﻣﺤﻞ ﻗﺮار و ﭘﺎﺗﻮق دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻣﺸﻬﻮر ﺷﻮد‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎ ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ‬ ‫ﻗﺎﺑﻞ ﻛﻨﺘﺮل ﺑﻪ رواﺑﻂ ﻣﺪرن در ﻣﻴﺎن ﺟﻮاﻧﺎن‪ ،‬ﻛﻪ راﺑﻄﻪي دو ﺟﻨﺲ را ﺧﺎرج از ﻣﺤﺪودهي‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ ﻛﻪ دﺧﺘﺮاﻧﺸﺎن ﺑﻪ ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‪ .‬او آنﻗﺪر ﺗﻼش ﻛﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ ﭘﺎي دﺧﺘﺮان را‬ ‫ازدواج‪ ،‬ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺟﻠﻮه ﻣﻲداد‪ .‬ﻟﺒﺎسﻫﺎي اروﭘﺎﻳﻲ ﻣﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺤﺚﻫﺎي روز اروﭘﺎ‬
‫ﺑﻪ آنﺟﺎ ﺑﺎز ﻛﻨﺪ و ﺣﺎل ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺴﺎﺋﻠﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺎﻧﻌﻲ ﺑﺮاي دﺧﺘﺮان دﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬از‬ ‫ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﭘﺎ را از ﮔﻠﻴﻢ ﺧﻮد ﻓﺮاﺗﺮ ﮔﺬاردن‪ ،‬ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬زﻧﺎن ﻣﺤﻮ ﭘﻮﺷﺶ و ﻣﺪ اروﭘﺎ ﺷﺪه‬
‫ﺳﻮي دﻳﮕﺮ دﻟﺶ ﺑﺮاي ﻣﻬﻴﻦ ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﭼﻪ اﺿﻄﺮاﺑﻲ ﺳﺎﻟﻦ ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ را دور ﻣﻲزد‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ از ﺣﻖ ﺑﺮاﺑﺮ زﻧﺎن ﺻﺤﺒﺘﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻮدﻧﺪ اﻧﺪك روﺷﻨﻔﻜﺮاﻧﻲ ﻛﻪ ﭘﻮﺷﺶ ﻇﺎﻫﺮ را‬
‫ﺗﺎ آﺷﻨﺎﻳﻲ ﻧﺒﻴﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ اﻣﻜﺎن دﻳﮕﺮي داﺷﺖ آنﺟﺎ ﻗﺮار ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺟﺎذﺑﻪي ﺟﻨﺲ ﻣﺨﺎﻟﻒ‬ ‫درﻣﻲﻧﻮردﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺴﻴﺎري در ﻫﻤﺎن ﺳﻄﺢ ﭘﻮﺷﺶ درﺟﺎ زده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﺎﻣﻌﻪ در ﺗﻘﺎﺑﻞ ﺳﻨﺖ‬
‫و ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ‪ ،‬ﭼﻨﺎن ﻛﺸﺸﻲ در او ﺑﺮﻣﻲاﻧﮕﻴﺨﺖ ﻛﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد ﺑﺮاي ﺗﻤﺎس و ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﺑﺎ او‬ ‫و ﺗﺠﺪد‪ ،‬ﻇﺎﻫﺮ در ﻫﻤﻴﺴﺘﺎر ﺑﺎﻃﻦ ﻣﻲﺟﻮﺷﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺧﻄﺮ ﻛﻨﺪ و دﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺎﺟﺮاﺟﻮﻳﻲ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬آﺧﺮ ﺑﺮاي دﺧﺘﺮي ﻛﻪ اﺟﺎزهي ﻫﻴﭻﮔﻮﻧﻪ راﺑﻄﻪاي را‬
‫ﺑﺎ ﺟﻨﺲ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﺪارد‪ ،‬ﻳﻚ ﻫﻢﺻﺤﺒﺘﻲ ﺳﺎده ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺟﺮاﺟﻮﻳﻲ و ﺑﺎزي ﺑﺎ زﻧﺪﮔﻲ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﺤﻞ ﻗﺮارﻫﺎي ﻣﻬﻴﻦ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ اوﻗﺎت رﻣﺎنﻫﺎي ﻋﺸﻘﻲ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر آندو را ﻣﻲﭘﺎﺋﻴﺪ‪ .‬ﻳﻚروز ﻛﻪ دﻳﺪ ﭘﺎﻫﺎﻳﺸﺎن از زﻳﺮ ﻣﻴﺰ ﺑﻪﻫﻢ‬ ‫آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻮﺷﻪاي ﻣﻲﺧﺰﻳﺪ و ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ در ورودي را ﻣﻲﭘﺎﻳﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪﻓﺎﺻﻠﻪي ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ ﭘﺴﺮي‬
‫ﭼﺴﺒﻴﺪه و ﻧﮕﺎهﻫﺎﻳﺸﺎن در ﻳﻚدﻳﮕﺮ ﮔﺮه ﺧﻮردهاﻧﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﻴﺎورد و ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬روﺑﺮوﻳﺶ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪاش ﭘﭻﭘﭻ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﺟﻠﻮي دﻫﺎﻧﺸﺎن را ﮔﺮﻓﺘﻪ آﻫﺴﺘﻪ‬
‫» ﺗﻮي ﻛﺘﺎبﺧﻮﻧﻪ ﺟﺎي اﻳﻦ ﻛﺎرا ﻧﻴﺲ!«‬ ‫ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﺎ ﭘﺴﺮ دﻳﮕﺮي ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻴﮕﻮديﭘﻴﭽﻴﺪهاش را دورش‬
‫ﻫﺮدو در ﻳﻚآن ﻳﻜﻪ ﺧﻮردﻧﺪ‪ ،‬روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺳﻴﺦ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭼﺸﻢ از ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ دزدﻳﺪﻧﺪ و‬ ‫ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ ،‬ﻳﻘﻪاش را ﺗﺎ وﺳﻂ ﺧﻂ ﺳﻴﻨﻪاش ﺑﺎز ﻣﻲﻛﺮد ‪.‬و ﮔﻮﻧﻪاي روي ﻣﻴﺰ ﺗﻜﻴﻪ ﻣﻲداد‬
‫ﺳﺮﺷﺎن را ﭘﺎﻳﻴﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻗﺒﻞ از آن ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ دﻫﺎن ﺑﺎز ﻛﻨﺪ ﺗﺎ اﻳﻦ ﺳﻜﻮت‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻲ ﭘﺴﺘﺎﻧﺶ از زﻳﺮ ﻳﻘﻪي ﺑﺎز ﺑﻪﭼﺸﻢ ﺑﺨﻮرد‪ .‬ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺟﻮان روﺑﺮوﻳﺶ‬
‫ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞﺗﺤﻤﻞ را ﺑﺎ ﺣﺮﻓﻲ و ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﻧﺼﻴﺤﺘﻲ ﺑﺸﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻬﻴﻦ ﮔﺮﻳﺎن‪ ،‬دلﺷﻜﺴﺘﻪ و‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﺸﻢ از ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎي ﻣﻬﻴﻦ ﺑﺮدارد‪ .‬ﮔﻪﮔﺎﻫﻲ ﭼﺸﻢ ﻣﻲدزدﻳﺪ و ﺑﺎز ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر‬
‫ﺣﻘﻴﺮﮔﺸﺘﻪ رﻓﺖ و ﺗﺎ زﻣﺎن اﻧﺘﻘﺎم‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﭘﺎي در ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻧﮕﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫زﻳﺮ ﭘﻴﺮاﻫﻦ را ﻣﻲﻛﺎوﻳﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎر ﻳﻘﻪ ﺑﺎزﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ و ﺻﺪاي ﺧﻨﺪهﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻛﻪ‬

‫‪33‬‬ ‫‪32‬‬
‫ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد ﭘﺸﺖ ﻫﺮ آت و آﺷﻐﺎﻟﻲ ﻣﺎري ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺳﻴﺮوس ﺑﺮ ﻓﺮاز ﺑﺸﻜﻪاي رﻓﺖ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺳﺮﺧﻮرده ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي اﻓﺘﺎده و ﭘﻴﻜﺮ درﻫﻢﻓﺮورﻳﺨﺘﻪي ﻣﻬﻴﻦ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ و در‬
‫و ﺑﺎ دﻗﺖ ﭘﺸﺖ وﺳﺎﻳﻠﻲ را ﻛﻪ در ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻗﺮار داده ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎزرﺳﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻌﺪ‬ ‫ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﺳﻨﺒﻞ رﻓﺘﺎر ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬زﻧﻲ را ﻛﻪ ﻫﻤﻮاره ﻣﺴﺨﺮه و‬
‫دﺳﺘﺶ را ﺑﻪﺳﻮي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دراز ﻛﺮد ﺗﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﻻي ﺑﺸﻜﻪ ﺑﺮود‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻴﺠﺎن دﺳﺖ‬ ‫رﻓﺘﺎرش را ﺑﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻧﻜﻮﻫﺶ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺣﺎل در ﺧﻮد ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﺣﺘﻲ‬
‫ﺳﻴﺮوس را ﭼﺴﺒﻴﺪ و ﭼﺎﻻك ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪ .‬در آنﺟﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﺨﻢ ﺳﻔﻴﺪ ﺑﻪاﻧﺪازهي ﻓﻨﺪق و ﻳﺎ‬ ‫ﺳﻮﺳﻦ‪ ،‬در ﻋﺸﻖﻫﺎي ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪﺷﺎن ﻏﺮق ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﺮ روز ﺟﻨﮓ و دﻋﻮاي ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻮد ﺑﺎ‬
‫ﺷﺎﻳﺪ ﻛﻤﻲ ﺑﺰرگﺗﺮ دﻳﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻴﺮوس و ﺗﺨﻢﻫﺎ ﻧﻈﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺗﺮدﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮي‬ ‫ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺮ ﺳﺮ ﺑﺎزي ﺑﺎ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪﻫﺎي ﻛﻮﭼﻪ‪ .‬ﻣﻬﻴﻦ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ آﻧﺎن ﺑﻮد و ﻫﻢﺳﻦ و ﺳﺎل‬
‫زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﻣﺎ ﭘﺮ از اﻳﻦ ﺗﺨﻢﻫﺎﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﻣﻲﮔﻪ ﺗﺨﻢ ﻣﺎرﻣﻮﻟﻜﻪ‪ «.‬ﺳﻴﺮوس ﻛﻪ اﻧﺘﻈﺎر اﻳﻦ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬اﻣﺎ او ﻫﻢ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﺎﻧﻮاده ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد‪ ،‬و ﻫﻢ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ‪.‬‬
‫ﺣﺮف را ﻧﺪاﺷﺖ و ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ داﺷﺖ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺗﺨﻢ ﻣﺎرﻣﻮﻟﻚ ﻛﻮﭼﻴﻚﺗﺮه‪ .‬ﺗﺎزه‪ ،‬ﺑﺎﺑﺎم‬
‫ﭼﻨﺪﺳﺎل ﭘﻴﺶﻫﺎ‪ ،‬اﻳﻦﺟﺎ ﻣﺎر دﻳﺪه ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از ﺳﻴﺮوس ﺧﻮﺷﺶ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬آنﻗﺪر ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را از او ﻣﻲدزدﻳﺪ‪،‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ دودﻟﻲ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ دﺳﺖ ﺳﻴﺮوس را ﻣﺤﻜﻢ ﭼﺴﺒﻴﺪه‬ ‫ﺗﺎ در ﭼﺸﻤﺎن درﺷﺖ ﺳﻴﺎه ﺑﺎ ﻣﮋﮔﺎن ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﺮﮔﺸﺘﻪي ﺳﻴﺮوس‪ ،‬ﺧﻴﺮه ﻧﺸﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻴﮕﻦ ﻣﺎر ﺧﻮﻧﮕﻲ رو ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻛﺸﺖ‪ ،‬ﺑﭽﻪﻫﺎش رو ﻫﻢ‪ .‬اونوﻗﺖ ﺑﻪ آدم ﻛﺎري‬ ‫ﺳﻴﺮوس ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮي زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﺧﻮﻧﻪﻣﻮن ﺗﺨﻢ ﻣﺎر دﻳﺪم‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاي ﺑﺒﻴﻨﻲ؟ اﮔﻪ‬
‫ﻧﺪارن‪ .‬ﺗﺎزه‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ زﻳﺮ زﻳﺮزﻣﻴﻦﺗﻮن ﮔﻨﺞ ﺑﺎﺷﻪ ﻛﻪ ﻣﺎر اﻳﻦﺟﺎ ﺗﺨﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪«.‬‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﺮﺳﻲ!؟«‬
‫ﺳﻴﺮوس ﺑﺎ ﻗﻠﺒﻲ آﻛﻨﺪه از آرزو‪ ،‬ﺑﺎدي ﺑﻪ ﻏﺒﻐﺐ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻌﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﻣﻐﺮوراﻧﻪ ﭘﺎﺳﺦ داد‪ » :‬ﻣﻦ از ﻣﺎر ﻧﻤﻲﺗﺮﺳﻢ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ ﺗﺨﻤﺶ‪«.‬‬
‫وﻗﺖ ﭘﻴﺶﻫﺎ‪ ،‬داﻳﻲ ﺑﺎﺑﺎم ﻫﻢ ﺗﻮ ﺑﺎﻏﺶ ﻣﺎر داﺷﺘﻪ و ﮔﻨﺞ ﭘﻴﺪا ﻛﺮده‪«.‬‬ ‫» اﮔﻪ راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻲ‪ ،‬ﺑﺮﻳﻢ ﻧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺪم‪«.‬‬
‫از زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﻛﻪ ﺑﻴﺮون آﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺮ دو ﻧﻔﺲ راﺣﺘﻲ ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ اﺣﺴﺎس ﺳﺒﻜﻲ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دودﻻﻧﻪ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻬﺎﻧﻪاي ﺑﻴﺎورد ﻛﻪ ﺳﻴﺮوس ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻲدوﻧﺴﺘﻢ‬
‫ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﮔﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ از ﺗﺨﻢ در اوﻣﺪن‪ ،‬ﻣﻦرو ﺧﺒﺮ ﻛﻦ‪ «.‬و ﺳﻴﺮوس ﻛﻪ ﻧﺸﺎن‬ ‫ﻛﻪ ﻫﻤﻪي دﺧﺘﺮا ﺑﺰدلان‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم ﻛﻪ ﺗﻮ ﺗﻮﺷﻮن ﺷﺠﺎﻋﻲ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﺮﺳﻮ از آب در‬
‫ﭘﻴﺮوزي ﺑﺮ ﭼﻬﺮهاش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺣﺘﻤﺎً‪«.‬‬ ‫اوﻣﺪي‪«.‬‬
‫آن ﺷﺐ ﻗﺮص ﻣﺎه ﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﻲﺧﻮاب ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲﺗﺎﺑﻴﺪ‪ .‬ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﻲ ﮔﺮم ﺑﻮد و او ﻫﻨﻮز‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﻔﺲ ﺑﻠﻨﺪي ﻛﺸﻴﺪ و وارد ﺧﺎﻧﻪي ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺷﺪ‪ .‬از اﻳﻦﻛﻪ واﻟﺪﻳﻦ ﺳﻴﺮوس ﺧﺎﻧﻪ‬
‫روي اﻳﻮان ﻣﻲﺧﻮاﺑﻴﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺷﺐ را ﺑﻪ اﻳﻦ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﺸﺖ دﻳﻮار‪ ،‬ﻛﺠﺎي اﻳﻮان ﺳﻴﺮوس‬ ‫ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻫﻢ ﺷﺪ‪ .‬آﺧﺮ ﺻﻮرت ﺧﻮﺷﻲ ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ دﺧﺘﺮي ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪي ﭘﺴﺮي ﺑﺮود‪.‬‬
‫ﺧﻮاﺑﻴﺪه‪ ،‬ﭼﻘﺪر ﺑﻪ دﻳﻮار ﻣﺸﺘﺮك و در ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻪ او ﻧﺰدﻳﻚ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪﭼﻪ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﺪ‪ ،‬اﮔﺮ‬ ‫اﻟﺒﺘﻪ در ﺳﻦوﺳﺎل آﻧﺎن‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻮي ﻛﻮﭼﻪ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬وﻟﻲ ﺧﺎﻧﻪي ﻫﻢ‬
‫ﺧﻮاب ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را رﺑﻮده‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﻮاب ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬آﻳﺎ او ﻧﻴﺰ ﺑﻪ او ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﺪ؟ ﺗﺼﻮﻳﺮ زﻳﺮزﻣﻴﻦ‪،‬‬ ‫ﻧﻤﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ اﻣﺎ ﺗﺮس ﺑﻮد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﻀﻄﺮب ﺑﻮد و‬
‫ﻧﮕﺎهﻫﺎي زﻳﺮﻛﺎﻧﻪي ﺳﻴﺮوس و ﻳﺎدآوري دﺳﺖﻫﺎي ﭼﻔﺖﺷﺪه ﻟﺤﻈﻪاي از ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ‬ ‫ﺑﻴﺶ از ﺗﺨﻢ ﻣﺎر از رﻓﺘﻦ ﺗﻮي زﻳﺮزﻣﻴﻦ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدن ﺑﺎ ﺳﻴﺮوس ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ‪ .‬آنﭼﻨﺎن از‬
‫ﻣﺤﻮ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻄﺮﻧﺎك ﺑﻮدن دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ ﺗﻨﻬﺎ در ﻛﻨﺎر ﻫﻢ ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎور داﺷﺖ دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ ﻣﺜﻞ‬
‫آﺗﺶ و ﭘﻨﺒﻪاﻧﺪ و ﻫﻴﭻ ﻛﻨﺘﺮﻟﻲ ﺑﻴﻦ آندو ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل راه ﺑﺎزﮔﺸﺘﻲ ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﺳﻴﺮوس ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺎرﻫﺎﻳﺸﺎن را ﭘﺸﺖ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺟﺎي دادﻧﺪ و رﻓﺘﻨﺪ ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻛﻨﺎر درﻳﺎ‪.‬‬ ‫ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﭘﺸﺖﺳﺮ ﺳﻴﺮوس وارد زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮ ﻇﻬﺮ ﺑﻮد و ﻧﻮري ﺿﻌﻴﻒ از درﻳﭽﻪاي‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﺳﻮﺳﻦ و ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺗﻲ آﺷﻜﺎر ﺑﻪ ﺳﺮوﺻﺪاي رﻓﺘﻦ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ ﮔﻮش ﻓﺮا دادﻧﺪ‬ ‫ﻛﻮﭼﻚ و ﺧﺎكﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻪدرون زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﺗﺎرﻳﻚ ﻣﻲﺗﺎﺑﻴﺪ‪ .‬ﺗﻮي زﻳﺮزﻣﻴﻦ آنﻗﺪر ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد‬

‫‪35‬‬ ‫‪34‬‬
‫روﻳﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻋﺰﻳﺰ ﻛﺮدهي ﻋﻤﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﻤﻪ رﻓﺘﻪ و آﻧﺎن را ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺗﻲ رامﻧﺸﺪﻧﻲ ﺑﺮﺟﺎي‬ ‫و ﺑﺎز ﻫﻢ ﺣﺴﺮت ﻧﺪﻳﺪن درﻳﺎ ﺑﺮ ﻗﻠﺐﺷﺎن ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ وﺻﻔﺶ را ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺲ‪.‬‬
‫ﮔﺬارده ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎل ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﻪ ﺻﺪاي ﻣﺎﺷﻴﻨﻲ ﻛﻪ از ﻛﻮﭼﻪي ﺧﺎﻛﻲ دور ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﮔﻮش‬ ‫ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ دﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬آﺧﺮش رو ﻧﻤﻲﺷﻪ دﻳﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﭼﺸﻢ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ آﺑﻪ‪،‬‬
‫ﻓﺮادادﻧﺪ و اﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺷﻨﺎ در درﻳﺎ ﭼﻪ ﻟﺬﺗﻲ ﺑﺎﻳﺪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫آﺑﻲ ﻛﻪ رﻧﮕﺶ آﺑﻴﻪ و ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ ﻧﺪاره‪«.‬‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﺑﺮاي ﺑﭽﻪﻫﺎ ﭘﻴﺮاﻫﻦﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪي ﻣﻲدوﺧﺖ ﻛﻪ ﺗﺎ ﻧﺰدﻳﻚ ﺳﺎق ﭘﺎﻳﺸﺎن ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻪ ﺗﻪ ﭼﻲ دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻪ؟«‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻳﻌﻨﻲ اون ِ‬
‫ﺑﭽﻪﻫﺎ از اﻳﻦ ﭘﻴﺮاﻫﻦﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﮔﺸﺎد ﻋﺠﻴﺐ ﺑﺪﺷﺎن ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻛﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﺰرگﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪،‬‬ ‫» ﻓﻘﻂ آب دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻪ‪ .‬ﺗﺎ ﻧﺒﻴﻨﻲ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻲ ﻣﺠﺴﻤﺶ ﻛﻨﻲ‪ .‬اون ﺗﻪ ﺗﻮ آب رو ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ‬
‫ﻳﻚ وﺟﺐ ﭘﺎي آن را ﺗﻮ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ از ﻳﻚ وﺟﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺮات ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫و آﺳﻤﻮن رو‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ اون ﺗﻪ‪ ،‬درﻳﺎ و آﺳﻤﻮن ﺑﻪﻫﻢ ﻣﻲرﺳﻦ‪«.‬‬
‫اﮔﺮ داﻣﻦ ﺑﻪﺑﺎﻻي زاﻧﻮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ در ﺧﺎﻧﻪ ﺟﻨﮓ و دﻋﻮا ﺑﺮﻗﺮار ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺘﻲ در ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻢ‬ ‫و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻮﺷﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ آﺑﻲ را در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﺪ‪ ،‬اﻣﺎ او اﺻﻮﻻ‬
‫اﺟﺎزه ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬داﻣﻦ ﻛﻮﺗﺎه ﺑﭙﻮﺷﻨﺪ‪ .‬در ﺑﺮاﺑﺮ ﭘﺪر و ﺑﺮادر ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺠﺎب ﺣﻔﻆ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ‬ ‫ﻫﻴﭻ ﺗﺼﻮري از ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬او ﺣﺘﻲ در درس رﻳﺎﺿﻴﺎت ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ را‬
‫ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻲﻫﺎي ﺗﻦﺷﺎن را ﻣﻲﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬در ﻫﻤﻪﺣﺎل‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺑﻪﻫﻨﮕﺎم ﺑﺎزي و‬ ‫درك ﻛﻨﺪ و در ذﻫﻦ ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﺪ‪ .‬اﻣﺎ آﻳﺎ ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ درك ﺷﺪﻧﻲ ﺑﻮد؟ ﻣﻲﺷﺪ آن را‬
‫دوﻳﺪن ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ داﻣﻦﺷﺎن ﻛﻤﻲ ﺑﺎﻻ ﻧﺮود‪.‬‬ ‫ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪ؟ ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪن‪ ،‬ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﺷﻜﻞ دادن ﻧﺒﻮد؟ ﻓﺮم ﺑﺨﺸﻴﺪن ﺑﻪﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﺷﻴﻜﻲ درﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﭼﻬﺮهي او را از ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﺳﻮﺳﻦ‬ ‫ﻳﺎ ﺑﻲﻓﺮﻣﻲ اﻣﻜﺎن ﭘﺬﻳﺮ ﺑﻮد؟ ﻣﻔﻬﻮم ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻫﻤﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻤﻲﻧﻤﻮد؟ در ﭘﺸﺖ اﻳﻦ ﺗﻮﻫﻢ‬
‫ﻣﺘﻔﺎوت ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﭘﻮﺷﻴﺪن آن ﻟﺒﺎسﻫﺎ‪ ،‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ زﻳﺒﺎﺗﺮ و ﺷﻴﻚ ﺟﻠﻮه ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﺎ‬ ‫ﺧﻂ ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ؟ آﻳﺎ ﺑﺮ روي ﻛﺮه ﺧﻂ ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻌﻨﻲ ﻣﻲدﻫﺪ؟ ﻣﮕﺮ ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ‬
‫ﺣﺴﺮت و ﮔﺎه ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮ دوﻗﻠﻮي ﺧﻮد ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﺧﻮد را زﻳﺮ ﺳﺮ او‬ ‫ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ روي ﺑﺎز ﺑﻪﺟﺎي ﻧﺨﺴﺖ ﻣﻲرﺳﻲ؟ ﺑﻪﻫﻤﺎن ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدي؟ اﻣﺎ‬
‫ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﮔﺮ او ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻣﺤﺒﺖ ﻋﻤﻪ ﺑﻪ آﻧﺎن ﻫﻢ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﻋﻤﻪ‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺘﻲ را در ﺑﺮاﺑﺮش ﺑﺒﻴﻨﺪ زﻳﺒﺎﺳﺖ‪ .‬زﻳﺒﺎﻳﻲ در ﺗﺮﺳﻴﻢ اﻳﻦ ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ‬
‫را ﻏﺼﺐ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪي اﻃﺮاﻓﻴﺎن ﺑﻲاراده ﺧﻮاﻫﺮان دوﻗﻠﻮ را ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و‬ ‫اﺳﺖ وﮔﺮﻧﻪ ﺑﻴﻨﻨﺪه ﻣﻲداﻧﺪ ﻛﻪ در ﭘﺸﺖ اﻳﻦ اﻓﻖ ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﺎﺣﻠﻲ ﺧﻮاﺑﻴﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫او ﻫﺮ آن در ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﻮشﻟﺒﺎس و زﻳﺒﺎ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ در درس و ﻣﺸﻖ ﻫﻢ‬ ‫و ﻳﺎﺳﻤﻦ‪ ،‬ﺳﻮﺳﻦ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ آرزو ﻛﺮدﻧﺪ درﻳﺎ را‪ ،‬ﺗﺼﻮر آب ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ را در ﺑﺮاﺑﺮﺷﺎن‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻬﺘﺮ از او ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺸﻜﻠﻲ داﺷﺖ ﻋﻤﻪ ﻛﻤﻜﺶ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ او ﺟﺮأت ﻧﻤﻲﻛﺮد ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ و ﺑﻪ ﺧﻂ آﺑﻲ ﻣﺸﺘﺮك آﺳﻤﺎن و آب ﭼﺸﻢ ﺑﺪوزﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ آﻧﺎن از ﻫﻤﺎن ﺷﻬﺮ‬
‫از ﻋﻤﻪ ﻛﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻛﻤﻜﻲ از او درﻳﺎﻓﺖ ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ .‬اﺻﻼً‬ ‫ﻛﻮﭼﻜﺸﺎن ﺗﻜﺎن ﻧﻤﻲﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﺑﻪ ﺗﻬﺮان ﺑﺮده ﺑﻮد وﻟﻲ ﺳﻨﺒﻞ و‬
‫ﻋﻼﻗﻪاي ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ از او ﻛﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺳﻮاد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﺤﺒﺘﺶ ﻫﻢ ﺗﻌﺎدﻟﻲ‬ ‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن اﺟﺎزه ﻧﺪادﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﺳﻮﺳﻦ ﺑﺎ آﻧﺎن ﺑﺮوﻧﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢ ﻋﻼﻗﻪاي ﻧﺸﺎن‬
‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﻔﺎوتﻫﺎي ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻧﻤﻲﺑﺨﺸﻴﺪ‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ آنﻗﺪر ﺳﻨﺘﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ از‬ ‫ﻧﻤﻲداد ﻛﻪ آنﻫﺎ را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻫﻤﺮاه ﺑﺒﺮد‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺷﻠﻮغ ﻣﻲﻛﻨﻴﻦ‪ ،‬ﻣﻦ از ﭘﺲِ ﺳﻪﺗﺎ ﺑﭽﻪ‬
‫ﺟﺎﻣﻌﻪي ﻧﻴﻤﻪﻣﺪرﻧﻲ ﻛﻪ در آن زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ دور ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮد در ﺣﺎﺷﻴﻪي اﻳﻦ‬ ‫ﺑﺮﻧﻤﻲآم‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﻲﺑﺮم‪«.‬‬
‫ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻲزﻳﺴﺖ و ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﻨﺪان ﻛﻤﻜﻲ ﺑﺮاي ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬او ﺑﺎ ﺳﻠﻴﻘﻪي ﺑﺪ ﺧﻮد‪،‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﺤﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎي ﺷﻬﺮ ﺑﺰرگ‪ ،‬آرزو ﻛﺮد در ﺗﻬﺮان زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬آرزوﻳﻲ ﻛﻪ در‬
‫ﺑﺎ داﻣﻦﻫﺎي ﺑﻲﻗﻮارهي ﺑﻠﻨﺪ و ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﺑﻲرﻳﺨﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻲﻫﺎي زﻳﺒﺎي اﻧﺪاﻣﺶ را‬ ‫واﻗﻌﻴﺖ آﻳﻨﺪهاش ﮔﺮه ﺧﻮرد و ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ را در اﻳﻦ ﺷﻬﺮ رﻗﻢ زد‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﺳﻮﺳﻦ ﺑﻪ‬
‫ﺗﻤﺎم و ﻛﻤﺎل ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻲداﺷﺖ‪ ،‬دﺧﺘﺮش را زﺷﺖ ﺟﻠﻮه ﻣﻲداد‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﻫﻴﭻ درﻛﻲ از آرزوﻫﺎ‬ ‫ﺣﻜﺎﻳﺖﻫﺎي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ‪ ،‬ﺗﻬﺮان ﺑﺰرگ ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺗﻲ ﻋﻤﻴﻖ و وﺻﻒﻧﺎﺷﺪﻧﻲ ﮔﻮش ﻓﺮا‬
‫و ﺧﻮاﺳﺖﻫﺎي دﺧﺘﺮش در اﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪي ﭘﺮ زرق و ﺑﺮق ﺑﻪﻇﺎﻫﺮ ﻣﺪرن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻋﻤﻪ در‬ ‫ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮي ﻛﻪ ﻧﻪ از ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻛﺘﻚ ﻣﻲﺧﻮرد و ﻧﻪ ﺳﻨﺒﻞ ﺟﺮات داﺷﺖ دﺳﺖ‬

‫‪37‬‬ ‫‪36‬‬
‫دﺳﺘﺎن ﭼﺴﺒﻮ‪ ،‬ﺣﺸﺮات ﻣﺰاﺣﻢ‪ ،‬ﺗﺸﻨﮕﻲ‪ ،‬ﻫﻮاي ﮔﺮم ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ‪ ،‬ﺗﺎﺑﺶ‬ ‫ﻋﻮض زﻳﺒﺎ ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪ و زﻳﺒﺎ ﺟﻠﻮه ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ او ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ در ﻛﻨﺎر‬
‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ و ﺑﻲرﺣﻤﺎﻧﻪي ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﺮ ﭘﻮﺳﺖ ﻟﻄﻴﻒ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ‪ ،‬آب ﻣﻲﻃﻠﺒﻴﺪ‪ .‬آﺑﻲ ﺑﺮاي‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﺑﻴﺶ از ﻫﺮ ﻛﺲ از ﺳﻮي ﻋﻤﻪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ و ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﭼﻪ روزﻫﺎ ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ آرزو‬
‫ﻧﻮﺷﻴﺪن‪ ،‬آﺑﻲ ﻛﻪ ﺑﺘﻮان ﺗﻦ را ﺑﺪان ﺳﭙﺮد و در ﺳﺮد و ﮔﺮم آن آرﻣﻴﺪ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬اﻣﻜﺎﻧﻲ ﺑﺮاي‬ ‫ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﻋﻤﻪ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﺸﻪ در ﺗﻬﺮان ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ و از زﻧﺪﮔﻲ او ﮔﻢ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫آبﺗﻨﻲ ﭘﻴﻜﺮﻫﺎي ﺗﺸﻨﻪي دﺧﺘﺮان ﻧﺒﻮد‪ .‬ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ در ﺣﻮض ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎ ﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺎدر ﭘﺸﺖﺳﺮ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻳﻘﻪﺷﻮ ﺑﺎز ﻣﻲذاره‪ ،‬ﭘ‪‬ﺮوﭘﺎﭼﻪﺷﻮ ﻣﻲﻧﺪازه ﺑﻴﺮون‪ ،‬ﻗﺒﺎﺣﺖ‬
‫ﻛﺴﻲ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ » ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻪ‪ ،‬زﺷﺘﻪ‪ «.‬ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ در رودﺧﺎﻧﻪ‬ ‫داره‪ ،‬زﺷﺘﻪ‪«.‬‬
‫ﻫﻢ ﺷﻨﺎ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻗﻴﻞ و ﻗﺎل راه ﺑﻴﺎﻧﺪازﻧﺪ و ﺑﻪﻳﮕﺪﻳﮕﺮ آب ﺑﭙﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﺑﻪ آﻧﺎن ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ‬ ‫و اﻣﺎ ﻧﺎدر ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﺮﻃﻮر ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﭽﺮﺧﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻮرت ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪ‬
‫»ﻳﻮاش‪ ،‬ﺷﻠﻮغ ﻧﻜﻨﻴﻦ‪ ،‬ﻟﺨﺖ ﻧﺸﻴﻦ‪ ،‬ﻋﻴﺒﻪ‪ ،‬زﺷﺘﻪ‪ «.‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﭼﻴﺰي ﺑﻪ آﻧﺎن ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ‪.‬‬ ‫و ﺑﺲ‪ .‬ﭼﻪ در ﭘﻮﺷﺶ‪ ،‬ﭼﻪ در رﻓﺘﺎر و ﮔﻔﺘﺎر‪ ،‬آزادياش ﺑﺎ ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﮔﺮ‬
‫دﺧﺘﺮﻫﺎ اﻣﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ .‬از ﻫﻤﺎن ﺳﻨﻴﻦ ﻛﻮدﻛﻲ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺷﻨﺎ ﻣﺜﻞ ﺑﺎزي ﻓﻮﺗﺒﺎل ﺗﻮي‬ ‫دﺧﺘﺮﻫﺎ از ﺷﺶﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﮕﻲ در ﻛﺎر ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺮﻳﻚ ﻣﻲﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺎدر ﻫﻴﭻ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻛﻮﭼﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻗﺪﺷﺎن ﻛﻪ از ﻳﻚ ﻣﺘﺮ ﻳﺎ ﻳﻚ ﻣﺘﺮ و ﺑﻴﺴﺖ ﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬دﻳﮕﺮ اﺟﺎزه ﻧﺪارﻧﺪ ﺗﻮي‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﻤﺎم وﻗﺘﺶ را در ﻛﻮﭼﻪ و ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺑﮕﺬراﻧﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻﻛﺲ از او‬
‫ﻛﻮﭼﻪ ﺑﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﺑﺎزي ﻛﻨﻨﺪ و ﻳﺎ ﺗﻮي ﺣﻮض ﺑﭙﺮﻧﺪ و دﻧﺒﺎل ﻣﺎﻫﻲﻫﺎي ﺳﺮخ و‬ ‫ﻧﻤﻲﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻲرود و ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺑﺮاي ﺑﺎزي در ﻛﻮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﺟﺎزه‬
‫ﻃﻼﻳﻲ ﺑﮕﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺧﻼف ﻣ‪‬ﻴﻞﺷﺎن ﻗﺪ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ و ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ ﺑﻪ ﻣﺤﺪودهي ﺗﻨﮓ‬ ‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﻣﻮاﻇﺐ رﻓﺘﺎرﺷﺎن ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻛﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﺰرگﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻳﺎد ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺳﺮﺷﺎن‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻳﺎ اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﺑﺴﺘﻨﻲ ﺧﻮردن ﻧﻴﺰ ﺟﺮم ﻧﺒﻮد؟ ﻣﮕﺮ ﺳﻨﺒﻞ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫را ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻴﺎﻧﺪازﻧﺪ‪ ،‬در ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺨﻨﺪﻧﺪ و ﺗﻮي ﭼﺸﻢ ﻣﺮدي ﻧﮕﺎه ﻧﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻛﻨﺘﺮل‬
‫» واﺳﻪي دﺧﺘﺮ ﻋﻴﺒﻪ ﺗﻮ ﺧﻴﺎﺑﻮن ﭼﻴﺰي ﺑﺨﻮره؟« ﻣﮕﺮ ﺳﻨﺒﻞ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ » دﺧﺘﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ‬ ‫ﺧﺎﻧﻮاده و ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺒﻮد‪ ،‬آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﻮدﺷﺎن‪ ،‬ﺧﻮدﺷﺎن را ﻛﻨﺘﺮل ﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ از ﺳﻨﺖ‬
‫ﺑﺴﺘﻨﻲ را ﻟﻴﺲ ﺑﺰﻧﻪ‪ ،‬زﺷﺘﻪ‪ ،‬ﻋﻴﺒﻪ‪ ،‬آن ﻫﻢ ﺗﻮي ﺧﻴﺎﺑﻮن‪ «.‬و ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺴﺘﻨﻲ ﻣﻴﺎن دو ﻧﺎن‬ ‫ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻓﺮاﺗﺮ ﻧﺮوﻧﺪ و در ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻳﻚ دﺧﺘﺮ ﻧﺠﻴﺐ و ﻓﺪاﻛﺎر ﺑﮕﻨﺠﻨﺪ‪.‬‬
‫ﮔﺮد را ﺑﺎ ﭼﻪ ﻟﺬﺗﻲ ﻟﻴﺴﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺬﺗﻲ ﻛﻪ ﭘﺲ از آن ﻣﮕﺲﻫﺎ ﺑﺮ‬
‫دﺳﺖﻫﺎي ﻧﻮچﺷﺎن ﭘﺎيﻣﻲﻛﻮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻛﺎر ﺧﻼف ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪ ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ دﻳﮕﺮ‬ ‫ﺑﺴﺘﻨﻲﻓﺮوش روي ﻳﻚ ﻧﺎن ﮔﺮد ﺑﺴﺘﻨﻲ‪ ،‬ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﺑﺴﺘﻨﻲ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬ﻧﺎن دﻳﮕﺮي را‬
‫ﻛﺎرﻫﺎي ﺧﻼف ﻧﻴﺰ روي ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ ،‬ﺟﺎن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪدر ﻧﻤﻲﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ‬ ‫آﻫﺴﺘﻪ روي آن ﻓﺸﺎر ﻣﻲداد و ﺑﻪ دﺳﺖﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﻲﺳﭙﺮد‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ دورادور‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻠﻮي ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎﻳﺸﺎن را ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ‪ ،‬ﭘﺎي ﺧﻮد را از‬ ‫ﺑﺴﺘﻨﻲ ﺑﻴﻦ دو ﻧﺎن را ﻟﻴﺲ ﻣﻲزدﻧﺪ و ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺴﺘﻨﻲ آب ﻧﺸﻮد‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺑﺴﺘﻨﻲﻫﺎ‬
‫ﮔﻠﻴﻢﺷﺎن ﺑﻴﺮون ﺑﮕﺬارﻧﺪ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻴﺪاﻧﻲ ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﺑﺎز ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﺻﻮﻻ‬ ‫ﺑﻪﻧﻴﻤﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪه‪ ،‬دﺳﺖﻫﺎي ﻫﻤﻪﺷﺎن ﭼﺴﺒﻮ و ﻧﺎن ﺑﺴﺘﻨﻲ ﺑﻪآراﻣﻲ ﺗﺮدي ﺧﻮد را از دﺳﺖ‬
‫ﻣﻴﺪاﻧﻲ ﻧﺪارﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎز ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻛﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﺪارﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮاﻇﺐ رﻓﺘﺎر اﺟﺘﻤﺎﻋﻲﺷﺎن ﺑﺎﺷﻨﺪ‪،‬‬ ‫داده و ﻟﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻟﻪ ﻳﺎ ﺧﺮد ﺷﺪن ﻧﺎنﻫﺎ‪ ،‬ﻣﺎﻳﻊ ﭼﺴﺒﻨﺎك ﺑﺴﺘﻨﻲ ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ ﺟﺎري‬
‫ﻛﻪ ‪...‬‬ ‫ﻣﻲﮔﺸﺖ و ﺣﺘﻲ ﺗﺎ ﻣﭻ دﺳﺖﻫﺎﻳﺸﺎن را ﻧﻮچ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﮕﺲﻫﺎ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ و دور و ﺑﺮﺷﺎن‬
‫وزوز ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﻫﺮﭼﻪ دﺳﺖﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ ﻣﻮﺟﻮدات ﺳﻤﺞ را از ﺧﻮد ﻣﻲراﻧﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎز ﻫﻢ‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﭽﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﭘﺴﺘﺎن زن زﺷﺖ اﺳﺖ و ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ زن‬ ‫آنﻫﺎ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮ اﺛﺮ ﭼﺴﺒﻨﺎك ﺑﺴﺘﻨﻲ ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و آراﻣﺶ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪي آﻧﺎن را ﭘﺎك‬
‫ﺑﺎﻳﺪ آنرا ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬از ﻫﻤﺎن ﻣﻮﻗﻊ از ﺟﻨﺲ ﺧﻮدش ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺑﺨﺖ ﺑﺪش ﻧﻔﺮﻳﻦ‬ ‫ﺑﻪﻫﻢ ﻣﻲرﻳﺨﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ ﺷﺎﻧﺲ داﺷﺖ‪ ،‬دﺧﺘﺮ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺷﻠﻮار ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪ‪،‬‬

‫‪39‬‬ ‫‪38‬‬
‫ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎ ﻛﻨﺪي ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي ﺑﺮ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﺳﻴﺮوس و ﺗﺨﻢ ﻣﺎرﻫﺎ در‬ ‫ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را ﻛﻮﺗﺎه ﻣﻲﻛﺮد و ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﻳﺶ ﻣﺸﺖ ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﻪﺟﺎي ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻲ‬
‫زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺣﺎل از ﺗﺨﻢ درآﻣﺪهاﻧﺪ و ﮔﻮﺷﻪ و ﻛﻨﺎر ﺧﺎﻧﻪي ﺳﻴﺮوس‬ ‫ﺑﻪ ﺣﻔﺮه ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﻧﺪ و در ﺳﻦ ﺑﻠﻮغ ﻛﻪ ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎ رﺷﺪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬در ﺣﻔﺮهﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ او‬
‫ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﻧﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺳﻴﺮوس را ﻧﻴﺶ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ .‬ذﻫﻨﺶ ﺗﺎ ﻣﺮگ ﺳﻴﺮوس رﻓﺖ و‬ ‫درﺳﺖ ﻛﺮده‪ ،‬ﺳﻴﻨﻪاش ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺟﻠﻮه ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺜﻞ ﺳﻴﻨﻪي ﻣﺮدﻫﺎ! ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪي‬
‫ﺧﺎكﺳﭙﺎري او را ﻧﻴﺰ در ﺧﻴﺎﻟﺶ ﭘﻴﻤﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﺮﺷﻜﻲ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ در ﺧﻴﺎﻟﺶ ﺟﺎري ﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺸﻤﺎﻟﻮي ﻣﺮدﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا آﻧﺎن ﺳﻴﻨﻪي ﭘﺮﻣﻮ و ﺑﺪﻫﻴﺒﺖﺷﺎن را‬
‫ﻏﺮوب روزي ﺑﺴﻴﺎر ﮔﺮم ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎﻏﭽﻪ را آب ﻣﻲداد و ﺳﻨﮓﻓﺮش ﺣﻴﺎط را ﻧﻴﺰ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻤﻲﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪ و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﻛﻪ از ﻧﻈﺎرهي اﻧﺪام ﻣﺮدﻫﺎ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻪﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ ،‬آرزو‬
‫آب ﺧﻨﻚ ﻣﻲﺳﭙﺮد ﺗﺎ ﻫﻮاي ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻨﻚ ﺷﻮد و آﻧﺎن ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ در اﻳﻮان ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺻﺪاي‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻛﺎش ﭘﺴﺮ ﺑﻪدﻧﻴﺎ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬آﺧﺮ آﻧﺎن آزاد ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻗﺪرت داﺷﺘﻨﺪ و ﺣﺮفﺷﺎن در‬
‫ﺧﻮدروي آﺷﻨﺎ در ﻛﻮﭼﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪ و ﻫﻴﺠﺎن ﺟﺴﻢ و ﺟﺎن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﻓﺮاﮔﺮﻓﺖ‪ .‬آنﭼﻨﺎن ﻫﺠﻮم‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ و ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻛﺴﻲ ﺑﺮاي دﺧﺘﺮان ارزﺷﻲ ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺣﺘﻲ دوران ﻛﻮدﻛﻲ‬
‫ﺟﺮﻳﺎن ﺧﻮن را ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاش ﺣﺲ ﻛﺮد ﻛﻪ داﻧﺴﺖ ﭼﻬﺮهاش ﮔﻠﮕﻮن ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺷﻠﻨﮓ آب‬ ‫درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﻲاي ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﻴﺶ از ﻫﻔﺖﺳﺎﻟﮕﻲ ﻋﺮوﺳﻚﻫﺎﻳﺸﺎن را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬‬
‫را ﺑﺮ ﺳﺮ و ﻟﺒﺎﺳﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﻮن ﻳﺎﺳﻤﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﻜﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬او را ﻧﻴﺰ ﺧﻴﺲ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫»ﺷﻤﺎ دﻳﮕﻪ ﺑﺰرگ ﺷﺪهاﻳﺪ و ﻋﺮوﺳﻚﺑﺎزي ﻣﺎل ﺑﭽﻪﻫﺎﺳﺖ‪ «.‬دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ در ﻛﺎر ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﺧﻴﺲ ﺑﻪ ﺗﻦﺷﺎن ﭼﺴﺒﻴﺪ و ﻣﻲﺷﺪ دﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻲﻫﺎي ﺗﻦﺷﺎن ﺷﻜﻞ‬ ‫ﺳﻬﻴﻢ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬در ﻇﺮفﺷﺴﺘﻦ و ر‪‬ﻓﺖ و روب ﻛﻤﻚ ﻣﺎدر ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎدر ﺑﺎ اﻳﻦﻛﻪ ﺳﻪﺳﺎﻟﻲ‬
‫ﻣﻲﮔﻴﺮد و ﻛﻢﻛﻢ ﺑﻪ دﺧﺘﺮان ﺑﺎﻟﻐﻲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻲﮔﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺳﺒﺰي ﭘﺎك‬ ‫از او ﺑﺰرگﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻴﭻ وﻇﻴﻔﻪاي در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬اﮔﺮ آب ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪﺧﻮدش‬
‫ﻣﻲﻛﺮد از روي اﻳﻮان ﻓﺮﻳﺎد زد‪ » :‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮﺗﻮﻧﻪ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻫﻤﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮ ﺑﺸﻦ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ زﺣﻤﺘﻲ ﻧﻤﻲداد و ﺑﻪﻳﻜﻲ از ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ دﺳﺘﻮر ﻣﻲداد ﻛﻪ ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﺒﺮد‪ .‬ﻫﺮﮔﺎه‬
‫ﺷﻤﺎﻫﺎ‪ ،‬دﺧﺘﺮاي ﺑﻪ اﻳﻦ ﺑﺰرﮔﻲ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪﻫﺎ آبﺑﺎزي ﻣﻲﻛﻨﻴﻦ؟ ﺻﺪاي ﺧﻨﺪهﺗﻮن ﺗﺎ ﻫﻔﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺗﻒ ﺑﺰرﮔﻲ در ﻟﻴﻮان آب ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ و در ﺣﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﭘﺎﻳﻴﺪ‬
‫ﺗﺎ ﺧﻮﻧﻪ اونورﺗﺮ ﻣﻴﺮه‪«.‬‬ ‫ﻛﺴﻲ او را ﻧﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ ﻫﻤﺶ ﻣﻲزد و آنوﻗﺖ ﺑﺎ ﺧﻮشروﻳﻲ ﻟﻴﻮان را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻧﺎدر‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ﻫﻢ وارد ﺑﺎزي ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﺣﺮف ﺳﻨﺒﻞ اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬آﺧﺮ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن‬ ‫ﻣﻲداد‪ .‬اﻣﺎ وﻗﺘﻲ او را از اﺗﺎﻗﻲ دﻳﮕﺮ ﺻﺪا ﻣﻲزد ﻛﻪ ﻻﻣﭗ اﺗﺎﻗﺶ را ﺑﺮاﻳﺶ روﺷﻦ ﻛﻨﺪ‪،‬‬
‫و ﻧﺎدر ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺟﺮات ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺳ‪‬ﺮوﺻﺪاﻳﻲ راه ﺑﻴﺎﻧﺪازﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ‬ ‫آﻫﺴﺘﻪ ﻏﺮي ﻣﻲزد و ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ ﻛُﻠﻔﺖ ﺑﺮادرﺷﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬او در آرزوي‬
‫ﭼﻨﺪ ﺳﻨﺒﻞ ﻫﻤﻪ را ﺑﺮاي ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ او وﻗﺘﻲ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ ﻛﻤﺘﺮ واﻛﻨﺶ‬ ‫اﻣﻜﺎﻧﺎت و آزاديﻫﺎي اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ و آن را در آرزوي ﭘﺴﺮ ﺑﻮدن ﺗﺒﻠﻮر ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد ﺗﺎ آنﭼﻪ را ﻛﻪ ﺧﻮدش ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ وﺟﻮد ﭘﺮﺳﺘﻮ دﻟﻴﻠﻲ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ‬ ‫ﺳﻦ ﺑﻠﻮغ ﻓﺮارﺳﻴﺪ و ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﺣﻔﺮهاي در ﺳﻴﻨﻪي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﻳﺠﺎد ﻧﮕﺮدﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬
‫ﺟﺮات ﺑﻴﺸﺘﺮي ﺑﻪﺧﺮج دﻫﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎﻳﺶ آنﭼﻨﺎن ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪوﺳﻴﻠﻪي ﻫﻴﭻ ﻟﺒﺎﺳﻲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ آن را از‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺳﻴﮕﺎري روﺷﻦ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮب اﻳﻨﺎم ﺑﭽﻪان‪ .‬ﺧﻮدت رو‬ ‫دﻳﺪهﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎن دارد‪ .‬در اﻳﻦ دوره دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻛﺎرﻫﺎﻳﻲ ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﺮد ﻛﻪ اﻧﺠﺎم آن ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ او‬
‫ﻧﺒﻴﻦ ﻛﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﻮدي ﺷﻮﻫﺮت دادن‪ .‬اون دوره دورهي ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻮد‪ ،‬اُﻣﻞ ﺧﺎﻧﻮم! اونوﻗﺘﺎ‬ ‫واﮔﺬار ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬زﻣﻴﻦ را ﺑﺮاي ﭘﻴﺪا ﻛﺮدن ﮔﻨﺞ ﭼﺎل ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ درﺧﺖ‬
‫ﺻﺪاي زن ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻻ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻨﺎ ﻛﻪ ﺗﻮ دورهي ﺗﻮ زﻧﺪﮔﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﻦ‪ .‬اون دوره دﻳﮕﻪ‬ ‫ﮔﺮدوي ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ اﺑﺮﻫﺎ ﻧﻤﻲﺳﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﻗﺼﻪﻫﺎي آنﺳﻮي اﺑﺮﻫﺎ را ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﺎزﮔﻮ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ .‬دﺧﺘﺮاي اﻣﺮوز ﻣﻲﺧﻮان زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻦ‪ .‬ﺑﺨﻨﺪن‪ .‬ﺑﻴﭽﺎرهﻫﺎ ﺗﺎ ﻣﻲﺧﻨﺪن‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﻣﻲزﻧﻪ‬ ‫ﻣﺎه ﺷﺐ ﭼﻬﺎرده روزﺷﻤﺎري ﻧﻤﻲﻛﺮد و دﻳﮕﺮ ﺳﺘﺎرهاش را در آﺳﻤﺎنﻫﺎ ﻧﻤﻲﺟﺴﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ‬
‫ﺗﻮي ذوﻗﺸﻮن‪ .‬ﻋﺠﺐ دﻫﺎﺗﻴﻪ ﻛﻪ ﺧﻨﺪﻳﺪن ﺗﻮش ﻗﺪﻏﻨﻪ!«‬ ‫درﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ دﺧﺘﺮﻫﺎ از ﺑﺪو ﺗﻮﻟﺪ ﺳﺘﺎرهاي در آﺳﻤﺎن ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ و آرزوﻫﺎي ﭘﺮ‬
‫زرقوﺑﺮق ﺟﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ واﻗﻌﻴﺖ ﺗﻠﺦ ﺗﻴﺮه داده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪41‬‬ ‫‪40‬‬
‫رو ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲزﻧﻲ‪ «...‬ﺑﺎ ﺗﻪ ﺳﻴﮕﺎر روﺷﻨﺶ‪ ،‬ﺳﻴﮕﺎر ﺟﺪﻳﺪ را روﺷﻦ ﻛﺮد‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎي ﮔ‪‬ﻠﻲاش ﺑﻪﺳﻮي ﭘﺮﺳﺘﻮ اﺷﺎره ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮﺑﻪ‪ ،‬ﺧﻮﺑﻪ‪ ،‬ﺟﻨﺪه‬
‫ﭘﻚ ﻣﺤﻜﻤﻲ ﺑﻪ ﺳﻴﮕﺎر زد‪ ،‬ﺗﻪ ﺳﻴﮕﺎرش را ﺧﺎﻣﻮش ﻛﺮد‪ ،‬ﺷﺎﻧﻪاش را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و اداﻣﻪ‬ ‫ﺧﺎﻧﻮم‪ .‬ﺗﻮ دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاد درس ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺪي‪ .‬ﻫﻤﻴﻦﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻛﺮدي ﺑﺴﻪ‪ .‬اﮔﻪ‬
‫داد‪ » :‬آدم و ﺣﻮا رو ﻓﺮاري داد‪ .‬ﻧﺸﻨﻴﺪي ﺷﺎﻋﺮ ﮔﻔﺘﻪ‪ ،‬ﭘﺪرم روﺿﻪي رﺿﻮان ﺑﻪ دو ﮔﻨﺪم‬ ‫ﺣﺮف ﺗﻮ ﭘﻴﺶ ﻣﻲرﻓﺖ ﺗﻮ اﻳﻦ ﺧﻮﻧﻪ‪ ،‬ﻛﻪ ﻫﻤﻪﺷﻮن ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﻲﺳﻴﺮت ﺷﺪه ﺑﻮدن‪ .‬ﮔﻨﺎه‬
‫ﺑﻔﺮوﺧﺖ‪ ،‬ﻧﺎﺧﻠﻒ ﺑﺎﺷﻢ اﮔﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﻮﻳﻲ ﻧﻔﺮوﺷﻢ‪ .‬ﻧﻪ ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ‪ ،‬ﻣﻦ از ﺣﻮا ﻛﻤﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬آﺧﻪ‬ ‫ﺑﭽﻪﻫﺎ ﭘﺎي ﻣﺎدر و ﭘﺪرﺷﻮن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﺗﻮ اون دﻧﻴﺎ ﭼﻪﻃﻮري ﺟﻮاب ﺑﺪم‪ ،‬اﮔﻪ اﻳﻨﺎ‬
‫اﻧﺴﺎن ﺟﻠﻮ ﻣﻲره‪ ،‬ﻋﻘﺐ ﻛﻪ ﻧﻤﻲره‪ .‬ﺑﺮو ﺑﺒﻴﻦ ﺗﻮ ﻛﺸﻮراي دﻳﮕﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ و ﺑﻬﺸﺘﺖ دارن‬ ‫از راه ﺑﻪدر ﺷﻦ؟ اﻳﻦ وﻇﻴﻔﻪاﻳﻪ ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ ﻣﻦ داده ﻛﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎﻣﻮ ﺑﺎ دﻳﻦ و اﻳﻤﻮن ﺗﺮﺑﻴﺖ‬
‫ﻣﻮﺷﻚ ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻦ‪ ،‬ﺗﻮ دو ﻫﺰار ﺳﺎل ﻋﻘﺒﻲ ﺧﺎﻧﻮم‪«.‬‬ ‫ﻛﻨﻢ‪«.‬‬
‫ﺳﻨﺒﻞ آنﭼﻨﺎن ﻟﺒﺶ را ﺑﺎ دﻧﺪان ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﻛﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺧﻮن از آن ﺟﺎري ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ ﺑﻲﺧﻴﺎﻟﻲ ﭘﻚ ﻣﺤﻜﻤﻲ ﺑﻪ ﺳﻴﮕﺎر زد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اون دﻧﻴﺎ رو ﻛﻲ دﻳﺪه؟ ﻛﺪوم‬
‫آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺮگﻫﺎي ﺳﺒﺰي را در ﻗﺎﺑﻠﻤﻪ رﻳﺨﺖ و ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ آﺷﻐﺎلﺳﺒﺰيﻫﺎ را ﺟﻤﻊ‬ ‫ﻣﺮدهاي ﺗﺎ ﺣﺎﻻ زﻧﺪه ﺷﺪه ﻛﻪ از دﻧﻴﺎي ﺑﻌﺪ از ﻣﺮﮔﺶ واﺳﻪي ﻣﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻪ؟ ﺣﺎﻻ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺣﺎﻻ ﺧﻮدش رو ﺑﺎ ﺣﻮا ﻫﻢ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ .‬ﺑﻬﺸﺖ و ﺟﻬﻨﻢ ﻫﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﺎ ﺑﻴﺎﻳﻢ‪ ،‬دو روز زﻧﺪﮔﻲﻣﻮن رو ﻓﺪاي ﭼﻲ ﻛﻨﻴﻢ؟ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﻧﻤﻲدوﻧﻴﻢ؟ اﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮا ﻫﻢ‬
‫ﻣﻲﮔﻪ دروﻏﻪ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻛﻔﺮ ﻣﻲﮔﻲ؟ ﻣﻦ آﺧﻪ ﺑﻪ ﻛﻲ ﺑﮕﻢ؟ ﺑﻪ ﻛﻲ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﺑﺒﺮم؟ ﻛﻲ ﺑﺎور‬ ‫ﺑﺪون ﻛﻪ ﻳﺎ ﺧﻮابﻧﻤﺎ ﺷﺪه ﺑﻮدن ﻳﺎ رواﻧﻲ‪ .‬اﻻن اﮔﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻪ ﻣﻦ از ﻃﺮف ﺧﺪا اوﻣﺪم‪،‬‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻛﺎﻓﺮي ﻣﺠﺒﻮرم ﻫﺮ روز دﻫﻦﺑﻪدﻫﻦ ﺑﺸﻢ؟ واﻻ ﻛﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﭼﻪ ﻛﺴﻲ‬ ‫ﻣﻲﺑﺮﻧﺪش دﻳﻮوﻧﻪﺧﻮﻧﻪ‪«.‬‬
‫ﺷﺪم! اﺻﻼً ﺷﺎﻧﺲ ﻣﻦ از اوﻟﺶ ﺧﺸﺘﻚ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻣﺎر ﻣﻲﻣﻮﻧﻪ‪ .‬آدم رو ﻧﻴﺶ ﻣﻲزﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﺳﻨﺒﻞ دﺳﺖ از ﻛﺎر ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬دﺳﺖﻫﺎ را ﺑﻪﻃﺮف آﺳﻤﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫زﺑﻮﻧﺶ ﺗﻴﻎ داره‪ .‬ﻧﻴﺶ داره‪ .‬ﺧﺪا ﻣﻦ رو ﺑﻜﺸﻪ زودﺗﺮ‪ ،‬ﺗﺎ از دﺳﺖ ﺗﻮ ﻳﻜﻲ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻲ زودﺗﺮ‬ ‫»ﺧﺪاﻳﺎ ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺶ ﻛﻪ ﮔﻮشﻫﺎم ﺣﺮفﻫﺎي ﻛﺎﻓﺮي را ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪«.‬‬
‫ﺧﻼص ﺑﺸﻢ‪ «.‬ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪاش ﻣﻲﻛﻮﻓﺖ و ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺣﻠﻘﻪﺣﻠﻘﻪ دود ﺳﻴﮕﺎر را ﺑﻴﺮون داد و ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﺒﻞ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺗﻤﺴﺨﺮآﻣﻴﺰ‬
‫ﺻﺪاي دﻋﻮاي ﺳﻨﺒﻞ و ﭘﺮﺳﺘﻮ آنﻗﺪر ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ﻛﻪ ﺻﺪاي ﺑﺎزي و ﺧﻨﺪهي ﺑﭽﻪﻫﺎ را‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻲﭼﺎره! ﺑﺎ اون ﺗﺮس و وﺣﺸﺘ‪‬ﺖ‪ .‬ﻧﻪ اﻳﻦ دﻧﻴﺎ رو داري‪ ،‬ﻧﻪ اون دﻧﻴﺎت‬
‫ﺗﺤﺖاﻟﺸﻌﺎع ﻗﺮار داد‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺳﺮﺧﻮرده دﺳﺖ از ﺑﺎزي ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ و ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﻛﻮﺷﻴﺪﻧﺪ ﺗﺎ‬ ‫رو!«‬
‫ﺑﻪ دﻋﻮاي ﺳﻨﺒﻞ و ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺧﺎﺗﻤﻪ دﻫﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ اﺑﺮوﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﭘﺎﺳﺦ داد‪ » :‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ اون دﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻳﻜﻲ‬
‫ﻓﺮداي آن روز ﺳﻴﺮوس دور از ﭼﺸﻢ دﻳﮕﺮان ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﺎ ﻣﺎ ﻧﺒﻮدﻳﻢ‪ ،‬از ﺗﺨﻢ‬ ‫ﻫﻢﺧﻮﻧﻪ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬اﻳﻦ دﻧﻴﺎ زﺟﺮ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻨﻪ‪ ،‬وﻟﻲ ﻧﻔﻌﺶ رو اون دﻧﻴﺎ ﻣﻲﺑﺮم‪ .‬اﻳﻦ دﻧﻴﺎ‬
‫در اوﻣﺪن و ﻫﻤﻪﺷﻮن ﻗﺎﻳﻢ ﺷﺪن‪«.‬‬ ‫ﮔﺬراﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ اون دﻧﻴﺎ اﺑﺪﻳﻪ‪ .‬ﺧﺪا ﺧﻮدش ﺑﺰرﮔﻪ‪ .‬ﺧﻴﺎﻟﻢ راﺣﺘﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ اون دﻧﻴﺎ روي‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﺣﺎﻻ ﭼﻴﻜﺎر ﻣﻲﻛﻨﻴﻦ؟ اﮔﻪ از زﻳﺮزﻣﻴﻦ اوﻣﺪه ﺑﺎﺷﻦ ﺗﻮ اُﺗﺎﻗﺎ‬ ‫ﺳﻴﺎﻫﺖ رو ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ‪ .‬اون وﻗﺖ ﻛﻪ آﺗﻴﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻲﺳﻮزوﻧﺘﺖ‪ ،‬ﻳﺎد ﺣﺮﻓﺎي ﻣﻦ ﻣﻴﻔﺘﻲ و‬
‫ﭼﻲ؟«‬ ‫اﻓﺴﻮس ﻣﻲﺧﻮري‪ «...‬ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﺟﻤﻠﻪاش را ﺗﻤﺎم ﻛﺮد‪ » :‬اﻣﺎ دﻳﮕﻪ دﻳﺮه و ﭘﺸﻴﻤﻮﻧﻲ‬
‫» ﻫﻤﻪي اﺗﺎﻗﺎ رو وارﺳﻲ ﻛﺮدم‪ .‬ﺑﺎ ﭼﺮاغﻗﻮه‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﻫﻤﻪي اﺛﺎﺛﺎ رو ﻧﮕﺎ ﻛﺮدم‪ ،‬ﻳﺎ ﺗﻮي‬ ‫ﺳﻮدي ﻧﺪاره!«‬
‫زﻳﺮزﻣﻴﻨﻦ‪ ،‬ﻳﺎ ﺟﺎﻳﻲ دﻳﮕﻪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺷﻪ دﻳﺪﺷﻮن‪ .‬آﺧﻪ ﻣﻲﮔﻦ ﻣﺎر ﻣﻲﺗﻮﻧﻪ ﻏﻴﺐ ﺑﺸﻪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺳﻴﮕﺎري دﻳﮕﺮ از ﭘﺎﻛﺖ ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اون ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮ‪ ،‬اﮔﻪ آدﻣﺎي‬
‫ﻫﻤﻴﻦ اﻻن ﭘﻴﺶ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻪ و ﻣﺎ ﻧﺒﻴﻨﻴﻤﺶ‪ «.‬از ﮔﻔﺘﻪي ﺧﻮدش ﺗﺮﺳﻴﺪ و ﻣﻮﻫﺎش ﺑﻪ ﺗﻨﺶ‬ ‫اُزﮔَﻠﻲ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺗﻮش ﺑﺎﺷﻦ‪ ،‬ﻫﻤﻮن ﺑﻬﺘﺮ ﻛﻪ ﻧﺼﻴﺐ ﻣﻦ ﻧﺸﻪ‪ .‬ﺧﻴﺎﻟﺖ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﻛﻪ‬
‫ﺳﻠﻴﻘﻪي ﻣﻦ از ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﭘﺴﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﻴﻔﺘﻪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻬﺘﺮه‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻬﺸﺘﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ اﻳﻦﻗﺪر ﺳﻨﮕﺶ‬

‫‪43‬‬ ‫‪42‬‬
‫ﺳﺮخ ﺷﺪ‪ .‬از ﺗﺼﻮرش ﺷﺮﻣﻨﺎك ﮔﺸﺖ و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﺷﻮق ﺗﺼﻮر آن‬ ‫ﺳﻴﺦ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺮﺟﻴﺢ داد ﺑﺤﺚ را ﺑﻪ درﻳﺎ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻲاﻧﺪازه ﺷﻮق‬
‫ﭼﺸﻢ ﺑﭙﻮﺷﺪ‪.‬‬ ‫دﻳﺪن آن را دارد‪.‬‬
‫» راﺳﺘﻲ‪ ،‬اﮔﻪ ﺑﺪوﻧﻲ ﭼﻪ ﻫﻮاﻳﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻮا ﮔﺮم ﮔﺮم ﺑﻮد و ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺗﻮي آب ﺑﻮدﻳﻢ‪ .‬اﮔﻪ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﻛﻪ ﻣﻲﺑﻨﺪم‪ ،‬ﺗﺼﺎوﻳﺮ در ﺑﺮاﺑﺮم ﺟﺎن ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﺟﻬﺎن‬ ‫ﺑﺪوﻧﻲ ﭼﻘﺪر ﺻﺪف و ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲ ﺟﻤﻊ ﻛﺮدم‪ .‬ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲ رو ﺑﺬاري دم ﮔﻮﺷﺖ‪ ،‬ﺻﺪاي‬
‫ﺧﻔﺘﻪي ذﻫﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻴﺪار ﻣﻲﮔﺮدد و ﻣﺮا در ﻋﻈﻤﺘﺶ ﻓﺮو ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢ ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻧﻮر ﺑﺮ‬ ‫درﻳﺎ رو ﻣﻲﺷﻨﻮي‪«.‬‬
‫ﺗﺼﺎوﻳﺮ ﻣﻲﺗﺎﺑﺪ و ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ در ﺑﺮاﺑﺮم رﻧﮓ ﻣﻲﺑﺎزد‪ .‬ﺟﻬﺎن ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ ﮔﺴﺘﺮدهي ﻣﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوري ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﮕﻪ ﻣﻲﺷﻪ؟«‬
‫ﻣﺤﺪودهي ﻣﻜﺎﻧﻲ ﻛﻮﭼﻜﻲ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬ﺗﻴﻚﺗﺎك زﻣﺎن ﻫﻢﭼﻮ ﭘﺘﻜﻲ در ﻣﻐﺰم‬ ‫» ﻣﻲﺧﻮاي ﻳﻜﻲﺷﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻲ؟« و ﺑﻲآنﻛﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ واﻛﻨﺶ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺷﻮد‪ ،‬دﺳﺖ ﻛﺮد‬
‫ﻣﻲﻛﻮﺑﺪ و ﺑﻪﻳﺎدم ﻣﻲآورد ﻛﻪ دﻳﺮ اﺳﺖ و وﻗﺖ ﺗﻨﮓ‪.‬‬ ‫در ﺟﻴﺐ ﺷﻠﻮارش و ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲ ﺑﺰرﮔﻲ را ﻛﻒ دﺳﺖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪي ذﻫﻨﻢ را ‪ ...‬ﻧﻪ آن ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻋﻈﻴﻢﺗﺮ از ﺟﻬﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺮز و‬ ‫ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﺑﺮق زد‪ .‬ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲ را دم ﮔﻮﺷﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ‬
‫ﺣﺪودي ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﺪ و از زﻣﺎن و ﻣﻜﺎن ﺑﺮي اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ ﻛﻬﻜﺸﺎن ذﻫﻨﻢ را‬ ‫ﺻﺪاي درﻳﺎ را ﺷﻨﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻢ‪ .‬ﻗﻠﻢ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻲﮔﻴﺮم‪ .‬اﮔﺮ ﭼﺸﻢﻫﺎ را ﺑﮕﺸﺎﻳﻢ ‪ ،‬او ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﻣﻲﮔﺮدد‪ ،‬ﭘﺲ‬ ‫ﺳﻴﺮوس ﻛﻪ ﺷﻮر و ﺷﻌﻒ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را دﻳﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﮔﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻲ‪ ،‬ﺑﺎزم دارم‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺪوم رو‬
‫ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﻗﻠﻢ را ﺑﺮ ﻛﺎﻏﺬ ﻣﻲﺳﺎﻳﻢ ﺗﺎ ﮔﻮﺷﻪاي از ﺷﺐ را ﺑﺮ روز ﺛﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺨﻮاي ﻣﻲﺗﻮﻧﻲ ﺑﺮداري‪«.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻴﭻ ﻧﮕﻔﺖ‪ ،‬از ﺻﻤﻴﻢ ﻗﻠﺐ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻓﺮداي آن روز ﺳﻴﺮوس ﺑﺎ ﻳﻚ ﻛﻴﺴﻪ ﺻﺪف و ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲ آﻣﺪ‪ .‬ﻛﻨﺎر ﺟﻮي وﺳﻂ ﻛﻮﭼﻪ‬
‫ﺑﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻛﻴﺴﻪ را ﺑﻴﻦﺷﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﺟﺎزه داﺷﺖ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺪام را ﻛﻪ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ ،‬ﺑﺮدارد‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪي ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲﻫﺎ‪ ،‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ زﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ و‬
‫ﺑﺰرگﺗﺮﻳﻦ ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﻲ ﺑﻮده ﻛﻪ ﺳﻴﺮوس روز ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ او داده اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ‬
‫ﺻﺪف و ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻮﭼﻚ ﺑﺎ رﻧﮓﻫﺎي زﻳﺒﺎ اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮد و ﻛﻴﺴﻪ را ﺑﻪ ﺳﻴﺮوس‬
‫ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﺳﻴﺮوس ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻤﺎن ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲ ﺑﺰرگ را ﺑﻪ‬
‫ﮔﺮدﻧﺶ آوﻳﺨﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲ زﻳﺮ ﺑﻠﻮزش ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ در ﻫﻨﮕﺎم ﻧﺸﺴﺘﻦ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد آن را ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪاي‪ ،‬از زﻳﺮ ﭼﺎك ﻳﻘﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد ﺑﺪاﻧﺪ ﮔﻮشﻣﺎﻫﻲاي‬
‫ﻛﻪ او در ﺳﺎﺣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﺗﺎ دﻳﺮوز در دﺳﺖ او ﺑﻮده‪ ،‬ﺣﺎل ﻣﻴﺎن ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫ﻗﺮار دارد‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﻪﻳﻚ ﺑﺎره دﮔﺮﮔﻮن ﺷﻮد‪ .‬ﭼﻪﺟﻠﻮهاي ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲداﺷﺖ! آﻳﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ زﻳﺒﺎﻳﻲ‬
‫آن را ﻣﻴﺎن ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺒﻴﻨﺪ؟ ﺧﻮن ﺑﻪ رگﻫﺎﻳﺶ ﻫﺠﻮم آورد و ﭼﻬﺮهاش ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر‬

‫‪45‬‬ ‫‪44‬‬
‫ﭘﺮورشﮔﺎه ﻛﻮﭼﻚ ﺷﻬﺮ در واﻗﻊ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻪي ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻳﻚ ﺣﻴﺎط ﻛﻮﭼﻚ‬
‫ﻛﻪ ﺣﺪود ﺑﻴﺴﺖ ﺑﭽﻪ‪ ،‬از دوﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺗﺎ ﺷﺎﻧﺰدهﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﻪ را در آن ﺟﺎي داده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻴﻤﻲ از ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻳﺎ از ﻟﺤﺎظ ذﻫﻨﻲ ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪه و ﻳﺎ ﻛﺮ و ﻻل ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻘﻴﻪ‬
‫ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬در ﺑﺎرهي دو ﺳﻪﺗﺎﻳﻲ از ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ ﻛﻪ ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪﻧﻈﺮ‬
‫ﻣﻲرﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﭽﻪﻫﺎي ﺑﺰرگﺗﺮ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬اول ﻛﻪ اﻳﻦﻫﺎ اوﻣﺪن‪ ،‬ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ ﺑﻮدن‪ ،‬ﺑﻌﺪ‬
‫ﺷﺮوع ﻛﺮدن ﺑﻪ اداي ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻋﻘﺐﻣﻮﻧﺪه رو در آوردن و اﻻن ﺷﺪن ﻣﺜﻞ اونﻫﺎ‪«.‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ در ﻣﻼﻗﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﻮدﻛﺎن داﺷﺖ‪ ،‬ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ از آﻧﺎن دﻋﻮت ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﻓﺖ‪ ،‬دﺧﺘﺮﻫﺎ را ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮد‪.‬‬
‫ﺑﭽﻪﻫﺎي ﭘﺮورشﮔﺎه ﻛﻪ ﺳﺎلﺑﻪﺳﺎل ﻛﺴﻲ ﺑﻪ دﻳﺪﻧﺸﺎن ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪ ،‬آنﭼﻨﺎن از دﻳﺪار‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ و ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺷﺎد ﺷﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﭘﺮواﻧﻪ دور آﻧﺎن ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﮔﻞﺳﺮﻫﺎﺷﺎن دﺳﺖ‬

‫‪47‬‬ ‫‪46‬‬
‫ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ آنﺟﺎ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻤﻲ ﺑﺎردار ﺑﻮد و ﭼﻨﺪان ﻫﻢ ﺣﻮﺻﻠﻪي ﺑﭽﻪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻟﺒﺎسﻫﺎﺷﺎن را ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﻲ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎي ﻣﭽﻲ‬
‫دﻫﺎن ﭘﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﺳﺘﺜﻨﺎ اﻳﻦﺟﺎ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺳﺮ ﻣﻲزﻧﻪ‪ ،‬واﺳﻪي ﻫﻤﻴﻦ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﻴﺮه ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ذوقزده ﺷﺪهاﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ آرزوي داﺷﺘﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﻲ داﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم‬
‫از آن ﭘﺲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﺳﻮﺳﻦ ﻫﻔﺘﻪاي ﻳﻚﺑﺎر از ﭘﺮورشﮔﺎه دﻳﺪن ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و‬ ‫ﻧﻮروز ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬از ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻋﻴﺪي ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﭽﻪﻫﺎي ﭘﺮورشﮔﺎه ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﺳﺮﻋﺘﻲ ﺑﻪ آن ﺳﻪﺧﻮاﻫﺮ دل ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ دوﺳﺘﺎن دﻳﺮﻳﻨﻪ‬ ‫دﺧﺘﺮي ﭼﻬﺎردهﺳﺎﻟﻪ ﻛﻪ ﻟﺒﺎﺳﻲ ﻛﻬﻨﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﺶ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﺑﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ‬
‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺮﻳﺢ آﻧﺎن ﻫﻤﻴﻦ دﻳﺪارﻫﺎي ﻫﻔﺘﮕﻲ ﺑﻮد و ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﻳﻚﺑﺎر ﺧﻮاﻫﺮان‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻲﺗﻮﻧﻢ ﻳﻪدﻗﻴﻘﻪ ﺳﺎﻋﺘﺖ رو ﺑﻪ دﺳﺘﻢ ﺑﺒﻨﺪم؟«‬
‫ﻧﻤﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬آن ﻫﻔﺘﻪ را ﺑﭽﻪﻫﺎ ﭼﺸﻢﺑﻪراه ﻣﻲﻣﺎﻧﺪﻧﺪ و ﻟﺤﻈﻪﺷﻤﺎري ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎز ﺳﺎﻋﺖ‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻛﻪ از دﻳﺪن ﺳﺮ و وﺿﻊ ﺑﭽﻪﻫﺎ دﻟﺶ ﺑﻪدرد آﻣﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺳﺎﻋﺖ را از دﺳﺘﺶ‬
‫ﻣﻼﻗﺎت ﻓﺮارﺳﺪ‪.‬‬ ‫درآورد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﺎل ﺧﻮدت‪«.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و ﺳﻮﺳﻦ ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﭘﻮل ﺗﻮﺟﻴﺒﻲﺷﺎن را ﺑﻪ ﺑﺮآوردن آرزوﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ ﺑﭽﻪﻫﺎ‬ ‫دﺧﺘﺮﻛﻲ ﺷﺶﺳﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻨﻢ دﻟﻢ ﻳﻪﺳﺎﻋﺖ ﻣﻲﺧﻮاد‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺳﺎﻋﺘﺖ رو‬
‫اﺧﺘﺼﺎص دادﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺗﻤﺎم ﭘﻮل ﺗﻮﺟﻴﺒﻲاش را ﺻﺮف ﺑﭽﻪﻫﺎي ﭘﺮورشﮔﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﺪي؟«‬
‫ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰي ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﺑﺨﺮد و ﺳﻮﺳﻦ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﻧﻴﺰ ﻧﻜﻮﻫﺶ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻲاراده دﺳﺖ راﺳﺘﺶ را روي ﺳﺎﻋﺖ ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ آن را ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺷﺮﻣﮕﻴﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﭼﺮا ﻣﺜﻞ او ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲﻟﺒﺎسﻫﺎﻳﺶ را ﻫﻢ ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ و ﮔﺎه ﻛﻪ در‬ ‫» ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻢ ﺑﻪت ﺑﺪم‪ ،‬آﺧﻪ ﻫﺪﻳﻪ اﺳﺖ‪«.‬‬
‫ﻣﻀﻴﻘﻪ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻟﺒﺎﺳﻲ از ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻗﺮض ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ دﺧﺘﺮك ﺑﺎ دﻛﻤﻪﻫﺎي ﻟﺒﺎس ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻫﺪﻳﻪ ﻳﻌﻨﻲ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ ﺧﻮدت ﺑﭽﻪاي‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ دﻟﺖ ﺑﺨﻮاد واﺳﻪي ﺧﻮدت ﻳﻪﭼﻴﺰي ﺑﺨﺮي‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﭼﻲ؟«‬
‫ﭘﻮل ﺗﻮﺟﻴﺒﻲ ﺗﻮ وﺿﻊ ﺑﭽﻪﻫﺎي ﭘﺮورشﮔﺎه درﺳﺖ ﻧﻤﻲﺷﻪ‪ .‬دوﻟﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻤﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮي ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻳﻌﻨﻲ ﻳﻪﻧﻔﺮ ﺑﺮام ﺧﺮﻳﺪه و ﺑﻪ ﻣﻦ ﻛﺎدو داده‪ .‬اﻳﻦ ﻳﺎدﮔﺎري اون ﻛﺴﻲ‬
‫اﻳﻦ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻜﻨﻪ‪ .‬وﺿﻌﺸﻮن اﺳﻔﻨﺎﻛﻪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاﺷﻮن ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺑﺬارن‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﻬﺪاﺷﺖ و‬ ‫ﻫﺴﺖ ﻛﻪ اﻳﻦرو ﺑﻪ ﻣﻦ داده و ﻣﻦ ﻧﺒﺎﻳﺪ دوﺑﺎره اﻳﻦرو ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﺪم‪ .‬اﻣﺎ دﻓﻌﻪي دﻳﮕﻪ ﻛﻪ‬
‫ﻏﺬاﺷﻮن ﺑﺮﺳﻦ‪ ،‬ﺑﻪ درس و ﻣﺸﻖﺷﻮن‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺎسﻫﺎ و ﭘﻮل ﺗﻮﺟﻴﺒﻲ ﺷﻤﺎ اﻳﻦ ﺑﭽﻪﻫﺎ‬ ‫ﺑﻴﺎم‪ ،‬ﻳﻪﭼﻴﺰي واﺳﻪت ﻣﻴﺎرم‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاي ﻳﻪ ﮔﻞ ﺳﺮ واﺳﻪت ﺑﻴﺎرم ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎي ﺧﻮﺷﮕﻠﺖ‬
‫ﺑﺎﺳﻮاد ﻧﻤﻲﺷﻨﺪ و در آﻳﻨﺪه ﻫﻢ ﺗﻮي ﺟﺎﻣﻌﻪ وارد ﻧﻤﻲﺷﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻮ ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻣﻲﻣﻮﻧﻨﺪ‬ ‫ﺑﺰﻧﻲ؟«‬
‫ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﺪارن‪«.‬‬ ‫ﭼﺸﻤﺎن دﺧﺘﺮك از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ درﺧﺸﻴﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮب ﺷﻤﺎ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻴﻦ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻛﻪ ﺣﻘﻮق ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻦ‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮﻧﻴﻦ از‬ ‫ﭘﺴﺮﻛﻲ ﭼﻬﺎرﺳﺎﻟﻪ ﻛﻪ ﻣﺪام ﺳﺮش را ﺑﻪ ﭼﭗ و راﺳﺖ ﺗﻜﺎن ﻣﻲداد‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﻮق ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎي‬
‫ﺧﺮجﻫﺎي اﺿﺎﻓﻴﺘﻮن ﺑﺰﻧﻴﻦ و ﺑﻪﺷﻮن ﺑﺪﻳﻦ‪ .‬ﻣﻦ اﮔﻪ ﺟﺎي ﺷﻤﺎ ﺑﻮدم‪ ،‬ﺗﻤﺎم ﺣﻘﻮﻗﻢ رو‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺳﻮﺳﻦ دﺳﺖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﺑﺎ آواﻳﻲ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﻫﻴﺠﺎﻧﺶ را اﺑﺮاز ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﻣﻲدادم ﺑﻪ اونﻫﺎ‪«.‬‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ ﺟﻌﺒﻪي ﺑﺰرگ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ را روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﮔﻞ ﺳﺮ و ﺳﺎﻋﺖ را‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻓﻌﻼ ﻛﻪ ﺟﺎي ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻲ و ﺟﺎي ﻣﻦ ﺗﻮي ﻛﺘﺎبﺧﻮﻧﻪ‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﻪﺳﻮي ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ دوﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ دﻫﺎن و دﺳﺘﺎﻧﻲ ﭘﺮ‪ ،‬ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻲ وﺻﻒﻧﺎﺷﺪﻧﻲ‬
‫ﻛﺎر ﻧﻤﻲﻛﻨﻲ‪ ،‬ﭘﺲ ﻟﻄﻔﺎً ﺟﺎي ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺮا ﺣﻘﻮﻗﻢ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻧﮕﻴﺮ‪ .‬ﺑﻌﺪش ﻫﻢ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ‬ ‫ﻣﻲﺟﻮﻳﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻴﺰي ﺣﻞ ﻧﻤﻲﺷﻪ‪ .‬آدم ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪي زﻧﺪﮔﻲﺷﻮ ﺑﺒﺨﺸﻪ و ﺧﻮدش ﺑﻴﻔﺘﻪ ﺑﻪ ﮔﺪاﻳﻲ‪.‬‬

‫‪49‬‬ ‫‪48‬‬
‫ﺗﻮ ﺣﺘﻲ ﺧﻮدت رو ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﻲ و وﺣﺸﺖ داري ﻛﻪ ﺑﺸﻨﺎﺳﻲ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻲ از‬ ‫ﻳﻪ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎت ﺑﻨﺪاز‪ .‬ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺗﻨﺘﻪ‪ .‬ﻣﻲدوﻧﻢ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ دوﺳﺖ داري‬
‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺧﻮدت ﺷﺮم ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ .‬ﻣﺎ آدمﻫﺎ ﻫﺰار ﺗﺎ دوز و ﻛﻠﻚ ﺑﻪ ﺧﻮدﻣﻮن ﻣﻲزﻧﻴﻢ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺑﭽﻪﻫﺎ دورت ﻣﻲﮔﺮدن و ﻣﻲﮔﻦ "ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻣﻬﺮﺑﻮن اوﻣﺪ"‪ ،‬وﻟﻲ ﻛﻤﻚ ﻛﺮدن ﻓﻘﻂ‬
‫ﺧﻮدﻣﻮن دروغ ﻣﻲﮔﻴﻢ‪ .‬آره‪ ،‬ﻣﺎ آدﻣﺎ اول ﺑﻪ ﺧﻮدﻣﻮن دروغ ﻣﻲﮔﻴﻢ‪ .‬آﺧﻪ از ﺧﻮدﻣﻮن‬ ‫ﻣﺎدي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺗﻮ ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﺑﺎ ﭘﻮل و ﻣﺎدﻳﺎﺗﻲ ﻛﻪ در اﺧﺘﻴﺎر داري‪ ،‬ﻣﺤﺒﺖ اونﻫﺎ رو‬
‫ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﻢ‪ .‬ﭼﺮا ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﻢ؟ ﭼﻮن ﻛﻪ ﺧﻮدﻣﻮن رو ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﻴﻢ‪ .‬و آدم از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪاي‬ ‫ﺑﺮاي ﺧﻮدت ﺑﺨﺮي‪ .‬ﺧﻮﺑﻪ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ اونﻫﺎ ﻫﺴﺘﻲ وﻟﻲ ﻫﻤﻪش را ﺑﻪ ﺣﺴﺎب‬
‫ﻣﻲﺗﺮﺳﻪ‪ .‬آدم ﻣﻲﺗﺮﺳﻪ از ﺧﻮد ﺑﻴﮕﺎﻧﻪش‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺑﺮاي ﻓﺮار از ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻮدش دروغ‬ ‫ﻓﺪاﻛﺎري ﻧﺬار‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻦ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ اونﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ اﺣﺘﻴﺎج دارن‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺤﺒﺖ اونﻫﺎ ﻧﻴﺎز‬
‫ﻣﻲﮔﻪ‪ .‬وﻟﻲ ﺗﺎ ﻛ‪‬ﻲ ﻣﻲﺷﻪ ﺑﺎ دروغ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﻳﻪروز ﻣﻴﺎد ﻛﻪ آدم ﻣﺠﺒﻮر ﻣﻲﺷﻪ ﺟﻠﻮي‬ ‫داري ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻴﺖ رو واﺳﻪي اونﻫﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻲ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ اﻳﻦﻗﺪر ﺑﻪ ﺗﻮ ﻋﺎدت ﻛﺮدن‪،‬‬
‫آﻳﻨﻪ ﺑﺎﻳﺴﺘﻪ و ﺑﺎ ﺧﻮدش روراﺳﺖ ﺑﺸﻪ‪ ،‬وﻟﻲ اون ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻴﻠﻲ دردﻧﺎﻛﻪ و ﻫﺮ ﻛﺴﻲ‬ ‫اﻣﻴﺪوارم ﻛﻪ ﻳﻪﺑﺎره وﻟﺸﻮن ﻧﻜﻨﻲ‪ .‬وﮔﺮﻧﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻪﺷﻮن ﺿﺮﺑﻪ ﻣﻲﺧﻮره‪«.‬‬
‫ﺗﺤﻤﻠﺶ رو ﻧﺪاره‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﺑﺒﻴﻨﻪ ﻛﻪ ﻳﻪﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻛﺮده‪ ،‬ﻛﻪ ﭼﻘﺪر‬ ‫ﺻﺤﺒﺖﻫﺎي ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﺮﺧﻮرد‪ .‬او از ﻫﻤﻪﭼﻴﺰش ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺣﺎل ﻋﻤﻪاش ﺑﻪ‬
‫دروﻧﺶ ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮش ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﻮده و ﻳﻚ زﻧﺪﮔﻲ رو ﺑﺮ ﺑﺎد داده‪ .‬آﺧﻪ اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ‬ ‫او ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻓﺪاﻛﺎري ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر در ﻋﻤﺮ ﻛﻮﺗﺎﻫﺶ اﺣﺴﺎس ﻛﺮده‬
‫دﻳﮕﺮون ﻧﻴﮕﺎ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﭼﻴﺰي رو ﻛﻪ دﻳﮕﺮون دوﺳﺖ دارن ﺑﮕﻢ و ﭼﻴﺰي رو ﻛﻪ دﻳﮕﺮون از‬ ‫ﺑﻮد ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲاش ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ و ﺣﺎل ﻋﻤﻪ از ﺧﻮد ﮔﺬﺷﺘﮕﻲ او را ﻧﺎدﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ و‬
‫ﻣﻦ اﻧﺘﻈﺎر دارن اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪ ،‬ﭘﺲ ﻣﻦ دﻳﮕﺮ ﺧﻮدم ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮاً ﺧﻮدم ﻫﺴﺘﻢ اﻣﺎ در واﻗﻊ‬ ‫ﺑﺮ ﻛﺎر واﻻي او ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺎري ﻛﻪ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻫﻤﻪ را ﺑﺮاﻧﮕﻴﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻢ!«‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ اﻧﺒﺎر ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﻛﻬﻨﻪ‪ .‬ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻓﺎﻣﻴﻞ و آﺷﻨﺎﻳﺎن‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ را ﻛﻬﻨﻪ ﺑﻮد و‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭘﺲ ﺑﻪﺗﻮن ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﻪ در اوﻟﻴﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺧﻮدﺗﻮن رو ﺗﻮي‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻻزم ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬از ﻟﺒﺎس ﺗﺎ وﺳﺎﻳﻞ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪي آﻧﺎن ﻣﻲآوردﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ دﺳﺖ‬
‫آﻳﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻴﻦ‪«.‬‬ ‫ﺑﭽﻪﻫﺎي ﭘﺮورﺷﮕﺎه ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﻟﺒﺎسﻫﺎ را ﺟﺪا ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﭘﺎرﮔﻲﻫﺎ را ﻣﻲدوﺧﺖ و‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﻳﺎﺳﻤﻦ دزدﻳﺪ‪ ،‬دﻗﺎﻳﻘﻲ در ﺳﻜﻮت ﺑﻪ ﮔﻞ ﻗﺎﻟﻲ ﭼﺸﻢ‬ ‫ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﻗﺎﺑﻞاﺳﺘﻔﺎده را ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ از دﻳﺪن ﭘﺎرﮔﻲﻫﺎ دلﺷﻜﺴﺘﻪ ﻧﺸﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫دوﺧﺖ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ و در را ﭘﺸﺖ ﺧﻮد ﺑﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻫﻔﺘﻪاي ﻳﻜﻲدو ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻛﺘﺎب ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ و اﺳﻢ اﻳﻦ را ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ﺑﺎ ﻫﻴﺠﺎن ﮔﻔﺖ‪ » :‬آﻓﺮﻳﻦ ﻳﺎﺳﻤﻦ‪ ،‬ﭼﻘﺪر ﺧﻮب ﺟﻮاﺑﺶ رو دادي‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮﺷﻢ‬ ‫ﻛﻤﻜﻲ ﻛﻪ از دﺳﺖ او ﺑﺮﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻧﺪﻳﺸﻪاش را ﺑﺮ زﺑﺎن آورد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻋﻤﻪ‬
‫اوﻣﺪ‪ .‬واﻗﻌﺎً ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻮر آدمﻫﺎ ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﺗﻮ ﻛﻪ ﻻﻻﻳﻲ ﺑﻠﺪي‪ ،‬ﭼﺮا ﺧﻮدت ﺧﻮاﺑﺖ ﻧﻤﻲﺑﺮه‪،‬‬ ‫ﺧﺎﻧﻢ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﭼﻮن ﺧﻮدﺗﻮن ﻧﻤﻲﺧﻮاﻳﻦ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻴﻦ‪ ،‬اﻳﻦﺟﻮري ﻛﺎرﺗﻮن رو ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﻲﻛﻨﻴﻦ‬
‫و ﺣﺮف ﺗﻮ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ﻛﻪ از ﺧﻮدﮔﺬﺷﺘﮕﻲ دﻳﮕﺮون رو ﻧﺎدﻳﺪه ﺑﮕﻴﺮﻳﻦ‪ .‬ﺑﻪﺟﺎي اﻳﻦ ﻛﻪ دﻳﮕﺮون رو ﺑﻪ ﻓﺪاﻛﺎري‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﺻﻼً ﻓﻬﻤﻴﺪي ﻛﻪ ﻋﻤﻪ ﭼﻲ ﮔﻔﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦﺟﻮري ﺟﻮاﺑﺶرو دادي؟ ﻣﻦ‬ ‫ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻛﻨﻴﻦ‪ ،‬دلﺳﺮدﺷﻮن ﻣﻲﻛﻨﻴﻦ ﺗﺎ رﻓﺘﺎر ﺷﻤﺎ ﺗﻮ ذوق ﻛﺴﻲ ﻧﺨﻮره‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻪ ﺑﺸﻦ‬
‫ﻛﻪ درﺳﺖ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪم ﻣﻨﻈﻮرش ﭼﻲ ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺪوﻧﻴﻦ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﻣﻦ ﻳﻜﻲ دلﺳﺮد ﻧﻤﻲﺷﻢ و دﺳﺖ از ﻛﻤﻚ ﺑﻪ‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ دﺳﺘﻲ در ﻫﻮا ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻛﻲ ﺣﻮﺻﻠﻪ داره ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺎي اون ﮔﻮش ﺑﺪه‬ ‫اﻳﻦ ﺑﭽﻪﻫﺎي ﺑﻲﻧﻮا ﺑﺮﻧﻤﻲدارم‪ .‬ﻣﻦ ﺧﻮدم رو ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻢ و ﻣﻲدوﻧﻢ ﻛﻪ از زﻧﺪﮔﻲ ﭼﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻔﻬﻤﻪ ﻳﺎ ﻧﻔﻬﻤﻪ‪ .‬ﻋﻤﻪ ﻋﻤﺪاً اﻳﻦﺟﻮري ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﻪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺣﺮﻓﺎش رو ﻧﻔﻬﻤﻴﻢ و‬ ‫ﻣﻲﺧﻮام‪ .‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ اﻳﻦ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺮاي ﻣﻦ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ زﻧﺪﮔﻲ‪«.‬‬
‫ﻧﺘﻮﻧﻴﻢ ﺟﻮاﺑﺶ رو ﺑﺪﻳﻢ‪ .‬اﻳﻨﺎ رو ﻣﻲﮔﻪ واﺳﻪي ﻓﻀﻞﻓﺮوﺷﻲ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺟﻮاﺑﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ از ﺑﺮﺧﻮرد ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺟﺎﺧﻮرده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺎن زﺑﺎن ﺗﻠﺨﺶ ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻳﻦﻫﺎ‬
‫ﻫﻤﻪش ﺷﻌﺎره ﻛﻮﭼﻮﻟﻮي آدمﺷﻨﺎس! ﺗﻮ ﺣﺘﻲ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻲ ﺗﻦ ﻟﺨﺘﺖ رو ﺗﻮي آﻳﻴﻨﻪ ﻧﻴﮕﺎ ﻛﻨﻲ!‬

‫‪51‬‬ ‫‪50‬‬
‫ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﺧﺴﺘﻪﻛﻨﻨﺪه ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ و ﺣﺘﻲ ﺗﺼﻮﻳﺮ روي ﺟﻠﺪ و‬ ‫ﺑﻪش دادم‪ ،‬ﻳﺎد ﻣﻲﮔﻴﺮه ﻛﻪ اﻳﻦﻗﺪر ﭘﺰ ﺳﻮادش رو ﻧﺪه‪ .‬ﺑﺎور ﻛﻦ اﻳﻦ ﻛﻠﻤﻪﻫﺎي‬
‫ﻧﺎم ﻛﺘﺎب‪ ،‬ﺟﺎذﺑﻪاي در او ﺑﻪوﺟﻮد ﻧﻤﻲآورد‪ .‬ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر در ذﻫﻦ ﺧﻮد رواﺑﻂ ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ را ﺑﺎ‬ ‫ﻗﻠﻤﺒﻪﺳﻠﻤﺒﻪ رو ﻣﻲﮔﻪ ﺗﺎ ﻣﺎ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻲﻓﻬﻤﻪ‪«.‬‬
‫ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﺮد‪ .‬ﻏﺮﻳﺰهاش ﺑﻪ او ﭘﻴﺎم ﻣﻲداد ﻛﻪ ﻣﺠﺒﻮر اﺳﺖ از ﻣﻴﺎن اﻳﻦ رواﺑﻂ‪،‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬وﻟﻲ ﻛﺎرت درﺳﺖ ﻧﺒﻮد‪ .‬آﺧﻪ اون از ﺗﻮ ﺑﺰرگﺗﺮه‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻪش‬
‫ﻳﻜﻲ را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻳﺎ ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻤﺎﻧﺪ و دﻳﮕﺮان ﻃﺮدش ﻛﻨﻨﺪ و ﻳﺎ ﺑﺎ ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ و ﺑﺮادرش‬ ‫ﺑﻲاﺣﺘﺮاﻣﻲ ﻛﺮدي‪«.‬‬
‫ﺑﺮود و ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﺑﻪﺣﺎل ﺧﻮد رﻫﺎ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎﺗﻨﻲ و ﺧﻮاﻫﺮان و ﺑﺮادر ﺗﻨﻲاش‪،‬‬ ‫ﻧﺎدر ﻛﻪ ﺗﺎزه از راه رﺳﻴﺪه و ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ ﻣﺎﺟﺮا را از ﺳﻮﺳﻦ ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺻﺒﺢ ﺗﺎ‬
‫ﻳﻚ ﻃﺮف را اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺷﺐ راه ﻣﻲره‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻓﺤﺶ ﻣﻴﺪه‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻳﻚ ﺟﻮاب درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺑﻲاﺣﺘﺮاﻣﻲﻳﻪ؟‬
‫ﻧﺎدر ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻪﻫﻤﻪ دﺳﺘﻮر ﻣﻲده‪ .‬ﺧﻮدش رو رﺋﻴﺲ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻲدوﻧﻪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن‬ ‫ﭼﺮا دﻟﺖ واﺳﻪي ﻣﺎﻣﺎن ﻧﻤﻲﺳﻮزه ﻛﻪ ﻣﺪام ﺑﺎﻳﺪ زﺧﻢزﺑﻮن ﻋﻤﻪﺧﺎﻧﻮﻣﺖ رو ﺑﺸﻨﻮه؟«‬
‫ﻫﻢ ﺑﺎﻻي ﺣﺮﻓﺶ‪ ،‬ﺣﺮﻓﻲ ﻧﻤﻲزﻧﻪ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ اون واﺳﻪي ﻣﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻲﮔﻴﺮه‪ ،‬ﺑﻴﭽﺎره‬ ‫ﺳﻮﺳﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬راس ﻣﻲﮔﻪ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻤﻪش اﻟﻜﻲ ﻃﺮﻓﺪاري ﻋﻤﻪ رو ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ .‬آﺧﻪ ﺗﻮ رو‬
‫ﻣﺎﻣﺎن ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻋﻤﻪي ﺑﺪاﺧﻼق رو ﺑﺎ اون زﺑﻮن ﺗﻠﺨﺶ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﻪ‪ .‬واﻟﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻣﻲﮔﻢ‬ ‫از ﻫﻤﻪي ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ دوس داره‪ .‬از ﺗﺮس اﻳﻦﻛﻪ ﻣﺒﺎدا ﺗﻮ رو دﻳﮕﻪ ﺑﺎ ﺧﻮدش اﻳﻦور و اونور‬
‫ﻛﻪ ﻫﻴﺸﻜﻲ دﻳﮕﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﻧﺰﻧﻪ ﺗﺎ ﻳﻪﺧﻮرده دﺳﺘﺶ ﺑﻴﺎد ﻛﻪ دﻧﻴﺎ دﺳﺖ ﻛﻴﻪ‪«.‬‬ ‫ﻳﺎ ﺗﻬﺮون ﻧﺒﺮه‪ ،‬اﻳﻦ ﺣﺮﻓﺎ رو ﻣﻲزﻧﻲ‪«.‬‬
‫ﻧﺎدر ﻧﮕﺎه ﻧﺎﻓﺬي ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮان اﻧﺪاﺧﺖ و اداﻣﻪ داد‪ » :‬ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﻲ دﻓﺎﻋﻲ ﮔﻔﺖ‪ » :‬اون ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاد ﺷﻤﺎ رو ﻫﻢ ﺑﺒﺮه‪ ،‬وﻟﻲ ﻣﺎﻣﺎن اﺟﺎزه‬
‫زﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬اﮔﻪ ﺧﺪاﻳﻲ ﻧﺎﻛﺮده ﺑﻤﻴﺮه‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻤﻪ ﻣﺎ رو ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎن از ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻴﺮون ﻣﻲﻛﻨﻪ و‬ ‫ﻧﻤﻲده‪ .‬ﺗﻘﺼﻴﺮ اون ﭼﻴﻪ ﻛﻪ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن اﺟﺎزه ﻧﻤﻲد‪‬ن ﻛﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﺑﺎ ﻋﻤﻪ ﺗﻬﺮون‬
‫ﻫﻤﻪي ﻣﺎل و ﻣﻨﺎل ﺑﺎﺑﺎ رو ﺑﺎﻻ ﻣﻲﻛﺸﻪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻲ ﺑﮕﻲ ازش ﺑﺮ ﻣﻴﺎد‪ .‬اون ﺧﻮﻧﻪي ﺗﻬﺮون‬ ‫ﺑﺮﻳﻦ ﻳﺎ ﺳﻴﻨﻤﺎ و ﮔﺮدش؟«‬
‫رو ﻛﻪ ﻋﻤﻮ ﻓﺮﻫﺎد ﺑﺮداﺷﺘﻪ‪ .‬اﻳﻦ ﻳﻜﻲ رو ﻫﻢ اﻳﻦ ور ﻣﻲداره و ﻫﻴﭻ رﺣﻤﻲ ﻫﻢ ﺑﻬﻤﻮن‬ ‫ﻧﺎدر ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﺻﻼً ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻴﺴﺘﻲ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻦﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﻮدي ﻛﻪ ﻣﺎ ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺎ‬
‫ﻧﻤﻲﻛﻨﻪ‪ .‬ﻣﮕﻪ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻴﻦ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﺳﻨﮓدﻟﻪ؟«‬ ‫ﻋﻤﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﻤﻲرﻳﻢ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﭼﻪﻓﺮﻗﻲ داره‪ ،‬اﮔﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻦ اﺟﺎزه ﻧﺪن‪ ،‬ﺗﻮ رو ﻫﻢ اﺟﺎزه‬
‫ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ ﺑﺎ اﻳﻦﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﺧﺎﻧﻪي ﺗﻬﺮان از آن ﻣﺎدر ﭘﺮﺳﺘﻮ و ﻓﺮﻫﺎد ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﻧﻤﻲدادن‪ .‬ﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ اون ﻣﺎ رو ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺒﺮه و ﺑﻌﺪش ﻛﻠﻲ ﻣﻨﺖ ﺳﺮﻣﻮن ﺑﺬاره و‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ آن را در ﺻﺤﺒﺖﻫﺎي ﻧﺎدر از ﻳﺎد ﺑﺮدﻧﺪ و اﻳﻦ اﺣﺴﺎس ﻧﺎاﻣﻨﻲ و ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻛﻪ ﺛﺮوت‬ ‫ﻳﺎ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﻛﻪ ﻣﺎﻣﺎن رو ول ﻛﻨﻴﻢ و ﻃﺮف اون رو ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﻛﻪ اﻟﻜﻲ‬
‫آﻧﺎن ﺑﻪﻏﺎرت رﻓﺘﻪ و ﺧﻮاﻫﺪ رﻓﺖ‪ ،‬ﻗﻠﺒﺸﺎن را ﺳﻮزاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ازش دﻓﺎع ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ .‬ﺧﻮب ﺑﻪﻫﻢ دﻳﮕﻪ ﻧﻮن ﻗﺮض ﻣﻲدﻳﻦ‪ .‬اون ﺗﻮ رو ﺗﻬﺮون ﻣﻲﺑﺮه‪ ،‬ﺗﻮ‬
‫ﻫﻢ اﻳﻦﺟﺎ و اونﺟﺎ ازش دﻓﺎع ﻣﻲﻛﻨﻲ‪«.‬‬
‫آنﭼﻨﺎن ﻫﻤﻪ ﺳﺮﮔﺮم ﺣﻮادث اﻧﻘﻼب ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻴﻤﺎري ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﺷﺎم ﻛﻪ ﻧﺎدر ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ‪ ،‬ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﺳﻮﺳﻦ را ﺻﺪا زد ﺗﺎ ﻧﺰد او ﺑﺮوﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﺮ روز ﺗﻜﻴﺪهﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ و ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ در ﺧﻮد ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﮔﻮﺷﻪي ﻋﺰﻟﺖ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﮔﻔﺘﮕﻮ و ﺧﻨﺪهﺷﺎن را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ و اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪاي ﺑﻴﻦ آﻧﺎن‬
‫ﮔﺰﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻪ در ﺟﺮ و ﺑﺤﺚﻫﺎي ﺷﺒﺎﻧﻪروزي ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮد و ﻧﻪ از ﺧﻮد ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ ﻧﺸﺎن‬ ‫اﻳﺠﺎد ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ راﺑﻄﻪاش را ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ ،‬از ﻃﺮف ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ و ﺑﺮادر‬
‫ﻣﻲداد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻮش ﻓﺮا ﻣﻲداد و ﺗﻐﻴﻴﺮات ﺳﺮﻳﻊاﻟﺴﻴﺮ را در ﺧﺎﻧﻪ و ﺑﻴﺮون ﻧﻈﺎره ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﻗﺮار ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬او ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ و ﭘﺮﺳﺘﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﺪان ﻣﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺑﻲ ﻫﻢ ﻧﺒﻮد‪ .‬او‬
‫ﻫﻤﻪ را ﺟﻨﺐوﺟﻮش ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺟﻨﺐوﺟﻮش ﺑﺎﻋﺚ ﻧﺸﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ از ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪي ﺟﻮاﻧﺎن ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ اﻣﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ دﻳﮕﺮ اﻳﻦ ﻣﺮاﺣﻞ را‬
‫ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺷﻠﻮغﺗﺮ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦﻛﻪ ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﺑﺴﻴﺎري در ﻣﺎهﻫﺎي اﻧﻘﻼب ﭼﺎپ ﺷﺪﻧﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﭘﺸﺖﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎ و ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ او ﻣﻲﭘﺴﻨﺪﻳﺪ‪ ،‬ﻋﻼﻗﻪاي ﻧﺸﺎن ﻧﻤﻲداد‪.‬‬

‫‪53‬‬ ‫‪52‬‬
‫ﺗﻴﺮه ﺑﺮ ﺳﭙﻴﺪي او اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻠﺘﻲ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻛﺴﻲ ﺧﻮاب دﻳﺪ و ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﻧﻘﺶ ﺗﻴﺮهي‬ ‫ﭘﻴﺶ از آن ﻣﻤﻨﻮع ﺑﻮدﻧﺪ و ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻳﻦ ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﺑﺮاي ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺗﻬﻴﻪ ﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ در‬
‫ﻣﺎه ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ را رﻗﻢ زﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﭘﺮ ﻧﻤﻲزد‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدادﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ ﺑﺮوﻧﺪ و ﺷﻌﺎر ﺑﺪﻫﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺒﻲ ﻛﻪ ﻣﺮدم در ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ و ﺗﺼﻮﻳﺮ رﻫﺒﺮﺷﺎن را در ﻣﺎه ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻧﻪ ﺳﺮ ﻛﻼس درس ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ و ﻧﻪ ﺑﻪ ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﺗﺎزهﭼﺎپ ﻋﻼﻗﻪاي ﻧﺸﺎن ﻣﻲدادﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ در ﺣﻴﺎط ﺧﺎﻧﻪ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﺑﻪ ﻓﻮج اﻧﺴﺎنﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاي‬ ‫ﺑﺮﻧﺎﻣﻪي روزاﻧﻪﺷﺎن در رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮات و ﮔﻮش دادن ﺑﻪ اﺧﺒﺎر رادﻳﻮﻫﺎي ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ‬
‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻪ ﺻﻒ ﺗﻈﺎﻫﺮﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ﻣﻲدوﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻨﺰ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﻦ ﭼﻴﺰي‬ ‫ﺧﻼﺻﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﺪارس ﻫﻢ ﺑﻌﺪ از داﻧﺸﮕﺎه ﺑﻪ ﻋﻠﺖ راهﭘﻴﻤﺎﻳﻲﻫﺎي روزاﻧﻪي داﻧﺶآﻣﻮزان‬
‫ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ؟!«‬ ‫ﺗﻌﻄﻴﻞ اﻋﻼم ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻴﭽﻜﺲ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﻌﻄﻴﻠﻲ آﻣﻮزﺷﮕﺎهﻫﺎ ﭼﻪ ﻣﺪﺗﻲ ﻃﻮل ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺳﻨﺒﻞ و دﺧﺘﺮﻫﺎ ﭼﺎدر ﺑﻪ ﺳﺮ ﻫﻤﺮاه ﻧﺎدر و ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻋﺠﻠﻪ ﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺻﻔﻮف‬ ‫ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺟﺎﻣﻌﻪ را ﺷﻮر و ﺣﺎل ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي ﻓﺮاﮔﺮﻓﺘﻪ و زﻧﺪﮔﻲ از ﻧﻈﻢ ﺧﺴﺘﻪﻛﻨﻨﺪهي‬
‫راهﭘﻴﻤﺎﻳﺎن ﺑﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﺣﻖﺑﻪﺟﺎﻧﺐ ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻳﻦﭼﻴﺰﻫﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺼﻴﺮت ﻣﻲﺧﻮاد‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮ روز اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻣﻲاﻓﺘﺎد‪ ،‬ﺟﺎﻣﻌﻪ در ﺗﺐ و ﺗﺎب‪ ،‬ﻃﻮﻓﺎن در راه‬
‫ﺗﻮ ﻛ‪‬ﻲ ﭼﺸﻢ ﺑﺼﻴﺮت داﺷﺘﻲ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻲ؟«‬ ‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻛﻪ ﭼﺎدر ﺳﻴﺎﻫﺶ را دور ﮔﺮدي ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﺮﺗﺐ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬در اداﻣﻪي ﺻﺤﺒﺖ‬ ‫ﺑﺨﺶ ﻋﻈﻴﻢ ﻣﻠﺖ ﺑﻪﻳﻚ ﻫﺪف دل ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪" ،‬ﺳﺮﻧﮕﻮﻧﻲ ﺷﺎه" و ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪف‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﻤﻪي ﻣﺮدم ﻫﻢ ﮔﻮاه ﺑﺎﺷﻦ‪ ،‬ﺑﺎزم ﺷﻤﺎ ﺗﻮي ﻫﻤﻮن ﭘﻴﻠﻪي ﺧﻮدﺗﻮن‬ ‫ﻣﺸﺘﺮك ﻳﻚرﻧﮕﻲ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮري ﺑﻪ آﻧﺎن داده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻣﻮاد ﺧﻮراﻛﻲ‬
‫ﭘﻴﭽﻴﺪﻳﻦ و ﺳﺮﺗﻮن رو ﻣﺜﻞ ﻛﺒﻚ ﻛﺮدﻳﻦ زﻳﺮ ﺑﺮف‪«.‬‬ ‫و ﺳﻮﺧﺘﻲ ﻣﻲرﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬اﺧﺒﺎر ﺳﺮﻛﻮب ﺗﻈﺎﻫﺮات و ﻛﺸﺖوﻛﺸﺘﺎر ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺣﺲ ﻫﻢدردي و‬
‫ﻧﺎدر ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا رو ﺑﻴﺎره‪ ،‬ﭼﻴﺰاﻳﻲ رو ﻣﻲﺑﻴﻨﻪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮان ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻦ‪ .‬اﻳﻦ‬ ‫ﻫﻢﻳﺎري ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﻣﻲداد‪.‬‬
‫ﻣﻠﺖ دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاد زﻳﺮ ﻇﻠﻢ و ﺟﻮر ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ .‬ﺑﺮاي رﺳﻴﺪن ﺑﻪ ﻧﻮر ﺧﺪا ﺟﻮن ﻣﻲده‪ ،‬ﺧﻮن‬ ‫آرزوي رﺳﻴﺪن ﺑﻪ ﻫﺪف ﻣﺸﺘﺮك در ﻫﻢﻧﻈﺮي‪ ،‬اﺗﺤﺎد و ﻳﻚرﻧﮕﻲ ﺗﺠﻠﻲ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺳﺘﻴﺰ‬
‫ﻣﻲده‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاد ﻛﻪ ﻋﺪاﻟﺖ ﺑﺮﻗﺮار ﺑﺸﻪ و واﺳﻪي ﻫﻤﻴﻦ‪ ،‬ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺴﻲ رو ﻛﻪ ﻧﺪاي اﻳﻦ‬ ‫ﻫﺰارانﺳﺎﻟﻪي ﻧﻮر و ﺗﺎرﻳﻜﻲ در اﻳﻦ ﺑﺮﻫﻪي ﺗﺎرﻳﺨﻲ ﺑﻪ اوج ﺧﻮد رﺳﻴﺪ‪ .‬ﭼﻴﺰي ﺑﻴﻦ اﻳﻦ دو‬
‫ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻋﺪل ﻋﻠﻲ رو ﻣﻴﺪه‪ ،‬ﺗﻮي ﻣﺎه ﻣﻲﺑﻴﻨﻪ‪ ،‬ﭼﺮاﻛﻪ ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺘﻪ‪ .‬ﺧﺪا ﺻﺪاي ﻣﺮدم ﻣﺎ‬ ‫وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﻴﻞ وﺳﻴﻊ ﻫﻮاداران اﻫﻮراﻳﻲ ﻣﻲﭘﻴﻮﺳﺘﻲ و ﻳﺎ در ﺳﻠﻄﻪي‬
‫رو ﺷﻨﻴﺪه و اﻳﻦ ﻳﻚ ﻧﺸﻮﻧﻪي اﻟﻬﻲﻳﻪ‪ .‬ﺧﺪا ﭘﺸﺖ ﻣﻠﺖ ﻣﺎﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﻤﺎ ﭼﺸﻢ و ﮔﻮشﺗﻮن‬ ‫اﻫﺮﻳﻤﻦ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪي‪ .‬ﻣﺮدم ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺎوهي ﺧﻮد را در ﻣﺎه دﻳﺪﻧﺪ و ﭘﻲ ﺑﺮدﻧﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ زﻣﺎن‬
‫رو ﺑﺴﺘﻴﻦ و ﻫﻨﻮز در ﮔﺮو ﺷﻴﻄﺎﻧﻴﻦ‪ .‬ﺷﻴﻄﺎن ﻧﻤﻲذاره ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻮر اﻟﻬﻲ رو ﺑﺒﻴﻨﻴﻦ‪«.‬‬ ‫زﻣﺎﻣﺪاري ﺿﺤﺎك ﺑﻪ ﺳﺮ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮاي ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي اﻳﺰدي اﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﺑﻪ اﺳﺘﺨﺎره‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﻴﭻ ﻛﺎﻓﺮي ﻗﺎدر ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻮر اﻟﻬﻲ رو ﺑﺒﻴﻨﻪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ وﻗﺘﺶ رﺳﻴﺪه ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻳﺰد ﺧﻮد ﻧﻘﺶ رﻫﺒﺮ ﻣﺮدم را در ﻣﺎه اﻓﻜﻨﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﺮدم‪ ،‬ﻫﻤﻪي آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ‬
‫اﻧﻘﻼب اﻳﻤﺎن ﺑﻴﺎرﻳﻦ ﻋﻤﻪﺧﺎﻧﻢ‪«.‬‬ ‫ﺑﺼﻴﺮت داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬روح اﷲ را درﻳﺎﺑﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺮاي ﺣﺴﻦ ﺧﺘﺎم ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﺮ ﻛﻲ دﻟﺶ ﺑﺨﻮاد ﻣﻲﺑﻴﻨﻪ‪ ،‬آدم ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮاد‪ «.‬و‬ ‫ﺑﺎﻧﮓ ﻫﻴﺎﻫﻮ از ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮهي ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮوﻫﻲ‬
‫ﺑﺎ ﺑﻘﻴﻪ رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﻌﺎر ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪاﻫﺎ ﻧﺰدﻳﻚ و ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﻬﺘﺎب ﺑﺮ ﭘﺮدهي ﺳﻴﺎه ﻣﻲﺗﺎﺑﻴﺪ‪ .‬ﻛﺴﻲ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ آﻫﻲ ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻓﺮوﺷﻜﺴﺘﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﻛﺮد‪ » :‬درﺳﺘﻪ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ دﻟﺶ‬ ‫ﺧﻮاب دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬در ﺧﻮاب ﻣﺎه را دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺴﻲ ﭼﻬﺮهي ﻧﺠﺎتﺑﺨﺶ را ﺑﺮ ﭘﻴﻜﺮهي ﻣﺎه‬
‫ﺑﺨﻮاد ﻣﻲﺑﻴﻨﻪ!«‬ ‫دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺑﻮد و ﻓﺮﻳﺎد‪ .‬ﻫﻠﻬﻠﻪ ﺑﻮد و ﺷﻌﺎر‪ .‬ﻣﺮدم ﺑﺎ ﺧﺸﻢ و ﺷﺎدي ﺷﻌﺎر ﻣﻲدادﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭘﮋواك ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻠﺖ در ﺗﻴﺮﮔﻲ ﺷﺐ ﺟﺎري ﻣﻲﮔﺸﺖ و ﺳﻜﻮت‪ ‬ﻣﻬﺘﺎب را ﻣﻲﺷﻜﺴﺖ‪ .‬ﻧﻘﺸﻲ‬

‫‪55‬‬ ‫‪54‬‬
‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪهي ﻇﻠﻤﺖ ﻏﺮﺑﻲ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺘﻲ از ﺗﺠﻤﻼت ﻏﺮﺑﻲ ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﭘﻮﺷﺶ ﺑﻪ اﻧﻘﻼب و‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻫﻤﻮاره ﻧﮕﺎهﻣﺎن ﺑﻪﺑﺎﻻ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻳﺰدان و‬
‫ﺿﺪاﻧﻘﻼب رﻧﮓ ﻣﻲداد و ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻲ رﻧﮓ اﻧﻘﻼﺑﻲ و ﻣﺮدﻣﻲ داﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن از ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﺑﺮ ﻣﺎ ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎ را ﺑﺎﻻ ﻣﻲﺑﺮﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺪا اﺷﺎره‬
‫ﺗﻈﺎﻫﺮات ﻋﻠﻴﻪ رژﻳﻢ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﻲ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺟﺎﻟﺐ اﻳﻦﻛﻪ زﻧﺎن ﺑﺎ ﭼﻪ ﻛﻤﻴﺘﻲ‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﻳﺎ آرزو ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻗﻔﺲ ﺗﻦ را ﺑﻪ زﻣﻴﻦ زﻳﺮ ﭘﺎ واﮔﺬارﻳﻢ‪ ،‬ﺑﻪﺳﻮي آﺳﻤﺎن ﭘﺮ‬
‫در آنﻫﺎ ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎري از آﻧﺎن‪ ،‬ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر در ﻣﺴﺎﺋﻠﻲ ﻏﻴﺮ از ﺧﺎﻧﻪ و‬ ‫ﻛﺸﻴﻢ و ﺑﻪ روﺷﻨﺎﻳﻲ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ آﺳﻤﺎنﻫﺎ‪ ،‬آﺳﻤﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﻣﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﭽﻪداري ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻲﺟﺴﺘﻨﺪ‪ .‬در راهﭘﻴﻤﺎﻳﻲﻫﺎي ﺳﺮاﺳﺮي ﺻﻒ زﻧﺎن ﺑﺎ ﻣﺮدان‪ ،‬ﺑﻪﺟﺰ در‬ ‫ﭘﺎﻫﺎﻳﻤﺎن روي زﻣﻴﻦ اﺳﺖ و ﺣﺎل و ﻫﻮاﻳﻤﺎن در آﺳﻤﺎن ﺳﻴﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺻﻒ ﭼﭙﻲﻫﺎ‪ ،‬ﺟﺪا ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ آﻧﺎن آزاداﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر در زﻧﺪﮔﻲﺷﺎن‬ ‫ﺧﺎك دﺳﺖ ﻛﺸﻴﻢ و روح ﺧﺎك را درﻳﺎﺑﻴﻢ ﺗﺎ دﻳﮕﺮ دﺳﺖﻫﺎ را ﺑﻪﺳﻮي ﻣﺎه ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻜﻨﻴﻢ‪.‬‬
‫دﺳﺖﻫﺎ را ﻣﺸﺖ ﻛﺮده و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت و ﺗﻮانﺷﺎن ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺰﻧﻨﺪ و ﺧﺸﻢ ﻓﺮوﺧﻮردهﺷﺎن را‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ روي دﺳﺖﻫﺎ راه روﻳﻢ و ﺳﺮ ﺑﻪﺳﻮي زﻣﻴﻦ ﺳﺎﻳﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﺎﻻي ﺳﺮ‬
‫در ﺷﻌﺎرﻫﺎي ﻋﺪاﻟﺖ‪ ،‬اﺳﺘﻘﻼل و آزادي ﺑﻴﺮون رﻳﺰﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎدراﻧﻲ ﻛﻪ ﺳﺎلﻫﺎي ﺳﺎل ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﺧﻮد ﻧﻪ آﺳﻤﺎن ﻛﻪ زﻣﻴﻦ را درﻳﺎﺑﻴﻢ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ آنﮔﺎه اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻲﺗﻔﺎوت از ﺧﺎك ﻧﮕﺬرﻳﻢ و‬
‫ﺗﻔﺮﻳﺢﺷﺎن در ﺑﺎزي ﺑﺎ ﻛﻮدﻛﺎن ﺧﺮدﺳﺎﻟﺸﺎن ﺧﻼﺻﻪ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺣﺎل ﺷﻮر و ﻫﻴﺠﺎن‬ ‫ارزش ﮔﺬارﻳﻢ ﺧﺎﻛﻲ را ﻛﻪ از اوﻳﻴﻢ و ﺑﻪ او ﺑﺎز ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﮔﺸﺖ‪ .‬آنﮔﺎه دﻳﮕﺮ آﺳﻤﺎن را زﻳﺮ‬
‫ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي در ﺧﻮد اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﺎن ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪي ﺧﺎرج از ﺧﺎﻧﻪ راه ﻳﺎﻓﺘﻪ و در‬ ‫ﭘﺎ دارﻳﻢ و ﻧﻪ ﺑﺎﻻي ﺳﺮ‪ .‬اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﺷﺎﻳﺪ آﺳﻤﺎن ﺟﺎﻳﮕﺎه اﻳﺰدي ﺧﻮد را از دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ اﻧﻘﻼب و ﻛﺸﻮرﺷﺎن ﻧﻘﺶآﻓﺮﻳﻦ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﺘﻴﺰ ﺑﻴﻦ روﺷﻨﺎﻳﻲ و ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﺑﻪ ﻣﻠﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﺼﻴﺮت داده ﺑﻮد و ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻖ‬
‫زﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺎل ﺧﻮد را اﺑﺰاري در ﺟﻬﺖ وﺟﻮد و رﻓﺎه ﺧﺎﻧﻮاده ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺎل ﺣﺮﻛﺖ‬ ‫ﮔﺮگوﻣﻴﺶ ﺳﺤﺮﮔﺎه و زﻳﺒﺎﻳﻲ ﻏﺮوب ﺑﻮد‪ ،‬او ﻛﻪ ﺗﻦ از روز و ﺟﺎن از ﺷﺐ داﺷﺖ‪ ،‬ﻋﻤﻼً از‬
‫اﻧﻘﻼب را رﻗﻢ ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬ﺟﻨﺒﺸﻲ ﻛﻪ ﺣﻴﺮت ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن را ﺑﺮاﻧﮕﻴﺨﺘﻪ‪ ،‬ﻛﻪ ﭘﺸﺖ ﺣﻜﻮﻣﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﭘﻴﻜﺎر ﺑﺮﻛﻨﺎر ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫دﻳﻜﺘﺎﺗﻮري ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﻲ ﻫﺰارانﺳﺎﻟﻪ را ﻟﺮزاﻧﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻮن آﺗﺶﻓﺸﺎﻧﻲ ﻃﻐﻴﺎن ﻣﻲﻛﺮد و ﺗﺎ‬ ‫او ﺑﺎ دﻟﻲ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻪ دﺧﺘﺮاﻧﻲ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ ﻛﻪ ﺳﺎلﻫﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺠﺎب و ﺑﺮاي ﺣﻖ ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ‬
‫ﻓﺮوﭘﺎﺷﻲ رژﻳﻢ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﻲ ﭘﻴﺶ ﻣﻲرﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺮدان در ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎي ﺳﻨﺘﻲ ﻣﺒﺎرزه ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺎل ﺧﻮد روﺳﺮي و ﭼﺎدر ﺑﺮ ﺳﺮ‬
‫ﻣﺮدم ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻮﻋﻮد در ﺷﺐ ﻓﺮارﺳﺪ و آﻧﺎن ﺑﻪ ﭘﺸﺖﺑﺎمﻫﺎ و‬ ‫ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و از ﺣﻘﻮق اوﻟﻴﻪي ﺧﻮد ﭼﺸﻢ ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﻮﺟﺐ دورﻧﮕﻲ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ‬
‫اﻳﻮانﻫﺎﻳﺸﺎن ﺑﺮوﻧﺪ و ﺑﺮاي ﻧﻮر ﺷﻌﺎر دﻫﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﻓﺮﻳﺎدﻫﺎ در ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﺷﺐ در ﻫﻢ‬ ‫ﻳﻚرﻧﮕﻲ ﺧﻮد را ﺑﺎ اﻧﻘﻼب و اﻧﻘﻼﺑﻴﻮن ﺑﻪ اﺛﺒﺎت ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ و ﻟﺬت وﺻﻒﻧﺎﭘﺬﻳﺮي در ﻗﻠﺐ ﻣﻠﺖ ﻣﻲآﻓﺮﻳﺪ‪ .‬ﺧﺎﻣﻮﺷﻲﻫﺎي ﺷﺒﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺣﻜﻮﻣﺖ‬ ‫ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﻗﺮار ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺟﺮ و ﺑﺤﺜﻲ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﭘﻮﺷﺶ‬
‫ﻧﻈﺎﻣﻲ‪ ،‬ﺻﺪاي رﮔﺒﺎر ﻣﺴﻠﺴﻞﻫﺎ‪ ،‬وﺣﺸﺖ و ﻧﻔﺮت از دﺷﻤﻦ ﻇﺎﻟﻢ را در آﻧﺎن ﺑﺮﻣﻲاﻧﮕﻴﺨﺖ‬ ‫درﻧﻤﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻛﺴﻲ داﻣﻦ ﻛﻮﺗﺎه ﻧﻤﻲﭘﻮﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﺤﺜﻲ ﻫﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬دﺧﺘﺮﻫﺎ‬
‫و ﺑﺎز دﻟﻴﻠﻲ ﺑﻮد ﺑﺮ ﻧﺰدﻳﻚﺷﺪن ﺑﻴﺸﺘﺮ آﻧﺎن ﺑﻪﻳﻜﺪﻳﮕﺮ‪ .‬دﻳﮕﺮ آﻧﺎن ﺗﻚﺗﻚ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺮﻳﻚ‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن روﺳﺮي ﺑﻪ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و دل ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن و ﺳﻨﺒﻞ را ﺑﻪ اﻧﻘﻼب ﺷﺎد ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ‬
‫ﺟﺰﺋﻲ ﺑﻮد از ﺟﺎﻣﻌﻪاي ﺑﺰرگ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻫﺪف ﻣﺸﺘﺮك و ﺑﺎ ﻳﻚ ﻛُﻨﺶ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﺻﺤﺒﺘﻲ از ﻛﻨﺎر درﻳﺎ و ﻣﺎﻳﻮ ﭘﻮﺷﻴﺪن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻋﻜﺲﻫﺎي زن و ﻣﺮدﻫﺎي ﺑﺮﻫﻨﻪ را ﺧﻮدﺷﺎن از‬
‫اﺣﺴﺎس آﻧﺎن را از ﮔﻤﮕﺸﺘﮕﻲ ﺑﻪ در آورد و ﺑﻪ آﻧﺎن ﻫﻮﻳﺖ ﺑﺨﺸﻴﺪ‪ .‬ﻫﻮﻳﺘﻲ ﻳﮕﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺰرگ و‬ ‫دﻳﻮار اﺗﺎقﺷﺎن ﻛﻨﺪه و در ﺳﻄﻞ آﺷﻐﺎل اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻛﺴﻲ دﻳﮕﺮ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ‬
‫ﺷﺮﻗﻲ‪ ،‬ﻫﻮﻳﺘﻲ اﻫﻮراﻳﻲ‪.‬‬ ‫آﻫﻨﮓﻫﺎي ﭘﺎپ ﻧﺸﺎن ﻧﻤﻲداد‪ .‬ﻫﺮﭼﻴﺰ ﻏﺮﺑﻲ ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺟﺎذﺑﻪي ﺧﻮد را ﺑﻪﻳﻚﺑﺎره از دﺳﺖ‬
‫اﺑﺘﺪا داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺑﻌﺪ دﺑﻴﺮﺳﺘﺎنﻫﺎ و ﭘﺲ از آن ﻣﺪارس راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ‬ ‫داده و ﺣﺘﻲ ﻣﻨﻔﻮر ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﻣﺪ اروﭘﺎﻳﻲ اﻫﻤﻴﺖ ﻧﻤﻲداد‪.‬‬
‫در ﺣﻴﺎط ﻣﺪرﺳﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ و ﭘﺲ از ﺳﺮدادن ﺷﻌﺎر در ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ ﺑﻪ راﻫﭙﻴﻤﺎﻳﻲ‬ ‫ﭘﻮﺷﻴﺪن اﻳﻦ ﻟﺒﺎسﻫﺎ در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ ﻓﺮد ﺟﻠﻮهاي ﻣﻨﻔﻲ ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺷﺎه ﻛﻪ‬

‫‪57‬‬ ‫‪56‬‬
‫ﺳﻴﺮوس ﻛﻨﺎر دﻳﻮار ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﻪ زده ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و ﻳﺎﺳﻤﻦ راﺳﺖ اﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ و ﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻲﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎﺷﻴﻦﻫﺎي ﮔﺸﺖ ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻪﻫﺎ ﻣﻲدوﻳﺪﻧﺪ و در‬
‫اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻣﺮگ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺘﺎﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﮔﺮوهﻫﺎي ﭼﻨﺪﻧﻔﺮه ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﭘﻨﺎه ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫اﻓﺴﺮي ﻛﻪ ﻳﻚ ﻛُﻠﺖ در دﺳﺖ داﺷﺖ‪ ،‬ﺳﻴﻠﻲ ﻣﺤﻜﻤﻲ در ﮔﻮش ﻛﺎوه ﻛﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻓﺮﻳﺎد‬ ‫ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺗﺎ ﺣﺎل ﺳﺮﮔﺮﻣﻲاي ﺑﻪ اﻳﻦ ﻫﻴﺠﺎنﺑﺨﺸﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻢ از ﻛﻼس درس ﻓﺮار و‬
‫ﻣﻲزد‪ ،‬ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪ و ﻓﺮﻳﺎد او ﺑﻪ ﺿﺠﻪ و ﻧﺎﻟﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ اﻟﺘﻤﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ او را‬ ‫ﻫﻢ ﺑﺎ دوﺳﺘﺎن دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ در ﺑﺎزياي ﺧﻄﺮﻧﺎك و ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻫﻴﺠﺎنآﻣﻴﺰ ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻜﺸﻨﺪ‪ .‬اﻓﺴﺮ دﺧﺘﺮﻫﺎ را در ﭘﻴﺎدهروي ﺟﻠﻮي ﺧﺎﻧﻪ ردﻳﻒ ﻛﺮد و اﺳﻢ و آدرسﺷﺎن را‬ ‫ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﻴﺮوس را ﻣﻲﺟﺴﺖ و ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻛﺎوه را ﻣﻲﭘﺎﻳﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ دﻳﺪن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪ‬
‫ﻧﻮﺷﺖ‪ .‬ﺟﺎﻟﺐ اﻳﻦﻛﻪ ﻫﻤﻪ از ﺗﺮس‪ ،‬ﻧﺎم و آدرس ﺣﻘﻴﻘﻲﺷﺎن را دادﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺑﺮ ﻟﺒﺎن ﺳﻴﺮوس ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ و در ﺟﻤﻊ ﺗﻈﺎﻫﺮﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ﺑﻪ او ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫از ﺑﺮﺧﻮرد ﻫﻢﺷﺎﮔﺮديﻫﺎﻳﺶ ﻟﻮ ﺑﺮود‪ ،‬اﮔﺮ آدرس اﺷﺘﺒﺎه دﻫﺪ و ﻳﺎ ﺑﺎ او ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮوﻧﺪ و‬ ‫ﻳﻜﻲ از اﻳﻦ روزﻫﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﺎ دﻳﮕﺮ داﻧﺶآﻣﻮزان دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻐﻮل‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻛﻠَﻚ او ﺑﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺧﻼف دﻳﮕﺮان ﻧﻪ روﺳﺮي ﻛﻪ ﭼﺎدر ﻣﺸﻜﻲ ﺑﻪ ﺳﺮ‬ ‫ﺷﻌﺎردادن ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦﻫﺎي ﮔﺸﺖ آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﺮار ﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻲ‬
‫داﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﺸﻤﻲ آﺷﻜﺎر ﻧﺎﻣﺶ را ﮔﻔﺖ و ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ اﻓﺴﺮ ﻛﻠﺖﺑﻪدﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻚ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺮدم درش را ﺑﺮاي آﻧﺎن ﺑﺎز ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬داﺧﻞ ﺷﺪﻧﺪ و در را ﺑﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻛﺎوه ﻻي در را‬
‫ﻛﺸﻴﺪه ﻫﻢ در ﮔﻮش ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﺰﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎز ﻛﺮد و ﺑﻴﺮون را ﭘﺎﻳﻴﺪ‪ .‬ﺳﻴﺮوس ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﮕﻪ ﺷﻴﺶﻣﺎﻫﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ اوﻣﺪي ﺑﭽﻪ؟ در رو‬
‫ﻫﻤﻪاش اﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ اﺳﻢ و آدرس دﺧﺘﺮﻫﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و رﻫﺎﻳﺸﺎن ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﻪدﻗﻴﻘﻪ ﺑﺒﻨﺪ ﺗﺎ ﮔﺸﺖ ﺑﺮه‪ .‬ﻛﺎر دﺳﺘﻤﻮن ﻧﺪه‪«.‬‬
‫ﺑﺎورﺷﺎن ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬آﻧﺎن ﻛﻪ ﻣﺮگ را در ﻳﻚﻗﺪﻣﻲ ﺧﻮد دﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻳﺎ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﺎوه روﻳﺶ را ﺑﻪ ﺳﻴﺮوس ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﺘﺮس‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﭼﻘﺪر ﻣﻲﺗﺮﺳﻲ‪ .‬ﻧﻴﮕﺎ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪،‬‬
‫ﺑﺎ زﺑﺎن و اﻧﮕﺸﺘﺎن ﺑﺮﻳﺪه ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺮدﻧﺪ‪ ،‬آزاداﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ از ﺷﺪت ﺷﻮك‪ ،‬ﭘﻴﻜﺮ‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻢ ﺑﻴﺮون ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ‪«...‬‬
‫ﻟﺮزاﻧﺸﺎن را ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬در ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﻤﻠﻪاش ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﭘﺎﺷﻨﻪي در ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ وﺣﺸﺘﻨﺎك ﺑﺎز ﺷﺪ و ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻣﻮر‬
‫ﭘﺴﺮﻫﺎ را ﺳﻮار ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﺿﺠﻪي ﻛﺎوه از درون ﻣﺎﺷﻴﻦ ﮔﺸﺖ ﻧﻴﺰ‬ ‫ﮔﺸﺖ ﺑﺎ اﺳﻠﺤﻪﻫﺎي ﺧﻮدﻛﺎر ﺗﺮﺳﻨﺎك وارد ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬رﻧﮓ از روي ﺑﭽﻪﻫﺎ ﭘﺮﻳﺪ‪ .‬اﺣﺴﺎس‬
‫ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﺳﻴﺮوس ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﮕﺎﻫﻲ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻟﺮزان ﺳﻮار ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻ ﻛﻨﺎر دﻳﻮار ﺗﻴﺮﺑﺎرانﺷﺎن ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬زﺑﺎﻧﺸﺎن را ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ و ﻳﺎ ﺣﺪاﻗﻞ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﺑﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻤﺮدﻳﻢ و ﻳﻪروزم رﺳﻴﺪ ﻛﻪ از دﺧﺘﺮ ﺑﻮدنﻣﻮن‪ ،‬ﻳﻪ‬ ‫ﺑﺎزداﺷﺖﺷﺎن ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﻬﻴﻦ ﻛﻪ ﻫﻴﻜﻠﻲ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﻛﻮﭼﻚ داﺷﺖ‪ ،‬ﺳﺮش را زﻳﺮ ﻣﺎﺷﻴﻦ‬
‫ﺳﻮدي ﻫﻢ ﺑﻪﻣﻮن ﺑﺮﺳﻪ‪«.‬‬ ‫ﭘﺎركﺷﺪه در وﺳﻂ ﺣﻴﺎط ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮده ﺑﻮد و ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ او را ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺲ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺑﻼﻳﻲ ﺳﺮﺷﻮن ﺑﻴﺎرن‪ .‬ﻫﻤﻪش ﺗﻘﺼﻴﺮ اون‬ ‫ﻛﻪ ﭘﺸﺖ او اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻴﺶ از آن ﺗﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ آن ﺻﺤﻨﻪي ﻣﻀﺤﻚ ﺑﺨﻨﺪد‪ .‬ﺗﻪ‬
‫زِرزِرو ﺑﻮد ﻛﻪ در رو ﺑﺎز ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻌﺪش از ﺗﺮس ﺷﻠﻮارش رو ﺧﻴﺲ ﻛﺮد‪ .‬ﺗﻮ دﻟﻢ‬ ‫ﻛﻔﺸﺶ را ﺑﻪ ﭘﺎﺷﻨﻪي ﻛﻔﺶ ﻣﻬﻴﻦ زد و ﻣﻬﻴﻦ ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺟﺎي ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺪي را‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻫﻢ ﺷﺪم ﻛﻪ اون اﻓﺴﺮه ﻳﻪ ﭼﻚ ﺧﻮاﺑﻮﻧﺪ ﺗﻮ ﮔﻮﺷﺶ‪ ،‬ﺑﺰدل اﺣﻤﻖ‪«.‬‬ ‫ﺑﺮاي ﭘﻨﻬﺎنﺷﺪن اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺎوه ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزد و اﻟﺘﻤﺎس‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ ﻛﻪ از ﻛﺎوه ﺧﻮﺷﺖ ﻣﻲاوﻣﺪ‪ ،‬ﭼﻲ ﺷﺪ ﻳﻪﺑﺎره ﺷﺪ زِرزِرو؟«‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ » :‬ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﻣﺎ رو ﻧﻜﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻛﺎري ﻧﻜﺮدﻳﻢ‪ .‬ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﻣﺎ رو‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻛﻪ از ﺣﺮف ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭘﺎك ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬روﻳﻲ ﺑﻪﻫﻢ ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻦ‬ ‫ﻧﻜﺸﻴﺪ‪«...‬‬
‫ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ازش ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﻲاوﻣﺪ‪ .‬ﻛﻲ از اون ﺑﺰدل اﺣﻤﻖ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﻲآد؟ ﻣﻦرو ﻧﺪﻳﺪي؟‬ ‫دﺧﺘﺮي ﻛﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﭘﺎرك ﺷﺪهي وﺳﻂ ﺣﻴﺎط و دﻳﻮار ﺟﺎي داﺷﺖ‪ ،‬ﺻﻮرﺗﺶ را در‬
‫ﻣﺜﻞ ﺷﻴﺮ واﻳﺴﺎدم‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻪ اﺻﻼ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪم‪ ،‬واﺳﻪي ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﻛﺘﻚ ﺧﻮردم‪«.‬‬ ‫ﻣﻴﺎن دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ ﭘﻨﻬﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺎ دﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰي ﻧﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﻣﻬﻴﻦ آﻫﺴﺘﻪ ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ و‬

‫‪59‬‬ ‫‪58‬‬
‫ﻓﺮﺷﺘﻪ اﻣﻴﺪﻫﺎي ﺑﺰرگ و روﺷﻨﻲ ﺑﻪ ﻣﺮدم داده ﺑﻮد و ﻣﺮدم ﺑﺮاي ﺑﺎزﮔﺸﺖ او‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اونوﻗﺖ ﻣﻲﮔﻦ دﺧﺘﺮا ﺗﺮﺳﻮاَن!«‬
‫ﻟﺤﻈﻪﺷﻤﺎري ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫در ﺣﻴﻦ اﻳﻦ ﮔﻔﺖوﮔﻮ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﮔﺸﺖ را دﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ دو ﻛﻮﭼﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﭘﺴﺮﻫﺎ را ﻫﻢ آزاد‬
‫ﻓﺮﺷﺘﻪ آﻣﺪ‪ ،‬ﭘﺲ از ﭘﺎﻧﺰدهﺳﺎل ﺗﺒﻌﻴﺪ از ﺳﻮي ﺷﺎه‪ ،‬ﺑﻪ وﻃﻦ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻲﻫﻴﭻ اﺣﺴﺎﺳﻲ‪،‬‬ ‫ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ دﻳﺪن ﺳﻴﺮوس ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدش ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﺳﻴﺮوس درﺧﺸﺶ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ‬
‫ﺑﺪون ﻗﻄﺮهاي اﺷﻚ‪ .‬ﺳﺮﺷﻚ ﺷﻮق ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎي ﻣﺮدم ﺟﺎري ﮔﺸﺖ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﭘﻴﺮوزي ﺑﺮ‬ ‫را در ﺑﺮق ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﻳﺪ‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ اﻣﺎ از دﻳﺪن ﻛﺎوه ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻳﻚﺑﺎره ﻫﻤﭽﻮ‬
‫آﻧﺎن ﭼﻴﺮه ﮔﺸﺖ و ﻣﺸﺖﻫﺎﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﻧﺸﺎن ﭘﻴﺮوزي ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻓﺮودﮔﺎه‬ ‫اﺷﻜﻲ از ﭼﺸﻤﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻪﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ اﻳﻦ ﭘﻴﺶآﻣﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻪ‪.‬‬
‫واﻗﻊ در ﻏﺮب ﺗﻬﺮان را ﺑﻪ ﮔﻮرﺳﺘﺎن ﺟﻨﻮب ﺷﻬﺮ ﻣﻲﭘﻴﻮﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻤﻠﻮ از ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داد و ﻓﺮﻳﺎدش و ﺿﻌﻔﻲ ﻛﻪ ﻧﺸﺎن داده ﺑﻮد‪ .‬اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﻛﻪ او ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ‬
‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺮاي ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﻣﺮدم وﻃﻨﺶ رﻓﺖ‪ ،‬ﮔﻮرﺳﺘﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻮر و ﺷﻮق‬ ‫ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ و در ﺑﺮاﺑﺮ اﻓﺴﺮ ﻧﻴﺰ ﺷﻌﺎر دﻫﺪ وﻟﻲ او ﮔﺮﻳﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺎوه ﺳﺮش را ﭘﺎﻳﻴﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫دﻳﺪار رﻫﺒﺮ اﻧﻘﻼب ﭼﻨﺎن ﻣﻠﺖ را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي اﻟﻬﻲ را در اﻳﻦ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ‬ ‫و زﻳﺮ ﭼﺸﻤﻲ دﺧﺘﺮﻫﺎ را ﻣﻲﭘﺎﻳﻴﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ آن ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ دﻳﮕﺮ‬
‫دﻳﺪار ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫او را ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺟﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﭼﻬﺮهاي ﺷﺮﻣﻨﺎك راه ﺧﺎﻧﻪ را ﮔﺮﻓﺖ و رﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻲآنﻛﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
‫آﺧﺮ او ﻓﺮﺷﺘﻪي ﻣﺮگ ﺑﻮد و ﺧﺎﻧﻪي راﺳﺘﻴﻦ او ﺑﻬﺸﺖزﻫﺮا‪ ،‬ﮔﻮرﺳﺘﺎن ﺑﺰرگ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ‬ ‫ﺳﻴﺮوس ﺷﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺗﺎب ﻫﻴﭻ ﻧﮕﺎﻫﻲ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﻧﮕﺎه دﺧﺘﺮﻛﻲ را ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻖ‬
‫ﻛﺸﻮر‪ .‬ﻓﺮﺷﺘﻪي ﻣﺮگ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪي ﺧﻮد ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺮاغ ﺧﺎﻧﻪ در دﻳﺪار ﺳ‪‬ﺮو‪‬ر ﺧﻮد روﺷﻦ‬ ‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﮔﺸﺖ و ﻋﻈﻤﺖ و ﺷﻜﻮه ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫ﭘﺎﺳﻲ ﻧﻴﻨﺠﺎﻣﻴﺪ ﻛﻪ ارﺗﺶ در ﺳﺘﻴﺰي دو روزه ﺑﺎ ﻣﺮدم‪ ،‬ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺸﺖ و ﻓﺮﺷﺘﻪي ﻣﺮگ‬ ‫ﺷﺎه ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬او دﻳﮕﺮ ﺟﺎﻳﻲ در ﻗﻠﺐ ﻣﺮدم وﻃﻨﺶ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻧﺪاي ﻣﻠﺖ را‬
‫ﺑﺮ ﻣﺴﻨﺪ ﻗﺪرت ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﻨﻴﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ دﻳﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﻟﺒﺎس ﺳﻔﺮ را ﺑﻪ ﺗﻦ او ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮاي‬
‫ﭘﺲ از ﺳﺮﻧﮕﻮﻧﻲ ﻧﻈﺎم ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﻲ و ﺑﺮﻗﺮاري ﻧﻈﺎم ﻣﺬﻫﺒﻲ‪ ،‬ﮔﺮوهﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ و‬ ‫دوﻣﻴﻦ ﺑﺎر ﻋﺼﻴﺎن ﻣﻠﺖ او را ﻓﺮاري داد‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦﺑﺎر ﻛﺴﻲ دﺳﺖ او را ﻧﮕﺮﻓﺖ‪ .‬اﮔﺮ‬
‫ﺑﺰرگ ﺟﺪﻳﺪ و ﻗﺪﻳﻤﻲ‪ ،‬ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ ﻣﻮاﺿﻊ ﺧﻮد را در ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ رژﻳﻢ‬ ‫ﺑﻴﺴﺖوﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ از آن‪ ،‬در ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻓﺮارش و ﻗﻴﺎم ﻣﻠﺖ‪ ،‬دوﻟﺖﻫﺎي اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن و‬
‫ﻣﺬﻫﺒﻲ اﻋﻼم ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮوهﻫﺎي ﭼﭗ ﻛﻪ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ دﻳﮕﺮ ﻫﻢوﻃﻨﺎﻧﺸﺎن در ﺳﺮﻧﮕﻮﻧﻲ رژﻳﻢ‬ ‫آﻣﺮﻳﻜﺎ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ او ﺷﺘﺎﻓﺘﻨﺪ و ﺑﺎ ﭘﻮﻧﺪ و دﻻر اوﺑﺎﺷﺎن ﺑﻲﻣﺦ را ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺮدم ﺑﺴﻴﺞ‪،‬‬
‫ﺷﺎه ﺷﺮﻛﺖ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺳﺮﺧﻮرده از ﻧﺘﻴﺠﻪي اﻧﻘﻼب‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ دﻳﺪﻧﺪ ﻫﻴﭻﮔﻮﻧﻪ ﺳﻬﻤﻲ در‬ ‫ﻧﺨﺴﺖوزﻳﺮ ﻣﻠﻲ را ﺑﺮﻛﻨﺎر ﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ اﺑﺰار ارﺗﺶ دﺳﺖ ﺑﻪ ﻛﻮدﺗﺎ زدﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦﺑﺎر اﻣﺎ دوﻟﺖ‬
‫ﻗﺪرت ﻧﺪارﻧﺪ و ﺗﻨﻬﺎ روﺣﺎﻧﻴﻮن از اﻧﻘﻼب ﺳﻮد ﺟﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬اﻧﻘﻼب را ﺷﻜﺴﺖﺧﻮرده ﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ‬ ‫ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ آﻣﺮﻳﻜﺎ و ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮﻳﻦ دوﺳﺖ اﻳﻦ دوران ﺑﻴﺴﺖوﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﻪي او‪ ،‬دﺳﺖ ﻳﺎري‬
‫و ﺑﻪ اﻧﻘﻼب دﻳﮕﺮي دل ﺑﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ اﻧﻘﻼﺑﻲ ﺑﺎز ﻫﻢ اﻳﺪﺋﻮﻟﻮژﻳﻚ‪ ،‬اﻳﻦ ﺑﺎر اﻣﺎ ﻧﻪ اﺳﻼﻣﻲ‬ ‫ﺑﻪﺳﻮي او ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻜﺮد‪ .‬ﺳﻴﺎﺳﺖ دوﺳﺘﻲ ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﺪ‪ ،‬ﻳﻚروز ﺑﺮ اﺳﺎس ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮد دﺳﺘﺖ را‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻲ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮد و ﺑﺎﻻ ﻣﻲﻛﺸﺎﻧﺪ و روز دﻳﮕﺮ آنﭼﻨﺎن رﻫﺎﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ از ﺑﻠﻨﺪي در ﻗﻌﺮ زﻣﻴﻦ‬
‫رﻫﺒﺮ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺣﺎﻛﻢ ﻛﻪ ﺧﻮش داﺷﺖ ﺗﻤﺎم ﻣﻠﺖ را زﻳﺮ ﭼﺘﺮ ﺧﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬از اﺗﺤﺎد و‬ ‫درﻣﻲاﻓﺘﻲ‪ .‬ﺷﺎه ﮔﺮﻳﺴﺖ و ﻣﺮدم ﺑﺮ اﺷﻚ او ﭘﺎيﻛﻮﺑﻴﺪﻧﺪ و ﺷﺎديﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدم ﺑﺎ‬
‫وﺣﺪت ﻛﻠﻤﻪ ﺳﺨﻦ ﻣﻲراﻧﺪ‪ .‬اﺗﺤﺎدي ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮش او ﺧﺘﻢ ﻣﻲﮔﺸﺖ و ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ‬ ‫اﻋﺘﻤﺎدﺑﻪﻧﻔﺴﻲ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪ ﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ دﻳﻮ را از ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﺧﻮد راﻧﺪهاﻧﺪ و ﺣﺎل ﻓﺮﺷﺘﻪ را‬
‫اﻧﺘﻘﺎدي‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻧﻔﺎق و ﻧﻔﻲ اﻳﻦ وﺣﺪت ﺑﻮد‪ .‬اﻛﺜﺮﻳﺖ ﻣﺮدم او را ﻣﻲﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ و ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺘﻈﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻓﺮﺷﺘﻪاي ﻛﻪ زﻣﺎن ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواﻳﻲاش ﻓﺮارﺳﻴﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎﻳﺪ رﻳﺸﻪي ﻇﻠﻢ و‬
‫ﺑﻲداد را از ﺟﺎي درآورده و ﻧﻬﺎل ﻋﺪاﻟﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ را ﺟﺎي آن ﻣﻲﻛﺎﺷﺖ‪.‬‬

‫‪61‬‬ ‫‪60‬‬
‫ﻛﺴﻲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻴﻤﺎري او ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﮔﺮ وﺟﻮد او در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻲﺗﻔﺎوت ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﻮدﻛﺎن‬ ‫ﺣﻜﻮﻣﺖ روﺣﺎﻧﻴﻮن دل ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺨﻦ او اﻟﻬﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮد و ﻣﺮدم ﻧﻮر اﻳﺰدي را ﺑﺮ‬
‫ﺑﻲﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ دﻳﮕﺮ ﻧﻔﺴﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮاﻧﺪن ﻛﺘﺎب ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ را‬ ‫ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ رﻫﺒﺮﺷﺎن ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫ﻣﺪتﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎت ﻛﻮدﻛﺎن ﺑﻲﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪ .‬ﻛﻮدﻛﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺣﺎل ﺗﻌﺪادﺷﺎن دوﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺎن اﻣﻜﺎﻧﺎت ﺳﺎﺑﻖ و ﻫﻤﺎن ﻳﻚ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﺮوع‬
‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻋﺠﻴﺐ و ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬از آن ﺧﺸﻜﻪﻣﻘﺪسﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫اﻣﻮاج اﻧﻘﻼب ﻋﻼﻳﻖ او ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬او ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲداد ﻛﻪ در ﺗﻈﺎﻫﺮات روزاﻧﻪ ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﺪ‬
‫ﭼﻴﺰي ﺟﺰ آن دﻧﻴﺎﻳﺸﺎن ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻔﺘﻪاي ﻳﻚروز روﺿﻪ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎه رﻣﻀﺎن‬ ‫و ﭘﺲ از روﻳﺪاد اﻧﻘﻼب ﻧﻴﺰ در اﻧﺠﻤﻦ ﻣﺬﻫﺒﻲ واﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ رژﻳﻢ در ﻣﺪرﺳﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ داﺷﺘﻪ‬
‫آﻗﺎي ﺧﺘﻤﻲ اذان ﺳﺤﺮ ﻣﻲﮔﻔﺖ و ﺑﺪون ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ ﺻﺪاﻳﺶ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻛﻮﭼﻪ و ﺧﻴﺎﺑﺎن‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬آنﭼﻨﺎن ﻓﻌﺎﻟﻴﺖﻫﺎي اﻧﺠﻤﻦ او را ﺑﻪ ﺧﻮد واداﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻓﺮﺻﺘﻲ ﺑﺮاي‬
‫ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺗﺎﺑﺴﺘﺎنﻫﺎ ﻛﻪ از ﻓﺸﺎر ﮔﺮﻣﺎي ﻃﺎﻗﺖﻓﺮﺳﺎ روي اﻳﻮان ﻣﻲﺧﻮاﺑﻴﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﻧﻌﺮهي‬ ‫دﻳﮕﺮان ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اﻫﺪاف اﻧﺠﻤﻦ زﻧﺪﮔﻲ او ﺷﺪه و او ﻛﻮدﻛﺎن ﭘﺮورﺷﮕﺎه را ﺑﻪﻛﻞ ﻓﺮاﻣﻮش‬
‫اذان آﻗﺎي ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ از ﺧﻮاب ﻣﻲﭘﺮﻳﺪﻳﻢ‪ .‬ﭘﺲ از آن ﻫﻢ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺮآن ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻮﺳﻦ ﻫﻢ دﻧﺒﺎﻟﻪرو ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻼﻳﻖ ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﻧﺎدر ﻋﻼﻳﻖ او ﺑﻮدﻧﺪ و‬
‫ﻣﺎه رﻣﻀﺎن ﺑﻪ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻣﻲاﻓﺘﺎد ﺗﻮي اﺗﺎق زﻳﺮ ﻛﻮﻟﺮ ﻣﻲﺧﻮاﺑﻴﺪﻳﻢ ﺗﺎ ﺻﺪاي او را ﻛﻤﺘﺮ‬ ‫اﻫﺪاﻓﺸﺎن‪ ،‬اﻫﺪاف او‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ از ﺧﻮد ﻫﻴﭻﭼﻴﺰ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﻧﺎدر ﺑﻪ اﻧﻘﻼب‬
‫ﺑﺸﻨﻮﻳﻢ‪ .‬ﻋﺠﻴﺐ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺪرنﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ و دﺧﺘﺮﻫﺎي ﻛﻮﭼﻪ داﻣﻦﻫﺎي‬ ‫دل ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲﺷﺎن در راه اﻧﻘﻼب ﻣﻌﻨﺎ ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺳﻮﺳﻦ ﻧﻴﺰ ﭘﺎ ﺟﺎي ﭘﺎي‬
‫ﻛﻮﺗﺎهﺗﺮي ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺻﺪاي روﺿﻪ و اذان ﺧﺘﻤﻲﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ‬ ‫آن دو ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ او ﻧﻴﺰ دﻳﮕﺮ ﻓﺮﺻﺘﻲ ﺑﺮاي ﻛﻮدﻛﺎن ﺑﻲﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫دﻋﺎﻫﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﻨﺎه ﻣﺮدم ﻛﻮﭼﻪ و ﺑﺎزار را ﻫﻢ ﺑﺸﻮﻳﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻼﻳﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ در ﺟﻬﺖ اﻫﺪاف اﻧﻘﻼب اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ‬
‫آن ﺻﺒﺢ ﻛﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﺗﺎك اﻓﺘﺎد ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻗﻠﺒﻢ ﻓﺮو رﻳﺨﺖ و وﺣﺸﺖ وﺟﻮدم را‬ ‫اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﻛﻪ در اﻫﺪاف اﻧﻘﻼب ﻣﻲﮔﻨﺠﻴﺪﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻛﻮدﻛﺎن ﺑﻲﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻓﺮاﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎورﻛﺮدﻧﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ ﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮدات ﺳﻨﮓدﻟﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮدم‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮرد رﺳﻴﺪﮔﻲ ﻗﺮار ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﺪف ﻋﻘﻴﺪه ﺑﻮد و اﻳﺪﺋﻮﻟﻮژي‪ .‬ﻫﺪف ﺑﺮﭘﺎﻳﻲ ﻳﻚ‬
‫ﻛﻪ آﻧﺎن ﺑﺎ زﺑﺎن دﻳﮕﺮي ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ و رﻓﺘﺎرﺷﺎن اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻧﻤﻲﻧﻤﻮد‪.‬‬ ‫اﻳﺪﺋﻮﻟﻮژي ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﻮد و ﺣﻘﻨﻪ ﻛﺮدن آن ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ اﻧﺴﺎنﻫﺎ‪ .‬اﮔﺮ ﺷﺪه ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ‬
‫ﺳﺪي ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﻧﻔﻮذ ﺑﻴﻦ ﺧﻮد و آﻧﺎن اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮدم‪.‬‬ ‫اﻧﺴﺎنﻫﺎي روي زﻣﻴﻦ‪ .‬ﻫﺪف ﻳﻚ ﻫﺪف زﻣﻴﻨﻲ ﻧﺒﻮد‪ ،‬آﺳﻤﺎﻧﻲ ﺑﻮد و ﻣﻘﺪس‪ .‬ﻣﻘﺪس ﺑﻮد و‬
‫ﺣﺘﻲ ﻳﻚﺑﺎر ﻫﻢ از ﻣﻦ ﻧﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ آﻗﺎي ﺧﺎﻧﻪ ﻛﺠﺎﺳﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ از ﻣﺎﺟﺮا ﺑﺎاﻃﻼع‬ ‫ﺑﺰرگ‪ .‬ﺑﺰرگ ﺑﻮد و ﺑﺲ ﮔﺮاﻣﻲ‪ .‬و آنﭼﻨﺎن ﮔﺮاﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺘﻲ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﻛﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻲ ﻣﺮاﻗﺒﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ‬ ‫ﺑﻲﻫﻴﭻ ﭘﺮﺳﺸﻲ‪ .‬ﺑﺪون ﺷﻚ‪ ،‬از ﺳﻮي ﻫﻤﻪي اﻧﺴﺎنﻫﺎ‪ .‬آﺧﺮ ﺷﻚ اﻫﺮﻳﻤﻨﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﻚ‬
‫آزاداﻧﻪ در ﺑﺎغ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺑﺎغ ﺑﺰرگ ﺑﻮد و ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﺧﺎﻧﻪ دﻳﺪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻗﺪم‬ ‫ﻣﻨﺸﺄ ﺷﺮ اﺳﺖ‪ .‬و اﻧﺴﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻳﻘﻴﻦ آﺳﻤﺎﻧﻲ ﻣﻘﺪسِ ﺑﺰرگ و ﮔﺮاﻣﻲ‪ ،‬ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫زدن ﻣﻦ در ﺑﺎغ ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺘﻲ از آن ﻣﺤﺪود ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ در ﻓﻀﺎي ﺑﺎز ﺧﺎﻧﻪي ﺧﻮدم‬ ‫ﺟﻤﻌﻲ‪ ،‬ﭘﻲ ﻣﻲﺑﺮد و ﺑﻲﻫﻴﭻ ﺷﻚ و ﭘﺮﺳﺸﻲ آن را ﺑﻲﭼﻮنوﭼﺮا ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺷﺎل ﺑﺮ ﺳﺮ و دوﺷﻢ ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺗﺎ از ﺳﻮز ﻧﮕﺎهﻫﺎي ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﻜﺎﻫﻢ‪ .‬ﺗﺎك را ﻛﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﺮ‬ ‫ﮔﻪﮔﺎه ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﺮي ﺑﻪ ﻛﻮدﻛﺎن ﭘﺮورﺷﮕﺎه ﻣﻲزدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺪام ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺳﺮاغ‬
‫ﺧﺎك دﻳﺪم ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺧﺸﻤﻢ را ﻓﺮو دﻫﻢ‪ .‬دﻳﻮاﻧﻪوار ﺑﻴﺮون ﭘﺮﻳﺪم و زﻧﮓ ﺧﺎﻧﻪي ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ را ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻋﺠﻴﺐ ﻣﻲﻧﻤﻮد ﻛﻪ دﺧﺘﺮي ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻫﻤﭽﻮن‬
‫را ﺑﻪ ﺻﺪا درآوردم‪ .‬ﻧﻮﺟﻮاﻧﻲ در را ﮔﺸﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻛﻪ از ﺧﺸﻢ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ ،‬ﻓﺮﻳﺎد زدم‪:‬‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن آﻧﺎن را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﺳﭙﺎرد‪ .‬از ﻣﻼﻗﺎت ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﻴﺰ ﻛﺎﺳﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫»ﻇﺎﻟﻤﻴﺪ‪ ،‬ﻇﺎﻟﻢ! ﭼﺮا ﻋﺸﻖ را ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻳﺪ؟«‬ ‫ﻛﻮدﻛﺎن دﻟﻴﻞ آن را ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻴﻤﺎر اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ در ﺧﺎﻧﻪ‬

‫‪63‬‬ ‫‪62‬‬
‫ﭘﺴﺮك ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ دﻳﻮاﻧﻪاي را ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ دﺳﺖ ﭘﺎﭼﻪ ﺗﺮﺳﻴﺪ و در را ﺑﻲاراده ﺑﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺷﻪي ﺗﺎك ﺑﺮ ﺧﺎك و ﺧﻮن اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺗﺎك را ﺑﺎ ﺑﻨﺪ ﺑﻪ ﻛﻨﺎرهي‬
‫دﻳﻮار وﺻﻞ ﻛﺮدم‪ ،‬اﺛﺮ ﺳﺮﺧﻲ ﺑﺮ ﺧﺎك ﺑﺮ ﺟﺎي ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬از آن ﭘﺲ آن دو ﺗﺎك ﺑﻪ ﺑﺎر‬
‫ﻧﻨﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫ﭼﻨﺪروزي از اﻧﻘﻼب ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻬﻴﻦ در ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ اﺳﺘﺨﺪام ﺷﺪ‪ .‬او ﻛﻪ‬
‫ﭼﺎدر را ﺑﻪ ﻣﺪل ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ دو ﮔﻮﺷﻪي ﭼﺎدر را از ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺎ زﻳﺮ‬
‫ﭼﺎﻧﻪ ﺑﻪﻫﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻨﻮز وارد ﻧﺸﺪه‪ ،‬ادارهي ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و‬
‫ﻧﻈﻢ آنﺟﺎ را ﺑﻪﻫﻢ رﻳﺨﺖ‪ .‬ﺧﻮدش را ﻣﺴﺌﻮل و ﻣﺪﻳﺮ آنﺟﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺖ و اﻧﮕﺎر‬
‫ﻧﻪ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ او اﺑﺘﺪا ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻳﺎد ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﺳﭙﺲ در ﺑﺎرهي ﻣﺴﺎﺋﻠﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ‬
‫اﻃﻼﻋﻲ در ﺑﺎرهي آنﻫﺎ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﻧﻈﺮ ﻣﻲداد و ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﺗﺤﻜﻤﻲ در‬
‫ﻟﺤﻦ و ﺑﺮﺧﻮرد ﺣﺮف ﻣﻲزد ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺟﺮ و ﺑﺤﺚ ﺑﺎ او را ﺑﻲﻓﺎﻳﺪه دﻳﺪ‪ .‬از ﻧﻈﺮ ﺗﺠﺮﺑﻲ‪،‬‬
‫ﻧﺴﻠﻲ و ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺑﻪﻗﺪري ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ اﻣﻜﺎن ﻫﻴﭻ ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ را ﺑﺎﻗﻲ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬دﺧﺘﺮ‬
‫ﻫﺠﺪهﺳﺎﻟﻪاي ﻛﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪي اداﻣﻪي ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻧﺪاﺷﺖ و ﺑﻲﻫﻴﭻ ﺗﺠﺮﺑﻪي ﻛﺎري رﻳﺎﺳﺖ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ از ﺗﺠﺮﺑﻴﺎت دﻳﮕﺮان اﺳﺘﻔﺎده ﻛﻨﺪ‪.‬‬

‫‪65‬‬ ‫‪64‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪﻛﻞ از ﺟﺎ در رﻓﺖ‪ ،‬از ﺟﺎﻳﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ ،‬دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ را ﻣﺸﺖ ﻛﺮد و ﺑﺎ ﭼﻬﺮهاي‬ ‫ﻫﻨﻮز در و دﻳﻮار از ﺷﻌﺎرﻫﺎي روزﻫﺎي اﻧﻘﻼب ﭘﺮ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻳﻚ روز ﻣﻬﻴﻦ ﺑﺎ اﻃﻼﻋﻴﻪي‬
‫در ﻫﻢ ﻛﺸﻴﺪه‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﺷﺪم ﻃﺎﻏﻮﺗﻲ؟ ﺣﺘﻤﺎً ﺟﻨﺎبﻋﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺲ از ﻛﺪوم‬ ‫ﺟﻤﻊآوري ﺑﺮﺧﻲ از ﻛﺘﺎبﻫﺎ وارد ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ ﺳﻜﻮت ﻣﻌﻨﻲداري ﻧﺸﺴﺖ و‬
‫دهﻛﻮرهاي اﻳﻦﺟﺎ ﺳﺒﺰ ﺷﺪﻳﻦ‪ ،‬ﺷﺪهاﻳﺪ ﻳﺎﻗﻮﺗﻲ؟«‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻛﺮد ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﻮر و ﺷﻮق در روزﻫﺎي اﻧﻘﻼب ﺗﻬﻴﻪ ﻛﺮده ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﻣﻬﻴﻦ ﺑﺎ ﺧﻮنﺳﺮدي اداﻣﻪ داد‪ » :‬ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻮم‪ .‬دوران ﻃﺎﻏﻮﺗﻲﺑﺎزي ﺗﻤﻮم ﺷﺪه ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ‬ ‫ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و دﻳﮕﺮﺑﺎر ﺳﺎﻧﺴﻮر در ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺣﻜﻢ ﺧﻮاﻫﺪ راﻧﺪ‪ .‬ﻛﻮﺷﻴﺪ ﺗﺎ ﺧﻮدش را‬
‫ﺑﮕﻴﻦ دﻫﺎﺗﻲ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻢ ﺟﻨﺪهﻫﺎي ﺷﻬﺮي! ﺑﺮﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﻴﻦ و ﺧﻮدﺗﻮن رو ﻋﻮض ﻛﻨﻴﻦ‪.‬‬ ‫ﻛﻨﺘﺮل ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪ ،‬ﮔﻔﺘﺎر او ﭼﻴﺰي را ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺨﻮاﻫﺪ داد‪ .‬ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ‬
‫ﺟﺎﻣﻌﻪي اﺳﻼﻣﻲ آدمﻫﺎﻳﻲ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ رو ﻧﻤﻲﺧﻮاد‪«.‬‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻧﻮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﺑﺎ اﻓﺴﻮس اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ از ﺷﺪت ﺧﺸﻢ از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺷﺮر ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪ و ﺑﺎ ﻣﺸﺖ روي ﻣﻴﺰ‬ ‫ﻳﻜﻲ دو ﻧﻔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ آنﻫﺎ را ﻧﺨﻮاﻧﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﻧﺸﺴﺖ و ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻬﻴﻦ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ‬
‫ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻏﻴﻆ و ﻧﻔﺮت ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ دﻳﮕﻪ دﻫﻨﺖ رو ﺑﺒﻨﺪ‪ ،‬ﻛﻪ اﮔﻪ ﺟﻨﺪهاي اﻳﻦﺟﺎﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﭘﺮﺧﺎشﮔﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﺮا ﻫﻤﻴﻦﺟﻮر ﻧﺸﺴﺘﻴﻦ؟! ﭘﺎﺷﻴﻦ اﻳﻦ ﻛﺘﺎﺑﺎي ﻃﺎﻏﻮﺗﻲ رو ﺑﺒﺮﻳﻦ‬
‫اون ﺗﻮﻳﻲ و ﻧﻪ ﻣﻦ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ رﻓﻴﻖﺑﺎز دﻳﺮوز و اﻧﻘﻼﺑﻲ اﻣﺮوز‪ .‬ﺗﺎ دﻳﺮوز اﻳﻦﺟﺎ ﺑﺎ ﭘﺴﺮا ﻻس‬ ‫ﺑﺬارﻳﻦ ﺗﻮ ﻳﻪ ﻛﺎرﺗﻮن‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺪم آﺗﻴﺸﺶ ﺑﺰﻧﻦ‪ .‬ﻣﺒﺎدا اﻳﻨﺠﺎ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻏﻴﺮاﺳﻼﻣﻲ ﺑﻤﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ‬
‫ﻣﻲزدي‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺣﺘﻤﺎً ﺗﻮي ﻛﻤﻴﺘﻪ ﺟﺎﻳﻲ داري واﺳﻪي ﻻس زدن ﺑﺎ ﺑﺮادراي ﭘﺎﺳﺪار!«‬ ‫رو از راه ﺑﻪدر ﻛُﻨﻪ‪«.‬‬
‫ﻣﻬﻴﻦ ﺳﺮخ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ روي ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﺎ ﻗﺪمﻫﺎﻳﻲ ﺗﻨﺪ رﻓﺖ‪ .‬ﻓﺮداي آن روز‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻛﻨﺘﺮل ﺧﻮد را از دﺳﺖ داد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﺻﻼ ﺗﻮ ﭼﻴﻜﺎرهاي ﺑﭽﻪ‪ .‬ﮔُﻨﺪهﺗﺮ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ روي ﻣﻴﺰ ﺑﺮﮔﻪي اﺧﺮاﺟﻲاش را ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻛﺮد‪ .‬ﺑﺮاﻳﺶ ﺗﻔﺎوت ﭼﻨﺪاﻧﻲ ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬ ‫از دﻫﻨﺖ ﺣﺮف ﻧﺰن‪ .‬دﻫﻨﺖ ﺑﻮي ﺷﻴﺮ ﻣﻴﺪه‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاي واﺳﻪي اﻳﻦ ﻛﺘﺎﺑﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭽﻲ‬
‫دﻳﮕﺮ ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ ﻛﺎرش را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻛﺎري از دﺳﺖ او ﺳﺎﺧﺘﻪ‬ ‫ازﺷﻮن ﺳﺮدر ﻧ‪‬ﻤﻴﺎري ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮي؟! آﺧﻪ اﺻﻼ ﺗﻮ ﻳﻜﻲﺷﻮن رو ﺧﻮﻧﺪي ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻲ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬در ﻧﺎاﻣﻴﺪي ﻏﻮﻃﻪ ﻣﻲﺧﻮرد و ﺣﺲ ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدش را درﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﺮدم رو از راه ﺑﻪدر ﻣﻲﻛﻨﻪ و ﻳﺎ ﺣﺮﻓﺎي دﻳﮕﺮون رو ﻏﺮﻏﺮه ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻛﻪ اونﻫﺎ ﻫﻢ اﻳﻦ‬
‫ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ دﻧﻴﺎ در ﻳﻚ دور ﻋﻘﺐﮔﺮد اﻓﺘﺎده و ﭼﺮﺧﺶ زﻣﻴﻦ و زﻣﺎن ﺑﺮﻋﻜﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻛﺘﺎﺑﺎ رو ﻧﺨﻮﻧﺪن وﮔﺮﻧﻪ از اﻳﻦ دﺳﺘﻮرﻫﺎ ﻧﻤﻲدادن‪ .‬ﻣﻲﺗﻮﻧﻲ ﺑﮕﻲ ﺗﺎ ﻛﻼس ﭼﻨﺪ ﺧﻮﻧﺪي‬
‫ﺣﺎﺻﻞ دﺳﺖرﻧﺞ او ﺑﻪ ﻳﻐﻤﺎ ﻣﻲرﻓﺖ و او را دﻳﮕﺮ ﺗﻮان ﻣﻘﺎوﻣﺘﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﺑﻬﺘﺮ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﻪ ﮔﻨﺪه ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﻲ‪ .‬آﺧﻪ اول آدم ﻣﻲره ﺳﻮاددار ﻣﻲﺷﻪ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺎد در ﺑﺎرهي ﻛﺘﺎب‬
‫ﻣﻲرﻓﺖ و ﺑﺎ دﺳﺖ ﺧﻮد ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﺑﻪ ﺗﻦِ آﺗﺶ ﻧﻤﻲﺳﭙﺮد‪.‬‬ ‫ﻧﻈﺮ ﻣﻲده‪«.‬‬
‫ﭘﻴﺶ از رﻓﺘﻦ ﺑﺮاي آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﻧﻈﺮي اﻓﻜﻨﺪ‪ .‬ﺑﺨﺶ ﺑﺰرﮔﻲ از ﻋﻤﺮش را در‬ ‫ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﻣﻬﻴﻦ دﺳﺖﻛﺶﻫﺎي ﺳﻴﺎﻫﺶ را ﺑﺎ وﺳﻮاس ﺧﺎﺻﻲ ﺑﺎﻻ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و‬
‫اﻳﻦ ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺘﺎبﻫﺎ را او ﺳﻔﺎرش داده و ﻣﺜﻞ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻲ از آنﻫﺎ‬ ‫ﭼﺎدرش را ﺑﺮ ﮔﺮدي ﭼﻬﺮه و روي ﭼﺎﻧﻪ ﻣﺮﺗﺐ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﻲﺗﻔﺎوﺗﻲ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎي‬
‫ﻧﮕﺎهداري ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ اﺳﺘﺨﺪام ﺷﺪهﺑﻮد ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮزدهﺳﺎل داﺷﺖ و ﺣﺎل ﺳﻲوﻫﻔﺖ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ‪ ،‬اﺑﺮوﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻧﻘﻼب ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ ﻃﺎﻏﻮت ﺑﺮه‪ ،‬ﺑﺎ آدﻣﺎش و‬
‫ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺠﺪه ﺳﺎل در اﻳﻦ ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﻛﺎر ﻛﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﺠﺪه ﺳﺎل ﺗﻤﺎم‪ .‬و ﺣﺎل او ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎش‪ .‬ﻛﺘﺎب ﻛﺎﻓﺮي ﺑﻪ ﻣﺪرك ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ رﺑﻄﻲ ﻧﺪاره‪ .‬ﺑﻌﺪش ﻫﻢ‪ ،‬ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ دﻧﻴﺎ را‬
‫ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﺑﺪون ﻫﻴﭻ دﻟﻴﻞ ﻣﺸﺨﺼﻲ‪ .‬ﺑﻐﻀﺶ را ﻗﻮرت داد‪ ،‬دﺳﺘﻲ ﻣﺎدراﻧﻪ ﺑﻪ ﻛﺘﺎبﻫﺎ‬ ‫آب ﺑﺒﺮه‪ ،‬ﺷﻤﺎ را ﺧﻮاب ﻣﻲﺑﺮه‪ .‬اﻧﻘﻼب ﺷﺪه ﺧﺎﻧﻮم‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﺗﻮن رو ﺑﺎز ﻛﻨﻴﻦ‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻧﻘﻼب‬
‫ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﺎ روﺣﻴﻪاي درﻫﻢﺷﻜﺴﺘﻪ آنﺟﺎ را ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪرود ﮔﻔﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﺪه‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻨﻴﻦ ﻛﻪ آب از آب ﺗﻜﻮن ﻧﺨﻮرده و ﺑﺎزم ﻣﻲﺗﻮﻧﻴﻦ ﻫﻤﻮن ﻛﺎرﻫﺎﻳﻲ رو ﻛﻪ‬
‫از آنروز ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪﻧﺪرت از اﺗﺎﻗﺶ ﺧﺎرج ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪي دوﺳﺘﺎن ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻣﻲرﻓﺖ و‬ ‫زﻣﺎن ﻃﺎﻏﻮت ﻛﺮدﻳﻦ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺑﻜﻨﻴﻦ‪ .‬دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻴﻦ اﻫﺪاف ﻃﺎﻏﻮﺗﻲﺗﻮن رو ﭘﻴﺶ‬
‫ﻧﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪي ﺧﺮﻳﺪ داﺷﺖ‪ .‬در اﺗﺎﻗﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﮔﻮش ﻓﺮا‬ ‫ﺑﺒﺮﻳﻦ‪«.‬‬

‫‪67‬‬ ‫‪66‬‬
‫ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺮم او اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻈﺮش ﺑﺎ دﻳﮕﺮان ﻫﻤﺴﻮ ﻧﺒﻮد و در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﺎن اﻳﺴﺘﺎدﮔﻲ‬ ‫ﻣﻲﺳﭙﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪ از ﺑﻬﺎر اﻧﻘﻼب ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ و او ﺧﺰان ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺧﺰان زﻧﺪﮔﻲ او ﺧﻴﻠﻲ زود‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦﻛﻪ ﺟﺮم ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻮد‪ .‬در ﺟﺎﻣﻌﻪاي ﻛﻪ اﻗﻠﻴﺖ ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ ﺣﻘﻲ‬ ‫ﻓﺮا رﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ او ﻏﻤﮕﻴﻦ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺎدرﺑﺰرگ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ در ﻛﻮدﻛﻲ‪ ،‬ﻛﻒ دﺳﺘﺶ‬
‫ﻧﺪارد و ﻫﻤﻮاره ﺣﻖ ﺑﺎ اﻛﺜﺮﻳﺖ اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻈﺮِ ﻣﺨﺎﻟﻒ‪ ‬اﻛﺜﺮﻳﺖ ﺟﺮم اﺳﺖ‪ .‬ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﻛﻪ اﺳﺎﺳﺶ‬ ‫را دﻳﺪه و ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ » :‬ﺧﻂ ﻛﻒ دﺳﺘﺖ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻠﻨﺪه ﻣﺎدر‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﭘﻴﺮ ﻣﻲﺷﻲ‪ .‬از ﻣﻨﻢ ﭘﻴﺮﺗﺮ‬
‫ﺑﺮ ﺳﻨﺖ‪ ،‬وﺣﺪت و ﻛﺜﺮت ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻫﻮﻳﺖ ﻓﺮد را زﻳﺮ ﭘﺎ ﻣﻲﮔﺬارد‪ .‬در اﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻮﻳﺖ‬ ‫ﻣﺎدر‪ .‬ﻋﻤﺮت ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻠﻨﺪه‪ «.‬ﺑﻪ دﺳﺖﻫﺎي ﭘﻴﺮ ﻣﺎدرﺑﺰرگ‪ ،‬ﻛﻪ ﻫﻨﻮز دﺳﺖﻫﺎي ﻛﻮﭼﻜﺶ را‬
‫ﺟﻤﻊ اﺳﺎس اﺳﺖ و ﻓﺮد ﺑﻪﻋﻨﻮان ﺟﺰﺋﻲ از ﺟﻤﻊ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬اﻧﺴﺎن ﻓﺮدﮔﺮا ﺑﻪﻋﻨﻮان‬ ‫در ﺑﺮداﺷﺖ‪ ،‬ﻧﮕﺎه ﻛﺮده و ﺑﺎ ﺧﻮد آرزو ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻴﭻﮔﺎه ﭘﻴﺮ ﻧﺸﻮد‪ ،‬ﻛﻪ در ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﻤﻴﺮد‪.‬‬
‫اﻧﺴﺎﻧﻲ ﺗﻔﺮﻗﻪاﻧﺪاز و ﺧﻮدﺧﻮاه ﺟﺎي ﺧﻮد را در اﺟﺘﻤﺎع از دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﺪ و اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﻛﻪ‬ ‫اﻧﮕﺎر ﻛﻪ در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﻣﺎدرﺑﺰرگ ﻛﻒ دﺳﺖ ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﺪاي‬
‫ﺑﺮ ﻓﺮدﮔﺮاﻳﻲاش ﭘﺎﻓﺸﺎرد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻮاﻗﺐ آن را ﻧﻴﺰ در اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻃﺮد و‬ ‫ﻗﻠﺐ او ﮔﻮش ﻓﺮا دادﻧﺪ ﺗﺎ آرزوﻳﺶ را ﺑﺮآورده ﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﻣﺎدرش ﻫﻢ در ﻛﻮدﻛﻲ ﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﻣﻨﺰوي ﺷﺪن‪ ،‬اﺧﺮاج از ﻣﺤﻴﻂ ﻛﺎر و ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﺧﺎﻧﻮاده‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ و ﺑﻲﻛﺴﻲ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫آرزوﻳﻲ داﺷﺘﻪ ﻛﻪ در ﺟﻮاﻧﻲ ﺟﺎن ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺎن ﺳﭙﺮده ﺑﻮد؟ ﻧﻪ‪ ،‬ﻏﻤﮕﻴﻦ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺑﻪﻳﺎد‬
‫ﺗﻦﺳﭙﺮدن ﺑﻪ ﻣﺮگ‪ ،‬ﺑﻲآنﻛﻪ دﺳﺘﻲ دﺳﺘﺶ را ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬و درﻳﻎ از ﻟﺒﺨﻨﺪي زﻧﺪﮔﻲﺑﺨﺶ!‬ ‫داﺷﺖ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ دﺳﺘﺶ را از دﺳﺘﺎن ﭘﺮﭼﻴﻦ و ﭼﺮوك ﻣﺎدرﺑﺰرگ ﻛﺸﻴﺪه‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎي‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮ واﻗﻌﻴﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﭙﻮﺷﺪ‪ .‬ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻬﻴﻦ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ،‬ﭼﺮا‬ ‫ﻛﻢﭘﺸﺖ و ﺳﭙﻴﺪ او را ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﺮﺣﻢ ﺑﻪﻳﺎد ﻛﻤﺮدرد و ﭘﺎدردش اﻓﺘﺎده و آرزو ﻛﺮده ﺑﻮد‬
‫ﻛﻪ ﺑﺎ او ﻫﻢﻛﻼس ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺒﻞ از اﻧﻘﻼب ﻣﺪﻳﺮ ﻣﺪرﺳﻪ دﻧﺒﺎل او در ﺧﻴﺎﺑﺎن راه ﻣﻲاﻓﺘﺎد ﺗﺎ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﻗﺒﻞ از آنﻛﻪ ﺑﻪﭼﻨﺎن ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻲ دﭼﺎر ﺷﻮد‪ ،‬زﻧﺪﮔﻲ را ﺑﺪرود ﮔﻮﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻧﻊ راهرﻓﺘﻦ او ﺑﺎ ﭘﺴﺮﻫﺎ ﺷﻮد‪ .‬ﻳﻚ روز ﻫﻢ ﭘﺪرش را ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺗﺎ از رواﺑﻂ‬ ‫روي ﺗﺨﺖ دراز ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺘﺎﺑﻲ را ﻧﺨﻮاﻧﺪه‬
‫دﺧﺘﺮش ﺑﺎ ﭘﺴﺮﻫﺎي ﻣﺤﻞ اﻃﻼع ﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﭘﺪر ﻣﺘﻌﺼﺐ ﻛﻪ ﺧﻮﻧﺶ از ﺻﺤﺒﺖﻫﺎي ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺪﻳﺮ‬ ‫ﺑﺮﺟﺎي ﻧﮕﺬارد‪ .‬ﻛﺘﺎﺑﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲرﺳﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪي را ﻛﻪ آﻣﺎده ﻛﻨﺎر ﺗﺨﺖ اﻧﺘﻈﺎرش را‬
‫ﺑﻪﺟﻮش آﻣﺪه ﺑﻮد‪ ،‬آنﭼﻨﺎن ﺟﻠﻮي رؤﺳﺎي ﻣﺪرﺳﻪ ﺗﻮي ﮔﻮش دﺧﺘﺮش ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪ ﻛﻪ او را از‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬آنﭼﻨﺎن در دﻧﻴﺎي ﻣﺘﻦ ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ ﻛﻪ دﻧﻴﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ‬
‫ﺷﻨﻮاﻳﻲ ﻳﻚ ﮔﻮش ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺤﺮوم ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ از ﻫﻢﺷﺎﮔﺮديﻫﺎ دل ﺳﻮزاﻧﺪﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﻣﻲﺳﭙﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﻣﺘﻦ ﻳﻜﻲ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬در زﻣﺎن و ﻣﻜﺎن ﻣﺘﻦ ﻣﻲزﻳﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺘﻦ زﻧﺪه‬
‫ﺧﻴﻠﻲﻫﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﻮدش ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ از اﻳﻦ ﻏﻠﻂﻫﺎ ﻧﻜﻨﻪ!«‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ و ﺑﺎ ﻣﺘﻦ ﻣﻲﻣﺮد‪ .‬دﻧﻴﺎ را زﻳﺮ ﭘﺎ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎز ﻣﻬﻢﺗﺮ از ﻫﺮﭼﻴﺰ‪ ،‬زﻣﺎن و ﻣﻜﺎن را‬
‫روزي ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﻳﻦ واﻗﻌﻪ را ﺑﺮاي ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎزﮔﻮ ﻛﺮد‪ ،‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻣﻬﻴﻦ را‬ ‫از ﻳﺎد ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬دﻳﮕﺮ روزﻫﺎ و ﻟﺤﻈﻪﻫﺎ را ﺑﺎ ﺷﻤﺎرش ﻣﻌﻜﻮس ﻧﻤﻲﺷﻤﺮد‪ .‬ﭼﻪ ﺗﻔﺎوﺗﻲ‬
‫ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪ ،‬آﻫﺴﺘﻪ ﮔﺮﻳﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻛﺎش ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﻲاوﻣﺪ ﻛﺘﺎبﺧﻮﻧﻪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻲﺷﺪ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﺎه ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﺳﺎل‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ او آنﺟﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬در واﻗﻊ ﺑﻮد و‬
‫ﻳﻪﺟﻮري ﻛﻤﻜﺶ ﻛﺮد‪ «.‬و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻛﺎري از دﺳﺖ او ﺑﺮﻧﻤﻲآﻣﺪ‪.‬‬ ‫در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﻣﺎ ﺟﻮانﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻴﺸﻪ ﻛﻪ دوﺑﺎره‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ آراﻣﺸﻲ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺣﻮادث ﺗﻨﺪﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﻛﻪ او‬
‫ﺑﺸﻨﻮه؟«‬ ‫آﺗﺶ زﻳﺮ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ را اﺣﺴﺎس ﻛﻨﺪ و ﻗﻠﺒﺶ از آﺗﺶ ﻳﻚﺑﺎره ﻧﺴﻮزد‪.‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﻴﻨﻲاش را ﺑﺎ دﺳﺘﻤﺎل ﭘﺎك ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻤﻲدوﻧﻢ‪ ،‬ﻣﻦ دﻛﺘﺮ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﻣﺎ دﭼﺎر دلﺷﻮرهاي ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻛﻢﻛﻢ از ﻧﺘﺎﻳﺞ اﻧﻘﻼب‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬وﻟﻲ ﻛﺘﺎب ﻏﺬاي روﺣﻪ و روح ﻣﻲﺗﻮﻧﻪ ﺟﺴﻢ رو از ﺑﻴﻤﺎريﻫﺎ ﭘﺎك ﻛﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﺳﺮﺧﻮرده ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ ،‬ﻛﺸﺸﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ از او‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﺸﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺰرگﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬او را ﻛﻤﺘﺮ ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪ و ﮔﻮﻳﻲ‬ ‫دلﺟﻮﻳﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬در دل از ﺑﺮﺧﻮردش ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺷﺮمزده ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪي ﺑﻪ‬
‫ﻛﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪاش ﺑﺎ او ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬و ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛُﻨﻪ ﺻﺤﺒﺖ او را‬ ‫آﻧﺎن ﻧﻜﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺮ دﻳﮕﺮي داﺷﺖ‪.‬‬

‫‪69‬‬ ‫‪68‬‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﺮوع ﺑﺤﺚ دﺳﺖ از ﻏﺬا ﺷﺴﺘﻪ و ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ آﺳﻤﺎن‬ ‫ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬واژﮔﺎن دﻳﮕﺮي ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺖ ﺗﺎ ﻣﻨﻈﻮرش را ﺑﻴﺎن ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﻴﺰ راﺑﻄﻪي‬
‫دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ آﻫﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺷﺪه ﻣﺜﻞ اونوﻗﺖﻫﺎي ﻣﺎدرش‪«.‬‬ ‫ﻛﺘﺎب و ﻛَﺮ ﺷﺪن ﻣﻬﻴﻦ را درك ﻧﻤﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺳﻜﻮﺗﻲ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺗﻼش ﻛﺮد ﺗﺎ از ﺟﻤﻠﻪي ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺳﺮدرآورد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ دﻳﮕﺮ ﺳﺮ ﺳﻔﺮه ﻧﻤﻲآﻣﺪ و ﺑﺎ آﻧﺎن ﻏﺬا ﻧﻤﻲﺧﻮرد‪ .‬وﻗﺖ و ﺑﻲوﻗﺖ ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ‬
‫ﻛﺴﻲ ﻣﻔﻬﻮم ﺳﺨﻨﺎن او را در آن ﻟﺤﻈﻪ درك ﻧﻜﺮد‪.‬‬ ‫اﺣﺴﺎس ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺳﺮي ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲزد و ﻫﻤﺎن ﺳﺮﭘﺎﻳﻲ ﭼﻴﺰي ﻣﻲﺧﻮرد‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم روزي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﻜﻮت را ﺷﻜﺴﺖ و ﺑﻪﻫﻨﮕﺎم ﺷﺎم‪ ،‬ﺳﺮ ﺳﻔﺮه ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻋﻤﻪ‬
‫ﻓﺮﻫﺎد ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﺮا ﻧﻤﻲآﻳﻲ ﭘﻴﺶ ﻣﺎ؟ اﻳﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺰرﮔﻪ‪ .‬ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﻛﺎﻓﻲ ﺟﺎ داره‪.‬‬ ‫ﭼﻘﺪر ﻻﻏﺮ ﺷﺪه‪ .‬ﺑﻪﻧﻈﺮم ﻣﺮﻳﻀﻪ‪«.‬‬
‫اونﺟﺎ ﻣﻲﭘﻮﺳﻲ‪ .‬اﺻﻼً ﻧﻤﻲدوﻧﻢ ﭼﻪﻃﻮري ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ رو ﺑﺎ اون ﺧﻮﻧﻮاده ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻲﻛﻨﻲ؟!‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮب ﺑﻴﺎد ﺑﺸﻴﻨﻪ ﺳﺮ ﺳﻔﺮه‪ ،‬ﻣﺜﻞ آدم ﺑﺸﻴﻨﻪ ﺗﻮ ﺟﻤﻊ‪ .‬ﺧﻮب ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ‪ ،‬ﻫﺮ‬
‫اﮔﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻛﺎره‪ ،‬اﻳﻦﺟﺎ ﻫﻢ ﻣﻲﺗﻮﻧﻲ ﻳﻪﻛﺎري ﮔﻴﺮ ﺑﻴﺎري‪«.‬‬ ‫ﻛﺴﻲ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻪش ﺑﺮه ﺗﻮ اﺗﺎﻗﺶ و ﻫﻴﭻﻛﺲ رو آدم ﺣﺴﺎب ﻧﻜﻨﻪ‪ ،‬ﻣﺮﻳﺾ ﻣﻴﺸﻪ‪«.‬‬
‫ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪ ﺷﻜﻮﻓﻪﻫﺎي درﺧﺖ ﺑِﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺗﻲ ﻛﻪ ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي دور را در او‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻟﻘﻤﻪاش را ﻧﺠﻮﻳﺪه ﻗﻮرت داد و ﺳﺮﻳﻊ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻋﻤﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﺑﺒﻴﻨﻪ ﻛﻪ اﻳﻦﻫﻤﻪ‬
‫زﻧﺪه ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻢ‪ .‬اونﺟﺎ دﻳﮕﻪ ﭘﺎيﺑﻨﺪ ﺷﺪم‪ .‬از ﻛﺘﺎبﻫﺎ و‬ ‫آدم ﻳﻪﻧﻈﺮ دﻳﮕﻪ دارن‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺮدم رو ﺑﭙﺬﻳﺮه‪ .‬ﺧﻮدش رو ﻋﻼﻣﻪي دﻫﺮ ﻣﻲدوﻧﻪ و‬
‫ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻛﺘﺎبﺧﻮﻧﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻢ دﻳﮕﻪ دل ﺑﻜﻨﻢ‪ .‬ﺑﺨﺶ ﺑﺰرﮔﻲ از زﻧﺪﮔﻴﻢ رو اونﺟﺎ‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻪ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎن ﺑﻪ ﭘﺎش ﺑﻴﻔﺘﻦ و ﻣﺜﻞ اون ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻦ‪«.‬‬
‫ﻣﻲﮔﺬروﻧﻢ‪ .‬ﻫﻔﺘﻪاي ﻳﻚ روز ﻫﻢ ﺑﭽﻪﻫﺎي ﭘﺮورشﮔﺎه ﻣﻴﺎن اونﺟﺎ و ﻣﻦ ﺑﺮاﺷﻮن ﻛﺘﺎب‬ ‫ﻧﺎدر ﻫﻢﭼﻨﺎنﻛﻪ ﻟﻘﻤﻪاش را ﻣﻲﺟﻮﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺎ دﻫﺎﻧﻲ ﭘﺮ اداﻣﻪ داد‪ » :‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ آدم ﺗﻮي‬
‫ﻣﻲﺧﻮﻧﻢ‪ .‬ﺗﻮي ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻋﺎدت ﻛﺮدم‪ .‬از ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻢ ﺟﺪا ﺑﺸﻢ‪«.‬‬ ‫اﻧﻘﻼب ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪن‪ ،‬ﻳﻪ دوﻧﻪ آخ ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﻮﻗﻊ داره ﻛﻪ واﺳﻪي ﻻﻏﺮ ﺷﺪﻧﺶ ﻣﺎ دل‬
‫ﻓﺮﻫﺎد ﻛﻪ ﺳﭙﻴﺪي ﻣﻮ و ﭘﻴﺮي زودرس ﺣﺘﻲ در ﻣﻮي ﺳﺒﻴﻞ ﭘﺮﭘﺸﺖ و اﺑﺮوﻳﺶ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ‬ ‫ﺑﺴﻮزوﻧﻴﻢ!«‬
‫ﻣﻲﺧﻮرد‪ ،‬اﺑﺮوﻫﺎ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﺣﺎﻻ ﭼﺮا ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ؟«‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬اون ﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰده و ﺷ‪‬ﻜﻮِه و ﺷﻜﺎﻳﺘﻲ ﻧﻜﺮده‪ .‬ﻣﻦ دارم ﻣﻲﮔﻢ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﮔﻞ ﻗﺎﻟﻲ دوﺧﺖ‪ ،‬آﻫﻲ ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﻤﻴﻦﻃﻮري!«‬ ‫ﻛﻪ ﺑﻪﻧﻈﺮم ﻣﺮﻳﺾ ﻣﻴﺎد‪«.‬‬
‫ﻓﺮﻫﺎد ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﻤﻴﻦﻃﻮري ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺷﻪ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻴﺰي دﻟﻴﻠﻲ داره‪ .‬راﺳﺘﻲ ﭼﺮا ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن‬ ‫ﻧﺎدر ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺗﻜﻪﻫﺎي ﻏﺬا از دﻫﺎﻧﺶ ﺑﻴﺮون ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬اول‬
‫اﺟﺎزه ﻧﻤﻲده ﺧﻮاﻫﺮا ﺑﻴﺎن اﻳﻦﺟﺎ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ رو اﺟﺎزه ﻣﻲده؟«‬ ‫ﺑﻔﻬﻢ ﻛﻪ ﻣﻦ ﭼﻲ ﻣﻲﮔﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﻋﻤﻪت دﻓﺎع ﻛﻦ‪ .‬آﺧﻪ ﻳﻚﺑﺎر ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺮه راهﭘﻴﻤﺎﻳﻲ‪.‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را از ﻻﺑﻪﻻي درﺧﺘﺎن ﻗﻄﻮر ﺑﺎﻏﭽﻪ دﻧﺒﺎل‬ ‫ﻫﻤﻪي ﻣﺮدم‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻢ راهﭘﻴﻤﺎﻳﻲ رﻓﺘﻦ‪ ،‬ﺷﻌﺎر دادن‪ ،‬ﺷﺎه رو اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﺑﻴﺮون‪ ،‬اﻧﻘﻼب ﻛﺮدن‪،‬‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬زﻳﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﻈﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬راس ﻣﻲﮔﻲ دﻟﻴﻞ داره‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎﺷﻪ‬ ‫ﺑﻪاﺳﻼم روي آوردن‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻪي اﻳﻦﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﺗﺄﺛﻴﺮي روي ﻋﻤﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪ .‬واﻟﻪ اﻳﻦ ﻋﻤﻪ‬
‫ﻳﻪوﻗﺖ دﻳﮕﻪ‪ .‬اﻻن ﻧﻤﻲﺧﻮام در ﺑﺎرهش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪«.‬‬ ‫اﮔﻪ از ﺳﻨﮓ ﻫﻢ ﺑﻮد ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪«.‬‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬اﮔﻪ از ﻣﻦ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﺮﻓﻢ ﻗﺴﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲﮔﻢ‪«.‬‬ ‫ﺳﻮﺳﻦ ﻫﻢ در دﻓﺎع از ﺻﺤﺒﺖﻫﺎي ﻧﺎدر ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﺮغ ﻋﻤﻪ ﻳﻪﭘﺎ داره‪ .‬اﮔﻪ ﻫﻤﻪي دﻧﻴﺎ‬
‫ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﮕﻔﺘﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﻪ رازداري ﻣﻌﺮوف ﺑﻮدم‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ آنوﻗﺖﻫﺎ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﻧﻮﺷﺘﻢ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ‬ ‫ﺑﮕﻦ‪ ،‬آﺳﻤﻮن آﺑﻴﻪ‪ ،‬ﻣﻲﮔﻪ ﻧﻪ ﻧﺎرﻧﺠﻴﻪ‪ .‬و ﭼﻮن اﻳﺸﻮن ﻣﻲﮔﻪ آﺳﻤﻮن ﻧﺎرﻧﺠﻴﻪ‪ ،‬ﭘﺲ ﻫﻤﻪﻫﻢ‬
‫اﺻﻼً ﭘﻲﺑﺮدن ﺑﻪ راز او ﻣﺮا ﺑﺮاﻧﮕﻴﺨﺖ ﻛﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ‪ ،‬رازي ﻛﻪ ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻨﺶ را ﺑﻪ ﺷﺮﻓﻢ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮات اﻳﺸﻮن اﺣﺘﺮام ﺑﺬارن و ﻫﻤﻪ ﺑﻴﺎن و ﻧﻈﺮ ﺧﺎﻧﻮم را ﺑﭙﺬﻳﺮن‪«.‬‬

‫‪71‬‬ ‫‪70‬‬
‫ﻓﺮﻫﺎد ﻛﻪ از اﺛﺮ ﺷﺮاب ﺷﻨﮕﻮل ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ ﻛﻪ اﻳﻦﻗﺪر ﭼﺎﺧﺎن ﻧﺒﻮدي ﻋﺰﻳﺰ‬ ‫ﺳﻮﮔﻨﺪ داده ﺑﻮدم‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﮕﻔﺘﻢ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﻓﺮﻫﺎد ﻧﮕﻔﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻮﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺗﺎ ﻫﻤﻪ راز ﭘﺮﺳﺘﻮ‬
‫دﻟﻢ‪ .‬ﻣﻦ از زﻧﺪان ﻛﻪ ﺑﻴﺮون اوﻣﺪم‪ ،‬ﮔﻴﺴﺎي ﺳﻴﺎم روي ﺷﻮﻧﻪﻫﺎم اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺧﻮاﻫﺮ‬ ‫را ﺑﺪاﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻦ ﺑﺎ زﻧﻢ دﺳﺖﺑﻪﻳﻜﻲ ﻛﺮدن و ﺧﻼﺻﻪ دﻣﺎر ﻣﻦ رو در آوردن‪ .‬آﺧﻪ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺪ ﻣﻨﻪ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ‬ ‫در ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ ﻧﻮﺷﺘﻢ‪ ،‬راز ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻴﺖ داد‪ .‬دﻳﮕﺮ راز ﻧﺒﻮد‪ ،‬اﻣﺮي ﺑﺪﻳﻬﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮد ﻛﻪ‬
‫ﻫﻤﻴﺸﻪ زنداداشﻫﺎ و ﺧﻮاﻫﺮﺷﻮﻫﺮﻫﺎ‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﻧﺪارن ﻫﻢدﻳﮕﻪ رو ﺑﺒﻴﻨﻦ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ‬ ‫ﮔﻮﻳﻲ ﻗﺒﻞ از آن ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ آﺷﻜﺎر ﺑﻮد‪.‬‬
‫رﺳﻴﺪه‪ ،‬زﻧﻢ و ﺧﻮاﻫﺮم دوﺳﺖ ﺟﻮنﺟﻮﻧﻲ ﺷﺪن و ﻣﻲﺧﻮان ﺷﺮ ﻣﻦ رو از ﺳﺮﺷﻮن واز‬ ‫در ﻫﻤﺎن ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ دﻳﺪار ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪ دﻟﻢ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬در ﺟﻤﻊ دوﺳﺘﺎن ﺧﻮنﮔﺮم و‬
‫ﻛﻨﻦ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻲ ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑﻴﻦﺷﻮن ﻧﻔﺎق ﺑﻨﺪازم ﺗﺎ ﻳﻚ ﻛﻤﻲ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺿﺮر‬ ‫ﺧﻮشﺳﺨﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺴﺎرﺗﻲ ﺧﺎص در ﮔﻔﺘﺎرش داﺷﺖ‪ .‬ﻧﻈﺮ ﺧﻮد را ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﻲآورد‪،‬‬
‫ﺧﻮدم ﺗﻤﻮم ﻣﻲﺷﻪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﺎزه از ﭘﺲ اﻳﻦ دو ﺗﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﻲآم‪ ،‬اون ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻓﺴﻘﻠﻲ ﻫﻢ‬ ‫ﺑﻲآنﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﺪ‪ .‬ﮔﻪﮔﺎه ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻬﺮان ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﻓﺮﻫﺎد دوﺳﺘﺎﻧﺶ را دﻋﻮت‬
‫ﻗﺎﻃﻲﺷﻮن ﻣﻲﺷﻪ‪ .‬اون ﻛﻪ دﻳﮕﻪ زﺑﻮﻧﺶ ﺗﺎ آﺳﻤﻮن ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻲره‪ .‬از ﭘﺲ اون ﻛﻮﭼﻮﻟﻮﺋﻪ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد و ﻳﺎ ﻫﻤﺮاه ﭘﺮﺳﺘﻮ و دوﺳﺘﺎن ﻛﻮه ﻣﻲرﻓﺘﻴﻢ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ‬
‫دﻳﮕﻪ اﺻﻼً ﺑﺮﻧﻤﻲآم‪«.‬‬ ‫ﻳﻜﻲ از دوﺳﺘﺎﻧﺶ ازدواج ﻛﻨﺪ و ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش ﺳﺮ و ﺳﺎﻣﺎﻧﻲ ﺑﮕﻴﺮد و ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻜﻲ از‬
‫ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪﻳﺪﻳﻢ‪ .‬اﻓﺸﻴﻦ ﻛﻪ ﺑﺎ او در زﻧﺪان ﻫﻢﺑﻨﺪي ﺑﻮد‪ ،‬دﺳﺘﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺑﻲﻣﻮي ﻓﺮﻫﺎد‬ ‫دﻻﻳﻞ اﻳﻦ ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ و ﮔﺮدشﻫﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ﻗﻠﺒﻲ ﻓﺮﻫﺎد ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢ از ﺧﻮاﺳﺖ او‬
‫ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاد از ﮔﻴﺴﺎت ﺑﺮاﻣﻮن ﺑﮕﻲ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺗﻮي زﻧﺪان‬ ‫آﮔﺎه ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻓﺮﻫﺎد ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ و ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ‪ ،‬اﻳﻦﺟﺎ و آنﺟﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫ﺳﺮش ﺷﭙﺶ ﻧﺰده ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﻮدت ﺑﻮدي‪ .‬ﻧﻪ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﺗﻤﻴﺰ ﺑﻮدي‪ ،‬آﺧﻪ ﺷﭙﺶ از ﺳﺮت‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺎﺳﻠﻴﻘﻪ و زﻳﺒﺎ ﻟﺒﺎس ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪ و آراﻳﺶ رﻗﻴﻘﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻫﻞ‬
‫ﺳﺮ ﻣﻲﺧﻮرد‪ ،‬ﻣﻲاُﻓﺘﺎد ﭘﺎﻳﻴﻦ‪«.‬‬ ‫دﻟﺒﺮي ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﺻﺮاﺣﺘﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲراﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﺟﻤﻊ را‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻪ‪ ،‬راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻪ‪ .‬وﻗﺘﻲ از زﻧﺪان دراوﻣﺪ ﻣﻮﻫﺎش ﻫﻤﻮنﺟﻮري‬ ‫ﺑﺮﻣﻲاﻧﮕﻴﺨﺖ‪ ،‬از دﻳﮕﺮﺳﻮي دلﻫﺎ را از ﺧﻮد ﻣﻲراﻧﺪ‪ .‬او راﺑﻄﻪﻫﺎ را در ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬اﮔﺮ‬
‫دﺳﺖﻧﺨﻮرده ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬آﺧﻪ زﻧﺪاﻧﺒﺎن ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺮﺧﺺﻛﺮدﻧﺶ‪ ،‬ﻫﻤﻪ وﺳﺎﺋﻠﺶ رو ﺑﻪش ﭘﺲ‬ ‫ﺑﺎ ﻓﺮﻫﺎد ﻫﻢﻋﻘﻴﺪه ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺻﺮﻳﺤﺎً ﻧﻈﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮد را ﺑﻴﺎن ﻣﻲداﺷﺖ و اﻳﻦ ﻧﺎدﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻦ‬
‫داد‪ ،‬از ﺟﻤﻠﻪ ﻛﻼهﮔﻴﺴﺶ رو‪«.‬‬ ‫راﺑﻄﻪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﺑﺴﻴﺎري ﺧﻮشآﻳﻨﺪ ﻧﺒﻮد‪ .‬از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻓﺎﺻﻠﻪي ﺧﻮد را ﺑﺎ دﻳﮕﺮان‬
‫ﺷﻤﻊ ﻛﻪ ﺟﺎي ﭼﺮاغ را ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﺷﺐ ﻏﻠﻴﻆﺗﺮ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬آوازﺧﻮاﻧﻲ ﺷﺮوع‬ ‫ﺣﻔﻆ ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ دل ﻧﺪﻫﺪ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ازدواج او ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺟﺪاﻳﻲ از ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻏﻠﺐ ﻓﺮﻫﺎد "ﻧﺎزﻟﻲ" را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ و اﻓﺸﻴﻦ "ﻣﺮغ ﺳﺤﺮ"‪ .‬آنﭼﻨﺎن ﺳﻮزﻧﺎك‬ ‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻪ آواﻳﺶ در ﺗﺎر و ﭘﻮدﻣﺎن ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﻟﺬت دلﮔﻴﺮي ﺑﻪ ﻣﻦ دﺳﺖ ﻣﻲداد‪.‬‬
‫دﻟﻢ از ﺷﺎدي و ﻏﻢ ﻟﺐرﻳﺰ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻛﻪ از ﻓﺮط ﻟﺬت ﺑﮕﺮﻳﻢ‪ .‬آوازﻫﺎي‬ ‫ﻓﺮﻫﺎد ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻳﻦ ﺳﺮ ﻛﭽﻞ رو ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻦ ﺑﺎ اﻳﻦ ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﻣﻮي ﺳﻔﻴﺪ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻨﻴﻦ‬
‫ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪي ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻣﺎ در ﻏﻠﻈﺖ ﺷﺐ ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ و ﺷﺐ را در ﺣﺴﺮت ﻋﺸﻖ ﺟﺎري‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺎل زﻧﺪان ﺑﻮده‪ ،‬از دﺳﺖ اﻳﻦ ﺧﻮاﻫﺮ و زﻧﻤﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﻣﻮي ﺳﻔﻴﺪ رو ﻫﻢ دارن‬
‫ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ‪ .‬آواﻳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ از دل ﺑﺮﻣﻲآﻣﺪ و ﺑﺮ دل ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺳﻴﮕﺎر ﺑﻮد و ﺷﺮاب و ﺳﻮز‬ ‫از ﺳﺮم ﻣﻲﻛﻨﻦ‪«.‬‬
‫ﻋﺸﻖ و زﻧﺪﮔﻲ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ!‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻜﺲ ﻋﺮوﺳﻴﻤﻮن ﮔﻮاﻫﻪ ﻛﻪ داﻣﺎد ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﻣﻮ رو ﻫﻢ‬
‫آنﺷﺐﻫﺎ‪ ،‬زﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﺷﺐﻫﺎي زﻧﺪﮔﻲام ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻟﺤﻈﻪﻟﺤﻈﻪاش را ﺑﺎ دل و ﺟﺎن‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪«.‬‬
‫ﻣﻲﺑﻮﺋﻴﺪم‪ ،‬ﻣﻲﭼﺸﻴﺪم و ﭼﻮن د‪‬م ﻓﺮو ﻣﻲدادم‪ .‬رﻳﻪام ﭘﺮ ﻣﻲﺷﺪ از ﻟﺬت و ﻗﻠﺒﻢ ﺗﻴﺮ‬

‫‪73‬‬ ‫‪72‬‬
‫ﺑﺎ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﺑﻲﺗﻔﺎوﺗﻲ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻐﻀﺶ را ﻓﺮوداد‪ .‬او ﻫﻢ از اﻓﺸﻴﻦ‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ از ﺳﻮز‪ .‬زﻣﺎن و ﻣﻜﺎن از دﺳﺘﻢ ﺑﻴﺮون ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﻣﻲﺷﺪم ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬آﻳﻨﺪه و ﺣﺎل و‬
‫ﺧﻮﺷﺶ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﻧﺒﻮد وﻟﻲ دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ از اﺣﺴﺎس او‬ ‫در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﻫﻴﭻ ﻛﺪام آن‪ .‬زﻣﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻮد و ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﻏﻠﻈﺖ ﺷﺐ و ﻏﻠﻈﺖ ﺷﺐ در ﻧﻮر‬
‫ﺑﺎﺧﺒﺮم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻮدش را ﺑﻲﺗﻔﺎوت ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد‪.‬‬ ‫ﺷﻤﻌﻲ ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﺗﭙﺶ ﻫﺴﺘﻲ و اﺣﺴﺎس ﺑﻮدن در آﻣﻴﺰش ﻧﻮر و ﻇﻠﻤﺖ ﺑﻪ اوج ﺧﻮد‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻪ واﺳﻪي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻢ راﻫﻲ ﭘﻴﺪا ﻛﺮد‪ .‬ﻋﺸﻖ ﺧﻴﻠﻲ از درﻫﺎي ﺑﺴﺘﻪ رو‬ ‫ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﺳﺮم را ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪي ﻓﺮﻫﺎد ﻳﻠﻪ ﻣﻲدادم و او ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎﻳﻢ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اواﻳﻞ ﺧﺠﺎﻟﺖ‬
‫ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي اﺷﻚ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﻮج زد‪ .‬ﭘﻜﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻪ ﺳﻴﮕﺎر زد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻓﺮﻫﺎد ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺗﻮي ﺟﻤﻊ ﺳﺮم را روي ﺷﺎﻧﻪاش ﺑﮕﺬارم‪ ،‬ﻛﻢﻛﻢ ﻋﺎدت ﻛﺮد‪ .‬ﮔﻪﮔﺎه دراز‬
‫داداﺷﻤﻪ ﻧﻤﻲدوﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ درك ﻛﻨﻪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ اون‪«.‬‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﺳﺮش را روي ﭘﺎﻳﻢ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ و ﻣﻦ ﺳﺮ و ﺷﺎﻧﻪاش را ﻧﻮازش ﻣﻲﻛﺮدم‪.‬‬
‫اﻓﺸﻴﻦ ﻛﻪ ازدواج ﻛﺮد‪ ،‬ﺷﺐﻧﺸﻴﻨﻲﻫﺎي دوﺳﺘﺎن ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻫﻢ ﺑﻪﻧﻮﻋﻲ ﺑﻪﻫﻢ رﻳﺨﺖ‪.‬‬ ‫اﻓﺸﻴﻦ زﻳﺮ ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺗﻲ ﻛﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪوار ﮔﻮﺷﻪي ﻟﺒﺶ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪،‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ دﻳﮕﺮ ﺧﻮش ﻧﺪاﺷﺖ اﻓﺸﻴﻦ را ﺑﺒﻴﻨﺪ و اﻓﺸﻴﻦ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز دل در ﮔﺮو ﭘﺮﺳﺘﻮ داﺷﺖ‪،‬‬ ‫آرزو ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ او ﻧﻴﺰ ﺳﺮ ﺑﺮ ﭘﺎي ﻣﻌﺸﻮق ﮔﺬارد‪ .‬ﻣﻌﺸﻮق او اﻣﺎ از ﺧﻴﺎﻧﺖ‪ ،‬ﺑﻲوﻓﺎﻳﻲ و‬
‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲ زﻧﺎﺷﻮﻳﻲاش ﻟﻄﻤﻪاي وارد آﻳﺪ‪ .‬ﭘﺲ از ﺳﺎلﻫﺎ ﻛﻪ اﻣﻴﺪش از‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺷﻮم ﻋﺸﻖ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ و ﭼﻨﺎن ﺳﻮزﻧﺎك ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ وﺟﻮدش را ﺑﺎ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻗﻄﻊ ﮔﺮدﻳﺪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻟﻪي زﻳﺒﺎﻳﺶ ازدواج ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻋﺸﻖ رﻗﻢ زدهاﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ او ﻋﺎﺷﻖ اﻓﺸﻴﻦ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻮد و زﻫﺮ آن را در زﺑﺎﻧﻲ ﺗﻠﺦ‬
‫ﻓﺮوﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ .‬او ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺑﺎ اﻓﺸﻴﻦ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ اﻓﺸﻴﻦ دوﺳﺘﺶ دارد‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻳﻚروز ﻓﺮﻫﺎد ﺳﻜﻮت را ﺷﻜﺴﺖ و ﺧﻴﻠﻲ ﺻﺮﻳﺢ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭘﺮﺳﺘﻮ‪ ،‬ﻓﻜﺮ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻗﻠﺒﺶ را در روزﮔﺎري دور‪ ،‬در ﻳﻚ ﻫﻢآﻏﻮﺷﻲ روﻳﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﻣﺮدي ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻋﺸﻖ‬
‫ﻧﻤﻲﻛﻨﻲ ﻛﻪ اﮔﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ ازدواج ﻧﻜﻨﻲ‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﺧﻴﻠﻲ دﻳﺮ ﻣﻲﺷﻪ و اﻣﻜﺎن ازدواج‬ ‫در او ﺑﺎرور ﮔﺸﺖ و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل دﺳﺖ و ﭘﺎي او را ﺑﻪزﻧﺠﻴﺮ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اوج ﻟﺬت و‬
‫رو ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﺸﻪ از دﺳﺖ ﻣﻲدي؟«‬ ‫ﻏﻢ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺬت ﻋﺸﻖ و ﻏﻢ ﺑﻲﭘﺮ و ﺑﺎل ﮔﺸﺘﻦ‪ .‬ﻋﺸﻖ او را در ﺧﺎﻧﻪي ﭘﺪرﻳﺶ زﻧﺪاﻧﻲ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪﻳﺎد ﺣﺮفﻫﺎي ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن‪ ،‬ﭘﺲاز دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻓﺮﻫﺎد‪ ،‬اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻣﻮ ﺑﻪ ﺗﻨﺶ ﺳﻴﺦ ﺷﺪ‬ ‫ﻛﺮد و او را دﻳﮕﺮ ﻳﺎراي ﭘﺮﻳﺪن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺳﺮ ﺧﻢ ﻧﻜﺮد‪ ،‬در ﺑﺮاﺑﺮ‬
‫و ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ از ﺷﺪت ﺳﺮﺧﻮردﮔﻲ ﺗَﻨ‪‬ﺶ داﺷﺖ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬از ﺗﻮ ﺗﻮﻗﻊ ﻧﺪاﺷﺘﻢ داداش‪،‬‬ ‫ﻋﺸﻖ دﺧﺘﺮش‪ ،‬ﺳﺮ ﻓﺮود آورد‪ .‬او ﻳﻚ ﺑﺎر ﻗﻠﺒﺶ را ﺑﺎور ﻛﺮد اﻣﺎ ﺷﻜﺴﺖ ﺧﻮرد‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‬
‫واﻗﻌﺎً ﻛﻪ! رﻓﺘﻲ درس ﺧﻮﻧﺪي‪ ،‬ﭘﻨﺞ ﺳﺎل زﻧﺪان ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻛﺸﻴﺪي‪ ،‬واﺳﻪ ﻋﺪاﻟﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ‬ ‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮﺑﺎر ﺗﻦ ﺑﻪ ﺷﻜﺴﺖ دﻫﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺒﺎرزه ﻛﺮدي ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﻫﻤﻮن ﺣﺮف ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن رو ﺑﺰﻧﻲ؟ از ﻫﺮ ﻛﺴﻲ اﻧﺘﻈﺎرش رو داﺷﺘﻢ‪،‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﻫﺮ ﻋﺸﻘﻲ ﻛﻪ ﺷﻜﺴﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻋﺸﻖ ﻓﺮﻫﺎد ﻣﻦ رو ﺷﻜﻮﻓﺎ ﻛﺮد‪«.‬‬
‫اﻻ از ﺗﻮ داداش‪ «.‬و ﺑﺮاي آنﻛﻪ ﻛﺴﻲ اﺷﻜﺶ را ﻧﺒﻴﻨﺪ در ﺑﺎغ ﺣﻴﺎط ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺗﻠﺨﻲ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻗﻠﺐ ﻣﻦ اﻣﺎ ﭘﮋﻣﺮد‪ .‬از ﻫﺮ ﭼﻲ ﻋﺸﻖ و ﻋﺎﺷﻘﻲﻳﻪ دﻳﮕﻪ ﺣﺎﻟﻢ‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬آﺧﻪ ﭼﺮا ﻧﻤﻲﺧﻮاي ﺑﻔﻬﻤﻴﺶ؟ ﭼﺮا دﻟﺶ رو ﻣﻲﺷﻜﻮﻧﻲ‪ .‬ﺣﺪاﻗﻞ ﻛﺎري ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻪﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮره‪ .‬ﻫﻤﻮن ﻳﻪﺷﺐ واﺳﻪي ﻫﻔﺖ ﭘﺸﺘﻢ ﺑﺴﻪ‪«.‬‬
‫ﻣﻲﺗﻮﻧﻲ ﺑﻜﻨﻲ‪ ،‬اﻳﻨﻪ ﻛﻪ راﺣﺘﺶ ﺑﺬاري‪«.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬اﻓﺸﻴﻦ دوﺳﺘﺖ داره‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ دوﺳﺘﺖ داره‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﭼﺸﻤﺎت رو ﻣﻲﺑﻨﺪي و‬
‫ﻓﺮﻫﺎد ﺑﺎ ﻏﻴﻆ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮاﻫﺮ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﻨﻪ و دل ﻣﻦ ﺑﺮاش‬ ‫آواز ﻣﻲﺧﻮﻧﻲ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻴﻦ ﻣﻲره ﺗﻮ ﺑﺤﺮت ﻛﻪ اﮔﻪ ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﻧﺪوﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻲﻓﻬﻤﻪ‪«.‬‬
‫ﻣﻲﺳﻮزه و ﻧﻪ دل ﺗﻮ‪ .‬ﺑﺒﻴﻦ ﻛﻪ اﮔﻪ ﺧﻮاﻫﺮ ﺧﻮدت ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻴﻜﺎر ﻣﻲﻛﺮدي و ﭼﻲ ﻣﻲﮔﻔﺘﻲ ﺗﺎ‬
‫زودﺗﺮ ﺳﺮ و ﺳﺎﻣﻮن ﺑﮕﻴﺮه‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﻢ ﻣﻴﺎد از اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﺑﺰﻧﻢ؟ ﻣﺎدر ﻛﻪ‬

‫‪75‬‬ ‫‪74‬‬
‫ﻗﻮرت ﻣﻲدي‪ ،‬ﻣﺎل اﻳﻨﻪ ﻛﻪ ﺑﺎﺑﺎت ﺗﻮي دﻋﻮا ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ رو ﻣﻲزده‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ روي ﺿﻤﻴﺮ‬ ‫ﻧﺪارﻳﻢ‪ ،‬ﺑﺎﺑﺎﻣﻮﻧﻢ ﻛﻪ ﭼﻲ ﺑﮕﻢ! اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻓﻜﺮش ﻧﺒﺎﺷﻢ‪ ،‬ﻫﻴﺸﻜﻲ ﺑﻪ ﻓﻜﺮش ﻧﻴﺲ‪ ،‬ﺣﺘﻲ‬
‫ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎﻫﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻛﻪ زود ﻛﻮﺗﺎه ﻣﻲآي‪ .‬ﭼﻨﺪ دﻓﻌﻪ ﻳﻚ دﻋﻮاي ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺑﻜﻨﻲ‪ ،‬اﻳﻦ‬ ‫ﺧﻮدﺷﻢ ﻓﻜﺮ ﺧﻮدش ﻧﻴﺲ‪ .‬ﻓﻜﺮ آﻳﻨﺪهش رو ﻧﻤﻲﻛﻨﻪ‪ .‬آدم ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻮون ﻧﻤﻲﻣﻮﻧﻪ‪،‬‬
‫ﻋﺎدت از ﺳﺮت ﻣﻲاُﻓﺘﻪ‪«.‬‬ ‫ﺧﺼﻮﺻﺎ زن‪ ،‬ﭘﺎ ﺑﻪ ﺳﻦ ﺑﺬاره‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﻣﻮﻧﻪ‪«.‬‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ را ﻛﻪ در ﭼﻬﺮهي ﻓﺮﻫﺎد ﻣﻲدﻳﺪم‪ ،‬ﺟﺎ ﻣﻲزدم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﺧﻮب ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻲ ﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪاي داﺷﺖ؟ ﻓﻘﻂ ﻧﺎراﺣﺘﺶ ﻛﺮدي‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻦ‬
‫ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺟﻠﻮي او ﺑﺎﻳﺴﺘﻢ و ﺣﺮﻓﻢ را ﺑﻪﻃﻮر ﻛﺎﻣﻞ ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﻧﻪ ﺟﻠﻮي او‪ ،‬ﻛﻪ ﺟﻠﻮي‬ ‫ﺑﺎش ﻛﻪ اونﻫﻢ ﻧﻤﻲره ﻓﺮدا ﻋﺮوﺳﻲ ﻛﻨﻪ‪«.‬‬
‫ﻫﻴﭽﻜﺲ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻛﺘﻚﻫﺎي ﭘﺪر روي روح ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺮا ﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮش ﻓﺮا‬ ‫ﻓﺮﻫﺎد ﻧﻔﺲ ﺑﻠﻨﺪي ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲدوﻧﻢ ﭼﻴﻜﺎر ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﺮﭼﻲ ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺬﻳﺮش در ﺑﺮاﺑﺮ ﻫﻤﻪ‪ ،‬آن ﻫﻢ ﺑﺮاي ﻳﻚ ﻋﻤﺮ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪ ،‬اﺛﺮي ﻧﻜﺮد‪ ،‬ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦﻃﻮري اﺛﺮ ﻛﻨﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﻣﻲﮔﻲ ﭼﻴﻜﺎر ﻛﻨﻢ؟ اﻓﺸﻴﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ‬
‫اﻳﻦﻫﻤﻪ ﺳﺎل واﺳﻪش ﺻﺒﺮ ﻛﺮد‪ ،‬راﺿﻲ ﺑﻪ ازدواج ﻧﺸﺪ ﻛﻪ ﻧﺸﺪ‪ .‬اون ﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪ و‬
‫ﻫﻤﺎن ﺷﺐ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ درِ اﺗﺎق ﭘﺮﺳﺘﻮ را زد و اﺟﺎزه ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ وارد ﺷﻮد‪ .‬ﻛﻤﻲ ﻃﻮل ﻛﺸﻴﺪ‬ ‫رﻓﺖ زن ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻧﻤﻲدوﻧﻢ ﭼﻪ ﻛﺎري از دﺳﺘﻢ ﺑﺮاش ﺑﺮﻣﻲآد‪ .‬ﻛﺎش ﻣﻲﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮ و‬
‫ﺗﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﭘﺎﺳﺦ داد‪ .‬ﻣﺪتﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭘﺎ در اﺗﺎق ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﺗﺎق دﻳﮕﺮ آن‬ ‫ﺳﺎﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻴﺶ ﺑﺪم‪ .‬اون ﻣﻮﻗﻊ ﻛﻪ ﻣﻦ زﻧﺪان ﺑﻮدم ﺑﺮام ﭘﻮل و ﻟﺒﺎس ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻧﻈﻢ ﺳﺎﺑﻖ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﮔﺮد و ﺧﺎك ﺑﺮ ﻇﺮوف ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ و روي ﻋﺴﻠﻲ ﻛﻨﺎر ﺗﺨﺖ را‪،‬‬ ‫اوﻟﻴﻦ ﺣﻘﻮﻗﻲ ﻛﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬واﺳﻪي ﻣﻦ ﭘﻮل رﺳﻴﺪ‪ .‬ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻳﻚ ﭘﺸﻴﺰ ﻫﻢ‬
‫ﺑﻪﺟﺰ ﻓﻨﺠﺎن ﭼﺎي‪ ،‬ﻛﺘﺎب ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ آﻫﺴﺘﻪ از روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و روي ﻣﺒﻞ‬ ‫ﺑﺮام ﻧﺪاده ﺑﻮد‪ .‬اﺻﻼ ﻧﻴﻮﻣﺪ ﺑﺒﻴﻨﻪ ﭼﻴﺰي اﺣﺘﻴﺎج دارم ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﻳﻚ‬
‫ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺳﻴﮕﺎري در آورد و آﺗﺶ زد‪ .‬ﻫﻨﻮز ﭘﻜﻲ ﺑﻪ آن ﻧﺰده ﺑﻪ ﺳﺮﻓﻪ اﻓﺘﺎد‪ ،‬ﺳﺮﻓﻪاش ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺎر ﻫﻢ ﻣﻼﻗﺎت ﻣﻦ ﻧﻴﻮﻣﺪ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ زﻧﺪاﻧﻲ ﺷﺪن ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﺎﻋﺚ ﺳﺮاﻓﻜﻨﺪﮔﻲ ﺧﻮﻧﻮادهﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻨﺪ آﻣﺪ‪ ،‬ﭘﻜﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻪ ﺳﻴﮕﺎر زد و دود را ﺣﻠﻘﻪﺣﻠﻘﻪ ﺑﻴﺮون داد‪ .‬ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻳﺎد‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ راه ﻣﻲاوﻣﺪ ﺗﻬﺮون ﻣﻼﻗﺎت و واﺳﻪم ﻟﺒﺎس و ﭘﻮل ﻣﻲداد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻣﻦ‬
‫ﭼﻴﺰي اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺳﻴﮕﺎر را ﺗﻮي زﻳﺮﺳﻴﮕﺎري ﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از ﻗﻔﺴﻪي ﻛﻤﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﻴﺮوﻧﻢ‪ ،‬ﻛﺎري از دﺳﺘﻢ ﺑﺮاش ﺑﺮﻧﻤﻲآد‪ .‬ﻧﻤﻲدوﻧﻢ ﭼﺮا ازدواج ﻧﻤﻲﻛﻨﻪ‪ .‬ﻧﻤﻲدوﻧﻢ ﭼﺮا ﺗﻮ‬
‫ﺷﻴﺸﻪي ﻛﻬﻨﻪاي ﺑﻴﺮون آورد‪ .‬دو ﺗﺎ ﮔﻴﻼس روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺷﺮاب ﻛﻬﻨﻪ را ﺑﺎ دﻗﺖ‬ ‫اون ﺷﻬﺮ ﻛﻮﭼﻴﻚ ﻣﻮﻧﺪه‪ .‬ﻧﻤﻲدوﻧﻢ ﭼﺮا ﻓﻜﺮ زﻧﺪﮔﻲ واﺳﻪي ﺧﻮدش ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آدم ﻫﻤﻴﺸﻪ‬
‫ﺗﻤﺎم ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد و ﻫﺮ دو در ﺳﻜﻮﺗﻲ ﻟﻄﻴﻒ‪ ،‬ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را‬ ‫ﻛﻪ ﺟﻮون ﻧﻤﻲﻣﻮﻧﻪ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎي ﺳﻔﻴﺪ ﻛﻪ اوﻣﺪن‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﺗﺸﻜﻴﻞ زﻧﺪﮔﻲ ﺑﺪه‪ .‬ﻛﺎش‬
‫ﻣﻲﭘﺎﺋﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﺸﺴﺖ‪ ،‬ﻧﺨﺴﺖ ﭘﻜﻲ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻪ ﺳﻴﮕﺎري ﻛﻪ ﺗﻮي زﻳﺮﺳﻴﮕﺎري دود‬ ‫ﻣﻲﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﻛﺎري ﺑﺮاش ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺣﺮﻓﻲ ﻫﻢ ﺑﺰﻧﻢ ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﻲﺷﻪ‪ .‬ﻛﺎش ﻛﻪ ﻛﺎري از دﺳﺘﻢ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬زد و دو ﮔﻴﻼس را از ﺷﺮاب ﭘﺮ ﻛﺮد‪ .‬ﺷﺮاب رﻧﮓ و ﺑﻮي ﻏﻠﻴﻈﻲ داﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻮﻳﺶ‬ ‫ﺑﺮﻣﻲاوﻣﺪ‪«.‬‬
‫ﻣﺴﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫» ﭼﺮا‪ ،‬ﻛﺎري از دﺳﺘﺖ ﺑﺮ ﻣﻴﺎد‪ ،‬ﺑﻔﻬﻤﺶ‪ .‬ﺳﻌﻲ ﻛﻦ ﺑﻔﻬﻤﻴﺶ‪«.‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻀﻄﺮب ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﺨﻮرﻳﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻲ ﺑﻔﻬﻤﺶ؟ آﺧﻪ ﭼﻪﺟﻮري؟«‬
‫ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺗﻮ‪ «.‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺎل ﺟﺎم ﺷﺮاﺑﻲ در دﺳﺖ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ و ﺷﺮاﺑﻲ ﻧﻨﻮﺷﻴﺪه ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻨﻲ ﺑﺴﻴﺎر داﺷﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺮﺟﻴﺢ دادم ﻛﻪ اداﻣﻪ ﻧﺪﻫﻢ‪ .‬اداﻣﻪي آن ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي داد و ﻓﺮﻳﺎد‬
‫ﻫﻢﭼﻮن ﻃﻠﺴﻢﺷﺪهﻫﺎ ﮔﻴﻼس را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﮔﻴﻼﺳﺶ را آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﮔﻴﻼس‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﭘﺲ ﻫﻤﻪي ﻣﺒﺎرزهاي ﻛﻪ ﻛﺮدي ﺷﻌﺎر ﺑﻮده‪ ،‬در ﻋﻤﻞ درﻛﻲ از آن‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ زد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﺘﺮس ﻋﺰﻳﺰم ﺷﺮاﺑﻪ‪ ،‬ﺷﺮاب ﺗﻮ‪ .‬دوﺳﺖ دارم اوﻟﻴﻦ ﺷﺮاﺑﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﺷﻌﺎرﻫﺎ ﻧﺪاري‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎً ﺟﻮش ﻣﻲآورد‪ .‬ﺣﻮﺻﻠﻪي دﻋﻮا ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬از ﺑﭽﮕﻲ ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪم ﺗﺎ‬
‫ﻣﻲﻧﻮﺷﻲ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻨﻮﺷﻲ و در ﺿﻤﻦ ﺷﺮاب ﺧﻮدت رو ﺑﻨﻮﺷﻲ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺣﻘﻢ را ﺑﮕﻴﺮم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺪون دﻋﻮا‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻳﻦﻛﻪ ﺗﻮ ﺣﺮﻓﺖ رو‬

‫‪77‬‬ ‫‪76‬‬
‫ﺑﺎزﻣﻲﮔﺸﺖ ﺗﺎ او ﭘﻨﺎه ﮔﻞﭘﺮي را ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻧﻤﻲﺗﺎﺑﻴﺪ‪ .‬ﻛﻮدك ﻃﺒﻴﻌﺖ در ﺳﺘﻴﺰ ﻣﺮگ و زﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ﻟﺒﺶ را ﺑﺎ ﺷﺮاب ﺗﺮ ﻛﺮد و ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﺷﺎره ﻛﺮد ﻛﻪ او ﻫﻢ ﻟﺒﻲ ﺗﺮ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻴﻼس را‬
‫دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﻲزد و ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ ﺗﺎ زﻣﻴﻦ دﻫﺎن ﺑﺎز ﻛﻨﺪ و ﺑﻪ او زﻧﺪﮔﻲ زﻣﻴﻨﻲ ﺑﺨﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻮ ﻛﺮد و ﻗﺒﻞ از آن ﻛﻪ ﺑﻨﻮﺷﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺷﻤﺎ‪ ،‬ﻋﻤﻪ‪ «.‬و ﻧﻮﺷﻴﺪ‪.‬‬
‫آﺳﻤﺎن ﺗﻴﺮه و ﺗﺎر در اﻟﺘﻬﺎﺑﻲ ﻣﺮﻣﻮز ﻓﺮورﻓﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﻣﺎ ﺳﻴﻄﺮه داﺷﺖ و ﺑﺲ‪ .‬ﺑﺎد ﺑﺎ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪ ﺗﻪ ﺳﻴﮕﺎرش ﭘﻜﻲ زد و ﭘﺲ از ﺗﻚﺳﺮﻓﻪاي دوﺑﺎره ﮔﻴﻼﺳﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و‬
‫ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺑﺮ آﺳﻤﺎن و زﻣﻴﻦ ﻣﻲﺳﺎﻳﻴﺪ و ﻟﺤﻈﻪاي از ﺗﻜﺎﭘﻮ ﻧﻤﻲاﻳﺴﺘﺎد‪ .‬در ﺷﺎخ و ﺑﺮگ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺗﻮ‪ ،‬دﺧﺘﺮم!«‬
‫درﺧﺖ ﺑِﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪ و ﺗﻨﻪاش را ﺑﻪ رﻋﺸﻪ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻴﺞ و ﻣﺒﻬﻮت ﺷﺮاب را ﺑﻪ دﻫﺎن ﺑﺮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ اداﻣﻪ داد‪ » :‬اﻳﻦ ﺷﺮاب ﺗﻮ و‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺮ ﻣﺰار ﻣﺎدر ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪ ،‬ﻓﺮﻳﺎدش ﺑﺎ ﺗﻴﻚﺗﺎك ﺳﺎﻋﺖ دﻳﻮاري و ﺑﺎد ﺑﻪﻫﻢ‬ ‫ﻫﻢﺳﻦ و ﺳﺎل ﺗﻮﺳﺖ‪ .‬از اﻧﮕﻮر ﺧﻮﻧﻪي ﻣﺎدرﻳﻢ ﻫﺲ‪ .‬اﻳﻦ ﺷﺮاب ﺷﻴﺮهي ﻋﺸﻖ ﺑﻮد و ﺗﻮ‬
‫ﻣﻲآﻣﻴﺨﺖ و ﻓﻀﺎﻳﻲ آﻛﻨﺪه از ﺗﺮس و اﻣﻴﺪ زﻣﻴﻦ را درﺑﺮ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﻪﻫﺎ ﭘﺮدرد و‬ ‫ﺑﺎر ﻋﺸﻖ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﭽﻪي ﺷﺐ ﻳﻠﺪاﻳﻲ دﺧﺘﺮم‪ .‬ﺗﻮ ﭘﻴﺎمآور اﻣﻴﺪ و آﻓﺘﺎﺑﻲ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ آﻓﺘﺎب ﺑﺎش و‬
‫ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺳﭙﺮي ﻣﻲﮔﺸﺖ و ﺗﻴﻚﺗﺎﻛﺸﺎن ﮔﻮﺷﺰد ﻣﺮگ و ﺗﻮﻟﺪي دﻳﮕﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺑﻪ آﺧﺮﻳﻦ‬ ‫ﺑﺪرﺧﺶ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ آﺗﺶ ﺑﺎش و ﮔﺮم ﻛﻦ‪ .‬و ﻣﻬﻢﺗﺮ از ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮدت ﺑﺎش‪ .‬ﻓﻘﻂ‬
‫ﻟﺤﻈﻪﻫﺎي ﺧﻮد ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲداد‪ .‬او آﺧﺮﻳﻦ ﺗﻮاﻧﺶ را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻮان آزﻣﻮد ﺗﺎ ﻛﻔﻪي زﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ﺧﻮدت‪ .‬آﻓﺘﺎب اﮔﻪ ﺧﻮدش رو ﺑﺎور ﻧﻜﻨﻪ‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲدرﺧﺸﻪ‪ .‬آﺗﺶ اﮔﻪ ﺧﻮدش رو ﺑﺎور‬
‫ﺳﻨﮕﻴﻦﺗﺮ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎد ﺑﺎ ﺗﻤﺎم اﺟﺰاﻳﺶ وزﻳﺪ و آنﭼﻨﺎن ﻓﺮﻳﺎدي ﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﻓﺎن ﺗﺒﺪﻳﻞ‬ ‫ﻧﻜﻨﻪ‪ ،‬ﮔﺮﻣﺎﺷﻮ از دﺳﺖ ﻣﻲده‪ .‬ﺗﻮ آﻓﺘﺎﺑﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ .‬ﺧﻮد آﻓﺘﺎب‪ .‬ﭘﺲ ﺧﻮدت ﺑﺎش‪ .‬آﻓﺘﺎب‬
‫ﮔﺸﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ دو ﻋﻘﺮﺑﻪي ﺳﺎﻋﺖ ﻋﺘﻴﻘﻪي دﻳﻮاري روي ﻫﻢ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ دوازده‬ ‫ﺑﺎش‪«.‬‬
‫ﺿﺮﺑﻪ ﻃﻠﻮع ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﺮ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻴﺞ رﻓﺖ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﮔﻴﻼﺳﺶ را ﺗﻤﺎم ﻧﻨﻮﺷﻴﺪه‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﻛﺮد ﻛﻪ دﻧﻴﺎ دور ﺳﺮش‬
‫ﻣﻲﭼﺮﺧﺪ‪ .‬از ﺷﺮاب ﻛﻬﻨﻪ ﻣﺴﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻳﺎ از ﺳﺨﻨﺎن ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺳﺮش ﮔﻴﺞ ﻣﻲرﻓﺖ؟‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎﺗﻨﻲاش ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ او ﻋﻤﻪ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺎدر اوﺳﺖ؟ ﻧﻪ‪ ،‬او ﻣﺴﺖ ﺑﻮد‪ ،‬اﻳﻦ‬
‫ﺳﺨﻨﺎن ﻣﺴﺘﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﺴﺖ ﺑﻮد و ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ و ﻳﺎ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺣﺎل‬
‫و ﻫﻮاي ﻣﺴﺘﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را از ﺧﻮد ﺑﻲﺧﻮد ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬در ﻋﻤﻖ ﭼﺸﻤﺎن ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬اﻧﮕﺎر‬
‫ﻛﻪ ﺟﻮﻫﺮ ﺳﺨﻨﺶ را در ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮔﻨﺠﺎﻧﻴﺪه و در آن ﺷﺮاب ﺳﻴﺎه درﺧﺸﻨﺪه ﭼﻜﺎﻧﻴﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺳﺮﮔﻴﺠﻪي ﻣﻄﺒﻮﻋﻲ ﺑﻮد‪ .‬از ﺧﻮد ﺑﻲﺧﻮد ﺑﻪ ﺳﺨﻨﺎن ﭘﺮﺳﺘﻮ ﮔﻮش ﻓﺮا داد و ﺑﺮاي‬
‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر‪ ،‬ﺳﺨﻨﺎن ﭘﺮﻣﻌﻨﺎي ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﺑﺎ ﮔﻮش ﺟﺎن ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ واژه ﺗﻦ داﺷﺖ‪،‬‬
‫ﺗﺼﻮﻳﺮ داﺷﺖ و او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ آن را ﺑﺒﻴﻨﺪ و ﻟﻤﺲ ﻛﻨﺪ‪ .‬زﻣﺎن و ﻣﻜﺎن ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺧﻮد را از‬
‫دﺳﺖ دادﻧﺪ‪ .‬ﺟﻬﺎن ازﻟﻲ او را در ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ و او ﺑﺎ ﻣﻌﻨﺎ ﻳﻜﻲ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﻮد واژه ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ آﺧﺮﻳﻦ ﺷﺐ ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺑﺮ ﻛﻮﭼﻪﺑﺎغﻫﺎ ﺳﻴﻄﺮه ﻣﻲاﻓﻜﻨﺪ‪ .‬ﻧﻔﺲ در ﺳﻴﻨﻪي زﻣﻴﻦ‬
‫ﺣﺒﺲ ﻣﻲﮔﺸﺖ و درﺧﺘﺎن در ﻛﺎﺑﻮﺳﻲ رﻋﺸﻪآور ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ ﺗﻨﺪﺑﺎد ﻣﻲﻧﺎﻟﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮد و ﺧﺎك و‬
‫ﺷﻦرﻳﺰهﻫﺎ اﻳﻦﺳﻮ و آنﺳﻮ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ زﻣﻴﻦ آنﻫﺎ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‬
‫و ﺑﺎز ﺑﻪ ﺑﺎد ﺑﺎزﻣﻲﮔﺮداﻧﻴﺪ‪ .‬زﻣﻴﻦ ﺧﻮد در ﮔﻴﺮودار ﺳﺘﻴﺰ ﺑﻮد‪ .‬اﺑﺘﺪا ﺑﺎﻳﺪ آراﻣﺶ ﺑﻪ زﻣﻴﻦ‬

‫‪79‬‬ ‫‪78‬‬
‫ﺑﺎران ﺳﻴﻞآﺳﺎ ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪ‪ .‬آب در دﺳﺖاﻧﺪازﻫﺎي ﭘﻴﺎدهرو و ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺟﻤﻊ ﻣﻲﺷﺪ و‬
‫در زﻳﺮ ﭼﺮخﻫﺎي ﺧﻮدرو آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﮔ‪‬ﻞوﻻي ﺑﺮ ﺳﺮ و روي ﻣﺴﺎﻓﺮان ﻣﻨﺘﻈﺮ در‬
‫ﺻﻒﻫﺎي اﺗﻮﺑﻮس و ﺗﺎﻛﺴﻲ ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪ‪ .‬ﻣﺴﺎﻓﺮان ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻫﺮ ﺧﻮدرو ﺧﻮدﺷﺎن‬
‫را ﻋﻘﺐ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ آﺛﺎر ﮔﻞوﻻي ﺑﺮ ﺳﺮ و ﺻﻮرت و ﺟﺎﻣﻪﻫﺎﺷﺎن ﺑﻪ‬
‫ﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻢﻛﻢ ﺑﻪ ﺟﻠﻮي ﺻﻒ رﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ دﺳﺖ در ﺟﻴﺐ ﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﻠﻴﻄﺶ‬
‫را آﻣﺎده ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻠﻴﻄﻲ در ﻛﻴﻔﺶ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﭘﻮل ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ زﻳﺮ آن ﺑﺎران‬
‫ﺳﻴﻞآﺳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮدش را ﭘﻴﺎده ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺎران ﻧﻤﻲﺑﺎرﻳﺪ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد‪،‬‬
‫ﻳﻚﺳﺎﻋﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬اﻣﺎ زﻳﺮ رﻳﺰش ﺗﻨﺪ ﺑﺎران ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﺳﻨﮕﻴﻦ و ﻛﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد و‬
‫ﭘﻴﺎدهروي ﻋﺬابآور‪ .‬ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ از ﻛﺴﻲ ﺑﻠﻴﻂ ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺗﻮاﻧﺶ‬
‫ﺗﻤﺎم ﺷﺪه و درﻫﻢ ﻓﺮو ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﻜﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ از رهﮔﺬري ﻳﻚ ﺑﻠﻴﻂ اﺗﻮﺑﻮس‬
‫ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬ﻏﺮورش اﺟﺎزه ﻧﻤﻲداد از ﻛﺴﻲ ﭼﻴﺰي ﺑﺨﻮاﻫﺪ‪ ،‬ﭼﻪ از آﺷﻨﺎ و ﭼﻪ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ‪ .‬ﻟﺒﺎﺳﺶ‬

‫‪81‬‬ ‫‪80‬‬
‫ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺷﻬﺎب ﺧﻮاب ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻴﺪار ﻫﻢ ﻧﺒﻮد‪ ،‬درﺧﻮد ﻓﺮو رﻓﺘﻪ و ﺳﺎﻛﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ‬ ‫ﺧﻴﺲ و ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭘﺎﭼﻪﻫﺎي ﺷﻠﻮارش‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪم ﺑﻪﻫﻢ ﻣﻲﭼﺴﺒﻴﺪ و راه رﻓﺘﻦ را‬
‫ﻧﻘﻄﻪاي دور و دﺳﺖﻧﻴﺎﻓﺘﻨﻲ را در ﺧﻂ ﻏﺮوب درﻣﻲﻧﻮردﻳﺪ و ﺳﺎﻳﻪي ﻏﺮوب در آﻳﻨﻪي‬ ‫ﻣﺸﻜﻞﺗﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺑﺎران ﺷﻼقوار ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎه رﺳﻴﺪ‪ .‬ﺗﻨﺶ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻮن‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻴﺮه و ﻣﺒﻬﻮﺗﻲ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ از آن آﺗﺶ ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪ و ﺑﺮاي‬ ‫ﭘﻴﻜﺮي ﺗﺎزﻳﺎﻧﻪﺧﻮرده ﺳﺮخ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮﻣﺎ‪ ،‬ﻛﻮﻓﺘﮕﻲ و ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ در ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ وﺟﻮدش رﺳﻮخ ﻛﺮده‬
‫دلﺷﻮرهي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﻘﺶ ﻫﻴﺰم ﺗﺎزه را ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﺎز او را در اﺿﻄﺮاﺑﻲ ﺑﻲﭘﺎﻳﺎن ﻏﺮق‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬دﻟﺶ ﻳﻚ ﺣﻤﺎم داغ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻏﺬاﻳﻲ ﮔﺮم و رﺧﺖﺧﻮاﺑﻲ ﻧﺮم‪ .‬اﻣﺎ ﻓﺮﺻﺘﻲ‬
‫ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ آنروز ﺷﻬﺎب را ﭼﻨﺎن اﻧﺪﻳﺸﻨﺎك ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬او ﻛﻪ ﻫﻤﻮاره ﺷﻮﺧﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪،‬‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺟﺰ ﺗﻜﻪاي ﻧﺎن ﭼﻴﺰي در اﺗﺎق ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎن را ﺑﺎ آب ﻗﻮرت ﻣﻲداد و راﻫﻲ‬
‫ﻣﻲﮔﻔﺖ و ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ‪ ،‬ﺣﺎل آنﭼﻨﺎن در ﺧﻮد ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ دﻳﮕﺮي از ﺧﻮد ﺑﺮوز‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻲداد‪ ،‬ﺗﺼﻮﻳﺮي ﻛﺎﻣﻼ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل واﻗﻌﻲ‪.‬‬ ‫ﻫﻨﻮز ﺧﺸﻚ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻤﺮاه ﺷﻬﺎب ﺑﻪﺳﻮي ﺷﻬﺮ و ﺧﺎﻧﻪي ﻛﻮدﻛﻲ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫دﻟﺶ ﺑﺮاي ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﺳﻮﺳﻦ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد و دﻟﻴﻞ دلﺗﻨﮕﻲاش را درﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﺴﺘﻪ و ﻛﻮﻓﺘﻪ ﺳﺮش را ﺑﺮ ﭘﺸﺘﻲ اﺗﻮﺑﻮس ﻳﻠﻪ داد ﺗﺎ اﻧﺪﻛﻲ ﺑﺨﻮاﺑﺪ اﻣﺎ ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي دور ﺑﺎ‬
‫ﻳﺎدﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ آنﭼﻨﺎن رﻳﺸﻪ دواﻧﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﻪ رﻓﺘﺎر ﻏﻴﺮاﻧﺴﺎﻧﻲ آﻧﺎن را در ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻗﺮار‬ ‫ﺗﺼﺎوﻳﺮي روﺷﻦ در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻫﻴﺠﺎن و وﺣﺸﺖ دروﻧﻲاش‬
‫ﻣﻲداد‪ .‬اﮔﺮ ﻳﻚ ﭘﻮزش‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎن از آﻧﺎن ﻣﻲدﻳﺪ‪ ،‬ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد ﺗﺎ رﻓﺘﺎر‬ ‫ﻣﻲاﻓﺰودﻧﺪ‪ .‬از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ ،‬اﻧﺘﻬﺎي ﺟﺎده در ﻣﻴﺎن ﺗﭙﻪﻫﺎي ﻛﻮﻳﺮ ﮔﻢ ﻣﻲﺷﺪ‪،‬‬
‫ﺳﺎلﻫﺎي اﺧﻴﺮ ﺧﻮاﻫﺮاﻧﺶ را ﺑﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﺑﺴﭙﺎرد‪ .‬ﻛﻨﺠﻜﺎو ﺑﻮد ﺑﺪاﻧﺪ آﻳﺎ ﻏﻴﺒﺖ ﻳﻚﺳﺎﻟﻪي‬ ‫ﺗﭙﻪﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ و ﺑﺰرگ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎز در ﺻﺤﺮاي ﺧﺸﻜﻲ ﻛﻪ ﺑﻮﻳﻲ از‬
‫او اﺛﺮي ﺑﺮ ﺧﻮاﻫﺮاﻧﺶ ﮔﺬارده و آﻳﺎ ﻛﻴﻨﻪﻫﺎ را رﻗﻴﻖﺗﺮ ﻛﺮدهاﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ؟‬ ‫ﺑﻬﺎر ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪ ،‬ﻛﻠﺒﻪﻫﺎي ﮔ‪‬ﻠﻲ ﺣﺎﺷﻴﻪي ﺷﻬﺮﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ را ﻃﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮد و‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﺗﻮﺑﻮس در اﻳﺴﺖﮔﺎه راهآﻫﻦ ﺷﻬﺮ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬دﻟﺶ از ﻫﻴﺠﺎن و وﺣﺸﺖ‬ ‫ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻﮔﺎه ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺑﻴﺴﺖوﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ‬
‫ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺧﺴﺘﮕﻲ دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﭘﻴﺎده ﺑﻪﺳﻮي ﺧﺎﻧﻪ راه ﻣﻲاﻓﺘﺎد ﺗﺎ ﻫﻢ ﺷﻬﺮ را‬ ‫ﻧﺤﺲ زﻧﺪﮔﻴﺶ را ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﭘﺸﺖﺳﺮ ﺑﮕﺬارد اﻣﺎ ﺛﺎﻧﻴﻪﻫﺎ ﻗﺮنﮔﻮﻧﻪ ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ و او ﻫﻨﻮز‬
‫ﺑﺒﻴﻨﺪ و ﻫﻢ راه ﻃﻮﻻﻧﻲﺗﺮ ﺷﻮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد ﻛﺴﻲ او را ﻧﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﺗﺎﻛﺴﻲ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و در‬ ‫در ﭘﻠﻪي اول آن ﻗﺮار داﺷﺖ‪ ،‬در اﺗﻮﺑﻮﺳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺧﺎﻃﺮه‪ ،‬در ﺟﺎدهي‬
‫زﻣﺎﻧﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﻛﻮﺗﺎه ﺑﻪ ﺳﺮ ﻛﻮﭼﻪ رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﻬﺎب ﺗﻤﺎم ﻣﺪت راه ﺳﻜﻮت ﻛﺮده و ﻟﺐازﻟﺐ‬ ‫ﺧﺎﻛﺴﺘﺮي ﻓﺮوﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻪي ﻏﺮوب از ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮهي ﻏﺒﺎرآﻟﻮد ﻏﻤﮕﻴﻦﺗﺮ از‬
‫ﻧﮕﺸﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ اﻓﻜﺎرش در دﻧﻴﺎي دﻳﮕﺮي ﺳﻴﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ آنﻫﻨﮕﺎم ﭼﻨﺎن در‬ ‫ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﭼﻴﺰي در او ﻣﻲﻣﺮد‪ .‬آﺳﻤﺎن ﻟﺒﺎس ﻋﺰا ﺑﺮ ﺗﻦ ﻛﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﻓﻜﺎر و ﻫﻴﺠﺎﻧﺎت ﺧﻮد ﻏﺮق ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻛﻠﻨﺠﺎر دروﻧﻲ او ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺳﺘﻴﺰي ﻛﻪ ﻟﺐ ﻧﮕﺸﺎده‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و ﻧﻔﺴﺶ را در ﺳﻴﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﻛﺮد ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ‬
‫و در ﺳﻜﻮت ﻓﺮوﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫اﺿﻄﺮاﺑﺶ را ﺑﺎ اﻓﻜﺎري ﻧﻮ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺷﻬﺎب ﻧﮕﺎه ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﻲ اﺗﻮﺑﻮس ﻳﻠﻪ داده‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﭼﻪ رﻓﺘﺎري ﺑﺎ او ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻴﭻﻛﺲ ﺑﻴﺶ از او‬ ‫ﺑﻮد و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺧﻮاب اﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﻴﺪار‪ .‬ﻣﻮﻫﺎي ﻛﻮﺗﺎﻫﺶ ﻣﺜﻞ ﻣﺨﻤﻞ ﺳﻴﺎه ﺑﺮ ﮔﺮدي‬
‫ﻧﻤﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ و ﻫﻤﻮاره اﻳﻦ اﻧﺪﻳﺸﻪ از ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﺎ ﺗﺮس و ﺣﺘﻲ ﻧﻔﺮت آﻣﻴﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬در آن‬ ‫ﭼﻬﺮهاش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﺮد‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺟﻮان و ﺟﺬاب ﺑﻮد‪ .‬اﺑﺮوان ﻛﻤﺎﻧﻲ ﺳﻴﺎﻫﺶ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻔﺮﺗﻲ اﺣﺴﺎس ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ وﺣﺸﺖ و اﺿﻄﺮاب دﻣﻲ راﺣﺘﺶ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫زﻳﺒﺎﻳﻲاي زﻧﺎﻧﻪ در ﺧﻮد ﭘﻨﻬﺎن داﺷﺖ و ﻟﺐﻫﺎي ﺳﺮﺧﺶ ﻫﻮس ﺑﻮﺳﻪ را در او زﻧﺪه‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻛﻪ در ﺟﻤﻊ دوﺳﺘﺎﻧﺶ آنﭼﻨﺎن ﺧﻮش و ﺑﺸﺎش ﺑﻮد و ﺧﻨﺪهﻫﺎﻳﺶ ﺑﺎغ را ﭘﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬دﻟﺶ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ رانﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪ رانﻫﺎي او ﺑﭽﺴﺒﺎﻧﺪ و ﺳﺮش را ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪي‬
‫ﻣﻲﻛﺮد ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻤﺴﺮ و ﻣﺎدر ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﺑﺎد ﻛﺘﻚ ﮔﻴﺮد‪ .‬او ﻛﻪ از‬ ‫ﺳﺘﺒﺮ او ﻳﻠﻪ دﻫﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ در آن اﺗﻮﺑﻮس ﺷﺪﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻛﺴﻲ ﭼﻴﺰي‬
‫ﻣﺎدرش ﺑﺎ اﺣﺘﺮام ﻣﻘﺪﺳﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﻤﺴﺮ و دﺧﺘﺮاﻧﺶ را ﺗﺤﻘﻴﺮ و ﺗﻮﻫﻴﻦ‬ ‫ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺎهﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻟﺒﺎس را ﺑﺮ ﺑﺪن ﻣﻲدرد‪ ،‬ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ ﺗﺎ ﻫﺮ آرزوﻳﻲ را در ﻧﻄﻔﻪ ﺧﻔﻪ‬

‫‪83‬‬ ‫‪82‬‬
‫ﻧﺎدر ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻧﺎدر و ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻳﺎﺳﻤﻦ را ﺗﻮي ﺗﻮاﻟﺖ ﭘﺮت ﻛﻨﻨﺪ و‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد و ارزﺷﻲ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﮔﻮﺳﻔﻨﺪاﻧﺶ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮ‪ ،‬ﺗﺼﻮﻳﺮ‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن آنﭼﻨﺎن او را ﺑﻪ زﻳﺮ ﻣﺸﺖ و ﻟﮕﺪ ﺑﮕﻴﺮد ﻛﻪ ﭘﻮﺳﺘﺶ ﻛﺒﻮد و ﺳﻴﺎه ﺷﻮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬ ‫ﺗﺤﻘﻴﺮ‪ ،‬ﺗﻮﻫﻴﻦ‪ ،‬وﺣﺸﺖ و ﻧﻔﺮت ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ او ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻮاره ﺧﺎﻃﺮهي ﺗﻠﺦ ﻟﻪ ﺷﺪن ﻣﺎدر زﻳﺮ‬
‫ﻛﻪ ﺗﻮي ﺣﻤﺎم ﻗﺎﻳﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﺑﻴﺪ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ و ﺻﺪاي ﺑﻪﻫﻢ ﺧﻮردن دﻧﺪانﻫﺎﻳﺶ را‬ ‫ﻟﮕﺪﻫﺎي او و ﻳﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ را زﻳﺮ ﻣﺸﺖ و ﻟﮕﺪﻫﺎﻳﺶ ﺧﺮد ﻣﻲﻛﺮد ﺟﻠﻮي‬
‫ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن اﺗﺎق ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﻲﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ و ﺣﻘﺶ را ﻛﻒ‬ ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ زﻧﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫دﺳﺘﺶ ﺑﮕﺬارد‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﻣﺜﻞ داورﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد و ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮﺑﻪ ﻛﻪ ادﺑﺸﻮن ﻛﻨﻲ ﺗﺎ از‬ ‫ﭘﺎرﻛﻲ ﻛﻮﭼﻚ ﭘﺸﺖ ﻣﺪرﺳﻪي ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻮد ﻛﻪ آنﻫﺎ اﺟﺎزه ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ در آن‬
‫ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻ از راه ﺑﻪدر ﻧﺸﻦ‪«.‬‬ ‫ﺑﺎزي ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎزي و رﻓﺖ و آﻣﺪ در آن ﺑﺮاي دﺧﺘﺮﻫﺎي ﺧﺎﻧﻮاده ﻣﻤﻨﻮع ﺑﻮد و ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن و‬
‫ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ اﺧﻼق اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺣﺲ و ﻋﺎﻃﻔﻪي ﻣﺎدري ﺑﻪ ﻧﻔﺮت و ﺳﺮﻛﻮب‬ ‫ﻧﺎدر اﮔﺮ دﺧﺘﺮﻫﺎي ﺧﺎﻧﻮاده را در آنﺟﺎ ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬دﻣﺎر از روزﮔﺎرﺷﺎن درﻣﻲآوردﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و‬
‫ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﻪ در ﺣﻤﺎم ﻛﻪ رﺳﻴﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﻫﻴﺒﺖ ﭘﺮﺳﺘﻮ روﺑﺮو ﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻳﻚروز دل ﺑﻪ درﻳﺎ زدﻧﺪ و ﻫﻤﺮاه ﻫﻢﻛﻼﺳﻲﻫﺎﺷﺎن ﺑﻪ ﭘﺎرك رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬آﺧﺮ ﺑﻌﻀﻲ از‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻨﺎر در دﺳﺖﺑﻪﺳﻴﻨﻪ ﻣﺤﻜﻢ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻛﻪ ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﺮد ﻧﻠﺮزد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻫﻢﻛﻼﺳﻲﻫﺎي آنﻫﺎ اﺟﺎزه داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻋﺘﻲ در آﻧﺠﺎ ﺑﺎزي ﻛﻨﻨﺪ و‬
‫» ﺑﻪ روح ﻣﺎدرم ﻗَﺴ‪‬ﻤﺖ ﻣﻲدﻫﻢ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ دﺳﺖ ﺑﻪ روي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻜﻨﻲ‪«.‬‬ ‫ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎﻳﺸﺎن ﻣﺸﻜﻠﻲ ﺑﺎ ﺑﺎزي دﺧﺘﺮﻫﺎ در آن ﭘﺎرك ﺟﺪﻳﺪاﻟﺘﺄﺳﻴﺲ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ‬
‫اﻳﻦ را ﮔﻔﺖ و رﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻛﻪ ﻳﻜﻪ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﺎنﻃﻮر دﻗﺎﻳﻘﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ از‬ ‫ﺟﺪﻳﺪي ﺗﺮس و دﻟﻬﺮه در ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن اﻳﺠﺎد ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻳﻦﺟﺎ ﭘﺮ از ﺑﺎﻏﻪ و ﻫﺮ‬
‫ﺳﺎلﻫﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪ او ﺟﻤﻠﻪاي ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر ﭘﺲ از دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻓﺮﻫﺎد و ﻣﺮگ‬ ‫ﻛﺲ ﻣﻲﺗﻮﻧﻪ ﺗﻮي ﺑﺎﻏﺶ ﺑﺎزي ﻛﻨﻪ‪ .‬ﺣﺎﻻ اﻳﻦ ﺳﺮﺳﺮه و ﺗﺎب و دﻣﺒﻚ و دﺳﺘﻚ ﭼﻪﻣﻌﻨﻲ‬
‫ﻫﻤﺴﺮش ﺑﻮد ﻛﻪ ﺟﻠﻮي او اﻳﺴﺘﺎده و ﻫﺮ ﭼﻪ دﻟﺶ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ و ﭘﺲ از آن ﻫﺮﮔﺰ‬ ‫داره؟«‬
‫ﺳﺨﻨﻲ ﺑﺎ او ﺑﻪ زﺑﺎن ﻧﻴﺎورده ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎل ﭘﺲ از اﻳﻦﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﺑﺎ او ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺐ‬ ‫ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬آﺧﻪ ﺗﻮي ﺑﺎغ ﻛﻪ ﺗﺎب و ﺳﺮﺳﺮه ﻧﺪاره‪«.‬‬
‫ﺑﺮﮔﺸﻮد ﺗﺎ او را ﺑﻪ روح ﻫﻤﺴﺮ ﻧﺨﺴﺘﺶ ﺳﻮﮔﻨﺪ دﻫﺪ‪.‬‬ ‫» ﻧﻤﻲﺷﻪ ﺗﻮي ﺑﺎغ ﻗﺎﻳﻢﻣﻮﺷﻚ ﺑﺎزي ﻛﺮد‪ .‬ﺗﻮ ﭘﺎرك ﺳﻨﮕﺎي ﺟﻮرواﺟﻮر داره ﺑﺎ ﻟﻮﻟﻪﻫﺎي‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺟﺎن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪدر ﺑﺮد‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﻪ روي او دﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻜﺮد‪ .‬ﻫﺮﮔﺰ او را ﻧﺰد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﮔﻨﺪه ﻛﻪ ﻣﻴﺸﻪ ﺗﻮش ﻗﺎﻳﻢ ﺷﺪ‪«.‬‬
‫رﻓﺘﺎرش ﺑﺎ او ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاي از ﻣﺸﺖ و ﻟﮕﺪ دردﻧﺎكﺗﺮ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﻛﻪ از آن ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮﺑﻪ‪ ،‬ﺧﻮﺑﻪ‪ ،‬ﺑﺲ ﻛﻨﻴﺪ‪.‬‬
‫ﻳﻚﺳﺎﻋﺘﻲ ﻃﻮل ﻛﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﻄﺮ ﻛﺘﻚﺧﻮردن ﺑﺮﻃﺮف ﺷﺪه و او‬ ‫ﺣﺎﻻ ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﻟﻮﻟﻪ و ﺳﻨﮓ و ﭼﻮب از ﺑﺎغ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ؟ اﻳﻦﻫﺎ ﻫﻤﻪاش واﺳﻪي اﻳﻨﻪ ﻛﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺣﻤﺎم را ﺗﺮك ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻮﺷﻪي اﺗﺎق ﺑﺎ ﺑﺪﻧﻲ زﺧﻤﻲ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﻫﻨﻮز‬ ‫از راه ﺑﻪدر ﺑﺸﻦ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﻮي اﻳﻦ ﭘﺎرك ﻛﻲ ﻣﻴﺮه و ﻛﻲ ﻣﻴﺎد‪ .‬اﻳﻦﺟﺎ رو ﻫﻢ‬
‫ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﻏﻴﻆ و ﻛﻴﻨﻪاي ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﺮا ﻣﻦ؟ ﭼﺮا ﻓﻘﻂ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮان ﺑﻜﻨﻦ ﺗﻬﺮون‪ .‬ﻣﻦ ﭼﻴﺰاي ﺧﻮﺑﻲ در ﺑﺎرهش ﻧﺸﻨﻴﺪم و ﻧﺒﻴﻨﻢ ﻛﻪ دﺧﺘﺮام ﭘﺎﺷﻮﻧﻮ‬
‫ﻣﻦ ﻛﺘﻚ ﺧﻮردم؟ اﺻﻼ ﺗﻮ اول ﮔﻔﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﻳﻢ‪ .‬ﺑﺮو ﮔﻢﺷﻮ ﺑﺎ اون ﻋﻤﻪت ﻛﻪ ﻓﻘﻂ‬ ‫اونﺟﺎ ﺑﺬارن وﮔﺮﻧﻪ ﻗﻠﻢ ﭘﺎﺷﻮن رو ﻣﻲﺷﻜﻮﻧﻢ‪«.‬‬
‫ﺗﻮ رو دوﺳﺖ داره‪«.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎ ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺟﺮأت ﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢﻛﻼﺳﻲﻫﺎﻳﺸﺎن رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا ﺧﻮاﻫﺮش ﻛﺘﻚ ﺧﻮرده و او ﻧﺎﺗﻮان از ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮ‪،‬‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻟﻮﻟﻪﻫﺎي ﺑﺘﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﻌﺮﻳﻔﺶ را ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﻪ ﺷﻜﻠﻲاﻧﺪ و ﺳﻨﮓﻫﺎي ﺧﻮشﻓﺮم ﺑﺎ‬
‫ﺑﻪ راﺣﺘﻲ از ﻣﻌﺮﻛﻪ ﺟﺎن ﺑﻪدرﺑﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﺎﻣﺎن ﻫﻢ ﻓﻘﻂ ﺗﻮ‬ ‫ﺷﻜﻞﻫﺎي ﺟﻮراﺟﻮر ﻫﻨﺪﺳﻲ ﭼﮕﻮﻧﻪ دورادور ﭘﺎرك را ﺗﺰﺋﻴﻦ دادهاﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﺮس و ﻟﺮز‬
‫رو دوﺳﺖ داره‪«.‬‬ ‫دوروﺑ‪‬ﺮ را ﭘﺎﺋﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﺎدر آنﻫﺎ را ﻧﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ از ﺑﺨﺖ‪ ‬ﺑﺪ‪ ،‬دوﺳﺖ‪ ‬ﻧﺎدر آندو را دﻳﺪه و ﺑﻪ‬

‫‪85‬‬ ‫‪84‬‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﻛﺮد‪ .‬آنرا در ﻳﻚ آن‪ ،‬در ﻳﻚ د‪‬م ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ واﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬او را ﻛﺎﻣﻞ درﺑﺮﮔﺮﻓﺖ‪،‬‬ ‫آﻫﺴﺘﻪ ﻛﻨﺎر ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را ﻧﻮازش ﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻳﺎﺳﻤﻦ دﺳﺘﺶ را ﺗﻨﺪ و‬
‫آنﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﺎ او درآﻣﻴﺨﺖ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮه و ﻋﻄﺮ ﺧﺎك ﻳﻜﻲ ﺷﺪ‪ .‬آنﺟﺎ ﺑﻮد و آنﺟﺎ‬ ‫ﺧﺸﻦ ﻛﻨﺎر زد و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را از ﺧﻮد راﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻢ رﻓﺖ و ﺳﺮش را از درﮔﺎه اﺗﺎق ﻋﻤﻪ ﺗﻮ‬
‫ﻧﺒﻮد‪ .‬زﻣﺎن ﻣﻌﻨﺎي ﺧﻮد را از دﺳﺖ داد‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ او ﺧﺎرج از زﻣﺎن و ﻣﻜﺎن در دﻧﻴﺎﻳﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻲﺗﻮﻧﺴﺘﻲ واﺳﻪي ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻫﻢ ﻛﺎري ﺑﻜﻨﻲ و ﻳﺎ ﺑﺬاري ﻛﻪ ﻣﻨﻢ ﻛﺘﻚ‬
‫ﻧﺰدﻳﻚ و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل دور ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ،‬ﺳﻴﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﺑﺴﺘﻪ ﻗﺪم ﺑﺮﻣﻲداﺷﺖ‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫ﺑﺨﻮرم‪«.‬‬
‫ﺑﻪاﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﻪ وﺟﺐﺑﻪوﺟﺐ ﺧﺎك اﻳﻦ ﻛﻮﭼﻪ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ،‬ﻧﻪ! ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﺴﺘﻪ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﻔﺲ ﺑﻠﻨﺪي ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﮔﻞ ﺳﺮخ ﻗﺎﻟﻲ دوﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬واﺳﻪي‬
‫ﻣﻲﺗﻮان ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮه و ﻋﻄﺮ ﺧﺎك ﺑﺎرانزده ﻳﻜﻲ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎ را ﻛﻪ ﻣﻲﮔﺸﺎﻳﻲ‪ ،‬دﮔﺮﺑﺎر اﺳﻴﺮ‬ ‫اون ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﻛﺎري ﻛﻨﻢ‪«.‬‬
‫زﻣﺎن و ﻣﻜﺎن ﻣﻲﺷﻮي‪ ،‬آن ﻫﻢ اﺳﺎرت در ﻳﻚ زﻣﺎن و ﻳﻚ ﻣﻜﺎن‪.‬‬ ‫ﮔﺮاﻣﺎﻓﻮن ﺗﺮاﻧﻪي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﭘﺨﺶ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺗﻮي ﻣﺒﻞ ﺧﺰﻳﺪه و ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ‬
‫ﺟﻠﻮي در ﭼﻮﺑﻲ ﻛﻬﻨﻪاي رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ از ﻟﺨﺘﻲ ﺷﻬﺎب ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ زﻧﮓ در‬ ‫ﺳﺮش را ﻣﻴﺎن دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﺮاﻧﻪ دل و ﺟﺎن ﺳﭙﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫را ﺑﻪ ﺻﺪا درﻧﻴﺎورده اﺳﺖ‪ ،‬اﺑﺮوﻫﺎ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و اﻧﮕﺸﺘﺶ را ﺑﺮ زﻧﮓ ﻓﺸﺎر داد‪ .‬ﭘﺲ از‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﻫﻴﭻ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻲدوﻧﻢ‪ ،‬آﺧﻪ دوﺳ‪‬ﺶ‬
‫دﻗﻴﻘﻪاي ﭘﺎﮔﺮد در ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪاي ﺑﺎز ﺷﺪ و ﭼﻬﺮهي ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن در آن ﻧﻤﻮدار ﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﺪاري‪ .‬اﺻﻼً دوﺳ‪‬ﺶ ﻧﺪاري‪«.‬‬
‫او را ﻛﻪ دﻳﺪ ﭼﻬﺮهاش دﻳﮕﺮ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﺑﺮاﻳﺶ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬او ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻳﺎ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ آﻫﻲ ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺳﺮي ﺑﻪ ﭼﭗ و راﺳﺖ ﺗﻜﺎن داد و ﺑﺎز ﺗﻜﺮار ﻛﺮد‪ » :‬ﻧﻪﻋﺰﻳﺰم‪،‬‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن؟ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن دﻳﮕﺮ ﻛﻮﭼﻚ و اﻓﺘﺎده ﺑﻪﻧﻈﺮش آﻣﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺑﺮاي‬ ‫واﺳﻪي ﻳﺎﺳﻤﻦ از دﺳﺖ ﻣﻦ ﻛﺎري ﺑﺮﻧﻤﻲاوﻣﺪ‪«.‬‬
‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر ﭼﻬﺮهي واﻗﻌﻲ او را ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ رﻳﺰش اﺷﻜﺶ را‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ و ﻛﻨﺠﻜﺎوي ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﭼﺮا؟«‬
‫ﻛﻨﺘﺮل ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را دﻣﻲ در آﻏﻮش ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺪ ﻛﺮدي دﺧﺘﺮم‪،‬‬ ‫اﺷﻚ در ﭼﺸﻤﺎن ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺣﻠﻘﻪ زد و ﺳﻌﻲ ﻛﺮد از رﻳﺰش اﺷﻚ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﻮدداري‬
‫ﺑﺪ ﻛﺮدي‪ .‬ﻣﺎ ازت ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮي ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺗﺎ ﻫﻔﺘﻪي ﭘﻴﺶ ﻛﻪ ﻧﺎﻣﻪت رﺳﻴﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ دﺧﺘﺮي‪،‬‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺳﻮزن را از روي ﮔﺮاﻣﺎﻓﻮن ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﻓﺮوﺧﻮردهاي ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻻن وﻗﺘﺶ‬
‫ﻫﻤﭽﻴﻦ ﻛﺎري ﺑﺎ ﺧﻮﻧﻮادهش ﻧﻤﻲﻛﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻳﻪروزي ﺣﺘﻤﺎً واﺳﻪت ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪«.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﻮش ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ﺟﻠﻮي ﺷﻬﺎب از اﻳﻦ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎ ﭘﻴﺶ آﻳﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ در‬ ‫ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ از ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﺎﺳﺘﻪ ﻧﺸﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﻛﻨﺠﻜﺎوي ﻫﻢ ﺑﻪ آن اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪ‪ .‬در اﺗﺎق‬
‫ﺣﻀﻮر او ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﭘﺎﺳﺦ دﻫﺪ‪ .‬ﺑﺮاي آنﻛﻪ ﺟﺮﻳﺎن ﺻﺤﺒﺖ را ﻋﻮض ﻛﻨﺪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي‬ ‫ﻋﻤﻪ را ﺑﺴﺖ و ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﺑﺎ ﺗﺮدﻳﺪ ﭘﺸﺖ آن اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻗﻬﺮ از آنﺟﺎ دور ﺷﻮد‬
‫زورﻛﻲ ﺷﻬﺎب را ﺑﻪ او ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﺎ ﺷﻬﺎب دﺳﺖ داد و آن دو را ﺑﻪ اﺗﺎق‬ ‫و ﻳﺎ ﺑﺎز ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺎزﮔﺮدد و ﺳﺮش را ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪي ﻋﻤﻪاش ﺑﮕﺬارد و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﺮاﻧﻪي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﮔﻮش ﻓﺮا دﻫﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﮔﺮاﻣﺎﻓﻮن ﺑﺎ ﭼﻨﺎن آﻫﻨﮓ ﻏﻤﮕﻴﻨﻲ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ رﺳﻴﺪ ﻛﻪ او را‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از ﺑﺎغ ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬ﺳﺎﻳﻪي ﺧﻮاﻫﺮاﻧﺶ را از ﭘﺸﺖ ﭘﺮده دﻳﺪ‪ .‬ﻧﺎدر‬ ‫ﺑﺮﺟﺎي ﻣﻴﺦﻛﻮب ﻛﺮد و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ در آن ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺳﺎلﻫﺎي ﺳﻴﺎه‬
‫ﻧﺒﻮد‪ .‬رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺳﺮﺑﺎزي‪ .‬رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺟﻨﮓ‪ .‬ﺟﻨﮓ ﺑﺮاي وﻃﻦ و ﻳﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش‪ ،‬ﺟﻨﮓ‬ ‫درﺑﻪدري‪ ،‬ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ ﺧﺰان را ﺑﺎ ﺧﻮد زﻣﺰﻣﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد و ﺑﺎ ﻳﺎد ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ آنﮔﺎه دﻳﮕﺮ‬
‫ﺑﺮاي اﺳﻼم‪ .‬رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮاي اﺳﻼم ﻋﻠﻴﻪ ﻛﻔﺎرِ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﻛﺸﻮر ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺑﺠﻨﮕﺪ‪ .‬در راﻫﺮو‬ ‫ﭘﺮﻛﺸﻴﺪه‪ ،‬ﺑﺮ ﺳﺎلﻫﺎي ﺳﺨﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻳﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﭼﺎدرﻧﻤﺎز ﮔﻠﺪار ﻧﻮﻳﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ از ﺷﻬﺎب رو ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬از‬ ‫ﻛﻮﭼﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ از ﻋﻄﺮ ﺳﺒﺰ درﺧﺘﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎك ﻧﻴﺰ ﻋﻄﺮ ﺑﺎرانزدهاي داﺷﺖ ﻛﻪ ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي‬
‫زﻳﺮ ﭼﺎدرﻧﻤﺎز ﺑﻪ ﺷﻬﺎب دﺳﺖ داد و ﺑﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ روﺑﻮﺳﻲ ﻳﺨﻲ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻛﻮدﻛﻲ را در او زﻧﺪه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻋﻄﺮ ﺧﺎك ﺑﺎرانزدهي ﻛﻮﭼﻪ ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي دور و دراز را‬

‫‪87‬‬ ‫‪86‬‬
‫» ﺣﺎﻻ اوﻣﺪﻳﻢ و داﻧﺸﮕﺎه ﺣﺎﻻﺣﺎﻻﻫﺎ ﺑﺎز ﻧﺸﺪ‪ ،‬اونوﻗﺖ ﻣﻲﺧﻮاﻳﻦ ﭼﻴﻜﺎر ﻛﻨﻴﻦ؟«‬ ‫ﺳﻜﻮﺗﻲ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺮﻗﺮار ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻴﭻﭼﻴﺰ آن ﻣﺮاﺳﻢ ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎري و ﻋﻘﺪ ازدواج ﺷﺒﺎﻫﺘﻲ‬
‫ﺷﻬﺎب از روي ﻧﺎﭼﺎري ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮب‪ ،‬اونوﻗﺖ دﻳﮕﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮم دﻧﺒﺎل ﻳﻚ ﻛﺎري‪«.‬‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺑﺎ دﺳﺘﻪي ﻣﺒﻞ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬دﻳﮕﺮي ﺑﻪ در و دﻳﻮار ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد و‬
‫» ﭼﻪ ﻛﺎري؟«‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺗﺄﺳﻒ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺎ‪ ،‬ﺧﻮد او ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ را ﺑﺎز ﻛﻨﺪ اﻣﺎ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ از‬
‫» ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻧﺸﺪ داروﺧﺎﻧﻪاي‪ .‬آﺧﻪ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻳﻪ ﺗﺮﻣﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﺗﺎ ﺗﻤﻮم ﻛﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﻛﺠﺎ ﺷﺮوع ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ اﻳﺪهاي ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬واژﮔﺎن ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻪ اﻳﻦﭘﺎ و آنﭘﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ اداﻣﻪي اﻳﻦ ﺑﺎزﺟﻮﻳﻲ ﮔﻮش ﻓﺮا‬ ‫ﻫﻢ ﻧﻪ ﺳﺨﻦ‪ ،‬ﻛﻪ ﻓﻀﺎ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﻛﻪ واژه ﻇﻬﻮر ﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬
‫دﻫﺪ‪ .‬ﻣﺘﻬﻢ را ﺑﺎ ﺑﺎزﺟﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ و اﺗﺎق را ﺗﺮك ﻛﺮد‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻴﺮون‬
‫رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻴﺎ ﺑﺪم ﭼﺎﻳﻲ ﺑﺒﺮي‪«.‬‬ ‫ﺷﻬﺎب زﻳﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ و ﺑﺎ ﻧﮕﺎه از او ﺗﻤﻨﺎ ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﭼﻴﺰي ﮔﻮﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻲآنﻛﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺳﻨﺒﻞ را ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﺗﺎق ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻨﻮز ﺧﺎﻟﻴﻪ؟«‬ ‫ﺳﻜﻮت ﺟﺎنﻛﺎﻫﻲ ﺑﻮد و ﮔﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻﻛﺲ در اﺗﺎق ﺗﺤﻤﻞ آن را ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫» ﻧﻪ‪ ،‬ﻳﺎﺳﻤﻦ اﻻن ﺗﻮﺷﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﻛﻪ رﻓﺘﻲ‪ ،‬اون اﺗﺎق رو واﺳﻪي ﺧﻮدش ﺑﺮداﺷﺖ‪«.‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺳﻨﺒﻞ ﺳﻜﻮت را ﺷﻜﺴﺖ‪ .‬از ﻫﺮ ﻛﺲ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﺟﺰ او‪ .‬اﻣﺎ او ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﻪﻃﺮف آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬از ﻻي در ﺑﺴﺘﻪي اﺗﺎق ﺻﺪاي ﻗﺎهﻗﺎه‬ ‫ﭘﺮﺳﺶ ﺟﺎنﻛﺎه ﺧﻮد‪ ،‬ﺳﻜﻮت ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞﺗﺤﻤﻞ را ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎي آزاردﻫﻨﺪه ﺗﻐﻴﻴﺮ داد‪.‬‬
‫ﺧﻨﺪه و ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﺳﻮﺳﻦ را ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺗﻨﺶ ﻣﻮرﻣﻮر ﺷﺪ‪ .‬او دﻟﺶ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﺗﻨﮓ ﺷﺪه‬ ‫» ﭼﺮا ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺸﺮﻳﻒ آوردﻳﻦ؟ ﻛﺴﻲ رو‪ ،‬ﺑﺰرگﺗﺮي رو ﻧﺪاﺷﺘﻴﻦ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺎن؟«‬
‫ﺑﻮد وﻟﻲ آﻧﺎن ﭘﺲ از ﻳﻚﺳﺎل دوري‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻣﺴﺨﺮهاش ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ ﺑﻴﺮون‬ ‫ﺷﻬﺎب آب دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﺎدرم ﻫﺴﺖ‪ ،‬وﻟﻲ ﺧﻮب دﻳﮕﻪ‪،‬‬
‫آﻣﺪن از اﺗﺎﻗﺸﺎن ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﺗﺎﻗﻲ ﻛﻪ از آنِ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻮد‪ ،‬از آنِ او ﺑﻮد و او دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﭘﺎﺑﻪﺳﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻪ و راه ﺑﺮاش دوره‪ .‬وﮔﺮﻧﻪ ﺧﻴﻠﻲ دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻴﺎد‪ .‬ﺑﺮادرم ﻫﻢ رﻓﺘﻪ‬
‫ﻳﻚ ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﻗﺪم ﺑﺮ ﻓﺮش آن ﺑﮕﺬارد و ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ را ﺗﺠﺴﻢ ﺑﺨﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺴﺎﻓﺮت‪ .‬ﺑﻪﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ‪«.‬‬
‫ﭼﺎي را ﻛﻪ آورد‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻳﺦ راﺑﻄﻪ ﻛﻤﻲ آب ﺷﺪه و ﺷﻬﺎب و ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﮔﺮم‬ ‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﮔﻠﻮﻳﺶ را ﺻﺎف ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺷﻤﺎ ﭼﻪﻛﺎره ﻫﺴﺘﻴﺪ؟«‬
‫ﺻﺤﺒﺖاﻧﺪ‪ .‬ﺳﺌﻮال و ﺟﻮاب ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ در ﺑﺎرهي ﺑﺎغ و ﮔﻞ و ﮔﻴﺎه ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬ ‫» داﻧﺸﺠﻮي ﭘﺰﺷﻜﻲ‪ .‬ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻮﻧﺪه ﺗﻤﻮم ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻳﻪ ﺗﺮﻣﻢ ﻣﻮﻧﺪه‪ .‬ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ‬
‫ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﻧﮕﺎه ﺗﺸﻜﺮآﻣﻴﺰي ﺑﻪ ﺷﻬﺎب اﻓﻜﻨﺪ و اﻣﻴﺪوار ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎم ﺷﺎم‪ ،‬ﺣﺎﺿﺮﻳﻦ‬ ‫ﺧﻮردش ﺑﻪ ﺗﻌﻄﻴﻠﻲ داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ اﻻن ﺗﻤﻮم ﻛﺮده ﺑﻮدم‪«.‬‬
‫ﺑﺮ ﺳﺮ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ و ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻧﭙﺮدازﻧﺪ‪ .‬ﺻﺤﺒﺖ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ روز‪،‬‬ ‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن اﺑﺮوﻫﺎ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اوﻣﺪﻳﻢ و داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ ﺑﺎز ﻧﺸﺪن‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاﻳﻦ‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﺑﻪﻫﻢ رﻳﺰد و ﭘﻨﺪاري ﻫﻤﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺳﺮ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع‬ ‫ﭼﻴﻜﺎر ﻛﻨﻴﻦ؟«‬
‫ﺣﺮﻓﻲ زده ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺷﻬﺎب ﻛﻪ ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪ ﺑﺮ ﻟﺮزش ﺻﺪاﻳﺶ ﻏﻠﺒﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻛﻪ ﺑﺴﺘﻪ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺮاي ﭼﻴﺪن ﺳﻔﺮهي ﺷﺎم ﺑﻪ ﺳﻨﺒﻞ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﺪ‪ .‬آنﭼﻨﺎن‬ ‫ﻧﻤﻲﻣﻮﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﺎز ﻣﻲﺷﻪ‪«.‬‬
‫ﺳﻔﺮه ﻣﺨﺘﺼﺮ و ﺳﺎده ﻣﻲﻧﻤﻮد ﻛﻪ اﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ او ﻧﺒﻮد‪ .‬از ﺷﻬﺎب ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫» ﭼﻪﻃﻮري ﻣﻲﺧﻮاﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲﺗﻮن رو ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻛﻨﻴﻦ؟«‬
‫ﺣﺪس ﻣﻲزد ﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ و آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎزدﻳﺪ ﺷﻬﺎب از ﺧﺎﻧﻮادهي اوﺳﺖ و آﻧﺎن اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ‬ ‫ﺷﻬﺎب ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﻣﺘﻬﻢ در دادﮔﺎه ﻣﻮرد ﺑﺎزﺟﻮﻳﻲ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻛﻤﻲ ﺗﺄﻣﻞ‬
‫ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎه ﺗﺤﻘﻴﺮآﻣﻴﺰي ﺑﻪ ﺳﻨﺒﻞ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ دﻟﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻳﻚﺳﺎﻟﻲ رو ﻣﻲﺗﻮﻧﻴﻢ ﭘﻴﺶ ﻣﺎدرم ﺑﻤﻮﻧﻴﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻛﻪ درﺳﻢ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ‪ ،‬راﺣﺖ ﻛﺎر‬
‫ﭘﺲ از دﻗﺎﻳﻘﻲ ﺳﻨﺒﻞ ﻫﻤﻪ را ﺑﻪ ﺻﺮف ﻏﺬا ﺗﻌﺎرف ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺮﻓﺖ‪ .‬ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﻮد و ﻧﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮم و ﺟﺪا ﻣﻲﺷﻴﻢ‪«.‬‬

‫‪89‬‬ ‫‪88‬‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬واﻟﻪ ﻛﻪ از ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻢﺗﺮه‪«.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻧﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻴﺶ از آن ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻜﺸﺪ و ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ اﻳﻦ‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ﺑﺎ ﺗﺮدﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻪش ﻓﻴﻠﻤﻪ؟«‬ ‫ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ ﺣﻘﻴﺮاﻧﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺎدر ﺑﺎ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻳﺎ ﻓﻴﻠﻤﻪ‪ ،‬ﻳﺎ ﻛﻪ رواﻧﻲ ﺷﺪه‪ .‬رواﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻮد‪ ،‬رواﻧﻲﺗﺮ ﺷﺪه‪.‬‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﺳﻮﺳﻦ ﻫﻢ ﺳﺮ ﺳﻔﺮهي ﺷﺎم ﻧﻴﺎﻣﺪﻧﺪ‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻً در ﻫﻤﺎن آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎﻣﺸﺎن را‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻢ ﻛﻪ از اول ﻋﻘﻞ ﺗﻮي ﻛﻠﻪش ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺷﺪه ﻧﺪﻳﻤﻪش‪«.‬‬ ‫ﺻﺮف ﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺸﻮﻧﺪ ﻛﻪ ﻛﻨﺎر ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﺮ ﻳﻚ ﺳﻔﺮه ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻲاﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از رﻓﺘﻦ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﺰد ﭘﺰﺷﻚ ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺰﺷﻜﻲ را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ آورد‪.‬‬ ‫دﻟﺶ را ﺑﻪ درد آورد‪ .‬آﺧﺮ ﻣﮕﺮ او ﭼﻪ ﻛﺮده ﺑﻮد؟‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد او را ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ راه دﻫﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ اﺷﻚ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﻛﻪ دﻳﺪ‪ ،‬رﺿﺎﻳﺖ داد‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﻳﺎد ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻫﻤﻪﺟﺎي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮي او را ﻣﻲداد و ﺧﺎﻃﺮهي او را ﺑﺮاﻳﺶ زﻧﺪه‬
‫دﻳﺪن ﭘﺰﺷﻚ ﺗَﻨ‪‬ﺶ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي ﺑﺪﻧﺶ را ﻓﺮاﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﻨﻴﺪ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻳﺎد آورد‪ ،‬زﻣﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ از ﺳﻮي ﻫﻤﻪي اﻓﺮاد ﺧﺎﻧﻮاده ﻃﺮد ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪،‬‬
‫و ﺑﺮاي ﻧﺸﻨﻴﺪن ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺨﻨﺎن‪ ،‬ﺗﺎ ﺣﺎل ﻧﺰد ﭘﺰﺷﻚ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻮاده آﻣﺪن ﭘﺰﺷﻚ را ﻫﻢ‬ ‫ﺣﺘﻲ از ﻃﺮف او‪ ،‬او ﻛﻪ دﺧﺘﺮش ﺑﻮد و ﺗﻨﻬﺎ در آﺧﺮﻳﻦ روزﻫﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ راز ﺑﺰرگ ﭘﻲ ﺑﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺷﻮﺧﻲ و ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺑﺮﮔﺰار ﻛﺮد‪ .‬ﭘﺰﺷﻚ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﺑﻪ ﺑﻴﺮون از اﺗﺎق راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻛﺮد و در را‬
‫ﺑﺴﺖ ﺗﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ در اﻳﻮان ﺑﻪ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺧﻮاﻫﺮان و ﺑﺮادرش ﮔﻮش‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ و ﺳﺮاﻓﻜﻨﺪﮔﻲ ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻣﺎ ﻣﻦ دﻟﺖ رو ﺷﻜﻮﻧﺪم‪ .‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ دﻟﺖ رو‬
‫ﻓﺮاﻣﻲداد و ﺑﺎ دﻟﻲ زﺧﻤﻲ ﻛﻴﻨﻪي آﻧﺎن را ﺑﻪدل ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺑﺎ او ﺣﺮف ﻧﻤﻲزدﻧﺪ‪ .‬از‬ ‫ﺷﻜﻮﻧﺪم‪«.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ ﻫﻢدم ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺟﻮاب ﺳﻼﻣﺶ را ﻫﻢ ﻧﻤﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺣﻠﻘﻪﺣﻠﻘﻪ دود ﺳﻴﮕﺎرش را ﺑﻴﺮون داد و ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﺣﻠﻘﻪﻫﺎ را دور‬
‫ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﺑﺰرﮔﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻤﻪ ﻣﻄﺮود ﺑﻮد و او ﺑﺎ ﺷﻜﺴﺘﻦ ﺳﺪ اﻧﺰواي ﭘﺮﺳﺘﻮ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻲزد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﺗﻠﺨﻪ‪ .‬ﻛﻮﺗﺎه و ﺗﻠﺦ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻠﺨﻴﺶ‪ ،‬ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ رو ﻧﻤﺎﻳﺎن‬
‫ﻃﺮدﻛﻨﻨﺪﮔﺎن "ﻧﻪ" ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ او ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺻﻒ ﻣﻨﺰويﺷﺪﮔﺎن ﭘﻴﻮﺳﺖ و ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ .‬اﻻن ﻛﻪ ﭘﻴﺸﻢ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻲ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﻨﻪ؟«‬
‫ﻫﻤﺮاه ﻋﻤﻪ‪ ،‬ﻣﻮرد ﻃﺮد و ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺑﺎﻧﺪ ﻃﺮدﻛﻨﻨﺪه ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ در ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ‪،‬‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺧﻴﻠﻲ ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻪﮔﺎه ﺑﻪﻫﻨﮕﺎم راه رﻓﺘﻦ‪ ،‬زﻣﻴﻦ ﻣﻲاﻓﺘﺎد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ‬
‫ﺻﻒﺑﻨﺪيﻫﺎي ﺧﺎﻧﻪ در ﺑﺮاﺑﺮش ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬در ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻊﮔﻴﺮي ﻣﻘﻄﻌﻲ‪ ،‬در اﻇﻬﺎر‬ ‫وﺣﺸﺖ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﺮو دﻛﺘﺮ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻪﭼﻴﺰي ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬
‫ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ زﻧﻲ در ﺣﺎل ﻣﺮگ‪ ،‬زﻧﺪﮔﻲاش ﺑﺎ ﻗﻬﺮ و اﻧﺰوا ﮔﺮه ﺧﻮرد‪ .‬او ﺑﻪ وﺣﺪت ﺑﺎﻧﺪ ﺿﺮﺑﻪ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺳﺮي ﺗﻜﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮدم ﻣﻲدوﻧﻢ ﭼﻪﻣﻪ‪ .‬ﭼﻴﺰﻳﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪«.‬‬
‫زده و اﺣﺴﺎﺳﺎت آﻧﺎن را ﺟﺮﻳﺤﻪدار ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻬﻢ اﻳﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻮردﻫﺎ ﺳﻨﮓدﻻﻧﻪ و‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ اﺻﺮار ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻳﻪ دﻛﺘﺮ رﻓﺘﻦ ﻛﻪ ﺿﺮري ﻧﺪاره‪«.‬‬
‫ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﻬﻢ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ اﺗﺤﺎد ﻣﻘﺪس ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﺮﺟﺎي ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬وﻟﻲ او‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﭘﻜﻲ ﺑﻪ ﺗﻪﺳﻴﮕﺎرش زد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬دﻛﺘﺮا آدمرو اﻟﻜﻲ ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻦ زﻳﺮ ﭼﺎﻗﻮ‪ .‬دو‬
‫رواﺑﻂ را زﻳﺮ ﭘﺎي ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬رواﺑﻂ را ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﺿﻮاﺑﻂ زﻳﺮ ﭘﺎي ﮔﺬارده ﺑﻮد و اﻳﻦ ﻋﻤﻞ‬ ‫روز زﻧﺪﮔﻲ رو ﺑﻪ آدم ﺗﻠﺦ ﻣﻲﻛﻨﻦ‪ .‬ﺣﻮﺻﻠﻪ داري؟«‬
‫ﺑﺮاي ﻫﻴﭻ ﺑﺎﻧﺪﺑﺎزي ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺮاي اﻓﺮادي ﻛﻪ در ﺑﺎﻧﺪ و ﺑﺎ ﺑﺎﻧﺪ ﻋﻤﻞ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﻪزودي راهرﻓﺘﻦ ﻫﻢ ﺑﺮاﻳﺶ ﻣﺸﻜﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﻏﺬاﻳﺶ را ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺮاﻳﺶ ﻣﻲﺑﺮد و ﺑﺮاي‬
‫ﻣﺴﺌﻠﻪي اﺻﻠﻲ راﺑﻄﻪ اﺳﺖ و او ﺑﻪ اﻳﻦ راﺑﻄﻪ وﻓﺎدار ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺗﻮاﻟﺖ رﻓﺘﻦ‪ ،‬زﻳﺮ ﺷﺎﻧﻪاش را ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اﻣﺎ در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﻫﻢ ﻧﺎدر ﻛﻪ ﺧﻮدش را ﺑﺮاي‬
‫دوﺳﻪروزي ﭘﺲ از آنﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺤﺚ ﻣﺮﻳﻀﻲ ﭘﺮﺳﺘﻮ را راه اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﺎدر ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬ ‫رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎزي آﻣﺎده ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻋﻤﻪ اﻟﻜﻲ ﺧﻮدش رو زده ﺑﻪ ﻣﺮﻳﻀﻲ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﻪش‬
‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺷﻨﻴﺪم ﺗﻮي ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎ ﭼﭙﻲﻫﺎ رﻓﻴﻘﻲ و ﻃﺮفداري اونﻫﺎ رو ﻣﻲﻛﻨﻲ؟!«‬ ‫ﺗﺮﺣﻢ ﻛﻨﻦ‪ .‬ﺑﺒﻴﻦ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ رو از اﻳﻦرو ﺑﻪ اونرو ﻛﺮده‪ .‬ﻓﻘﻂ ﮔﻮﺷﺶ ﺑﻪ ﻋﻤﻪ ﺑﺪهﻛﺎره و دﻳﮕﻪ‬
‫ﻫﻴﭻ‪«.‬‬

‫‪91‬‬ ‫‪90‬‬
‫ﻧﺎدر ﻛﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺧﻮردي را ﺑﻪﻫﻴﭻ ﻋﻨﻮان ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﮔُﻪ ﺧﻮردي‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﮕﺎه ﺳﺮزﻧﺶآﻣﻴﺰي ﺑﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬از ﻛ‪‬ﻲ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ دوﺳﺖ ﺑﻮدن ﺑﺎ‬
‫ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺮﺑﻮط ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﻣﺮﺑﻮﻃﻲ ﻧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺪم ﻛﻪ اون ﺳﺮش ﻧﺎﭘﻴﺪا‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﻮ روي‬ ‫ﻫﻢﺷﺎﮔﺮديﻫﺎ ﺟﺮﻣﻪ؟«‬
‫ﻣﻦ وايﻣﻴﺴﻲ ﺣﺮومزاده‪ .‬واﻗﻌﺎً ﻛﻪ راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻦ "ﮔﺮگزاده ﮔﺮگ ﺷﻮد"‪ .‬ﮔُﻪ ﺳﮓ ﭼﻘﺪر‬ ‫ﻧﺎدر در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪﺷﺪت ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲﺑﺮد‪ ،‬ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﺑﻠﻨﺪ و ﺧﺸﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﭘﺮرو ﺷﺪه‪ .‬ﺧﺮﭼﻮﺳﻮﻧﻪ واﺳﻪي ﻣﻦ ﻗﺪ ﻋﻠﻢ ﻛﺮده‪ «...‬ﻧﺎدر آنﻗﺪر ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻲاراده‬ ‫» ﻫﻢﺷﺎﮔﺮدي ﺑﺪ ﻣﻲﺗﻮﻧﻪ آدم رو از راه ﺑﻪدر ﺑﺒﺮه‪ .‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﻛﻢﻛﻢ داري از راه ﺑﻪدر‬
‫دﺷﻨﺎم ﻣﻲداد و ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﻲآورد‪ .‬دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺸﺖ و‬ ‫ﻣﻲﺷﻲ‪ .‬اون رﻓﺘﺎر اﻳﻦ ﭼﻨﺪ روزهت ﺗﻮي ﺧﻮﻧﻪ و اﻳﻦﻫﻢ از اﻣﺮوز ﻛﻪ ﺗﺎزه ﺷﻨﻴﺪم‪«.‬‬
‫ﻟﮕﺪﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺣﻮاﻟﻪ دﻫﺪ اﻣﺎ ﺗﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻮد ﺟﺮأت آن را ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ روي ﻣﻴﺰ‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻧﺎﮔﻬﺎن وﺳﻂ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺎدر ﻓﺮﻳﺎد زد‪ » :‬ﺣﺎﻻ ﻣﻲدوﻧﻢ ﻛﻪ ﭼﺮا ﻋﻤﻪ ﺗﻮ رو اﻳﻦﻗﺪر‬
‫ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ و ﻧﻌﺮه ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫دوﺳﺖ داره‪ ،‬ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻣﻲﺑﺮدت و ﻫﻮات رو داﺷﺖ‪ ،‬ﺣﺮومزادهي ﭘﺴﺖ!«‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎز ﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر از وﺣﺸﺖ ﻧﻌﺮهﻫﺎ و ﺧﺸﻢ ﻧﺎدر ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﻓﺮﻳﺎد زد‪ » :‬ﻣﮕﻪ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮدت ﺑﻤﻮﻧﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ؟ ﻳﻪروز‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻪﺟﺎي اﻳﻦﻛﻪ از ﺣﺮومزادﮔﻲش ﺷﺮم ﻛﻨﻪ‪ ،‬ﺗﺎزه ﺷﻴﺮ ﺷﺪه و ﻳﻪ‬ ‫ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻲ رازداري ﻛﻨﻲ؟ اﻻن ﺑﺎﺑﺎت ﻣﻴﺎد ﻣﻦ رو ﻣﻲﻛﺸﻪ‪«.‬‬
‫ﭼﻴﺰيﻫﻢ ﻃﻠﺐﻛﺎره‪ .‬ﺣﺎﻻ دﻳﮕﻪ ﺑﻪ ﻧﺎدر ﻣﺮﺑﻮط ﻧﻴﺴﺖ؟!«‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻪ از ﻫﺮ ﻃﺮف ﻣﻮرد ﺣﻤﻠﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر زد زﻳﺮ ﮔﺮﻳﻪ‪.‬‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻪ‪ ،‬اﺻﻼً از اوﻟﺶ راه ﻣﺎ ﺟﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺎﻓﻴﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ و وﺿﻌﺖ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻲ ﺗﺎ‬ ‫ﺳﻮﺳﻦ ﺑﺎ ﺑﺪﺟﻨﺴﻲ اﺑﺮوﻫﺎ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻢ ﻧﺎزك ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻋﺰﻳﺰ‬
‫ﺑﺒﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﺑﺎ ﻣﺎ ﻓﺮق داري‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺣﻘﻴﺮي‪« .‬‬ ‫دردوﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺮو ﭘﻴﺶ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺗﺎ آﺑﻐﻮرهت ﺑﻨﺪ ﺑﻴﺎد‪«.‬‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ دﻳﮕﺮﺑﺎر دﺧﺎﻟﺖ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﻛﻪ از اﺗﺎﻗﺶ ﺑﻴﺮون‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺳﺮش را از اﺗﺎﻗﺶ ﺑﻴﺮون آورد و ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻛﻪ آﻣﻴﺨﺘﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻓﻪ و ﻧﻔﺲﺗﻨﮕﻲ‬
‫آﻳﺪ‪ ،‬دﺳﺖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﺑﮕﻴﺮد و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮد ﺑﺒﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﺮﻳﺪ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻜﺸﻴﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎﻫﺎ اﻧﺴﺎن ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ‪ .‬دﻟﺘﻮن از ﺳﻨﮕﻪ‪ .‬آدم ﭼﻘﺪر‬
‫از آن روز ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ درهاي ژرف ﺑﻴﻦ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و دﻳﮕﺮان ﺑﻪوﺟﻮد آﻣﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ واژه ﻳﺎ‬ ‫ﻣﻲﺗﻮﻧﻪ ﭘﺴﺖ ﺑﺎﺷﻪ؟! ﻣﮕﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭼﻴﻜﺎرﺗﻮن ﻛﺮده؟ دﻳﻮاري ﻛﻮﺗﺎهﺗﺮ از اون ﭘﻴﺪا ﻧﻜﺮدﻳﻦ ﺗﺎ‬
‫ﺣﺮﻛﺘﻲ اﻳﻦ دره ژرفﺗﺮ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬ﻧﻔﺮت ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﻲ ﺳﺮﺳﺎمآور ﺟﺎي دوﺳﺘﻲﻫﺎ‪ ،‬ﺑﺎزيﻫﺎ و‬ ‫ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﻋﻘﺪهﺗﻮن رو ﺳﺮش ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻨﻴﻦ؟ ﻳﻪﺧﺮده ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﻦ‪ ،‬ﺑﺒﻴﻨﻴﻦ ﻛﻪ اﻳﻦ دﻣﻞﻫﺎي‬
‫ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ را ﮔﺮﻓﺖ و رﻧﮓ ﭼﺮك و ﺧﻮن ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﭘﺎﺷﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﺮﻛﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﻗﻠﺒﺘﻮن رو ﭘﺮ ﻛﺮده از ﻛﺠﺎﺳﺖ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻛﻪ دﻟﻴﻠﺶ ﻧﻪ ﻣﻨﻢ و ﻧﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از وﺣﺸﺖ ﺑﻪﺧﻮد ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ و ﭘﻨﺪاري ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﺒﺮ ﺧﻮﺷﻲ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫اﮔﻪ ﻳﻪ ﺧﻮرده ﺑﻪ ﺧﻮدﺗﻮن زﺣﻤﺖ ﺑﺪﻳﻦ و ﻛﻤﻲ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﻦ‪ .‬ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺑﻪﻧﻈﺮم ﺗﺎ ﺣﺎﻻ‬
‫ﺧﻮد آرزو ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺣﺮف دﻳﮕﺮان درﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ و ﺧﺒﺮ ﺳﻼﻣﺘﻲ او را از دﻫﺎن ﭘﺰﺷﻚ‬ ‫ﻧﻜﺮدﻳﻦ‪ «.‬ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن در اﺗﺎق ﭘﺮﺳﺘﻮ دوﺑﺎره ﺑﺴﺘﻪ و او از ﻧﻈﺮ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺸﻨﻮد‪ .‬ﺣﺲ ﺷﺸﻤﻲ اﻣﺎ ﺑﻪ او ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻠﺮزد‪ ،‬ﺣﺴﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺎم ﻣﺮگ داﺷﺖ و ﺑﺮ‬ ‫ﺳﻜﻮت ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﻴﺰ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﻧﺎدر ﺑﺎ ﻏﻴﻆ ﻏﻠﻴﻈﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ وﺟﻮدش ﺳﻴﻄﺮه اﻓﻜﻨﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫»از ﻓﺮدا ﻧﺒﻴﻨﻢ ﻛﻪ دﻳﮕﻪ ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﭼﭙﻮﻟﻲ راه ﺑﺮي‪ ،‬ﻓﻬﻤﻴﺪي؟«‬
‫ﭘﺰﺷﻚ ﺑﻴﺮون آﻣﺪ‪ .‬در اﺗﺎق ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﺑﺴﺖ و آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻮاﻇﺒﺶ ﺑﺎﺷﻴﺪ‪ ،‬دوﺳﻪ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز از ﺻﺤﺒﺖﻫﺎي ﭘﺮﺳﺘﻮ و دﻳﮕﺮان ﻣﺘﺤﻴﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر ﺟﻠﻮي‬
‫ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ‪ ،‬ﻣﻬﻤﺎﻧﺘﺎن ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ﻧﺎدر اﻳﺴﺘﺎد‪ ،‬ﺗﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺑﺮادر ﺑﺰرﮔﺶ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺪي ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻪ ﺗﻮ اﺻﻼً‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ﻛﻪ ﺷﻮﻛﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻣﮕﻪ اﻟﻜﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﻪ؟«‬ ‫ﻣﺮﺑﻮط ﻧﻴﺴﺖ‪«.‬‬

‫‪93‬‬ ‫‪92‬‬
‫رﻓﺘﻦ ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﺸﻪ‪ .‬دﻟﺶ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻴﺰي از او در ﮔﻴﺘﻲ ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﭘﺰﺷﻚ ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﻠﻨﺪي ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬اﺑﺮوﻳﻲ از روي ﺗﺄﺳﻒ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺧﺎﻃﺮ وﺻﻴﺖ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﺟﻨﺎزهاش را ﺑﺴﻮزاﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻦ اﻳﻨﻪ ﻛﻪ ﺧﻮدش ﻣﻲدوﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺳﺮﻃﺎﻧﻪ و ﺑﺎز ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﮔﻪ‬
‫ﺧﻴﻠﻲ زود اﻗﺪام ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻣﻲﺷﺪ ﻛﺎري ﺑﺮاش ﻛﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﺟﻮونﻫﺎ ﻛﻪ ﺳﺮﻃﺎن ﻣﻲﮔﻴﺮن‪،‬‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﻴﺶ ﻛﻔﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻣﻲﺧﻮاد ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺶ ﻫﻢ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻛﻔﺮ‬ ‫ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻬﺒﻮديﺷﻮن ﻛﻤﺘﺮه‪ .‬ﺑﻪﻫﺮﺣﺎل دﻳﮕﻪ دﻳﺮه‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ اﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﺑﻪ اوﻣﺪن ﻣﻦ ﻧﺒﻮد‪،‬‬
‫ﺑﻜﺸﻮﻧﻪ‪ .‬ﺳﻮزوﻧﺪن ﺟﺴﺪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﻪ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎي ﻣﺮﺗﺪاﻧﻪ ﭼﻴﻪ؟ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﻴﻪ ﺧﺎك‬ ‫ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻣﻲدوﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺳﺮﻃﺎن داره و ﺑﻪزودي‪ ...‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ...‬ﭼﻨﺪروزي ﺑﻴﺶ زﻧﺪه ﻧﺨﻮاﻫﺪ‬
‫ﺑﺸﻪ‪«.‬‬ ‫ﻣﺎﻧﺪ‪«.‬‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﮔﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻴﻢ‪ .‬ﻛﺴﻲ اﺟﺎزه ﻧﻤﻲده ﻛﻪ ﺟﺴﺪ ﺳﻮزوﻧﺪه‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪﺳﻮي آﺳﻤﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮد و ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻟﺮزان از اﺷﻚ و ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺑﺸﻪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻳﻢ ﺧﺎﻛﺶ ﻛﻨﻴﻢ‪«.‬‬ ‫»ﺧﺪاﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺒﺨﺶ‪«.‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﺤﺚ ﺑﺮ ﺳﺮ وﺻﻴﺖﻧﺎﻣﻪي ﭘﺮﺳﺘﻮ آنﭼﻨﺎن در ﺳﻄﺢ ﺷﻬﺮ ﻛﻮﭼﻚ ﭘﻴﭽﻴﺪ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از ﻓﺸﺎر ﺑﻐﺾ ﺑﻪ ﺑﺎغ ﺧﺎﻧﻪ دوﻳﺪ ﺗﺎ زﻳﺮ ﺷﺎخ و ﺑﺮگ درﺧﺖ ﺑِﻪ‪ ،‬زﻫﺮ ﺳﻮزﻧﺎك‬
‫ﻛﺎرﻣﻨﺪان ﮔﻮرﺳﺘﺎن ﻧﻴﺰ از آن اﻃﻼع ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺟﺴﺪ ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻴﻨﻪاش را ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ در ﺧﻮد ﺷﻜﺴﺖ‪ .‬درﺳﺖ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺎدرش را ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻲﻣﺎدر‬
‫ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﺑﺮد ﺗﺎ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺳﻨﺖ ﺑﻪ ﺧﺎك ﺑﺴﭙﺎرد‪ ،‬ﻛﺎرﻣﻨﺪان ﮔﻮرﺳﺘﺎن ﺟﺴﺪ را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ و‬ ‫ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬ﺟﺴﺪ‪ ‬ﻛﺎﻓﺮ ﺑﻮده‪ .‬اﻳﻦ ﺟﺎ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن آدمﻫﺎي دﻳﻦدار و ﻣﺘﺪﻳﻦ اﺳﺖ و ﻧﻪ اﺧﺮاﺟﻲﻫﺎ‬ ‫ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﺎ آب ﺳﺮد ﻣﻲﺷﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ از ﺷﺪت رﻳﺰش‬
‫و ﻛﺎﻓﺮﻫﺎ‪ .‬ﺑﺒﺮﻳﺪ ﺗﻮ ﻳﻪ ﺧﺮاﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶ ﻛﻨﻴﺪ‪«.‬‬ ‫اﺷﻚ ﺑﺎد ﻛﺮده ﺑﻮد و او ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ آن را از ﭼﺸﻢ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﭘﻮﺷﻴﺪه دارد‪.‬‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﺷﻴﻮن ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ زﻧﺪه و ﻣﺮده‪ ،‬آﺑﺮوي ﺧﺎﻧﻮاده را ﺑﺮده و ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن‬ ‫دﻳﮕﺮان ﻛﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻫﺮ ﺧﺒﺮي را ﺟﺰ آن داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺷﺮمزده ﮔﺮﻳﺴﺘﻨﺪ و ﻛﻮﺷﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ از‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﺑﺮ ﻣﺮگ دﺧﺘﺮش ﺑﮕﺮﻳﺪ ﻳﺎ ﺑﺮ زﻣﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻣﺮگ‪ ،‬دﺧﺘﺮش را‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ دلﺟﻮﻳﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺗﺮﺣﻢ ﻛﺴﻲ را ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﺧﺸﻦ و ﺗﺤﻜﻢآﻣﻴﺰ‬
‫ﻃﺮد ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬دﺧﺘﺮ ﻋﺰﻳﺰش را‪ ،‬دﺧﺘﺮي ﻛﻪ ﺑﻴﺶ از ﺟﺎن دوﺳﺖ ﻣﻲداﺷﺖ و زﻧﺪه و‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻳﻦﻫﻢ ﺟﺰو ﻓﻴﻠﻤﻴﻪ ﻛﻪ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬وﻟﻲ ﭘﺎﻳﺎن ﺧﻮﺷﻲ واﺳﻪﺗﻮن ﻧﺪاره‪ .‬ﺑﺮﻳﻦ‬
‫ﻣﺮدهاش ﺑﻼي ﺟﺎﻧﺶ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫راﺣﺘﻢ ﺑﺬارﻳﻦ‪ ،‬ﺣﻮﺻﻠﻪي زِرزِر ﺷﻤﺎ رو دﻳﮕﻪ ﻧﺪارم‪«.‬‬
‫ﺟﺴﺪ را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﻪ ﺑﺎغ ﺑﺮد‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﺧﺎﻧﻪ را روي ﺳﺮش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و‬ ‫ﻫﻤﻪ را از ﺧﻮد راﻧﺪ‪ .‬او ﻣﺎﻧﺪ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ .‬ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪي ﻫﻴﭻﻛﺲ را ﻧﻴﺰ ﺑﻪﺟﺰ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن را ﻗﺴﻢ ﻣﻲداد ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ را در ﺧﺎرج از ﺷﻬﺮ‪ ،‬ﺟﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺧﺎك ﺑﺴﭙﺎرد‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ در‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻳﺎدﮔﺎر ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ او‪ ،‬ﻣﺤﺒﻮب او ﺑﻮد و او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ روزﻫﺎي آﺧﺮ را ﺑﺎ‬
‫اﻳﻦ ﺟﺎ‪ ،‬در اﻳﻦ ﺑﺎﻏﭽﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻮاره ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢ او‪ .‬آﺧﺮ او ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﻳﻚ روح در‬ ‫ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ روزﻫﺎي ﺑﺪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻤﻮاره ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﻫﻤﺮاه ﺑﻮد‪ .‬روز ﻣﺮگ ﻣﺎدر‪،‬‬
‫اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬روﺣﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻮاره دﺷﻤﻦ او ﺑﻮده اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻫﺪ دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻓﺮﻫﺎد ﺑﻮد و ﺣﺎل در آﺧﺮﻳﻦ روزﻫﺎي زﻧﺪﮔﻲاش‪ ،‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ اﺗﻬﺎﻣﻲ واﻫﻲ‬
‫ﻧﺎدر ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزد‪ » :‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻧﻜﻦ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺒﺮش‪ ،‬ﻧﻜﻦ‪ «...‬و ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ ﻣﺎت و‬ ‫دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺷﺐﻫﻨﮕﺎم آﻣﺪﻧﺪ و او را ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن اﻟﺘﻤﺎس ﻛﺮد ﻛﻪ او را‬
‫ﻣﺒﻬﻮت ﻓﻘﻂ ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺒﺮﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻮش ﺷﻨﻮاﻳﻲ ﻧﻴﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر آنﭼﻨﺎن در دﻫﺎن ﺳﻨﺒﻞ ﻛﻮﻓﺖ ﻛﻪ ﺧﻮن از دﻫﺎﻧﺶ ﺟﺎري ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ آﺧﺮﻳﻦ ﺗﻮان و اﻣﻴﺪ ﺧﻮد را از دﺳﺖ داد و ﻫﻤﺎن ﺷﺐ ﻣﺮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻪدور از‬
‫ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ ﺷﻮﻛﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ ﻣﺮد‪ ،‬در ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ و اﻧﺰوا‪ ،‬در ﻏﻢ و اﺷﻚ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺖ‪،‬‬

‫‪95‬‬ ‫‪94‬‬
‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﺮام ﻋﺠﻴﺒﻪ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﺨﻮاد ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺮومزاده ﻋﺮوﺳﻲ ﻛﻨﻪ‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎً اوﻧﻢ از ﻗﻤﺎش‬ ‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﺎ ﺑﻐﺾ و اﻧﺪوه ﺑﻪ ﻧﺎدر ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﺎدرت رو ﺑﺮدار ﺑﺒﺮ‪ .‬ﺗﺎ زﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ اﻧﺪازهي‬
‫ﺧﻮدﺷﻪ‪«.‬‬ ‫ﻛﺎﻓﻲ اذﻳﺘﺶ ﻛﺮدﻳﻦ ﺣﺪاﻗﻞ واﺳﻪي‪ «...‬ﺻﺪاي ﻟﺮزاﻧﺶ ﺑﻪ ﻓﺮﻳﺎدي ﺗﺸﻨﺞآﻣﻴﺰ ﺗﺒﺪﻳﻞ‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﻴﺸﻜﻲ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﺗﺤﻤﻠﺶ ﻛﻨﻪ‪ ،‬ﻣﮕﻪ دﻳﻮ‪«.‬‬ ‫ﮔﺸﺖ »‪ ...‬واﺳﻪي ﻣﺮدهش ﻳﻪذره اﺣﺘﺮام ﺑﺬارﻳﻦ‪ .‬دﺧﺘﺮﻣﻪ‪ .‬دﺧﺘﺮ ﻋﺰﻳﺰﻣﻪ‪ .‬ﭼﺮا ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻴﻦ‬
‫» اﺷﺘﺒﺎه ﻧﻜﻨﻢ داره آﺑﻐﻮره ﻣﻲﮔﻴﺮه‪«.‬‬ ‫ﺳﻨﮓدﻻ‪ ...‬ﺗﻮ ﻛﻲ ﻫﺴﺘﻲ؟ آﺧﻪ ﺗﻮ ﻛﻲ ﻫﺴﺘﻲ؟ اﻳﻦ ﺧﻮاﻫﺮﺗﻪ ﻛﻮردل‪ ،‬ﺑﺒﺮم ﺑﻨﺪازﻣﺶ‬
‫» ﺷﺎﻳﺪم ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ آﺑﻐﻮرهش دل ﻃﺮف واﺳﺶ ﺳﻮﺧﺘﻪ و ﻣﻲﺧﻮاد ﺑﮕﻴﺮﺗﺶ‪«.‬‬ ‫ﺧﺮاﺑﻪ؟ ﺑﻌﺪﺷﻢ ﻓﻜﺮ ﻛﺮدي ﻧﻤﻲدوﻧﻢ ﻛﻪ دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ زﻳﺮ ﺳﺮ ﺗﻮ ﺑﻮد؟ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫» واﻻ ﺑﺎ اون ﺗﻴﭗ و ﻗﻴﺎﻓﻪاي ﻛﻪ اون داره‪ ،‬ﺷﻴﺶ ﻣﺎه ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺧﻼقِ ﮔُﻪ اﻳﻦ رو ﺗﺤﻤﻞ‬ ‫ﻣﻨﻈﻮرت رﺳﻴﺪي‪ ،‬ﺑﺮو دوﺑﺎره ﺑﻴﺎرش ﺧﻮﻧﻪ‪ .‬اﮔﻪ ﺑﻼﻳﻲ ﺳﺮش اوﻣﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺧَﻔَﻪت ﻣﻲﻛﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻧﻤﻲﻛﻨﻪ‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﮔُﻪ ﺗﺸﺮﻳﻒ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬ ‫ﻓﻬﻤﻴﺪي؟ ﺧَﻔَﻪت ﻣﻲﻛﻨﻢ‪«.‬‬
‫» ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ زﻳﺮ اﺑﺮ ﻧﻤﻲﻣﻮﻧﻪ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻳﻪروزي ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻲﺷﻪ ﻛﻪ ﺗﻮي ﭼﻪ‬ ‫ﻛﻠﻨﮓ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺗﻤﺎم ﺧﺸﻤﺶ را ﺑﺮ ﺧﺎك ﭘﺎي درﺧﺖ ﺑِﻪ رﻳﺨﺖ‪ .‬ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ‬
‫ﭼﺎﻟﻪاي اﻓﺘﺎده‪ .‬آدم ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺑﺎ دروغ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﻴﮕﻲ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ رو‬ ‫از آن ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻧﻬﺎل اﻳﻦ درﺧﺖ را در اﻳﻦ ﺑﺎغ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺧﻮد ﻛﺎﺷﺖ و ﺣﺎل ﻛﺴﻲ ﭘﻴﻜﺮ‬
‫ﺑﻪش ﮔﻔﺘﻪ؟ ﻧﮕﻔﺘﻪ دﻳﮕﻪ‪ .‬ﻛﻴﻪ ﻛﻪ ﺑﮕﻪ ﻧﻨﻪم ﺟﻨﺪه ﺑﻮده و ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﺑﮕﻴﺮﺗﺶ‪ .‬ﻣﮕﻪ ﻃﺮف‪،‬‬ ‫ﺑﻲﺟﺎن او را در ﭘﺎي ﻫﻤﻴﻦ درﺧﺖ ﻣﻲﻛﺎﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻧﺴﺒﺖ ﺧﺮ‪ ،‬ﺧﺮ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻐﺾآﻟﻮدي ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ از ﺗﻪ ﭼﺎه درﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬راﺣﺘﻢ ﺑﮕﺬارﻳﺪ‪«.‬‬ ‫ﺳﺎﻋﺘﻲ ﭘﺲ از ﺻﺮف ﺷﺎم ﺳﻨﺒﻞ ﻟﺤﺎف و ﺗﺸﻚ ﺷﻬﺎب را در ﻫﻤﺎن اﺗﺎق ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ ﭘﻬﻦ‬
‫ﺗﺎ ﻧﻴﻤﻪﻫﺎي ﺷﺐ ﺻﺪاي آنﻫﺎ را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺟﻠﻒ اداﻳﺶ را در ﻣﻲآوردﻧﺪ و‬ ‫ﻛﺮد و ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬رﺧﺖﺧﻮاب ﺗﻮ رو ﺗﻮي اﺗﺎق ﻧﺸﻴﻤﻦ ﭘﻬﻦ ﻛﺮدم‪«.‬‬
‫ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬رااﺣﺘﻢ ﺑﺬذاارﻳﺪ‪ «...‬و ﻗﺎهﻗﺎه ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺧﻨﺪهاي ﺑﻠﻨﺪ و ﻛﺶدار ﻛﻪ در‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﺮي ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻧﻔﻲ ﺗﻜﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﺗﻮ اﺗﺎق ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲﺧﻮاﺑﻢ‪«.‬‬
‫ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﺷﺐ ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ و ﮔﻮاه ﺗﻠﺦ ﻛﻴﻨﻪ ﺑﻮد‪ .‬دﻳﻮ ﻛﻴﻨﻪ آنﭼﻨﺎن ﺗﺴﻠﻄﻲ ﺑﺮ روان اﻧﺴﺎﻧﻲ‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪ » :‬وﻟﻲ اونﺟﺎ اﻻن اﺗﺎق ﻳﺎﺳﻤﻨﻪ‪«.‬‬
‫ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻛﻪ اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ را ﺑﻪﻛﻞ ﺣﺬف ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺸﻢ ﻣﻲﺗﺎﺧﺖ و ﺗﻨﻔﺮ ﺳﻴﻄﺮه داﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺳﺮﺳﺨﺘﻲ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻦ ﻣﻲﺧﻮام ﺗﻮي اﺗﺎق ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺨﻮاﺑﻢ وﮔﺮﻧﻪ اﺻﻼً‬
‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﺑﻢ‪«.‬‬
‫ﻳﻚ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ ﺑﻮد‪ .‬از ﻛﻪ ﻓﺮار ﻛﺮده‪ ،‬ﺑﺮاي ﭼﻪ ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮد؟ ﻣﺸﻜﻼت ﺳﻴﺎﺳﻲ‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ دﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰي ﻧﮕﻔﺖ و رﻓﺖ‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﻮﺳﻦ را ﻧﻴﺰ ﺑﺮاي ﺧﻮاﺑﻴﺪن‪،‬‬
‫ﺑﻬﺎﻧﻪاي ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد‪ .‬او از ﺧﺎﻧﻮاده ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ رﻓﻘﺎﻳﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ اﮔﺮ ﺑﻤﺎﻧﺪ دوﺑﺎره‬ ‫ﻧﺰد ﺧﻮد ﻧﮕﺎه داﺷﺖ ﺗﺎ ﻫﻢ ﺳﺮﺳﺨﺘﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را درﻫﻢ ﺑﺸﻜﻨﻨﺪ و او را از ﺧﻮاﺳﺘﺶ ﭘﺸﻴﻤﺎن‬
‫دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ و آﻧﺎن ﻛﻤﻜﺶ ﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ در ﺗﻬﺮان در ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﻲ داﻧﺸﺠﻮﻳﻲ‪ ،‬ﻧﺰد‬ ‫ﻛﻨﻨﺪ و ﻧﻴﺰ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭼﻴﺰي از وﺳﺎﻳﻞ اﺗﺎق را ﺑﺮﻧﺪارد‪ .‬وﺳﺎﻳﻠﻲ ﻛﻪ از آن‬
‫رﻓﻴﻘﻲ ﺳﻜﻨﻲ ﮔﺰﻳﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪي ﺧﻄﺮ دﺳﺘﮕﻴﺮي دوﺑﺎره‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻬﺮان ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺷﻬﺮ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻮد و ﺣﺎل ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﺑﺨﺸﻲ از آن را ﺳﻮﺳﻦ در اﺧﺘﻴﺎر داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﺳﺖ ﺧﺎﻟﻲ‬
‫ﺑﺰرﮔﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻮاره آرزوي زﻧﺪﮔﻲ در آن ﺟﺎ را داﺷﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮش را ﺣﻔﻆ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺧﻄﺮ‬ ‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺣﺎل ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮش دﺳﺖﺧﺎﻟﻲ ﺑﺎزﻣﻲﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻫﻢ رﻓﻊ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ او ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﻮد ﻛﻪ روح و ﺟﺎﻧﺶ را در‬
‫ﻗﻔﺲ ﺗﻨﮓ ﻛﻴﻨﻪ و ﺣﻘﺎرت ﻟ‪‬ﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬رﻓﺖ ﺑﻲآنﻛﻪ از ﺧﻮد ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ‬ ‫ﺷﺐ را ﺑﺎ ﺧﻮاﻫﺮاﻧﺶ ﮔﺬراﻧﺪ‪ .‬آﻧﺎن ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﻮاﻫﺮ ﻛﻪ دوﺳﺘﺎن دﻳﺮﻳﻨﻪ و ﻣﺤﺮم اﺳﺮار‬
‫ﺧﺒﺮي ﺑﻪ آﻧﺎن دﻫﺪ‪ .‬اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ از آﻧﺎن اﻧﺘﻘﺎم ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﺮگ ﭘﺮﺳﺘﻮ آﺧﺮﻳﻦ اﻣﻴﺪش ﻧﻴﺰ از‬ ‫ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻛﻴﻨﻪ ﺟﺎي دوﺳﺘﻲ را ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ روزﻧﻪي ﻣﺤﺒﺘﻲ ﺑﺮﺟﺎي‬
‫ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬در ﻧﮕﺎﻫﺸﺎن ﻧﻔﺮت ﻣﻮج ﻣﻲزد و در ﭘﻮزﺧﻨﺪﺷﺎن ﺣﻘﺎرت‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﻪ ﺳﻮﺳﻦ‬

‫‪97‬‬ ‫‪96‬‬
‫ﺳﭙﻴﺪهي ﺳﻴﺰده ﻧﻮروز ﺳﺮزد و ﺧﺎﻧﻮاده آنﻗﺪر در ﮔﻴﺮودار ﻋﻘﺪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﺤﺴﻲ ﺳﻴﺰده‬ ‫دﺳﺖ رﻓﺖ‪ .‬او دﻳﮕﺮ اﻧﮕﻴﺰهاي ﺑﺮاي ﻣﺎﻧﺪن در آن ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﻓﺖ و ﺧﻄﺮ‬
‫را از ﺗﻨﺸﺎن در ﻧﻜﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ‪ ،‬ﭘﺪر و ﺳﻨﺒﻞ و ﺷﻬﺎب ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﺳﺮ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﭼﺎﻧﻪ‬ ‫دﺳﺘﮕﻴﺮي ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ و در درﺟﻪي ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺮاي ﺧﻮدش‪.‬‬
‫زدﻧﺪ‪ .‬دل ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از ﺣﺮفﻫﺎﻳﺸﺎن ﺑﻪﻫﻢ ﺧﻮرد‪ .‬آرزو داﺷﺖ ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎت ﻋﻘﺪ‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮاﻧﺶ آنﻗﺪر ﮔﻔﺘﻨﺪ و او آنﻗﺪر ﮔﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﺧﻮاب ﻫﻤﻪ را رﺑﻮد‪ .‬ﻧﻴﻤﻪﺷﺐ ﺟﺎذﺑﻪاي‬
‫ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن ﺑﺮﺳﺪ و او آن رﺳﻢ و رﺳﻮﻣﺎت ﮔﻨﺪ و ﮔﻪ را ﭘﺸﺖﺳﺮ ﺑﮕﺬارد‪ .‬ﺑﺮاﻳﺶ ﻫﻤﻪاش‬ ‫او را ﺑﻪدرون ﺑﺎغ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر در اﻳﻦ ﻳﻚﺳﺎﻟﻪ دﻟﺶ ﺑﺮاي ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎغ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﮔﻨﺪاب ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ زﺑﺎﻧﻲ ﻗﺒﻮﻟﺶ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻪآن ﻋﻤﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﺎرهاي ﺟﺰ آن‬ ‫ﻗﺒﻼً ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ در ﺗﺎرﻳﻜﻲ از ﻣﻴﺎن ﺑﺎغ ﺑﮕﺬرد‪ ،‬اﻣﺎ آن ﺷﺐ ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﺮس از وﺟﻮدش‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻏﻠﺐ دﺧﺘﺮﻫﺎ روز ازدواجﺷﺎن ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ روز زﻧﺪﮔﻲﺷﺎن ﺑﻮد و او ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ‬ ‫رﺧﺖ ﺑﺮﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬از ﻣﻴﺎن درﺧﺘﺎن آﺷﻨﺎ‪ ،‬درﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ دﺳﺘﻲ ﺑﺮ ﺷﺎخ و ﺑﺮﮔﺸﺎن ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪،‬‬
‫آﻳﻨﺪهاش ﺑﺎ آن ﻫﻤﻪ ادﻋﺎي ﺳﻨﺖﺷﻜﻦ ﺑﻮدن ﻣﺜﻞ ﺑﻘﺎلﻫﺎ ﺳﺮ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﭼﺎﻧﻪ زده و ﺣﺎل‬ ‫ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺻﺪاﻳﻲ او را ﺑﻪﺧﻮد ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬روﺷﻨﺎﻳﻲاي ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﻳﺎر‬
‫ﭼﺸﻢﺑﻪراه ﺟﻬﻴﺰﻳﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫دﻳﺮﻳﻨﻪاش ﻧﺰدﻳﻜﺘﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬رﻋﺸﻪي اﻧﺪاﻣﺶ را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬اﺷﺘﺒﺎه ﻧﻤﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫او ﻛﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﺠﺎ ﺑﻮد و در آﻧﺠﺎ ﭼﻪ ﻣﻲﻛﺮد؟ ﻫﻴﭻ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﺑﺮاي ﭘﺮﺳﺶﻫﺎي دروﻧﻲاش‬ ‫ﻫﻤﺎن درﺧﺖ ﺑِﻪ او ﺑﻮد‪ .‬دوﺳﺖ و ﺳﻨﮓ ﺻﺒﻮر دوران ﻛﻮدﻛﻲاش‪ .‬ﺷﺎخ و ﺑﺮﮔﺶ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﭘﺮﺳﺶﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻮاره در ذﻫﻨﺶ ﻧﻘﺶ ﻣﻲﺑﺴﺘﻨﺪ و او ﻫﻤﻮاره ﺑﺮ آنﻫﺎ ﺑﻲرﻧﮕﻲ‬ ‫ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ و او ﻧﺎﺗﻮان ﺑﻪآن ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬او ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﻛﺎري از دﺳﺘﺶ ﺑﺮﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ ،‬او‬
‫ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻧﺎدﻳﺪه ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﻫﻴﺒﺖﻫﺎﻳﻲ ﺑﺰرگ و ﻫﺮاسآﻣﻴﺰ در ﺑﺮاﺑﺮش رژه‬ ‫ﺗﻨﻬﺎي ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪.‬‬
‫ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ﺗﺎ آﻧﺎن را ﻧﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬آﻧﺎن اﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﺼﺎوﻳﺮي روﺷﻨﺘﺮ ﺑﺮ ﭘﺮدهي ﺳﻴﺎه‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ در ﺳﻜﻮت و ﺧﻮاب ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺨﻮاﺑﺪ‪ .‬در اﺗﺎق ﻧﺸﻴﻤﻦ ﻫﻴﭽﻜﺲ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻴﺒﺖﻫﺎ ﺗﺎ ﺣﺎل ﻛﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﺑﻪ اﺷﻜﺎل دﻳﻮان‬ ‫ﻧﺨﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﺮاغ را روﺷﻦ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻲآنﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻴﺪاري او ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ‬
‫اﻫﺮﻳﻤﻨﻲ‪ ،‬ﭼﻮن ﻋﻠﻒ ﻫﺮزي در ذﻫﻨﺶ ﺳﺒﺰ ﻣﻲﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺻﺎﻋﻘﻪوار رﺷﺪ ﻣﻲﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﺗﺎق ﺑﺎ ﺗﻤﺎم اﺟﺰاﻳﺶ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ‪ .‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ دﻗﺎﻳﻘﻲ ﺑﻪﭼﻴﺰي ﺧﻴﺮه ﺷﻮد‪ .‬آﺧﺮ او ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را آنﭼﻨﺎن ﻣﺎﻟﻴﺪ ﻛﻪ ﺳﻮزﺷﺶ را اﺣﺴﺎس ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺧﻮاب ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻛﺎﺑﻮﺳﻲ ﻫﻢ در‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻴﭽﻜﺲ دﻳﮕﺮي در اﺗﺎق ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻛﺸﻮي ﻋﻜﺲﻫﺎ را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﻋﻜﺲﻫﺎ درﻫﻢ و ﺑﺮﻫﻢ‬
‫ﻛﺎر ﻧﺒﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻛﺎﺑﻮﺳﻲ ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻛﺎﺑﻮس ﺑﻴﺪاري ﺑﻮد‪ .‬زﻧﺪﮔﻲاي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺎﺑﻮس‬ ‫در ﻛﺸﻮ رﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻋﻜﺲﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ‪ .‬ﻋﻜﺲﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮ و آﺳﻤﺎن و ﻳﺎ‬
‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻛﺎﺑﻮﺳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺧﻮاب و ﺑﻴﺪاري ﺳﺎﻳﻪ اﻓﻜﻨﺪه ﺑﻮد و اﻣﻴﺪ ﺑﻴﺪاري از آن ﺑﻪﭼﺸﻢ‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﻨﻪ و زﻣﻴﻦ را ﺿﺒﻂ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻳﺎ در ﻛﻨﺎر دﻳﻮاري ﻃﻮﻳﻞ‪ ،‬ﻧﻴﻤﻪي ﭘﻴﻜﺮ ﻛﻮدﻛﻲ را‬
‫ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺸﺎن ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻋﻜﺲﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ‪ .‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻋﻜﺲﻫﺎي زﻧﺪﮔﻲ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺧﻨﺪﻳﺪه‬
‫ﭼﻪ روﻳﺎﻫﺎﻳﻲ داﺷﺖ و ﺣﺎل از آن روﻳﺎﻫﺎ ﭼﻪ دﻳﻮاﻧﻲ ﺳﺮﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻴﺒﺖﻫﺎﻳﻲ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬او اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﻤﻲﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻳﺎد اﺷﻚﻫﺎ و ﺧﻨﺪهﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ و ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي دوري ﻛﻪ‬
‫زﺷﺖ و ﻛﺮﻳﻪ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﻪﻳﺎدش ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ ،‬ﭘﻮﭼﻲ و ﺗﻮﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮدن روﻳﺎﻫﺎﻳﺶ را‪ .‬ﺑﻪﻳﺎد آورد آن‬ ‫در ﻏﻠﻈﺖ ﻛﻴﻨﻪ دﻗﺎﻳﻘﻲ ﺑﻴﺶ دوام ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬آﻫﺴﺘﻪ ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﺟﺎﻳﻲ دﻳﮕﺮ ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﻮد‬
‫ﺷﺐ درﺧﺸﺎن ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن را ﻛﻪ ﺑﺎ ﺧﻮد ﭘﻴﻤﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻮدش ﺑﺎﺷﺪ و رهرو ﺧﻮد‪.‬‬ ‫در آﻏﻮش ﭘﺮﺳﺘﻮ‪ .‬دﺳﺖ ﺗﻜﻴﺪهي ﻣﺎدر روي ﮔﻮﻧﻪي او ﻗﺮار داﺷﺖ‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮ او را ﺑﻪزﻣﺎﻧﻲ‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ آزاد ﺑﺎﺷﺪ و رهرو آزادي‪ .‬اﻣﺎ ﻣﮕﺮ او ﺧﻮدش را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ؟ و ﺗﺼﻮري ﻛﻪ‬ ‫ﮔﻢﺷﺪه ﺑﺮد‪ .‬ﺑﻮي دﺳﺖ ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﺣﺲ ﻛﺮد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻮي ﺗﻮﺗﻮن ﺳﻴﮕﺎر ﻣﻲداد‪.‬‬
‫از آزادي داﺷﺖ‪ ،‬ﺟﺰ ﺗﺼﻮري آﺳﻤﺎﻧﻲ و ﻧﺎﻣﻠﻤﻮس ﺑﻮد؟ ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮك ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻮاده را‬ ‫ﻟﺒﺎسﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻮي دود ﺳﻴﮕﺎر و ﻋﻄﺮ ﺧﻮشﺑﻮﻳﻲ ﻣﻲداد و او از ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺑﻮﻫﺎ‬
‫ﭘﺸﺖﺳﺮ ﮔﺬارده و ﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﺸﺖﭘﺎ زده ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ راه ﺧﻮدش را ﺑﺮود و‬ ‫ﻋﺠﻴﻦ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻜﺲ را ﻻي ﻛﺎﻏﺬي ﭘﻴﭽﻴﺪ و ﺑﺎ اﺣﺘﻴﺎط در ﻛﻴﻔﺶ ﺟﺎي داد‪.‬‬
‫ﺗﻨﻬﺎ راه ﺧﻮدش را‪ .‬اﻣﺎ راه او ﭼﻪ ﺑﻮد؟ راﻫﻲ ﺟﺪا از راه دﻳﮕﺮان؟ راﻫﻲ ﻳﮕﺎﻧﻪ و ﻣﺘﻔﺎوت و‬

‫‪99‬‬ ‫‪98‬‬
‫ﻗﻠﻢ ﻧﻤﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺑﺎ آﻳﻨﻪ‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬در ﺳﺒﺰ و زرد ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻋﺴﻠﻲاش‬ ‫ﻳﺎ ﻛﻮﭼﻪﺑﺎرﻳﻜﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻫﻤﮕﺎﻧﻲ ﺧﺘﻢ ﻣﻲﺷﺪ؟ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻮﭼﻪاي ﺑﺮاي ﺧﻮدش‬
‫ﻏﻮﻃﻪور ﻣﻲﺷﺪ و دﺷﺖ و ﺟﻨﮕﻞ را در آن ﺑﺎز ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﺗﺎ آن ﻛﻪ ‪...‬‬ ‫ﺑﺴﺎزد‪ ،‬ﻛﻪ از ﺟﻨﺲ دﻳﮕﺮي ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺟﻨﺴﻲ ﺟﺪا از آﺳﻔﺎﻟﺖ و ﻣﺎﺷﻴﻦ و دود ﮔﺎزوﺋﻴﻞ؟‬
‫ﻣﻌﻠﻢ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻛﻲ ﻣﻲدوﻧﻪ ﺑﭽﻪ ﭼﻄﻮري ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻣﻴﺎد؟«‬ ‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻧﻴﺮوي ﻋﺸﻖ راﻫﻲ ﺑﺴﺎزد و ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬زواﻳﺎﻳﻲ را ﻛﻪ از دﻳﺪ‬
‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از ﻛﻼس ﭼﻬﻞ ﻧﻔﺮي دﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻣﻌﻠﻢ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﺷﺎره ﻛﺮد‪ ،‬او ﺑﻪ‬ ‫دﻳﮕﺮان ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻮد؟‬
‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ دﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻜﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻣﻐﺮوراﻧﻪ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﺎﻧﻢ اﺟﺎزه! از‬ ‫و ﻳﺎ ﻧﻪ‪ ،‬او ﺑﻪ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﭘﺸﺖﭘﺎ زده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺣﺎل در ﻛﺴﻲ دﻳﮕﺮ ﺑﮕﻨﺠﺪ؟ ﻋﺸﻘﺶ را ﺗﺎ ﺣﺪ‬
‫ﺷﻜﻢ ﻣﺎدر ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻣﻴﺎد‪ «.‬ﺻﺪاي ﺧﻨﺪهﻫﺎي ﻓﺮوﺧﻔﺘﻪ در ﻛﻼس ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻋﻼﻳﻖ او ﺗﻨﺰل دﻫﺪ و ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎﻳﺶ در ﻣﺤﺪودهي ﺗﻨﮓ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي او ﻓﺮوﻛﺶ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺘﻲ ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻇﺎﻫﺮاً ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ و دﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻜﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻌﻠﻢ ﻛﻪ ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪ‬ ‫ﭘﺲ ﭼﻪ ﺑﻮد آن ﺷﻮر و ﻋﺼﻴﺎن و آﺗﺸﻲ ﻛﻪ ﻓﺮوﻛﺶ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ و ﺑﻪ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ‬
‫ﺧﻨﺪهاش را ﻓﺮو دﻫﺪ ﺑﻪ ﻣﻬﻴﻦ اﺷﺎره ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻬﻴﻦ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ رﻳﺰ ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ و ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ‬ ‫ﻣﻲﮔﺸﺖ؟‬
‫ﺟﻠﻮي ﺧﻨﺪهاش را ﺑﮕﻴﺮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﺎﻧﻢ اﺟﺎزه! ﻣﺎ روﻣﻮن ﻧﻤﻲﺷﻪ اﺳﻤﺶ رو ﺑﮕﻴﻢ‪«.‬‬ ‫ﻫﻤﻮاره از ﺑﭽﮕﻲ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﭼﻴﺰي در ﺟﻬﺎن ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ اوﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻨﺘﻈﺮ اوﺳﺖ‬
‫ﻣﻌﻠﻢ ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﺳﻢ ﺑﺎﺗﺮﺑﻴﺘﻴﺶ رﺣﻢ ﻫﺴﺖ‪ ،‬رﺣﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﺪ؟«‬ ‫و او ﺑﺎﻳﺪ آن ﮔﻢﺷﺪه را ﺑﻴﺎﺑﺪ‪ .‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﭼﺮاغ ﺟﺎدوﻳﻲ ﻋﻼءاﻟﺪﻳﻦ‪ .‬ﭼﺮاغ ﺟﺎدوي او ﻛﻪ‬
‫ﻫﻴﭻﻛﺪام از آنﻫﺎ ﺗﺎ آن ﻫﻨﮕﺎم ﭼﻨﻴﻦ ﻛﻠﻤﻪاي ﻧﺸﻨﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻢ ﻫﻢ دﻳﮕﺮ ﺗﻮﺿﻴﺤﻲ‬ ‫در اﻧﺘﻈﺎرش ﮔﻮﺷﻪاي‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ زﻳﺮ ﺳﻨﮓﻫﺎي درﺧﺸﺎن ﺟﻮي آب‪ ،‬در دﺷﺖ و ﻳﺎ ﭘﺸﺖ‬
‫در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ آن ﻧﺪاد‪ ،‬اﻣﺎ از ﻟﺤﻦ ﻣﻬﻴﻦ و ﻣﻌﻠﻢ ﻫﺮﻛﻪ ﻫﻢ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ دﻳﮕﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ رﺣﻢ‬ ‫ﺗﭙﻪﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﺎﻻي ﻗﻠﻪﻫﺎ و ﻳﺎ در ﻏﺎري اﻧﺘﻈﺎر او را ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ .‬اﻣﺎ او ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦ ﭼﺮاغ‬
‫ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً ﭼﻪ ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﺑﺪن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﻛﻨﺠﻜﺎوي ﺧﺎﺻﻲ در ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺮاﻧﮕﻴﺨﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺟﺎدو را در ﺟﻬﺎن ﺑﻴﺮون ﺧﻮد ﻣﻲﺟﺴﺖ و ﻧﻪ در آﻳﻨﻪي ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ‪ .‬ﺑﻌﺪﻫﺎ در دوران ﺑﻠﻮغ‬
‫او را واداﺷﺖ ﺗﺎ اﻳﻦ ﻋﻀﻮ ﺑﺪن را ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ‪ .‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ آﺷﻴﺎﻧﻪي زﻧﺪﮔﻲاش ﻛﻪ ﻫﻨﻮز‬ ‫آن را در ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺮداﻧﻲ ﻣﻲﺟﺴﺖ ﻛﻪ در ﮔﻮﺷﻪي ﻗﻠﺒﺶ ﻻﻧﻪ ﻣﻲﮔﺰﻳﺪﻧﺪ‪ .‬از ﻛﻮدﻛﻲ‬
‫ﺑﺮاﻳﺶ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻮاره ﮔﻨﺠﻲ ﻣﻲﺟﺴﺖ‪ ،‬آﺧﺮ ﮔﻨﺞ در ﻗﺼﻪﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ‬
‫ﺟﻠﻮي آﻳﻨﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻬﺮه و ﺗﻨﺶ را در آن ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬آن روز‬ ‫ﭘﺎﻳﺎن ﻣﺤﻨﺖﻫﺎ در ﻫﺮ ﻗﺼﻪي زﻳﺒﺎ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ دﻳﮕﺮ اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﺎ ﭘﺎﻳﺎن ﺧﻮﺷﺸﺎن‬
‫دﻟﺶ ﺧﻮاﺳﺖ ﻟﺨﺖ ﺷﻮد و آن ﻗﺴﻤﺖ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪي ﺑﺪﻧﺶ را ﻛﻪ ﻫﻤﻮاره ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻮﺷﻴﺪه‬ ‫ﺑﻪﺳﺮ رﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺼﻪ ﺟﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻛﺎﺑﻮﺳﻲ ﺑﻲﭘﺎﻳﺎن داده ﺑﻮد‪ .‬زﻧﺪﮔﻲاش ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﻲ‬
‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ در آﻳﻨﻪ ﺑﻨﮕﺮد‪ .‬ﻫﻴﭻﻛﺲ در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد و او رو ﺑﻪ آﻳﻨﻪ ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺎز ﻛﺮده ﺑﻮد و‬ ‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺴﺖ‪ .‬ﺧﻮاﺑﻲ ﺑﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﻛﺎﺑﻮس‪ ،‬ﻛﺎﺑﻮﺳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﺪاري ﺧﺘﻢ ﻧﻤﻲﮔﺸﺖ و در ﻛﺎﺑﻮﺳﻲ‬
‫ﻋﻤﻖ آﻟﺖ ﺗﻨﺎﺳﻠﻲاش را ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﮔﺮ ﻧﺎدر ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد و آﻳﻨﻪ را ﺑﺮ ﻓﺮق ﺳﺮش‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻃﻮل ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ‪ ،‬ﺗﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﮔﻢﺷﺪهاش را ﺑﺎﻳﺪ در آﻳﻨﻪي‬
‫ﻧﺸﻜﺴﺘﻪ ﺑﻮد و‪...‬‬ ‫ﻗﺪي ﻛﻮدﻛﻲاش ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺮﻳﺪﮔﻲ ﺷﻴﺸﻪ در ﺷﻘﻴﻘﻪي راﺳﺘﺶ‪ ،‬ﻫﺮ روز ﺻﺒﺢ ﺑﻪﻫﻨﮕﺎم ﺷﺎﻧﻪزدن ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ‪،‬‬ ‫ﻛﺸﺸﻲ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﻛﻨﺘﺮل او را ﺑﻪﺳﻮي آﻳﻨﻪي ﻗﺪي ﻋﺘﻴﻘﻪ ﻣﻲﻛﺸﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪﻗﻮل ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻳﻦ‬
‫ﺧﺎﻃﺮهي آن روز را ﺑﺮاﻳﺶ زﻧﺪه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬آرزو داﺷﺖ ﻧﻴﻤﻲ از ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲرﻳﺨﺖ و آن‬ ‫آﻳﻨﻪ از ﻋﻬﺪ دﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻪﻳﺎدﮔﺎر ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺎب ﺿﺨﻴﻢ ﻗﻬﻮهاي رﻧﮕﻲ داﺷﺖ ﻛﻪ ﺟﻘﻪ و‬
‫ﻟﻜﻪي ﻛﻮﭼﻚ ﺑﻲﻣﻮي ﺷﻘﻴﻘﻪي راﺳﺘﺶ‪ ،‬اﺛﺮش را ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﺸﻪ از ﺧﺎﻃﺮش ﻣﺤﻮ‬ ‫ﮔﻞ و ﺑﻮﺗﻪ ﺑﺮ آن ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬آﻳﻨﻪاي ﻛﻪ در ﻛﻮدﻛﻲ درﺳﺖ ﻗﺪ او ﺑﻮد و او ﺗﺼﻮﻳﺮ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻛﺎﻣﻞ ﺧﻮد را در آن ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﺟﻠﻮي آن ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﺧﻮدش‪ ،‬ﺗﻮي‬
‫ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﻧﺪاﻣﺶ را ﺑﻪدﻗﺖ زﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﺗﺎر ﻣﻮ را از‬

‫‪101‬‬ ‫‪100‬‬
‫اﻣﻴﺪ را ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬اﻣﻴﺪ ﻛﻪ رﻓﺖ‪ ،‬دﻳﮕﺮ اﻧﮕﻴﺰهاي ﺑﺮاي زﻧﺪﮔﻲ ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ و زﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ﺑﻪ آﻳﻨﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ‪ .‬ﻗﺎب آن در ﺷﻴﺸﻪي ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺗﺎزه‪ ،‬ﻛﻬﻨﻪﺗﺮ از ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪﻧﻈﺮش رﺳﻴﺪ‪.‬‬
‫ﻛﻪ رﻧﮓﺑﺎﺧﺖ‪ ،‬ﻣﺮگ اﺑﻬﺘﺶ را از دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻧﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﺷﮕﻔﺘﻲ دارد و ﻧﻪ ﻣﺮگ‬ ‫ﺟﻠﻮي آن ﭘﺲ از ﺳﺎلﻫﺎ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮ او در آﻳﻨﻪ ﺳﺮ ﻧﺪاﺷﺖ!‬
‫رﻣﺰآﻟﻮد و وﻫﻢاﻧﮕﻴﺰ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ‪ .‬ﺟﺰ ﺑﻲﺗﻔﺎوﺗﻲ ﭼﻴﺰي ﺑﺮﺟﺎي ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻏﺮوب ﻏﻤﮕﻴﻨﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎران ﺑﺮﺟﺎدهي ﺧﺸﻚ ﻧﻢﻧﻢ ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪ و ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﺮ آﺳﻤﺎن رﻧﮓ‬ ‫ﺳﻨﺖ ﭘﻴﺮوز ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬در ﭘﻴﻜﺮ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ زﺑﺎن در آﻣﺪه ﺑﻮد و از او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ در‬
‫ﻛﺒﻮد ﭘﺎﺷﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺒﻮد اﻳﻦ زﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ و ﻏﻤﮕﻴﻦﺗﺮﻳﻦ رﻧﮓﻫﺎ‪ ،‬رﻧﮓ ﻟﺒﺎس ﻋﺮوﺳﻲ او‪.‬‬ ‫ﺑﺮاﺑﺮ او ﺳﺮ ﻓﺮود آورد و او ﺳﺮ ﻓﺮود آورد‪ .‬او ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﺗﻦ درداد‪.‬‬
‫ﻋﺸﻖ او ﻛﻪ آنﭼﻨﺎن ﺑﻪﻧﻈﺮش ﻋﻈﻴﻢ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬وﺳﻌﺘﺶ ﭼﻨﺎن ﺗﻨﮓ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪﻳﻚ‬
‫ﻣﺮد ﺧﺘﻢ ﻣﻲﮔﺸﺖ؟ روﻳﺎﻫﺎﻳﺶ در واﻗﻌﻴﺘﻲ ﺗﻠﺦ ﮔﻨﺠﻴﺪ و ﺧﻮاﺳﺖﻫﺎﻳﺶ در ﻣﺤﺪودهي‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ دﻳﮕﺮي ﺗﻨﺰل ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﻣﻨﺰل ﻋﺸﻖ اﻳﻦ ﺑﻮد؟ ﻧﺘﻴﺠﻪاش اﻳﻦ ﺑﻮد؟ و راﻫﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻋﺸﻖ در ﺑﺮاﺑﺮ اﻧﺴﺎن ﻣﻲﮔﺴﺘﺮاﻧﺪ اﻳﻦﭼﻨﻴﻦ ﺗﻨﮓ و ﺗﺎرﻳﻚ و ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻲﻧﻤﻮد؟‬
‫ﺑﻪ روﻳﺎﻫﺎﻳﺶ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ .‬روﻳﺎﻫﺎﻳﻲ آﺳﻤﺎﻧﻲ‪ ،‬دور‪ ،‬دﺳﺖﻧﻴﺎﻓﺘﻨﻲ‪ ،‬روﺷﻨﺎﻳﻲﺑﺨﺶ و زﻳﺒﺎ‪.‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪاي ﺣﺲ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ روﻳﺎﻫﺎﻳﺶ را‪ ،‬ﮔﻮﺷﻪاي از آنﻫﺎ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﻪ آﻧﺎن‬
‫ﻣﺎدﻳﺖ ﺑﺨﺸﻴﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺎل ﺑﻪ واﻗﻌﻴﺖ روﻳﺎﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﭼﻪ ﻣﻲدﻳﺪ؟ آن اﻓﻜﺎر‬
‫اﺛﻴﺮي ﭼﻪ ﻟﺒﺎﺳﻲ ﺑﺮ ﺗﻦ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻮﺟﻮدﻳﺖﺷﺎن ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ؟ زﻣﻴﻨﻲ‪،‬‬
‫ﻟﻤﺲﺷﺪﻧﻲ‪ ،‬ﺗﺎرﻳﻚ‪ ،‬ﻏﺒﺎرآﻟﻮده و ﻛﺮﻳﻪ‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم داﻣﺎد آﻳﻨﺪه و ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﻮاﻓﻖ رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻋﺎﻗﺪ آﻣﺪ و ﺻﻴﻐﻪي ﻋﻘﺪ را‬
‫ﺟﺎري ﻛﺮد‪ .‬دﻟﺶ از ﺻﻴﻐﻪي ﻋﻘﺪ ﺑﻪﻫﻢ ﺧﻮرد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻳﻚ "ﺑﻠﻪ" ﺗﻤﺎﻣﺶ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻻاﻗﻞ اﻣﺸﺐ رو ﺑﻤﻮن‪«.‬‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬ﮔﻠﻮﻳﺶ از ﺑﻐﺾ ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﻏﺮوب ﻫﻤﺎن روز ﺑﻪ ﺗﻬﺮان‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﺷﺎﺧﻪﮔﻞ ﻫﻢ ﻧﺜﺎر آﻧﺎن ﻧﻜﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻧﻪاﻧﮕﺎر ﻛﻪ او دﺧﺘﺮﺷﺎن ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﺧﻮاﻫﺮﺷﺎن ﺑﻮد و ﻧﺎم ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲاش ﺑﺎ ﻧﺎم آﻧﺎن ﻣﺸﺘﺮك ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬در واﻗﻊ او ﺑﭽﻪي ﻳﺘﻴﻤﻲ‬
‫ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﻧﻪ‪ ،‬اﻳﻦ ﺑﺨﺖ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﺨﺘﻜﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮ ﻗﻔﺴﻪي ﺳﻴﻨﻪاش ﭼﻨﮓ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﺧﻔﻪاش‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬اﻳﻦ ﺑﺨﺘﻚ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻞ واﻗﻌﻴﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ روﻳﺎﻫﺎﻳﺶ ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﺗﺎ ﺣﺎل اﻣﻴﺪش ﺑﻪ‬
‫روﻳﺎﻫﺎﻳﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺎل ﺑﻪ ﭼﻪﭼﻴﺰ ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ اﻣﻴﺪ ﻣﻲﺑﺴﺖ؟ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ روﻳﺎﻫﺎي ﺷﻴﺮﻳﻦ‪،‬‬
‫ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺗﻠﺦ ﻣﺎدي را ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﮕﺬارﻧﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ روﻳﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﺑﺮﺟﺎي ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬روﻳﺎ ﻛﻪ ﺑﻤﻴﺮد‪،‬‬

‫‪103‬‬ ‫‪102‬‬
‫ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﭘﻮﺷﺶ ﻛﻪ رﻓﺘﺎرش ﻧﻴﺰ ﻣﺮداﻧﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺮﻛﺎت دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ ﻫﻨﮕﺎم‬
‫ﺻﺤﺒﺖﻛﺮدن و راهرﻓﺘﻦ‪ ،‬ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﻫﻢﺧﻮاﻧﻲ ﺑﺎ ﻃﺮز رﻓﺘﺎر اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ زﻧﺎن‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ ﺑﻪ او ﺷﻴﺮزن ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻛﻪ ﺷﻴﺮدﻟﻲ را از‬
‫روي ﭘﻮﺷﺶ و ﮔﺰاﻓﻪ و ﺣﺮﻛﺎت ﻇﺎﻫﺮي ﺑﺴﻨﺠﺪ‪ ،‬ﻃﺒﻴﻌﻲ اﺳﺖ ﺑﻪ زﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺟﻨﺴﻴﺖﺷﺎن را ﻓﺪاي ﻣﻌﻴﺎرﻫﺎي اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻟﻘﺐ ﺷﻴﺮزن دﻫﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﮔﺮدآﻓﺮﻳﺪ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ‬
‫ﻫﻢ ﺷﻴﺮزن ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬آﺧﺮ او ﻣﻲﺟﻨﮕﻴﺪ‪ .‬آﻳﺎ او ﺷﻴﺮزن ﺑﻮد؟ ﭘﺲ ﭼﺮا ﺟﺮأت ﮔﻮش دادن ﺑﻪ‬
‫ﻧﺪاي دﻟﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﻜﻴﻪ ﻛﺮد و ﺑﻪ ﺳﻬﺮاب ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻛﻪ‬
‫ﺗﺮﻛﺎن ز اﻳﺮان ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ ﺟﻔﺖ‪ «.‬آﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻔﺖﻫﺎي ﻣﺮداﻧﻪ از زن ﺷﻴﺮزن ﻣﻲﺳﺎزد؟ آﻳﺎ‬
‫اﻳﺴﺘﺎدﮔﻲ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﺎﺑﻮﻫﺎي اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻣﺸﻜﻞﺗﺮ از ﺟﻨﮓ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ؟‬
‫ﺳﻴﻤﺎ ﭼﺎره را در اﻳﻦ ﻣﻲدﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ درآوردن اداي ﻣﺮدﻫﺎ‪ ،‬ﺣﻖ و ﺣﻘﻮﻗﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮد‬
‫ﺑﻴﺎﺑﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻣﺮد ﻳﺎ ﭼﻴﺰي در ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪود ارزﻳﺎﺑﻲ ﺷﻮد و ﺧﻮد را ﻳﻚ ﭘﺎ ﻣﺮد ﺑﺪاﻧﺪ‪.‬‬

‫‪105‬‬ ‫‪104‬‬
‫ﺑﻮد و ﭼﻮن اﻧﺪازهﻫﺎ ﺑﺎ ﭘﺎرﭼﻪ ﺟﻮر در ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﭘﺎرﭼﻪ را از ﮔﻮﺷﻪ و وﺳﻂ و ﻛﻨﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ راﺣﺖﺗﺮﻳﻦ راه ﺑﺮاي ﻳﺎﻓﺘﻦ اﻧﺪﻛﻲ ﺣﻘﻮق‪ ،‬ﻣﺮد ﺷﺪن زن ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ زن ﺑﻤﺎﻧﺪ‪،‬‬
‫ﺗﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ اﻟﮕﻮ ﺷﻮد‪ .‬ﺟﻤﻠﻪﻫﺎي ﻟﻨﻴﻦ و اﺳﺘﺎﻟﻴﻦ ﻧﺰد او ﻫﻤﭽﻮن آﻳﻪي ﻗﺮآن‪ ،‬اﻟﻬﻲ ﺑﻮد و او‬ ‫ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ ،‬ﭼﻪ ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻫﻤﻜﺎر‪ ،‬دوﺳﺖ و ﻳﺎ رﻓﻴﻖ ﺗﺸﻜﻴﻼﺗﻲ‪ .‬اول ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ از‬
‫ﺑﺎﻳﺪ وﻃﻨﺶ را ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن ﻣﻘﺪس ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻣﻲداد‪.‬‬ ‫ﭘﻮﺷﺶ آﻏﺎز ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻧﺪامﻫﺎي ﺟﻨﺴﻲاش را زﻳﺮ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﮔَﻞوﮔﺸﺎد ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ‬
‫ﺑﺎ دﻳﺪن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﺑﺮوﻳﻲ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬رو ﺑﻪ ﺷﻬﺎب ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﺑﻮرژوا را از‬ ‫ﻣﺮدﻫﺎ ﻗﺮار ﻧﮕﻴﺮد‪ .‬ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را ﻛﻮﺗﺎه ﻛﻨﺪ و ﻳﺎ از ﭘﺸﺖ ﺑﺒﻨﺪد ﺗﺎ اﻓﺸﺎن ﻧﺸﻮد‪ .‬آراﻳﺶ ﻧﻜﻨﺪ‪،‬‬
‫ﻛﺠﺎ ﭘﻴﺪا ﻛﺮدي؟ از دﺳﺘﺎش ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻴﺎه و ﺳﻔﻴﺪ ﻧﺰده‪ «.‬در ﻟﺤﻦ‬ ‫ﭘﺎ روي ﭘﺎ ﻧﻴﺎﻧﺪازد و در ﻳﻚ ﻛﻼم رﻓﺘﺎر اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻳﻚ ﻣﺮد را اراﺋﻪ دﻫﺪ‪ .‬ﺟﺎﻟﺐ اﻳﻦ ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﺻﺪاﻳﺶ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺑﻮد و ﺗﻮﻫﻴﻦ‪ .‬ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﻲ ﻧﺎزك ﻛﺮد‪ ،‬ﺳﺮ و دﺳﺘﻲ ﺗﻜﺎن داد و رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺗﺸﻜﻞﻫﺎي اﭘﻮزﻳﺴﻴﻮن ﭼﭗ ﻣﺨﺎﻟﻒ رژﻳﻢ‪ ،‬ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮدﺷﺎن را ﻏﻴﺮﻣﺬﻫﺒﻲ ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ‪،‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺷﮕﻔﺖزده ﺑﻪ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻫﻤﺴﺮ ﺳﻴﻤﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد ﻛﻪ ﺳﺮش را ﭘﺎﻳﻴﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻗﻮاﻧﻴﻦ ﻧﺎﻧﻮﺷﺘﻪاي ﺑﺮاي زﻧﺎن داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ از ﺷﺮﻳﻌﺖ رژﻳﻢ اﺳﻼﻣﻲ ﻓﺮاﺗﺮ ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺣﺠﺎب‬
‫ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﻣﻲﺷﺪ دﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﻨﺎﮔﻮﺷﺶ ﺳﺮخ‬ ‫ﺑﻪﺷﻜﻞ رﻗﻴﻖﺗﺮ آن اﺳﺎس ﭘﻮﺷﺶ اﻳﻦ ﺗﺸﻜﻞﻫﺎ ﺑﻮد و ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ زﻧﻲ آن را زﻳﺮ ﭘﺎ ﮔﺬارده و‬
‫ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﺮا ﺑﻲدﻟﻴﻞ ﻣﻮرد ﺣﻤﻠﻪي ﺳﻴﻤﺎ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻲﻫﺎي ﺗﻨﺶ ﻧﻤﺎﻳﺎن ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬در ﺑﻴﻦ اﻳﻦ ﻧﻴﺮوﻫﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺣﺠﺎب ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﭘﻮﺷﺸﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺣﺠﺎﺑﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮ ﺗﻔﻜﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻪ در ﭘﻮﺷﺶ ﺣﺠﺎب و ﭼﻪ در‬
‫از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﻣﺎدر ﺷﻬﺎب ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪﻳﺘﻴﻢﻫﺎ ﺑﻪ او دل ﻣﻲﺳﻮزاﻧﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﺮﻳﺎﻧﻲ ﻇﺎﻫﺮي‪ .‬اﮔﺮ زﻧﻲ ﭼﻨﺎن ﺷﻴﺮدل ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻮدش ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﺟﺴﻢ و روﺣﺶ را ﺑﻪ‬
‫ﻳﻜﻲ از ﻫﻤﻴﻦ روزﻫﺎ ﺳﺒﺰيﻫﺎ را ﺟﻠﻮي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ ﭘﺎك ﻛﻨﺪ و ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ‬ ‫ارزشﻫﺎي اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ و ﺗﺸﻜﻴﻼﺗﻲ ﻧﻤﻲﻓﺮوﺧﺖ‪ ،‬اﮔﺮ ﺣﻘﻮق ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺮاي زن‪ ،‬ﺑﻪﻣﻔﻬﻮم ﻛﺎﻣﻞ‬
‫اﺑﺮوﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺮﻣﻲداﺷﺖ و در آﻳﻨﻪي ﻛﻮﭼﻚ دﺳﺘﻲ دﻗﻴﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﻪ ﭘﺪر و‬ ‫ﺧﻮد را ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ ،‬ﺟﺎﻳﻲ در اﺟﺘﻤﺎع و در ﻫﻴﭻﻳﻚ از اﻳﻦ ﺗﺸﻜﻞﻫﺎي ﺑﻪاﺻﻄﻼح‬
‫ﻣﺎدر ﺑﻲﻋﺎﻃﻔﻪاي داري ﻛﻪ دﺧﺘﺮﺷﻮن رو ﻫﻤﻴﻦﻃﻮري ﺷﻮﻫﺮ دادﻧﺪ‪ .‬آﺧﻪ ﻛﺪوم ﭘﺪر و ﻣﺎدر‬ ‫ﻏﻴﺮﻣﺬﻫﺒﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ او ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ‪ ،‬ﻃﺮد و ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﮔﺮه ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻟﻘﺐ او دﻳﮕﺮ‬
‫درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﻲ ﻣﻲذاره ﻛﻪ دﺧﺘﺮش ﺗﻚ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮه ﻳﻪ ﺷﻬﺮ دﻳﮕﻪ؟ ﻳﻚذره ﻋﺎﻃﻔﻪ‬ ‫ﺷﻴﺮدل ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺳﻠﻴﻄﻪ ﻧﺎم ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﻳﺎ ﭼﻴﺰي در ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪود‪.‬‬
‫داﺷﺘﻦ‪ ،‬وﻟﺖ ﻧﻤﻲﻛﺮدن‪ .‬ﺧﻮدﺷﻮن ﺳﺮ و ﺳﺎﻣﻮﻧﺖ ﻣﻲدادن‪«.‬‬ ‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﻴﻤﺎ را دﻳﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﺑﻠﻮز ﮔﺸﺎد ﭼﻴﻨﻲ ﻃﻮﺳﻲرﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم‬
‫ﺳﻜﻮت ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﻛﻪ دﻳﺪ‪ ،‬ﮔﻮﺷﻪي ﻟﺐ ﭘﺎﺋﻴﻨﺶ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬روي ﭘﺎﻳﺶ زد و اداﻣﻪ‬ ‫ﺑﺎﺳﻨﺶ را ﻣﻲﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪ و ﻳﻚ ﺷﻠﻮار ﮔﺸﺎد زﻳﺘﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﻠﻮار ﺳﺮﺑﺎزي ﻣﻌﺮوف ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮ ﺗﻦ‬
‫داد‪ » :‬واﻻ آدم ﺑﺎ ﻓﺮزﻧﺪﺧﻮﻧﺪهﺷﻢ اﻳﻦﻃﻮر ﻧﻤﻲﻛﻨﻪ‪ .‬ﻣﺎدر‪ ،‬ﺷﺎﻧﺲ آوردي ﻛﻪ ﺷﻜﺎر ﮔﺮگ‬ ‫داﺷﺖ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎي ﺳﻴﺎه ﺻﺎﻓﺶ را ﻛﻪ ﺗﺎ ﺳﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ از ﭘﺸﺖ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و‬
‫ﻧﺸﺪي‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮشﺷﺎﻧﺴﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﻧَﻨ‪‬ﻪ ﺑﺎﺑﺎﻳﻲ ﻛﻪ داري‪ ،‬ﻣﻦ از ﺗﻮ‬ ‫ﻛﻔﺶﻫﺎي ﻛﺘﺎﻧﻲ ﺑﻪﭘﺎ داﺷﺖ‪ .‬ﺷﻌﺎرﻫﺎي ﻛﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻲ و اﻧﻘﻼﺑﻲ ﻣﻲداد و ﺷﺪﻳﺪاً ﺿﺪﻣﺬﻫﺐ‬
‫ﺧﻮشﺷﺎﻧﺲﺗﺮ ﺗﻮ دﻧﻴﺎ ﻧﺪﻳﺪم‪ .‬ﺑﺒﻴﻦ ﻛﻪ ﭼﻪ دﺳﺘﻪﮔﻠﻲ ﮔﺮﻓﺘﺖ‪ .‬ﭘﺴﺮ دﺳﺘﻪ ﮔﻠﻢ‪ ،‬اﮔﻪ ﺑﺪوﻧﻲ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺬﻫﺐ را اﻓﻴﻮن ﺗﻮدهﻫﺎ ﻣﻲاﻧﮕﺎﺷﺖ و ﺧﻮد را ﻋﺎري از آن ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻛﻪ ﭼﻪ دﺧﺘﺮاي ﺧﻮﺷﮕﻞ و ﭘﻮلداري ﭼﺸﻢ ﺑﻪراﻫﺶ ﺑﻮدن‪ «...‬زﻳﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﺷﺎره‬ ‫»ﺑﻪزودي اﻧﻘﻼب دﻳﮕﺮي روي ﺧﻮاﻫﺪ داد و اﻳﻦﺑﺎر ﻣﺎ در آن ﺳﻬﻢ ﻣﻬﻤﻲ ﺧﻮاﻫﻴﻢ داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻛﺮد و اداﻣﻪ داد‪ » :‬ﻧﻪ ازﻳﻦ دﺧﺘﺮاي ﮔﺪاﮔﺸﻨﻪ‪ .‬ﻫﻤﻪ از ﺧﻮﻧﻮادهﻫﺎي ﺑﺎﻻﺑﺎﻻ‪،‬‬ ‫اﻳﻦ ﻣﺎﺋﻴﻢ ﻛﻪ اﻧﻘﻼب را ﺑﻪﻳﻚ اﻧﻘﻼب ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻛﺮد‪ «.‬ﻣﺪام از‬
‫ﺗﺤﺼﻴﻞﻛﺮده‪«.‬‬ ‫"ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ آﺛﺎر ﻟﻨﻴﻦ" ﻓﺎﻛﺖ ﻣﻲآورد و ﺷﺮاﻳﻂ ﺳﻴﺎﺳﻲ اﻳﺮان را ﺑﺎ اﻧﻘﻼب‬
‫آه ﺑﻠﻨﺪي ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﺎز اداﻣﻪ داد‪ » :‬اﮔﻪ ﺑﺪوﻧﻲ؟! ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدن ﺗﺎ ﺷﻬﺎب ﻟﺐ ﺗَﺮ ﻛﻨﻪ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﻫﺰاروﻧﻬﺼﺪوﻫﻔﺪه روﺳﻴﻪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﮔﺮ ﺗﺎرﻳﺨﻲ ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﺗﺎرﻳﺦ اﻧﻘﻼب‬
‫ﭘﺎش ﺑﻴﻔﺘﻦ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﭘﺴﺮ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺟﺎدو ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﺻﻼً اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﺑﻪﺷﻮن ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﺧﻮب‪،‬‬ ‫ﺷﻮروي ﺑﻮد و ﺑﺲ‪ .‬اﻟﮕﻮي آن ﺳﺎلﻫﺎي ﺷﻮروي را ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺧﻴﺎط روي اﻳﺮان اﻧﺪاﺧﺘﻪ‬

‫‪107‬‬ ‫‪106‬‬
‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎراﻧﻲاي داﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ دودﻟﻲ ﺗﺎ در ﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ ﻛﻪ ﻛﻔﺶ ﭘﻮﺷﻴﺪه و ﺑﺪون ﺑﺎراﻧﻲ‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﻋﻴﺒﻲ ﻧﺪاره‪ ،‬ﺛﻮاب ﻛﺮد ﺗﻮ رو ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻪت ﺳﺮ و ﺳﺎﻣﻮن داد‪ .‬ﻧﺬاﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺪﺑﺨﺖ‬
‫ﺑﺮود‪ ،‬اﻣﺎ ﻛﻔﺶﻫﺎﻳﺶ را ﻫﻢ ﭘﻴﺪا ﻧﻜﺮد‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻪ را ﮔﺸﺖ و ﻛﻔﺶﻫﺎﻳﺶ را ﻧﻴﺎﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺸﻲ‪ .‬ﺧﺪا اون دﻧﻴﺎ اﺟﺮش ﺑﺪه‪ .‬ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﻗﺪرﺷﻮ ﺑﺪوﻧﻲ! دﺧﺘﺮاي اﻳﻦ دوره و زﻣﻮﻧﻪ ﺧﻴﻠﻲ‬
‫در ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮاب ﻧﻴﺰ آراﻣﺸﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺧﻮابﻫﺎﻳﺶ ﺗﻜﺮار ﻳﻚدﻳﮕﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و او ﻣﻌﻨﻲ اﻳﻦ‬ ‫ﭘﺮرو ﺷﺪن‪ .‬ﻫﺮ دﺧﺘﺮي ﺟﺎي ﺗﻮ ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﻪ ﭘﺎش ﻣﻲﻧﺪاﺧﺖ‪«.‬‬
‫ﺗﻜﺮار را درك ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ذﻫﻨﺶ را از ﺧﻮاب ﺑﺮﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎز ﭘﺮﺳﺶ ﺗﻜﺮار ﺧﻮاب‬ ‫ﺳﺒﺰي ﻛﻪ ﭘﺎك ﺷﺪ‪ ،‬دﺳﺘﻮرات دﻳﮕﺮش آﻏﺎز ﺷﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻠﻔﺖ ﺷﺨﺼﻲ‬
‫در ﻗﻠﺒﺶ ﺟﻮاﻧﻪ ﻣﻲزد‪ .‬ﻣﺸﻜﻞ ﺧﻮد‪ ‬ﺧﻮاب ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺗﻜﺮارش ﺑﻮد ﻛﻪ ﻛﻼﻓﻪاش ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﺮ‬ ‫ﻣﺎدرﺷﻮﻫﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺎر ﻗﺒﻞ از ﺧﻮاب ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺧﻮاﺑﻲ ﺧﻮاﻫﺪ دﻳﺪ و ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮ ﻧﺎآراﻣﻲاش ﻣﻲاﻓﺰود‪.‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻋﺘﺮاض ﻛﺮد ﻛﻪ‪ » :‬ﻣﻦ ﺧﻮدم از اونﻫﺎ ﭼﻴﺰي ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ‪ .‬ﺧﻮدم‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﻮاﺑﺶ را ﺑﺮاي ﺷﻬﺎب ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮد‪ .‬ﺷﻬﺎب ﻛﻤﻲ ﺑﻪ آن اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﻴﺎم ﺗﻬﺮان و ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻛﻪ راه زﻧﺪﮔﻲﻣﻮ ﺧﻮدم اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﻢ‪ .‬واﺳﻪي ﻫﻤﻴﻦ‬
‫»ﻣﻦ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﭼﻲ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﻛﺮده‪ .‬اوﻻً ﻛﻪ اﻳﻦ ﺧﻮاب وﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﻧﻴﺲ‪ ،‬ﺑﻌﺪش ﻫﻢ‬ ‫ﺗﻮﻗﻌﻲ ﻫﻢ از اونﻫﺎ ﻧﺪاﺷﺘﻪ و ﻧﺪارم‪ «.‬ﻣﺎدر ﺷﻬﺎب ﺑﺎز ﻫﻢ ﺣﺮف ﺧﻮدش را زد‪ » :‬ﻳﻪدﺳﺖ‬
‫اﻳﻦ ﺧﻮاﺑﻪ و ﺧﻮاب ﺧﻮاﺑﻪ‪ .‬ﻧﻜﻨﻪ ﺧﺮاﻓﺎﺗﻲ ﺷﺪي و ﺑﻪ ﺧﻮاب و ﺟﺎدو و ﺟﻨﺒﻞ اﻋﺘﻘﺎد ﭘﻴﺪا‬ ‫ﻟﺒﺎس ﻫﻢ ﺑﻪت ﻧﺪادن‪ ،‬ﻳﻪ ﭘﻮل ﺗﻮﺟﻴﺒﻲ‪ ،‬ﻳﻪ ﺟﻬﻴﺰﻳﻪي ﻧﺎﻗﺎﺑﻞ‪ ،‬ﻳﻪ ﻛﻤﻜﻲ‪ ،‬ﭼﻴﺰي‪ .‬اﻳﻦ ﺣﺮﻓﺎ‬
‫ﻛﺮدي؟«‬ ‫ﭼﻴﻪ؟ ﭘﺪر و ﻣﺎدري ﮔﻔﺘﻦ‪ ،‬ﺑﭽﻪاي ﮔﻔﺘﻦ‪ .‬ﻳﻪﻫﻤﭽﻴﻦ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﺑﻲﻋﺎﻃﻔﻪاي ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﻦ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﺮﺧﻮرده ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻲدوﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺷﻪ از اﻳﻦ ﭼﻴﺰا ﺑﻪت ﮔﻔﺖ‪ .‬آﺧﻪ از اﻳﻦ‬ ‫ﻧﺪﻳﺪم‪«.‬‬
‫ﺗﻜﺮارش ﻣﻦ ﺳﺮ درﻧﻤﻲآرم‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻫﻤﻮن ﻳﻪ ﺧﻮاب رو ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ؟«‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭘﺎﺳﺦ داد‪ » :‬ﻣﺎدﻳﺎت ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻳﻪ دﺳﺖ ﻟﺒﺎس ﻫﻢ ﻗﺎﻧﻌﻢ‪«.‬‬
‫ﺷﻬﺎب ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﺗﻠﺦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻛﺎﺷﻜﻲ ﻣﻨﻢ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻫﻤﻮن ﺧﻮاب ﺗﻮ رو ﻣﻲدﻳﺪم و‬ ‫ﻣﺎدر ﺷﻬﺎب اﺑﺮوﻫﺎ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﻛﻪ ﺟﺎي ﺳﻔﺖ ﻧﺸﺎﺷﻴﺪي ﻛﻪ از‬
‫ﻧﻪ ‪ «...‬ﺣﺮﻓﺶ را ﺧﻮرد و ﻧﺨﻮاﺳﺖ اداﻣﻪ دﻫﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از آن ﺑﮕﺬرد و ﺑﺎ‬ ‫اﻳﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﻣﻲزﻧﻲ‪ .‬آدم ﻛﻪ ﻫﻮا ﻧﻤﻲﺧﻮره‪ ،‬ﻛﻒ ﺑﺮﻳﻨﻪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻟﺒﺎس ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬از ﺑﺎد ﻫﻮا ﻛﻪ‬
‫ﺳﻤﺎﺟﺘﻲ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪ آنﻗﺪر ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺗﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺷﻬﺎب ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫زﻧﺪه ﻧﻴﺴﺘﻲ‪ .‬واﺳﻪي ﺷﻜﻤﺖ ﭘﻮل ﺧﺮج ﻣﻲﺷﻪ‪«.‬‬
‫در ﻟﺤﻦ ﺻﺪاﻳﺶ ﻏﻢ ﻣﻮج ﻣﻲزد و ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﺎب ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪ ﺑﺮ ﻟﺮزﺷﺶ ﻓﺎﻳﻖ آﻳﺪ‪،‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﺳﺖ از ﻛﺎر ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻐﺾ ﻛﺮد و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺎﻻ ﭘﻨﺎه ﺑﺮد‪ .‬ﺻﺪاي ﻣﺎدرﺷﻮﻫﺮش را‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﻲﮔﺸﺖ‪ » :‬ﺗﻨﻲ را ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ روش اﺗﻮ ﻣﻲﻛﺸﻦ‪ ،‬دﻗﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﺗﻦِ‬ ‫ﺷﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﻘﺪرم ﺧﻮشﭼﻮس ﺗﺸﺮﻳﻒ داره‪ .‬دلدارﻳﺶ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﻴﺪ‪‬م‪ ،‬ﻗﻬﺮ‬
‫ﺧﻮدم ﻫﺲ‪ .‬ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻢ و ﺧﻮدم رو ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮام ﺑﺪﻧﻢ رو ﻟﻤﺲ ﻛﻨﻢ وﻟﻲ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻪ ﻣﻴﺮه ﺑﺎﻻ ﺗﺎ واﺳﻪي ﭘﺴﺮم ﭼﻐﻠﻲ ﻛﻨﻪ‪«.‬‬
‫دﺳﺖﻫﺎﻣﻮ ﭘﻴﺪا ﻧﻤﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻲﺷﻢ ﻛﻪ ﺑﻲﺗﻦ ﺷﺪم و ﺑﻌﺪ از ﺧﻮاب ﻣﻲﭘﺮم‪«.‬‬ ‫روزي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ از اﻳﻦ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎ ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﻳﺪ و روزي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دلﺷﻜﺴﺘﻪ‪ ،‬آرزو‬
‫ﻧﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﺎب از آن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮوﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻴﻤﺎ داﺋﻤﺎً ﺑﻪ او ﻃﻌﻨﻪ ﻣﻲزد و ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﺳﺮي ﻣﻲزد ﺗﺎ اﺷﻚ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را‬ ‫در ﺧﺎﻧﻪاي ﻣﻬﻤﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻠﻮغ و ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﺳﺮش ﺑﻪ ﻛﺎري ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ او‬
‫درﻧﻤﻲآورد‪ ،‬آرام ﻧﻤﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺑﺮآﺷﻔﺖ و ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮش ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﺲ ﻛﻦ‬ ‫ﻛﺎري آنﺟﺎ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬او ﻓﻘﻂ ﻣﻬﻤﺎن ﺑﻮد و ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎه ﺧﻮد را ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﻲﻛﺮد‪،‬‬
‫ﺳﻴﻤﺎ‪ ،‬ﺑﺎز اوﻣﺪﻳﻢ اﻳﻦﺟﺎ‪ ،‬ﺷﺮوع ﻛﺮدي‪ .‬آﺧﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭼﻪ ﻫﻴﺰم ﺗَﺮي ﺑﻪ ﺗﻮ‬ ‫ﺻﺎﺣﺒﺎن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪﻧﻮﻋﻲ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪﻳﺎدش ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻮاره اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ‬
‫ﻓﺮوﺧﺘﻪ ﻛﻪ ﻫﺮ دﻓﻌﻪ ﻳﻪﭼﻴﺰي ﺑِﻪ‪‬ش ﻣﻲﮔﻲ؟«‬ ‫دﻳﺮش ﺷﺪه و ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮود‪ .‬ﺑﻴﺮون ﺑﺎران ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺎﻟﺒﺎﺳﻲ را ﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺑﺎراﻧﻲاش را‬
‫ﻧﻴﺎﻓﺖ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ اﺻﻼً ﺑﺎراﻧﻲاي ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪ ،‬اﻣﺎ رﻧﮓ و ﻣﺪل آن را ﺑﻪﻳﺎد ﻣﻲآورد و ﻣﻄﻤﺌﻦ‬

‫‪109‬‬ ‫‪108‬‬
‫او را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدش ﻣﻲﻃﻠﺒﻴﺪ‪ ،‬ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﻲﭘﺮﺳﺘﻴﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻧﻮازش ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺳﻴﻤﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺗﻨﺪ ﺑﻪ ﺟﻤﺸﻴﺪ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﺎ ﻣﺮد ﺳﺨﻦ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺣﻤﺎﻗﺘﺶ ﻫﻢ‬
‫او را ﻫﻤﻮاره ﻧﺰد ﺧﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺷﻬﺎب ﺑﻪ او اﻣﻨﻴﺖ و آراﻣﺶ ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ‪ ،‬اﺣﺴﺎس‬ ‫ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬آﺧﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ‪ ،‬اﻳﻦ رﻓﻴﻖ ﺟﻮنﺟﻮﻧﻴﺖ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ادﻋﺎ رﻓﺘﻪ ﭼﻪ زﻧﻲ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻛﺴﻲ را در ﻛﻨﺎر ﺧﻮد دارد‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ دوﺳﺘﺶ دارد و ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻜﻴﻪﮔﺎه‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ .‬آﺧﻪ ﺷﻌﺎرﻫﺎي آدم ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻋﻤﻠﺶ ﺑﺨﻮره‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ آدم ﺑﻴﺮون اﻧﻘﻼﺑﻲ ﺑﺎﺷﻪ و ﺗﻮي‬
‫او در اﻳﻦ دﻧﻴﺎي ﺑﺰرگ‪ ،‬وﺣﺸﻲ و ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ اﻣﻴﺪ او‪.‬‬ ‫ﺧﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻣﻴﺎد اﻧﻘﻼب رو ﻛﻨﺎر ﺑﺬاره‪ .‬آره دﻳﮕﻪ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﻣﺮدا ﻫﺰار ﺗﺎ ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﻴﻦ‪ ،‬ﻣﻮﻗﻊ‬
‫ﻋﻤﻞ زه ﻣﻲزﻧﻴﻦ‪ .‬ﻣﻮﻗﻊ ازدواج ﺳﻮاد و ﺗﺌﻮري زن ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﻬﻢ اﻳﻨﻪ ﻛﻪ ﺑﺮ و روﻳﻲ‬
‫ﺑﻴﺮون ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻴﺪاد ﻣﻲﻛﺮد و در اﺗﺎق ﻛﻮﭼﻚ‪ ،‬ﺑﺨﺎري ﮔُﺮﮔُﺮ ﻣﻲﻛﺮد و دود ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ و ﻋﺸﻮه ﺑﺮﻳﺰه‪«.‬‬
‫ﺷﻬﺎب در ﺑﺨﺎري را ﺑﺎز ﻛﺮد ﺗﺎ ﻋﻠﺖ دود زدﻧﺶ را ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ‪ .‬آﺗﺶ ﺗﻮي ﺑﺨﺎري زﺑﺎﻧﻪ‬ ‫ﺗﺎ اﻳﻦ ﺑﺤﺚﻫﺎ درﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺷﻬﺎب ﻣﻲرﻓﺖ ﺗﻮ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ و ﺧﻮدش را آنﭼﻨﺎن ﻣﺸﻐﻮل‬
‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و داﻧﻪﻫﺎي درﺷﺖ‪ ‬ﻋﺮقِ ﭼﻬﺮه و ﮔﺮدنِ ﺷﻬﺎب رﻧﮓ ﺳﺮخ ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫آﺷﭙﺰي ﺟﻠﻮه ﻣﻲداد ﻛﻪ ﻣﺜﻼً ﻧﻤﻲﺷﻨﻮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻐﺾ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﮔﻞ ﻗﺎﻟﻲ ﭼﺸﻢ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻮﻧﻪاش را ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪي ﺷﻬﺎب ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ زﺑﺎﻧﻪﻫﺎي آﺗﺶ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و دﻟﺶ ﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﻣﻲدوﺧﺖ و ﺗﻤﺎم ﻛﻮﺷﺶ ﺧﻮد را ﺑﻪﻛﺎر ﻣﻲﺑﺮد ﺗﺎ ﻧﮕﺮﻳﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻛﻼﻣﻲ ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﻲآورد‪،‬‬
‫ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ او ﺑﻴﺎﻣﻴﺰد‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺷﻮد‪ .‬ﻳﻜﻲ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻋﺮﻳﺎن و ﺑﻲﻫﻴﭻﮔﻮﻧﻪ ﭘﺮده و‬ ‫ﺑﻐﻀﺶ ﻣﻲﺗﺮﻛﻴﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﭘﺎﺳﺨﺶ را ﻫﻢراه ﺑﻐﻀﺶ ﻓﺮو ﻣﻲداد‪.‬‬
‫ﺣﺠﺎﺑﻲ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﺣﺴﺮﺗﺶ ﺑﺮ دﻟﺶ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺷﻌﻠﻪي ﺳﺮﺧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪ ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺳﻴﻤﺎ ﺟﺎن ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻧﺸﻮ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﺮاي‬
‫آﺳﻤﺎن زﺑﺎﻧﻪ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ وﺟﻮدش او را ﻣﻲﻃﻠﺒﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮدت ﺧﻮﺑﻪ و ﻧﻪ ﺑﺮاي ﺑﭽﻪ‪«.‬‬
‫ﺷﻬﺎب در ﺑﺨﺎري را دوﺑﺎره ﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﻪ زﻣﻴﻦ دوﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻣﺸﺐ ﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﺳﻴﻤﺎ دﺳﺘﻲ ﺑﻪ ﺷﻜﻤﺶ ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﻜﺮد و اداﻣﻪ داد‪ » :‬ﺑﺎور ﻛﻦ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﻋﺮﺿﻪي‬
‫اﻻن ﻣﻮﻗﻌﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎﺷﻪ ﻳﻪوﻗﺖ دﻳﮕﻪ‪«.‬‬ ‫ﺑﭽﻪدار ﺷﺪن ﻫﻢ ﻧﺪاره‪«.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ اﺣﺴﺎس ﺳﺮﺧﻮردﮔﻲ ﺷﺪﻳﺪي درﺧﻮد ﺷﻜﺴﺖ‪ .‬ﻋﺮقﻫﺎي ﮔﺮدن ﺷﻬﺎب ﺑﺮ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻴﻤﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﺑﻐﻀﺶ ﺗﺮﻛﻴﺪ‪ .‬ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻛﻪ اوﻗﺎﺗﺶ ﭘﺎك ﺗﻠﺦ ﺷﺪه‬
‫ﮔﻮﻧﻪاش ﻣﺎﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮدش ﺷﺪ و ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻪي ﺑﺨﺎري ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‪ .‬در ﺗﺎرﻳﻜﻲ از‬ ‫ﺑﻮد دﺳﺖ ﺳﻴﻤﺎ را ﻛﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺮوﻧﺪ و ﺳﻴﻤﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺳﻮزنوار ﻛﻪ ﺗﺎ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ را ﺗﻌﻘﻴﺐ‬
‫ﺳﻮراخ ﻛﻮﭼﻚ در ﺑﺨﺎري ﺑﺎزﺗﺎب ﺷﻌﻠﻪي آﺗﺶ ﺑﺮ ﺳﻘﻒ دودﺧﻮرده ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ و ﺷﻬﺎب‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻛﻪ ﺳﺮش را ﺑﺮ ﻛﻒ دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ ﻳﻠﻪ داده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﭘﻴﻮﻧﺪ دوده و ﺷﻌﻠﻪ ﺧﻴﺮه ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﮔﺮﻳﺴﺖ و آرزو ﻛﺮد ﻛﻪ زﻣﻴﻦ ﺑﺎز ﺷﻮد و او را در ﺧﻮد ﻓﺮو‬
‫ﺻﺪاي ﻓﺮوﺧﻔﺘﻪاي ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ آﺗﺸﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﺗﻮ آﺗﺸﻲ و ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ آﺗﺸﻢ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮام ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺮد‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬او ﭘﻨﺎهﮔﺎﻫﻲ ﺟﺰ زﻳﺮ زﻣﻴﻦ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮﻣﺎي وﺟﻮدم ﺑﺎﺷﻲ‪ .‬ﻧﻤﻲﺧﻮام ﺧﺎﻣﻮﺷﺖ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮام ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮام زﻳﺒﺎ و ﺗﺮ‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺷﻬﺎب ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﺳﺮخ ﺑﻪ اﺗﺎق آﻣﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﮔﻮﻧﻪاش را‬
‫و ﺗﺎزه ﺑﻤﻮﻧﻲ و ﺗﻮ ﻗﻠﺒﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ روﺷﻦ ﺑﺎﺷﻲ‪«.‬‬ ‫ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎي ﺧﻴﺲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻻﻟﻪي ﻟﻄﻴﻒ و ﻛﻮﭼﻚ ﮔﻮﺷﺶ را ﻧﺮم ﺑﻪ دﻧﺪان‬
‫ﭘﻨﺪاري ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر ﭼﻨﻴﻦ واژﮔﺎﻧﻲ زﻳﺒﺎ و ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ از‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﺳﺮش را آرام ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪي ﺷﻬﺎب ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﺗﭙﺶ ﻗﻠﺐ‬
‫دﻫﺎﻧﺶ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮد ﭼﺮا ﻛﻪ دوﺳﺖ داﺷﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺷﻨﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ!‬ ‫ﻋﺸﻖ ﮔﻮش ﺳﭙﺮد‪ .‬اﻳﻦ ﺗﭙﺶ‪ ،‬آراﻣﺶ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮري ﺑﻪ او ﻣﻲداد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎ را ﺑﺴﺖ و‬
‫در ﻫﺮ ﺻﻮرت اﻳﻦ ﺟﻤﻼت در ﺧﺎﻧﻪي ﺧﺎﻃﺮهاش ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬ ‫در اﻣﻮاج ﺗﭙﺶ ﻏﺮق ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ آن ﻳﻜﻲ ﺷﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ اﻳﻦ ﺗﭙﺶ ﻧﺒﺾ او ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻘﻂ آراﻣﺶ‬
‫ﻧﺒﻮد‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﺑﻮدن ﺑﻮد‪ ،‬وﺟﻮد و ﺑﺎﻻﺗﺮ از آن "ﻫﺴﺘﻲ"‪.‬‬

‫‪111‬‬ ‫‪110‬‬
‫ﻣﺘﺤﺼﻨﻴﻦ را ﺑﻪ رﮔﺒﺎر ﻧﻤﻲﺑﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﮔﺎز اﺷﻚآور ﺑﻮد و زﻧﺠﻴﺮ و ﻗﻤﻪي ﻟﺒﺎس ﺷﺨﺼﻲﻫﺎ‪.‬‬ ‫اﺷﻚﻫﺎﻳﺶ آرام و ﺑﻲﺻﺪا ﻋﺮق ﺷﻬﺎب را از ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻳﺶ ﺷﺴﺘﻨﺪ و ﺣﺮفﻫﺎي‬
‫داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﺑﺮاي ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﮔﺎز اﺷﻚآور‪ ،‬ﺗﻜﻪﻫﺎي ﺧﻴﺎر ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎن ﻣﻲﻣﺎﻟﻴﺪﻧﺪ و‬ ‫ﻓﺮوﺧﻔﺘﻪاش را ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ ﻓﺮو ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﻧﮕﻔﺖ ﻛﻪ آن ﻋﺸﻖ آرﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ زﻧﺠﻴﺮﺷﺎن ﮔﺴﺴﺘﻪ ﻧﺸﻮد‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ زﻧﺠﻴﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﻤﻮاره ﺑﻴﺶ از‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ آﺳﻤﺎن ﺳﺮد ﺳﺮﮔﺮداﻧﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫دﻳﮕﺮان در ﺧﻄﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬دﺳﺘﻪﻫﺎي ﺳﺮﻛﻮبﮔﺮ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﻗﻤﻪ‪،‬‬ ‫اﻳﻦ ﺣﺠﺎب‪ ،‬اﻳﻦ ﺣﺠﺎﺑﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﻦ آﻧﺎن ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﺮد و ﻣﺎﻧﻊ از آن ﻣﻲﺷﺪ ﺗﺎ داﻧﻪﻫﺎي‬
‫زﻧﺠﻴﺮ‪ ،‬ﭼﺎﻗﻮي ﻣﻮﻛﺖﺑﺮي‪ ،‬ﭼﻮب و ﭼﻤﺎق ﻣﻲزدﻧﺪ و ﻳﺎ ﺑﺮاي ﺗﺤﻘﻴﺮ دﺧﺘﺮﻫﺎ‪ ،‬آﻧﺎن را ﻟﺨﺖ‬ ‫ﻋﺮﻗﺸﺎن را ﺑﻨﻮﺷﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﻻﻟﻪي ﮔﻮﺷﺸﺎن را ﺑﺒﻮﻳﻨﺪ و ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻤﻨﺎﻛﺸﺎن را ﺑﺮ ﻟﺒﺎن‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﺸﻜﻴﺪه ﺑﭽﺴﺒﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﺗﻨﮓ در آﻏﻮش ﮔﻴﺮﻧﺪ و در ﺷﻌﻠﻪﻫﺎي ﺗﻨﺸﺎن ﺑﺴﻮزﻧﺪ و‬
‫ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﻣﺮدم از اﻳﻦ ﺗﺤﺼﻦ آنﭼﻨﺎن ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﻋﻤﻼً ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ذوب ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﺠﺎب ﻟﻌﻨﺘﻲ ﻧﻪ ﺑﻴﻦ آﻧﺎن ﻛﻪ در آﻧﺎن ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻴﻦ ﺧﻮدﺷﺎن ﻫﻢ ﭼﻨﺪدﺳﺘﮕﻲﻫﺎي ﺳﺎزﻣﺎﻧﻲ ﺣﻜﻢﻓﺮﻣﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻨﺪﻳﻜﺎي ﻣﺴﺘﻘﻠﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ‬ ‫ﺻﺪاي رﮔﺒﺎر ﻣﺴﻠﺴﻞﻫﺎ ﺳﻜﻮت ﺷﺐ را ﺷﻜﺴﺖ‪ .‬ﻣﺮدي ﺟﻴﻎ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻓﺮﻳﺎد ﻛﻮدﻛﻲ در‬
‫ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺮ اﺳﺎس ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺳﻨﺪﻳﻜﺎي ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺮ اﺳﺎس ﻧﻈﺮ‬ ‫ﮔﻠﻮ ﺧﻔﻪ ﺷﺪ و زﻧﻲ ﻛﻤﻚ ﺧﻮاﺳﺖ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪاي ﺑﻪ آﺗﺶ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎي ﺷﻬﺎب و‬
‫ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺷﻜﻞ ﮔﻴﺮد‪ ،‬وﻟﻲ اﻛﺜﺮ داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﻧﻈﺮي از ﺧﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎي‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻳﺦ زده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ رﻧﮕﻲ ﭘﺮﻳﺪه ﮔﻮش ﻓﺮا دادﻧﺪ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﺎري از دﺳﺖ آندو‬
‫ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻛﻪ ﮔﺮوهﻫﺎي داﻧﺸﺠﻮﻳﻲ را رﻫﺒﺮي ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺑﺮاي آﻧﺎن ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ‬ ‫ﺑﺮﻧﻤﻲآﻳﺪ‪ .‬ﺧﻄﺮ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻲﺷﺪ ﺧﻄﺮ را دﻳﺪ و ﻟﻤﺲ ﻛﺮد‪ .‬ﻫﺮ روز دوﺳﺘﺎﻧﻲ دﺳﺘﮕﻴﺮ و‬
‫از ﺳﻪﭼﻬﺎر روز‪ ،‬ﻳﻜﻲ دو ﺗﺎ از ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎ ﺑﺎ رژﻳﻢ ﺣﺎﻛﻢ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و داﻧﺸﺠﻮﻳﺎنِ‬ ‫ﺣﺘﻲ در ﻛﻮﺗﺎهزﻣﺎﻧﻲ اﻋﺪام ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ .‬آن ﺧﺎﻧﻪ دﻳﮕﺮ اﻣﻦ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﻫﻮادارﺷﺎن را ﺑﻪ ﺗﺮك ﻣﺤﻞ دﻋﻮت ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﺎن ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﻦ ﺧﻮد ﭘﺎﻳﺎن دادﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻲآنﻛﻪ‬
‫دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮاي ﺷﺮوع و ﭘﺎﻳﺎن ﺗﺤﺼﻦ ﺧﻮد ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ داﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﻳﺎ‬ ‫ﭘﺲ از اﻧﻘﻼب‪ ،‬ﺑﻴﺶ از ﻧﻮد و ﻫﺸﺖ درﺻﺪ از ﺷﺮﻛﺖﻛﻨﻨﺪﮔﺎن در رﻓﺮاﻧﺪوم‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﺳﺎزﻣﺎنﺷﺎن ﺑﺎ ﺧﺎﻟﻲ ﻛﺮدن ﺻﺤﻨﻪي ﻣﺒﺎرزه در آن ﺑﺮﻫﻪي زﻣﺎﻧﻲ و اﺗﻤﺎم ﺗﺤﺼﻦ و‬ ‫ﺟﻤﻬﻮري اﺳﻼﻣﻲ "آري" ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬آن ﺑﺨﺶ از ﻣﺮدم ﻛﻪ در رﻓﺮاﻧﺪوم ﺷﺮﻛﺖ ﻧﻜﺮدﻧﺪ و ﻳﺎ‬
‫ﭘﺬﻳﺮش ﺷﻜﺴﺖ ﻣﻮاﻓﻖ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻢﺗﺮ از آن ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻴﺮوﻫﺎي ﻣﻬﺎﺟﻢ‬ ‫ﺣﺘﻲ آن را ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬در آﻣﺎر ﺑﻪﺣﺴﺎب ﻧﻴﺎﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﭘﺲ از اﻧﻘﻼب‬
‫ﺗﺎب آورﻧﺪ‪ .‬ﺧﺼﻮﺻﺎً ﻛﻪ رژﻳﻢ ﻣﺮدم را ﻋﻠﻴﻪ داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪ و ﻣﻘﺎوﻣﺖ آﻧﺎن ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي‬ ‫ﻣﻮرد ﺣﻤﻠﻪي رژﻳﻢ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬زﻧﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﺮﻳﺎد آﻧﺎن در اوج ﺷﻮر و اﺣﺴﺎﺳﺎت‬
‫درﮔﻴﺮي ﺑﺎ ﻣﺮدم ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻧﻔﺮت از رژﻳﻢ و ﺳﺮﺧﻮرده از ﻫﻢرزﻣﺎن دﻳﺮوز ﺑﻪ ﺗﻌﻄﻴﻠﻲ‬ ‫ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻣﺮدم‪ ،‬در ﮔﻠﻮ ﺧﻔﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻧﻴﺮوﻫﺎي ﭼﭗ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ دﻓﺎع از آﻧﺎن ﺑﺮﻧﺨﺎﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻴﺰي‬
‫داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ ﺗﻦ دادﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺬﺷﺖ ﻛﻪ روزﻧﺎﻣﻪﻫﺎي ﻏﻴﺮدوﻟﺘﻲ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﮔﺸﺘﻨﺪ و ﮔﺮوهﻫﺎي اﭘﻮزﻳﺴﻴﻮن ﺑﻪ وﺳﻴﻠﻪي‬
‫ﭘﺲ از ﺗﻌﻄﻴﻠﻲ داﻧﺸﮕﺎه‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﺣﺪود ﻳﻚﺳﺎﻟﻲ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖﻫﺎي ﻋﻠﻨﻲ ﮔﺮوهﻫﺎي ﻣﺨﺎﻟﻒ‬ ‫ﻧﻴﺮوﻫﺎي ﭼﻤﺎقدار ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻲ در ﻣﻼ ﻋﺎم ﻣﻮرد ﺿﺮب و ﺷﺘﻢ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ‬
‫رژﻳﻢ اداﻣﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﻣﺰرﺑﻨﺪيﻫﺎي ﮔﺮوهﻫﺎي اﭘﻮزﻳﺴﻴﻮن ﺑﺎ رژﻳﻢ ﺣﺎﻛﻢ و ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻳﻚدﻳﮕﺮ‬ ‫ﺷﻜﻨﺠﻪﮔﺮان رژﻳﻢ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﻲ‪ ،‬ﻳﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪﻫﺎي ﻣﻌﺮوف را ﺑﺪون ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ در روزﻫﺎي اول‬
‫ﻫﻤﻮاره ﺻﺮﻳﺢﺗﺮ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬ﮔﺮوﻫﻲ از اﻧﻘﻼب دوم ﺳﺨﻦ ﻣﻲراﻧﺪ‪ ،‬ﮔﺮوﻫﻲ ﺧﻮد را آﻣﺎدهي‬ ‫ﭘﺲ از اﻧﻘﻼب اﻋﺪام ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﮔﺮوهﻫﺎي اﭘﻮزﻳﺴﻴﻮن ﻟﺐ ﻓﺮو ﺑﺴﺘﻨﺪ و ﺣﺎل ﻛﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ‬
‫ﻋﻤﻠﻴﺎت ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﻣﻲﻛﺮد و ﮔﺮوﻫﻲ آنﭼﻨﺎن ﺑﻪ رژﻳﻢ آوﻳﺰان ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ اﻋﺘﺮاﺿﻲ را‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن رﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﻜﻮت دﻳﮕﺮان ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫از ﺳﻮي اﭘﻮزﻳﺴﻴﻮن رد ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺴﻴﺎري ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﻮادث را ﻧﻈﺎره‬ ‫داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﮔﺮوﻫﻲ از داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن دﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﻦ زدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎﻳﻲ‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫درﻫﻢ ﮔﺮهﺧﻮرده‪ ،‬دورادور ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺷﺎﻧﺰده آذر را زﻧﺠﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬آن روزﻫﺎ ﻫﻨﻮز ﺻﻒ‬

‫‪113‬‬ ‫‪112‬‬
‫ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮك ﻛﺮده و ﻣﺪﺗﻲ را ﺑﺎ دوﺳﺘﺎن ﺑﮕﺬراﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮاي‬ ‫ﺟﺎﻣﻌﻪ دﺳﺖﺧﻮش ﺣﻮادث ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻲ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﺧﺘﻼف ﺳﻴﺎﺳﻲ در ﺧﻮد دوﻟﺖ و‬
‫اﺟﺎره ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ در ﺣﻴﻦ ﻧﮕﺮاﻧﻲ‪ ،‬ﺧﻮشﺣﺎل ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﻪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم زﻧﺪﮔﻲ ﺟﺪﻳﺪي آﻏﺎز‬ ‫داﻣﻨﻪي ﻓﻌﺎﻟﻴﺖﻫﺎي ﮔﺴﺘﺮدهي ﻧﻴﺮوﻫﺎي اﭘﻮزﻳﺴﻴﻮن‪ ،‬رژﻳﻢ را ﺑﺮ آن داﺷﺖ ﺗﺎ اﺑﺘﺪا در ﺑﺎﻻ‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد‪ .‬ﻳﻚ زﻧﺪﮔﻲ ﺗﺎزه ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﻋﻮض ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬روح ﺗﺎزهاي در رواﺑﻂ ﻣﻲدﻣﻴﺪ‬ ‫ﺑﻪﻳﻚ ﺗﺼﻔﻴﻪي اﺳﺎﺳﻲ دﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﺗﺜﺒﻴﺖ ﻧﻈﺎم‪ ،‬رﻫﺒﺮ اﻧﻘﻼب‪ ،‬رﻫﺒﺮي اﻳﻦ ﭘﺮوﺳﻪ‬
‫و از ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻢﺗﺮ‪ ،‬او از ﻗﻴﺪ واﺑﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮادهي ﻫﻤﺴﺮش ﺳﺮاﻧﺠﺎم رﻫﺎ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬آﻧﮕﺎه‬ ‫را ﺑﻪدﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬رﺋﻴﺲ ﺟﻤﻬﻮر وﻗﺖ ﺑﻪ ﺧﺎرج از ﻛﺸﻮر ﮔﺮﻳﺨﺖ‪ .‬اﺧﺮاجﻫﺎي ﮔﺴﺘﺮده آﻏﺎز‬
‫دﻳﮕﺮ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺑﭙﺰد و ﺑﺸﻮﻳﺪ و ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﺪ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻫﻤﺎنﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ‬ ‫ﮔﺸﺖ‪ .‬اﻧﺠﻤﻦ اﺳﻼﻣﻲ ﻛﻪ در ﻫﺮ ﻣﺆﺳﺴﻪاي ﺣﻀﻮر ﻓﻌﺎل داﺷﺖ‪ ،‬ﻧﻘﺶ ﺳﺮﻛﻮب و‬
‫ﻣﻲﭘﺴﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ دﻳﻮار ﺑﻠﻮرﻳﻦ راﺑﻄﻪي ﺟﻨﺴﻲاش ﻫﻢ ﻣﻲﺷﻜﺴﺖ و ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺳﺎﻧﺴﻮر ﻫﺮ ﻧﻈﺮ و رﻓﺘﺎر ﻣﺨﺎﻟﻒ را ﺑﻪﻃﻮر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﻪ رژﻳﻤﻲ ﺣﺘﻲ در‬
‫راﺑﻄﻪي ﻛﺎﻣﻠﻲ ﺑﺮﻗﺮار ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺷﺶﻣﺎه ﮔﺬﺷﺘﻪ و او ﻫﻨﻮز ﺑﺎﻛﺮه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﻮاب ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻳﻚ وزارت اﻃﻼﻋﺎت ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻲ را ﺗﺼﻮر ﻛﻨﺪ؟ ﻧﺎم اﺧﺮاﺟﻲﻫﺎ در‬
‫در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﻨﺴﻲ ﺑﺎ ﻛﺴﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﺼﻮﺻﻲﺗﺮ از آن‬ ‫ﭘﺮوﻧﺪهﻫﺎي اﻧﺠﻤﻦ اﺳﻼﻣﻲ ﺛﺒﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪﻣﻮﻗﻊ ﻋﻠﻨﻲ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﻓﺮادي اﺧﺮاج ﺷﺪﻧﺪ‪،‬‬
‫اﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ در ﺑﺎرهاش ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﻲآورد ﻛﻪ در ﻛﻮدﻛﻲ‪ ،‬در ﺟﻤﻊﻫﺎي‬ ‫ﺑﻌﻀﻲ دﺳﺘﮕﻴﺮ و ﺑﺮﺧﻲ آنﻗﺪر ﭘﺮوﻧﺪهﺷﺎن ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺟﺎن ﺑﻪدر ﻧﺒﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫زﻧﺎﻧﻪ‪ ،‬زنﻫﺎ از ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬از ﺧﻮردن ﺗﺎ ﺧﻮاﺑﻴﺪن‪ ،‬و اﺑﺎﻳﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ از رواﺑﻂ‬ ‫ﺑﺮﺧﻲ از ﮔﺮوهﻫﺎي اﭘﻮزﻳﺴﻴﻮن ﺷﺮاﻳﻂ را اﻧﻘﻼﺑﻲ ارزﻳﺎﺑﻲ ﻛﺮدﻧﺪ و ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ را ﺑﺮاي‬
‫ﺟﻨﺴﻲﺷﺎن ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ او ﺑﺎ ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از اﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬دوﺳﺘﺎن‬ ‫ﺑﺮاﻧﺪازي رژﻳﻢ اﺳﻼﻣﻲ ﻣﻨﺎﺳﺐ دﻳﺪﻧﺪ‪ .‬زﻣﺎن ﻛﺸﺖ و ﻛﺸﺘﺎر ﻓﺮا رﺳﻴﺪ‪ .‬ﮔﺮدﻫﻢآﻳﻲﻫﺎ ﺑﻪ‬
‫داﻧﺸﺠﻮﻳﺶ اﻏﻠﺐ ﻣﺠﺮد ﺑﻮدﻧﺪ و اﮔﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪاي ﻫﻢ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺠﺮﺑﻪي ﺷﺨﺼﻴﺸﺎن را ﭘﻨﻬﺎن‬ ‫ﺧﺎك و ﺧﻮن ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺎﺳﺪاران دوﻟﺖ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺑﻪ زﻧﺠﻴﺮ و ﻗﻤﻪ و ﺣﺘﻲ ﻧﺎرﻧﺠﻚ اﻛﺘﻔﺎ‬
‫ﻣﻲداﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺤﺚﻫﺎ ﻫﻤﻪ در ﺣﻴﻄﻪي ﺳﻴﺎﺳﺖ دور ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬رﮔﺒﺎر ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮ ﺗﻈﺎﻫﺮﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪ و ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺮوي اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ‬
‫رواﺑﻂ او ﻫﻤﻴﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻧﺴﺎنﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪﻧﺎﮔﻬﺎن در ﻳﻚ ﺑﺮﻫﻪي ﺗﺎرﻳﺨﻲ‪،‬‬ ‫ﻳﺎرﻳﺸﺎن ﻧﻴﺎﻣﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪﺟﺰ ﺳﻴﺎﺳﺖ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻣﺴﺎﺋﻞ زﻧﺪﮔﻲﺷﺎن را ﻧﺎدﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻏﺬا و ﻟﺒﺎﺳﺶ‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﺎ ﻳﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﻪاﻳﻢ ﻛﻪ از ﺗﺎرﻳﺦ درس ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ .‬درس ﮔﺮﻓﺘﻦ از ﺗﺎرﻳﺦ آﻣﻮزش‬
‫اﻫﻤﻴﺖ ﻣﻲداد‪ ،‬ﺑﻮرژوا ﻟﻘﺐ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺟﻤﻊﻫﺎ ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﻟﺒﺎسﻫﺎي‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ و ﻣﺎ آﻣﻮزﺷﻲ ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮدﻳﻢ‪ .‬آﺧﺮ ﻧﺎم و آوازهي ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎن را ﺑﻪﺟﺎي ﺗﺎرﻳﺦ‬
‫ﻛﻬﻨﻪاش را ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪ ﺗﺎ اﻧﻘﻼﺑﻲﺗﺮ ﺟﻠﻮه ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻧﺴﺎنﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ دم از ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺛﺮوت ﻣﻲزدﻧﺪ‬ ‫ﮔﻢﮔﺸﺘﻪي اﻳﻦ ﻣﻠﺖ ﺑﻪ ﺧﻮرد داﻧﺶآﻣﻮزان ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎرﻳﺨﻲ ﻛﻪ ﻣﺤﻘﻘﺎن ﻏﻴﺮاﻳﺮاﻧﻲ ﺑﻪ‬
‫و در رﻓﺘﺎرﺷﺎن‪ ،‬ﻓﻘﺮ را ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬او در ﻣﻴﺎن اﻳﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﻢﻛﻢ ﺧﻮدش ﻫﻢ‬ ‫آن ﻣﻲﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ و اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﻪ ﺷﻬﺮت زﺑﺎنزد اﻳﻦ ﻣﺮز و ﺑﻮم در ﻫﺰارهﻫﺎي ﮔﺬﺷﺘﻪ اﻛﺘﻔﺎ‬
‫ﺗﻤﺎم و ﻛﻤﺎل ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻤﻊ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي ﺟﻨﺴﻲاش را ﻧﺎدﻳﺪه ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﻪﻳﻐﻤﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﺎ ﻛﻪ رﻳﺸﻪﻫﺎﻳﻤﺎن را ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﺮده‪ ،‬ﻣﺎ ﻛﻪ ﺧﻮدﻣﺎن‬
‫آنﻫﻤﻪ ﻣﺸﻜﻼت در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺸﻜﻼت ﺟﻨﺴﻲ او در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺸﻜﻼت ﺟﻬﺎن ﻗﺎﺑﻞ ذﻛﺮ‬ ‫را از ﻳﺎد ﺑﺮده ﺑﻮدﻳﻢ‪ ،‬در ﺑﺤﺮان ﺑﻲﻫﻮﻳﺘﻲ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﻲزدﻳﻢ‪ .‬ﺟﺮﻳﺎن ﻳﻚﺳﺎل ﭘﻴﺶ‬
‫ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻣﺸﻜﻼت ﺷﺨﺼﻲ اﻓﺮاد در ﻣﺸﻜﻼت ﺟﻤﻊ ﺣﻞ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ از آن‬ ‫داﻧﺸﮕﺎه ﻫﻨﻮز ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢ ﺑﻮد و ﺑﺎز اﻣﻴﺪ دﺧﺎﻟﺖ ﺗﻮدهي ﻛﺜﻴﺮ ﻣﻠﺖ‪ ،‬ﮔﺮوهﻫﺎ را ﺑﻪ‬
‫ﺳﺨﻦ ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﺣﻘﻮق ﻓﺮد ﺑﻮد‪ .‬ﻣﮕﺮ اﻓﺮاد ﺟﻤﻊ را ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻧﻤﻲدﻫﻨﺪ؟ ﻓﻘﺪان ﺣﻘﻮق ﻓﺮد‪،‬‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ ﻣﻲﻛﺸﺎﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ روز ﺗﻈﺎﻫﺮات ﺻﻮرت ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﻓﻮﺟﻲ از ﺗﻈﺎﻫﺮﻛﻨﻨﺪﮔﺎن‬
‫ﺑﺮ ﺣﻘﻮق ﺟﻤﻊ ﺳﺎﻳﻪ ﻧﻤﻲاﻓﻜﻨﺪ؟ اﻗﻠﻴﺖ ﺑﻪدﻟﻴﻞ ﻛﻤﻴﺖ ﺧﻮد ﺑﺎﻳﺪ از ﺣﻘﻮق ﺧﻮد ﺑﮕﺬرد؟ ﻓﺮد‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ را ﺑﺎ ﺧﻮن ﺧﻮد رﻧﮕﻴﻦ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪدﻟﻴﻞ ﺗﻚﺑﻮدﻧﺶ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻮﻳﺖ ﻓﺮدﻳﺶ را زﻳﺮ ﭘﺎ ﺑﮕﺬارد و ﻫﻢرﻧﮓ ﺟﻤﻊ ﮔﺮدد؟ آﻳﺎ ﭼﻨﻴﻦ‬ ‫روزﻫﺎ رﮔﺒﺎر ﻣﺴﻠﺴﻞ ﺟﺮﻳﺎن داﺷﺖ و ﺷﺐﻫﺎ دﺳﺘﮕﻴﺮيﻫﺎ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻪدﻧﺒﺎل ﺳﺮﭘﻨﺎﻫﻲ‬
‫ﺟﻤﻌﻲ‪ ،‬ﺟﻤﻊ ﺑﻲﻫﻮﻳﺖ اﻓﺮاد ﺑﻲﻫﻮﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ؟ اﻓﺮادي ﻛﻪ ﻣﺠﺒﻮرﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي زﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪن و در‬ ‫ﺑﻮد ﺗﺎ ﺟﺎن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪدر ﺑﺮد‪ .‬ﻳﺎ دﺳﺘﮕﻴﺮي ﺑﻮد و اﻋﺪام و ﻳﺎ آوارﮔﻲ‪.‬‬

‫‪115‬‬ ‫‪114‬‬
‫ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻪﺷﺎن ﻫﻢ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ آنﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬راه را ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻮدن‪ ،‬از ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎﻳﺸﺎن ﺑﮕﺬرﻧﺪ‪ ،‬ﺧﻮدﺷﺎن را‪ ،‬ﻓﺮدﻳﺘﺸﺎن را‪ ،‬ﻫﻮﻳﺘﺸﺎن را ﺑﺮاي‬
‫ﺟﻬﺖ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ و ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ درﺳﺖ ﻣﻲرود‪ .‬دﺳﺘﻪ ﻛﻠﻴﺪ را در ﻛﻴﻔﺶ ﺟﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﻮﻳﺖ‪ ،‬ﻋﻤﻮﻣﻴﺖ و ﻗﻮاﻧﻴﻦ از ﭘﻴﺶﺗﻌﻴﻴﻦﮔﺸﺘﻪي ﺟﻤﻊ‪ ،‬ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﺳﺮ ﺟﺎﻳﺶ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮگﻫﺎ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﻫﺮ روز ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺮگﻫﺎ ﻗﺪم ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺤﺜﻲ ﻛﻪ ﻣﻄﺮح ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮدﻳﺖ ﺑﻮد‪ .‬اﺻﻼ ﻓﺮدﮔﺮا ﻳﻚ ﻓﺤﺶ‬
‫وﻟﻲ ﻛﻮﭼﻪ ﻧﺎآﺷﻨﺎ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻛﻮﭼﻪي آﺷﻨﺎ ﻏﻴﺒﺶ زده ﺑﻮد و ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻲ‬ ‫روﺷﻦﻓﻜﺮي ﺗﻠﻘﻲ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﺮاﻳﺶ ﻣﺒﺎرزه ﻫﻢ ﺑﺸﻮد‪ .‬اﺗﻔﺎق ﻣﻬﻤﻲ‬
‫دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺟﺎي ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي آﺷﻨﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ دﻳﮕﺮ ﺗﻮان ﻛﺸﻴﺪن او را ﻧﺪاﺷﺖ و‬ ‫ﺑﺮاي اﻳﻦ اﻓﺮاد ﻧﻴﻔﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬آﻧﺎن ﺧﻮد را ﺑﺎ ﺟﻤﻊ ﺑﺰرگ ﺳﺎزﮔﺎر ﻧﻤﻲدﻳﺪﻧﺪ و ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت از‬
‫ﻛﻒ ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﺗﻴﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺣﺪس ﻣﻲزد ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺎن اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ‬ ‫ﺳﺮﮔﺮداﻧﻲ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﻤﻊﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚﺗﺮ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ داراي اﻳﺪﺋﻮﻟﻮژي ﺷﺪﻧﺪ و از ﻫﻤﻪ‬
‫ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﭼﺸﻢاﻧﺪاز ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻛﻮﭼﻪ ﻛﻢرﻧﮓﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬راه ﺑﺎزﮔﺸﺘﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺴﻴﺮ را ﺑﺎز‬ ‫ﻣﻬﻢﺗﺮ اﻳﻦﻛﻪ ﺑﻪﭼﻴﺰي ﻳﻘﻴﻦ ﭘﻴﺪا ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻳﻘﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﻓﺮد را از ﺧﻮد ﭘﺮ ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻪ او‬
‫ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ ،‬ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ از ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺗﻮان آن را ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻪﻫﻤﺎن ﻛﻮﭼﻪي ﺑﻦﺑﺴﺘﻲ‬ ‫ﻫﻮﻳﺖ ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻲرﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻗﺒﻼً در آن ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬در ﻛﻮﭼﻪاي ﻛﻪ ﺑﺎد در آن ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ و‬ ‫ﺗﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻳﻚ اﺗﺎق ﻣﻨﺎﺳﺐ‪ ،‬ﻫﺮ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻪي دوﺳﺘﻲ رﻓﺖ‪ .‬ﻗﺮارﺷﺎن اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ در اﻳﻦ‬
‫آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺮگﻫﺎ را ﻧﻴﺰ ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﻣﻲاﻧﺒﺎﺷﺖ‪ ،‬ﺗﺎ او ﭘﺎي ﺑﺮ آن ﺑﮕﺬارد و ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪن ﺧﺶﺧﺶ‬ ‫ﻣﺪت ﻛﻮﺗﺎه ﺟﺪاﻳﻲ اﺟﺒﺎري‪ ،‬ﻫﺮ روز در ﺟﺎي ﻣﺸﺨﺼﻲ ﻳﻚدﻳﮕﺮ را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺮگﻫﺎ ﺑﻪﻳﺎد ﺑﻴﺎورد اﻳﻦ ﺻﺪا را و ﺑﻪﻳﺎد ﺑﻴﺎورد ﻛﻪ ﺧﻮاب ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آﺧﺮ اﮔﺮ ﻣﺴﻴﺮي ﺟﺰ آن‬ ‫ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ اﻣﻴﺪي ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ ﺟﺪاﻳﻲ از ﺧﺎﻧﻮادهي ﺷﻮﻫﺮش ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬دﻟﺸﻮرهي‬
‫ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﻮﭼﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎﺷﺪ؟ دﺳﺘﻪ ﻛﻠﻴﺪ داﺧﻞ ﻛﻴﻒ ﻫﻢ ﮔﻮاه ﺑﺮ آن ﺑﻮد ﻛﻪ او‬ ‫ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻧﺪاﻳﻲ در دﻟﺶ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ دﻳﺪار آﺧﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ‬
‫ﻛﺎﺷﺎﻧﻪاي دارد‪ .‬دﻳﻮارﻫﺎ اﻣﺎ رﻧﮓ ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎ ﺗﻜﻴﺪه و ﺗﺮكﺧﻮرده ﺑﺎ ﺳﻮءﻇﻦ ﺑﻪ او‬ ‫ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ دﻟﺸﻮرهاش را ﺑﻪ ﺷﻬﺎب ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﺑﻲﺗﺮدﻳﺪ ﻣﺴﺨﺮهاش ﻣﻲﻛﺮد و ﺧﺮاﻓﺎﺗﻲ ﻟﻘﺒﺶ‬
‫ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ و ﺳﺎﻳﻪﻫﺎي ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ در ﻫﻢ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺪاي ﻗﺪمﻫﺎﻳﺶ ﺑﺮ ﺑﺮگﻫﺎ ﺳﻜﻮت‬ ‫ﻣﻲداد‪ .‬ﭼﺎرهاي ﺟﺰ رﻓﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﻜﺎن ﺟﺎي ﻣﻮﻗﺘﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﺮاي ﻫﺮ دوي آﻧﺎن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻛﻮﭼﻪ را در ﻓﺎﺻﻠﻪي زوزهﻫﺎي ﺑﺎد ﻣﻲﺷﻜﺴﺖ و ﺗﺎ ﻗﻠﺐ زﻣﻴﻦ ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺗﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻳﻚ ﺟﺎي ﻣﻨﺎﺳﺐ‪ ،‬ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﺪاﻳﻲ ﻣﻮﻗﺖ ﺗﻦ ﻣﻲدادﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻬﺎب ﺳﺮﺷﻚ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﺑﺎ دل اﻧﮕﺸﺘﺶ ﭘﺎك ﻛﺮد و ﺑﻪ ﻧﺮﻣﻲ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﻲ‪ ،‬ﭼﺮا ﮔﺮﻳﻪ‬
‫آنﮔﺎه ﻛﻪ دﻧﻴﺎ ﺑﺮ ﺳﺮت ﺧﺮاب ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ آنﭼﻨﺎن ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﻛﻮﺑﻴﺪه ﺷﻮي ﺗﺎ دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻲ؟ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﻛﻪ ﭼﻨﺪ روزي ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﻧﻤﻲﻛﺸﻪ‪ «.‬ﻳﻚدﻳﮕﺮ را در آﻏﻮش‬
‫ﻧﺘﻮاﻧﻲ ﻗﺪ ﻋﻠﻢ ﻛﻨﻲ‪ .‬ﺷﻬﺎب درﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻨﺪ روزي ﺑﻴﺶ ﻃﻮل ﻧﻜﺸﻴﺪ‪ .‬ﺷﻬﺎب رﻓﺖ‬ ‫ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺟﺎ و ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺮار را ﻳﻚﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﻳﺎدآوري ﻛﺮدﻧﺪ و ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻪﺳﻮﻳﻲ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﻋﺸﻖ ﺳﻮزاﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻗﻠﺐ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺮﺟﺎي ﮔﺬارده ﺑﻮد‪ .‬اي ﻛﺎش رﻧﮓ ﺳﻴﺎه ﺑﺮ‬
‫ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎﻳﺶ ﻧﻤﻲﭘﺎﺷﻴﺪﻧﺪ و ﻳﺎدﮔﺎر ﻋﺸﻘﺶ را‪ ،‬ﺑﺎ زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺧﻮد‪ ،‬ﺑﻪﺣﺎل ﺧﻮد‬ ‫ﺧﺶﺧﺶ ﺑﺮگﻫﺎي ﺧﺸﻚ ﭘﺎﺋﻴﺰي را زﻳﺮ ﻗﺪمﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﺮ ﺗﻚ و ﺗﻮك‬
‫واﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﺧﻮرد ﺧﺎﻧﻮاده و دوﺳﺘﺎن ﺷﻬﺎب ﺑﻴﺸﺘﺮ او را در ﺧﻮد ﻓﺮو ﺑﺮد و ﺧﺮد ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﺮگﻫﺎي درﺧﺘﺎن ﻛﻨﺎر راه دﺳﺘﻲ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﮔﺎه آن را ﺑﺎ ﺳﺮاﻧﮕﺸﺖ ﻣﻲﭼﻴﺪ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬آنﻗﺪر‬
‫آﺧﺮ ﻣﮕﺮ او ﭼﻪ اﻧﺪازه ﺗﻮان داﺷﺖ‪ ،‬زن ﺑﻴﺴﺖﺳﺎﻟﻪاي ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻋﻤﻖ راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮش را‬ ‫ﺧﺸﻚ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ اﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﺑﻪ ﭼﻴﺪن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻧﺮم در دﺳﺘﺎن او ﺟﺎي ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬در اﻓﺴﻮن‬
‫ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬زﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﺧﺎﻧﻮادهي ﻫﻤﺴﺮش را در ﺑﺎرهي ﻫﻤﺴﺮ دﺳﺘﮕﻴﺮﺷﺪهاش‬ ‫رﻧﮓﻫﺎ رﻫﺎﻳﺸﺎن ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﺎز ﺑﺮﮔﻲ دﻳﮕﺮ را ﺑﻪدﺳﺖ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﮔﺎه ﺧﻢ ﻣﻲﺷﺪ و‬
‫ﺑﺎ وﻟﻊ و ﺣﺴﺮت ﮔﻮش ﻣﻲداد و دﻟﺶ ﭘﺮﭘﺮ ﻣﻲزد ﻛﻪ در آن ﺟﻤﻊ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ و از ﻋﺰﻳﺰش ﻳﺎد‬ ‫رﻧﮕﻴﻦﻛﻤﺎﻧﻲ از زﻣﻴﻦ ﺑﺮﻣﻲداﺷﺖ و در دﺳﺖ ﻣﭽﺎﻟﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻛﻮﭼﻪ ﺳﺮﺑﺎﻻﻳﻲ ﺑﻮد و او‬
‫ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻓﻬﻤﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ در آن ﺟﻤﻊ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﺪارد و ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي او ﺑﺮاي آﻧﺎن ﺧﻮشآﻳﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫دﻳﮕﺮ ﺗﻮاﻧﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬آﺧﺮ ﻛ‪‬ﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲرﺳﻴﺪ؟ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪ را ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪.‬‬

‫‪117‬‬ ‫‪116‬‬
‫ﺳﻴﻤﺎ ﻛﻪ ﺗﺎ دﻳﺮوز زﻳﺮ ﺑﺎر ﻫﻴﭻ رﺳﻢ و رﺳﻮم ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻧﻤﻲرﻓﺖ و ﻫﺮ ﺳﻨﺘﻲ را ﻛﻴﻠﻮﻳﻲ‬ ‫آﺧﺮ ﺷﻬﺎب ﻣﺎل آﻧﺎن ﺑﻮد و ﺧﺎﻃﺮهي او‪ ،‬ﺗﻌﻠﻖ ﻋﺰﻳﺰﺷﺎن ﺑﻪ ﻛﺴﻲ دﻳﮕﺮ را‪ ،‬ﻳﺎدآوري‬
‫رد ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺣﺎل ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮد ﻛﻪ ﻧﻮزادش را در ﻣﺸﻜﻲ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺒﺎس ﻛﺒﻮد ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺟﻤﻊ ﻋﺰاداران را ﺑﻪﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻛﺮد و ﻧﮕﺎهﻫﺎي زﻧﻨﺪه و ﺳﻮزﻧﺪه از ﺗﺎر و ﭘﻮد ﺗﻨﮓ آن‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎﻳﺪ از ﺻﺤﻨﻪي زﻧﺪﮔﻲ ﺷﻬﺎب ﺣﺘﻲ ﭘﺲ از ﻣﺮﮔﺶ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﻣﻲﺷﺪ و ﻧﺎﻣﺶ‬
‫ﮔﺬﺷﺖ و ﺳﻮزنوار در ﻗﻠﺒﺶ ﻓﺮو رﻓﺖ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺟﺎي او آنﺟﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻧﻪآنﻛﻪ ﻇﺎﻫﺮش ﺑﺎ آﻧﺎن‬ ‫در ﻛﻨﺎر ﻧﺎم ﺷﻬﺎب ﺧﻂ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬وﺟﻮد او ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻛﻮﺗﻪزﻣﺎﻧﻲ ﺑﺎ زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﻫﻢﺧﻮاﻧﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﻧﻪ! ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﻮﻧﺪ او ﺑﺎ اﻳﻦ ﺟﻤﻊ ﻛﺜﻴﺮ از ﻣﻴﺎن رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫آﻧﺎن ﺑﻪﻧﺎﭼﺎر ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ آن ﺧﻮاب و ﺧﻴﺎل ﺧﻂ ﺑﻄﻼن ﻛﺸﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ در ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ اﺣﺴﺎﺳﺶ را ﺑﻴﺮون ﺑﺮﻳﺰد‪ .‬ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪاش ﺑﻜﻮﺑﺪ‪ ،‬ﺑﻪ زﻣﻴﻦ‬ ‫اﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﻬﻢ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺎﻣﺶ از ﺻﺤﻨﻪي ﺧﺎﻧﻮادهي ﺷﻬﺎب ﻳﻚﺑﺎره و‬
‫و زﻣﺎن و ﺧﺪاي ﺳﻨﮓدﻟﺶ دﺷﻨﺎم دﻫﺪ و ﻣﻮﻳﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ او ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﻮد‪.‬‬

‫ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺎﻻ ﭘﻨﺎه ﺑﺮد‪ .‬اﺗﺎﻗﻲ ﻛﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪي ﭘﻴﺶ ﺑﺎ ﺷﻬﺎب در آن ﻣﻲﺧﻮاﺑﻴﺪ و ﻫﻨﻮز ﺑﻮي‬ ‫ﺟﺎﻳﻲ ﺗﻨﮓ و ﺗﺎرﻳﻚ ﮔﻴﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪ ﺧﻮدش را از آن ﻣﻜﺎن ﮔﻮرﻣﺎﻧﻨﺪ رﻫﺎ‬
‫او را ﺑﺮاﻳﺶ داﺷﺖ‪ .‬در ﻛﻤﺪ را ﺑﺎز ﻛﺮد ﺗﺎ ﻟﺒﺎسﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺒﻮﻳﺪ و ﺑﺒﻮﺳﺪ و ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪاي‬ ‫ﺳﺎزد‪ ،‬اﻣﺎ ﻇﻠﻤﺖ ﭼﻮن ﻣﻴﻠﻪﻫﺎﻳﻲ آﻫﻨﻴﻦ ﺟﺴﻢ و روﺣﺶ را درﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻮان‬
‫در ﺧﺎﻃﺮهي ﻣﺤﺒﻮب ﻏﺮق ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻮي او ﻫﻴﺒﺖ او را در ﺑﺮاﺑﺮش ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎورش‬ ‫ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﺣﺮﻛﺘﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ‪ .‬ﻫﻴﺒﺘﻲ ﺗﻴﺮه و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل‬
‫ﻧﻤﻲﺷﺪ ﻛﻪ در ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪي ﺷﻮم‪ ،‬در ﻳﻚﻓﺎﺻﻠﻪي ﻛﻮﺗﺎه‪ ،‬او دﻳﮕﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻮن ﺷﻬﺎﺑﻲ‬ ‫آﺷﻨﺎ در دﻫﺎن او داﻧﻪي اﻧﺎري ﻓﺮو ﻛﺮد و ﻣﺰهي داﻧﻪ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدش را درﺑﺮﮔﺮﻓﺖ‪ .‬وﺣﺸﺖ‬
‫در زﻧﺪﮔﻲاش درﺧﺸﻴﺪه و ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﺳﺮﻋﺖ ﺗﺮﻛﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﻴﺒﺘﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ او ﺑﻮد‪.‬‬ ‫و ﻟﺬت ﺑﺎ ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ وﺟﻮدش آﻣﻴﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬در اوج وﺣﺸﺖ‪ ،‬در ﻋﻤﻖ ﺗﺎرﻳﻜﻲ‪ ،‬ﮔﻮﻫﺮي ﻧﻬﻔﺘﻪ‬
‫در ﻗﻠﺒﺶ ﺟﺎي داﺷﺖ و ﻟﺤﻈﻪﻫﺎي زﻧﺪﮔﻲاش را ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮهاش رﻗﻢ زده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺗَﻨ‪‬ﺶِ ﺗَﻨَﺶ را ﺑﻪ آب ﺳﺮد ﺳﭙﺮد ﺗﺎ از ﮔﻮر ﻋﺸﻖ دﻳﺪار ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺧﻮد را در ﻣﺤﺎﺻﺮهي ﺧﺎﻧﻮاده و دوﺳﺘﺎن ﺷﻬﺎب ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻟﺤﻦ ﺳﺌﻮالﻫﺎ و ﻧﮕﺎهﻫﺎ‬
‫ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ وﺟﻮدش را ﺳﻮزاﻧﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ دزدﻫﺎ دﺳﺖﭘﺎﭼﻪ ﺷﺪ و ﻛﺎﭘﺸﻦ از دﺳﺘﺶ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻣﺎدر‬ ‫ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﭼﻬﺮهي ﺳﻴﻤﺎ ﭘﺮدهاي ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﮋﻣﺮده ﺑﻮد و ﻗﻠﺒﺶ‪ ،‬ﻗﻠﺒﻲ‬
‫ﺷﻬﺎب ﮔﻔﺖ‪ » :‬اوﻣﺪي اﻳﻦﺟﺎ ﭼﻴﻜﺎر؟«‬ ‫ﻛﻪ ﮔﻨﺠﺎﻳﺶ آن ﻫﻤﻪ اﺳﺮار ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪي ﻣﺪﻓﻮن را ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬از زﻧﺪان ﺗﻨﺶ ﺑﻴﺮون ﻣﻲﺟﻬﻴﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺧﻢ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻛﺎﭘﺸﻦ ﺷﻬﺎب را ﺑﺮدارد‪ ،‬ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻛﻪ از ﺗﻪ ﭼﺎه‬ ‫ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﺧﺸﻤﻲ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ ﻛﻪ ﺳﻮز ﻧﮕﺎﻫﺶ از ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ وﺟﻮدش ﮔﺬﺷﺖ و ﻣﻮ را ﺑﻪ‬
‫درﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬اوﻣﺪم‪ «...‬آب دﻫﺎن ﺧﺸﻜﺶ را ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ ﻗﻮرت و اداﻣﻪ داد‪...» :‬‬ ‫ﺗﻨﺶ راﺳﺖ ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از ﺗﻨﺪي ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﺮﻋﻮب ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر در ﺧﻮد ﻣﻲﺟﺴﺖ‬
‫وﺳﺎﻳﻠﻢ رو ﺑﺮدارم‪«.‬‬ ‫ﻛﻪ ﭼﻪ ﻋﻤﻠﻲ از او ﺳﺮزده اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﻟﺒﺎس رﻧﮕﻲاش ﺗﻮي ذوق ﻣﻲزد ﺗﻘﺼﻴﺮ او ﻧﺒﻮد‪ .‬اﮔﺮ‬
‫ﻣﺎدرﺷﻮﻫﺮش ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﮕﻪ اﻳﻦﺟﺎ ﭼﻴﺰيﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدت اُوردي ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺨﻮاي ﭼﻴﺰي‬ ‫ﺧﻮدش ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﺧﻮد زﺣﻤﺖ ﻧﻤﻲداد ﻛﻪ ﺧﺒﺮ ﻛﺸﺘﻪﺷﺪن ﻫﻤﺴﺮش را ﺑﻪ او‬
‫ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﺮي‪ .‬ﺗﻮ اﻳﻦﺟﺎ ﻫﻴﭽﻲ ﻧﺪاري‪ .‬اﺟﺎزه ﻫﻢ ﻧﺪاري ﭼﻴﺰاي ﻣﻦ رو ﺑﺮداري‪«.‬‬ ‫ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬او آﻣﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺧﺒﺮي از ﺷﻬﺎب ﺑﮕﻴﺮد و ﻧﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﺮﮔﺶ را‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ از ﻛﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﭼﻬﺮهاي ﻛﻪ از ﺷﺪت ﺑﻐﺾ ﺑﻪﻫﻢ آﻣﺪه ﺑﻮد و اﺷﻚ ﻓﺮوﺧﻮرده‪ ،‬ﮔﻮﺷﻪي‬ ‫ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﻟﺒﺎس ﺳﻴﺎه ﺑﺮ ﺗﻦ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺗﻔﺎوﺗﻲ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﻛﺮد ﭼﺮا ﻛﻪ ﻧﻪ ﻟﺒﺎس ﺳﻴﺎﻫﻲ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﻣﻲﺳﻮزاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ اﻃﺮاف اﺗﺎق ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ آنﺟﺎ ﻣﺎل او ﻧﺒﻮد و در‬ ‫داﺷﺖ و ﻧﻪ ﭘﻮل ﺧﺮﻳﺪ آن را‪.‬‬
‫ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ آن ﺟﺎ از آن او ﺑﻮد‪ .‬او ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺎس ﻛﺒﻮد ﻋﺮوﺳﻲ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز‬

‫‪119‬‬ ‫‪118‬‬
‫ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮد ﻓﺎﺋﻖ آﻳﻨﺪ‪ .‬ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ و از ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﺛﺎﺑﺖ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻃﺒﻴﻌﻲ‬ ‫ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ و ﺷﻞ و ولﺗﺮ از ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮ اﻧﺪاﻣﺶ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻛﺎﭘﺸﻦ ﺷﻬﺎب را ﺑﺮ‬
‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬از ﺧﻮد ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺟﻤﺸﻴﺪ ﮔﻔﺖ و ﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﻋﻤﺮ ﻛﻮﺗﺎهﺗﺮ از آن ﻧﺒﻮد ﻛﻪ دﻳﮕﺮان‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺧﻴﺴﺶ ﻧﻬﺎد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﮔﻴﺮهي ﭘﺸﺖ در آوﻳﺰان ﻛﺮد و رﻓﺖ‪.‬‬
‫زﻧﺪﮔﻲ را رﻗﻢ زﻧﻨﺪ؟ آﻳﺎ ﭘﻴﺮوي از ﺳﻨﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ارزش ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﺧﻮدﺷﺎن را داﺷﺖ؟!‬ ‫ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ راهﭘﻠﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﻴﻤﺎ ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﻧﻔﺮتاﻧﮕﻴﺰ اداﻣﻪ داد‪ » :‬ﻋﺮوس‬
‫ﻣﺸﻜﻞ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﻫﻢ اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ راﺑﻄﻪي ﺟﻨﺴﻲ را ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ‬ ‫ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎﻛﺮه‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎً ﭘﻲ ارﺛﻴﻪش و ﺟﻬﺎزي ﻛﻪ ﻧﻴﺎورده‪ ،‬ﻣﻲﮔﺮده‪«.‬‬
‫از دﻳﮕﺮان اﻧﺘﻈﺎر ﭘﺬﻳﺮش ﻣﻲرﻓﺖ؟! اﻳﻦ را ﻋﻴﺐ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺒﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻨﻬﺎﻧﺶ‬ ‫ﺧﺸﻜﺶ زد و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ در ﻋﻤﻖ ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮت ﭼﺸﻤﺎن ﺳﻴﻤﺎ ﺧﻴﺮه ﺷﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ‬
‫ﻣﻲداﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺒﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ از ﺑﻴﻨﺶ ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ و ﺗﻨﻬﺎ راهﺣﻞ آن ازدواج ﺑﻮد‪ .‬ازدواج ﺑﺎ ﻳﻚ‬ ‫ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻲﺷﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻬﻤﻪاي ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد و ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺧﺎﻃﺮهاي ﻛﻪ در ﻋﻤﻖ ﭼﺸﻢﻫﺎ ﻧﻘﺶ‬
‫زن‪ .‬ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺑﺎ ﻫﻖﻫﻖ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻋﻤﺮ ﻛﻮﺗﺎهﺗﺮ از آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺧﻮدﻣﺎن را در ﺷﻴﺸﻪي‬ ‫ﺑﺴﺖ‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮي ﻛﻪ آﺷﻨﺎ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ،‬ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ آن را در ژرفﺗﺮﻳﻦ ﻛﺎﺑﻮسﻫﺎﻳﺶ دﻳﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻛﻮﭼﻚ و ﺗﻨﮓ ﻧﺮمﻫﺎي اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻣﻲﮔﻨﺠﺎﻧﻴﻢ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻴﺸﻪي ﻋﻤﺮ ﺑﺸﻜﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ از‬ ‫ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ ﻧﻔﺲ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺑﺨﺘﻚ روي ﺳﻴﻨﻪاش اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﺧﻔﻪاش ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺟﺎﻣﻌﻪي ﺗﻨﮓ و ﺑﺴﺘﻪ رﺧﺖ ﺑﻨﺪﻳﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎ ﺑﻮد و ﻣﺎ ﺧﻮدﻣﺎن را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻴﻢ‪ .‬ﻣﮕﺮ‬ ‫ﻧﻮزاد ﺷﺒﻴﻪ ﺷﻬﺎب ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺸﻤﺎن او را داﺷﺖ و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻳﺎد ﺷﻬﺎب را در دلﻫﺎ زﻧﺪه‬
‫ﺷﻬﺎب ﭼﻪ ﻛﺮده ﺑﻮد؟ ﻧﻪ اﺳﻠﺤﻪاي ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ اﻋﺘﻘﺎدي‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺳﻴﻤﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻧﻮزاد ﺳﻴﺎهﭘﻮﺷﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﺑﻐﺾآﻟﻮد آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫داﺷﺖ‪ .‬ﺷﻌﺎر داده ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺣﺮف‪ .‬و ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﮔﻮر او را ﻛﻨﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺷﻌﺎر اﻧﺴﺎن را ﺑﻪ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﭽﻪم ﺑﻲﭘﺪر ﺷﺪ‪ «.‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﺳﻴﻤﺎ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ و ﻧﺎﮔﻬﺎن‬
‫ﻗﺘﻞﮔﺎه ﺑﺒﺮد‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﻫﻢﺟﻨﺲﮔﺮاﻳﻲ ﺷﺮم ﺑﺮﻧﻴﺎﻧﮕﻴﺰد؟! ﻣﺎ از ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﺮم داﺷﺘﻴﻢ‪ .‬از‬ ‫ﻣﻔﻬﻮم زﺧﻢ زﺑﺎنﻫﺎي او را درك ﻛﺮد‪ .‬ﺑﺮ آﻧﺎن ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد؟‬
‫ﻫﻤﺴﺮاﻧﻤﺎن ﺷﺮم داﺷﺘﻴﻢ‪ .‬از ﺧﻮدﻣﺎن ﺷﺮم داﺷﺘﻴﻢ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲاي ﻛﻮﺗﺎه و ﺷﺮﻣﮕﻴﻦ!«‬ ‫ﻧﻪ! ﺳﻴﻤﺎ ﺗﻤﺎم واﻗﻌﻴﺖ را ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﻧﮕﻔﺖ ﻛﻪ ﻧﻮزادش از ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﻢآﻏﻮﺷﻲ او و ﺷﻬﺎب‬
‫ﭘﻴﺶ از آن ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮك ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻮزاد ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻮزاد اﻳﻦﺑﺎر ﺑﻪ ﺟﻤﺸﻴﺪ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﻔﺖ ﻛﻪ او ﺑﺮاي اﻧﺘﻘﺎم از ﻫﻤﺴﺮش ﺑﺎ ﺷﻬﺎب ﻫﻢآﻏﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﻔﺖ ﻛﻪ ﺷﻬﺎب‬
‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺴﺖ‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ‪ ،‬ﻧﮕﺎه ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺗﻠﺦ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﻧﺸﺴﺖ و اﺣﺴﺎس ﻛﺮد ﻛﻪ‬ ‫و ﺟﻤﺸﻴﺪ از اوان ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ راﺑﻄﻪ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ از ﺟﻤﺸﻴﺪ اﻧﺘﻘﺎم ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﺷﻬﺎب را ﻫﻤﭽﻮن ﮔﺬﺷﺘﻪ دوﺳﺖ دارد‪ .‬ﺑﻮﺳﻪاي ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪي ﺟﻤﺸﻴﺪ زد و از ﺣﻴﺎط ﺧﺎﻧﻪ‬ ‫او را ﺑﻪ ﻧﺎﺑﻮدي ﻛﺸﺎﻧﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻪ اﻧﺘﻘﺎﻣﻲ ﺑﻬﺘﺮ از ﻫﻢﺑﺴﺘﺮ ﺷﺪن ﺑﺎ ﺷﻬﺎب؟ ﺑﻪ ﺷﻬﺎب ﮔﻔﺘﻪ‬
‫ﺑﺮاي آﺧﺮﻳﻦﺑﺎر ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺣﺴﺮﺗﺒﺎر اﻧﺪاﺧﺖ و رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻮد ﻛﻪ او ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺟﻤﺸﻴﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ زن ﻫﻢﺧﻮاﺑﻪ ﺷﻮد‪ .‬ﺷﻬﺎب را ﺧﺮد ﻛﺮده‪ ،‬ﻟﻪ‬
‫ﺷﺎﻧﺲ آورد ﻛﻪ روز ﻋﺰاداري ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺠﻮم ﻧﻴﺎوردﻧﺪ‪ .‬ﺷﺒﺎﻧﻪ آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﺑﻪﻫﻢ‬ ‫ﻛﺮده و آنﮔﺎه ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﺎ او ﻫﻢﺧﻮاﺑﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎل ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ‬
‫رﻳﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ و ﻋﻜﺲﻫﺎ را ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮداﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻤﻪﺟﺎ را ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮاغ‬ ‫ﺷﻬﺎب ﺗﻨﻬﺎ و ﺗﻨﻬﺎ او را دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ‪ ،‬ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ او را ﻣﻲﭘﺮﺳﺘﻴﺪه‪ ،‬ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻢآﻏﻮﺷﻲ‬
‫ﺟﻤﺸﻴﺪ و ﺳﻴﻤﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻟﻮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ زن را ﺑﺎ او داﺷﺘﻪ‪ ،‬ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ آزﻣﺎﻳﺸﻲ ﺑﻴﺶ ﺑﺮاي ﺷﻬﺎب ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ ،‬ﺗﺎ او ﺳﺮاﻧﺠﺎم‬
‫ﻋﺸﻖ او ﺟﺰو ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻬﺎﺑﻲ ﻛﻪ در ﻣﺴﻴﺮ ﺟﺎدهاي ﺑﻪ ﻧﺎم ﮔﻮرﺳﺘﺎن‬ ‫ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺎ زﻧﻲ راﺑﻄﻪ ﺑﺮﻗﺮار ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎوران‪ ،‬ﻳﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل زﻧﺪاﻧﺒﺎﻧﺎن "ﻟﻌﻨﺖآﺑﺎد" ﺑﻪ ﺧﺎك ﺳﭙﺮده ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻲﻫﻴﭻ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ و ﻧﺎم و‬ ‫ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﺟﻤﺸﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻧﻪ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ازدواﺟﺶ ﺑﺮ ﻫﻢﺟﻨﺲﮔﺮاﻳﻲاش‬
‫ﻧﺸﺎﻧﻲ‪ .‬ﮔﻮرﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺟﺴﺪﻫﺎي آن ﺑﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ در ﺳﺮزﻣﻴﻦ و ﺗﺎرﻳﺦ ﻣﺤﻜﻮم ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻏﺎﻟﺐ آﻳﺪ و ﻧﻪ ﺷﻬﺎب‪ .‬آﻧﺎن ﺟﻔﺖ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را‬
‫ﮔﻤﻨﺎم ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﺗﻜﻪﭘﺎرهي دﺳﺘﮕﻴﺮي و ﺷﻜﻨﺠﻪ‪ ،‬در ﮔﻮرﻫﺎﻳﻲ ﺗﻚﺗﻚ ﻳﺎ‬ ‫ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﻣﻲﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻢﺟﻨﺲﮔﺮاﻳﻲ ﺿﺪارزش ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎﺑﻮ ﺑﻮد و آﻧﺎن ﺑﺎ‬
‫دﺳﺖﺟﻤﻌﻲ‪.‬‬ ‫ازدواج ﺧﻮد ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺛﺎﺑﺖ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ اﺧﻼق اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ را زﻳﺮ ﭘﺎ ﻧﻤﻲﮔﺬارﻧﺪ‪ .‬ﻛﻪ ﺑﺮ‬

‫‪121‬‬ ‫‪120‬‬
‫ذرات او را درﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬او را ﻣﻲﺑﻮﺋﻴﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻮﺳﻴﺪ و در ﺧﻮد ﻓﺮو ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬او ﺧﺎك ﻧﺒﻮد‪،‬‬ ‫ﻧﻪ! ﺣﺘﻲ در ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﻫﻢ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﺎن روي ﺧﺎك ﻋﺸﻘﺶ دراز ﺑﻜﺸﺪ‪،‬‬
‫ﺳﺮاﺳﺮ رﻳﺸﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﻘﻂ رﻳﺸﻪ‪ ،‬رﻳﺸﻪاي ﻛﻪ ﺑﺎ ﺧﺎك و ﮔُﻞ رز آﺗﺸﻴﻦ ﻳﻜﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﮔﻮﻧﻪاش را ﺑﺮ ﺧﺎك ﻧﺮم ﺑﭽﺴﺒﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮاﻳﺶ ﺳﺮود و ﻗﺼﻪي ﻋﺸﻖ ﺑﺨﻮاﻧﺪ و ﺑﺎ روﺣﺶ راز و‬
‫ﺗﻴﻎﻫﺎي ﮔﻞ در دﺳﺘﺶ ﻓﺮو رﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ او دردي اﺣﺴﺎس ﻧﻜﺮد‪ .‬ﻟﺬت ﺳﺮاﭘﺎﻳﺶ را‬ ‫ﻧﻴﺎز ﻛﻨﺪ‪ .‬او ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺎه و ﻧﺎﮔﺎه ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﺗﻠﺦ ﻣﻲزد و ﺑﺎ زﻫﺮﺧﻨﺪي اﺷﻚ و ﺑﻐﻀﺶ را ﻓﺮو‬
‫درﺑﺮﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻲداد‪ .‬ﻧﺸﺴﺖ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ رﻓﺘﻨﺪ و ‪...‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﮔﺮﻣﻲ ﻋﺠﻴﺒﻲ اﺣﺴﺎس ﻛﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢ ﮔﺸﻮد‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻳﻚ ﻛﺎﭘﺸﻦ روﻳﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻪ‬ ‫دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎي ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ ﺑﺮ ﻏﻢ ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ ﺧﻮن ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ در‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮب ﻛﻪ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ ،‬ﻛﺎﭘﺸﻦ ﺳﺒﺰ ﺷﻬﺎب را ﺑﺎزﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و آن را ﭘﻮﺷﻴﺪ‪ .‬ﺑﺮ‬ ‫ﺟﻤﻊ ﻏﺮﻳﺒﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺠﺴﻤﻪوار ﺑﻪ او ﺧﻴﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﺷﻜﺶ ﺧﺸﻜﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻨﮕﺎﻟﻲ ﺑﺮ‬
‫ﺧﺎك ﮔﻮر اﺛﺮي ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺑﺮﺟﺎي ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﻴﻨﻪاش ﭼﻨﮓ ﻣﻲزد و راه ﺗﻨﻔﺲ را ﺑﺮ او ﻣﻲﺑﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻧﻪ! در ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي ﻧﺎﻣﺤﺮﻣﺎن روي ﺧﺎك ﻋﺸﻖ ﺑﺨﻮاﺑﺪ‪ .‬ﻧﺸﺴﺖ ﺗﺎ‬
‫ﻫﻤﻪ رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪآﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻳﺎ ﺗﺮﺣﻢ‪ ،‬ﻗﻠﺐ او را ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﺳﻮزنوارﺷﺎن ﻣﻲﻓﺸﺮدﻧﺪ‪،‬‬
‫ﭘﻴﻜﺮ ﺳﺨﺖ او را ﭼﻮن ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮي ﺑﺮ ﺟﺎي ﮔﺬاردﻧﺪ و ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ ﮔﺮﻳﺨﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻓﺮﺻﺖ ﭼﻪ ﻛﻮﺗﺎه اﺳﺖ‪.‬‬
‫آﺳﻤﺎن ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮي ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺮ ﺧﺎك ﻣﺤﺒﻮب ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻲﻣﺎﻧﺴﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ‬
‫از درون آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ و رﮔﻪﻫﺎي آﺗﺸﻴﻨﺶ از ﭘﻮﺳﺘﻪي ﻧﻴﻠﻲاش ﺗﺮاوش ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﺑﺮ ﺳﻨﮓ‬
‫ﻗﺒﺮ دراز ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﻪ رﮔﻪﻫﺎي آﺗﺶ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ‪ .‬آﻳﺎ آﺗﺶِ ﺧﺸﻢ دروﻧﻲ او ﻧﻴﺰ از ﭘﻮﺳﺘﺶ‬
‫ﺑﻪﺑﻴﺮون ﻣﻲﺗﺮاوﻳﺪ؟ ﻛﺎش ﻣﻲﮔﺮﻳﻴﺪ و ﺷﻬﺪ آﺗﺸﺶ از ﭼﺸﻤﺎن ﺳﻮزﻧﺎﻛﺶ ﺑﻴﺮون‬
‫ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ .‬ﺧﺸﻢ اﻣﺎ در ﺑﺪﻧﺶ ﻳﺦ زده و ﭼﻮن ﺗﺒﺴﻤﻲ ﺗﻠﺦ ﺑﺮ ﻟﺒﺎن ﺧﺸﻜﻴﺪهاش ﻧﺸﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﮔﺮ ﺧﺸﻢ ﻧﺮم ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﮕﺮﻳﺪ‪ ،‬آنﮔﺎه ﺳﻴﻞ اﺷﻚ ﺑﻐﺾ را ﻣﻲﺷﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺎ‬
‫ﻓﺮﻳﺎدي ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺗﺮك ﺑﺮﻣﻲداﺷﺖ و آﺗﺶ ﺧﺸﻢ از ﺟﺎيﺟﺎي ﺗﻨﺶ ﺑﻴﺮون ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪.‬‬
‫ﻛﺎش ﭼﻮن ﺳﻨﮓ آﺳﻤﺎن ﺗﺮك ﺑﺮﻣﻲداﺷﺖ‪.‬‬
‫اﺣﺴﺎس ﺗﺮي در دﺳﺖﻫﺎ داﺷﺖ‪ .‬ﻧﺎﺧﻦﻫﺎ را آنﻗﺪر در دﺳﺖﻫﺎ ﻓﺮوﺑﺮد ﻛﻪ ﺧﻮن ﺟﺎري‬
‫ﺷﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎ را ﺑﻪﺳﻮي آﺳﻤﺎن دراز ﻛﺮد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ ﭼﻪدور ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ‬
‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﻳﺶ در ﺗﺮكﻫﺎي آﺳﻤﺎن ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ و ﺧﻮن ﻏﻠﻴﺎن ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬آﺳﻤﺎن ﺑﻪرﻧﮓ‬
‫ﺧﻮن ﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮن ﺑﺮ ﭼﻬﺮهاش ﻣﻲرﻳﺨﺖ و از ﭼﻬﺮه ﺑﺮ ﺧﺎك‪ ‬ﺧﻴﺲﺧﻮرده ﻣﻲﻏﻠﺘﻴﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن‬
‫ﺧﺎك او را درﺑﺮﮔﺮﻓﺖ و او ﮔﻮﻳﻲ در ﺧﺎك ﺣﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﺷﻬﺎب ﮔﻠﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ رﻳﺸﻪﻫﺎﻳﺶ ﺗﻤﺎم‬

‫‪123‬‬ ‫‪122‬‬
‫در اوان ﺟﻮاﻧﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﺰان را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺮاﻛﻪ ﺧﺰان ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﺣﻜﻢ ﻣﻲراﻧﺪ و‬
‫ﻓﺼﻞ ﺗﺮس و دﻟﻬﺮه‪ ،‬ﺗﺤﻘﻴﺮ و ﺳﺮﮔﺮداﻧﻲ‪ ،‬ﻏﺎرت و ﺗﺎراج و ﻗﺎﻧﻮن زور ﭼﻮن ﺑﺎد‬
‫آﺧﺮ ﭘﺎﻳﻴﺰ زوزه ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣﻲﻃﻠﺒﻴﺪ‪ .‬ﺧﺰان زﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﺧﺰان ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﺧﺰان‬
‫ﺧﻨﺪه و ﺷﺎدي‪ ،‬ﺧﺰان ﺧﺸﻚ و ﻋﻘﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺑﺎران‪ ،‬ﻧﻪ زﻣﺴﺘﺎن و ﻧﻪ ﻫﻴﭻﭼﻴﺰ‬
‫دﻳﮕﺮ را آﺑﺴﺘﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻃﻮﻓﺎن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻲوزﻳﺪ‪ ،‬ﻗﺎﻧﻮنِ ﮔﺮدﺑﺎد ﺳﻴﻄﺮه داﺷﺖ و ﺟﻮاﻧﺎن را‬
‫ﺑﻪﺟﺰاي ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﻲﺑﺮد‪.‬‬
‫ﻫﻴﭻﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮاي ﮔﺬران زﻧﺪﮔﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻛﺠﺎ را‪ .‬روزﻫﺎ را ﺗﻮي اﺗﻮﺑﻮسﻫﺎ‬
‫ﻣﻲﮔﺬراﻧﺪ‪ .‬اﺗﻮﺑﻮﺳﻲ را ﺳﻮار ﻣﻲﺷﺪ و ﺗﺎ ﺗﻪ ﺧﻂ ﻣﻲرﻓﺖ و ﺑﺎز ﻫﻤﺎن ﻣﺴﻴﺮ را ﺑﺎزﻣﻲﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫ﭘﺲ از آن ﻣﺴﻴﺮي دﻳﮕﺮ را اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﺴﻴﺮﻫﺎﻳﻲ ﻃﻮﻻﻧﻲ را ﺑﺮﻣﻲﮔﺰﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﻠﻴﻂ‬
‫ﻛﻤﺘﺮي ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺷﺐﻫﻨﮕﺎم ﺧﺴﺘﻪ و درﻣﺎﻧﺪه‪ ،‬آﻫﺴﺘﻪ در ﺧﺎﻧﻪي دوﺳﺘﻲ ﻣﻲﺧﺰﻳﺪ‪ .‬زﻫﺮه‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺸﺨﺼﻲ در را ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ او ﺑﺪون زﻧﮓزدن وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻮد ﻃﻮري ﻛﻪ‬

‫‪125‬‬ ‫‪124‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻢ ﻧﮕﺮاﻧﻲ زﻫﺮه را اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد وﻟﻲ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬آﺧﺮ ﻛﺠﺎ‬ ‫واﻟﺪﻳﻦ زﻫﺮه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮر او ﻧﮕﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ اﻣﻦ ﺑﻮد اﻣﺎ اﮔﺮ واﻟﺪﻳﻦ زﻫﺮه‪ ،‬او را ﺷﺐﻫﻨﮕﺎم‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺷﺐﻫﺎ را ﺑﮕﺬراﻧﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻﻛﺲ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎي ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد و ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫در اﺗﺎق دﺧﺘﺮﺷﺎن ﻛﺸﻒ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎﻻً او را ﻧﻴﻤﻪﺷﺐ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮون ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ و‬
‫ﻧﺒﻮد‪ .‬آﺧﺮ ﻫﻤﻪاش اﺳﺘﻔﺮاغ ﻣﻲﻛﺮد و دﺷﺘﺎﻧﺶ ﻫﻢ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫زﻫﺮه ﻧﻴﺰ ﻣﻮرد ﺧﺸﻢ و ﻏﻀﺐ آﻧﺎن ﻗﺮار ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬آﺧﺮ ﭘﻨﺎه دادن ﺑﻪﻳﻚ آوارهي ﺑﻲﭘﻨﺎه‬
‫ﺗﻮي اﺳﺘﺨﺮي اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎي ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪﺳﻮي ﺳﻄﺢ ﺷﻨﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻴﭻﮔﺎه‬ ‫ﺳﻴﺎﺳﻲ‪ ،‬ﺑﺎزي ﻛﺮدن ﺑﺎ ﺟﺎن ﺑﻮد و ﻫﻴﭻ ﻣﺎدر و ﭘﺪري دﻟﺶ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪش‬
‫ﺑﻪﺳﻄﺢ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪﺟﺎ ﺗﻴﺮه و ﺗﺎر ﺑﻮد و او دﻳﮕﺮ ﺗﻮاﻧﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ ﺧﻮدش را ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﭘﻨﺎهدادن ﺑﻪ ﻳﻚ دوﺳﺖ‪ ،‬زﻧﺪاﻧﻲ و ﻳﺎ ﺣﺘﻲ اﻋﺪام ﺷﻮد‪.‬‬
‫ﺳﻄﺢ آب رﺳﺎﻧﻴﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻮاده‪ ،‬ﻓﺎﻣﻴﻞ و دوﺳﺘﺎﻧﺶ را دﻳﺪ ﻛﻪ دور اﺳﺘﺨﺮ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و‬ ‫ﺣﺎل ﺟﺴﻤﻲاش ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ از ﺷﺮاﻳﻂ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ و روﺣﻲاش ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺨﻮرد و‬
‫ﺳﺎﻳﻪﺷﺎن روي آب اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺎﻳﻪي آﻧﺎن دﺳﺘﻲ را ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ او را ﺑﻪزﻳﺮ آب‬ ‫ﺑﻴﺎﺷﺎﻣﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻌﺪهاش ﻫﻴﭻﭼﻴﺰ را ﺑﻪﺧﻮد ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪ .‬ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ اﺳﺘﻔﺮاغ ﻣﻲﻛﺮد و ﻳﺎ‬
‫ﻣﻲﻓﺸﺮد‪ .‬دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﻲزد و ﻛﻤﻚ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ آدمﻫﺎي اﻃﺮاف او را ﻣﺴﺨﺮه‬ ‫اﺳﺘﻔﺮاﻏﺶ را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻮان ﻗﻮرت ﻣﻲداد‪ ،‬ﺗﺎ ﻛﺴﻲ ﺻﺪاﻳﺶ را ﻧﺸﻨﻮد‪ .‬ﺑﻴﻨﻲ و دﻫﺎﻧﺶ را‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺎﻳﻪ ﻫﻢﭼﻮن ﭘﻨﺠﻪاي ﺳﺮش را زﻳﺮ آب ﻫﻞ داد و او دﻳﮕﺮ رﻣﻘﻲ ﺑﺮاي‬ ‫ﻓﺸﺎر ﻣﻲداد و ﺗﻨﻬﺎ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﺴﻲ ﺻﺪاﻳﺶ را ﻧﻤﻲﺷﻨﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻴﺎل راﺣﺖ‪ ،‬در‬
‫ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺷﺐﻫﺎ ﻫﻢ ﻛﺎﺑﻮس ﺑﻮد و دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ‪.‬‬ ‫ﻛﺎﺳﻪي ﻣﺴﺘﺮاح اﺳﺘﻔﺮاغ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬زﻫﺮه ﻧﮕﺮان ﺑﻮد ﻛﻪ واﻟﺪﻳﻨﺶ ﻣﺘﻮﺟﻪ وﺟﻮد او در ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ اﺗﻮﺑﻮسﺳﻮاري و ﺧﻮابﻫﺎي دزدﻛﻲ ﺷﺒﺎﻧﻪ آﻳﺎ ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲرﺳﺪ‪ .‬ﻫﺮ‬ ‫ﺷﻮﻧﺪ و از او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ از وﺣﺸﺘﺶ‬
‫آن ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد ﺑﺮود و ﺑﺎ در ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﻮد‪ .‬زﻫﺮه ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ » :‬دﻳﮕﻪ ﻧﻴﺎ‪ ،‬ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﺑﻮ‬ ‫ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺧﺶﺧﺸﻲ ﺷﺐﻫﺎ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰد و از ﭘﻨﺠﺮه ﻛﻮﭼﻪ را‬
‫ﺑﺮده‪«.‬‬ ‫ﻣﻲﭘﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا ﺧﺎﻧﻪ را ﻣﺤﺎﺻﺮه ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ و‬
‫اﮔﺮ او ﻫﻢ در را ﺑﻪ روﻳﺶ ﻣﻲﺑﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮي ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻣﻲﺧﻮاﺑﻴﺪ و از ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻣﻲﻣﺮد‪.‬‬ ‫ﻳﺎ ﺑﻪﺷﻜﻠﻲ اﻗﺎﻣﺘﺶ در آنﺟﺎ ﻟﻮ رود و او ﻧﻴﺰ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﻮد‪ .‬اﺧﺒﺎري ﻛﻪ از زﻧﺪان ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪،‬‬
‫زﻫﺮه ﺑﻪ او ﺑﻠﻴﻂ اﺗﻮﺑﻮس و ﺷﺎﻣﻲ دزدﻛﻲ ﻣﻲداد و از ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻣﻜﺎن ﻣﻮﻗﺘﻲ ﺑﺮاي‬ ‫ﺟﺎﻟﺐ ﻧﺒﻮد‪ .‬دﺧﺘﺮﺧﺎﻟﻪي ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﻪاش ﺑﻌﺪ از آنﻛﻪ در زﻧﺪان ﻣﻮرد ﺗﺠﺎوز ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪،‬‬
‫ﺧﻮاب‪ .‬ﻣﻜﺎن ﻣﻮﻗﺘﻲ ﻛﻪ از ﻣﺪتﻫﺎ ﭘﻴﺶ زﻣﺎﻧﺶ ﭘﺎﻳﺎن ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫دﻳﻮاﻧﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦﻫﻤﻪ او را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﻮدش را ﺑﻪ دﻳﻮاﻧﮕﻲ‬
‫ﺷﺐ را ﺑﺎ در ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻮاﺟﻪ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪﺑﺎر در را آﻫﺴﺘﻪ ﺗﻜﺎن داد ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮد ﻛﻪ‬ ‫ﻧﺰده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎري از ﻫﻢداﻧﺸﻜﺪهايﻫﺎﻳﺶ اﻋﺪام ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺴﻴﺎري ﻧﻴﺰ در زﻧﺪاﻧﻲ‬
‫ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﮔﺮ آﻫﺴﺘﻪ ﺳﺨﻦ ﺧﻮاﻫﺶﻣﻨﺪي ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﻲآورد‪ ،‬ﺑﺎز ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي‬ ‫ﻣﺨﻮف ﺑﻪﺳﺮ ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ آﻧﺎن ﭼﻪﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ؟ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻌﺎري داده و ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ‬
‫آﺧﺮﻳﻦﺑﺎر ﺑﺎز ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ زﻫﺮه ﭘﺸﺖ در اﺳﺖ‪ ،‬ﺻﺪاي ﻧﻔﺲﻫﺎﻳﺶ را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ‪،‬‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﺎ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻣﺬﻫﺒﻲ اذﻋﺎن ﻧﻤﻮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ! و ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ ﺧﺎﻃﺮ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ داﺷﺘﻦ‬
‫اﻣﺎ ﭼﻴﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﺗﺮﺣﻢ ﻛﺴﻲ را ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﻗﻴﻤﺖ ﺟﺎن‪.‬‬ ‫اﻧﺪﻳﺸﻪاي دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺣﺎل ﺟﺎن ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺎن داده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻳﺎ ﺑﻪ دﻳﻮارﻫﺎي زﻧﺪان‪ .‬ﭘﺲ ﺟﺮم او ﻫﻢ‬
‫ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻪراه اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻛﻮﭼﻪ را دور زد و در ﺧﻴﺎﺑﺎن اﺻﻠﻲ ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﺗﻨﺪ راه ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ‬ ‫ﻛﻢ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﭘﻨﺎه دادن ﺑﻪﻳﻚ "ﻓﺮاري"‪ .‬روزﻫﺎ را در اﺿﻄﺮاب ﺑﻪﺳﺮ ﻣﻲﺑﺮد و ﺷﺐﻫﺎ را در‬
‫ﻛﻪ ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺖ ﺑﻪﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬اﻣﺎ او ﻛﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﺑﻪﺗﻨﺪي او را ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‬ ‫ﻛﺎﺑﻮس‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﻪﺷﻤﺎري ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺮود‪ ،‬ﺟﺎﻳﻲ دﻳﮕﺮ ﭘﻨﺎه ﮔﻴﺮد و ﺷﺮش را از ﺳﺮ او ﻛﻢ‬
‫و ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﺟﺎﻳﻲ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﻛﻪ ذﻫﻦ او از آن ﺑﻲﺧﺒﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺧﻠﻮت ﺑﻮد و‬ ‫ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫دﻳﮕﺮ زﻧﻲ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮرد‪ .‬اﻏﻠﺐ ﻣﺮدﻫﺎ ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪﻧﺪ ﺑﻪ او ﺗﻨﻪ ﺑﺰﻧﻨﺪ و ﻳﺎ ﮔﻮﻧﻪاي ﺑﻪ او‬

‫‪127‬‬ ‫‪126‬‬
‫ﺑﺮ او ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ و ﻧﮕﺬارﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺘﺮاح رود و ﻳﺎ او ﺟﺎﻳﻲ را ﻧﻴﺎﺑﺪ ﻛﻪ ﻣﺜﺎﻧﻪاش را ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻨﺪ؟‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺟﺴﻢ و روﺣﺶ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﻌﻀﻲﻫﺎ ﻫﻢ ﺣﺮفﻫﺎي زﺷﺖ‬
‫ﻟﺒﺎﺳﻲ ﺑﺮاي ﻋﻮض ﻛﺮدن ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺑﻮي ﺗﻨﺪ اﺳﺘﻔﺮاغ دﻫﺪ؟ از ﻫﻤﻪﺟﺎ راﻧﺪه ﭼﻮن‬ ‫ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺪﺗﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺮدي دﻧﺒﺎﻟﺶ راه اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﺣﺮفﻫﺎي رﻛﻴﻜﻲ ﻣﻲزد‪.‬‬
‫ﺷﻜﺎري از ﮔﻠﻪ ﺟﺪاﻣﺎﻧﺪه‪ ،‬در اﻧﺘﻈﺎر ﺷﻜﺎرﭼﻲ ﺑﻪﻫﺮ ﺳﻮﻳﻲ ﺑﻲﻫﺪف ﺑﺪود؟ ﺑﺎ دودﻟﻲ ﺷﻚ‬ ‫ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ اﺳﺘﻔﺮاﻏﺶ را ﻗﻮرت ﻣﻲداد‪ ،‬ﻛُﻞِ زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻪﻧﻈﺮش اﺳﺘﻔﺮاﻏﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺎﻣﺪ‪.‬‬
‫ﻛﺮد ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻘﺼﺮ او ﺑﻮده اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﺎ ﮔﻠﻪ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ و از آنﻫﺎ ﺟﺪا ﻧﻤﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫آﺧﺮ ﻣﮕﺮ او ﭼﻪ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ دﭼﺎر ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﻮﻣﻲ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد؟ ﭼﺮا! ﭼﺮا! او ﺑﻪ‬
‫ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ و ﺣﺎﻟﺖ اﺳﺘﻔﺮاغ‪ ،‬ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ و ﻛﺜﻴﻔﻲ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ او ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ‬ ‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺪا ﭘﺸﺖﭘﺎ زده ﺑﻮد‪ .‬آﺧﺮ ﻣﮕﺮ ﺧﺪا ﭼﻪ ﺑﻮد؟ ﺧﺪا ﻧُﺮم ﺑﻮد‪ ،‬ارزشﻫﺎي‬
‫درﺳﺖ در آن ﺣﺎل ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ .‬ﻛ‪‬ﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻓﻜﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد؟ ﻫﻴﭻﮔﺎه‪ ،‬ﺣﺘﻲ‬ ‫اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ و او ﺑﻪ ﻧُﺮم ﺟﺎﻣﻌﻪ "ﻧﻪ" ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺳﺪ ﭘﺪر ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻤﺎﻳﻨﺪهي ﺧﺪا و او‬
‫زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻮاده و ﺷﻬﺮش را ﺗﺮك ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺷﻮق ﺑﻮد‪ ،‬ﻳﻚ ﺷﻮر و اﻟﺘﻬﺎب‬ ‫ﻧﺨﺴﺖ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪهي ﺧﺪا و ﺳﻤﺒﻞ وﺟﻮدي او دﺳﺖ رد زده ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎم زﻫﺮ‬
‫ﻣﺎﺟﺮاﺟﻮﻳﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺣﺴﺎﺳﻲ ﺑﻮد ﺗﺎ اﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪاﻧﻪ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬در ﻣﻴﺎن ﮔﻠﻪ ﻣﺎﻧﺪن‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ در‬ ‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﻮﻣﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﻮد ﻣﻲﻧﻮﺷﺖ‪ ،‬ﻣﻲﻧﻮﺷﻴﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ از‬
‫ﻣﺤﺪودهي ﭼﺮا ﻣﺎﻧﺪن‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ در زﻧﺪاﻧﻲ ﻧﺎدﻳﺪﻧﻲ ﻛﻪ ﻗﺎﻧﻮن ﻧﺎﻧﻮﺷﺘﻪي ﮔﻠﻪ‪ ،‬ﻣﺮزﻫﺎﻳﺶ را‬ ‫ﭘﻴﺶﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪهاش وﻓﺎدار ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻪ زﻧﺪﮔﻲاي اﻧﺘﻈﺎرش را ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ؟ ﻟﻘﻤﻪاي ﻧﺎن‪،‬‬
‫ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻗﺎﻧﻮن ﺟﻨﮕﻞ آزادي و ﻧﻴﺰ ﺧﻄﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺟﺎده و ﻣﻘﺼﺪي در آن ﺑﻪﭼﺸﻢ‬ ‫رﺧﺖﺧﻮاﺑﻲ ﮔﺮم‪ ،‬در ﻋﻮضِ ﺗﻘﺪﻳﻢ زﻧﺪﮔﻲاش ﺑﻪ ﻣﺮدي‪ ،‬ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ دوﺳﺘﺶ ﺑﺪارد ﻳﺎﻧﻪ‪،‬‬
‫ﻧﻤﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻲ ﻛﺸﻔﻲ اﺳﺖ ﺗﻨﻴﺪه در زﻧﺪﮔﻲ و ﻣﺮگ و ﻫﺮ ﭼﺸﻢﺑﺮﻫﻢ زدﻧﻲ ﺗﭙﺸﻲ‬ ‫ﻣﻬﻢ آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺮد دوﺳﺘﺶ ﺑﺪارد ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا در ﺧﻴﺎﺑﺎن رﻫﺎﻳﺶ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻬﻢ آن ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫اﺳﺖ در ﻫﺴﺘﻲ و ﻧﻴﺴﺘﻲ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺲ راﻫﺶ را ﺧﻮدش ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ و ﻣﻘﺼﺪ ﻫﻤﺎن ﻗﺪم ﮔﺬاردن‬ ‫ﻛﻮدﻛﺎﻧﻲ ﺑﺮاي ﻣﺮد ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن آورد‪ .‬ﻛﻢ ﺑﺨﻮرد و ﺑﺰرگﺗﺮ از دﻫﺎﻧﺶ ﺣﺮف ﻧﺰﻧﺪ‪ .‬ﻧﺠﻴﺐ و‬
‫در ﺑﻲراﻫﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺸﺖ اﻧﺒﻮه ﺷﺎخ و ﺑﺮگ‪ ،‬ﺧﺎر و ﮔﻞ‪ ،‬ﻣﺮﻏﺰار ﻳﺎ درهاي ﭘﻨﻬﺎن اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﺮﺑﻪزﻳﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺎك ﺑﺎﺷﺪ و ﻫﻴﭻﮔﺎه در ﺧﻴﺎل ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺮدش ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻜﻨﺪ‪ .‬آري‪ ،‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﻣﺮد را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت ﻫﻞ داد‪ ،‬دوﻳﺪ و در ﻛﻮﭼﻪاي ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از آنﻛﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﻳﻚ ﺧﻮدﺳﺎﻧﺴﻮري ذﻫﻨﻲ‪ ،‬ﺟﺴﻤﻲ و رواﻧﻲ در ﮔﻮﻳﺶ و رﻓﺘﺎر‪ ،‬در ﺧﺎﻧﻮاده و اﺟﺘﻤﺎع ﺗﻦ‬
‫ﺑﻪ ﻧﻔﺲﻧﻔﺲ اﻓﺘﺎد‪ ،‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ ،‬ﻫﻴﭻﻛﺲ در ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻛﻮﭼﻪ در‬ ‫دﻫﺪ‪ .‬اﻣﺎ آﻳﺎ اﻧﺘﻈﺎر او از زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ اﻳﻦ ﺑﻮد؟ ﻧﻪ‪ ،‬ﺣﺘﻲ در آن ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﻛﻪ دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‬
‫ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﺧﻮفﻧﺎﻛﻲ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﻨﺎر درﺧﺘﻲ ﻧﺸﺴﺖ و اﺳﺘﻔﺮاغ ﻛﺮد‪ .‬ﭼﻴﺰي در ﻣﻌﺪه‬ ‫زﻣﻴﻦ ﺑﺎز ﺷﻮد و او ﺑﻪ ﻣﺎدر زﻣﻴﻦ ﭘﻨﺎهﺑﺮد‪ ،‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ از ﺧﻮد ﺗﻬﻲ ﻣﻲﺷﺪ و‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻣﻌﺪهاش ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ از ﺣﻠﻘﻮﻣﺶ ﺑﻴﺮون ﺑﭙﺮد‪ .‬ﺳﺮش ﺑﻪﺷﺪت‬ ‫ﺑﻪﻳﻚ زﻧﺪﮔﻲ ﻏﻴﺮاﻧﺴﺎﻧﻲ‪ ،‬ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺧﻮاﺳﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ‪ ،‬ﺗﻦ ﻣﻲداد‪ .‬او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﮔﻴﺞ رﻓﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰي ﻧﻔﻬﻤﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺧﻮد ﺑﺎﺷﺪ و ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ‪ ،‬ﻣﺎدر زﻣﻴﻦ ﻫﻢ دﻫﺎن ﺑﺎز ﻧﻤﻲﻛﺮد و او‬
‫را ﺑﻪﺧﻮد راه ﻧﻤﻲداد‪ .‬آﺧﺮ ﻣﺎدر ﻫﻢ اﻧﺘﻈﺎراﺗﻲ از ﻓﺮزﻧﺪ دارد‪ .‬ﺣﺪاﻗﻞ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ و ﻧﺪاﻣﺖ‬
‫از دور ﺑﻪ ﺳﺮﺧﻲ زﻳﺒﺎي ﺷﻘﺎﻳﻖﻫﺎ ﺧﻴﺮه ﺷﺪم‪ .‬ﺷﻘﺎﻳﻖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻋﻤﺮي آنﭼﻨﺎن ﻛﻮﺗﺎه‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪ را ﻣﻲﻃﻠﺒﺪ و ﺑﻌﺪ از آن آﻏﻮش ﻣﻲﮔﺸﺎﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ زﻣﻴﻦ و زﻣﺎن ﻧﻔﺮﻳﻦ‬
‫داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻏﭽﻪ را ﺑﻪ ﺧﻮن ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺗﺎ ﻓﺮدا ﺳﺮﺧﻲﺷﺎن را ﺣﻔﻆ‬ ‫ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﺎد و دﻳﮕﺮ ﺑﺮاﻳﺶ ﺗﻔﺎوﺗﻲ ﻧﺪاﺷﺖ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﺗﻔﺎوﺗﻲ داﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﺟﻮان ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻏﻨﭽﻪ ﻳﺎ ﭘﮋﻣﺮده‪ ،‬از دور ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﺧﻲ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪.‬‬ ‫وﺳﻴﻠﻪي ﻣﺎﻣﻮران ﻣﺨﻔﻲ ﻣﻮرد ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻗﺮار ﮔﻴﺮد‪ ،‬ﻳﺎ از ﺳﻮي ﻣﺮدي ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ در‬
‫ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ رﻓﺘﻢ‪ .‬ﮔﻠﺒﺮگﻫﺎ ﻛﻢﻛﻢ از ﺳﻮي آﺳﻤﺎن ﺑﻪزﻣﻴﻦ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻣﻲﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﻮاج ﺳﻴﺎﻫﻲ‬ ‫ﺗﺎرﻳﻜﻲ و ﺧﻠﻮﺗﻲ ﺧﻴﺎﺑﺎن از او ﻛﺎم ﮔﻴﺮد؟ در زﻧﺪان ﻣﻮرد ﺗﺠﺎوز ﻗﺮار ﮔﻴﺮد و ﻳﺎ در ﮔﻮﺷﻪي‬
‫از ﻣﻴﺎن ﺳﺮﺧﻲ ﺧﻮنوار ﻣﻲدرﺧﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن؟ ﺷﻼﻗﻲ ﺑﺮ ﭘﺸﺘﺶ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻳﺎ ﻧﮕﺎهﻫﺎي ﺷﻼقوار رﻫﮕﺬران در ﭘﻮﺳﺖ و ﮔﻮﺷﺘﺶ‬
‫ﻓﺮو روﻧﺪ؟ ﺑﻪ او ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ دﻫﻨﺪ و ﻳﺎ او ﭘﻮﻟﻲ ﺑﺮاي ﺧﺮﻳﺪن ﻏﺬا ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ در ﺳﻠﻮل را‬

‫‪129‬‬ ‫‪128‬‬
‫ﻓﺮﻫﺎد ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﺻﻼً ﻓﻜﺮش را ﻫﻢ ﻧﻤﻲﻛﺮدم ﻛﻪ ﺧﻮﻧﻪ اﻳﻦﻗﺪر ﺧﺮاب ﺷﺪه‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ‪«...‬‬ ‫ﻛﺎش ﭘﻨﺠﺮهاي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎز ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ درﺧﺘﻲ ﺳﺒﺰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﺸﻢ‬
‫ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﻛﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬درﺳﺘﺶ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻣﻦ از اﻳﻦﺟﺎ ﺧﻮﺷﻢ ﻣﻲآد‪«.‬‬ ‫ﻧﻤﻲدوﺧﺖ ﻳﺎ ﺑﻪ آﺑﻲ آﺳﻤﺎن ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻮش ﻧﻤﻲﺳﭙﺮد‪ .‬ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪي ﺗﻨﻬﺎ‪ ،‬ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪي‬
‫ﭼﺸﻤﺎن اﺷﻚآﻟﻮدش از ﺷﻮق ﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﻣﺮا در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺑﻮﺳﻪ زد‪.‬‬ ‫ﻛﻮﭼﻚ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ در اﻳﻦ ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﺑﺰرگ‪ .‬ﻛﺎش ﺑﻪ ﻏﺎري ﭘﻨﺎه ﻣﻲﺑﺮدم و رﻫﺎﻳﻲام را‬
‫اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮدم ﻛﻪ در آﻏﻮﺷﺶ ذوب ﻣﻲﺷﻮم‪ ،‬ﭼﻘﺪر دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﻢ‪ .‬او ﻣﺮد روﻳﺎﻫﺎﻳﻢ‬ ‫ﺳﻮراﺧﻲ ﻛﻮﭼﻚ در ﻛﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻲ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻴﻬﻮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻴﻬﻮده اﺳﺖ‪ ،‬اﻳﻦ‬
‫ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﺎ اﻳﻦ ازدواج ﺑﻪ آرزوﻳﻢ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺨﺸﻢ‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺗﻌﻘﻴﺒﻢ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد و آن ﻏﺎر ﻧﺎﻛﺠﺎآﺑﺎدي ﺑﻴﺶ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺟﻠﻮي در اﺗﺎﻗﻲ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﻮان داﺧﻞ ﮔﺸﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬در را آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎز ﻛﺮدم‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ دوﺑﺎره ﺑﻪ دوران ﻛﻮدﻛﻲ ﭘﻨﺎه ﺑﺮم‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺒﻨﺪم و در ﺧﻴﺎل ﺑﭙﻨﺪارم ﻛﻪ‬
‫رﺧﺖﺧﻮاﺑﻲ وﺳﻂ اﺗﺎق ﭘﻬﻦ و اﺗﺎق ﻣﺜﻞ آﺧﺮﻳﻦ روز‪ ،‬دﺳﺖﻧﺨﻮرده ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎي ﺗﻨﻬﺎﻳﻢ و ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ دوﺧﺘﻪ ﻧﺸﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺣﺘﻲ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﻛﻪ‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻐﺾ ﻓﺮﻫﺎد ﺗﺮﻛﻴﺪ‪ .‬در آﺳﺘﺎﻧﻪي در اﺗﺎق ﻧﺸﺴﺖ و ﺗﻠﺦ ﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻛﻪ آرام‬ ‫ﻣﻲﺑﻨﺪم‪ ،‬ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻫﻲ ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﻢ‪ .‬ﭼﺸﻢ ﻣﻲﮔﺸﺎﻳﻢ و ﺑﺎز ﺧﻮد را در اﺗﺎﻗﻲ ﺗﻨﮓ ﻣﻲﻳﺎﺑﻢ ﻛﻪ‬
‫ﺷﺪ‪ ،‬ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﺎ آب ﺷﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪ‪ ،‬ﻣﺸﺖﻣﺸﺖ آب ﺑﺮ ﭼﻬﺮهاش ﭘﺎﺷﻴﺪم و ﺑﺮاي‬ ‫آﺟﺮﻫﺎﻳﺶ را ﭼﺸﻢﻫﺎ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬ﭘﻨﺠﺮهي اﻃﺎﻗﻢ ﻫﻢ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﺧﺘﻢ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻛﺎش‬
‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر اﺣﺴﺎس ﻣﺎدراﻧﻪاي ﺑﻪ او ﻳﺎﻓﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﭘﻨﺠﺮهاي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻠﻨﺪاي آﺳﻤﺎن را ﺑﺮ ﻣﻦ ﻣﻲﮔﺸﻮد و ﻣﻦ اﻧﺪﻛﻲ روﻳﺎ در ﭘﻨﺠﺮهام‬
‫اﺗﺎقﻫﺎي دﻳﮕﺮ را ﺑﺎزدﻳﺪ ﻛﺮدﻳﻢ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ در اﺗﺎق ﻓﺮﻫﺎد ﺟﻌﺒﻪﻫﺎﻳﻲ ﺑﺰرگ‬ ‫ﻣﻲﺟﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﺑﺎ ﻛﻨﺠﻜﺎوي ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ‪ .‬ﺟﻌﺒﻪﻫﺎ ﭘﺮ از ﻛﺘﺎب و ﻧﺸﺮﻳﻪ و دﻓﺘﺮ‬ ‫دﻳﮕﺮ در ﺑﺎغ آواز ﻧﻤﻲﺧﻮاﻧﺪم‪ .‬آﺧﺮ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﻮدم‪ .‬آرزوي ﻣﻦ اﻳﻦ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدم از‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎﭼﻨﺎن دﻗﺘﻲ ﺑﺴﺘﻪﺑﻨﺪي ﺷﺪه ﻛﻪ ﻫﻴﭻ آﺳﻴﺒﻲ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦﺑﺎر اﺷﻚ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ درآﻳﻢ ﻛﻪ ﻳﺎرم را در ﻛﻨﺎرم داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ و ﻧﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎ و ﮔﻮشﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺎ ﺧﻮد‬
‫ﺷﻮق ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻲرﻳﺨﺖ و او ﺑﺎ ﺷﺎدي ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ورق ﻣﻲزد‪ .‬ﻓﺮﺻﺖ ﻛﻮﺗﺎه ﺑﻮد و ﻣﺎ‬ ‫ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻨﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﮔﻮﺷﻪي ﭼﭗ ﺑﺎغ ﺑﻪﻧﻈﺮم ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ از آن ﻣﻦ‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻓﻘﻂ ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ و ﺑﺲ‪ .‬ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺟﺎي ﺧﺎﻟﻲ ﻳﺎر را‬ ‫ﻧﺒﻮد و ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺰاﺣﻤﻲ ﺑﻴﺶ در آن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪﺷﻤﺎر ﻧﻤﻲآﻣﺪم‪ .‬آزاديام را ﺣﺘﻲ در ﺧﺎﻧﻪ و‬
‫اﻧﺪﻛﻲ ﭘﺮ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻮﻧﺴﻢ ﺷﺪﻧﺪ و ﻳﺎريام دادﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ‪ ،‬آﻧﭽﻪ را ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮاﻳﻢ‬ ‫ﻳﻚ وﺟﺐ ﺧﺎﻛﻢ از دﺳﺖ داده ﺑﻮدم‪.‬‬
‫ﺑﺎزﻣﻲﮔﻔﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ ﭘﺎي در آن ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ ،‬ﻧﻈﺮم را ﺗﺎﻛﻲ ﺟﻠﺐ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﺎك ﺧﺎﻧﻪي‬
‫از ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ ﭘﺎي ﺑﺮ ﺳﻨﮕﻔﺮش ﺣﻴﺎط ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺑﻪ آن دل ﺑﺴﺘﻢ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ اﻳﻦ‬ ‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ در ﻫﻢ ﺗﻨﻴﺪه ﺑﻮد و ﺧﻮﺷﻪاي ﺳﺮخﻓﺎم از ﻻﺑﻪﻻي ﺷﺎخوﺑﺮﮔﺶ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻪ را ﻣﻦ در ﺧﻮابﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲام دﻳﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﺑﺎ ﺟﺎذﺑﻪاي ﻗﻮي ﻣﺮا ﺑﻪﺳﻮي ﺧﻮد‬ ‫ﻓﻀﺎي رازآﻣﻴﺰ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺮا ﺑﻪﺧﻮدش ﺟﺬب ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎﻏﭽﻪي ﺧﺎﻧﻪ ﺣﺎﻟﺘﻲ وﺣﺸﻲ داﺷﺖ‪،‬‬
‫ﻣﻲﻛﺸﺎﻧﻴﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻳﻚﺧﺎﻧﻪي ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺟﺎن داﺷﺖ و اﺟﺰاﻳﺶ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﭘﻴﭽﻚﻫﺎ ﺗﻨﻪي درﺧﺘﺎن را درﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ و ﮔﻞﻫﺎي وﺣﺸﻲ ﻫﻤﻪﺟﺎ روﺋﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫از ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺑﻬﺎر ﺑﻪﻻﻧﻪﻫﺎي ﺧﻮد ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺸﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﺰاران ﻏﻨﭽﻪي ﮔﻞ آﺗﺸﻴﻦ ﻛﻪ‬ ‫اﺷﻚ در ﭼﺸﻤﺎن ﻓﺮﻫﺎد ﺣﻠﻘﻪ زد‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ ،‬اﺷﻚﻫﺎ را در ﻣﻨﻈﺮ ﺗﺎزهﻋﺮوﺳﺶ‬
‫ﺑﺮ دﻳﻮار ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻧﻘﺶ ﺳﺮخ ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬درﺧﺖ ﺑِﻪاي ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺒﺰ ﺑﻮد‪ .‬دو ﺗﺎك‬ ‫ﺑﺮ ﭼﻬﺮه رﻫﺎ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ از ﺳﺎلﻫﺎ ﭘﺎ ﺑﺮ ﺳﻨﮓﻓﺮش ﺧﺎﻧﻪاي ﻣﻲﻧﻬﺎد ﻛﻪ ﻳﺎدوارهﻫﺎي ﺗﻠﺦ و‬
‫ﻋﺎﺷﻖ ﻛﻪ دﻳﻮاري رﻳﺸﻪﻫﺎﻳﺸﺎن را از ﻫﻢ ﺟﺪا ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻋﻄﺮ ﮔﻞﻳﺎس ﻛﻪ ﻛﻮﭼﻪ را درﺑﺮ‬ ‫ﺷﻴﺮﻳﻦ را در ذﻫﻨﺶ زﻧﺪه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﻬﺎر ﭘﻠﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻴﻢ‪ ،‬اﻳﻮان را ﭘﺸﺖﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻴﻢ و وارد‬
‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﺷﺮاﺑﻲ ﻛﻪ از ﻋﺼﺎرهي ﻳﻚ ﺧﻮﺷﻪي ﺳﺮخﻓﺎم ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻫﺎل ﺷﺪﻳﻢ‪ .‬ﮔﭻ ﺳﻘﻒ و دﻳﻮار ﺧﺎﻧﻪ رﻳﺨﺘﻪ و ﻛﺎﺷﻲﻫﺎي ﻛﻒ اﻳﻦﺟﺎ و آنﺟﺎ ﺗﺮك ﺑﺮداﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪131‬‬ ‫‪130‬‬
‫ﻋﺒﺮﺗﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮاي دﻳﮕﺮان‪ .‬ﻣﺸﺖﻫﺎ از ﺳﻴﻨﻪزدن ﻓﺎرغ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮت ﺑﻪﺳﻮي‬ ‫ﺗﺎك‪ ،‬ﻓﻀﺎي ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ و ﻳﺎدداﺷﺖﻫﺎ اﻧﮕﻴﺰهاي ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﻦ ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺳﺎلﻫﺎﻳﻲ‬
‫آﺳﻤﺎن ﻧﺸﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪ .‬ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﻪ زدم‪ ،‬ﮔﻮشﻫﺎﻳﻢ را ﻣﺤﻜﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪم‬ ‫ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲام را ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﺮدم‪ ،‬ﻗﻠﻢ ﺑﻪدﺳﺖ ﮔﻴﺮم و ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ ﻛﻪ‬
‫ﺗﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ و ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﺎﺑﻮس ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ ﮔﺠﺴﺘﻪ دﻫﻨﺪ‪ .‬از زﻣﺎن و ﻣﻜﺎن ﺧﺎرج ﺑﻮدم‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﻗﻠﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﭙﺶ ﻗﻠﺐ آنﻫﺎ ﻣﻲﺗﭙﻴﺪ و ﺧﺎك ﮔﺮﻣﺎﻳﺶ را از آﻧﺎن ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻪﺧﻮد آﻣﺪم‪ ،‬ﺳﺮم از ﻓﺸﺎر دﺳﺖﻫﺎﻳﻢ ﺑﻪﺷﺪت درد ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ از وﺣﺸﺖ ﺗﻴﺮ‬
‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﺧﺸﻚ ﺷﺪه و ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﻨﻢ در ﺧﻮاﺑﻲ ﺗﻠﺦ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺻﺪاﻳﻲ‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ در آن ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺎن و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل دﻳﮕﺮ ﻧﻪ آن ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺑﻪﮔﻮش ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬دﺳﺘﻪي ﺳﻴﻨﻪزن اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺮف ﻏﺬا ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺨﺖﺗﺮﻳﻦ ﻣﺎه‪ ،‬ﻣﺎه ﻣﺤﺮم ﺑﻮد و از ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎ‪ ،‬ﺷﻮمﺗﺮﻳﻨﺶ ﻣﺤﺮم ﺳﺎل‬
‫ﺑﺎ ﻣﻦ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ اﺗﻬﺎﻣﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻢ اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ رﻓﺘﺎر ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﻓﺮﻫﺎد در زﻧﺪان ﭼﻪ‬ ‫ﺷﺼﺖ‪ .‬ﺗﻤﺎم در و ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ﺗﺎ ﻛﻤﺘﺮ ﺑﺸﻨﻮم‪ ،‬اﻣﺎ ﺻﺪاي ﺳﻨﺞ و زﻧﺠﻴﺮ و‬
‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ؟ روزي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎن ﺑﻪ آﻏﻮش اﺳﻼم ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ‪ ،‬از وﺣﺸﺖ ﺷﻼق‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫ﺳﻴﻨﻪزﻧﻲ آنﭼﻨﺎن در ﮔﻮﺷﻢ ﺻﺪا ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﭘﻨﺪاري ﻣﻦ در ﻣﻴﺎن دﺳﺘﻪي ﺳﻴﻨﻪزن‬
‫ﻣﺸﺖﻫﺎي ﮔﺮهﻛﺮده ﺳﺮ و ﺷﺎﻧﻪي ﻫﻢﺑﻨﺪيﻫﺎﺷﺎن را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻧﺮوﻧﺪ و ﺷﻌﺎر "ﻣﺮگ ﺑﺮ ‪...‬‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺗﻮاﻧﻢ را ﺑﺮ ﻛﻒ دﺳﺖﻫﺎ رﻳﺨﺘﻢ و ﺑﺮ ﮔﻮشﻫﺎﻳﻢ ﻓﺸﺎر دادم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ‪،‬‬
‫ﻣﺮگ ﺑﺮ ‪ "...‬ﻧﺪﻫﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﺮﻳﺎدﻫﺎي ﻣﺮدان و ﺟﻴﻎ و ﻣﻮﻳﻪي زﻧﺎن را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪم‪ .‬در ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﻪﻫﻤﺮاه ﻣﺎدرم در اﻳﻦ‬
‫ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎﻧﻲ ﭘﺎﻧﺰده ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﻪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻮاداري از ﮔﺮوهﻫﺎي ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻣﺨﺎﻟﻒ رژﻳﻢ‬ ‫ﻣﺮاﺳﻢ ﺷﺮﻛﺖ ﻛﺮده و ﺑﺎ ﻛﻨﺠﻜﺎوي ﻧﻌﺶﻫﺎي ﺳﺎﺧﺘﮕﻲ را ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ آن وﻗﺖﻫﺎ واﻗﻌﻲ‬
‫دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺷﻼق ﭼﻪ درد و ﺳﻮزش ﺟﺎﻧﻜﺎﻫﻲ‬ ‫ﻣﻲاﻧﮕﺎﺷﺘﻢ‪ ،‬و آﺗﺶاﻓﺮوزي ﻏﺮوب ﻋﺎﺷﻮرا را ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻪ ﺑﻮدم و ﺑﻪﺟﺰ ﭼﺎدر ﺳﺮﻛﺮدن‪ ،‬آزاري‬
‫دارد‪ .‬ﺑﺎ اوﻟﻴﻦ ﺳﻴﻠﻲ ﺑﺎزﺟﻮ ﺑﻪ زﻳﺮ ﻣﻴﺰ آن ﻃﺮف اﺗﺎق ﺑﺎزﺟﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪،‬‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻧﻤﻲﻛﺮدم‪ .‬ﺣﺎل در اﺗﺎق ﭘﺸﺘﻲ ﺧﺰﻳﺪه ﺑﻮدم و دﻟﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻴﺰي ﻧﺸﻨﻮم و‬
‫ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ آﺗﺶ ﺑﺎزي ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﺑﻪ ﺟﺎي ﻣﺪرﺳﻪ و ﻣﺸﻖ و ﺑﺎزيﮔﻮﺷﻲ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﻧﺒﻴﻨﻢ و ﺳﺮ و ﺻﺪاﻫﺎ ﺑﻪزودي ﺑﺨﻮاﺑﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺻﺪاﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ و ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬دﺳﺘﻪي ﺳﻴﻨﻪزن‬
‫ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ رو ﺑﻪ دﻳﻮار ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻗﺮآن ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻣﺎدري ﻧﺒﻮد ﻛﻪ دﺳﺘﻲ ﺑﺮ‬ ‫ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ از ﻛﻮﭼﻪي ﻣﺎ ﮔﺬر ﻛﻨﺪ و ﻫﺮ آن ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺰدﻳﻚ و ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ‬
‫ﺳﺮ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪﺷﺎن ﺑﻜﺸﺪ و اﺷﻜﺸﺎن را ﺑﺎ دل اﻧﮕﺸﺘﺎن ﭘﺎك ﻛﻨﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﭘﺪري ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬ﻛﻮﭼﻪ از ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ ،‬ﺻﺪاي ﻃﺒﻞ و ﺳﻨﺞ ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎ را ﻣﻲﻟﺮزاﻧﺪ و ﻗﻠﺐ ﻣﻦ‬
‫ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪش اﻓﺘﺨﺎر ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺑﻮد و ﺗﻮﻫﻴﻦ‪ ،‬ﻛﺘﻚ ﺑﻮد و ﺷﻜﻨﺠﻪ و‬ ‫ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ از وﺣﺸﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﭙﺸﻲ در ﮔﻮشﻫﺎﻳﻢ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎﻳﻲ ﻟﺮزان ﺑﻪﻛﻨﺎر‬
‫ﺟﻮ ﺑﻲاﻋﺘﻤﺎدي‪ ،‬ﺑﻲاﻋﺘﻤﺎدي ﺑﻪ رﻓﻴﻖ دﻳﺮوز و ﺳﻮءﻇﻦ ﺑﻪ دوﺳﺖ اﻣﺮوز‪ .‬ﻣﮕﺮ رﻓﻴﻖ و‬ ‫ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺘﻢ و از ﻻي ﭘﺮدهي ﻛﺮﻛﺮه ﻧﻈﺮي ﺑﻪﺑﻴﺮون اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪ .‬ﻋ‪‬ﻠَﻢﻫﺎ ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﮔﺸﺖ و‬
‫دوﺳﺘﻲ ﺑﺮ ﺟﺎي ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد؟ آﺧﺮ اﻳﻦ ﻛﻮدك ﺑﻮد و ﭘﻮﺳﺖ و ﮔﻮﺷﺖ و اﺳﺘﺨﻮان ﻛﻪ زﻳﺮ‬ ‫ﻓﺮﻳﺎدﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻪﮔﻮش ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬دﺳﺘﻪ ﺟﻠﻮي ﺧﺎﻧﻪ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم و ﺑﺎ وﺣﺸﺖ‬
‫ﺷﻼق و ﺗﺎزﻳﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻛﻪ زﻳﺮ ﺗﺠﺎوز و ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻟﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺮد ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬رواﻧﻲ‬ ‫ﻣﻲﺷﻨﻴﺪم‪ ،‬ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻌﺎرﻫﺎ را‪ .‬دﻳﮕﺮ "ﻳﺎ ﺣﺴﻴﻦ" ﺷﻨﻴﺪه ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺷﻌﺎرﻫﺎي‬
‫ﻛﻪ ﺑﻴﻤﺎر ﻣﻲﮔﺸﺖ و زﻧﺪﮔﻲاي ﻛﻪ ﺑﻪ ﻟﺠﻦ ﻛﺸﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫"ﻣﺮگ" "ﻣﺮگ ﺑﺮ" و "ﻣﺮگ ﺑﺮ‪ "...‬ﻫﻤﻪﺟﺎ ﻃﻨﻴﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬در و دﻳﻮار ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‬
‫آﻳﺎ ﻓﺮﻫﺎد ﻫﻢ ﭼﻮن آن ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎن ﻣﻲﺷﻜﺴﺖ؟ ﺧﻴﻠﻲﻫﺎ را دﻳﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﺑﺴﻴﺎر ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫و درِ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ اﺛﺮ ﻓﺸﺎر دﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻟﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪداﺧﻞ ﻫﺠﻮم ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺧﺸﻢ‬
‫ﻓﻘﻂ ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎن ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﺗﻮان اﻧﺴﺎن ﭼﻪ اﻧﺪازه اﺳﺖ؟ راه رﻓﺘﻦ ﺑﺮ ﭘﺎﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ‬ ‫و ﻧﻔﺮت‪ ،‬ﺗﻜﻪﭘﺎرهام ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬دﻟﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﺑﻤﻴﺮم‪ .‬ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ در ﻳﻚ‬
‫ﺷﻤﺎره ﺑﺰرگ ﺷﺪه‪ ،‬ﻛﻪ ﭼﺮك و ﺧﻮن از آن ﺟﺎرﻳﺴﺖ و ﺣﻜﻢراﻧﻲ ﻗﺎﻧﻮن ﺳﻜﻮت‪ .‬ﻣ‪‬ﻬﺮي‬ ‫ﮔﻠﻪ ﮔﺮگ وﺣﺸﻲ ﮔﻴﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬ﻟﺒﺎسﻫﺎﻳﻢ را ﭘﺎره ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺪﻧﻢ را ﺑﺪرﻧﺪ و ﺗﻜﻪﻫﺎﻳﻢ را ﺑﺮ‬
‫ﻓﺮاز ﻋ‪‬ﻠَﻢﻫﺎ ﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪﻫﻤﮕﺎن ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺠﺎزات ﻣﺠﺮﻣﻴﻦ ﭼﻪ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و ﻧﻴﺰ درس‬

‫‪133‬‬ ‫‪132‬‬
‫اﻳﻦ ﺑﺴﺘﮕﻲ دارد ﻛﻪذﻫﻦ ﻣﻦ ﺗﺎ ﻛﺠﺎ را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻗﻠﺐ ﺑﻪ ارﮔﺎن ﻣﻬﻤﻲ در ﺑﺪن‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﻟﺐ زد وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺎز ﺷﻼق اﺳﺖ و ﺷﻜﻨﺠﻪ‪ ،‬ﺗﻮﺳﺮي و ﺗﺎزﻳﺎﻧﻪ‪ .‬ﻳﺎ ﺗﻮﺑﻪ و‬
‫ﺑﺴﻨﺪه ﻛﻨﺪ و ﻳﺎ ﭘﻮﺳﺖ را ﺑﺪرد‪ ،‬در ﮔﻮﺷﺖ ﭼﻨﮓ دراﻧﺪازد و ﺑﺎ ﻗﻼب ﻣﻮيرگﻫﺎ را‬ ‫ﻣﺼﺎﺣﺒﻪي ﺧﺮدﻛﻨﻨﺪه‪ ،‬ﻳﺎ ﻣﺮگ‪ .‬ﺑﺮ ﺳﺮ دوراﻫﻲ‪ ،‬ﻣﺮگ ﻳﺎ ﺗﺤﻘﻴﺮ‪.‬‬
‫ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﺪ‪ .‬ﺗﭙﺸﺶ را ﺑﺸﻨﻮد‪ ،‬ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮزﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺎد ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬آب روان ﮔﺮدد‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ آﻧﺎن رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻦ در وﺣﺸﺖ ﺧﻮد ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﻪ زده ﺑﻮدم‪ .‬ﺑﺎ‬
‫ﭘﺎﻳﻴﺰ رﻧﮕﻴﻦﻛﻤﺎن را ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﭘﺮﻧﺪه در ﻃﻠﻮع ﺑﻬﺎر ﺑﺨﻮاﻧﺪ و ﭼﻮن‬ ‫اﺣﺴﺎس ﺗﻨﻔﺮي ﺑﻲﺣﺪ و اﻧﺪازه‪ ،‬ﺑﻪﺧﻮد آﻣﺪم‪ .‬از ﺧﻮدم ﺑﺪم آﻣﺪ‪ .‬ﭼﺮا آنﻗﺪر ﺗﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮدم؟‬
‫داﻧﻪﻫﺎي ﺑﺮف ﺑﺮ ﺳﻨﮕﻔﺮش ﺑﻴﺎراﻣﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﮕﺮ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻣﻲاﻓﺘﺎد‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ؟ ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻮد و ﻳﺎ دﻗﺎﻳﻘﻲ‪ ،‬ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻟﺬت آﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﺎ ﻫﻴﭻ اﺣﺴﺎﺳﻲ ﻫﻢﺗﺮاز ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آﻓﺮﻳﻨﺶ ﻗﻠﺐ زﻧﺪﮔﻲﺳﺖ و ﻛﺴﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﭼﻪ ﻣﺪت‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺮا از اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲرﻫﺎﻧﻴﺪ‪ .‬آﺧﺮ زﻧﺪﮔﻲ ﭼﻪ داﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﺮا اﻳﻦﭼﻨﻴﻦ در ﺑﻨﺪ‬
‫ﻃﻌﻢ ﺧﻮش زﻧﺪﮔﻲ را ﭼﺸﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ و ﻗﻠﺐ زﻧﺪﮔﻲ در ﺑﺪﻧﺶ ﺑﺘﭙﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺟﺎن ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد؟ آﻳﺎ ﻣﺮگ رﻫﺎﻳﻲ از وﺣﺸﺖ و رﻧﺞ‪ ،‬از ﺧﻮﺷﻲ و ﻧﺎﺧﻮﺷﻲ‪ ،‬از درد و ﻟﺬت‪ ،‬از‬
‫ﻣﺮگ ﻣﻲآﻳﺪ اﻣﺎ او ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ و ﺳﻴﺮي‪ ،‬ﻃﻌﻢ ﻣﻄﺒﻮع ﻧﻮﺷﻴﺪن و ﺣﺲ ﻧﺎﻣﻄﺒﻮع دﻓﻊ‪ ،‬ﻧﺒﻮد؟ ﻛﺪام وزﻧﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦﺗﺮ‬
‫ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦﭼﻨﻴﻦ در ﻣﻦ وﺣﺸﺖ از ﻣﺮگ را ﺑﺮﻣﻲاﻧﮕﻴﺨﺖ؟ ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ زﻧﺪه ﺑﻤﺎﻧﻢ‪.‬‬
‫وزﻧﻪي زﻧﺪﮔﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺴﻴﺎر ﺳﻨﮕﻴﻦﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ وﻇﻴﻔﻪاي ﺑﺮ دوﺷﻢ ﻧﻬﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻲ داﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﻣﻲدادم و ﺗﺎ ﻓﺮﺟﺎم آن‪ ،‬دل ﺑﻪ ﺟﺪاﻳﻲ‬
‫ﻧﻤﻲﺳﭙﺮدم‪ .‬آﻳﺎ ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻴﻦ اﺣﺴﺎس وﻇﻴﻔﻪ وزﻧﻪي ﺳﻨﮕﻴﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻮد و ﻳﺎ ﺟﺰﺋﻲ از‬
‫ﻫﺰاران و ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮنﻫﺎ ﺧﻮاﻫﺶ ﺑﻲوزن ﻛﻪ ﻛﻔﻪي زﻧﺪﮔﻲ را ﺳﺨﺖ ﺑﻪ زﻣﻴﻦ‬
‫ﻣﻲﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‪ .‬ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎغ ﻗﻠﻢ را در دﺳﺘﻢ ﻣﻲﻓﺸﺮد و از ﻣﻦ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ و ﻣﻦ ﻣﻲﻧﻮﺷﺘﻢ ﻗﺼﻪﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﺎد ﺑﺮ ﻣﺰار ﺧﻔﺘﮕﺎن ﻣﻲﭘﺮاﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺒﺾ‬
‫زﻧﺪﮔﻲ را در ﻟﺤﻈﻪﻟﺤﻈﻪي ﺷﻜﻔﺘﻦ ﻏﻨﭽﻪاي و ﺑﻮدن ﮔﻠﻲ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ و‬
‫آﻳﻨﺪه ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﺪ‪ ،‬در ﻟﺤﻈﻪ و در ﺣﺎل ﺟﺎرﻳﺴﺖ و ﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ زﻧﺪه ﻫﺴﺖ‪ .‬ﭘﺮواﻧﻪ را ﻛﻪ در‬
‫ﺟﺴﺘﺠﻮي ﺷﻌﻠﻪ ﺑﺎل ﻣﻲﮔﺸﺎﻳﺪ و ﭼﻮن ﻣﻌﺸﻮق را ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ ﺑﺎ آن ﻳﻜﻲ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻦ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻢ ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎ را ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﻨﮓرﻳﺰهﻫﺎي رﻧﮕﺎرﻧﮓ ﭘﺎﺷﻮﻳﻪي ﺣﻮض ﻧﻘﺶ‬
‫ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮ ﭘﻮﺳﺘﻪي ﺧﺸﻚ درﺧﺘﺎن ﻛﻬﻨﺴﺎل ﻧﺸﺴﺘﻪاﻧﺪ و آواز ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪﻫﺎ را ﻛﻪ ﻗﺼﻪﻫﺎي‬
‫ﻣﺎه را ﺑﺮاي ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎز ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺮﮔﺮداﻧﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬از زﺑﺎﻧﻲ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺑﻪ‬
‫زﺑﺎﻧﻲ ﻣﺠﺮد‪ ،‬از ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻲ ﺗﺼﻮﻳﺮي ﺑﻪ اﻧﮕﺎرهﻫﺎﻳﻲ ﺳﻤﺒﻠﻴﻚ و ﺳﭙﺲ ﺗﺠﺮﻳﺪي‪ .‬ﭼﻪ‬
‫ﺗﻔﺎوﺗﻲ دارد ﻛﻪ آن را ﭼﻪ ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻟﺬت زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻫﻤﭽﻮن ﻛﻮدﻛﺎﻧﻲ ﺧﻠﻘﺸﺎن ﻛﺮدهام‪ .‬ﻫﺮ ﺷﻜﻠﻲ ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪام ﺑﻪ آﻧﺎن دادهام و ﻣﺴﻴﺮ‬
‫آﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻦ واﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﮔَﻪ راه را ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻲدﻫﻢ‪ ،‬ﮔﺎه رﻧﮓ و ﺗﺼﻮﻳﺮش را‪ .‬ﺑﻪ‬

‫‪135‬‬ ‫‪134‬‬
‫ﺑﻪ ﻛﻮدﻛﺎﻧﺶ‪ ،‬آنﮔﺎه ﻛﻪ ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬از ﭘﺸﺖ ﭘﺮدهﻫﺎي اﺷﻚ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬آﻳﺎ‬
‫اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲاي ﺑﻮد ﻛﻪ آرزوﻳﺶ را داﺷﺖ‪ .‬ﺑﺮاﻳﺶ ﺧﻄﺮ را ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬از ﺷﻬﺮش‬
‫ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ و ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻛﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺣﺎل ﺷﺒﺎﻧﻪروزش را وﻗﻒ ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ‬
‫ﻛﻨﺪ؟ ﻧﻪ! اﻳﻦ را ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ .‬از زﻧﺪﮔﻲ ﺳﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬زﻧﺪﮔﻲاش ﺑﻲﻣﻌﻨﺎ ﺑﻮد و‬
‫ﻳﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﻲارزش ﺟﻠﻮه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬دﻳﮕﺮ اﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫آﺧﺮ ﻛﺎري ﻫﻢ ﻧﻤﻲﻛﺮد ﻛﻪ از آن ﺑﺘﺮﺳﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻳﻪي ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﺗﻠﺦ و ﺷﻴﺮﻳﻦ‬
‫ﺑﺮ ﮔﺮدهاش ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮاﻳﺶ ﺗﺎرﻳﻚ ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺎرﻳﻚ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﮔﺮم و‬
‫ﺧﻔﻪ ﻛﻪ او و ﺑﭽﻪﻫﺎ را در ﺑﻨﺪ ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ آﻳﺎ ﺑﺪون ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻫﻢ ﻓﺮﻗﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﺷﺎن ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻳﺎ ﺑﻲﺑﭽﻪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮري ﻛﻪ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد ﺑﺮق ﻟﻮﻟﻪي‬
‫ﻣﺴﻠﺴﻞﻫﺎ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪137‬‬ ‫‪136‬‬
‫ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﺑﻪﺳﻮي اﻧﺒﺎري رﻓﺖ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن اﻳﺴﺘﺎد و ﺑﻪﻃﺮف آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺟﻬﺘﺶ را ﻋﻮض‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ زﻣﺎن ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ و او ﭼﻄﻮر در ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻲ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻏﺮق ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬او‬
‫ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻮي ﺧﻮرش در اﺗﺎق ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮرش را ﻫﻢ زد و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﭼﻪ آرزوﻫﺎ و اﻓﻜﺎري داﺷﺖ و ﺑﻪﻛﺠﺎ رﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻮد زﻧﺪﮔﻲاي ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ؟ ﻛﻪ‬
‫ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻛﻨﺎر ﺗﺨﺖﺷﺎن ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﭼﻬﺮهﻫﺎي زﻳﺒﺎي ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪﺷﺎن ﺧﻴﺮه ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﻣﻴﺎن ﭼﻬﺎردﻳﻮاري ﻳﻚ زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﻧﻤﻨﺎك و ﻛﺜﻴﻒ آﺷﻴﺎن ﻛﻨﺪ و دﻧﻴﺎﻳﺶ را دو ﻛﻮدك و‬
‫اﻧﮕﺎر ﻛﺴﻲ ﺻﺪاﻳﺶ ﻣﻲزد‪ .‬ﺑﺎز اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﻛﻼﻓﻪ ﺑﻮد‪ .‬آﻟﺒﻮم ﻋﻜﺲ را ﺑﺮداﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﻳﻚ ﻣﺮد ﺗﺸﻜﻴﻞ دﻫﻨﺪ‪ .‬از ﺧﻮدش ﺑﻴﺰار ﺑﻮد و ﺳﺮﺧﻲ ﺷﺮم را ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪاش اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺎزﻧﻜﺮده ﺳﺮﺟﺎﻳﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺟﺎي ﺧﺎﻟﻲ ﻋﻜﺲﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﺘﺎبﻫﺎ در آﺗﺶ‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ اﮔﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬در دﻧﻴﺎﻳﻲ دﻳﮕﺮ ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﺑﺮ ﺟﺎي‬
‫ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬دﻟﺶ را ﺑﻪدرد ﻣﻲآورد‪ .‬ﻋﻜﺲﻫﺎي ﺳﻮﺧﺘﻪ‪ ،‬ﺟﺎي ﺧﺎﻟﻲﺷﺎن را در آﻟﺒﻮم ﻋﻜﺲ‬ ‫ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬وﺣﺸﺖ ﺗﻴﻎ و زﻧﺪان ﺑﺮ ﺗﻦ ﺳﻴﻄﺮه داﺷﺖ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺳﺎلﻫﺎي اﻧﻘﻼب‬
‫ﺣﻔﻆ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و او از زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ آﻟﺒﻮم را ﺑﺮاي ﺟﺪا ﻛﺮدن و ﺳﻮزاﻧﺪن ﻋﻜﺲﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﺘﺎب ﺧﺮﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن دﺳﺖﻫﺎ از ﺗﺮس ﺟﺎن‪ ،‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﺑﺎ دﻫﺎﻧﻲ ﺗﻠﺦ و ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﺗَﺮ‬
‫اﺛﺮ راﺑﻄﻪﻫﺎي ﻣﻤﻨﻮﻋﻪي ﮔﺬﺷﺘﻪ را در ﺧﻮد داﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎز ﻛﺮده‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺑﻪ آن ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻧﻴﺎﻧﺪاﺧﺘﻪ‬ ‫ﺳﻮزاﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺟﺎي رﻳﺴﻜﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ ﻛﺘﺎب‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻛﺘﺎب ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺳﺮي را ﺑﻪﺑﺎد‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻜﺲ دوﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻳﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﭘﻨﻬﺎن و ﻳﺎ در زﻧﺪان و ﻳﺎ ﻧﻴﺰ ﭼﻮن ﺷﻬﺎب ﺟﺎن ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺎن‬ ‫دﻫﺪ و ﻧﮕﺎه ﻓﺮزﻧﺪ روزﻧﻪي رﻳﺴﻜﻲ ﺑﺮﺟﺎي ﻧﻤﻲﮔﺬارد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬روزي ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺳﭙﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﺬﺷﺘﻪاش درآﺗﺶ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺮ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ آن روزﮔﺎر ﻣﻲﮔﺬراﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦ‬ ‫رﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻲ‪ .‬ﻧﻪ در ﻛﺘﺎﺑﻔﺮوﺷﻲ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻗﺎﺑﻞ ﺧﻮاﻧﺪن‬
‫اﻣﻴﺪ ﻛﻪ از ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﻧﻬﺎل ﺳﺒﺰ آﻳﻨﺪه ﺑﺮوﻳﺪ!‬ ‫ﻣﻲﻳﺎﺑﻲ و ﻧﻪ از دوﺳﺘﺎن‪ .‬روزﻫﺎي ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﻛﺘﺎب ﺣﻜﻢ اﺳﻠﺤﻪ را دارد‪ «.‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ در دل‬
‫ﺑﻪ او ﺧﻨﺪﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ آن روزﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺧﻮد ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﺶ را ﻣﻲﺳﻮزاﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻜﻪاي از روح‬
‫ﻛﻮرك روي ﮔﻮﻧﻪاش ﻫﺮ روز ﺑﺰرگﺗﺮ و ﺳﻔﺖﺗﺮ و دردﻧﺎكﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪاﺷﺖ‬ ‫او ﻫﻤﺮاه ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﺳﻮﺧﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﻳﻚ ﻛﻮرك ﻧﺰد ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺮود‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬واﺳﻪي ﻳﻚ ﺟﻮش‬ ‫دﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰي ﺑﺮﺟﺎي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻪ ﻛﺘﺎﺑﻲ‪ ،‬ﻧﻪ دوﺳﺘﻲ‪ ،‬ﻧﻪ ﻫﻢﺻﺤﺒﺘﻲ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻔﺮﻳﺤﻲ و ﻧﻪ‬
‫ﻛﻮﭼﻮﻟﻮ ﻗﺪم رﻧﺠﻪ ﻛﺮده و ﺗﺎ اﻳﻨﺠﺎ آﻣﺪهاﻳﺪ؟«‬ ‫ﻛﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﻮدش را در ﭼﺸﻤﻪي آﺑﺶ ﺑﻨﮕﺮد و از ﻃﺒﻴﻌﺖ و ﺳﻜﻮﺗﺶ آراﻣﺶاش را‬
‫ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ اﻣﺎ ﺗﺎ ﺑﻴﻤﺎري او را از ﭘﺎ در ﻧﻤﻲآورد‪ ،‬ﻧﺰد ﻫﻴﭻ ﭘﺰﺷﻜﻲ‬ ‫ﺑﺎزﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﮔﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ واژﮔﺎن از‬
‫ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻛﻮرك اﻣﺎ واﻗﻌﺎ ﻣﺸﻜﻠﻲ ﺷﺪه و ﺷﻜﻞ ﭼﻬﺮهاش را ﺑﻪﻫﻢ زده ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ‬ ‫درون از ﻟﺒﻪي ﺗﻴﻎ ﻣﻲﮔﺬﺷﺘﻨﺪ؟ زﺑﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ وﺣﺸﺖ و ﺧﻮدﺳﺎﻧﺴﻮري ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻮن‬
‫ﻳﻚ ﻟﭙﺶ ﺑﺰرگﺗﺮ از آن ﻳﻜﻲ ﺑﻮد و ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻣﻲآﻣﺪ ﻳﻚ‬ ‫ﺳﻮزﻧﻲ ﺑﺮ دل زﺧﻢدﻳﺪه ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺗﭙﻪي ﺳﺮخ ﭼﺮﻛﻴﻦ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺮش آﻣﺪه ﺑﻮد؟ او ﺑﻪﺳﻮي ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﭘﺮﮔﺸﻮده اﻣﺎ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﺎلﻫﺎﻳﺶ را‬
‫ﻳﻜﻲ از اﻳﻦ ﺷﺐﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺠﻴﺪ ﺷﺐ ﺑﻲﺧﺒﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺎﻣﺪ و او را ﺳﺨﺖ ﻧﮕﺮان ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﻮزاﻧﻴﺪه و در ﻗﻌﺮ ﺗﺎرﻳﻜﻲ رﻫﺎﻳﺶ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺴﺖ و در ﺳﻔﺮ زﻣﺎن‬
‫آﻧﺎن ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﻠﻔﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧﻪ ﺗﻠﻔﻦ داﺷﺖ و ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﻛﺎر واﺟﺒﻲ ﭘﻴﺶ‬ ‫ﻓﺮورﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﺑﻪﺧﻮد ﻧﻬﻴﺐ زد ﻛﻪ‪ » :‬ﻧﻪ! ﻧﻪ! آن ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻧﻪ آن ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﻮد‬
‫ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻤﺎرهي وي زﻧﮓ ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪﻳﻦﺑﺎر از ﭘﻨﺠﺮه ﻧﮕﺎه ﻛﺮد ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮد ﻛﻪ‬ ‫و ﻧﻪ ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﻲ ﺗﻴﺰ ﭘﺮواز‪ .‬آن ﺷﻤﻌﻲ ﺳﻮزان در ﻇﻠﻤﺖ ﺷﺐ ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺷﺐﭘﺮهاي ﻛﻪ‬
‫آﻧﺎن در ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﺗﻠﻔﻨﻲ ﺑﺮاي او ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ ده ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﭽﻪﻫﺎ را‬ ‫ﭘﺮﻫﺎي ﺷﻜﻨﻨﺪهام را ﺑﻪ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎﻳﺶ ﺳﭙﺮدم و ﻧﻴﻤﻪﺟﺎن در ﻗﻌﺮ ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻓﺮو رﻓﺘﻢ‪ .‬درﻳﻐﺎ ﻛﻪ‬
‫ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﺪاﻗﻞ از ﺳﺮوﺻﺪاي آنﻫﺎ راﺣﺖ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﻜﻮت ﺑﻪ دلﺷﻮرهاش ﻣﻲاﻓﺰود و‬ ‫ﺷﻤﻌﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺟﺎي ﻧﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ‪«.‬‬
‫او را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﻼﻓﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻓﻜﺮ دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻣﺠﻴﺪ ﻟﺤﻈﻪاي از ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﺤﻮ ﻧﻤﻲﺷﺪ‬

‫‪139‬‬ ‫‪138‬‬
‫ﺑﻲدﻏﺪﻏﻪ ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﻴﭻ از ﺟﻮش و ﺧﺮوش دل ﻣﺎدرﺷﺎن ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻔﺲﻫﺎي‬ ‫و ﺳﭙﺲ ﻳﺎد ﮔﻮر ﺷﻬﺎب‪ .‬ﻧﻪ! دﻳﮕﺮ ﺗﺎب ﺗﺤﻤﻞ ﻳﻚ اﻋﺪام دﻳﮕﺮ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬آن ﻫﻢ ﺑﺎ دو ﺗﺎ‬
‫ﻛﻮﺗﺎﻫﺸﺎن را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ و ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ او ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺣﺎﻻ دو ﺗﺎ ﺑﭽﻪي‬ ‫ﺑﭽﻪي ﻛﻮﭼﻚ‪ .‬ﺧﺎﻃﺮهي ﺷﻬﺎب ﺑﺮ ﺷﻘﻴﻘﻪﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ و درد وﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ در ﻧﺎﺣﻴﻪي‬
‫ﺷﻴﺮﺧﻮاره دارد ﻛﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﺷﺎن ﺑﺎ اوﺳﺖ‪ .‬ﺗﺮس از ﻓﺮدا ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪاش ﭼﻨﮓ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و‬ ‫ﭘﺸﺖﺳﺮش اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺳﺮش ﺑﺰرگ و ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻧﮕﺎر وﺳﻂ اﻃﺎق ﭼﺮخ‬
‫داﺷﺖ ﺧﻔﻪاش ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﻲزد و ﭘﻴﭻ و ﺗﺎب ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ ﺧﻮدش را ﺑﻪ دﺳﺖﺷﻮﻳﻲ رﺳﺎﻧﺪ و اﺳﺘﻔﺮاغ ﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻃﺎﻗﺖ ﺑﻴﺎورد‪ .‬ﺟﻠﻮي آﻳﻨﻪ ﺑﺎ دو ﻧﺎﺧﻦ اﻃﺮاف ﻛﻮرك را ﻓﺸﺎر داد و‬ ‫ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﺎ آب ﺳﺮد ﺷﺴﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻋﺎﻗﻼﻧﻪﺗﺮﻳﻦ ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم‬
‫ﭼﺮك آن ﺳﺮاﺳﺮ آﻳﻨﻪ را ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪ‪ .‬ﭼﻬﺮهاش را از ﻣﻴﺎن ﻻﻳﻪي ﭼﺮك ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬ﭼﺮك و‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ را زﻳﺮ و رو ﻛﺮد ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا ﻛﺘﺎب ﻳﺎ ﺟﺰوهاي ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬
‫ﺧﻮن از آن ﺟﺎري ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﺨﻔﻲﮔﺎهﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ و ﺑﺰرگ ﺳﺮك ﻛﺸﻴﺪ و ﺣﺘﻲ ﺟﻴﺐ ﻟﺒﺎسﻫﺎ را ﻫﻢ از ﻗﻠﻢ ﻧﻴﻨﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺗﻤﺎم آن ﺗﻴﺮهروزﻫﺎ ﺑﺮاﻳﺶ زﻧﺪه ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﺗﻠﺦ و ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻪ‬ ‫در ﺟﻴﺐ ﻳﻜﻲ از ﻛﺖﻫﺎي ﻣﺠﻴﺪ اﺷﻌﺎر زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺑﺎ دﺳﺖﺧﻂ او ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬اﺷﻌﺎري ﻟﻄﻴﻒ و‬
‫و ﻋﺸﻖ و ﺧﻮن و ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ آﻣﻴﺨﺘﻪ ﺑﻮد و او را ﺑﻪﻳﺎد روزﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ ﻛﻪ ﺧﻮدش را ﮔﻢ‬ ‫ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺎل ﻧﺪﻳﺪه و ﻧﺨﻮاﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﺻﻼً ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺠﻴﺪ ﺷﻌﺮ ﻫﻢ ﻣﻲﮔﻔﺘﻪ‪،‬‬
‫ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺎلﻫﺎي ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ و ﺑﻲﻛﺴﻲ ﻣﻄﻠﻖ‪ ،‬دوران ﺧﻼء رواﻧﻲ درﻫﻢ ﺷﻜﺴﺘﻪ‪ ،‬ﻣﺎهﻫﺎي‬ ‫آنﻫﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻟﻄﻴﻔﻲ و زﻳﺒﺎﻳﻲ‪ .‬اﻣﺎ ﭼﺮا ﺗﺎ ﺣﺎل آنﻫﺎ را ﺑﺮاي او ﻧﺨﻮاﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻴﺠﺎن و‬
‫ﺧﺸﻚﺳﺎﻟﻲ و ﻃﻮﻓﺎنﻫﺎي دروﻧﻲ و ﺑﻴﺮوﻧﻲ‪.‬‬ ‫اﺷﻚ و ﺷﻮق ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ آن اﺷﻌﺎر را ﺧﻮاﻧﺪ و ﺑﺎ ﺧﻮد آرزو ﻛﺮد ﻛﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﺑﺮاي او‬
‫ﻛُﺖ ﻣﺠﻴﺪ را ﺑﻴﺸﺘﺮ دور ﺧﻮدش ﻛﺸﻴﺪ و دﺳﺖﻫﺎي ﻳﺦزدهاش را درون ﺟﻴﺐﻫﺎﻳﺶ ﺑﺮد‬ ‫ﻧﻴﻔﺘﺎده ﺑﺎﺷﺪ و او ﺑﺘﻮاﻧﺪ از ﻛﺸﻒ اﺷﻌﺎر و ﺷﻮر و ﺷﻮﻗﺶ ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪﺧﻮد‬
‫ﺗﺎ ﻛﻤﻲ ﮔﺮم ﺷﻮد‪ .‬ﺗﻮي ﺟﻴﺐﻫﺎﻳﺶ ﻣﻘﺪاري ﻛﺎﻏﺬ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮداﺷﺖ و رﻓﺖ زﻳﺮ ﻧﻮر ﭼﺮاغ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ او ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺴﺮاﻧﺶ را ﺑﻌﺪ از اﺗﻔﺎقﻫﺎي ﻧﺎﮔﻮار ﻛﺸﻒ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﺣﺎل ﻛﻪ او‬
‫ﻛﺎﻏﺬﻫﺎ را ﻛﻨﺘﺮل ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻮاره ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ آن ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ و ﻣﺪارﻛﻲ را ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ‪،‬‬ ‫را دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺑﻪ ﻗﺮﻳﺤﻪي ﻟﻄﻴﻒ و ﺳﺮودهﻫﺎي او دﺳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪاﺳﺖ‪.‬‬
‫ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﻮي ﻳﻚ ﭘﺎﻛﺖ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎز ﻫﻢ ﻳﻚ ﺷﻌﺮ ﺳﺮوده ﻛﻪ ﺑﺮگﻫﺎي ﮔﻞ رز‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻫﻢ ﺑﮕﺬارد‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺷﺐ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ را در اﺗﺎق ﻛﻮﭼﻜﺸﺎن ﻗﺪم زد و ﺑﺎ‬
‫ﺧﺸﻚﺷﺪه ﺑﻪ آن ﻋﻄﺮ و ﺑﻮي ﺧﺎﺻﻲ داده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎرﻳﺦ ﺷﻌﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮد و ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ‪ ...‬ﻧﻪ!‬ ‫ﺳﺮي ﺳﻨﮕﻴﻦﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﮔﻮﺷﻪي اﻃﺎق ﻛﺰ ﻛﺮد‪ .‬ﺳﺮدش ﺑﻮد و ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‬
‫ﺑﺎورش ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﻧﺎﻣﻪﻫﺎي زﻧﻲ ﺑﻪ ﻣﺠﻴﺪ ‪ ...‬ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺷﻌﺮﻫﺎي ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ را‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺠﻴﺪ آنﺟﺎ ﺑﻮد‪ ،‬او را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﮔﺮﻣﺎﻳﺶ در آﻏﻮش ﻣﻲﻓﺸﺮد و ﺑﻪ او آراﻣﺶ ﻣﻲداد‪.‬‬
‫ﻛﻪ ﺣﺎل ﺑﻪﻧﻈﺮش ﻣﺰﺧﺮف ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي زن دﻳﮕﺮي ﺳﺮوده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻬﺖزده در ﺧﻮد‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ آنﮔﺎه ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻛﻤﻲ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺑﮕﺬارد و در آﻏﻮش او ﺑﻪﺧﻮاب رود‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﻓﺮورﻓﺖ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ ﺗﻤﺎم ﺷﺐ را ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻗﺶ و او ﺷﺐ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ را در ﺗﺮس و ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﮔﺬراﻧﺪه‬ ‫ﻳﻚ اﻣﻴﺪ ﻛﻮﭼﻚ در ﺗﻪ ﻗﻠﺒﺶ ﺳﻮﺳﻮ ﻣﻲزد ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ اﺗﻔﺎق دﻳﮕﺮي اﻓﺘﺎده و او دﺳﺘﮕﻴﺮ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺘﺶ را ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻣﭽﺎﻟﻪ و ﻛﻒ ﺗﻮاﻟﺖ ﭘﺮت ﻛﺮد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﺗﻨﻔﺮ ﺧﻮﻧﺶ را ﺑﻪﺟﻮش‬ ‫ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﺻﺤﻨﻪي ﮔﻮر ﺷﻬﺎب در ﺑﺮاﺑﺮش ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﮔﺸﺖ و از دﺳﺖ دادن‬
‫آورده و ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ وﺟﻮدش از او ﺑﻴﺰار ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ راﺣﺘﻲ‪ ،‬ﺑﺪون اﻳﻦﻛﻪ ﺧﺒﺮي ﺑﻪ‬ ‫ﻫﻤﺴﺮ و اﻳﻦﺑﺎر ﭘﺪر ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ از ﺳﺮﻣﺎ ﻛﺮخ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻛﺖ ﻣﺠﻴﺪ را‬
‫او ﺑﺪﻫﺪ رﻓﺘﻪ ﺧﺎﻧﻪي ﻣﻌﺸﻮﻗﻪاش و ﺧﻮش ﻣﻲﮔﺬراﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻲآنﻛﻪ ﺣﺘﻲ در اﻳﻦ ﻓﻜﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ‬ ‫روﻳﺶ اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ ﺑﻮ و ﮔﺮﻣﺎي او را ﺑﺮاي ﺧﻮد زﻧﺪه ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﺳﺘﺎرهي ﺧﺎﻣﻮش‬
‫او ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻄﻮر ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺠﻴﺪ دﻳﮕﺮ او‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ او از ﻫﻤﺎن اﺑﺘﺪا ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ او را ﺑﺎ ﺧﻮن و درد و ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ رﻗﻢ زده ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺘﻤﺎ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ‬
‫را دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﭼﻄﻮر زﻧﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺟﺎي ﻋﺸﻖ او را در ﻗﻠﺐ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﮕﻴﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﺎه ﺧﺒﺮي از او ﺑﻪدﺳﺖ ﻧﻤﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ دو ﺗﺎ ﺑﭽﻪي ﻛﻮﭼﻚ راه ﻣﻲاﻓﺘﺎد و‬
‫ﺑﻪﻳﻚﺑﺎره در ﺧﻮد ﻓﺮوﺷﻜﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻲرﻓﺖ زﻧﺪان ﻣﻼﻗﺎﺗﺶ و ﻳﺎ ﻧﺸﺎﻧﻲ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﺧﺎوران را ﺑﻪ او ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ آرام و‬

‫‪141‬‬ ‫‪140‬‬
‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻠﺒﺮگﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﺗﺎراج ﻣﻲداد‪ .‬اﻳﻦ ﺻﺨﺮهﻫﺎ‪ ،‬اﻳﻦ ﺻﺨﺮهﻫﺎي ﻣﺤﻜﻢ و‬ ‫ﺳﻮداﺑﻪ را از زﻣﺎن ﻛﻮﻫﻨﻮردي ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬از دوﺳﺘﺎن ﻓﻬﻴﻤﻪ ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺨﻨﻮر‬
‫ﺳﻔﺖ و ﺳﺨﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﺼﺎدم ﺑﺮ ﭼﻬﺮهاش ﺳﻴﻠﻲوار ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ‪ ،‬ﻳﺎدآور ﺗﻨﻬﺎﻳﻲاش در‬ ‫ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻮد و ﺻﺪاي زﻳﺒﺎﻳﻲ ﻫﻢ داﺷﺖ‪ .‬ﻧﺎﻣﺰدش را در ﻫﻤﺎن ﺳﺎل ﺷﺼﺖ ﻣﺜﻞ ﺷﻬﺎب‬
‫ﺣﺼﺎر ﺑﻮد‪.‬‬ ‫اﻋﺪام ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ او را ﮔﺎﻫﻲ ﺧﺎﻧﻪي ﻓﻬﻴﻤﻪ ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬اﺻﻼ از او ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ ،‬آﺧﺮ او‬
‫ﻫﻨﮕﺎم ﺣﺮفزدن ﻏﺎﻟﺒﺎً ﺑﻪ ﻣﺠﻴﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻪﻧﺪرت ﺑﻪ ﻓﻬﻴﻤﻪ‪ ،‬و ﻋﻤﻼ او را در ﺟﻤﻊ ﺑﺎ‬
‫ﻫﻮا ﻫﻢ ﻣﺜﻞ دل ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ آﻓﺘﺎب ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻫﻮا‬ ‫رﻓﺘﺎرش ﺣﺬف ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖﻫﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ از ﻃﺮف ﺳﻮداﺑﻪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ از‬
‫ﮔﺮگوﻣﻴﺶ ﺑﻮد ﻛﻪ آزاده و ﭘﻴﺎم ﺑﺎ داد و ﻓﺮﻳﺎد ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺑﻴﺪار ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎﻳﺶ‬ ‫ﺳﻮي ﻓﻬﻴﻤﻪ و ﺣﺘﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﺣﺬف ﻣﻲﺷﻮد و ﺑﺮﻋﻜﺲ ﺳﻮداﺑﻪ ﻫﻤﻮاره ﻧﻘﺶ ﺳﺨﻨﻮر ﺟﻤﻊ را‬
‫دﺳﺖ ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺑﻪ ﭘﻴﺎم ﻫﻢ ﺷﻴﺮ ﺧﺸﻚ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺣﻮﺻﻠﻪﺷﺎن را‬ ‫ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ در ﻏﻴﺎب ﺳﻮداﺑﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻋﺠﺐ زن ﺧﻮشﻓﻜﺮﻳﻪ اﻳﻦ ﺳﻮداﺑﻪ‪ «.‬و‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم روز را ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺑﻴﺪﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ دو ﺗﺎ ﺑﭽﻪي ﺳﻪ و ﭼﻬﺎرده‬ ‫ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ و ﺗﻤﺠﻴﺪﻫﺎﻳﺶ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ اﺣﺴﺎس ﺣﺴﺎدت ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﭼﻨﺎن ﺑﺮﻣﻲاﻧﮕﻴﺨﺖ‬
‫ﻣﺎﻫﻪ ﭼﻄﻮر ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺎدرﺷﺎن ﺷﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﻲﺧﻮاﺑﻲ ﻛﺸﻴﺪه و در ﺗﺮس‪،‬‬ ‫ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ زﺑﺎن ﺗﻠﺨﻲ واﻛﻨﺶ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد‪ » :‬اون ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻠﺪه ﺷﻌﺎر ﺑﺪه‪ .‬از ﻛ‪‬ﻲ ﺗﺎ‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﻲ و ﻧﻔﺮت و ﺑﻴﺰاري دﺳﺖ و ﭘﺎ زده اﺳﺖ؟ وﻗﺘﻲ آزاده دﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﺎدرش ﺗﻮي‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺷﻌﺎر دادن ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮشﻓﻜﺮي؟« و ﺣﺎل ﻫﻤﺴﺮش ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ زن ﺧﻮشﻓﻜﺮ دل داده‬
‫دﺳﺖﺷﻮﻳﻲ اﺳﺘﻔﺮاغ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎي ﻛﻮﭼﻜﺶ دوﻳﺪ و ﭘﺴﺘﺎﻧﻚ را در دﻫﺎن ﭘﻴﺎم‪ ،‬ﻛﻪ ﻏُﺮ‬ ‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻲزد‪ ،‬ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ دﻳﺪن اﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻐﻀﺶ ﺗﺮﻛﻴﺪ و اﺣﺴﺎس ﻛﺮد ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎي ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﮔﻮﻳﻲ ﺷﺐ ﻗﺮنﮔﻮﻧﻪاي ﻛﻪ ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬او را در ﻫﻢ ﻛﻮﺑﻴﺪ‪ ،‬ﺷﻜﺴﺖ و ﭘﻴﺮش‬
‫ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ دلﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚﺷﺎن او را دوﺳﺖ دارﻧﺪ‪ .‬رﻓﺖ زﻳﺮ دوش ﺗﺎ‬ ‫ﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد آرزو ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﻤﻴﺮد‪ .‬آرزوي ﺧﻮدﻛﺸﻲ ﻟﺤﻈﻪاي از ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﺤﻮ‬
‫آزاده اﺷﻚﻫﺎﻳﺶ را ﻧﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﺿﻌﻒ و ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ و ﺗﻬﻮع داﺷﺖ‪ ،‬درد ﻣﻌﺪهي ﺧﺎﻟﻲاش ﻫﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ ﺗﻼﺷﻲ ﺗﻬﻮعآﻣﻴﺰ ﺑﻴﺶ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ آﻟﻮده ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ درد و‬
‫آن اﻓﺰوده ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺗﺮس و ﺳﻮءﻇﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﻘﺮ و ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ و ﺧﻴﺎﻧﺖ‪ .‬ﻧﻪ دﻳﮕﺮ اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎي‬
‫دراز ﻛﺸﻴﺪ و ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﻫﻢ رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﺨﺖ و دردﻧﺎك ﻛﻪاﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻧﺎم زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻪﺧﻮد ﭘﺬﻳﺮد‪.‬‬
‫ﻛﺎﺑﻮﺳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ او دﻧﺒﺎل ﭼﻴﺰي ﻣﻬﻢ ﻣﻲﮔﺸﺖ و آن را ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫اﻳﻦ ﻣﺮدﮔﻲ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺮدﮔﺎﻧﻲ در ﻫﻴﺒﺖﻫﺎي ﻣﺘﺤﺮك ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﺑﻨﻤﺎﻳﺎﻧﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺑﺪود‪ ،‬ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ در ﺟﺎ ﺗﻜﺎن ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪ و او ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﻗﺪم ﻫﻢ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫زﻧﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﻨﺪ زﻧﺪﮔﻲ ﭼﻴﺴﺖ و زﻧﺪﮔﻲ را در دﺳﺖﻫﺎي ﭘﻮﺳﻴﺪﻧﻲﺷﺎن ﻣﻲﭼﺮﺧﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺰﻧﺪ وﻟﻲ آواﻳﻲ از ﮔﻠﻮﻳﺶ درﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻓﺮﻳﺎد در ﮔﻠﻮﻳﺶ ﻓﺮوﺧﻮرده ﺑﻮد و ﺑﺪﻧﺶ‬ ‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻧﮕﻬﺪاري ﻛﻨﺪ؟ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ آﻧﺎن روي دوﺷﺶ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ‬
‫ﻗﻔﺴﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻗﻔﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺟﺎي ﻣﻴﺨﻜﻮب ﺑﻮد و ﻫﻴﭻ ﺣﺮﻛﺘﻲ آن را در ﻣﺤﺪودهي‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد و ﻫﺮﭼﻨﺪ آرزو ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﭽﻪاي ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ آن دو ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺶ ﻣﺜﻞ دو ﺗﺎ‬
‫ﺗﻨﮓ ﻣﻜﺎﻧﻲاش ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻲداد‪.‬‬ ‫ﻓﺮﺷﺘﻪي ﻛﻮﭼﻚ و ﻣﻌﺼﻮم ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪﻫﻴﭻ ﻋﻨﻮان ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ وﺟﻮد ﻛﻮدﻛﺎﻧﺶ را‬
‫زﻧﮓ در ﺑﻪﺻﺪا درآﻣﺪ‪ .‬ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭘﺎي ﺗﻠﻔﻦ ﺷﻤﺎ را ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﻧﺎدﻳﺪه ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬ﻛﻮدﻛﺎﻧﻲ ﻛﻪ او ﻣﺎدرﺷﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮش ﺑﻪﺷﺪت درد ﻣﻲﻛﺮد و از زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻴﺰار‬
‫ﺧﻮابآﻟﻮد ﮔﻮﺷﻲ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺻﺪاي ﻣﺠﻴﺪ را ﺷﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺧﻮاﺑﻴﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬از ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻴﺰار ﺑﻮد و ﺑﻴﺶ از ﻫﻤﻪ از ﺧﻮدش‪.‬‬
‫ﺑﻮدي؟ ﻛﺎﺷﻜﻲ ﻣﻨﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺑﻲﺧﻴﺎل ﺑﻮدم‪ .‬ﻓﻬﻴﻤﻪ ﺗﺼﺎدف ﻛﺮده‪ ،‬ﻣﻨﻢ از دﻳﺸﺐ ﭘﻴﺶ‬ ‫او ﮔﻠﻲ وﺣﺸﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ از ﻻﺑﻪﻻي ﺻﺨﺮهﻫﺎ روﺋﻴﺪه‪ ،‬دورادورش را ﺻﺨﺮهﻫﺎي‬
‫ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻮدم‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﺑﺮدار و ﺑﻴﺎ اﻳﻦﺟﺎ‪«.‬‬ ‫دﻳﻮارﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪه ﺑﻮد و وزش ﻃﻮﻓﺎن او را ﺑﻪ ﺻﺨﺮهﻫﺎ ﻣﻲﻛﻮﺑﺎﻧﺪ‪ ،‬اﻳﻦﺳﻮ و آنﺳﻮ‬

‫‪143‬‬ ‫‪142‬‬
‫رﻧﮓ از ﭼﻬﺮهي ﻣﺠﻴﺪ ﭘﺮﻳﺪ‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﺎن ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﻪزده‪ ،‬ﺳﺮش را ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ در ﺑﻴﻦ‬ ‫رﻣﺰ آنﻫﺎ از ﺗﺼﺎدف دﺳﺘﮕﻴﺮي ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺲ ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻴﻬﻮده ﻧﺒﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪﺟﺎي ﻣﺠﻴﺪ‬
‫ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮد‪ .‬داﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ راز ﻋﺸﻘﺶ ﭘﻲﺑﺮده اﺳﺖ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﺷﺮم‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮش دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪﻗﺪري از ﺧﺒﺮ دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻓﻬﻴﻤﻪ ﻧﮕﺮان ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاي‬
‫وﺟﻮدش را درﺑﺮﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﭘﺎﺳﺨﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ را ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﺮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﻮي آن ﺷﺮاﻳﻂ ﺣﺮﻓﺶ را ﻧﺰﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭘﻴﺎم را ﺑﻐﻞ ﻛﺮد‪ ،‬دﺳﺖ آزاده را ﻛﻪ ﺗﺎزه راه اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﮔﺮﻓﺖ و در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ از‬ ‫ﮔﻠﻨﺎرﺧﺎﻧﻢ ﻣﻮﻳﻪﻛﻨﺎن ﺑﻪﺳﻴﻨﻪاش ﻣﻲﻛﻮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮد و ﺧﺪاي ﺧﻮد راز و ﻧﻴﺎز ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫اﺗﺎق ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺷﮕﻔﺖاﻧﮕﻴﺰي ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻤﻲدوﻧﻢ ﻣﻦ اﻳﻦﺟﺎ ﭼﻴﻜﺎر‬ ‫ﻣﺠﻴﺪ ﻫﻢ ﺳﺮش را روي زاﻧﻮاﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ و در ﺧﻮد ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬آزاده ﺑﻬﺖزده ﺑﺎ دﻳﺪن‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻢ؟ ﻣﮕﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﻫﻢ واﺳﻪي ﻣﻦ داره ﻛﻪ ﺗﻮ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻣﻲﺷﺪي ﻳﺎ ﻧﻪ؟ ﻧﻪ ﻓﺮﻗﻲ واﺳﻪي‬ ‫ﭼﺸﻤﺎن ورمﻛﺮدهي ﻣﺠﻴﺪ و ﮔﻠﻨﺎرﺧﺎﻧﻢ‪ ،‬زد زﻳﺮ ﮔﺮﻳﻪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬از ﻛﺠﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻦ‬
‫ﻣﻦ داره و ﻧﻪ واﺳﻪي ﺑﭽﻪﻫﺎم‪ «.‬و ﺳﻜﻮت ﺳﻨﮕﻴﻦ و ﺳﺮد ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺎ ﺑﻪﻫﻢ ﻛﻮﺑﻴﺪنِ ﻣﺤﻜﻢِ‬ ‫ﻛﻪ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪه؟«‬
‫در ﺷﻜﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺠﻴﺪ ﺑﺎ ﻏﻴﻈﻲ ﺗﺤﻜﻢآﻣﻴﺰ ﮔﻔﺖ‪ » :‬دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪه‪«.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﭘﺮﺧﺎش ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻳﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻴﻦ ﺟﺮﻳﺎن ﭼﻲﺑﻮده؟«‬
‫ﮔﻠﻨﺎر ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز‪ ،‬ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻓﻬﻴﻤﻪ را ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﺮد و ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ‬ ‫ﮔﻠﻨﺎرﺧﺎﻧﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪاش ﻣﻲﻛﻮﻓﺖ ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭘﺴﺮم دﻳﺪه‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﺸﻢ‬
‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﭼﻲ ﺑﻮد؟ ﻧﻜﻨﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ‪ «...‬ﺣﺘﻲ ﺟﺮأت ﻧﻜﺮد ﻛﻪ ﺗﺼﻮرش را ﺑﺮ زﺑﺎن‬ ‫ﺧﻮدش دﻳﺪه ﻛﻪ ﺟﻔﺖﺷﻮﻧﻮ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻛﺮدن‪«.‬‬
‫آورد و آن را ﺑﭙﺮﺳﺪ؟ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻲآنﻛﻪ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﺑﻪ ﻣﺎدر دﻫﺪ‪ ،‬ﺑﺎ رﻧﮕﻲ ﭘﺮﻳﺪه از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و‬ ‫ﻗﻠﺐ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻓﺮو رﻳﺨﺖ و ﻟﺮزان ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻣﮕﻪ ﻛﺲ دﻳﮕﻪاي ﻫﻢ دﺳﺘﮕﻴﺮ‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻟﺮزان ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻦ ﻣﻴﺮم ﺳﺮ ﻛﺎر‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻛﺎر ﻣﻴﺎم ﭘﻴﺸ‪‬ﺖ‪«.‬‬ ‫ﺷﺪه؟«‬
‫ﮔﻠﻨﺎر ﺧﺎﻧﻢ ﺳﺮﺧﻮرده دﭼﺎر ﺷﻮك دﻳﮕﺮي ﮔﺸﺖ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪﺣﺎل دﺧﺘﺮ‬ ‫» ﻣﮕﻪ ﻣﺠﻴﺪ ﻧﮕﻔﺖ ﻧَﻨ‪‬ﻪ؟ دﻳﺮوز ﺑﺎ ﺳﻮداﺑﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻦ ﺑﺮن ﺳﻴﻨﻤﺎ‪ ،‬ﺟﻠﻮي در‬
‫دﺳﺘﮕﻴﺮﺷﺪهاش ﺑﮕﺮﻳﺪ و ﻳﺎ ﻧﻮهﻫﺎي ﺷﻴﺮﺧﻮارش‪ .‬ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ ﻣﻲآﻳﺪ‪،‬‬ ‫ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺸﻮن‪«.‬‬
‫ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﻓﺮا ﻣﻲﮔﻴﺮد و ﺑﻪ ﺧﺎك ﺳﻴﺎه ﻣﻲﻧﺸﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺧﺸﻤﻲ اﻓﺮوﺧﺘﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻣﮕﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن رﻓﺘﻪ ﺑﻮدي ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻛﻪ‬
‫ﻣﺠﻴﺪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺎدرش در آن ﺷﺮاﻳﻂ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﺪن و ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ او ﻧﻴﺎز دارد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫دﻳﺪي؟«‬
‫ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ دوام ﺑﻴﺎورد‪ .‬ﻳﻚﻟﺤﻈﻪ آرام و ﻗﺮار ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻗﺒﻞ از آﻣﺪن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﻛﺎر‬ ‫ﻣﺠﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﻪ زده و ﺳﺮش را ﻻي ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮاﻫﺮم‬
‫ﺗﻠﻔﻦ زده و ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻤﻲآﻳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎل ﺳﻮار ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺑﻪﺳﻮي ﻣﺤﻞ ﻛﺎرش ﻣﻲرﻓﺖ‪.‬‬ ‫دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪه‪ ،‬ﺑﻪﺟﺎي اﻳﻨﻜﻪ ﻓﻜﺮ ﭼﺎرهاي ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﺗﻮ داري ﻣﻨﻮ ﺳﻴﻦﺟﻴﻢ ﻣﻲﻛﻨﻲ؟«‬
‫ﻛﻼﻓﻪ ﺑﻮد و ﻫﻴﭽﻜﺲ را در آن ﺷﺮاﻳﻂ ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺧﺖ ﻛﻪ روﺣﻴﻪي او را ﺗﺴﻜﻴﻦ دﻫﺪ‪ ،‬ﻛﻪ‬ ‫آزاده ﺗﻮي ﺑﻐﻠﺶ آرام ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﭘﻴﺎم ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﻴﺎم را ﺑﻐﻞ ﻛﺮد و در‬
‫ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺮاﻳﺶ درد دل ﻛﻨﺪ و ﺑﻐﻀﺶ را ﺑﻴﺮون ﺑﺮﻳﺰد‪ ،‬ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺰﻧﺪ و ﻫﺎيﻫﺎي ﺑﮕﺮﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﺸﻤﺶ را ﻓﺮو ﻣﻲداد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬دﻳﺸﺐ ﻛﻪ ازت ﺧﺒﺮي ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم ﻛﻪ ﺗﻮ‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﻲ و ﺷﺮم در وﺟﻮدش آﻣﻴﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬از ﺳﻮﻳﻲ ﺧﻮد را ﻋﺎﺷﻖﺗﺮ از ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ و‬ ‫دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪهاي‪ .‬ﻣﻲﺗﻮﻧﺴﺘﻲ ﻳﻪﺧﺒﺮي ﺑﺪي‪«.‬‬
‫از دﻳﮕﺮﺳﻮ‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﺎﻧﻮاده ﻗﻠﺒﺶ را ﻣﻲﻓﺸﺮد‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺠﻴﺪ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﭘﺎﺳﺦ داد‪ » :‬ﺧﻮاﻫﺮم دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪه‪ ،‬ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﻓﻜﺮ ﺧﻮدﺗﻲ‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﻓﻜﺮ‬
‫ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﻬﻴﻤﻪ و ﻳﺎ ﺑﻪ ﺳﻮداﺑﻪ؟ ﭼﻪ ﺑﺎرﻫﺎ ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد او را‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﻲ دارﻳﻢ و ﺷﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﭼﻲ ﻛﺸﻴﺪﻳﻢ‪«.‬‬
‫ﺑﺒﻮﺳﺪ و ﺟﺮأت ﻧﻜﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﺣﺴﺎﺳﺶ را ﺗﻨﻬﺎ در ﺟﻤﻼﺗﻲ ﺷﻌﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﻴﺮون ﻣﻲرﻳﺨﺖ و‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺮﻳﺎد زد‪ » :‬ﻧﺎراﺣﺖ دﺳﺘﮕﻴﺮي ﺧﻮاﻫﺮت ﻫﺴﺘﻲ ﻳﺎ اون ﻟﻜﺎﺗﻪ؟«‬

‫‪145‬‬ ‫‪144‬‬
‫ﻗﺮاري را ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﻞ دﻳﺪار ﺳﻮداﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪاي او را آرام ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ دﻳﺮ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻨﺶ را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﺪ و ﺑﻪ او ﻫﺪﻳﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺳﻮداﺑﻪ ﻫﻢ‬
‫ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي رﻓﺘﺎرش اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ .‬آﺧﺮ ﺑﺎزي ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﻜﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻛﻪ آﻳﺎ وارد‬ ‫ﺑﺮاﻳﺶ ﻧﻮﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ رﻳﺰ ﺧﻨﺪﻳﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﺮو ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮﻧﺶ‪ .‬اﻳﻦﺟﺎ ﺗﻮي ﻛﺎﻓﻪ ﺧﻮب‬
‫ﺷﺪن او در اﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮا درﺳﺖ ﺑﻮده ﻳﺎ ﻧﻪ! ﺗﺎ ﻗﺮار ﺳﻴﻨﻤﺎ دﭼﺎر ﺗﺸﻮﻳﺸﻲ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﻴﺲ‪«.‬‬
‫از ﻳﻚﺳﻮ ﺑﻪ ﺻﺪاي ﻗﻠﺒﺶ ﮔﻮش ﻓﺮاﻣﻲداد و از ﺳﻮيدﻳﮕﺮ واﻗﻌﻴﺖ ﺧﺎﻧﻮاده را در ﺑﺮاﺑﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﻓﻬﻴﻤﻪ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﻳﮕﻪ زﻧﺪﮔﻴﺶ ﻓﻘﻂ ﺑﭽﻪ ﺷﺪه‪ .‬ﻧﻤﻲﺷﻪ ﻳﻚ ﻛﻠﻤﻪ از ﭼﻴﺰي‬
‫ﺧﻮد داﺷﺖ‪ .‬ﭼﻘﺪر دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﻮداﺑﻪ را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﻣﻲﺑﻮﺳﻴﺪ‪ ،‬در ﻋﻮض ﻫﻴﭻ‬ ‫دﻳﮕﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف زد‪ .‬اﺳﻢ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺎد‪ ،‬رﻧﮕﺶ ﻣﻲﭘﺮه‪ .‬اﻣﺎ ﺳﻮداﺑﻪ ﻫﻨﻮز ﺗﻮ ﺟﻨﺒﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻣﻴﻠﻲ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﻮاﻗﻌﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﻞ ﺟﻨﺴﻲ ﻓﺸﺎر ﻣﻲآورد‪ ،‬ﺑﺎ روﻳﺎي ﺳﻮداﺑﻪ ﺑﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮﻧﻪ‪ .‬ﻧﻈﺮ ﻣﻲده‪ .‬ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﻪ‪ .‬ﺧﻔﻘﺎن ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﺧﻔﻪش ﻛﻨﻪ‪ .‬زﻧﺪهﺳﺖ‪ .‬از اون آدﻣﺎﻳﻴﻪ‬
‫ﻣﻲآﻣﻴﺨﺖ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﻣﻲﺑﺴﺖ و ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺳﻮداﺑﻪ را در ﺑﺮاﺑﺮش ﻣﺠﺴﻢ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻛﻪ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺷﺮاﻳﻄﻲ زﻧﺪه و ﺳﺮﺣﺎل ﻣﻲﻣﻮﻧﻪ‪«.‬‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ در روﻳﺎ ﻏﺮق ﺷﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻧﺎم او را ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﻲآورد‪ ،‬ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻣﻲاﻓﺘﺎد؟ ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﻓﻬﻴﻤﻪ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﻪ ﺣﺮف ﻣﻦ رﺳﻴﺪي‪ .‬ﻣﻦ اﺻﻼً ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫آنﻗﺪر ﻫﻮﺷﻴﺎر ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ زﺑﺎﻧﺶ را ﺗﺤﺖ ﻛﻨﺘﺮل داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫زن ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻮده‪ .‬ﻫﻴﭽﻲ ﺣﺎﻟﻴﺶ ﻧﻴﺲ‪ ،‬ﺧﻮدش رو از ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﻲدوﻧﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻪ اﺻﻼً‬
‫ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﭘﺪرياش و ﺑﺎز ﺑﻪ ﻣﻴﻞ ﻫﻢآﻏﻮﺷﻲ ﺑﺎ ﺳﻮداﺑﻪ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﺳﺮ‬ ‫ازش ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﻲآد‪«.‬‬
‫ﻗﺮار ﺑﺮود‪ ،‬اﻣﺎ ﻛﻤﻲ دﻳﺮ رﺳﻴﺪ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻣﺎﺷﻴﻨﺶ را ﭘﺎرك ﻧﻜﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ از آنﺳﻮي ﺧﻴﺎﺑﺎن‬ ‫آﻧﭽﻨﺎن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺳﺮﮔﺮم ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺠﻴﺪ را ﺑﻪﻛﻞ از ﻳﺎد ﺑﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺪتﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫ﻫﻢرزم دﺳﺘﮕﻴﺮﺷﺪهاي را دﻳﺪ و ﻣﺎﺷﻴﻦﻫﺎي ﻣﺄﻣﻮرﻫﺎي اﻣﻨﻴﺘﻲ ﻛﻪ ﺳﻮداﺑﻪ و ﻓﻬﻴﻤﻪ را ﺑﻪ‬ ‫آندو‪ ،‬ﺑﻪﺟﺰ درﺑﺎرهي ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻣﮕﻮﻳﺸﺎن ﻣﻲﺷﺪ‬
‫داﺧﻞ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻫﻞ ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﺟﺎي ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﺒﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻟﺤﻈﻪاي ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪﺗﻤﺎﺷﺎ‬ ‫ﻛﻪ ﭼﺮا ﻣﺠﻴﺪ ﭘﺴﺘﺎﻧﻚ ﺑﭽﻪ را از روي زﻣﻴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ در دﻫﺎن ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﻲﮔﺬارد و ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ‬
‫ﻣﻲاﻳﺴﺘﺎد‪ ،‬او ﻧﻴﺰ ﺑﻪ آﻧﺎن ﻣﻲﭘﻴﻮﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﭘﺎﻳﺶ را روي ﮔﺎز ﻓﺸﺎر ﻣﻲداد و از آنﺟﺎ‬ ‫از اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ‪ .‬روزي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻛﻮﭼﻚ ﺗﺮﺑﻴﺘﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻓﺮﻳﺎد ﻧﻜﺸﻨﺪ و‬
‫دور ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﭘﺮﺧﺎش ﻧﻜﻨﻨﺪ‪ .‬از ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ دﻟﺨﻮر ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ او را‬
‫ﺻﺪﻫﺰارﺑﺎر آرزو ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﻪﺟﺎي آندو او دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد ﺑﺮاي رﻫﺎﻳﻲ‬ ‫ﺑﻪﻛﻞ از ﻳﺎد ﺑﺮده اﺳﺖ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻛﻮدﻛﺎﻧﺶ ﻋﺸﻖ ﻣﻲورزد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ او ﺑﻴﺎﻣﻴﺰد‪،‬‬
‫آندو ﺟﺎﻧﺶ را ﻓﺪا ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ او در آن ﻟﺤﻈﻪ آزاد ﺑﻮد و ﺧﻮاﻫﺮ و ﻋﺸﻘﺶ در ﺑﻨﺪي‬ ‫اﻇﻬﺎر ﺧﺴﺘﮕﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺳﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪﮔﺬﺷﺘﻪ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ ،‬از ﻋﺸﻖورزي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﺎﻃﺮهاي‬
‫ﺧﻮفﻧﺎك‪ ،‬زﻳﺮ ﺧﺸﻦﺗﺮﻳﻦ ﺷﻜﻨﺠﻪﻫﺎ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﮔﺮ وارد اﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﺑﻴﺶ ﺑﺮﺟﺎي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﻳﻦ اﺗﻔﺎق ﻫﻢ ﻧﻤﻲاﻓﺘﺎد و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﺑﻴﺶ از ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ ﺧﻮد را ﻋﺎﺷﻖ ﺳﻮداﺑﻪ‬ ‫ﺳﺮﻛﻮب ﺷﺪﻳﺪ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻣﺬﻫﺒﻲ‪ ،‬از دﺳﺖ دادن دوﺳﺘﺎن‪ ،‬ﺧﺒﺮﻫﺎي ﺷﻮم زﻧﺪان و اﻋﺪام‪،‬‬
‫ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺣﺴﺮﺗﻲ ﻋﻤﻴﻖ در دل اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻛﺎش ﻛﻪ ﺣﺪاﻗﻞ او را ﺑﻮﺳﻴﺪه‪ ،‬ﺗﻨﮓ در‬ ‫وﺣﺸﺖ و ﻧﻔﺮت ﺑﺮ روﺣﺸﺎن ﺳﺎﻳﻪ ﮔﺴﺘﺮاﻧﻴﺪه ﺑﻮد و آن دو واﻛﻨﺶ ﺧﺸﻮﻧﺖﺑﺎرﺷﺎن را ﺑﺮ‬
‫آﻏﻮﺷﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺷﻬﺪ دﻫﺎﻧﺶ را ﭼﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﺷﻜﻨﺠﻪي آن دو در آن‬ ‫ﺳﺮ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺧﺎﻟﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﻳﻚ ﭼﻨﺎن در ﺧﻮد ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮي را ﺑﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ از ﻃﺮف ﺷﻜﻨﺠﻪﮔﺮان‪ ،‬آﻧﻲ از ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﺤﻮ ﻧﻤﻲﮔﺸﺖ‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﮔُﻨﮕﻲ‬ ‫ﺳﭙﺮده ﺑﻮد‪ .‬در اﻳﻦ ﺷﺮاﻳﻂ ﺳﺨﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮي ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺮﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺮ زﺧﻢ ﻧﻤﻚ‬
‫داﺷﺖ‪ .‬ﺣﺴﺮت ﺧﺎﻃﺮهي ﻫﻢآﻏﻮﺷﻲ در ﭘﺸﺖ ﺗﺮس و ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﻗﺪ ﻋﻠﻢ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﺣﺴﺎس‬ ‫ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ از اﻳﻦ ﭘﺲ ﺳﻮداﺑﻪ را ﻧﺨﻮاﻫﺪ دﻳﺪ و ﻫﻴﭻﮔﺎه او را در آﻏﻮش ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﺮار ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺳﻪﺗﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺑﺮوﻧﺪ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﺲ از اﻳﻦ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎ ﺗﺎزه ﺑﻪ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﺑﭽﻪﻫﺎ و ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﻫﺎي ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲاش اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﺮا و ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﻨﻴﻦ‬

‫‪147‬‬ ‫‪146‬‬
‫ﻣﻲرﻓﺖ و ﻫﻤﻪ ﺑﻪ او ﺑﺰ ﻛﻮﻫﻲ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﻬﺎﺑﻲ ﻛﻪ از زﻳﺒﺎﻳﻲ ﭼﻬﺮه‪ ،‬ﺑﻪ زﻧﺎن ﻣﻲﻣﺎﻧﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻋﺸﻖ رﻓﺘﻪ و او ﻋﺸﻖ را ﻧﺒﻮﺋﻴﺪه‪ ،‬ﻧﺒﻮﺳﻴﺪه و ﻣﺰهي ﺧﻮش ﻫﻢآﻏﻮﺷﻲ را ﺟﺰ در روﻳﺎﻳﺶ‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﺎب را ﻣﻲدﻳﺪ و ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﻲ ﻫﻢ ﺑﺮ او ﻧﻤﻲاﻓﻜﻨﺪ‪ .‬او ﻛﻪ ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ‬ ‫ﻧﭽﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫وﺟﻮدش در ﻋﺸﻖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲﺗﭙﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ ازدواج ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و ﺷﻬﺎب آﺧﺮﻳﻦ اﻣﻴﺪش ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺑﺎد‬ ‫از دﺳﺖ او ﭼﻪ ﺑﺮﻣﻲآﻣﺪ؟ ﻫﻴﭻ‪ ،‬ﻫﻴﭻ و ﻫﻴﭻ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻧﺎﺗﻮان ﺑﻮد‪ .‬ذﻫﻨﺶ ﻫﻢ ﺑﻪﺟﺎﻳﻲ‬
‫رﻓﺖ‪ .‬ﻣﺎهﻫﺎ ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺷﺐﻫﺎي ﻓﺎﺟﻌﻪآﻣﻴﺰ‪ ،‬ﺷﺐﻫﺎي دﺳﺘﮕﻴﺮيﻫﺎي ﻣﺘﺪاوم‪ ،‬ﺷﺐﻫﺎي‬ ‫ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺣﺎل در زﻧﺪﮔﻲاش اﻳﻦﭼﻨﻴﻦ اﺣﺴﺎس ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ ﻧﻜﺮده ﺑﻮد‪ .‬آزاداﻧﻪ در ﺧﻴﺎﺑﺎن‬
‫ﺗﻴﺮﺑﺎران ﻓﺮارﺳﻴﺪ و او ﻫﻨﻮز دل در ﮔﺮو دﺧﺘﺮي داﺷﺖ ﻛﻪ در ﺑﺤﺚﻫﺎي ﻛﻮه ﭼﻨﺪان‬ ‫ﻣﻲراﻧﺪ اﻣﺎ ﺧﻮد را در ﺣﺼﺎري آﻫﻨﻴﻦ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺑﻲاراده ﻣﺎﺷﻴﻦ را ﺳﺮ ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻣﺤﻞ ﻛﺎرش‬
‫ﺷﺮﻛﺖ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ ،‬آرام ﻧﻈﺮ ﻣﻲداد و از‬ ‫ﭘﺎرك ﻛﺮد و وارد ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻜﺎرش ﺑﻪﺳﻮﻳﺶ دوﻳﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻋﺠﺐ ﺷﺎﻧﺲ آوردي‪.‬‬
‫ﺷﻌﺎرﻫﺎي ﺑﻲﻣﻮرد ﭘﺮﻫﻴﺰ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻛﻮﺗﺎه و آﻫﺴﺘﻪ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﻗﻮل ﻣﺠﻴﺪ‬ ‫ﻧﻴﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﻴﺶ اﻳﻦﺟﺎ ﺑﻮدن‪ .‬ﻫﻤﻪﺟﺎ رو ﺑﻪﻫﻢ رﻳﺨﺘﻦ و دﻧﺒﺎﻟﺖ ﮔﺸﺘﻦ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً اﻻن رﻓﺘﻦ‬
‫"ﻣﺨﺘﺼﺮ و ﻣﻔﻴﺪ"‪ .‬ﻓﻬﻴﻤﻪ از ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬از ﻫﻤﺎن دوران ﻛﻮه از ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺪ‬ ‫ﺧﻮﻧﻪت‪ .‬زود ﺑﺮو ﺗﺎ ﻛﺴﻲ ﻧﺪﻳﺪهت‪«.‬‬
‫ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻓﻬﻴﻤﻪ ﺷﻴﻔﺘﻪي ﺷﻬﺎب ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺪام زﻳﺮ ﭼﺸﻢ او را ﻣﻲﭘﺎﻳﻴﺪ‬ ‫از وﺣﺸﺖ و ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﻣﻮ ﺑﻪ ﺗﻨﺶ ﺳﻴﺦ و دﺳﺖ و ﭘﺎﻳﺶ از ﺗﺮس ﺑﻲﺣﺲ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺠﻠﻪ‬
‫اﻣﺎ ﻋﻼﻗﻪاش را ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ دﻟﻴﻞ ﻛﻴﻨﻪي ﻓﻬﻴﻤﻪ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻲاﻧﮕﺎﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﻗﺒﻞ از رﺳﻴﺪن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬او را ﻧﺠﺎت دﻫﺪ‪ .‬زﻳﺮ ﻟﺐ دﻋﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬آرزو‬
‫ﻣﺠﻴﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ او ﭘﻲ ﺑﺒﺮد‪ ،‬آﺧﺮ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ازدواج ﻛﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻲوﻗﻔﻪ زﻳﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ » :‬ﺗﻮ رو ﺧﺪا‪ ،‬ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﻪ ﺧﻮﻧﻪ‪ .‬اﮔﻪ رﺳﻴﺪه‬
‫ﻫﻤﻪ از ﻋﺸﻘﺶ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮش‪ .‬ﺧﺒﺮ ﺷﻬﺎب را ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪﺷﺐ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬اون ﻫﻢ ﻣﻴﺮه‪ .‬ﺑﺎ اون ﺳﺎﺑﻘﻪاي ﻛﻪ اون داره‪ ،‬ﻣﻲﻛﺸﻨﺶ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﭼﻲ ﻣﻲﺷﻦ؟ ﻛﺎش‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ و آرزو داﺷﺖ ﻛﻪ او ﺟﺎن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪدر ﺑﺮد‪ .‬در ﻳﻜﻲ از ﺷﺐﻫﺎ‪ ،‬درﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﺗﻮي راه ﺑﺎﺷﻪ و ﻣﻦ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻴﺎرم ﭘﻴﺪاش ﻛﻨﻢ‪ .‬اﮔﻪ ﭘﻴﺪاش ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ اﮔﻪ ﭘﻴﺪاش‬
‫ﻟﺤﻈﻪاي ك ﺑﻪ او ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ زﻧﮓ در ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﻪﺻﺪا درآورد‪ .‬ﻗﻠﺒﺶ ﮔﻮاﻫﻲ داد‬ ‫ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﻤﻪش ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻣﻨﻪ‪ .‬ﻣﻦ اﺣﻤﻖ ﺑﻲﺷﻌﻮر‪ .‬اﮔﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻧﺸﻮن داده ﺑﻮدم و‬
‫ﻛﻪ اوﺳﺖ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ او ﺑﻪ ﻛﻤﻚ ﻧﻴﺎز دارد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬ ‫ﻓﻜﺮ ﺧﻮﻧﻮادم ﺑﻮدم‪ ،‬اﺻﻼً ﻫﻤﭽﻴﻦ ﭼﻴﺰي ﻫﻢ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻲاوﻣﺪ‪ .‬ﺧﻮﺷﻲ زده ﺑﻮد زﻳﺮ دﻟﻢ! ﻣﻦ‬
‫آدرس او را ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر ﻫﻤﺮاه ﺷﻬﺎب آﻣﺪه و از ﻫﻤﺎن د‪‬م در از او ﭼﻴﺰي ﮔﺮﻓﺘﻪ‬ ‫اﺣﻤﻖ ﻓﻜﺮ ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﻧﻜﺮدم‪ .‬ﻓﻜﺮ زﻧﻢ رو ﻧﻜﺮدم‪ .‬اﮔﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺶ‪ ،‬ﻣﻦ دﻳﮕﻪ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻢ ﺧﻮدم را ﺑﺒﺨﺸﻢ‪ .‬ﺧﺪاﻳﺎ!« و ﺑﻲاراده ﺑﻪ ﻳﺎد ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﻓﺘﺎد ﻛﻪ ﮔﻪﮔﺎه ﺑﺎ آه ﺑﻠﻨﺪي ﻧﺎم‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪاي زﻧﮓ ﭘﺮﻳﺪ‪ ،‬دوﻳﺪ و ﺑﺮﻋﻜﺲ ﻫﺮﺑﺎر ﻛﻪ از ﺻﺪاي زﻧﮓ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ در‬ ‫ﺧﺪا را ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﻲآورد و او ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬آدم ﻛﻪ ﻣﻲاُﻓﺘﻪ ﺗﻮ ﻫﭽﻞ ﻳﻜﻬﻮ ﻣﻲﺷﻪ‬
‫را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﻪ روﺑﺮو ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻋﺸﻖ او ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ .‬آﺧﺮﻳﻦ ﺗﻮاﻧﺶ‬ ‫ﺧﺪاﭘﺮﺳﺖ‪ «.‬ﺗﻠﺨﻲ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي در ﺳﻴﻨﻪاش اﺣﺴﺎس ﻛﺮد و زﻳﺮ ﻟﺐ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻏﺎﻳﺐ‬
‫ﻫﻤﺎن ﻓﺸﺎر دادن زﻧﮓ در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد و ﺑﺲ‪ .‬ﻓﻬﻴﻤﻪ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﺎ ﭘﺎي ﺧﻮدش اوﻣﺪ ﭘﻴﺸﺖ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮدم رو ﻣﻲرﺳﻮﻧﻢ‪ .‬ﻧﻤﻲذارم ﺗﻮ رو ﻫﻢ ﺑﮕﻴﺮن‪ .‬اﮔﺮم دﻳﺮ ﺑﺮﺳﻢ‪ ،‬ﻣﻴﺮم دم در‬
‫ﭼﻲ از اﻳﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻲ؟ ‪ «...‬اﺷﻚ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺣﻠﻘﻪ زد و ﺑﺎ ﺣﺴﺮت اداﻣﻪ داد‪:‬‬ ‫ﺧﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﻣﻦ رو ﻫﻢ ﺑﮕﻴﺮن‪ .‬ﺗﺤﻤﻞ اﻳﻦ ﻳﻜﻲ رو دﻳﮕﻪ ﻧﺪارم ﻛﻪ ﺗﻮ ﺗﻮي زﻧﺪان ﺑﺎﺷﻲ و ﻣﻦ‬
‫»‪ ...‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺟﻮن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪدر ﺑﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﻬﺎب رو ﻛﺸﺘﻦ‪ .‬ﺑﺰ ﻛﻮﻫﻲﻣﻮن رﻓﺖ‪«.‬‬ ‫ﻧﺘﻮﻧﻢ ﺑﻴﺎم ﻣﻼﻗﺎﺗﺖ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﭼﻲ ﻣﻲﺷﻦ؟ ﺧﺪاﻳﺎ! ﺑﭽﻪﻫﺎ ﭼﻲ ﻣﻲﺷﻦ؟«‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ او ﭘﻨﺎه آورده ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﺴﻲ را ﺟﺰ او ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬و ﺣﺎل ﺑﺎ دو ﺗﺎ ﺑﭽﻪ‪ ،‬ﻋﺎﺷﻖ ﺳﻮداﺑﻪ‬ ‫ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﻲراﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه و ﻧﻔﺮت از ﺧﻮد‪ ،‬وﺟﻮدش را‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻪ ﺑﺮ آﻧﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد؟ او ﻛﻪ آنﮔﻮﻧﻪ ﻗﻠﺒﺶ ﺑﺮاي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲﺗﭙﻴﺪ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ‬ ‫درﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪﻳﺎد ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ اﻓﺘﺎد‪ .‬روزﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻋﻼﻗﻪاي‬
‫ﻋﺸﻘﺶ رﻧﮓ ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد؟ ﺷﺮاﻳﻂ ﺳﺨﺖ ﺳﻴﺎﺳﻲ‪ ،‬ﺑﺎرداري‪ ،‬ﻧﻘﺎﻫﺖ‪ ،‬واﻗﻌﻴﺖ زﻧﺪﮔﻲ! آنﻫﻢ‬ ‫ﺑﻪ او ﻧﺸﺎن ﻧﻤﻲداد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺷﻴﻔﺘﻪي ﺷﻬﺎب ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻬﺎﺑﻲ ﻛﻪ ﻓﺮز و ﭼﺎﺑﻚ از ﻛﻮه ﺑﺎﻻ‬

‫‪149‬‬ ‫‪148‬‬
‫ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﻧﻔﺮت ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﻋﺸﻖ ﺑﺎ اوج زﻳﺒﺎﺋﻲ و ﻋﻈﻤﺘﺶ ﺑﻪ زﺷﺘﻲ و ﺧﺎري‬ ‫ﭼﻪ ﻋﺸﻘﻲ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻳﻚروز از دﺳﺘﮕﻴﺮياش ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬آدرس او را ﻟﻮ داده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎورش‬
‫ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪ‪ .‬ﻋﺸﻖ اﻫﺮﻳﻤﻨﻲ ﺷﺪ‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺧﻮد اﻫﺮﻳﻤﻦ ﺷﺪ و او ﺑﺎ وﺣﺸﺖ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻤﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺮش ﻟﻮ داده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺧﺎﺻﻲ ﺑﻪ او داﺷﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﻗﺒﻞ از اﻳﻦ ﺧﺒﺮ‪،‬‬
‫اﻫﺮﻳﻤﻦ دل و ﺟﺎن ﺳﭙﺮده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫آنﭼﻨﺎن در ﺣﺴﺮت ﻋﺸﻘﺶ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﺧﻄﻮر ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻛﻪ ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﺣﺘﻲ‬
‫ﺟﻠﻮي اﻳﺴﺘﮕﺎه اﺗﻮﺑﻮس ﻣﺤﻞ ﺳﻜﻮﻧﺘﺸﺎن ﭘﺎرك ﻛﺮد و از ﺗﻠﻔﻦ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧﻪ‬ ‫زﻳﺮ وﺣﺸﺖﻧﺎﻛﺘﺮﻳﻦ ﺷﻜﻨﺠﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻟﻮ دﻫﺪ‪ .‬آﺧﺮ ﻋﺸﻖ ﻛﻪ از ﺗﻦ ﻧﺒﻮد‪ ،‬از ﺟﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﻋﺸﻖ‬
‫ﺗﻠﻔﻦ زد‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻟﺮزان ﮔﻔﺖ‪ » :‬آﻗﺎ ﺷﻤﺎ ﻛﺠﺎﻳﻴﺪ؟ آﻗﺎﻳﻮﻧﻲ اوﻣﺪهن‬ ‫آرزوي ﭘﻴﻮﻧﺪ دو ﺟﺎن ﺑﻮد ﻛﻪ در ﻫﻢآﻏﻮﺷﻲ دو ﺗﻦ ﺗﺠﻠﻲ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬و ﺣﺎل ﺣﺲ ﺷﺸﻤﻲ‬
‫دﻧﺒﺎل ﺷﻤﺎ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢﺗﻮن ﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﺸﺮﻳﻒ ﻧﺪارن ‪«...‬‬ ‫در وﺟﻮدش ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ او را ﺑﻪ زﻧﺪان و ﻛﺸﺘﺎرﮔﺎه ﻣﻲﻛﺸﺎﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ‬
‫ﻣﺠﻴﺪ ﮔﻮﺷﻲ را ﮔﺬاﺷﺖ و ﻧﻔﺴﻲ راﺣﺖ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز دﻳﺮ ﻧﺸﺪه‪ ،‬اﮔﺮ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺟﺎن ﺑﻪدر ﺑﺮد‪.‬‬
‫زود ﺑﺠﻨﺒﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ آنﻫﺎ را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬از آرزوي دﻳﺪن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ آﻛﻨﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ او را ﻣﻲدﻳﺪ‪،‬‬ ‫دﻳﮕﺮ ﺑﻪﺧﻮدش ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬دﺳﺘﮕﻴﺮي ﺧﻮدش ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﻲﺗﻔﺎوت ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺟﺎن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪدر ﺑﺮﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ او را ﻣﻲدﻳﺪ‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ دوﺑﺎره ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫وﺟﻮدش در آرزوي دﻳﺪار ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ‪ .‬اﻣﻴﺪوار ﺑﻮد و در دل ﺧﺪاﺧﺪا ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻫﻨﻮز‬
‫او را ﻣﻲدﻳﺪ‪ ...‬ﻧﻪ! ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﺧﺮاب ﻛﺮده و ﺗﻤﺎم ﭘﻞﻫﺎ را ﭘﺸﺖﺳﺮش ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬آﻳﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ در ﻣﺤﻠﻪ‪ ،‬ﭘﻴﺶ از آنﻛﻪ ﻃﻌﻤﻪي ﭘﺎﺳﺪاران ﺷﻮد‪ ،‬او را‬
‫ﺷﺎﻧﺲ دوﺑﺎرهاي ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ دﻳﺪﮔﺎﻫﻲ ﻧﻮ ﺑﻪ آﻧﺎن ﺑﻨﮕﺮد و ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺗﺎﻛﺴﻲﻫﺎ را ﻣﻲﺟﺴﺖ‪ ،‬اﺗﻮﺑﻮسﻫﺎ را ﻳﻚﺑﻪﻳﻚ دور ﻣﻲزد و ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺑﻠﻮغ دﺳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ؟‬ ‫ﻣﺤﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬آﺷﻮﺑﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ اوج ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺗﺮس و اﻣﻴﺪ در ﻳﻚ آن‪،‬‬
‫ﻣﻬﻢ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﺑﺪ وﮔﺮﻧﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻫﻢ ﺑﮕﺬارد و از‬ ‫ﭼﻨﺎن ﺑﺮ او ﺳﻴﻄﺮه اﻓﻜﻨﺪه‪ ،‬ﻛﻪ دو ﻧﻴﻤﻪاش ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬وﺣﺸﺖ دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و اﻣﻴﺪ‬
‫ﻛﺎﺑﻮس رﻫﺎﻳﻲ ﻳﺎﺑﺪ‪ .‬دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ زﻧﺪﮔﻲ او را ﺑﺎ اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ رﻗﻢ ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫ﻳﺎﻓﺘﻦ او‪ ،‬ﻗﺒﻞ از ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪن ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر در زﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺳﻨﮕﻴﻦ‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻳﻦ اﺣﺴﺎس را از ﺧﻮدش دور ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮاﻫﺮ و دﻟﺪادهي او دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‬ ‫ﭘﺪر ﺑﻮدن ﺑﺮ دوﺷﺶ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻲ ﻛﻪ او آن را ﺑﻪ ﺑﺎزي ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ‬
‫و ﻫﻤﺴﺮش ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﺎص ﮔﻨﺎه او را ﭘﺲ ﻣﻲداد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪﺟﺎي او ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ‬ ‫و ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ آن ﻧﻴﺎﻧﺪﻳﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﺎزياي ﺑﻴﺶ ﺟﻠﻮه ﻧﻴﺎﻓﺖ‪ .‬ﭼﺮا ﺑﻪ‬
‫ﺑﭽﻪﻫﺎ ﭼﻪ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﭼﻄﻮر ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از روان ﺷﻬﺎب ﺧﺠﺎﻟﺖزده ﻧﺸﻮد؟ آﺧﺮ ﻓﺮزﻧﺪ او‪،‬‬ ‫اﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﺗﻦ داده‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮ و ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ ﺑﻲﺗﻮﺟﻬﻲ ﻛﺮده و دل ﺑﻪ دﻳﮕﺮي ﺳﭙﺮده ﺑﻮد؟‬
‫آزاده اﮔﺮ ﺑﻲﻣﺎدر ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻘﺼﻴﺮ او ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻨﺎه از ﺑﻲﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻲ او ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ اﻳﻦ ﻋﺸﻖ و‬ ‫ﻋﺸﻘﻲ ﻛﻪ ارزﺷﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻋﺸﻘﻲ ﻛﻪ او و ﺧﺎﻧﻮادهاش را ﺑﻪ ﻛﺸﺘﺎرﮔﺎه ﻣﻲﻛﺸﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻋﺎﺷﻘﻲ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ ،‬اﺻﻼً ﻛﺎر ﺑﻪ اﻳﻦﺟﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫دوﺳﺘﺎن ﺑﺴﻴﺎري را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎري از آﻧﺎن آدرس او را ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻌﺪادي از‬
‫اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه ﺑﻮد و ﺑﺲ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ او ﺧﻮد و ﻫﻤﺴﺮش را ﻟﻮ داده‪ ،‬ﻛﻪ او ﺣﻜﻢ‬ ‫آﻧﺎن ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺗﻌﺪادي ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮز در زﻧﺪان ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺎ ﺣﺎل ﻛﺴﻲ در ﺧﺎﻧﻪي آﻧﺎن را‬
‫دﺳﺘﮕﻴﺮي را داده و او در زﻧﺪاﻧﻲ ﺷﺪن ﺧﺎﻧﻮادهاش ﻛﻪ ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﺟﺰﺋﻲ از آن ﺑﻮد‪ ،‬دﺳﺖ‬ ‫ﻧﻜﻮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺧﺒﺮ از ﻟﻮ دادن ﻫﻴﭻﻳﻚ از آﻧﺎن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ ﻫﻢ اﻧﺘﻈﺎر اﻳﻦ‬
‫دارد‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺧﻮد ﺣﻜﻢ ﻣﺮگ ﺧﻮد و ﻫﻤﺴﺮش را ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﻜﻢ‬ ‫ﻳﻜﻲ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﭘﻮﺳﺖ و ﮔﻮﺷﺖ و اﺳﺘﺨﻮان ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮب آﻧﺎن ﻧﻴﺰ ﺷﻜﻨﺠﻪ ﺷﺪﻧﺪ‬
‫درﺑﻪدري ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ را ﻫﻢ ﻣﻮﺟﺐ ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮد را در اﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﺳﻬﻴﻢ ﻣﻲداﻧﺴﺖ و‬ ‫و ﺑﻌﻀﻲ ﻫﻢ زﻳﺮ ﺷﻜﻨﺠﻪ ﺟﺎن ﺳﭙﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎزه آﻧﺎن ﻋﺎﺷﻘﺶ ﻫﻢ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺎل ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪ ﻛﻪ در آﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﺠﺎت ﺧﺎﻧﻮاده‪ ،‬وﺟﺪاﻧﺶ را راﺿﻲ ﺳﺎزد‪ .‬وﺟﺪاﻧﻲ‬
‫ﻛﻪ زﻳﺮ ﻓﺸﺎرش ﺧﺮد ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬وﺟﺪاﻧﻲ ﻛﻪ از درون و ﺑﻴﺮون ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزد و از ﺣﺲﻫﺎي‬

‫‪151‬‬ ‫‪150‬‬
‫از دو ﺗﺎ ﺷﻮﻫﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺶ ﺑﻴﺮون و دﺳﺖ از ﭘﺎ درازﺗﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺧﻮﻧﻪ‪ «.‬ﺳﻮﺳﻦ ﻫﻢ ﺣﺘﻤﺎً‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﺎري ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ او ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﻨﺪ ﺗﺎ او ﮔﻨﺎه را از ﺧﻮد ﺑﺮاﻧﺪ‪.‬‬
‫اداﻣﻪ ﻣﻲداد‪ » :‬ﺑﺎ اون اﺧﻼق ﮔُﻪاي ﻛﻪ داره‪ ،‬ﻃﺮف ﺧﻴﻠﻲ آﻗﺎ ﺑﻮده ﻛﻪ اﻳﻦﻫﻤﻪ ﺗﺤﻤﻠﺶ‬ ‫ﻇﻠﻤﺖ را ﻃﺮد ﻛﻨﺪ و ﺑﻪ ذات ﻧﻮر ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻧﻮر ﻳﻜﻲ ﺷﻮد‪ .‬ﭘﺎك ﺷﻮد و ﭘﺎﻟﻮده از ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻲ‪.‬‬
‫ﻛﺮده‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦﻛﻪ ﻋﻴﻦ ﺧﻴﺎﻟﺶ ﻧﻴﺲ و ﻫﺮ ﺳﺎل ﻳﻪﺷﻮﻫﺮ ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ «.‬و اﻟﺒﺘﻪ ﻏﺮﻏﺮﻫﺎي‬ ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ اﺗﻮﺑﻮسﻫﺎ و ﻣﺮدﻣﻲ را ﻛﻪ ﭘﻴﺎده ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬دﻧﺒﺎل ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬در ﻫﻤﺎنﺣﺎل‬
‫ﺳﻨﺒﻞ و ﻓﺤﺎﺷﻲﻫﺎي ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻫﻢ دﺳﺖ ﻛﻤﻲ ﻧﻤﻲداﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﺎﻛﺴﻲﻫﺎ را ﻫﻢ زﻳﺮ ﻧﻈﺮ داﺷﺖ‪ .‬اﻣﻴﺪوار و ﻧﮕﺮان‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﺶ زﻧﺎن و ﻛﻮدﻛﺎن را دﻧﺒﺎل‬
‫ﺑﻪﺳﺮ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﭼﻪ ﻣﻲآﻣﺪ؟ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﻧﮕﻪ دارد و ﺧﺮﺟﺸﺎن را ﺑﺪﻫﺪ؟ اﮔﺮ ﻛﺎر‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد و ﻫﻴﺒﺖﻫﺎي ﺧﺎﺻﻲ را ﻣﻲﺟﺴﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻪﻳﺎد ﻧﻤﻲآورد ﻛﻪ ﻣﺎﻧﺘﻮي‬
‫ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ از دو ﺗﺎ ﺑﭽﻪي ﺳﻪ و ﭼﻬﺎردهﻣﺎﻫﻪ ﻧﮕﻬﺪاري ﻛﻨﺪ؟ ﻫﺮ ﻛﺎري ﮔﻴﺮ ﻣﻲآورد‪،‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭼﻪرﻧﮕﻲ ﺑﻮد و اﻳﻦ ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ او را از ﺧﻮد ﺑﻴﺰار ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺣﺲﻫﺎﻳﺶ ﭼﺸﻢ‬
‫ﺣﺪاﻛﺜﺮ ﭘﻮل ﻣﻬﺪﻛﻮدك آن دو ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻗﺎﻧﻮن ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﻣﺮد ﺑﻮد و ﻣﺠﻴﺪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ او را‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭼﺸﻢ در ﻣﻴﺎن اﻧﺒﻮه ﻣﺴﺎﻓﺮاﻧﻲ ﻛﻪ از ﺗﺎﻛﺴﻲﻫﺎ و اﺗﻮﺑﻮسﻫﺎ ﭘﻴﺎده ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪،‬‬
‫از ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ ﺟﺪا ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺟﺪاﻳﻲ از ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﺟﺪاﻳﻲ از ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ اﻣﻴﺪ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ او را ﻣﻲﺟﺴﺖ اﻣﺎ او را ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ذﻫﻨﺶ از ﻛﺎر اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬دﺳﺖﭘﺎﭼﻪ‪،‬‬
‫زﻧﺪﮔﻲ او ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻀﻄﺮب و وﺣﺸﺖزده ﺑﻮد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﻳﺎراي ﺣﺮﻛﺖ ﻧﺪارد و اﮔﺮ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫زﻧﺪﮔﻲاش در ﺟﺒﺮ اﻧﺪوهﮔﻴﻨﻲ ﮔﺮه ﺧﻮرده ﺑﻮد و او ﺗﻮان رﻫﺎﻳﻲ از ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ را ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬ ‫را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻳﺎراي ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺘﻦ را ﻧﺪارد‪ .‬ﻳﺎ اﮔﺮ او را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺻﺪاﻳﺶ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺣﺲﻫﺎ‬
‫زﻧﺪﮔﻲ او ﺑﺪون اﻳﻦ ﺟﺒﺮ زﻣﺎﻧﻲ و ﻣﻜﺎﻧﻲ ﻣﻌﻨﻲ ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ او ﺑﺎ درﺑﻪدري و‬ ‫در ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﮔﻨﺠﻴﺪه ﺑﻮد و ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﺗﻮان دﻳﺪن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﻣﻲدﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻪﺟﺰ آﻧﻲ را ﻛﻪ‬
‫ﻃﺮدﮔﺸﺘﮕﻲ رﻗﻢ ﺧﻮرده ﺑﻮد؟ اﮔﺮ اﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا او ﺧﻮد ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ راه و‬ ‫ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ‪.‬‬
‫روش زﻧﺪﮔﻲاش را ﺑﻪدﺳﺖ ﮔﻴﺮد و ﺗﺼﻤﻴﻢﮔﻴﺮﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ؟ در ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﺰرگﺗﺮﻫﺎ ﺑﺮاﻳﺶ‬
‫ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺣﺎل ﺷﺮاﻳﻂ و ﻗﻮاﻧﻴﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ‪ .‬ﺟﺎﻣﻌﻪاي ﻛﻪ او را در ﺣﺼﺎر ﺗﻨﮓ ﺧﻮد‬ ‫ﺑﻪذﻫﻨﺶ ﻫﺮﭼﻴﺰي ﺧﻄﻮر ﻣﻲﻛﺮد ﺑﻪﺟﺰ ﺟﺪاﻳﻲ‪ .‬او ﻛﺠﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ اﺳﻜﺎن ﮔﺰﻳﻨﺪ؟‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﮔﻔﺘﺎر‪ ،‬رﻓﺘﺎر و ﺣﺘﻲ ﭘﻨﺪارش را رﻗﻢ ﻣﻲزد‪ .‬ﺟﺎﻣﻌﻪاي ﻛﻪ ﺑﻪﺟﺎي او ﻓﻜﺮ‬ ‫ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﻛﺎري ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ اﺟﺎرهي اﺗﺎﻗﻲ را ﺑﭙﺮدازد؟ آﻳﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪﺗﻨﻬﺎﻳﻲ و‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺎ دﻫﺎن او ﺣﺮف ﻣﻲزد و ﺑﺎ او ﻗﺪم ﺑﺮﻣﻲداﺷﺖ‪ .‬ﺟﺎﻣﻌﻪاي ﻛﻪ ﻓﺮدﻳﺖ او را زﻳﺮ ﭘﺎ‬ ‫ﺑﺪون ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﻣﺮدم ﻣﺤﻞ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ؟ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻣﺮدي زﻧﮓ ﺧﺎﻧﻪاش را ﺑﻪﺻﺪا‬
‫ﻟﻪ ﻛﺮده‪ ،‬ﺑﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي او ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﭘﺎﺷﻴﺪه‪ ،‬ﻫﻮﻳﺘﺶ را ﺑﺮ او ﻣﺴﻠﻂ ﻛﺮده و او را ﭼﻮن‬ ‫درﻧﻤﻲآورد؟ ﺷﺎﻳﺪ در ﻣﺤﻠﻪﻫﺎي اﻋﻴﺎنﻧﺸﻴﻦ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ اﺗﺎﻗﻲ ﻗﺎﺑﻞ زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻴﺎﺑﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫ﻣﻮﻣﻲ ﭼﻨﺎن در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ او ﺧﻮد را‪ ،‬ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي ﺧﻮد و ﻫﻮﻳﺖ ﻓﺮدياش را‬ ‫اﺟﺎرهي آن را ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭘﺮداﺧﺖ ﻛﻨﺪ؟‬
‫ﺑﻪﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﺳﭙﺎرده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺷﻬﺮش ﻫﻢ دﻳﮕﺮ راه ﺑﺎزﮔﺸﺘﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺧﺒﺮﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺑﺎد در آنﺟﺎ ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ و از‬
‫ﻧﺴﻴﻤﻲ‪ ،‬ﻃﻮﻓﺎﻧﻲ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ دو روزي در آنﺟﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺗﺎ در ﺳﺮاﺳﺮ ﺷﻬﺮ‬
‫ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ رﻧﮓ آﺷﻨﺎﻳﻲ ﺑﻪﻧﻈﺮش رﺳﻴﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪﻳﻚﺑﺎره ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را در ﻳﻚآن ﺑﻪﻳﺎد‬ ‫ﺑﭙﻴﭽﺪ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎز ﮔﺸﺘﻪ و ﻃﺒﻴﻌﻲ اﺳﺖ در ﺷﻬﺮي ﻛﻪ از ﻛﺎﻫﻲ ﻛﻮﻫﻲ ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ‬
‫آورد‪ .‬از ﻟﺒﺎس ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ .‬ﺣﺲﻫﺎي دﻳﮕﺮش را ﻧﻴﺰ ﺑﺎزﻳﺎﻓﺖ و در ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻫﻢ‬ ‫از او ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮ اﺳﺎس ﭘﺮوﻧﺪهي ﮔﺬﺷﺘﻪاش دﺳﺘﮕﻴﺮ‬
‫زدﻧﻲ ﺧﻮدش را ﺑﻪ اﺗﻮﺑﻮس رﺳﺎﻧﺪ‪ .‬زﻧﻲ را دﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ دو ﻛﻮدك ﺷﻴﺮﺧﻮاره در آﻏﻮش‪،‬‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻢ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎز ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﺧﺎﻧﻪي ﭘﺪرياش‪،‬‬
‫ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ از اﺗﻮﺑﻮس ﭘﻴﺎده ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪﺳﻮي زن دوﻳﺪ‪ .‬آزاده را از آﻏﻮش او ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﺑﺮاﻳﺶ دوزﺧﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد‪ ،‬دوام آورد؟ در ﺧﻴﺎﻟﺶ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺪس ﺑﺰﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﻫﺰار ﺳﺨﻦ در ﺧﻮد داﺷﺖ‪ ،‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﺑﻪﺳﻮي ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬دﻳﺪي ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﺗﺤﻤﻠﺶ ﻛﻨﻪ‪ .‬ﻫﻨﻮز دو ﺳﺎل ﻧﺸﺪه‪ ،‬ﺑﻌﺪ‬

‫‪153‬‬ ‫‪152‬‬
‫آرزو داﺷﺖ ﻛﻪ او ﻧﻴﺰ ﻣﺜﻞ ﺳﻨﺒﻞ ﺧﺸﻤﺶ را در ﻓﺮﻳﺎدش ﻓﺮورﻳﺰد‪ ،‬زﻣﻴﻦ و زﻣﺎن را‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺠﻴﺪ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﺠﻴﺪ ﭼﻮن ﻗﺎبﻋﻜﺴﻲ ﺑﺮاﻳﺶ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺣﺎل ﻣﺠﻴﺪ ﺑﺎ‬
‫ﻧﺎﺳﺰا ﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬دردش را در ﻛﻮﭼﻪ و ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﻣﺤﻞ در ﻫﻴﺒﺖ واژه ﺑﻴﺮون ﺑﺮﻳﺰد و‬ ‫آن ﻧﮕﺎه ﭘﺮﻣﻌﻨﺎ‪ ،‬ﻛﻪ ﺳﺮﺷﺎر از ﺷﺮم و اﻟﺘﻤﺎس و اﻣﻴﺪ ﺑﻮد‪ ،‬او را ﻓﺮاﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ‬
‫ﻧﻪ در آﭘﺎرﺗﻤﺎﻧﻲ ﻛﻮﭼﻚ در ﺧﻮد ﺑﭙﻴﭽﺪ‪ .‬ﻣﺸﺖﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺮ ﻣﻴﺰ ﺑﻜﻮﺑﺪ‪ ،‬ﺳﺮش را ﺑﺮ دﻳﻮار و‬ ‫ﻛﻪ ﻫﻤﻪ اﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﺳﻮار ﻳﺎ ﭘﻴﺎده ﻧﺸﺪ و اﺗﻮﺑﻮس ﺑﻪراﻫﺶ اداﻣﻪ ﻧﺪاد‪ .‬ﺟﺎذﺑﻪي ﻧﮕﺎه‬
‫در ﺧﻔﺎ ﺑﮕﺮﻳﺪ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬او دﺧﺘﺮ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮﻳﻲ ﻛﻪ در ﺧﻔﺎ ﮔﺮﻳﺴﺖ و در اﻧﺰوا ﻣﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﺠﻴﺪ ﻛﻪ ﺷﺎدي و ﻏﻤﻲ ﺷﮕﻔﺖاﻧﮕﻴﺰ از آن ﻣﻲﺗﺮاوﻳﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ را ﻣﻴﺨﻜﻮب ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ‬
‫ﻫﺰار اﺣﺴﺎس ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺖ و ﺻﺪاي راه اﻓﺘﺎدن ﻣﻮﺗﻮر اﺗﻮﺑﻮس در ﻓﻀﺎ‬
‫ﭘﺲ از ﺳﺎلﻫﺎ ﻗﺪم در ﺣﻴﺎط ﺧﺎﻧﻪي ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ از ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﭘﻴﭽﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻪاي ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ از ﺑﺪو ﺗﻮﻟﺪ ﺧﺎﻧﻪي او ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺧﺎﻧﻪي او ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺣﺎل او ﺑﺎ دو‬ ‫روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ ﺳﻜﻮﺗﻲ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺮاي آﺧﺮﻳﻦﺑﺎر‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻐﺎزهﻫﺎ و‬
‫ﺗﺎ ﺑﭽﻪ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬آﻣﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﺪﺗﻲ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬آﻣﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻫﻤﺴﺮ ﺗﻦ‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎي ﻣﺤﻞ زﻧﺪﮔﻲاش ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ‪ .‬دﻟﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ دوري‬
‫ﻧﺪﻫﺪ‪ .‬ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﭘﻴﺶ از ازدواج اداﻣﻪ دﻫﺪ‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻌﺪ از‬ ‫ﻣﻲرﻓﺖ‪.‬‬
‫دو ﺗﺎ ﺷﻮﻫﺮ‪ ،‬ﺑﺎ دو ﺗﺎ ﺑﭽﻪ اوﻣﺪي ﻛﻪ ﭼﻲ؟ ﺑﺮو ﻫﻤﻮن ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻮدي‪ .‬ﺑﺮو ﻳﻜﻲ دﻳﮕﻪ‬ ‫ﻣﺠﻴﺪ ﻧﻔﺴﻲ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﻪﺳﻮي دوﺳﺘﻲ راﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻮﻫﺮ ﻛﻦ‪ .‬ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﺎﺷﺎاﷲ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮﻛﺮدﻧﺖ ﺧﻮﺑﻪ‪ .‬وﻟﻲ ﺑﺎ اون اﺧﻼق ﮔُﻪت ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻲ‬
‫ﻧﮕﻪﺷﻮن داري‪«.‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺣﺴﺮت اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻛﺎش ﺧﺎﻧﻮادهاي داﺷﺖ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻣﻔﻬﻮم "ﻛﺎﻧﻮن‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﺮو ﺧﻮﻧﻪي ﺷﻮﻫﺮت‪ .‬واﺳﻪي ﭼﻲ اوﻣﺪي اﻳﻦﺟﺎ؟ ﻓﻜﺮ ﻛﺮدي ﻛﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﮔﺮم"‪ .‬ﭘﺪر و ﻣﺎدري ﻛﻪ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺮاي دﻗﺎﻳﻘﻲ دﺳﺘﺶ را ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬آرزوﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ در‬
‫دو ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﻣﻲﺗﻮﻧﻲ اﻳﻦﺟﺎ ﺑﻤﻮﻧﻲ؟ ﺑﺮﮔﺮد ﺗﻬﺮون‪ .‬ﻫﻤﻮن ﺧﺮابﺷﺪهاي ﻛﻪ ﺑﻮدي‪«.‬‬ ‫ﻗﻠﺒﺶ زﻧﺪه ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺰارﺑﺎر آرزو ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔﻞ ﺑﻮد و در ﺑﺎغ ﻣﻲروﺋﻴﺪ و ﺗﻤﺎم ﻣﺤﺒﺖ‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﻧﮕﺎه ﺗﺤﻘﻴﺮآﻣﻴﺰي اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬ﭘﺸﺘﺶ را ﻛﺮد و رﻓﺖ‪ .‬ﺳﻮﺳﻦ ﺳﺎك را از دﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن را از آن ﺧﻮد ﻣﻲﻛﺮد و ﻳﺎ ﺑﺰﻏﺎﻟﻪاي ﻧﺤﻴﻒ در زﻳﺮ ﻧﻮازش دﺳﺘﺎن ﺑﺰرگ او‪ .‬اﮔﺮ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺸﺖ در ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻧﭙﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺗﺸﻨﻪ ﻳﺎ‬ ‫روﻳﻪي ﻟﻄﻴﻒ و اﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﺶ ﻧﺼﻴﺐ ﮔﻞ و دام ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺸﻢ و ﻣﺸﺖﻫﺎي‬
‫ﮔﺮﺳﻨﻪاﻧﺪ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻓﻜﺮ ﻧﻜﺮد ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ آنﺷﺐ را در آنﺟﺎ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ و ﻓﺮدا ﺑﺎزﮔﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﺮهﻛﺮده و ﻓﺮﻳﺎد ﻏﻴﻆآﻟﻮدش ﻧﺼﻴﺐ ﺧﺎﻧﻮادهاش‪ .‬از او ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد و ﭼﻪ ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ‪ ،‬آرزو‬
‫ﻛﺴﻲ ﺑﻪﺧﺴﺘﮕﻲ ﭼﻨﺪﻳﻦﺳﺎﻋﺖ ﺳﻔﺮ ﺑﺎ اﺗﻮﺑﻮس ﺑﺎ دو ﻛﻮدك ﺧﺮدﺳﺎل ﻓﻜﺮ ﻧﻜﺮد‪ .‬ﻛﺴﻲ از‬ ‫ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ او ﺑﻤﻴﺮد‪ .‬ﺣﺘﻲ از ﮔﻞﻫﺎ و دامﻫﺎﻳﺶ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و دﻳﮕﺮ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ‬
‫او ﻧﭙﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺸﻜﻠﺶ ﭼﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﭼﺮا او ﺑﺎ ﻛﻮدﻛﺎﻧﺶ آﻣﺪه اﺳﺖ‪ .‬وﺳﻂ ﺣﻴﺎط اﻳﺴﺘﺎد و ﺑﺎ‬ ‫ﺑﺰﻏﺎﻟﻪﻫﺎ ﻧﺸﺎن ﻧﻤﻲداد‪ .‬آﻧﺎن ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن را از ﺧﺎﻧﻮادهاش رﺑﻮده و ﺗﻨﻬﺎ و ﺗﻨﻬﺎ از آن‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﺑﻐﺾآﻟﻮد ﺑﻪ درﺧﺖ ﺑِﻪ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ‪ .‬ﺗﻨﻪي درﺧﺖ را ﺑﺮﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬از ﮔﻮر ﻣﺎدر‪ ،‬از‬ ‫ﺧﻮد ﻧﻤﻮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫درﺧﺖ‪ ،‬ﻛُﻨﺪهاي ﺑﻴﺶ ﺑﺮﺟﺎي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﭼﻬﺮهي ﺗﻚﺗﻚ اﻓﺮاد‬ ‫ﺳﻨﺒﻞ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪاش ﻣﻲﻛﻮﻓﺖ‪ ،‬ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮش ﻣﻲرﻳﺨﺖ و از ﺗﻪ دل ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و‬
‫ﺧﺎﻧﻮادهاش ﻧﮕﺎﻫﻲ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻛﻪ از ﺷﺪت ﺑﻐﺾ و ﻛﻴﻨﻪ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻧﺎﺳﺰا ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬ﺑﻪ زﻣﻴﻦ و زﻣﺎن و ﺑﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ او ﺷﺮِ ﺧﻮدش را ﺑﻜﻨﺪ و از‬
‫»ﻫﺮﺷﺐ ﺗﻨﻪي درﺧﺖ ﺑﻴﻔﺘﻪ رو ﺳﻴﻨﻪي ﻳﻜﻲﺗﻮن‪ «.‬ﻫﻤﻪ ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر دﺳﺖ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﻳﺸﺎن‬ ‫ﺟﻬﻨﻢ زﻧﺪﮔﻲاش رﻫﺎﻳﻲ ﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺣﺮص و ﺧﺸﻤﺶ را ﺳﺮ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺧﺎﻟﻲ ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﺎ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﺎزﮔﺸﺘﻦ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺎ ﺳﻜﻮﺗﻲ ﻣﺮگﺑﺎر ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬او ﭘﺲ از‬ ‫ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ اﻫﻤﺎﻟﻲ از ﺳﻮي آﻧﺎن ﺑﻪﺑﺎد ﻛﺘﻜﺸﺎن ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺳﺎلﻫﺎ آﻣﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﻧﻔﺮﻳﻨﺸﺎن ﻛﻨﺪ و ﺣﺎل ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﺷﺎن ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬

‫‪155‬‬ ‫‪154‬‬
‫ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺷﺎﻧﺲ آورده ﻛﻪ ﻧﻜﺸﺘﻨﺶ و ﺣﻜﻢ اﻋﺪام ﺑﻪش ﻧﺪادن‪ .‬اﻳﻦ ﻓﻬﻴﻤﻪاي‬ ‫ﻧﺎدر ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎد از ﺧﻮاب ﭘﺮﻳﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ دﺳﺖ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪ‪ ،‬ﺑﻪﺳﻮي ﻧﺎدر ﺷﺘﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮاب‬
‫ﻛﻪ ﻣﻦ اﻣﺮوز دﻳﺪم‪ ،‬ﻳﻪﺳﺎل ﻫﻢ دوام ﻧﻤﻲآره ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻪ ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎل‪ .‬ﻧﮕﺮان ﺷﻤﺎﻫﺎ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺪي دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬آنﻗﺪر ﺗﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬اﺷﻚ ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ .‬ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر‬
‫ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺳﻮداﺑﻪ ﻳﻪ ﭼﻚ ﻧﺨﻮرده‪ ،‬ﻫﻤﻮن روز اول اﺳﻢ ﻫﻤﻪ رو ﻟﻮ داد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺷﺪه‬ ‫اﺷﻚ ﻣﻲرﻳﺨﺖ و ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﺮﺳﺶ را در واژﮔﺎﻧﻲ ﺑﻴﺮون ﺑﺮﻳﺰد‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻛﻼﻣﻲ راه‬
‫ﺗﻮاب‪ .‬ﻧﻤﺎز ﻣﻲﺧﻮﻧﻪ‪ ،‬ﺣﺴﻴﻨﻴﻪ ﻣﻲره‪ ،‬ﻣﺼﺎﺣﺒﻪي ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻧﻴﺶ ﻫﻢ ﻛﻪ اﻳﻦﺟﺎ ﭘﺨﺶ ﻛﺮدن‪.‬‬ ‫ﺑﻪﺑﻴﺮون ﻧﻤﻲﺟﺴﺖ‪ .‬اﻳﻦﺑﺎر ﺗﺸﻨﺞ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺧﻮاب ﻣﻴﻦ و ﺧﻤﭙﺎره‪ ،‬دﺳﺖﻫﺎ و ﭘﺎﻫﺎي ﺟﺪا از‬
‫ﺑﻪ ﮔﻪﺧﻮردن اﻓﺘﺎده‪ .‬ﭘﺮﺳﻴﺪم ﻛﻪ ﭼﻜﺎرت ﻛﺮدن ﻣﺎدر‪ .‬اﺑﺮوﻫﺎش رو ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ ﺗﻠﻔﻦ‬ ‫ﺑﺪن‪ ،‬ﺳﺮﻫﺎي ﻟﻪﺷﺪه‪ ،‬ﺑﺪنﻫﺎي ﺗﻜﻪﭘﺎرهي آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮن‪ ،‬ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﭘﺎﻳﺶ‬
‫اﺷﺎره ﻛﺮد‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺣﺮفﻫﺎ را ﻫﻢ اﺷﺎرهاي ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺧﻮشﺣﺎل ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻼﻳﻲ ﺳﺮ ﺷﻤﺎﻫﺎ‬ ‫ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ آنﻃﺮفﺗﺮ ﺑﺮ اﻧﺒﻮه ﺟﺴﺪﻫﺎ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬دﺳﺖ ﺑﺮ ﺟﺎي ﺧﺎﻟﻲ ران‬
‫ﻧﻴﻮﻣﺪه‪«.‬‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﺸﺖ ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ و ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ ﻧﻔﺲ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻳﻚ‬
‫دﻧﻴﺎ ﻏﻢ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪاش ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ دﻋﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ و ﺑﻪ اﻃﺮاف اﺗﺎق ﻓﻮت ﻣﻲﻛﺮد‬
‫ﺻﺒﺢﻫﺎ ﻛﻪ از ﺧﻮاب ﭘﺎ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺧﻮدش را در آﻳﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را‬ ‫ﺗﺎ ارواح ﺧﺒﻴﺜﻪ را دور ﻛﻨﺪ و ﺳﻮﺳﻦ از ﺗﺮس ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ و ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ‬
‫ﺑﻲآنﻛﻪ ﺷﺎﻧﻪ زﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻳﻚ ﮔﻞ ﺳﺮ ﭘﺸﺖﺳﺮش ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﺮد و ﻛﺎر ﺧﺎﻧﻪ را ازﺳﺮ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻛﻨﺪهي درﺧﺖ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ از آن ﭘﺲ ﻫﻴﭽﻜﺲ راﺣﺖ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺑﺎﻟﺶ ﻧﺨﻮاﻫﺪ‬
‫ﻛﺎر ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪﻧﻲ ﺑﭽﻪﻫﺎ و ﺧﺎﻧﻪ آراﻣﺸﻲ ﺧﺎص ﺑﻪ او ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ و ذﻫﻨﺶ را آنﭼﻨﺎن‬ ‫ﻧﻬﺎد‪.‬‬
‫ﺑﻪﺧﻮد ﻣﺸﻐﻮل ﻣﻲداﺷﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺑﻪﺧﻮدش ﻧﻴﺎﻧﺪﻳﺸﺪ‪ .‬ﻛﺎر زﻳﺎد و ﻛﻤﺒﻮد ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮاي‬
‫ﺧﻮﻳﺶ‪ ،‬ﺑﻬﺎﻧﻪاي ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ آﻳﻨﻪ ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻨﺪ و ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺒﺎﺷﺪ در آن ﺑﻪﺧﻮدش ﺑﻨﮕﺮد و از‬ ‫ﮔﻠﻨﺎرﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﺳﻮداﺑﻪ ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ او ﻛﻪ ﻣﺪﺗﻲ ﻛﻮﺗﺎه ﭘﺲ از دﺳﺘﮕﻴﺮي‪ ،‬ﺑﺎ‬
‫ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻜﺸﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﺳﭙﺮده ﺑﻮد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ‪،‬‬ ‫دﺧﺘﺮش دﻳﺪار ﺣﻀﻮري داﺷﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺪان روي ﺧﻮﺷﻲ ﺑﺮاي اداﻣﻪي ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺸﺎن ﻧﺪاد و‬
‫دﺳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ،‬اﻧﮕﻴﺰهاي ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺮ ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ ﺷﺎﻧﻪ زﻧﺪ و‬ ‫راﺑﻄﻪاش را ﺑﺎ ﮔﻠﻨﺎرﺧﺎﻧﻢ ﻗﻄﻊ ﻛﺮد‪ .‬از ﻓﻬﻴﻤﻪ اﻣﺎ ﺗﺎ ﻣﺎهﻫﺎ ﺧﺒﺮي ﻧﺒﻮد ﺗﺎ اﻳﻦﻛﻪ ﻳﻚروز از‬
‫ﺗﻚﻣﻮﻫﺎي ﺳﻔﻴﺪ را زﻳﺮ اﻧﺒﻮه ﻣﻮﻫﺎي ﺧﺮﻣﺎﻳﻲ ﭘﻨﻬﺎن ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬او دﻳﮕﺮ ﺗﺎب ﻧﮕﺎه ﺧﻮدش را‬ ‫زﻧﺪان ﺑﺎ ﮔﻠﻨﺎرﺧﺎﻧﻢ ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﭘﺲ از ﺷﺶ ﻣﺎه ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ او وﻋﺪهي دﻳﺪار ﺑﺎ‬
‫ﻧﻴﺰ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ در ﻛﺎر ﻏﺮق ﻣﻲﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪذﻫﻨﺶ ﺧﻄﻮر ﻧﻜﻨﺪ ﻛﻪ او ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ‬ ‫دﺧﺘﺮش را دادﻧﺪ‪ .‬ﻫﻮا ﮔﺮگوﻣﻴﺶ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺠﻴﺪ و ﮔﻠﻨﺎرﺧﺎﻧﻢ راﻫﻲ زﻧﺪان ﺷﺪﻧﺪ و‬
‫ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪﻳﺎد ﻣﻲآورد او دﻳﮕﺮ ﺧﻮدش را دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ!‬ ‫ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ اﺟﺎزهي ﻣﻼﻗﺎت ﻧﺪاﺷﺖ و ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻢ ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ و دﺳﺘﮕﻴﺮي ﺣﻜﻢ‬
‫اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ در اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺧﻮاب ﻋﻤﻴﻖ و ﻃﻮﻻﻧﻲ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ او ﺑﻴﺮون زﻧﺪان ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎدرش ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﮔﻠﻨﺎرﺧﺎﻧﻢ دﺳﺖﭘﺎﭼﻪ‪ ،‬ﻫﻴﺠﺎنزده و‬
‫ﻣﺜﻞ ﺧﻮاب زﻳﺒﺎي ﺧﻔﺘﻪ‪ .‬ﻳﻚ ﻛﺎﺑﻮس ﻣﻪآﻟﻮد ﻛﻪ در آن از زﻧﺪﮔﻲ ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬ ‫اﻓﺴﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﺷﻚ و آه ﮔﻔﺖ‪ » :‬دﺧﺘﺮم دﻳﮕﻪ از ﺑﻴﻦ رﻓﺖ‪ .‬اﮔﻪ ﺑﺪوﻧﻲ؟! ﻣﻮﻫﺎش ﺳﻔﻴﺪ‬
‫ﻇﺎﻫﺮاً ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﻣﺜﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ ﺳﺮ ﻛﺎر ﻣﻲرﻓﺖ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﺎﻧﻪداري و ﺑﭽﻪداري‬ ‫ﺷﺪه‪ .‬زﻳﺮ ﭼﺎدرش ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎش رو دﻳﺪم ﻛﻪ ﺷﻴﺶﻣﺎﻫﻪ ﺳﻔﻴﺪ ﺷﺪه‪ .‬ﻧﻤﻲﺷﺪ ﻫﻢ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﻴﭻﭼﻴﺰ اﻣﺎ دﻳﮕﺮ ﻣﺜﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻓﻀﺎﻳﻲ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﻴﻦ آن دو ﺑﻪوﺟﻮد آﻣﺪه ﺑﻮد‬ ‫درﺳﺖ دﻳﺪش‪ .‬ﻳﻪ ﺷﻴﺸﻪ ﺟﻠﻮي ﻣﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﻳﻪ ﺷﻴﺸﻪ ﺟﻠﻮي اون‪ .‬وﺳﻄﺶ ﻫﻢ ﻳﻪ ﻣﺘﺮي‬
‫ﻛﻪ ﺑﻪآﺳﺎﻧﻲ ﻣﺤﻮ ﻧﻤﻲﮔﺸﺖ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻪﭘﺎي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﻓﺘﺎده‪ ،‬ﺑﺮ دﺳﺖ و ﭘﺎﻳﺶ ﺑﻮﺳﻪ زده و‬ ‫ﻓﺎﺻﻠﻪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﻲزدﻳﻢ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺗﺎزه آوردﻧﺶ اوﻳﻦ‪ .‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺟﺎﻳﻲ‬
‫ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻪ از ﺻﻤﻴﻢ ﻗﻠﺐ ﻛﻪ از ﻧﺎﭼﺎري ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫دﻳﮕﻪ ﺑﻮده و ﻫﻤﻪش ﻫﻢ زﻳﺮ ﺑﺎزﺟﻮﻳﻲ‪ .‬دﻳﮕﻪ ﭼﻴﺰي از ﺑﭽﻪم ﻧﻤﻮﻧﺪه‪ .‬ﺷﺪه ﻳﻪ ﭼﻮﻟﻪي‬
‫ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻢ ﻛﺎر ﻛﻨﺪ و ﻫﻢ ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﻧﺰد ﺧﻮد ﻧﮕﻪدارد‪.‬‬ ‫اﺳﺘﺨﻮن‪ .‬ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎل ﺑﻪش دادن‪ .‬ﻣﮕﻪ ﭼﻴﻜﺎر ﻛﺮده ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎل ﺗﻮي ﻫﻠﻔﺪوﻧﻲ‬

‫‪157‬‬ ‫‪156‬‬
‫اﻧﮕﻴﺰهي ﻣﻬﻢ دﻳﮕﺮ ﻣﻦ از اﻳﻦ ﺳﻔﺮ اﻧﺘﺸﺎر رﻣﺎﻧﻢ ﺑﻮد‪ .‬آﺧﺮ داﺳﺘﺎن زﻧﺪﮔﻲ ﭘﺮﺳﺘﻮ‪،‬‬ ‫ﺟﺪاﻳﻲ از ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﺟﺪاﻳﻲ از ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﺑﻪ او ﻣﻲداد‪ ،‬ﭼﺮا‬
‫داﺳﺘﺎﻧﻲ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ در اﻳﺮان ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﻮد‪ .‬ﻛﻮﺷﻴﺪه ﺑﻮدم ﺑﻪدور از ﺧﻮدﺳﺎﻧﺴﻮري ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ‬ ‫ﻛﻪ ﻗﺎﻧﻮﻧﺎً ﺑﭽﻪﻫﺎ از آن ﭘﺪر ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از آﻧﺎن ﻧﮕﻬﺪاري ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﻛﻪ‬
‫ﺑﻪاﻳﻦ اﻣﻴﺪ ﻛﻪ در آﻳﻨﺪه‪ ،‬در ﮔﻮﺷﻪاي از ﺟﻬﺎن ﺑﻪ ﭼﺎپ رﺳﺪ‪ .‬ﭘﻴﺶ از آﻣﺪن ﺟﻠﻮي‬ ‫ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺧﺮج ﺧﻮدش را ﺑﻪﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻬﺎي اﺟﺎرهي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﻮد و ﺣﻘﻮق‬
‫ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﺑﻲآنﻛﻪ داﺳﺘﺎن را ﭼﺎپ ﻛﻨﻢ ﺻﻔﺤﻪي ﻣﻮﻧﻴﺘﻮر را از ﻧﻈﺮ ﮔﺬراﻧﺪم و ﺑﺎ‬ ‫ﻛﺎرﻫﺎي زﻧﺎﻧﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ‪ .‬آﺧﺮ ﻫﺮ ﻛﺎري را ﺑﻪ زنﻫﺎ ﻧﻤﻲدادﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﺳﺮﺧﻮرده‪ ،‬ﺳﺮاﺳﺮ آن را ﺳﺎﻧﺴﻮر ﺷﺪه ﻳﺎﻓﺘﻢ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﺑﻪ‬ ‫ﺷﺮاﻳﻂ ﺣﻘﻴﺮ زﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬او را ﺑﺮ آن داﺷﺖ ﺗﺎ ﭘﻮزش ﻫﻤﺴﺮ را ﺑﭙﺬﻳﺮد و زﻧﺪﮔﻲ را ﺑﺎ او‬
‫اﻧﺪازهي ﻛﺎﻓﻲ واجﻫﺎ و واژهﻫﺎ را اﻟﻚ ﻛﺮدهام‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﺎﻧﺴﻮرﭼﻲ ﭼﻪ ﻧﻴﺎزي ﺑﻮد؟ ﮔﻮﻳﺎ‬ ‫اداﻣﻪ دﻫﺪ‪ .‬در درون اﻣﺎ ﻫﻴﭻﮔﺎه ﺑﺎ او ﻳﻚدل ﻧﺸﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﺣﺬف ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﺣﺎل آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻤﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ‬
‫ﻛﻪ از اﻳﻦ رﻣﺎن‪ ،‬ﭘﺲ از ﺳﺎﻧﺴﻮر‪ ،‬داﺳﺘﺎن ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ و ﻋﺸﻖ و زﻳﺒﺎﻳﻲ‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺎ ﭼﻪ اﻧﮕﻴﺰهاي رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‪ ،‬ﺗﻈﺎﻫﺮﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ﺑﺎ ﭼﻪ اﻧﮕﻴﺰهاي ﺷﻌﺎر ﻣﻲدادﻧﺪ! ﻛﺎش‬
‫اﻟﻚ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻪ! ﻫﻴﭻ ﺑﺮﺟﺎي ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬آﺧﺮ زﺷﺘﻲﻫﺎ ﻫﻢ ﺣﺬف ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬زﺷﺘﻲﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ ﺣﺮف زد‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎري از ﺳﻮءﺗﻔﺎﻫﻢﻫﺎ ﺣﻞ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻧﻪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﻌﺎر و‬
‫ﮔﺮﻳﺒﺎن ﺧﻮد ﺳﺎﻧﺴﻮرﭼﻲ را ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻲﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻌﺎر آﺧﺮ ﻣﮕﺮ ﭼﻴﺰي ﺣﻞ ﻣﻲﺷﻮد؟‬
‫ﺷﻬﺮزاد ﻗﺼﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﺧﻮدش و زﻧﺎن ﻛﺸﻮرش زﻧﺪه ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن ﻣﻌﺎﺻﺮ در‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮوم و ﺣﺮﻓﻢ را ﺑﻪﮔﻮش ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ‪ .‬ﺑﺮوم در ﻛﻨﺎر ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺑﻪﺳﺨﻦ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ‬
‫وﻃﻦ ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﺮاي زﻧﺪه ﻧﮕﺎهداﺷﺘﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻛﺸﻮر ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ و ﻛﺸﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ آﻳﺎ‬ ‫ﻛﻪ در وﻃﻨﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻇﺮه ﻧﻤﻲﻧﺸﻴﻨﻨﺪ و از اﻳﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ وﺣﺸﺖ دارﻧﺪ‪.‬‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﻳﻚ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﺑﺎ ﻧﻮﺷﺘﻨﺶ ﮔﺮه ﻧﺨﻮرده اﺳﺖ؟ آﻳﺎ ﻗﻄﻊ ﻧﮕﺎرش ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻣﺮگ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮوم و ﺗﺼﻮﻳﺮي ﻧﻴﺰ از ﻧﻮﻳﺴﻨﺪهاي ﺑﺪﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ وﺟﻮد ﺧﻮدﻛﺎﻣﮕﻲ ﻣﺴﻠﻂ در‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻧﻴﺴﺖ؟ ﻗﻠﻢ در دﺳﺖ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ زﻧﺪهﺑﻮدن در ﻟﺤﻈﻪي ﺣﺎل اﺳﺖ و ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﺟﺎﻣﻌﻪ‪ ،‬ﻫﻨﻮز در آن ﻛﺸﻮر ﻣﺎﻧﺪه و ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎري از ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻳﻢ ﭼﺎپ ﻧﻤﻲﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫ﻗﻠﻢ آﻳﻨﺪهاش را ﺑﺎ ﻣﺮگ و ﻧﻴﺴﺘﻲ رﻗﻢ ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬وﻟﻲ آﻳﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪهاي ﻛﻪ ﻗﻠﻤﺶ را ﺑﺸﻜﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﺼﺎﺣﺒﻪﻫﺎﻳﻢ را ﭼﺎپ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﺑﻌﻀﻲ از داﺳﺘﺎنﻫﺎي از ﺻﺎﻓﻲ رد ﺷﺪه را‪.‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ و زﻧﺪﮔﻲ ﺟﺎري را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ زﻧﺪهﺑﻮدﻧﻲ ﻣﺠﺎزي ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ؟‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮوم و ﭘﺎي ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻬﺎﺟﺮان و ﻓﺮارﻳﺎﻧﻲ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺳﺎلﻫﺎﺳﺖ ﺧﺎك وﻃﻦ را‬
‫داﺳﺘﺎن را‪ ،‬ﺣﺎﺻﻞ ﺗﻼش ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻢ را روي ﻳﻚ دﻳﺴﻜﺖ ﻛﻮﭼﻚ ذﺧﻴﺮه ﻛﺮدم و ﺑﺎ ﺧﻮد‬ ‫ﺑﻪاﺟﺒﺎر ﺗﺮك ﻛﺮده و ﺑﺴﻴﺎري ﻫﻨﻮز ﭼﺸﻢ اﻣﻴﺪ ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ دوﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﻛﺴﻲ اﻣﺎ اﻧﮕﻴﺰهي‬
‫ﺑﻪ آﻟﻤﺎن ﺑﺮدم ﺗﺎ در اروﭘﺎ ﺑﻪ ﭼﺎپ ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ‪ .‬ﭘﻴﺶ از ﺳﻔﺮ ﺳﺮي ﺑﻪ ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ زدم‪ .‬ﺑﺮاي‬ ‫آﻣﺪن ﻣﺮا ﻧﭙﺮﺳﻴﺪ! ﺷﻌﺎر ﺑﻮد و ﺷﻌﺎر! و ﺻﺪاي ﻣﺎ در ﻃﻨﻴﻦ ﻛﻴﻨﻪي ﺗﻠﺦ ﻏﺮﺑﺖ ﮔﻢ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ و ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﺮا رﻓﺘﻢ‪ .‬ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﺑﺪون دﻳﺪن ﺧﺎﻧﻪي‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ و ﻧﻴﺰ ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻈﺎﻫﺮات ﺑﺨﺸﻲ از‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن‪ ،‬رﻣﺎن ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎﻧﻪاي را ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ در آن ﻣﺮد‪ ،‬ﻣﺰار ﻣﺘﺮوك او و‬ ‫اﭘﻮزﻳﺴﻴﻮن اﻳﺮاﻧﻲ ﺧﺎرج از ﻛﺸﻮر‪ ،‬آنﭼﻨﺎن اوﺟﻲ داﺷﺖ ﻛﻪ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲﻫﺎ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ‬
‫ﺧﺎﻧﻪاي را ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از آن ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬در ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎ ﻳﻚﺑﺎر ﺣﺎل ﻣﺮا‬ ‫ﻣﺎ را ﻣﺴﺌﻮل آوارﮔﻲ ﺧﻮد ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ و ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺮﻛﺖ ﻣﺎ در اﻳﻦ ﻛﻨﻔﺮاﻧﺲ را‪ ،‬ﺗﺎﺋﻴﺪ‬
‫ﻧﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ اﻋﺪام ﻓﺮﻫﺎد را ﺗﺤﻤﻞ ﻛﺮدم‪ .‬اﻧﮕﺎرﻧﻪاﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻣﺎ ﻣﺜﻼً ﻓﺎﻣﻴﻞ‬ ‫رژﻳﻢ ﺧﻮدﻛﺎﻣﻪ ﻣﻲاﻧﮕﺎﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﺑﻴﻦ ﮔﺮوه اﭘﻮزﻳﺴﻴﻮن اﻳﺮاﻧﻲ داﺧﻞ و ﺧﺎرج از ﻛﺸﻮر‬
‫ﺑﻮدﻳﻢ و ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻳﻚﺑﺎر ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن آﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﻣﻮال ﻫﻤﺴﺮ ﺳﺎﺑﻘﺶ ﺳﺮي‬ ‫ﺻﻮرت ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ و ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻟﺬت ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﺘﻴﺰ ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ و ﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ ﻫﻤﺎن‬
‫ﺑﺰﻧﺪ و ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬ﻣﺎدر ﻓﺮﻫﺎد و ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ ﺳﭙﺮده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪاران ﺧﻮدﻛﺎﻣﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺲ‪.‬‬
‫وﺻﻴﺖﻧﺎﻣﻪي ﻓﺮﻫﺎد را ﻧﺸﺎﻧﺶ دادم‪ .‬ﭼﻴﺰي ﺑﻪ او ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﭼﻬﺮه درﻫﻢ ﻛﺸﻴﺪ و رﻓﺖ‪.‬‬

‫‪159‬‬ ‫‪158‬‬
‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮوم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎﻧﻪ را ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ ﺷﺪه‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﺮ‬
‫ﻛﻨﺪهي درﺧﺖ ﺑِﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ و ﭘﺲ از ﺳﺎﻟﻴﺎن دراز‪ ،‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺪرود ﮔﻮﻳﻢ‪ .‬از ﻛﻨﺎر‬
‫ﻛُﻨﺪه‪ ،‬ﻧﻬﺎﻟﻲ روﺋﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻬﺎل را ﺑﻮﺋﻴﺪم‪ ،‬ﺑﻮﺳﻴﺪم و ﭼﻮن دوﺳﺘﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲ در آﻏﻮش‬
‫ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﺣﺪس زدم ﻛﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻲ ﺷﮕﻔﺖزده ﻣﺮا ﻣﻲﭘﺎﻳﺪ‪ .‬دﻳﻮاﻧﻪاي از ﺧﺎﻧﻪي آﻧﺎن دﻳﺪن‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬دﻳﻮاﻧﻪاي ﻛﻪ ﺟﺎن درﺧﺖ را ﻣﻲدﻳﺪ و روح را در ﺑﻮﺳﻪاي ﻣﻲﭼﺸﻴﺪ‪ .‬ﻧﺎدر ﺑﺎ ﻋﺼﺎ و‬
‫آبﭘﺎش آﻫﺴﺘﻪ آﻣﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﺑﺮ ﻛُﻨﺪه ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺑﻲآنﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻪ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﮕﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ دوﺑﺎره روﺋﻴﺪه و ﺳﺮﺑﺮآورده و اﻳﻦﺑﺎر ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺒﺰ ﻣﻲﻣﻮﻧﻪ‪ «.‬ﺳﺮﺷﺎر‬
‫از ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﻧﻬﺎل ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ و اداﻣﻪ داد‪ » :‬ﺧﻮدم ﻣﻮاﻇﺒﺶ ﻫﺴﺘﻢ‪ «.‬ﭘﺎي ﻧﻬﺎل و ﮔﻞﻫﺎﻳﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺑﺮ ﻣﺰار و دورادور ﻛُﻨﺪه ﻛﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬آب ﭘﺎﺷﻴﺪ و آﻫﺴﺘﻪ دور ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ازدواج ﻛﺮده ﺑﻮد و ﻛﻤﺎﺑﻴﺶ زﻧﺪﮔﻲاي ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎدرش ﻣﻲﮔﺬراﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن‬
‫روي ﺗﺸﻜﭽﻪاي ﻛﻮﭼﻚ در ﮔﻮﺷﻪي اﺗﺎق ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻗﻨﺪ را در ﭼﺎي اﺳﺘﻜﺎن ﻛﻤﺮﺑﺎرﻳﻚ‬
‫ﻓﺮو ﻛﺮد و در دﻫﺎن ﮔﺬاﺷﺖ و ﭼﺎي داغ را ﺑﺎ ﻫﻮرت ﺑﻠﻨﺪي ﺳﺮﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﭘﻴﺎﻣﻲ‪ ،‬ﭼﻴﺰي ﺑﺮاي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺪارﻳﻦ؟«‬
‫ﺳﻨﺒﻞ رﻓﺖ و ﺑﺎ ﻳﻚ آﻳﻨﻪي ﺑﺰرگ ﻗﺪي آﻣﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن آﻳﻨﻪاي ﻛﻪ ﺑﻪﻗﻮل ﭘﺮﺳﺘﻮ از ﻋﻬﺪ‬
‫دﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻪﻳﺎدﮔﺎر ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﭼﻴﺰي ﻛﻮﭼﻴﻚﺗﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻦ‪ .‬آﺧﻪ ﻣﻦ اﻳﻦرو‬
‫روز ﺗﻮﻟﺪ ﺳﻲﺳﺎﻟﮕﻲاش ﺻﺒﺢ زود از ﺧﻮاب ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻫﻨﻮز ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و‬
‫ﭼﻪﺟﻮري ﺗﺎ آﻟﻤﺎن ﺑﺒﺮم؟«‬
‫ﻣﺠﻴﺪ ﺧﺮﺧﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﻴﺶ از آنﻛﻪ دﺳﺖ و روﻳﺶ را ﺑﺸﻮﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻮدش در آﻳﻨﻪ‬
‫ﭼﺎيام را ﺗﻠﺦ ﺳﺮﻛﺸﻴﺪم و رﻓﺘﻢ‪ .‬ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم ﻛﻪ اﻳﻦ آﻳﻨﻪي ﻳﻚﻣﺘﺮ و ﺧﺮدهاي را‬
‫ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮابآﻟﻮد و ﻣﻮﻫﺎي درﻫﻢﺑﺮﻫﻤﻲ ﻛﻪ ﺗﻚوﺗﻮك ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻲزد‪.‬‬
‫ﭼﻪﻃﻮري ﺗﺎ ﺗﻬﺮان ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ‪ .‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺑﺮم‪ .‬آﺧﺮ اﻳﻦ ﻫﻢ ﺷﺪ ﻫﺪﻳﻪ؟ ﻫﺪﻳﻪ‬
‫ﺳﻲﺳﺎﻟﻪ و ﻫﻴﭻ و ﭘﻮچ‪ .‬ﭼﻪ اﺣﺴﺎس ﺗﻠﺨﻲ! ﻗﻠﺒﺶ ﺗﻴﺮ ﻛﺸﻴﺪ و ﺳﺮش ﮔﻴﺞ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻛﻪ ﭼﻪ ﻋﺮض ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﺎدﮔﺎر ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻛﻪ ﺑﻪ دﺧﺘﺮش ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﮔﻞﺑﻮﺗﻪﻫﺎي ﻗﺎب‬
‫ﺻﻮرﺗﺶ را ﺷﺴﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ در ﭼﺸﻤﺎن ﺗﺎرش از ﭘﺸﺖ ﻻﻳﻪﻫﺎي اﺷﻚ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮد‬
‫ﻛﻬﻨﻪي آﻳﻨﻪ دﺳﺘﻲ ﻛﺸﻴﺪم و ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﻫﺮﻃﻮر ﺷﺪه‪ ،‬آن را ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻳﺎد ﻛﺮد ﻛﻪ از ﻫﻤﺎن روز ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲاش ﻫﺪف ﺑﺨﺸﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ‪.‬‬
‫ﺳﻨﺖ ﺟﺎري ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را راﺿﻲ ﻧﻜﺮد‪ .‬او ﺑﻪدﻧﺒﺎل ﭼﻴﺰي دﻳﮕﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﻧﻪ از ﺑﻴﺮون‬
‫ﻛﻪ از درون ﺑﺠﻮﺷﺪ‪ .‬ﻳﺎ ﺗﻠﻔﻴﻘﻲ از اﻳﻦ دو‪ .‬ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺣﺘﻲ در ﺳﻨﺖ ﻧﻴﺰ ارزﻧﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻧﻪ‬
‫ﺑﺮاي زﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺎدر اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ وﻇﻴﻔﻪي اﺻﻠﻲ اﻳﻦ زن ﻣﺎدري اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲ‬
‫زن ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﺑﻪ داﻧﺴﺘﻦ ﻋﻼﻳﻖ ﻳﻚ ﻣﺎدر ﻋﻼﻗﻪاي ﻧﺸﺎن ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ .‬ﺳﻨﺖ ﻫﻤﻪ‬
‫ﭼﻴﺰ را از ﭘﻴﺶ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ و در آﻣﻮزش اﻳﻦ ﭘﻴﺸﻴﻨﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻛﻮﺷﻴﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻬﺸﺖ زﻳﺮ ﭘﺎي‬

‫‪161‬‬ ‫‪160‬‬
‫ﺑﺮ ﻫﻔﺖﺳﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﻜﻪ و ﺳﻔﺮه و ﺳﻴﻨﻲ ﻫﻔﺖﺗﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬زﻫﺮﺧﻨﺪي زد‪ .‬روﻣﻴﺰي را از‬ ‫ﻣﺎدران اﺳﺖ و زﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪوﻇﻴﻔﻪي اﺻﻠﻲ ﺧﻮد‪ ،‬ﻣﺎدري و ﻫﻤﺴﺮي‪ ،‬ارج ﻻزم را ﻧﻨﻬﺪ‪،‬‬
‫زﻳﺮ ﻫﻔﺖﺳﻴﻦ ﻛﺸﻴﺪ و رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﭽﻮ ﺣﻮا ﻻﻳﻖ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬او را از ﺑﺮزخ زﻣﻴﻨﻲ ﻧﻴﺰ ﺧﻮاﻫﻨﺪ راﻧﺪ!‬
‫ﺑﺎرﻫﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺸﻦ ﻧﺮود‪ ،‬اﻣﺎ دلﺗﻨﮕﻲ و اﺣﺴﺎس ﻏﺮﺑﺖ او را دﻳﮕﺮﺑﺎر‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ در زﻣﺎﻧﻪي ﭘﺮﺗﻼﻃﻤﻲ ﻣﻲزﻳﺴﺖ‪ .‬اﻣﻮاج ﻣﺪرﻧﻴﺴﻢ ﺑﺮ اﻗﻴﺎﻧﻮس ﻛﻬﻦ ﺳﻨﺖ‬
‫ﺑﻪﺳﻮي ﻫﻢوﻃﻨﺎﻧﺶ ﻣﻲﻛﺸﺎﻧﺪ‪ .‬ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺧﺎك ﮔﺮم‪ ،‬ﻳﺎد ﻏﻨﭽﻪﻫﺎي ﺑﻨﻔﺸﻪ ﻛﻪ ﺑﺎﻏﭽﻪي‬ ‫ﻣﻲﻟﻐﺰﻳﺪ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻋﻤﺮي در اﻳﻦ اﻗﻴﺎﻧﻮس ﭘﺮﺳﻪ زده ﺑﻮد‪ .‬آﻳﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ اﻣﻮاج‬
‫ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺎ ﺑﺮگﻫﺎي ﻣﺨﻤﻠﻲﺷﺎن زﻳﻨﺖ ﻣﻲدادﻧﺪ‪ ،‬ﻋﻄﺮ ﻧﻢ ﺑﺎران ﺑﺮ ﮔﻠﺒﺮگﻫﺎي ﻳﺎس و‬ ‫ﺑﻴﺎراﻣﺪ و آزادي را ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺟﺴﻢ و رواﻧﺶ ﺣﺲ ﻛﻨﺪ؟ آزادي از ﻫﻤﻪي ﺑﻨﺪﻫﺎ‪ ،‬از اﻋﻤﺎق و‬
‫ﺷﺎﺧﻪي ﻧﺎزك ﺗﺎﻛﻲ ﻛﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ ﭘﺸﺖﺑﺎم ﻣﻲﺳﺎﻳﻴﺪ‪ ،‬ﻧﻮروز ﺑﻪ اوج ﺧﻮد ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﺗﺎرﻳﻜﻲ اﻗﻴﺎﻧﻮس و ﻗﻮاﻧﻴﻦ ﻛﻬﻨﺶ‪.‬‬
‫ﻣﻲرﻓﺖ ﺗﺎ ﺣﺴﺮﺗﺶ را در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺟﺎي ﺑﮕﺬارد و ﺑﻪﻫﻤﺮاه دﻳﮕﺮ ﻫﻤﻮﻃﻨﺎن‪ ،‬ﻏﺮﻳﺐﺗﺮﻳﻦ روز‬ ‫اﻣﻮاج آزاداﻧﻪ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ اﻗﻴﺎﻧﻮس ﻣﻲﻟﻐﺰﻳﺪﻧﺪ‪ .‬آزاداﻧﻪ؟ آﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮن ﻃﺒﻴﻌﺖ آﻧﺎن را ﺑﻪ ﺗﻜﺎﭘﻮ‬
‫ﺳﺎﻟﺸﺎن را در ﺟﺸﻨﻲ ﻏﺮﻳﺒﺎﻧﻪ ﺟﺸﻦ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬ ‫واﻧﻤﻲداﺷﺖ؟ آﻳﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ اﻣﻮاج ﺑﺎز در ﺑﻨﺪ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻲ دﻳﮕﺮي ﻓﺮو ﻧﻤﻲرﻓﺖ؟ درك‬
‫ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺧﻔﻪاش ﻣﻲﻛﺮد و ﻣﺜﻞ ﭘﻨﺠﻪاي ﺑﺮ ﻗﻠﺐ زﺧﻤﻲاش ﭼﻨﮓ ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻮي‬ ‫او از آزادي آﻳﺎ‪ ،‬درﻛﻲ ﻓﺮازﻣﻴﻨﻲ ﻧﺒﻮد؟ درﻛﻲ آﺳﻤﺎﻧﻲ‪ ،‬روﺣﺎﻧﻲ و ﻏﻴﺮﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﻲ‬
‫ﺟﻤﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺣﺴﺎس ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﺎزه ﺑﻪﻋﻤﻖ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲاش ﭘﻲ ﺑﺮد‪ .‬آﻧﺎﻧﻲ را ﻛﻪ‬ ‫ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ؟ اﻳﻦ اﻓﻜﺎر ﭼﻮن ﺧﻮره ﺟﺴﻢ و روﺣﺶ را ﻣﻲآزرد و از ﺧﻮد‪ ،‬از‬
‫دﺳﺘﻪدﺳﺘﻪ اﻃﺮاف ﻣﻴﺰﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ و ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺗﻲ ﭘﻨﻬﺎن‬ ‫ﺳﺮﮔﺸﺘﮕﻲ ﺧﻮد‪ ،‬رﻧﮓ ﺷﺮم ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪاش ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻛﻼﻓﻪاش ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ از‬
‫ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ و دﻟﺶ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ او ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ و ﺟﺰﺋﻲ از آﻧﺎن ﺑﻮد‪ .‬اﻧﺴﺎنﻫﺎﻳﻲ ﺷﺎد ﻛﻪ‬ ‫ﺧﻮدش ﻣﻲﮔﺮﻳﺨﺖ ﺗﺎ از ﻫﺠﻮم اﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ ﺑﺮﻫﺪ‪ .‬ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺖ زﻣﺎن ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‬
‫ﻫﻤﻮاره ﻓﺮد ﻳﺎ اﻓﺮادي را در ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻳﺎﻓﺘﻨﺪ و ﺗﻨﻬﺎﻳﻲﺷﺎن را ﺑﻪﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﻣﻲﺳﭙﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫و اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻋﻤﺮي از ﺧﻮد ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻴﺮه ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺎل دﺳﺖﻧﻴﺎﻓﺘﻨﻲ و آﻳﻨﺪه‬
‫ﻗﺪمﻫﺎﻳﻲ ﻧﺎﻣﺼﻤﻢ ﺑﻪﻃﺮف ﺟﻤﻌﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ رﻓﺖ‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ را ﺑﺎز‬ ‫ﺗﺎر ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺰرگ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ و او ﺳﻮﻣﻴﻦ دﻫﻪي زﻧﺪﮔﻲ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﺑﺎز ﺣﺲ ﻛﺮد ﻛﻪ از آﻧﺎن ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬در ژرﻓﻨﺎي وﺟﻮدش ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ‬ ‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺨﭽﻪي دهﺳﺎﻟﻪي آن ﺑﻨﮕﺮد‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ﺗﺎ ﻧﺒﻴﻨﺪ وﻟﻲ ده ﺳﺎل‪،‬‬
‫اﺣﺴﺎس ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﺗﺴﻼﻳﺶ ﮔﻮﻳﻲ آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ‪ ،‬ﺑﻪﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺑﻪ آﻧﺎن ﻛﻪ در ﺟﻤﻊ‬ ‫ﺧﺎﻟﻲﺗﺮ از ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ ﺑﺮ ﭘﺮدهي ﺗﺎرﻳﻚ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺖ‪ .‬از زﻧﺪﮔﻲ ﭼﻪ دﻳﺪه ﺑﻮد؟‬
‫و ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻪ او ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬دوﺳﺘﺎﻧﻲ دارد و ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ و ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ از‬ ‫ﺧﻮدش را ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد؟ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻋﻼﻳﻘﺶ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﭼﻪ رواﺑﻄﻲ را ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدﻫﺪ؟‬
‫ﺳﻮزش ﻧﮕﺎه دﻳﮕﺮان رﻫﺎ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﻮزﻳﻚ ﺑﻠﻨﺪ و ﺷﺎد او را ﺑﻪﺧﻮد ﻛﺸﺎﻧﺪ‪ ،‬در ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﺳﺎﻟﻦ‬ ‫ﺳﺮﺷﺖ ﺗﺸﻨﻪاش آﻳﺎ در اﻳﻦ ده ﺳﺎﻟﻪ از ﭼﻪ آﺑﻲ ﻧﻮﺷﻴﺪه اﺳﺖ؟ آب زﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺑﺨﺶ‬
‫و ﺟﻤﻌﻲ ﻛﻪ ﺣﺎل ﺗﻚﺗﻚ ﻳﺎ دوﺑﻪدو ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ‪ ،‬ﺟﻮ ﺧﺸﻚ و ﺳﺮد ﻫﻢﺻﺤﺒﺘﻲﻫﺎ را‬ ‫و روح آﻓﺮﻳﻦ و ﻳﺎ آﺑﻲ راﻛﺪ؟ ﭼﺸﻢﻫﺎ را ﮔﺸﻮد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﺮﻳﺨﺖ‪ ،‬از ﺧﻮد ﻣﻲﮔﺮﻳﺨﺖ و‬
‫ﺑﻪﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﺳﭙﺮد‪ .‬در ﺧﻮد ﻓﺮورﻓﺖ‪ ،‬ﻏﻢ و ﺗﻨﻬﺎﻳﻲاش را ﺑﺎ ﻫﺎرﻣﻮﻧﻲ ﺷﺎد ﻣﻮزﻳﻚ‪ ‬آﺷﻨﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﭘﻨﺎه ﻣﻲﺑﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ازﺧﻮدﮔﺮﻳﺨﺘﮕﺎن‪.‬‬
‫ﺑﻴﺮون رﻳﺨﺖ و روﺣﺶ را ﺻﻴﻘﻞ داد‪ .‬او دﻳﮕﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﻮد‪ ،‬در ﺣﺮﻛﺎﺗﻲ ﻣﻮزون ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻋﺮﻗﻲ ﺳﺮد ﺑﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻴﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺳﻴﮕﺎري روﺷﻦ ﻛﺮد و ﭘﻜﻲ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻪ آن زد‪ .‬دودش‬
‫ﻣﺠﻴﺪ رﻗﺺ را ﻣﺨﺘﺺ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺖ و ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ ﺑﺰرگﺗﺮ ﻫﺎ ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬آﻧﺎن‬ ‫را ﺣﻠﻘﻪﺣﻠﻘﻪ ﺑﻪﻳﺎد ﺳﺎلﻫﺎي دور ﺑﻴﺮون داد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﻣﺜﻞ ﻫﺮ ﻧﻮروز ﺑﺎ ﺑﻐﻀﻲ ﻓﺮوﺧﻮرده ﭘﺎي‬
‫را ﺑﻪﭼﺸﻢ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬رﻗﺺ از ﻧﻈﺮ او ﺣﺮﻛﺎﺗﻲ ﻣﺼﻨﻮﻋﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﺳﻔﺮهي ﻫﻔﺖﺳﻴﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻛﺘﺎب ﺣﺎﻓﻆ را ﮔﺸﻮد و ﺧﻮاﻧﺪ‪ » :‬ﻣﮋده اي دل ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺤﺎ‬
‫دﻳﮕﺮان ﺑﺮوز ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬رﻗﺺ را ﻋﺸﻮهﮔﺮياي ﺟﻨﺴﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻤﻲﺷﻤﺮد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﻦ اﻧﻮاع‬ ‫ﻧﻔﺴﻲ ﻣﻲآﻳﺪ ‪ «...‬ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﻛﺘﺎب را دوﺑﺎره ﻛﻨﺎر آﻳﻨﻪي ﻫﻔﺖﺳﻴﻦ ﺟﺎي داد‪ .‬ﺳﭙﺲ‬

‫‪163‬‬ ‫‪162‬‬
‫ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺧﻮﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻴﻨﻲژوپ ﭘﻮﺷﻴﺪي‪ ،‬ﺑﺎزوﻫﺎﺗﻮ اﻧﺪاﺧﺘﻲ ﺑﻴﺮون و ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺧﻮش ﻣﻲﮔﺬروﻧﻲ‪«.‬‬ ‫رﻗﺺ ﺗﻤﺎﻳﺰ ﻗﺎﺋﻞ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬رﻗﺺ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ را در ﻛﻨﺎر رﻗﺺ ﺷﻜﻢ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪﻃﻮر‬
‫ﺻﺪاﻫﺎ ﺑﺎ ﻟﺤﻦﻫﺎي ﻃﻌﻨﻪآﻣﻴﺰ در ﮔﻮﺷﺶ زﻧﮓ ﻣﻲزد‪ .‬ﺣﺎﻟﺖ ﻧﮕﺎﻫﺸﺎن روي ﻗﻠﺒﺶ‬ ‫ﻛﻠﻲ‪ ،‬رﻗﺺ را در ﻛﻨﺎر دﻟﺒﺮيﻫﺎي ﺟﻨﺴﻲ ﻗﺮار ﻣﻲداد‪.‬‬
‫ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﺎ ﺧﻮد آرزو ﻛﺮد ﻛﻪ ﻛﺎش ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺳﻲ ﻛﻬﻨﻪ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ ،‬آنﮔﻮﻧﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻛﻤﻲ‬ ‫ﺟﺸﻦ ﻧﻮروز ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻮد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ دﻳﺮوز ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﭼﻪ ﺷﻮر و ﺷﻮﻗﻲ ﻟﺒﺎﺳﻲ‬
‫ﺧﻮش ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ و ﻳﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺣﺎﻟﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫زﻳﺒﺎ دوﺧﺖ و ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ آزاده و ﭘﻴﺎم ﺑﻪ ﺟﺸﻦ ﺳﺎل ﻧﻮ رﻓﺖ و ﺑﺎ ﭼﻪ ﺳﺮﺧﻮردﮔﻲ ﺑﺎز ﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻪﺧﻮدش ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺑﻪﻫﻴﭻ ﺟﺸﻨﻲ ﻧﺨﻮاﻫﺪ رﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ آﺧﺮ اﻳﻦ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻳﻦ ﺷﺐ‬ ‫اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﮕﺮ رﺳﻢ ﻧﺒﻮده ﻛﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﻪﻫﻨﮕﺎم ﺳﺎلﺗﺤﻮﻳﻞ ﻟﺒﺎس زﻳﺒﺎ و ﻧﻮ ﺑﭙﻮﺷﻨﺪ و‬
‫ﺳﺎل را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﭘﺸﺖﺳﺮ ﺑﮕﺬارد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﻓﺖ ﺗﺎ در ﺟﺸﻨﻲ ﻫﻤﮕﺎﻧﻲ‪،‬‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﺮاي ﺗﻮﻟﺪي دﻳﮕﺮ آﻣﺎده ﻛﻨﻨﺪ؟ اﮔﺮ ﻧﺘﻮاﻧﻴﻢ ﻇﺎﻫﺮي ﻧﻮ را ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ‬
‫ﺗﻮﻟﺪ ﺳﻲﺳﺎﻟﮕﻲاش را ﺑﻪﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﺑﺴﭙﺎرد‪.‬‬ ‫دﮔﺮﮔﻮﻧﻲ و ﺗﻮﻟﺪي دروﻧﻲ را ﺧﻮاﻫﺎﻧﻴﻢ؟ ﺑﺎ ﭘﻴﺶداوريﻫﺎي زﻣﺴﺘﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﻮاز ﺑﻬﺎر‬
‫ﻣﻲروﻳﻢ و ﻫﺮ ﺗﺤﻮﻟﻲ را در ﻧﻄﻔﻪ ﺧﻔﻪ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪي زورﻛﻲ ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﻲﻧﺸﺎﻧﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎ‬
‫روزﻫﺎ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬روزﻫﺎ ﻣﻲﮔﺬﺷﺘﻨﺪ و ﻫﺮ روز ﭘﺮدهاي ﺗﺎر ﺑﺮ ﻗﻠﺒﺶ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﮔﺬﺷﺖ‬ ‫ﺧﻮشروﻳﻲ ﺑﻪ دوﺳﺖ و ﻧﺎدوﺳﺖ ﻧﻮروز را ﺗﺒﺮﻳﻚ ﻣﻲﮔﻮﺋﻴﻢ و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﻢ‬
‫زﻣﺎن ﺑﻪﻳﺎدش ﻣﻲآورد ﻛﻪ او در ﻫﻤﺎن ﺟﺎي روز ﭘﻴﺶ اﻳﺴﺘﺎده اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﮔﻮﺷﻪاي از‬ ‫ﻛﻪ ﺧﻮب ﻳﻚ ﻣﺎچ و ﺑﻮﺳﻪي ﻣﻮﻗﻊ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺳﺎل ﭼﻴﺰي از ﻛﺴﻲ ﻛﻢ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ‬
‫اﻓﻜﺎرش را ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﻲراﻧﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ او را درك ﻣﻲﻛﺮد؟ اﺣﺴﺎﺳﺎت او ﺧﻴﺎﻻﺗﻲ ﺑﻴﺶ ﺑﻪﻧﻈﺮ‬ ‫ﻳﻚدﻓﻌﻪ اﺳﺖ دﻳﮕﺮ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻛﻢ ﻛﻨﺪ و ﺑﻪﺑﻌﻀﻲﻫﺎ ﻧﻮروز را ﻫﻢ ﻧﺘﻮان ﺗﺒﺮﻳﻚ‬
‫ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪﻧﺪ و او ﺑﺎﻳﺪ در واﻗﻌﻴﺖ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﻴﺎن اﻳﻦ اﻓﻜﺎر ﺷﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﺟﺰ ﺗﻤﺴﺨﺮ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻓﻜﺮش ﭘﻴﺶ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﮔﻔﺖ ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ در ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬در ﺳﺎلﻫﺎي‬
‫ﻧﻤﻲداﺷﺖ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪﻗﺪري از دﻧﻴﺎي ﻣﺎدر دور ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺗﻮان درك ﻣﺎدر را داﺷﺘﻨﺪ‬ ‫ﻧﺨﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ آﻟﻤﺎن آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﻴﺶ از ﻋﻴﺪ ﻣﺠﻴﺪ آﺟﻴﻞ و ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻣﻲﺧﺮﻳﺪ و از ﺳﻨﺖ‬
‫و ﻧﻪ از ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ ﭼﻴﺰي ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ‪ .‬دﻧﻴﺎي ﻣﺎدر دﻧﻴﺎﻳﻲ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ رﻳﺸﻪ در اﻋﺪام‪،‬‬ ‫ﻋﻴﺪ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻪ دﻳﺪ و ﺑﺎزدﻳﺪ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ داﺷﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ اﻣﺎ ﺑﻪدﻳﺪن آﻧﺎن ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪﺑﺎري‬
‫زﻧﺪان‪ ،‬ﻓﺮار و ﻓﻀﺎي ﺗﻠﺨﻲ داﺷﺖ ﻛﻪ آﻧﺎن را ﻣﻲرﻣﺎﻧﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ اﺳﻢ اﻳﺮان ﻛﻪ ﻣﻲآﻣﺪ‪،‬‬ ‫ﻛﻪ آﻧﺎن ﺑﻪ دﻳﺪار دوﺳﺘﺎن رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻏﻠﺐ ﺑﻪ دﻳﺪارﻫﺎي ﻳﻚﻃﺮﻓﻪ ﺧﺘﻢ ﺷﺪ‪ .‬دﻳﺪارﻫﺎي‬
‫ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﺮداﻧﻲ ﺑﺎ ﻋﻤﺎﻣﻪ و زﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺳﻨﮕﺴﺎر ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺸﺎن ﺗﺮﺳﻴﻢ‬ ‫اﻳﺮاﻧﻴﺎن در ﻧﻮروز ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺎﻣﻴﻠﻲ ﺑﻮد و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻓﺎﻣﻴﻠﻲ در ﺷﻬﺮﺷﺎن ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻏﻠﺐ ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﻣﻲﮔﺸﺖ و از ﺷﻨﻴﺪن ﻧﺎم وﻃﻦِ واﻟﺪﻳﻨﺸﺎن ﻟﺮزه ﺑﺮ اﻧﺪاﻣﺸﺎن ﻣﻲاﻓﺘﺎد‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ آﻟﻤﺎﻧﻲﻫﺎ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺪﻧﺪ و ﺑﻪﻳﺎد ﺳﻨﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺣﺴﺮتﺷﺎن را در ﺟﺸﻨﻲ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺑﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ‬
‫در اﻳﻦﺟﺎ و آنﺟﺎ‪ ،‬ﺑﻪﺧﺼﻮص در ﺟﻤﻊ دوﺳﺘﺎنِ واﻟﺪﻳﻦ‪ ،‬ﻓﺎﺷﻴﺴﺖ ﻗﻠﻤﺪاد ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ و ﺧﻮد‬ ‫ﻣﻲﺳﭙﺎردﻧﺪ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ از ﺟﺸﻦﻫﺎي ﺷﻠﻮغ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲداد ﻛﻪ در ﺟﻤﻌﻲ‬
‫ﻧﻴﺰ از ﻫﻤﺎن اوان زﻧﺪﮔﻲ ﺗﻔﺎوت ﺧﻮد را ﺑﺎ آﻟﻤﺎﻧﻲﻫﺎ در اﻳﻦ ﻛﺸﻮر ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻛﻮﭼﻚ ﺟﺸﻦ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ و ﺑﺎ دوﺳﺘﺎن و ﻧﻪ در ﺳﺎﻟﻨﻲ ﻛﻪ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﻣﻲرﻗﺼﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪،‬‬
‫ﺗﺠﺮﺑﻪي ﻣﻬﺪﻛﻮدك و ﻣﺪرﺳﻪ را ﺑﻪ ﺗﺼﺎوﻳﺮ ﺳﻴﺎه از اﻳﺮان ﺑﺴﻴﺎر ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدادﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻴﮕﺎر ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ و ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﻋﺮﺑﺪه ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪﻫﺎﺑﺎر ﻧﻮروز را ﺗﺒﺮﻳﻚ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ‪،‬‬
‫ﭘﻮچﮔﺮاﻳﻲ ﭼﻨﺎن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را در ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ وﻇﻴﻔﻪي ﺳﻨﺘﻲ‬ ‫ﺑﺴﻴﺎري از آﻧﺎن را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻲ و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﻫﻴﭻ اﺣﺴﺎس ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﺑﺎ ﻫﻴﭽﻜﺲ ﻧﺪاري‪.‬‬
‫ﻣﺎدري را ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻪﺧﻮﺑﻲ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ ،‬ﭼﺮاﻛﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ آنﭼﻨﺎن در ﺟﺎﻣﻌﻪي‬ ‫ﻣﺠﻴﺪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ آﺷﻨﺎ و ﻏﻴﺮآﺷﻨﺎﻳﻲ‪ ،‬در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﭘﻴﺶ آﻳﺪ‬
‫ﻣﺼﺮﻓﻲ ﺣﻞ ﺷﺪهاﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪﺟﺰ داﺷﺘﻦ‪ ،‬داﺷﺘﻦ و داﺷﺘﻦ و از روي ﻣﺪ روز ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮدن‬ ‫ﮔﭗ ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬درﻧﺘﻴﺠﻪ اﻏﻠﺐ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ و دﻗﻴﻘﻪﺷﻤﺎري ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮادهاش ﺑﺎزﮔﺮدﻧﺪ‪،‬‬
‫ﺑﻪﻫﻴﭻ ﻧﻤﻲاﻧﺪﻳﺸﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻳﻚ وﻗﺘﻲ ﺗﺎﻣﺎﮔﻮﭼﻲ ﻣﺪ ﺑﻮد و ﻳﻪ وﻗﺖ ﮔﻮﮔﻮس‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ‬ ‫ﭘﺲ در ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ اﻳﻦﺑﺎر ﻃﻮري ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ دل ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﺳﻮراخﺳﻮراخ‬
‫ﭘﻮﻛﻮﻣﻮن و ﮔﺎه روﻟﺮ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺪام ﻳﻚ ﻣﺪت ﻣﺪ ﻣﻲﺷﺪ و از ﻣﺪ ﻛﻪ ﻣﻲاﻓﺘﺎد دﻳﮕﺮ ﺻﺤﺒﺘﻲ از‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬دﻳﮕﺮان ﻫﻢ اﻧﮕﺎر ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺸﺎن ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬ﺧﻮﺑﻪ دﻳﮕﻪ‪ ،‬ﻣﺠﻴﺪ را ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻲ‬

‫‪165‬‬ ‫‪164‬‬
‫ﺟﻤﻌﻲ ﻧﺎﻫﻤﮕﻮن ﺑﻮدﻳﻢ‪ .‬از روزﻧﺎﻣﻪﻧﮕﺎر ﻃﺮﻓﺪار ﻧﻈﺎم ﻣﺬﻫﺒﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ زﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي‬ ‫آنﻫﺎ ﺑﻪﻣﻴﺎن ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬ﺳﺎل دوﻫﺰار‪ ،‬ﺳﺎل ﺑﻴﮓﺑﺮاﺛ‪‬ﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮدم ﺑﺎ وﻟﻊ ﺗﻤﺎم ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎي‬
‫ﺑﺮاﺑﺮي ﺣﻘﻮق زن و ﻣﺮد دﻓﺎع ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬از روﺣﺎﻧﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻣﺘﺠﺪد‪ .‬از ﻧﺎﺷﺮان ﺟﺴﻮر‬ ‫اﻓﺮادي ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺻﺪ روز در ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺪون ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ دﻧﻴﺎي ﺑﻴﺮون‪ ،‬زﻳﺮ ذرهﺑﻴﻦ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن و ‪ ....‬ﺟﻤﻌﻲ ﺑﻮدﻳﻢ ﻧﺎﻫﻤﮕﻮن‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﻠﺐﻫﺎي ﭼﺮﻛﻴﻦ ﻏﺮﺑﺖزده‪ ،‬ﻣﺮا در‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎن ﺑﻪﺳﺮ ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪﺟﺰ ﺗﻮاﻟﺖ‪ ،‬در ﻫﻤﻪﺟﺎي ﺧﺎﻧﻪ دورﺑﻴﻦ ﻧﺼﺐ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻛﻨﺎر ﺳﺎﻧﺴﻮرﭼﻲام‪ ،‬ﻟﺐ دﻳﻮار اﺗﻬﺎم ﮔﺬارد و ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎدﻫﺎي ﻛﻴﻨﻪ ﺑﻤﺒﺎراﻧﻢ ﻛﺮد‪ .‬در اﻳﺮان‪،‬‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﺑﺎ رأي ﺧﻮد در اﻳﻦ ﺻﺪ روز ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ زﻧﺪاﻧﻴﺎن ﺧﻮد را رﻗﻢ ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ‬
‫ﺗﻔﺘﻴﺶﮔﺮان ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺳﺨﻨﺎن ﻣﺎ ﭘﺨﺶ ﺷﻮد ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦﻛﻪ ﻛﻨﺎر ﻣﺎ ﺳﺮ ﻳﻚ‬ ‫دﻟﻴﻞ ﺧﻮدﺷﺎن را ﻛﻢﻛﻢ در ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺘﺎرهﻫﺎي زﻧﺪاﻧﻲ ﺧﻮد ﺳﻬﻴﻢ ﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬زﻧﺪاﻧﻴﺎﻧﻲ‬
‫ﻣﻴﺰ ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ و ﺑﻪ ﻣﺠﺎدﻟﻪ ﺑﭙﺮدازﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﻣﺎ ﺑﻮدﻳﻢ و ﺗﻔﺘﻴﺶﮔﺮان ﺑﺮ ﺳﺮ ﻳﻚ ﻣﻴﺰ‪ .‬ﺑﺤﺜﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺸﻬﻮر و ﺑﻌﺪﻫﺎ در ﻓﻴﻠﻢﻫﺎي ﺗﺒﻠﻴﻐﻲ و ﺷﻮﻫﺎي ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻧﻲ دﻋﻮت ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ‬
‫ﺻﻮرت ﻧﮕﺮﻓﺖ‪ .‬دﻳﺎﻟﻮﮔﻲ ﺑﺮﻗﺮار ﻧﮕﺸﺖ‪ .‬واژه در ﻓﺮﻳﺎد "ﻣﺮگ ﺑﺮ‪ "...‬رﻧﮓ ﺑﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﺮﺧﻮرد‬ ‫ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﻏﺬاﺧﻮردن زن و ﻣﺮدي را در رﺳﺘﻮران ﭘﺨﺶ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ دﻧﺒﺎل ﺣﺮﻓﻲ‬
‫اﻧﺪﻳﺸﻪ در ﻫﻤﻴﻦ ﻳﮕﺎﻧﻪ اﻣﻜﺎن ﻛﻮﭼﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺷﻜﺴﺖ اﻧﺠﺎﻣﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﮔﺸﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻣﺸﺎن ﺧﺎﻟﻲ از ﻋﺮﻳﻀﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد دﺳﺖ ﺑﻪ ﻛﻨﺘﺮل راه دور ﺑﺒﺮي ﺗﺎ‬
‫ﺗﻈﺎﻫﺮﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ﻫﻢ ﺣﻖ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺣﻖ اﻇﻬﺎر ﻧﻈﺮي ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻮﺗﺎه‪.‬‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻲ ﻛﻪ در ﻛﺎﻧﺎل ﺑﻌﺪي ﺟﻨﮓ و ﺧﻮﻧﺮﻳﺰي ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬در‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺗﺮك وﻃﻦ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﻫﻤﻮاره ﻗﻠﺒﺸﺎن‬ ‫ﺑﻴﮓﺑﺮاﺛ‪‬ﺮ زﻧﺪﮔﻲ واﻗﻌﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮد ﭼﺮا ﻛﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﻛﻨﻨﺪه و ﺧﺎﻟﻲ از ﻋﺮﻳﻀﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ‪،‬‬
‫ﺑﺮاي وﻃﻦﺷﺎن ﻣﻲﺗﭙﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي ﺗﻜﻪﺗﻜﻪ‪ ،‬ﺑﺮﻳﺪه و ﺷﻜﺴﺘﻪ در آرزوي رﻳﺸﻪاﻧﺪ‪ .‬اروﭘﺎ‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ ﺑﺴﻴﺎري از ﻣﺮدم ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻮد و ﭼﻮن ﻣﺮدم ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺳﺘﺎرﮔﺎﻧﻲ‬
‫را آب ﻓﺮاﮔﺮﻓﺘﻪ اﻣﺎ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ رﻳﺸﻪي ﺧﻮدﺷﺎن را ﻣﻲﻃﻠﺒﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻛﻲ ﻛﻪ ﺧﺸﻚ اﺳﺖ اﻣﺎ‬ ‫ﺑﺎ ﺧﺼﻠﺖﻫﺎي ﺧﺎرقاﻟﻌﺎده و ﻣﺼﻨﻮﻋﻲ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ آﻳﻨﻪي زﻧﺪﮔﻲ آﻧﺎن ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﻣﻲﺷﻮد‪،‬‬
‫ﻋﻄﺮ وﻃﻦ را درﺑﺮدارد‪ .‬ﺧﺎﻛﻲ ﻛﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﺸﻖ را در ﺧﻮد ﻣﻲﭘﺮوراﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻛﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﭘﺎي ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﺷﺎﻳﺪ در دل ﺷﺎد ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ در اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ‬
‫ﺑﻮي ﻣﺎدر را در رگﻫﺎ ﺟﺎري ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬ﺧﺎﻛﻲ ﻛﻪ در ﻧﺰد ﺗﺒﻌﻴﺪي ﺣﻜﻢ ﻣﺸﻚ دارد‪.‬‬ ‫ﺧﺴﺘﻪﻛﻨﻨﺪه‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎي ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﻫﻤﻴﻦﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در ﺣﻴﻄﻪي ﺗﻨﮓ ﻏﺮب‪ .‬از‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺰﻧﻢ ﻛﻪ زﺑﺎن ﺷﻤﺎ زﺑﺎن ﻣﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻪ دل ﻣﻦ ﻫﻢ رﻳﺶرﻳﺶ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻪ‬ ‫ﻓﻴﻠﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺧﺒﺮ‪ .‬ﺧﺒﺮي از ﻛﺸﺘﺎر ﺳﺎل ﺷﺼﺖوﻫﻔﺖ زﻧﺪانﻫﺎي اﻳﺮان ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺧﺒﺮي از‬
‫ﻣﻦ در وﻃﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻲوﻃﻨﻢ‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎﻧﮕﻲ در اﻣﻮاج ﺷﻌﺎرﻫﺎ ﮔﻢ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﭼﻪ اﻧﮕﻴﺰهاي‬ ‫اﻋﺪام داﻳﻲ ﻓﺮﻫﺎد‪ ،‬ﭘﺲ از ﺳﻴﺰده ﺳﺎل زﻧﺪاﻧﻲ ﺑﻮدن در رژﻳﻢﻫﺎي ﺷﺎه و اﺳﻼﻣﻲ‪ ،‬ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫آﻣﺪه ﺑﻮدم و ﺗﻈﺎﻫﺮﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺑﺎ ﭼﻪ اﻧﮕﻴﺰهاي ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺎ ﺷﻌﺎر ﻣﻲدادﻧﺪ! ﻣﻦ دﻳﮕﺮ‬ ‫ﺧﺒﺮ آزادي ﻓﻬﻴﻤﻪ‪ ،‬ﭘﺲ از ده ﺳﺎل ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺧﺒﺮ ﺧﻮدﻛﺸﻲ ﻓﻬﻴﻤﻪ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻢ ﺧﺒﺮي ﭘﺨﺶ‬
‫ﻣﻦ ﻧﺒﻮدم‪" ،‬ﻣﺎ" ﺑﻮدم در ﻛﻨﺎر ﻣﺴﺘﺒﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﻬﻤﺎن ﻛﻨﻔﺮاﻧﺲ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬اﻣﻴﺪﺑﺨﺶ ﺑﻮد‪ .‬آﺧﺮ رواﺑﻂ اﻗﺘﺼﺎدي ﺗﻌﻴﻴﻦﻛﻨﻨﺪهي ﺷﻴﻮهي ﭘﺨﺶ ﺧﺒﺮ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﻴﺪ‬
‫ﺑﻪ رؤﺳﺎي رژﻳﻢ ﻣﺬﻫﺒﻲ و ﺑﻌﺪ ﺧﺒﺮﻫﺎي اﻋﺪام‪ ،‬ﺧﻮدﻛﺸﻲ‪ ،‬اﻋﺘﻴﺎد‪ ،‬ﻓﻘﺮ و ﻓﺤﺸﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﻣﻪ‬
‫داﻧﺸﮕﺎه دﻧﻴﺎﻳﻲ ﺗﺎزه در ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﺸﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر زﻧﺪﮔﻲاش ﻫﺪﻓﻲ‬ ‫ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬اﺻﻼ اﮔﺮ اﺧﺒﺎر را ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﺑﻮد ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﺣﻮﺻﻠﻪي ﮔﻮش دادن ﺑﻪ‬
‫ﻣﺸﺨﺺ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻫﺪﻓﻲ ﻛﻪ ﻗﻠﺒﺎً او را راﺿﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬او ﺑﻪ ﺳﻨﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﺴﺮي و‬ ‫آن را داﺷﺖ؟ ﻧﻪ! ﻣﺮدم ﻋﺎدت ﺑﻪ اﺧﺒﺎر دﺳﺖﻛﺎري ﺷﺪه ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬اﺧﺒﺎري ﻛﻪ در ﺳﻄﺢ‬
‫ﻣﺎدري را ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ وﻇﻴﻔﻪي زن ﻣﻲﺷﻤﺮد‪ ،‬اﻋﺘﻘﺎد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮدش ﻫﻢ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻢ ﻋﻤﻖ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻗﻠﺐﻫﺎ را ﻧﺨﺮاﺷﺪ و ﻫﻢ ﺑﻪراﺣﺘﻲ ﺑﺘﻮان در ﭘﺮوﺳﻪﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ‪،‬‬
‫ﭼﻴﺰي ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬از ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ دﻧﻴﺎﻳﺶ در دﻧﻴﺎي ﺗﻨﮓ و ﻛﻮﭼﻚ‬ ‫ﺑﺮ اﺳﺎس ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺳﻴﺎﺳﺖﻣﺪاران‪ ،‬آن را دﺳﺖﻛﺎري ﻛﺮد‪ .‬اﺧﺒﺎري ﻛﻪ ﻋﻤﻖ ﻓﺎﺟﻌﻪ را ﻧﺸﺎن‬
‫ﻫﻤﺴﺮ‪ ،‬ﺑﭽﻪﻫﺎ و آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﻛﻮﭼﻜﺸﺎن ﺧﻼﺻﻪ ﮔﺮدد‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ از ﺳﻨﺖ و ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺎ‬ ‫ﻧﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﻛﺜﺎﻓﺖﻛﺎريﻫﺎي ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎي ﺧﻮدي ﻧﻴﺰ آﺷﻜﺎر ﻧﮕﺮدد‪.‬‬
‫ﻓﺮاﺗﺮ ﺑﮕﺬارد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲاش ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬ﻋﻤﻼً ﺷﻴﻮهي آن ﺑﺎ ﻳﻚ زﻧﺪﮔﻲ ﺳﻨﺘﻲ‬

‫‪167‬‬ ‫‪166‬‬
‫رﻓﺘﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪي ﻫﻤﺴﺮش ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪﺟﺎي ﺳﺮﻛﻮﻓﺖ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻔﺎوﺗﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺒﺎرزه و ﻓﺮار و ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﺑﺮاي ﭼﻪ ﺑﻮد؟ ﺗﺎ زﻧﺪﮔﻲاي ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺷﻮﻫﺮ ﺗﻦ دردﻫﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺷﻮﻫﺮ ﺑﻪ دو زن ﻫﻢ ﻗﺎﻧﻊ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﺮاَزﭼﻨﺪﮔﺎﻫﻲ زﻧﻲ را ﺻﻴﻐﻪ‬ ‫ﻧﻴﺎﻛﺎﻧﺶ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ آن را ﺑﻪ ﭘﺎي ﻫﻤﺴﺮ و ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ ﺑﺮﻳﺰد و ﺑﻪ آن اﻓﺘﺨﺎر ﻛﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ دﻳﮕﺮ ﻓﺮﻳﺎد ﻧﻤﻲزد‪ .‬آﻫﺴﺘﻪ ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬در ﺧﻮد ﻣﻲﺷﻜﺴﺖ و ﭘﻴﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﺴﺮ و ﻣﺎدري ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﻓﺪاﻛﺎر اﺳﺖ؟ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ آﻧﺎن از ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰش ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ و ﭼﻮن‬
‫ﻣﻮﻫﺎي ﺳﻔﻴﺪ ﺧﻴﻠﻲ زود آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﭼﻴﻦ و ﭼﺮوكﻫﺎ در اﻃﺮاف ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻤﻮدار ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻣﺎدر زﻣﻴﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ و ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ و ﺑﺲ؟ در ﺟﻤﻊ آﺷﻨﺎﻳﺎن‪ ،‬ﺷﺮﻣﺶ را در ﻟﺒﺨﻨﺪي‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺪا ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺟﺪا ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ رﻓﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪي واﻟﺪﻳﻦ‪ .‬ﺑﺪون‬ ‫ﻣﺼﻨﻮﻋﻲ ﻓﺮوﻣﻲرﻳﺨﺖ و ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺗﻲ ﺗﻠﺦ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺣﺎل و دوردورﻫﺎي ﺗﻴﺮه و ﺗﺎر‬
‫ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ .‬ﺧﻮدش را ﻫﻢ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ اﻳﻦﻛﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻫﻢ ﺳﺮ ﺳﻔﺮهﺷﺎن‬ ‫ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺰرگ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬او ﺳﻲﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد و ﻫﻨﻮز اﺣﺴﺎس ﻫﻴﭻ و ﭘﻮچ داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﻴﺮﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺧﺴﻴﺲﺗﺮ‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻟﻘﻤﻪﻫﺎﻳﺶ را‬ ‫ﻣﺠﻴﺪ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﺎدرﺑﻮدن اﻓﺘﺨﺎره‪ «.‬و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ ﻣﺮدان ﺑﻪ اﻓﺘﺨﺎر‬
‫ﻣﻲﺷﻤﺎرﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪاش ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺑﻮد و ﺳﺮﻛﻮﻓﺖ‪ .‬ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدادﻧﺪ ﻛﻪ دﺧﺘﺮﺷﺎن ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮ‬ ‫ﭘﺪرﺑﻮدن ﺑﺴﻨﺪه ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ؟ ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ در ﭼﻬﺎردﻳﻮاري ﺧﺎﻧﻪاش ﺑﻪزﻧﺠﻴﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪه‬
‫ﺷﻮﻫﺮ ﺗﻦ دﻫﺪ و ﺑﺎ ﺟﺪاﻳﻲ ﺧﻮد‪ ،‬اﻧﮓ ﺑﻲآﺑﺮوﻳﻲ را ﺑﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﺰﻧﺪ‪ .‬ﺗﻘﺼﻴﺮ را از‬ ‫اﺳﺖ و زﻧﺪاﻧﺒﺎﻧﺎﻧﺶ ﻫﻤﺴﺮ و ﻛﻮدﻛﺎﻧﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺷﻮﻫﺮش ﻫﻮاﻳﻲ ﺷﺪه و دﻧﺒﺎل زنﻫﺎي دﻳﮕﺮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻘﺼﻴﺮ‬ ‫ﺧﻴﻠﻲﻫﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬ﺗﻮ و درس‪ ،‬اون ﻫﻢ ﺗﻮ اﻳﻦ ﺳﻦ و ﺳﺎل؟!«‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮاي ﻣﻘﺼﺮ اﻧﮕﺎﺷﺘﻦ زن ﭘﻴﺪا ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬دﺧﺘﺮش ﻫﺮ روز ﺗﻠﻔﻦ‬ ‫ﻣﺠﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮب ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺻﻒ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﭘﻴﻮﺳﺘﻲ ﻛﻪ ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ داﻧﺸﺠﻮاﻧﺪ‪ .‬ﻓﻜﺮ‬
‫ﻣﻲزد‪ .‬اﻟﺘﻤﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ او ﺑﺮﮔﺮدد و ﭘﺴﺮ ﻛﻮﭼﻜﺶ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﺎدرش را‬ ‫ﻧﻜﻨﻢ ﺗﻮي اﻳﻦ ﺳﻦ و ﺳﺎل ﺣﺎل درس ﺧﻮﻧﺪن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻲ‪ ،‬اﻳﻨﺎ ﻫﻤﻪ ژﺳﺘﻪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاي‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ .‬ﺷﻮﻫﺮش‪ ،‬ﻛﻮدﻛﺎن را ﻧﺰد زن دوﻣﺶ ﺑﺮده ﺑﻮد و زنﭘﺪر ﻫﻢ ﺣﻮﺻﻠﻪي آﻧﺎن را‬ ‫ﭘﻴﺶ دﻳﮕﺮان ﺑﮕﻲ ﻛﻪ داﻧﺸﺠﻮﺋﻢ‪ .‬ﺑﺮات ﻣﻬﻤﻪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮان ﭼﻲ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻦ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ‪«.‬‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻧﺰد ﻣﺎدر زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺗﺄﻣﻴﻦ زﻧﺪﮔﻲ آﻧﺎن‬ ‫ﺻﺪاي ﻣﺠﻴﺪ در ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪﺻﻔﺤﻪي ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﭼﺸﻢ‬
‫ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺧﻮدش ﻫﻢ در ﺧﺎﻧﻪي ﭘﺪر و ﻣﺎدرش زﻳﺎدي ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ دوام‬ ‫ﻣﻲدوﺧﺖ و ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪاي‪ ،‬ﻛﻪ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ آن ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﮔﻮش ﻓﺮادﻫﺪ ﺗﺎ‬
‫آورد‪ .‬ﭼﺸﻢاﻧﺪاز ازدواج ﻣﺠﺪد ﺑﺮاﻳﺶ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺮدي ﻫﻢ ﭘﺎ ﭘﻴﺶ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺣﺮفﻫﺎي ﻣﺠﻴﺪ را ﻧﺸﻨﻮد‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎ و ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺪاي ﻣﺠﻴﺪ در ﮔﻮﺷﺶ ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ و ﺑﺲ‪.‬‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ او ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ ﺷﻮد‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ‪.‬‬ ‫ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻳﻚ ﮔﻮش ﭘﺪر را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﮔﻮش دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪي ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻧﻲ ﮔﻮش‬
‫ﺗﻠﻔﻦ زﻧﮓ زد‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ در اﻳﺮان ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ‬ ‫ﻣﻲدادﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ آﻣﺪن ﻣﺠﻴﺪ از ﺳﺮ ﻛﺎر‪ ،‬روﺷﻦ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﺤﺪودﻳﺖ ﺗﻤﺎﺷﺎي ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن از‬
‫او‪ .‬دﻋﻮتﻧﺎﻣﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺗﻠﻔﻦ ﻣﺜﻞ ﻳﻚ دوﺳﺖ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬اﻧﮕﺎرﻧﻪاﻧﮕﺎر‬ ‫ﺳﻮي ﻣﺎدر ﺗﻤﺎم ﻣﻲﮔﺸﺖ و ﺑﭽﻪﻫﺎ در اﻃﺎق ﻧﺸﻴﻤﻦ ﺟﺎي ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪﻫﻤﺮاه ﭘﺪر ﺑﻪ‬
‫ﻛﻪ آﻧﺎن در ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎ ﻫﻴﭻ راﺑﻄﻪاي ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺪورﺗﻲ در‬ ‫ﺻﻔﺤﻪي ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﭼﺸﻢ ﺑﺪوزﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ آﻧﺎن را ﺑﺮاي ﺧﻮاب ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺸﺎن‬
‫ﻣﻴﺎن ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺣﺮامزاده‪ ،‬ﺣﺎل "ﺧﻮاﻫﺮﺟﻮن" ﻟﻘﺐ ﮔﺮﻓﺖ‪" .‬ﺧﻮاﻫﺮﺟﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪.‬‬
‫دﻟﺸﻮن ﺑﺮاش ﻳﻪذره ﺷﺪه‪ .‬ﻋﺰﻳﺰ دﻟﺸﻮن!" ﻳﻌﻨﻲ درﺳﺖ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ؟ آﻳﺎ زﻣﺎن ﻛﻴﻨﻪ را ﺷﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد؟ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺗﻨﻬﺎ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آﻣﺪن ﺑﻪ آﻟﻤﺎن ﺑﻪ او ﺗﻠﻔﻦ زده اﺳﺖ و‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﭘﺎﻛﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬از اﻳﺮان ﺑﻮد‪ .‬از ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎورش ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ ،‬از‬
‫ﺗﻤﺎم ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ دروﻏﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ آرزو و اﻣﻴﺪي در ﻗﻠﺒﺶ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺪا ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﺴﺮش ﺑﻲﻫﻴﭻ ﺷﺮﻣﻲ از ﻳﺎﺳﻤﻦ‪ ،‬زن دوم اﺧﺘﻴﺎر ﻛﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﻴﺪا ﻛﺮده‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺑﺮﺧﻮرد ﻏﻴﺮاﻧﺴﺎﻧﻴﺶ ﭘﻲ ﺑﺮده‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ واﻗﻌﺎً دﻟﺘﻨﮓ ﺷﺪه‬ ‫زﻧﻲ زﻳﺒﺎﺗﺮ و ﺟﻮانﺗﺮ از ﻳﺎﺳﻤﻦ‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻗﻬﺮ ﻛﺮده و دو ﻫﻔﺘﻪاي ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪي ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن‬

‫‪169‬‬ ‫‪168‬‬
‫ﻣﺠﻴﺪ ﺧﻨﺪﻳﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻳﻦ ﻳﻜﻲ رو راﺳﺖ ﮔﻔﺘﻲ‪ .‬ﻛﺎش ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻪ ﻛﺎر رو ازش‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﻪﻳﺎد ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﻛﻮدﻛﻲ ﺷﻮق دﻳﺪار در او ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ راﺑﻄﻪﻫﺎ‬
‫ﻳﺎد ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻲ‪«.‬‬ ‫ﺑﺎزﺳﺎزي ﺷﻮد و راﺑﻄﻪي زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺑﺮﻗﺮار ﮔﺮدد؟ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺧﻮشﺑﻴﻨﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ اﻣﻴﺪ دل ﺑﺴﺖ و‬
‫ﺑﺎآﻧﻜﻪ ﺟﺪاﻳﻲ از ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺳﺎﻳﻪاي از ﻏﻢ ﺑﺮ ﻗﻠﺐ ﻳﺎﺳﻤﻦ اﻓﻜﻨﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ او ﻋﺠﻴﺐ‬ ‫ﺑﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺧﻮشآﻣﺪ ﮔﻔﺖ‪.‬‬
‫روﺣﻴﻪي ﺷﺎداﺑﻲ داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻛﻼس زﺑﺎن ﺑﻪ ﭘﺎرك ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﻗﺪرت ﺧﺮﻳﺪ‬ ‫آنﭼﻨﺎن در آﻏﻮﺷﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻮﺳﻴﺪش ﻛﻪ ﻫﻤﻪي ﺧﺎﻃﺮات ﺗﻴﺮه را در ذﻫﻦ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻐﺎزهﻫﺎي ﻣﺮﻛﺰ ﺷﻬﺮ ﺳﺮي ﻣﻲزد‪ ،‬ورزش ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺷﺎد‬ ‫ﭘﺲزد‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ درﺧﻮاﺳﺖ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﮔﻲ داد وﻟﻲ زﻧﺪﮔﻲ در ﻫﺎﻳﻢ ﺑﺮاﻳﺶ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮر ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﮔﻮش ﻣﻲداد‪ ،‬ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ و ﻳﺎ ﺑﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬از ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﺗﻮ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ‬ ‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ در ﻳﻚ ﻫﺎﻳﻢ ﺷﻠﻮغ و ﻛﺜﻴﻒ ﺑﺎ آدمﻫﺎي ﺟﻮراﺟﻮر از ﻛﺸﻮرﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ‬
‫ﺧﻮﻧﻪاي‪ ،‬ﻳﻪ ﻣﻮزﻳﻜﻲ ﮔﻮش ﻧﻤﻲﻛﻨﻲ؟ ﺷﻤﺎ اﻳﻦﺟﺎ روﺣﻴﻪ ﻧﺪارﻳﻦ‪ ،‬آدم ﻳﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ روي‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ؟ از ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺗﻮاﻟﺖ و ﺣﻤﺎم ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮﻋﻜﺲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻪ ﭼﻨﺪان ﺑﻪ ﻧﻈﻢ‬
‫ﻟﺒﺘﻮن ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻪ‪ «.‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﻣﺎ ﺗﺤﻤﻞ ﺗﺮاﻧﻪﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺗﺮاﻧﻪﻫﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ اﻫﻤﻴﺘﻲ ﻧﻤﻲداد‪ ،‬او ﺑﺴﻴﺎر ﺗﻤﻴﺰ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﻤﺎم ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺑﺮاﻳﺶ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺒﻮد‪ .‬آﺧﺮ او‬
‫ﻧﻈﺮش ﺟﻠﻒ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ و ﺧﻮاﻧﻨﺪهﻫﺎ ﻧﻴﺰ از ﻓﻦ ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﻲ ﺑﻲﺑﻬﺮه ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫دوﻫﻔﺘﻪ ﻳﻚﺑﺎر ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را رﻧﮓ ﻣﻲﻛﺮد و ﻫﺮ روز ﺣﻤﺎم ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻴﮕﻮدي‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺳﺮاﻧﺠﺎم از ﺑﻲاﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﻴﻮهي زﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﺮاي او ﺑﺴﻴﺎر ارزﻧﺪه و‬ ‫ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ و آراﻳﺶ ﻛﺎﻣﻞ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺗﺎ آراﻳﺸﺶ ﻛﺎﻣﻞ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﻬﺮهاش ﺑﺎ ﺧﺸﻨﻮدي‬
‫ﻣﻬﻢ ﺟﻠﻮه ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻋﺘﺮاض ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ ﭼﺮا ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻧﻤﻲرﺳﻲ؟ آﺧﻪ ﺷﻮﻫﺮت‬ ‫ﻧﻤﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬اﮔﺮ روزي آراﻳﺶ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺧﻤﻮده و ﺑﻲﺣﺎل ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺑﻪ او‬
‫دﻟﺶ ﺑﻪﭼﻲ ﺧﻮش ﺑﺎﺷﻪ؟ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﻲ ﻣﻲرﺳﻲ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدت‪ .‬ﻳﻪ ﺧﺮده‬ ‫اﻋﺘﻤﺎدﺑﻪﻧﻔﺲ ﻣﻲداد‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻫﺮ روز ﭼﻴﻦ و ﭼﺮوكﻫﺎي ﺻﻮرﺗﺶ را زﻳﺮ ﻻﻳﻪاي ﭘﻮدر‬
‫ﻣﻮﻫﺎﺗﻮ درﺳﺖ ﻛﻦ‪ .‬آراﻳﺶ ﻛﻦ‪ .‬زﻧﺎﻧﮕﻲ ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻦ‪ .‬ﻳﻪ ﺧﺮده زﻧﺎﻧﮕﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎش‪«.‬‬ ‫ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﻪﺟﺰ ﺻﺎﻓﻲ ﭘﻮﺳﺖ ﭼﻴﺰي ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻧﺮﺳﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﻲ ﺑﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ ﺣﺮفﻫﺎي ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻮش ﻣﻲداد و اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻤﺎن‬ ‫ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺨﺶ ﺑﺰرﮔﻲ از روز را ﺑﻪ آراﻳﺶ و زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺧﻮد ﻣﻲﮔﺬراﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ ﺑﻪ‬
‫ﺣﺮفﻫﺎي ﺳﻨﺒﻞ اﺳﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺗﻔﺎوت ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ دﻟﺒﺮي ﻣﻲﻛﺮد وﻟﻲ ﺳﻨﺒﻞ دل‬ ‫ﻛﻼس زﺑﺎن ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻳﻚﺳﺎﻋﺖ و ﻧﻴﻢ ﻃﻮل ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ آراﻳﺶ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺧﻮﺷﻲ از راﺑﻄﻪي ﺟﻨﺴﻲاش ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ دﻟﺒﺮي ﻫﻢ ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﺟﺎﻟﺐ اﻳﻦﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ زﻧﺎﻧﮕﻲ را‬ ‫آزاده ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﻲ در ﻏﻴﺎب ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻓﻘﻂ ﺑﻌﻀﻲ از ﻧﻮﺟﻮونﻫﺎ ﺗﻮ اﻳﻦ وﻗﺖ روز‬
‫در دﻟﺒﺮي ﻣﻲدﻳﺪ و دﻟﺒﺮي را در ﻋﺸﻮه و زﻳﺒﺎﻳﻲ‪.‬‬ ‫اﻳﻦﺟﻮري آراﻳﺶ ﻣﻲﻛﻨﻦ‪ .‬اون ﻫﻢ ﻧﻪ اﻳﻦﻗﺪر‪«.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮب ﻣﻦ ﭼﻴﺰاي دﻳﮕﻪ ﺑﺮام ﻣﻬﻤﻪ‪ .‬وﻗﺖ ﻫﻢ ﻣﺤﺪوده‪ .‬ﻫﻢ ﺑﭽﻪداري‬ ‫ﭘﻴﺎم ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬اﻳﻦ ﺧﺎﻟﻪ ﺗﻮ اﻳﺮان ﻛﺎر دﻳﮕﻪاي ﺑﻪﺟﺰ آراﻳﺶ ﻧﺪاﺷﺖ؟«‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻫﻢ درس ﻣﻲﺧﻮﻧﻢ‪ .‬اﮔﻪ وﻗﺘﻲ ﻫﻢ ﺑﺮام ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﻛﻪ درﺳﻲ ﻧﻴﺴﺖ و‬ ‫ﻣﺠﻴﺪ ﻛﻪ ﻛﻼً از آراﻳﺶ ﺑﺪش ﻣﻲآﻣﺪ و ﺟﻠﻮهي ﻃﺒﻴﻌﻲ ﭼﻬﺮه را زﻳﺒﺎﺗﺮ از ﻫﺮ ﭼﻬﺮهي‬
‫ﺧﻮدم دوﺳﺖ دارم ﻣﻲرﺳﻢ‪ .‬آراﻳﺶ ﻫﻢ ﻗﺸﻨﮕﻪ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﻛﻤﺶ‪ .‬ﻛﻪ اون ﻫﻢ دو دﻗﻴﻘﻪاي‬ ‫آراﻳﺶﺷﺪهاي ﻣﻲاﻧﮕﺎﺷﺖ‪ ،‬ﺳﺮش را ﺑﺎ ﺗﺄﺳﻒ ﺗﻜﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﺮ ﭼﻲ ﻛﻪ ﻣﻤﻨﻮع‬
‫ﻣﻲﺷﻪ اﻧﺠﺎﻣﺶ داد‪«.‬‬ ‫ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺟﺎذﺑﻪ ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ .‬ﺑﻴﭽﺎره ﻣﻠﺘﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ واﺳﻪﺷﻮن ﻣﻤﻨﻮع ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬دﻳﮕﻪ ﺧﻮب و‬
‫ﻳﺎﺳﻤﻦ روﻳﻲ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬آﺧﻪ ﻓﺮق زن و ﻣﺮد ﭼﻴﻪ؟ زن ﺑﺎﻳﺪ زﻧﺎﻧﮕﻴﺶ رو‬ ‫ﺑﺪش را ﻧﮕﺎه ﻧﻤﻲﻛﻨﻦ‪ .‬اﺻﻼً ﻣﻠﺖ ﺗﻮي ﺧﻔﻘﺎن ﻗﺪرت ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﻦ ﻛﻪ ﺑﺘﻮﻧﻦ‬
‫ﺣﻔﻆ ﻛﻨﻪ‪ .‬ﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﺮد رﻓﺘﺎر ﻛﻨﻪ‪ .‬درس ﺧﻮﺑﻪ‪ .‬وﻟﻲ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﺟﺎي ﺧﻮدش رو داره‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﻦ‪«.‬‬
‫ﺷﻮﻫﺮت ﻫﻢ ﻛﻪ اﺻﻼً ﻧﻤﻲرﺳﻲ‪ .‬از ﻛﺎر ﻛﻪ ﻣﻴﺎد ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺬار ﺗﻮ آب‪ ،‬ﻣﺎﺳﺎژش ﺑﺪه‪ .‬ﭼﺎﻳﻲ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ دﻳﮕﻪ ﺷﻌﺎر ﻧﺪه‪ .‬از ﺳﺮ ﻛﺎر ﻧﻴﻮﻣﺪه‪ ،‬ﭼﺎﻳﻲت ﺟﻠﻮﺗﻪ‪ .‬دﻳﮕﻪ ﭼﻲ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاي؟«‬

‫‪171‬‬ ‫‪170‬‬
‫ﻫﻢ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر در ﺧﺎﻧﻪي او‪ .‬ﭘﺨﺖ و ﭘﺰﻫﺎي روزاﻧﻪ‪ ،‬ﻫﻤﺮاه درس ﺧﺴﺘﻪاش ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ‬ ‫ﺑﺬار ﺟﻠﻮش‪ .‬ﻗﺪر ﺷﻮﻫﺮﺗﻮ ﺑﺪون‪ .‬ﻣﺮد ﻫﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎﻳﻲ داره‪ .‬زن ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﻣﺮدش‬
‫ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ در آﺷﭙﺰي و ﺗﻤﻴﺰﻛﺮدن ﺧﺎﻧﻪ ﻛﻤﻚ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ وﺟﻮد ﻣﻬﻤﺎن اﺳﺘﻘﻼل و‬ ‫ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬
‫آراﻣﺶ او را ﺳﻠﺐ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﻢ و ﺗﻤﻴﺰي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺴﻴﺎر اﻫﻤﻴﺖ ﻣﻲداد‪،‬‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ اﻋﺘﺮاض ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭘﺲ زن ﭼﻲ؟ زن ﻫﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎﻳﻲ داره‪«.‬‬
‫دﻛﻮراﺳﻴﻮن ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﻪ ﺳﻠﻴﻘﻪي ﺧﻮد ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻲداد و اﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ آراﻣﺶ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ اﺑﺮوﻳﻲ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬زن ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻫ‪‬ﻤ‪‬ﻪش از ﺧﻮدش‬
‫ﺑﻪﻫﻢ ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ .‬دﻛﻮراﺳﻴﻮن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪﻧﻈﺮش ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻣﻲﻧﻤﻮد و او ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲداد ﻛﻪ وﺳﺎﺋﻞ‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﻪ‪ .‬زن ﻓﺪاﻛﺎره‪ .‬ﻓﺪاﻛﺎري ﻃﺒﻴﻌﺖ زﻧﻪ‪ .‬زﻧﻲ ﻛﻪ ﻓﺪاﻛﺎر ﻧﺒﺎﺷﻪ‪ ،‬زن ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬زن ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ در ﺟﺎي ﺧﻮد ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ زﻣﺎن ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬آن دو ﻛﻤﺘﺮ رﻓﺘﺎر و ﮔﻔﺘﺎر‬ ‫اﻳﻦ ﻓﺪاﻛﺎري رو ﺗﻮ زﻧﺪﮔﻲ روزﻣﺮه ﻧﺸﻮن ﺑﺪه‪ .‬اﻳﻦ زﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮش ﺳﺮوﻳﺲ‬
‫ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻣﻬﻤﺎن ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﺪ اﻧﻔﺠﺎر رﺳﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﺪه‪«.‬‬
‫»ﻣﻦ ﻧﻤﻲدوﻧﻢ ﺑﺎ اﻳﻦ اﺧﻼق ﺑﺪت‪ ،‬ﭼﻪﺟﻮري ﺧﻮﻧﻮادت ﺗﻮ رو ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻲﻛﻨﻦ‪ .‬ﭼﻪ ﻃﻮري‬ ‫اﺣﺴﺎس ﺗﻬﻮع ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﻪ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮ‬
‫ﺷﻮﻫﺮت اﻳﻦﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﺗﺤﻤﻠﺖ ﻛﺮده‪ .‬ﺧﻮدت رو ﻋﻮض ﻛﻦ‪ .‬اﻳﻦ اﺧﻼق ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ‬ ‫دوﻗﻠﻮي دوران ﻛﻮدﻛﻲاش ﺑﺪﻫﺪ؟ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ در اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎ‬
‫اونﻫﺎ ﻣﺠﺒﻮرن ﺗﺤﻤﻠﺖ ﻛﻨﻦ‪ .‬ﻣﻦ وﻟﻲ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﻴﺴﺘﻢ‪«.‬‬ ‫رﺷﺪي ﻧﻜﺮده‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺳﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮاﻳﻲ ﭘﻴﻤﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮد را ﻳﻚ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﻲاﻧﮕﺎﺷﺖ‪ ،‬ﻧﻴﻤﻪاي ﻛﻪ‬
‫ﺑﺮاي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﻳﮕﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪاش ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺗﻠﺦ زد‪ .‬از ﺧﻮدش‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ در زﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺮد ﻛﺎﻣﻞ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬و او ﻫﻤﻮاره ﻧﻴﻤﻪي ﮔﻢﺷﺪهي ﺧﻮد را‬
‫دﻟﺨﻮر ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد از او ﺳﻮءاﺳﺘﻔﺎده ﺷﻮد‪ .‬از درس و زﻧﺪﮔﻲاش ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ‬ ‫ﻣﻲﺟﺴﺖ‪ .‬در ﻛﻮدﻛﻲ ﺧﻄﺮ ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﻦ ﻧﻤﻲداد ﺗﺎ‬
‫ﻣﻬﻤﺎنداري ﻛﻨﺪ‪ .‬آنﻫﻢ ﭼﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ! ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ ﻛﻪ در ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎ ﺣﺎل او را ﻧﭙﺮﺳﻴﺪه‬ ‫ﻛﻤﻲ از ﺣﻘﻮق اﻧﺴﺎﻧﻲاش دﻓﺎع ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎل ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮي ﺣﻘﻮق‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺣﺪاﻗﻞ ﻳﻚ ﻣﻌﺬرت ﺧﺸﻚ و ﺧﺎﻟﻲ ﺑﺪهﻛﺎر ﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺘﻲ‬ ‫ﺟﻨﺴﻲ را ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻣﻲاﻧﮕﺎﺷﺖ و ﺑﻪ آن ﺗﻦ ﻣﻲداد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﻧﻴﺎي ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ‬
‫ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺤﻤﻠﺶ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﻤﺎم آن ﺧﺎﻃﺮات ﺗﻠﺦ در ﻗﻠﺒﺶ زﻧﺪه ﮔﺸﺖ و اﺛﺮي از‬ ‫ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬درك او از واژﮔﺎن‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﭘﺪﻳﺪهﻫﺎ‪ ،‬ﺗﻔﻜﺮ ﻧﻘﺎداﻧﻪاش ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﭘﺬﻳﺮﻧﺪهي‬
‫ﺧﺎﻃﺮات ﺧﻮش ﺑﺮﺟﺎي ﻧﻤﺎﻧﺪ‪ .‬دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻣﻲرﻓﺖ و راﺣﺘﺶ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻴﻦ آن دو رخ دﻫﺪ؟ آﻧﺎن ﺑﻪﻳﻚ زﺑﺎن‬
‫اﮔﺮ ﺑﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ راﺣﺘﺶ ﺑﮕﺬارد‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻗﺪﻳﻢ اداﻳﺶ را درﻧﻤﻲآورد؟ ﻣﻲرﻓﺖ؟‬ ‫ﺣﺮف ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬زﺑﺎن ﻣﺸﺘﺮك ﺑﻮد و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ‪ .‬اﺟﺒﺎري‬
‫ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ‪ .‬ﻳﺎ داﻧﺸﮕﺎه ﻣﻲرﻓﺖ و ﻳﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت را در اﺗﺎق‬ ‫ﻫﻢ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را راﺣﺖ ﺑﮕﺬارﻧﺪ و ﻧﻈﺮﺷﺎن را‬
‫ﺧﻮد‪ ،‬روي ﺗﺨﺖ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺗﺮﺟﻴﺢ داد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻏﺬا ﺑﺨﻮرد ﺗﺎ ﺳﺮ‬ ‫ﺑﺮ دﻳﮕﺮي ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻧﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺤﻤﻞ زﻧﺪﮔﻲ در ﻳﻚ آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﻛﻮﭼﻚ راﺣﺖﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ‬
‫ﻣﻴﺰ ﻛﻨﺎر او ﻧﻨﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻛﻪ ﻫﻴﭻﻛﺲ را در آﻟﻤﺎن ﺟﺰ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬دﻟﺶ ﺷﻜﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻛﻪ از ﻛﺎر ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺖ‪ ،‬ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﺮاﻳﺶ ﭼﺎي ﻣﻲرﻳﺨﺖ و ﺟﻠﻮﻳﺶ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫او در ﻏﻢ دوري از ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ زار ﻣﻲزد و از ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﺤﺒﺖ و ﻫﻢدردي داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ او‬ ‫ﻛﺎﺳﻪي داغﺗﺮ از آش‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ رﻓﺘﺎرش وﻇﻴﻔﻪي زن را در راﺑﻄﻪي زﻧﺎﺷﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫در ﺧﻮد ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﺧﻢ ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ او ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮود‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻛﺎر‬ ‫و ﻧﻴﺰ ﻣﺠﻴﺪ ﻳﺎدآوري ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺧﻄﺎﻳﻲ از او ﺳﺮ زده و ﭼﺮا ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺎﮔﻬﺎن از او دوري ﻣﻲﺟﻮﻳﺪ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ دلﺧﻮري ﺑﻪ رﻓﺘﺎر ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد و ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ آن را دﺧﺎﻟﺖ در‬
‫ﻛﻪ ﺑﺎ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪﺻﺤﺒﺖ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ‪ .‬روزي ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ و ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻪ‬ ‫ﺧﺼﻮﺻﻲﺗﺮﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ ﻣﻲاﻧﮕﺎﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻪروي ﺧﻮد ﻧﻤﻲآورد ﺗﺎ اﻳﻦ دوره ﺑﮕﺬرد و‬
‫ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﻲﺧﻮرد‪ ،‬آﻣﺪ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪي ﻫﻴﭻ ﭘﺎﺳﺨﻲ را ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﻲﻫﻴﭻ ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺪي ﺑﺮاي ﺧﻮدش اﺗﺎق ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﮔﻲ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺑﻮد و ﻳﺎﺳﻤﻦ‬

‫‪173‬‬ ‫‪172‬‬
‫دﻳﮕﺮان ﺑﻪﺻﺤﺒﺖ ﻳﻜﻲ از آﻧﺎن ﻛﻪ از اﺑﺘﺪا ﺑﻴﺪار ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻮش ﻓﺮادﻫﻨﺪ‪ .‬ﻓﻀﺎي ﺳﻤﻴﻨﺎر ﻣﻤﻠﻮ‬ ‫ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺣﺘﻲ دﻟﻴﻞ ﻧﺎراﺣﺘﻲ او را ﻧﻤﻲداﻧﺪ‪ .‬ﻗﻬﻮهاي ﺗﻠﺦ رﻳﺨﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫از ﺷﻌﺎرﻫﺎي ﻣﺒﺎرزه و ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻲ زﻧﺎن ﺑﻮد و اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻠﻜﺮدﻫﺎي ﻏﻴﺮاﻧﺴﺎﻧﻲ اﺣﺴﺎس‬ ‫» ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﻓﺮق دارﻳﻢ و ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎوﺗﻴﻢ‪ .‬وﻟﻲ آﻳﺎ درﺳﺘﻪ ﻛﻪ‬
‫دوﮔﺎﻧﻪاي اﻳﺠﺎد ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺮه ﺟﺎﻳﻲ ﺑﻤﻮﻧﻪ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪش ﺑﮕﻪ ﻛﻪ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻠﻪ؟ ﻧﻤﻲﺧﻮام ﺟﻮاب ﺑﺪي‪ .‬ﻓﻘﻂ‬
‫از دور ﭼﻬﺮهي ﺳﻮداﺑﻪ را در ﻧﺎﻫﺎرﺧﻮري داﻧﺸﮕﺎه ﭘﺎرﻳﺲ ﺗﺸﺨﻴﺺ داد‪ .‬در ﺟﻤﻌﻲ‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻛﻦ‪«.‬‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺻﺪاي زﻳﺒﺎﻳﺶ ﺗﺮاﻧﻪاي ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ از زﻧﺎن روي ﻣﻴﺰ ﺿﺮب ﮔﺮﻓﺘﻪ‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻳﻌﻨﻲ واﺳﻪي اﻳﻨﻪ ﻛﻪ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪي؟ اﮔﻪ ﻧﺎراﺣﺘﺖ ﻛﺮدم‪،‬‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻌﻀﻲ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺳﻮداﺑﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪ .‬اﺑﺘﺪا از ﺻﺪاي زﻳﺒﺎﻳﺶ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ،‬ﺑﻌﺪ در‬ ‫ازت ﻣﻌﺬرت ﻣﻲﺧﻮام وﻟﻲ ﺑﻪﻧﻈﺮم ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﭼﺮا از اﻳﻦ ﺣﺮف ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪي‪ .‬ﭼﺮا اﻳﻦ‬
‫ﭼﻬﺮهاش دﻗﻴﻖ ﺷﺪ و ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﺑﻪﺳﻮﻳﺶ رﻓﺖ‪ .‬ﺳﻮداﺑﻪ از ﺧﻮاﻧﺪن اﻳﺴﺘﺎد و ﺷﮕﻔﺖزده ﺑﻪ‬ ‫ﺣﺮف روي ﺗﻮ اﻳﻦﻗﺪر ﺗﺄﺛﻴﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺎن واﻗﻌﻴﺖ رو آدم ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﻲﮔﺬاره‪.‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﻴﺮه ﺷﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮان ﻧﻴﺰ از ﺧﻮاﻧﺪن اﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ و آن دو را ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ‪ .‬دوﺳﺘﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫درﻫﺮﺻﻮرت ﻣﻦ اﺻﻼ ﻗﺼﺪ ﻧﺎراﺣﺖ ﻛﺮدﻧﺖ رو ﻧﺪاﺷﺘﻢ و از اﻳﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﻋﺬر ﻣﻲﺧﻮام‬
‫»ﭼﻲ ﺷﺪ ﺳﻮدي‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺧﺸﻜﺖ زده‪ «.‬ﺳﻮداﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را ﻫﻤﭽﻮن دوﺳﺘﻲ ﻋﺰﻳﺰ در‬ ‫وﻟﻲ‪«...‬‬
‫آﻏﻮش ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﻲآﻧﻜﻪ ﭘﺎﺳﺦ دوﺳﺘﺶ را ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺷﻤﺎ اداﻣﻪ ﺑﺪﻳﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻣﻲرم ﺑﺎ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﻳﮕﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪي ﮔﻮش ﺳﭙﺮدن ﺑﻪ رواﻧﻜﺎوي و ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﻣﻌﺬرتﺧﻮاﻫﻲ ﻳﺎﺳﻤﻦ را‬
‫اﻳﻦ دوﺳﺖ ﻗﺪﻳﻤﻴﻢ ﻳﻪ ﮔﭙﻲ ﺑﺰﻧﻢ‪ «.‬و رو ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ ﻛﺠﺎ اﻳﻦﺟﺎ ﻛﺠﺎ! اﺻﻼ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﻗﻬﻮه را ﺳﺮ ﻛﺸﻴﺪ و ﻣﻴﺎن ﺻﺤﺒﺖ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﺠﺒﻮر ﻧﻴﺴﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ رو‬
‫اﻧﺘﻈﺎر دﻳﺪﻧﺖ رو اﻳﻦﺟﺎ ﻻاﻗﻞ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﭘﺲ ﺗﻮ ﻫﻢ اوﻣﺪي ﺳﻤﻴﻨﺎر زﻧﺎن‪ .‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﻲ‪ «.‬و رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻤﺖ‪«.‬‬ ‫ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺟﻠﻮي ﻣﺠﻴﺪ و ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﺄﺛﺮ او را ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬اﺛﺎﺛﻴﻪاش را‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﻪﻃﺮف ﭼﻤﻦﻫﺎي اﻃﺮاف داﻧﺸﮕﺎه ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﻢ ﻓﺎل و‬ ‫ﺑﺮداﺷﺖ و رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎ! ﮔﻔﺘﻢ ﻫﻢ ﺳﻤﻴﻨﺎر ﻣﻲرم و ﻫﻢ ﭘﺎرﻳﺲ رو ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ .‬دﺳﺘﻪﺟﻤﻌﻲ ﺑﺎ زنﻫﺎي‬
‫ﺷﻬﺮﻣﻮن اوﻣﺪم‪ .‬ﺗﻮ از ﻛﺠﺎ اوﻣﺪي؟ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﭘﺎرﻳﺲ؟«‬ ‫ﺷﺐ را در ﻗﻄﺎر ﺑﻪﺳﺮ ﺑﺮدﻧﺪ‪ ،‬آواز ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ و ﮔﭗ زدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻪ ﺻﺒﺢ رﺳﻴﺪﻧﺪ ﭘﺎرﻳﺲ‪.‬‬
‫» ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ ﺗﻮ ﭘﺎرﻳﺴﻢ‪ .‬وﻗﺘﻲ آزاد ﺷﺪم‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻮﻧﺪم‪ .‬ﺳﺮﻳﻊ ﭘﺎس ﮔﺮﻓﺘﻢ و اوﻣﺪم‪.‬‬ ‫ﻳﺎزده ﻧﻔﺮ در آﭘﺎرﺗﻤﺎﻧﻲ ﻛﻮﭼﻚ ﺟﺎي ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺎكﻫﺎ را ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻣﻮﻫﺎي‬
‫ﻣﺠﻴﺪ و ﺑﭽﻪﻫﺎ ﭼﻄﻮرﻧﺪ؟«‬ ‫ژوﻟﻴﺪه و ﺗﻦﻫﺎي ﻋﺮقﻛﺮده رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﭼﻴﺰي را از ﺳﻤﻴﻨﺎر از دﺳﺖ ﻧﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﻧﺨﺴﺖ ﻋﺪهاي‬
‫» ﺧﻮﺑﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﻲ؟ ﺑﭽﻪﻣﭽﻪ داري ﻳﺎ ﻧﻪ؟«‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ زن ﻧﻤﻮﻧﻪي اﻧﺘﺨﺎﺑﻲ ﺳﻤﻴﻨﺎر ﺷﻌﺎر دادﻧﺪ و ﻋﻤﻼ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻪﻫﻢ رﻳﺨﺖ‪ .‬روز ﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ زﻧﻲ‬
‫ﻟﺒﺶ ﺑﻪﺷﺎدي ﺷﻜﻔﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬آره‪ ،‬ﻳﻪ ﭘﺴﺮ ﺷﻴﺶ ﺳﺎﻟﻪ‪ .‬اوﻣﺪم ﭘﺎرﻳﺲ‪ ،‬ﺷﻴﺶ ﻣﺎﻫﻪ‬ ‫ﻛﻪ از اﻳﺮان ﺑﺮاي ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ دﻋﻮت ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ روﺳﺮياش از ﺳﻮي ﺑﺮﺧﻲ از‬
‫ازدواج ﻛﺮدم‪ ،‬ﺑﺎورت ﻣﻲﺷﻪ؟«‬ ‫ﺷﺮﻛﺖﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ﻣﻮرد ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻧﻴﻤﻪﺷﺐ ﻧﻴﺰ ﻛﻪ ﭘﺲ از ﭼﻬﻞ و ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻋﺖ‬
‫روي ﭼﻤﻦﻫﺎ زﻳﺮ آﻓﺘﺎب ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﻮداﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻪﭼﻤﻦﻫﺎي زﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶ دوﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﻴﺨﻮاﺑﻲ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺳﻪﻧﻔﺮ آﻣﺪﻧﺪ و ﻛﻴﺴﻪﺧﻮابﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ آﻧﺎن ﻓﻜﺮ‬
‫» ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻤﺖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ دﻟﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺒﻴﻨﻤﺖ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺣﺮفﻫﺎ داﺷﺘﻢ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﺗﻌﻠﻖ دارد‪ ،‬از زﻳﺮﺷﺎن ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮابآﻟﻮد ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻛﻴﺴﻪﺧﻮابﻫﺎ را‬
‫ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪت ﻣﻲزدم‪«.‬‬ ‫دادﻧﺪ و ﻫﻤﺎنﻃﻮر درازﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﺳﻪﻧﻔﺮ دﺷﻨﺎم ﻣﻲداد ﻛﻪ ﭼﺮا ﻛﻴﺴﻪﺧﻮابﻫﺎي آﻧﺎن‬
‫ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ و ﺗﺎزهواردﻳﻦ ﺣﺘﻲ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻗﺒﻞ از ﺑﻴﺪار ﻛﺮدن‬

‫‪175‬‬ ‫‪174‬‬
‫ﻣﻦ ﺟﺴﻤﺎً و روﺣﺎً ﺧﺮد ﺷﺪم‪ .‬ﺑﻴﺶ از ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮدم ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺷﺪم‪ .‬ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﻴﻢ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﺒﺰهﻫﺎي ﺟﻠﻮي ﭘﺎﻳﺶ را داﻧﻪداﻧﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﺧﻦ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﺑﻲآﻧﻜﻪ ﭘﺎﺳﺨﻲ دﻫﺪ‪،‬‬
‫اﻳﻦﭼﻨﻴﻦ اﺣﺴﺎس ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ ﻧﻜﺮدم‪ ،‬اﻳﻦﭼﻨﻴﻦ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻧﺸﺪم‪ ،‬ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ﺗﻮي زﻧﺪﮔﻴﻢ اﻳﻦﻗﺪر‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺗﻠﺦ ﮔﻮﺷﻪي ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫از زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻧﺒﻮدم‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ آرزوي ﻣﺮگ داﺷﺘﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﻮدﻛﺸﻲ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬زﻳﺮ‬ ‫ﺳﻮداﺑﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ اداﻣﻪ داد‪ » :‬ﻣﻦ ﺗﻮي ﺑﺎزﺟﻮﻳﻲ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ رو‬
‫ﺷﻜﻨﺠﻪ اﻣﺎ‪ ،‬ﻓﻘﻂ درد ﺑﻮد و ﻣﺮگ ﻧﻤﻲاوﻣﺪ‪ .‬دﻛﺘﺮ روانﭘﺰﺷﻜﻢ ﻣﻲﮔﻪ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮي ﻛﻪ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﻛﻨﺎر‪ ،‬ﻫﻤﻮن ﺳﺎل ﺷﺼﺖ‪ .‬ﻧﺎﻣﻪاي از ﻛﻴﻔﻢ درآوردﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﺠﻴﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮدم‪.‬‬
‫ﺗﻮاﻧﺖ ﺗﻤﻮم ﺷﺪه ﺑﻮد و اﻳﻦ ﺑﺮاي ﻫﺮﻛﺴﻲ ﭘﻴﺶ ﻣﻲآد‪ ،‬ﻫﺮﻛﺴﻲ ﺗﻮاﻧﻲ داره‪ .‬اﻣﺎ اون واﻗﻌﻪ‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻋﺸﻖ و ﻋﺎﺷﻘﻲ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪاي ﺑﻮد و ﻣﻦ ﻫﻢ ﭼﻘﺪر‬
‫ﻣﺜﻞ ﻳﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻮد واﺳﻪي ﻣﻦ‪ .‬ﻃﻠﺴﻤﻲ ﻛﻪ دﻳﮕﻪ اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻧﻴﺲ‪ ،‬واﻗﻌﻴﺘﻪ‪ .‬و ﭘﺰﺷﻜﻢ ﻣﻲﮔﻪ‪،‬‬ ‫ﺑﭽﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬آﺧﻪ ﻧﺎﻣﻪﻧﻮﺷﺘﻦ ﺗﻮي اون ﺳﻦوﺳﺎل دﻳﮕﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻲاي ﻣﻲده؟‬
‫ﻫﻤﻪش ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ اﻳﻨﻪ ﻛﻪ ﻣﻦ اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه دارم‪ .‬ﺑﺎرﻫﺎ از ﺧﻮدم ﭘﺮﺳﻴﺪم‪ ،‬ﺷﻜﻨﺠﻪﮔﺮ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮدﻳﻢ دوﺗﺎ ﺑﭽﻪ‪ .‬از ﺗﺮس ﻧﻤﻲدوﻧﺴﺘﻢ ﭼﻲ ﺑﮕﻢ‪ .‬ﺷﻮﻛﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﺳﺆالﺟﻮاب ﺑﻮد و‬
‫ﮔﻨﺎﻫﻜﺎره‪ ،‬ﻳﺎ زﻧﺪاﻧﻲ زﻳﺮ ﺷﻜﻨﺠﻪ ‪«...‬‬ ‫ﻣﺸﺖ و ﻟﮕﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ اون ﻣﺮدﻳﻪ ﻛﻪ ﻣﻦ دوﺳ‪‬ﺶ دارم و اﺻﻼ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﭼﺮا‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ دودﻟﻲ ﻣﻴﺎن ﺻﺤﺒﺖ ﺳﻮداﺑﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻓﻬﻴﻤﻪ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺣﺘﻲ ﻳﻪ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ آدرس اون رو ﺑﺪم‪ .‬ﻳﻪﺟﻮراب ﺑﻮﮔﻨﺪو ﻛﺮدن ﺗﻮ دﻫﻨﻢ و اﻓﺘﺎدن ﺑﻪﺟﻮن ﭘﺎﻫﺎم‪ .‬اﮔﻪ‬
‫ﭼﻚ ﻫﻢ ﻧﺨﻮرده ﺑﻮدي؟«‬ ‫ﺑﺪوﻧﻲ ﭼﻪ ﻓﺤﺶﻫﺎﻳﻲ ﺑﻪم ﻣﻲدادن‪ .‬ﺧﻮﺑﺶ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺑﻮد‪ «.‬اﺷﻜﺶ را ﭘﺎك ﻛﺮد و اداﻣﻪ‬
‫ﺳﻮداﺑﻪ ﻓﻴﻦ ﺑﻠﻨﺪي در دﺳﺘﻤﺎل ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﮔﻪ ﻛﺘﻚ ﻧﺨﻮرده ﻟﻮ داده ﺑﻮدم ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫داد‪ » :‬ﻣﻲﮔﻔﺘﻦ ﭼﺮا واﺳﻪ اون ﻣﺮﺗﻴﻜﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻲ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﻮن ﭼﻴﺰي رو ﻛﻪ‬
‫ﻫﻤﻮن ﺷﺐ ﺳﺮاﻏﺘﻮن ﻣﻲاوﻣﺪن‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺗﺎ ﻓﺮداش ﺻﺒﺮ ﻛﺮدن؟ اﮔﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﺗﻮ ﻛﻴﻔﻢ ﻧﺒﻮد‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻲ ﺑﻪت ﻣﻲدﻳﻢ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺑﺎ ﺣﺮﻓﺎﺷﻮن ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﺠﺎوز ﻣﻲﻛﺮدن‪ .‬ﭘﺎﻫﺎم ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ‪،‬‬
‫ﻣﺸﻜﻠﻲ ﻫﻢ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻲاوﻣﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اون ﻧﺎﻣﻪي اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪرك ﺑﺎزﺟﻮﻳﻲ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ‬ ‫درد ﺑﻮد و ﺳﻮزش‪ ،‬دردي ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻜﺮدﻧﻲ‪ .‬دﻟﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻲﻣﺮدم‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺮگ ﻫﻢ‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻪ رو از ﻃﺮﻳﻖ ﻫﻤﻮن ﻃﺮﻓﻲ ﻛﻪ ﻟﻮ داده ﺑﻮد ﻣﻲدوﻧﺴﺘﻦ‪ .‬وﻟﻲ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎﻳﻲ‬ ‫ﻧﻤﻲاوﻣﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﺿﺮﺑﻪ ﺗﺎ ﻣﻐﺰ ﺳﺮم ﺗﻴﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻧﺎﻣﻪ رو ﻣﻲﺧﻮﻧﺪن و ﺑﺎ ﻫﺮ ﺿﺮﺑﻪ و اﻟﺒﺘﻪ‬
‫ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻴﭻ ﻣﺪرﻛﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻦ‪ .‬ﺑﺎور ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺑﻌﺪ از اﻳﻦﻫﻤﻪﺳﺎل ﺑﺎز ﻫﻢ‬ ‫ﺑﺎ ﻓﺤﺶ ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪن ﻛﻪ ﻃﺮف ﻛﻴﻪ‪ .‬ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﮔﻔﺘﻢ‪ .‬اﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮدم ﻛﻪ‬
‫ﺧﻮاب ﺑﺎزﺟﻮﻳﻲ و ﻛﺎﺑﻮس ﻧﺎﻣﻪ رو ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ؟«‬ ‫ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻣﺮدﻳﻪ ﻛﻪ دوﺳﺘﺶ دارم‪ .‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﺟﻮن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ در‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﺣﻠﻘﻪي اﺷﻚ از ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﺮازﻳﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ!«‬ ‫ﺑﺮدﻳﻦ‪«.‬‬
‫ﺳﻮداﺑﻪ ﺗﻮ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬اونوﻗﺖﻫﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎت‬ ‫ﺧﺎﻃﺮهي ﺳﺎلﻫﺎ درﺑﻪدري در ذﻫﻦ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺗﺎزه ﮔﺸﺖ و اﺣﺴﺎس ﻛﺮد ﻛﻪ ﺳﻮداﺑﻪ ﺑﺎ‬
‫ﻧﻴﮕﺎ ﻛﻨﻢ‪ .‬ازت ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﺑﻪت ﺣﺴﻮدﻳﻢ ﻫﻢ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻫﻢ زﻳﺒﺎ ﺑﻮدي و ﻣﺘﻴﻦ‪ ،‬و‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ ﻫﻤﻪي آﻧﺎن ﺑﺎزي ﻛﺮده اﺳﺖ و ﺣﺎل ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻠﺨﻲ‬
‫ﻫﻢ ﻫﻤﺴﺮ ﻣﺮدي ﻛﻪ ﻣﻦ دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺧﺠﺎﻟﺘﻢ ﻫﻢ از اﻳﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎﻻ اﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮﻧﻢ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﺮا اﻳﻦﻫﺎ رو واﺳﻪي ﻣﻦ ﻣﻲﮔﻲ؟!«‬
‫راﺣﺖ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎت ﻧﻴﮕﺎ ﻛﻨﻢ و ازت ﻣﻌﺬرت ﺑﺨﻮام ﻛﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ زﻳﺮ ﺷﻜﻨﺠﻪ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﺳﻮداﺑﻪ ﺳﺮﺧﻮرده ﺑﻪ ﭼﻬﺮهي ﺟﺪي و ﺗﻠﺦ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ و ﭘﺲ از ﻣﻜﺜﻲ ﻃﻮﻻﻧﻲ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﭻ دﺳﺖ ﺳﻮداﺑﻪ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬آﻫﺴﺘﻪ ﻧﻮازش ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻐﻀﺶ را ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﺑﺎري ﻛﻪ از اون روز روي وﺟﺪاﻧﻢ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ‬
‫ﺗﻮ ﺣﺴﻮدﻳﻢ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬آﺧﻪ ﺧﻮب ﺣﺮف ﻣﻲزدي و ﻣﺠﻴﺪ از ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻲ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻓﻬﻴﻤﻪ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ﺧﻮدم رو ﻧﺒﺨﺸﻴﺪم ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﺷﺒﻲ راﺣﺖ ﺳﺮ روي ﺑﺎﻟﺶ‬
‫ﻛﻪ ﻫﻤﻪش ﺑﺎ اﺳﻢ ﺗﻮ ﻣﻲزد ﺗﻮ ﺳﺮ ﻣﻦ‪ .‬اونﺟﺎ راﺑﻄﻪﺗﻮن ﭼﻄﻮر ﺑﻮد؟«‬ ‫ﻧﺬاﺷﺘﻢ‪ ،‬ﭼﺮاﻛﻪ ﻣﻲدوﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﻤﻮن ﻛﺎﺑﻮس ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﺑﻪﺳﺮاﻏﻢ ﻣﻲآد‪ .‬ﻣﻦ ﻇﺎﻫﺮاً‬
‫آزاد ﺷﺪم‪ ،‬اﻣﺎ از دﺳﺖ وﺟﺪاﻧﻢ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ راﺣﺖ ﻧﺸﺪم‪ .‬درﺳﺘﻪ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻧﺸﺪﻳﻦ‪ ،‬اﻣﺎ‬

‫‪177‬‬ ‫‪176‬‬
‫ﻧﻴﺰ آﮔﺎﻫﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﺳﻮداﺑﻪ ﻛﻪ ﻧﻘﻄﻪي دوري را ﻣﻲﺟﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﺳﻮداﺑﻪ آﻫﻲ ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﻴﭻ‪ ،‬ﻫﻴﭻ راﺑﻄﻪاي‪ .‬ﻣﻦ ﺗﻚ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدم‪ .‬ﺗﻮي ﺧﻮدم‬
‫دﻳﮕﺮ از او ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺑﻪﻳﻚﺑﺎره از آن ﻫﻤﻪ اﺣﺴﺎس ﻧﻔﺮت ﺧﺎﻟﻲ و ﺳﺒﻚ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮدم و ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﺎري ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻳﻚﺳﺮي ﺑﻮدن ﻛﻪ ﻫﺮ ﭘﭻﭘﭽﻲ را ﮔﺰارش ﻣﻲدادن و‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺸﻤﺎن درﺷﺖ اﺷﻚآﻟﻮد ﺳﻮداﺑﻪ زﻳﺒﺎ ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ و ﻧﻴﺰ ﭘﺎك‪ .‬آﻫﺴﺘﻪ دل اﻧﮕﺸﺘﺶ را‬ ‫اونﻗﺪر ﺧﻮدﺷﻮن رو ﮔﻢ ﻛﺮده ﺑﻮدن ﻛﻪ دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲدوﻧﺴﺘﻦ اونﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻦ‪،‬‬
‫ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪي ﺳﻮداﺑﻪ ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﻪآراﻣﻲ ﮔﻔﺖ‪ » :‬اﻻن اﺻﻼ ﻧﻤﻲدوﻧﻢ‪ ،‬ﭼﻲ رو ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ زﻧﺪاﻧﻲ و ﻧﻪ زﻧﺪاﻧﺒﺎن‪ .‬ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ ﻓﺸﺎري ﺑﺮ ﻣﺎ وارد ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺧﻮدﺷﻮن را از‬
‫ﺑﺒﺨﺸﻢ‪ .‬ﺷﻜﻨﺠﻪ اﺳﺖ و ﭘﻮﺳﺖ و ﮔﻮﺷﺖ و اﺳﺘﺨﻮن‪ .‬ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺗﻮ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻣﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻴﺦوﺑﻦ ﻣﻨﻜﺮ ﻣﻲﺷﺪن‪ .‬از ﻃﺮف دﻳﮕﻪ زﻧﺪاﻧﻴﺎﻧﻲ ﺑﻮدن ﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺪودي ﻗﻮاﻧﻴﻦ ﺧﺸﻦ زﻧﺪان‬
‫ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ رو آرﻣﺎﻧﻲ ﻣﻲدﻳﺪﻳﻢ‪ .‬زﻧﺪاﻧﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻪﻫﺮ ﻗﻴﻤﺘﻲ‪«.‬‬ ‫را زﻳﺮ ﭘﺎ ﻣﻲذاﺷﺘﻦ‪ .‬از ﻧﻤﺎز ﺧﻮﻧﺪن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ روزه و اﻳﻦﻃﻮر ﭼﻴﺰا‪ .‬ﺧﻴﻠﻲﻫﺎ اﻋﺪام ﺷﺪن‪،‬‬
‫ﺳﻮداﺑﻪ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﻤﻠﻮ از ﻏﻢ و ﺷﺎدي و ﺑﻐﺾ و ﮔﺮﻳﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻦرو‬ ‫ﺑﺴﻴﺎري ﺑﺎ ﺷﻼق و ﻣﺸﺖ و ﻟﮕﺪ ﺗﻨﺒﻴﻪ ﻣﻲﺷﺪن‪ .‬ﻓﻬﻴﻤﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ‬
‫ﻣﻲﺑﺨﺸﻲ؟«‬ ‫ﺗﻮاب‪ ،‬ﭼﻮن ﻛﻪ ﻧﻤﺎزم رو ﻣﻲﺧﻮﻧﺪم و ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻧﻤﻲﻛﺮدم‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﻫﻤﻜﺎري ﺑﺎ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﻴﺮه در ﻣﻮﻫﺎي ﭘﺮﻛﻼﻏﻲ ﺳﻮداﺑﻪ ﻛﻪ ﻧﺴﻴﻢ در آن ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻦ از‬ ‫زﻧﺪاﻧﺒﺎﻧﺎن ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﺷﻜﻨﺠﻪ ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺗﺤﻤﻠﺶ رو ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﻮنﻗﺪر‬
‫ﺗﻪ دل ﺑﺨﺸﻴﺪﻣﺖ ﺳﻮداﺑﻪ‪ ،‬اﮔﺮ ﺑﺨﺸﻴﺪن اﺻﻼ دﻳﮕﻪ ﻣﻌﻨﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ!«‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻣﻘﺎوم ﻓﺎﺻﻠﻪداﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺑﻴﺶ از اون ﻓﺎﺻﻠﻪم ﺑﺎ اون ﺑﺨﺸﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ دﻳﮕﻪ‬
‫ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را در آﻏﻮش ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ و ﺳﺒﻜﻲ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي اﺣﺴﺎس ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻠﻮر‬ ‫زﻧﺪاﻧﺒﺎن و ﺣﺘﻲ ﺷﻜﻨﺠﻪﮔﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدن‪ .‬ﻣﻦ از ﺗﻮ ﻧﻤﻲﺧﻮام ﻛﻪ ﻫﻤﻪي ﺣﺮﻓﺎي ﻣﻦرو ﺑﺎور‬
‫ﻃﻠﺴﻢ در اﻳﻦ ﻫﻢآﻏﻮﺷﻲ ﺷﻜﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻛﻨﻲ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﮔﻮشدادي ﻛﺎﻓﻴﻪ‪ .‬اﻧﺘﻈﺎر ﻫﻢ ﻧﺪارم ﻛﻪ ﻣﻦرو ﺑﺒﺨﺸﻲ‪ .‬ﺑﻌﺪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل‬
‫ﻣﻦ ﺧﻮدم رو ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﺒﺨﺸﻢ‪ ،‬واﺳﻪي ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﻃﻠﺴﻤﻢ رو ﺑﺸﻜﻮﻧﻢ‪ .‬ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﻫﻤﻮن اﺣﺴﺎس ﻣﻨﻪ ﻛﻪ واﻗﻌﻪي ﻫﻤﻮن ﻳﻪﺷﺐ ﻧﺤﺲ زﻧﺪﮔﻴﻢ رو ﻣﺜﻞ ﺿﺒﻂﺻﻮت ﻫﺮﺷﺐ‬
‫واﺳﻪم ﺗﻜﺮارش ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ .‬در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮدم ﻛﻪ ﻳﻪﻃﺮف ﺳﺮ ﻧﺦ ﻃﻠﺴﻢ دﺳﺖ‬
‫ﺗﻮﺋﻪ‪ ،‬ﻧﻪ دﺳﺖ ﻣﺠﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ دﺳﺖ ﺗﻮ‪ .‬ﻧﻪﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﻪ ﺗﻮي ﻗﺼﻪﻫﺎ ﺳﺮ ﻧﺦ ﻫﺮ ﻃﻠﺴﻤﻲ‬
‫اﻏﻠﺐ دﺳﺖ زنﻫﺎﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﻪ ﺷﺮاﻳﻂ اون ﻣﻮﻗﻊت رو درك‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ!«‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﺣﺴﺎس ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺑﻲﺳﺎﺑﻘﻪاي ﻛﺮد‪ .‬ﺳﻨﮕﻴﻨﻲاي ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ او ﺑﻮد و او در اﻳﻦ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻋﻈﻤﺖ آن ﭘﻲ ﺑﺮد‪ .‬اﻳﻦﻫﻤﻪﺳﺎل زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺸﺘﺮك ﺑﺎ ﻣﺠﻴﺪ‪ ،‬ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻓﺎﺻﻠﻪ‪،‬‬
‫ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻲ و ﺣﺘﻲ اﻛﺮاه‪ .‬آﻳﺎ او ﻧﻴﺰ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد؟ ﻃﻠﺴﻢ ﻳﻚ اﺣﺴﺎس‪ ،‬اﺣﺴﺎس وﻇﻴﻔﻪ‪،‬‬
‫اﺣﺴﺎس ‪...‬‬
‫ﺳﻮداﺑﻪ ﻃﻠﺴﻤﺶ را ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﺑﺮ ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲﻫﺎﻳﺶ آﮔﺎﻫﻲ داﺷﺖ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮدش ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ ﺗﺤﺴﻴﻦﻛﻨﻨﺪهاي ﺿﻌﻒﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺮﻣﻲﺷﻤﺮد‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ‬
‫ﻛﻪ در ﺑﺎرهي ﺷﺨﺺ دﻳﮕﺮي ﺣﺮف ﻣﻲزد و ﻧﻪ ﺧﻮدش‪ .‬درﻋﻮض او ﺣﺘﻲ ﺑﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻮد‬

‫‪179‬‬ ‫‪178‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﺻﺮف ﺷﺎم ﺑﺎ دﻓﺘﺮ و ﻛﺘﺎبﻫﺎي درﺳﻲاش ﺑﻪ اﻃﺎق ﺧﻮاب ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬در‬
‫را ﻣﻲﺑﺴﺖ و ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪ ﺑﻪدور از ﻫﻤﻬﻤﻪي ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن و ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﻪ زﺑﺎن ﺳﺨﺖ‬
‫آﻟﻤﺎﻧﻲ ﺑﺨﻮاﻧﺪ و ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻪﺷﻮﺧﻲ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻲﺧﻮﻧﻲ ﺗﺎ‬
‫ﻓﻠﺴﻔﻪي اﺗﺎق ﺧﻮاب رو ﻛﺸﻒ ﻛﻨﻲ؟ ﺗﻮ ﻛﻪ ﻫﻤﻪش ﺗﻮ اﺗﺎق ﺧﻮاﺑﻲ!«‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ آنﭼﻨﺎن ﺣﺴﺎس ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﺮ ﺷﻮﺧﻲاي را ﺟﺪي ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺖ و ﺑﻪ دل‬
‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ ﺑﺎرﻫﺎ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ او را در ﭘﻴﺸﺒﺮد درسﻫﺎ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ‬
‫ﻏُﺮزدنﻫﺎي ﻣﺠﻴﺪ در ﺣﺎﻓﻈﻪي او ﺛﺒﺖ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺷﻮﺧﻲﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪﻋﻨﻮان ﺗﻤﺴﺨﺮ‬
‫ﺑﻪدل ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻣﻮرد ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻗﺮار ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ ،‬ﻫﻴﭽﻜﺲ او را درك‬
‫ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﺑﺮاي ﻋﻼﻳﻖ ﺷﺨﺼﻲ او اﺣﺘﺮاﻣﻲ ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎي ﺗﻨﻬﺎ‬
‫در ﺧﺎﻧﻮاده و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻛﻪ ﺳﺎلﻫﺎيﺳﺎل در آن ﻣﻬﻤﺎن ﺑﻮد و از ﻗﺮار ﻣﻌﻠﻮم ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﺸﻪ‬

‫‪181‬‬ ‫‪180‬‬
‫روزي ﻛﻪ ﺑﻪﻓﻬﺮﺳﺖ ﺳﻤﻴﻨﺎرﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺳﻤﻴﻨﺎر ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪاش را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﺪ‪،‬‬ ‫در آن ﻣﻬﻤﺎن ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﮕﺮ در اﻳﺮان ﻧﻴﺰ اﻳﻦﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮد؟ آﻳﺎ اﺣﺴﺎﺳﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ از ﺳﻔﺮ‬
‫ﻧﮕﺎﻫﺶ روي ﻧﺎم اﺳﺘﺎد اﻳﺮاﻧﻲ ﺧﻴﺮه ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻳﻚ اﺳﺘﺎد اﻳﺮاﻧﻲ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ اﺳﺘﺎدان ﻓﻠﺴﻔﻪ‬ ‫ﺑﻪ آﻟﻤﺎن داﺷﺖ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻲ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺒﻮد؟ ﺟﺎﻣﻌﻪاي ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮدش را ﺗﻤﺎم و ﻛﻤﺎل‬
‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﻮد و ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل ﻣﺠﻴﺪ و دوﺳﺘﺎﻧﺶ راﻧﻨﺪه ﺗﺎﻛﺴﻲ ﻧﺸﺪه‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ اﻳﻦ اﻣﻜﺎن را‬ ‫ﺑﺎ آن ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻲداد وﮔﺮﻧﻪ ﻣﺎﻳﻪي ﻧﻨﮓ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻧﻪ! ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﻣﻲآورد ﻛﻪ ﺑﺎ ﺧﻮد ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻳﺎد‬
‫ﻧﻴﺰ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪﻋﻨﻮان اﺳﺘﺎد ﻓﻠﺴﻔﻪ در داﻧﺸﮕﺎه درس دﻫﺪ‪ .‬ﻣﻮﺿﻮع ﺳﻤﻴﻨﺎر "ﺣﻜﻤﺖ‬ ‫ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮود و ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎزﻧﮕﺮدد‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦ اﻣﻴﺪ ﻛﻪ ﺟﺎﻳﻲ دﻳﮕﺮ در ﺳﺮزﻣﻴﻨﻲ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ‬
‫اﺷﺮاق" ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻤﺎن روز ﺑﻪ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ رﻓﺖ ﺗﺎ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎدي را ﺑﻴﺎﺑﺪ‪ .‬ﺳﻬﺮوردي را‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ ﻧﻮﻳﻨﻲ ﺑﻴﺎﻏﺎزد‪ .‬زﻧﺪﮔﻲاي ﻛﻪ او ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ ،‬ﺑﺮ اﺳﺎس آرزوﻫﺎ و ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي‬
‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻠﻌﻴﺪ‪ .‬ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻮي آﺷﻨﺎي وﻃﻦ داﺷﺖ‪ .‬ﻣﻮﺿﻮعﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ از ﻋﺸﻖ‬ ‫ﻗﻠﺒﻲاش‪ .‬ﺗﺮك وﻃﻦ ﻛﺮد و ﺑﻪ ﺳﺮزﻣﻴﻨﻲ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺮدم و زﺑﺎﻧﻲ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ رويآورد و ﺣﺎل‬
‫ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬رﻳﺸﻪاش را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﺧﺼﺎﺋﺺ ﻣﺮگآﻓﺮﻳﻨﺶ را‪ .‬اﻧﺪﻳﺸﻪاي ﻛﻪ در‬ ‫ﭘﺲ از ﺳﺎﻟﻴﺎنﺳﺎل ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ در ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮﺟﺎي ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎدر وﻃﻦ از دﺳﺖ رﻓﺖ و‬
‫ﺗﺎروﭘﻮد او ﺗﻨﻴﺪه ﺑﻮد و او ﺣﺎل ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪن آنﻫﺎ‪ ،‬ﻓﻠﺴﻔﻪي وﺟﻮدش را ﻛﺸﻒ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬در‬ ‫ﺟﺴﺘﺠﻮي او ﺑﺮاي ﻳﺎﻓﺘﻦ وﻃﻨﻲ دﻳﮕﺮ ﺑﻴﻬﻮده ﺑﻮد‪ .‬آﺧﺮ او دﮔﺮﺑﺎر زاده ﻧﻤﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺎﺻﻠﻪي دور زﻣﺎﻧﻲ و ﻣﻜﺎﻧﻲ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻧﻮ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺷﺮﻗﻲ‬ ‫از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﭼﻨﺎن ﻣﺠﻴﺪ در ﻣﺸﻜﻼت ﺧﻮد ﻏﺮق ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻓﺮﺻﺘﻲ ﺑﺮاي‬
‫ﺷﺮﻗﻲ ﻫﻢ ﻧﺒﻮد‪ .‬رﻳﺸﻪاش ﺷﺮﻗﻲ ﺑﻮد و ﺷﺎخو ﺑﺮﮔﺶ ﻏﺮﺑﻲ‪ .‬ﻫﻢ ﺷﺮﻗﻲ ﺑﻮد و ﻫﻢ ﻏﺮﺑﻲ‬ ‫ﺣﺴﺎﺳﻴﺖﻫﺎي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬از آنﺟﺎ ﻛﻪ ﭼﺸﻢاﻧﺪازي ﺑﺮاي ﻛﺎر در آﻟﻤﺎن ﻧﺪاﺷﺖ و ﺗﻨﻬﺎ‬
‫و ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻴﭻﻛﺪام آن‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ و ﻓﻠﺴﻔﻪي وﺟﻮدياش را ﻧﻘﺎداﻧﻪ ﻛﺸﻒ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫دﺳﺖ رد ﺑﺮﺳﻴﻨﻪاش ﻣﻲﺧﻮرد‪ ،‬از دوﺳﺘﺎن و ﺧﺎﻧﻮاده ﻗﺮض ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ دوﺳﺘﻲ ﻳﻚ‬
‫ﺗﻌﻄﻴﻼت ﺗﺮم ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن رﺳﻴﺪ‪ ،‬داﻧﺸﮕﺎه ﺑﺎز ﺷﺪ و اﻳﻦ ﺑﺎر ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻨﺠﻜﺎوﺗﺮ از ﻫﺮ زﻣﺎن‬ ‫ﻣﻐﺎزهي ﭘﻴﺘﺰاﻳﻲ راهاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻲ ﺑﻴﺶ دوام ﻧﻴﺎوردﻧﺪ‪ .‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺑﺎ ﺣﻘﻮق ﻧﺎزﻟﻲ‬
‫دﻳﮕﺮ در ﺳﻤﻴﻨﺎر ﺷﺮﻛﺖ ﻛﺮد ﺗﺎ ﭘﺎي ﺻﺤﺒﺖ اﺳﺘﺎد ﻓﺮاﻣﺮز ﺳﺮاﺑﻲ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎي‬ ‫در ﻳﻚ ﻛﻴﻮﺳﻚ ﻛﺎرِ ﺳﻴﺎه ﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﻗﺮض ﻣﻐﺎزه و دوﺳﺘﺎن و آﺷﻨﺎﻳﺎن را ﺑﭙﺮدازد‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻫﻢ‬
‫ﺟﻮﮔﻨﺪﻣﻲ ﺣﺎﻟﺖ دلﻧﺸﻴﻨﻲ ﺑﻪﭼﻬﺮهي اﺳﺘﺎد داده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ آﻗﺎي ﺳﺮاﺑﻲ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪي‬ ‫ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ و اﻧﺘﻈﺎر ﺑﻴﺸﺘﺮي داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ او ﺑﺪﻫﻜﺎر ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮﺳﺎل دوﺳﺘﺎن ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﻴﻨﺎر را ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻲداد‪ ،‬داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن را ﺑﺮاﻧﺪاز ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﺮ ﭼﻬﺮهي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﻳﺴﺘﺎد‪،‬‬ ‫ﻣﺴﺎﻓﺮت ﺧﺎرج از ﻛﺸﻮر ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ و ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ آﻧﺎن ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‬
‫ﻣﻜﺜﻲ ﻛﺮد و ﺑﺮاي اداﻣﻪي ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮕﺎه از او ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ‪ .‬از آن ﭘﺲ ﻣﻲﻛﻮﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬ ‫ﻛﻪ ﺗﻌﻄﻴﻼت در ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲﻣﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﻛﺎرﻫﺎي داﻧﺸﺠﻮﻳﻲ ﻛﻮﺗﺎهﻣﺪت ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻢ ﭼﻨﺪان ﻛﻤﻜﻲ‬
‫ﻧﻨﮕﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﻧﮕﺎﻫﺶ در ﻧﮕﺎه ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﺮه ﻣﻲﺧﻮرد و رﺷﺘﻪي اﻓﻜﺎرش ازﻫﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬در اﻳﺮان ﻣﻬﻨﺪس ﺑﺮق ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮد و ﺣﻘﻮق ﺧﻮﺑﻲ ﻫﻢ داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫ﻣﻲﮔﺴﻴﺨﺖ‪ .‬راه ﺑﺎزﮔﺸﺖ را ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ در ﻣﺘﺮو ﺑﻪﻳﺎد آﺷﻮب ﻧﮕﺎه اﺳﺘﺎد ﺧﻨﺪﻳﺪ و ﺷﺎدﻣﺎﻧﻪ آن‬ ‫در آﻟﻤﺎن ﺑﺎﻳﺪ از ﺻﻔﺮ ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬او در ﻣﻴﺎن ﻣﺸﻜﻼت اﻗﺘﺼﺎدي‪ ،‬ﺗﺤﻘﻴﺮﻫﺎي اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ‬
‫ﻟﺤﻈﻪي ﻣﻜﺚ ﭘﺮآﺷﻮب را ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ‬ ‫و ﻧﺎﻫﻤﺎﻫﻨﮕﻲﻫﺎي ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ در اﻳﻦ ﻛﺸﻮر دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﻲزد و ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪﻋﻨﻮان‬
‫اﻳﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮ از ذﻫﻦ او ﻣﺤﻮ ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺣﺎﻟﺖ‪ ‬ﻧﮕﺎه‪ ‬ﭼﺸﻤﺎنِ ﻋﺴﻠﻲ اﺳﺘﺎد او را ﻟﺤﻈﻪاي آرام‬ ‫ﺧﺎرﺟﻲ و ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻴﻜﺎرهاي ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﭼﻨﺪان ﺗﺴﻠﻄﻲ ﺑﻪ زﺑﺎن آﻟﻤﺎﻧﻲ‬
‫ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻫﻮش و ﺣﻮاﺳﺶ ﺗﻤﺎﻣﺎً ﺑﺎ او ﺑﻮد‪ .‬در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻇﺮف ﻣﻲﺷﺴﺖ‪ ،‬وﺳﺎﺋﻞ را‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ ﺧﺴﺘﻪﺗﺮ و ﻧﺎاﻣﻴﺪﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺤﺮان روﺣﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺷﻮد‪.‬‬
‫ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺣﺮفﻫﺎي ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ‪ ،‬ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲداد و ﺑﺎز ذﻫﻨﺶ ﻧﺰد او ﺑﻮد‪ .‬آزاده‬ ‫ﭼﻪروزﻫﺎ ﻛﻪ در ﺳﻤﻴﻨﺎر ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮد و در راه ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ آن روز ﺣﺘﻲ‬
‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻣﺎﻣﺎن ﺣﻮاﺳﺖ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟«‬ ‫ﺳﻼﻣﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻛﺴﻲ رد و ﺑﺪل ﻧﻜﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻪ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن آﻟﻤﺎﻧﻲ ﮔﻮش‬
‫» ﮔﻮﺷﻢ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﺖ ﻋﺰﻳﺰم‪ «.‬و ﻣﺜﻞ ﺧﻴﻠﻲ از وﻗﺖﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺣﺮﻛﺖ دادن ﭼﺸﻢ و‬ ‫ﻓﺮاﻣﻲداد‪ ،‬ﮔﺎه در ﺑﺤﺚﻫﺎ ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ زاوﻳﻪي ﻧﮕﺎه او ﻫﻤﻮاره ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد‪ .‬ﻏﺎﻟﺒﺎً‬
‫اﺑﺮو و ﺣﺘﻲ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺟﻠﻮه داد ﻛﻪ ﮔﻮش و ﻫﻮﺷﺶ ﺑﺎ اوﺳﺖ‪.‬‬ ‫در اﻗﻠﻴﺘﻲ ﻳﻚﻧﻔﺮه ﻗﺮار داﺷﺖ و ﺑﻪﭼﺸﻢ ﺧﻮد و دﻳﮕﺮان ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪.‬‬

‫‪183‬‬ ‫‪182‬‬
‫آﺗﺶ را ﻓﺮو ﻣﻲﻧﺸﺎﻧﺪ و او را ﺧﻤﻮده و اﻓﺴﺮده در ﺧﻮد ﻓﺮو ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﺮگ ﻣﻲﻛﺮد‪،‬‬ ‫ﻋﺸﻖ در زﻧﺪﮔﻲ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻤﻮاره زﻧﺪﮔﻲﺑﺨﺶ و ﺣﻴﺎتآﻓﺮﻳﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺑﺎراﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ‬
‫ﺣﺲ ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﺷﻌﻠﻪﻫﺎ را رﻫﺎ ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﻪ آﺗﺶ اﺛﻴﺮي ﺑﺮﺳﻨﺪ و ﺧﻮن ﺗﺎزه‬ ‫ﺗﺮكﻫﺎي دﺷﺘﻲ ﺧﺸﻚ ﻣﻲﭼﻜﺪ و ﺣﻴﺎﺗﻲ دوﺑﺎره ﺑﻪ آن ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ‪ .‬ﻋﺸﻖ ﺑﺮاي او ﺷﻴﺮهي‬
‫در رگﻫﺎﻳﺶ ﺷﺮﻳﺎن ﻳﺎﺑﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ دوﺑﺎره ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد و ﭼﻮن ﺗﻮﻟﺪ و ﻣﺮگ‬ ‫ﺣﻴﺎت ﺑﻮد و ﺷﺮﻳﺎن ﭘﻮﻳﺎي زﻧﺪﮔﻲ‪ .‬ﺑﺪون آن زﻧﺪﮔﻲ ﺑﺮزﺧﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺳﺎﻛﻦ و ﻣﺮده ﻛﻪ‬
‫دردﻧﺎك‪ .‬زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ در ﺗﺮس و ﻧﺎاﻣﻨﻲ و آوارﮔﻲ ﻏﻮﻃﻪ ﻣﻲﺧﻮرد‪ ،‬اﻳﻦ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫ﻣﺮگ را در ﺧﻮد ﻣﻲﭘﺮوراﻧﺪ‪ .‬ﻋﺸﻖ زﻧﺪه و ﭘﻮﻳﺎﺳﺖ و ﭼﻮن ﺟﺮﻳﺎن آﺑﻲ روان ﺗﻜﺮار ﺷﺪﻧﻲ‬
‫دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﭼﻮن ﻧﺠﺎتﺑﺨﺸﻲ ﺑﻪ او ﭘﻨﺎه داده‪ ،‬ﺑﻪ او اﻣﻨﻴﺖ و اﻧﮕﻴﺰهي زﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻋﺸﻖﻫﺎي ﺟﻮاﻧﻲﺷﺎن را ﺑﺎ ﺳﻮز و ﺣﺴﺮت ﻧﺸﺨﻮار ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و دﻟﺸﺎن‬
‫دوﺑﺎره ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﺣﺴﺎس د‪‬ﻳﻦ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻓﻘﻂ د‪‬ﻳﻦ ﻧﺒﻮد‪ ،‬او ﭘﺪر ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ ﺑﻮد و ﻫﻤﺪم‬ ‫ﺧﻮش اﺳﺖ ﻛﻪ در زﻧﺪﮔﻲﺷﺎن ﺧﺎﻃﺮهي زﻧﺪهاي ﺑﺮﺟﺎي ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﻋﺸﻖ را اﮔﺮﻫﻢ‬
‫ﺳﺎلﻫﺎي ﺟﻮاﻧﻲ‪ .‬ﺑﻪ او ﺧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻃﺮاﺗﺸﺎن‪ ،‬دوﺳﺘﺎﻧﺸﺎن‪ ،‬و ﺑﺴﻴﺎري از ﻋﻼﻳﻖﺷﺎن‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﺳﭙﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮي ﻛﻪ در ذﻫﻦ‪ ،‬ﻗﺎﺑﻲ از آبﻃﻼ ﺑﺮاﻳﺶ‬
‫ﻣﺸﺘﺮك ﺑﻮد‪ .‬ﻛﻢﻛﻢ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ اﻣﺎ آن زﻧﺪﮔﻲ را ﻣﺜﻞ ﻣﺮداب ﻣﻲدﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ و ﺑﺮ دﻳﻮارﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ دورادورﺷﺎن ﻣﻲآوﻳﺰﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﻘﺶ و وﺟﻮد دﻳﻮارﻫﺎ را‬
‫ﻣﺮداﺑﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻓﺮاﻣﺮز ﺑﻪ درﻳﺎ راه ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﭘﺲ از ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﺎز در آﻳﻨﻪ ﺑﻪﺧﻮدش ﻧﮕﺎه‬ ‫ﺑﻪﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﺑﺴﭙﺎرﻧﺪ و ﻳﺎ ﺣﺪاﻗﻞ از رﻧﮓ و ﻟﻌﺎب و رﻛﻮد آن ﺑﻜﺎﻫﻨﺪ‪ .‬ﻋﺎﺷﻖ اﻣﺎ از دﻳﻮارﻫﺎ‬
‫ﻛﺮد ﺗﺎ ﻫﻤﺎن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻋﺎﺷﻖ را درﻳﺎﺑﺪ‪ ،‬ﺧﻮدش را‪ .‬ﺧﻮاﺑﻴﺪن ﺑﺎ او ﻣﺜﻞ ﺑﻬﺎر ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ‬ ‫ﻓﺮار ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻫﺮ دﻳﻮاري را در ذﻫﻦ ﻓﺮو ﻣﻲرﻳﺰد‪.‬‬
‫روﻳﺶ ﮔﻴﺎه‪ .‬ﮔﻴﺎﻫﻲ ﻛﻪ در او ﺑﻪ ﺧﻮاب ﺟﺎوﻳﺪي ﻓﺮو رﻓﺘﻪ و ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﻜﻮه‬ ‫ﺑﺎرﻫﺎ او را در ذﻫﻨﺶ ﺑﻮﺳﻴﺪه‪ ،‬در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﻮﺋﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎل ﻛﻪ ﻓﺮاﻣﺮز‬
‫ﺑﻬﺎرياش ﻳﺎراي ﺑﺎروري آن را داﺷﺖ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮي ﺑﻮد ﻛﻪ در ﺑﺎﺗﻼق ﺷﻜﻔﺖ و آﺳﻤﺎن ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ او را در آﻏﻮش ﻛﺸﺪ‪ ،‬ﺑﺮاﻳﺶ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﺠﻴﺪ ﻫﻤﻮاره او را‬
‫ﺑﺮگﻫﺎي ﻛﺒﻮدش رﻧﮓ ﭘﺎﺷﻴﺪ‪ .‬او ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺷﻜﻮﻓﻪﻫﺎ ﺷﻜﻔﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ و در ﺗﭙﺶ ﺳﺒﺰ‬ ‫ﻫﻤﺮاﻫﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬او ﻛﺠﺎ ﺑﻮد و ﺑﺎ اﻳﻦ ﻣﺮد ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ در اﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ ﭼﻪ ﻣﻲﻛﺮد؟ ﻣﺠﻴﺪ ﻫﻢ او‬
‫ﺟﻨﮕﻞ ﺗﻨﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬آواي روﺋﻴﺪن ﮔﻴﺎه و ﺷﻜﻔﺘﻦ ﮔﻞﻫﺎي وﺣﺸﻲ را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﻋﻄﺮ‬ ‫را در آﻏﻮش ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﻣﻲﺑﻮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ آﻏﻮش ﻣﺮد ﺑﻪ اﻳﻦﺟﺎ آﻣﺪه ﺑﻮد؟ ﭼﻪ ﭼﻴﺰي در‬
‫ﺟﺎﻧﺒﺨﺶ ﺟﻨﮕﻞ را ﻣﻲﺑﻮﺋﻴﺪ و اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ دوﺑﺎره ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻧﻪ! دﻳﮕﺮ آن‬ ‫او ﺑﻮد ﻛﻪ در ﻫﻤﺴﺮش ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺖ؟ آﻳﺎ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ در آﻏﻮش او ﺧﻼﺻﻪ ﻣﻲﺷﺪ؟ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ در‬
‫اﺣﺴﺎس ﻫﺮﺟﺎﻳﻲ ﭘﺲ از ﺑﻮﺳﻪ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﻴﺎت دوﺑﺎره را ﺣﻖ ﺧﻮد ﻣﻲاﻧﮕﺎﺷﺖ‪ .‬ﺣﻘﻲ‬ ‫اﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ زﻳﺒﺎ‪ ،‬زﻳﺮ درﺧﺘﺎن ﭘﺮﺷﻜﻮﻓﻪ ﻗﺪم زده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻲآنﻛﻪ ﺑﻴﺶ از دو ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻴﻦ‬
‫ﻛﻪ ﺗﺎ دﻳﺮوز از آن ﺧﻮد ﻧﻤﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﺶ‪ .‬ﺑﺮاﻳﺶ ﺗﺎﺑﻮ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ روﻳﺎي دور دﺳﺖﻧﻴﺎﻓﺘﻨﻲ ﻛﻪ‬ ‫آندو رد و ﺑﺪل ﺷﻮد‪ .‬آﻳﺎ ﺳﻜﻮت ﻋﻤﻖ ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﺑﻮد و ﻧﮕﺎه زﺑﺎن ﻋﺸﻖ؟ وﻗﺘﻲ ﺑﻮﺳﻴﺪش‪ ،‬از‬
‫ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ آن ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮدش ﺑﺪش آﻣﺪ‪ .‬ﺑﻪﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﻫﺮﺟﺎﻳﻲ‪ .‬ﺗﻮي آﻏﻮﺷﺶ ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺗﻜﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﺑﻪﭼﻪ ﻗﻴﻤﺘﻲ؟ ﺑﻪﻗﻴﻤﺖ ﻳﻚ ﻏﻢ اﺑﺪي ﺑﺮاي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و ﻳﻚ ﺑﺤﺮان روﺣﻲ ﺑﺮاي ﻣﺠﻴﺪ و‬ ‫ﻣﺜﻞ ﻳﺦ‪ .‬او زﻧﻲ ﺷﻮﻫﺮدار‪ ،‬ﺑﺎ آﺑﺮو و ﭘﺎكداﻣﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮش ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻋﺸﻖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‬
‫ﺳﺮﮔﺸﺘﮕﻲ ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ .‬آﻳﺎ آﻧﺎن در ﺧﻮاب ﻧﺒﻮدﻧﺪ و اﻳﻦ ﺑﺤﺮان دﻳﺮ ﻳﺎ زود ﮔﺮﻳﺒﺎﻧﺸﺎن را‬ ‫آﺳﻤﺎﻧﻲ ﺑﻮد و ﻓﺮاﻣﺮز ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ آن را زﻣﻴﻨﻲ ﻛﻨﺪ‪ ،‬زﻳﺒﺎﺋﻲاش را ﺑﺴﺘﺎﻧﺪ و آن را دﻳﮕﺮﺑﺎر‬
‫ﻧﻤﻲﮔﺮﻓﺖ؟ﻣﺠﻴﺪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮد‪ ،‬ﻓﺮﻳﺎد زد‪ ،‬در ﺧﻮد ﺷﻜﺴﺖ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻻل ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﮔﻮرﺳﺘﺎن ﻋﺸﻖﻫﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و ﻣﺠﻴﺪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﻧﻤﻲﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ‬
‫ﭼﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ؟ ﭼﻪ ﭘﺎﺳﺨﻲ داﺷﺖ؟ ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ در دل ﺣﻖ را ﺑﻪ ﻣﺠﻴﺪ ﻣﻲداد‪.‬‬ ‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺸﻘﺸﺎن ﺑﻪ اﻳﻦﺟﺎ ﺧﺘﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺣﺎل ﻋﺎﺷﻖ‬
‫ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸﻘﺶ را ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺳﺮﻛﻮب ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺟﻮاﻧﻪﻫﺎي آن را ﺑﻪ ﺗﺎراج ﺑﻮران‬ ‫ﻛﺲ دﻳﮕﺮيﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺎ او زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ آﺗﺶ ﺗﻨﺪر زﺑﺎﻧﻪ‬
‫ﻣﻲداد ﺗﺎ ﻧﺎم ﺧﻴﺎﻧﺖﻛﺎر ﺑﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲاش ﻧﻤﻲﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻳﻚ آﺗﺶ اﺛﻴﺮي آﺳﻤﺎﻧﻲ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻌﻠﻪي او ﺟﻔﺖ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ‬
‫ﻣﺠﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ آب روي آﺗﺶ دروﻧﻲاش ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪ‪ .‬آﺑﻲ ﻛﻪ زﺑﺎﻧﻪﻫﺎي‬

‫‪185‬‬ ‫‪184‬‬
‫ﻣﻲﻧﺎﻟﻴﺪ‪ .‬دﺳﺘﻲ ﮔﺮم ﺑﺮ ﻣﻮﻫﺎي ﺧﻴﺴﺶ ﻧﺸﺴﺖ و ﻟﺒﺎﻧﻲ داغ اﺷﻚﻫﺎﻳﺶ را ﻧﻮﺷﻴﺪ‪ .‬اﻳﻦ‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻳﻚ ﺑﺮزخ ﺑﻪﺗﻤﺎم ﻣﻌﻨﻲ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻗﻀﻴﻪ را ﺣﻞ‬
‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺷﻮرآﺑﻪي ﺗﻠﺦ زﻧﺪﮔﻲاش را ﺑﻪﻛﺎم ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻄﻮر ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮاي ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ ﺗﻮﺿﻴﺢ دﻫﺪ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﻮﺷﻲ ﺑﺮاي ﺷﻨﻴﺪن‬
‫ﺣﺮفﻫﺎي او ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﭼﻨﺪان ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ در واﻗﻊ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ‬
‫روﺑﺮوي ﻫﻢ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻲﻫﻴﭻ ﻛﻼﻣﻲ دﻗﺎﻳﻘﻲ ﺑﻪﻫﻢ ﺧﻴﺮه ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻴﭽﻜﺪام ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬ﭼﻪدﻻﻳﻠﻲ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ داﺷﺖ؟ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺧﻮدش‪ ،‬ﺧﻮدش‬
‫ﺑﺎ واژهاي اﻳﻦ ﺳﻜﻮت ﻫﺴﺘﻲﺑﺨﺶ ﺟﺎﻧﻜﺎه را ﺑﺸﻜﻨﺪ‪ .‬ﻟﺰوﻣﻲ ﺑﻪﮔﻔﺘﺎر ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻧﮕﺎهﻫﺎ ﺳﺨﻦ‬ ‫را ﻫﺮﺟﺎﻳﻲ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻳﻚ زن ﺧﺮاب و ﺧﻮدﺧﻮاه ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻮادهاش را ﻓﺪاي ﻋﺸﻘﺶ‬
‫ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﻤﻊ روي ﻣﻴﺰ ﺑﻴﻦ آن دو ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻪ ﻟﺐ ﺑﻪ ﺷﺮاب ﺳﺮخ زد‪ ،‬ﻳﺎد‬ ‫ﻛﺮده‪ ...‬اﻣﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﮕﺮ ﭼﻴﺰ ﻛﻢﺑﻬﺎﻳﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻴﭻ ارزﺷﻲ ﻧﺪارد؟ ﻳﺎ ﻓﻘﻂ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ در‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻓﺘﺎد و ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻦ اوﻟﻴﻦ ﺷﺮاﺑﻢ را ﺑﺎ ﻣﺎدرم ﻧﻮﺷﻴﺪم‪ ،‬ﺷﺮاﺑﻲ ﻫﻢﺳﻦوﺳﺎل‬ ‫داﺳﺘﺎنﻫﺎ ﺑﻪﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﻮد ارزش ﺧﺎص ﺧﻮدش را ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﺪ؟ ﻋﺸﻖ آرﻣﺎﻧﻲ‬
‫ﻣﻦ‪ ،‬از ﺷﻴﺮهي ﻋﺸﻖ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺳﺮﺷﺖ ﻣﺮا ﺑﺎ ﺷﺮاب ﻋﺸﻖ زدهاﻧﺪ‪ ،‬ﺷﺮاﺑﻲ ﻫﺴﺘﻲﺑﺨﺶ و‬ ‫آﺳﻤﺎﻧﻲ‪ ،‬اﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺑﺮاي ﻣﺎ ارزش دارد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻛﻪ زﻣﻴﻨﻲ ﺷﻮد و ﻟﻤﺲ ﺷﺪﻧﻲ‪ ،‬ﻣﻲﺷﻮي‬
‫در ﻋﻴﻦﺣﺎل ﻣﺮگآﻓﺮﻳﻦ‪«.‬‬ ‫ﻫﺮﺟﺎﻳﻲ و ﻟﻜﺎﺗﻪ‪ ،‬ﻳﺎ ﻻاﻗﻞ دﻳﻮاﻧﻪ‪ .‬ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻃﻮر دﻳﮕﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪،‬‬
‫ﻓﺮاﻣﺮز دﺳﺖ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را در دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻓﺸﺮد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬و ﻣﻦ ﻋﺸﻖ را ﺑﺮاي اوﻟﻴﻦﺑﺎر در‬ ‫ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﻋﺎﺷﻖ و ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻧﮕﺎه ﻣﺮدم ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ‬
‫اﻳﻦ ﻛﺸﻮر ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺎﻟﻪ ﻛﻪ اﻳﻦﺟﺎم‪ .‬ﻫﻴﮋده ﻧﻮزده ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ‬ ‫ﺗﻔﺎوت ﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺎل ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻓﻘﻂ ﻣﻌﺸﻮق ﺑﺎﺷﺪ و ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎل او ﻋﺎﺷﻖ‬
‫اوﻣﺪم‪ .‬ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮدم‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ذرات وﺟﻮدم‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻ‪ ،‬و ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ ﺧﻮﻧﻮادم‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﺸﻘﻲ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻛﻪ در درﺟﻪي ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺮاي ﺧﻮدش‪ .‬ﻗﺒﻞ از‬
‫ﻣﻦرو ﺑﻪ آﻟﻤﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺗﺎ ﻋﺸﻖ و ﻋﺎﺷﻘﻲ را ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﻨﻢ و ﺑﺮم دﻧﺒﺎل درس‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ‬ ‫اﻳﻦﻛﻪ دور و ﺑﺮيﻫﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ‪ » :‬دﻳﺪي‪ ،‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻫﻢ ﺧﺮاب ﺷﺪ و رﻓﺖ دﻧﺒﺎل ﻋﻴﺶ و‬
‫ﻧﻴﮕﺎ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬واﻗﻌﺎ ﻫﻢ ﺑﭽﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﺧﻮﻧﻪ رو ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﻓﺮوﺧﺘﻦ و ﺧﻮﻧﻪاي ﻛﻮﭼﻴﻚﺗﺮ‬ ‫ﻧﻮﺷﺶ‪ «...‬ﺧﻮدش ﺑﻪﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻨﻢ رﺳﻴﺪ‪ .‬زدم زﻳﺮ ﻛﺎﻧﻮن ﺧﺎﻧﻮاده و‬
‫ﺧﺮﻳﺪن ﺗﺎ ﺧﺮج ﺳﻔﺮ و ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻣﻦ رو ﻓﺮاﻫﻢ ﻛﻨﻦ‪ .‬ﺑﺎورت ﻣﻲﺷﻪ؟ ﭼﻪ ﻛﺎرﻫﺎ ﻛﻪ واﺳﻪي‬ ‫ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ را روي ﺳﺮم ﺧﺮاب ﻛﺮدم‪«.‬‬
‫ﻣﻦ ﻧﻜﺮدن‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻮن ﺗﻨﻬﺎ ﺑﭽﻪﺷﻮن ﺑﻮدم و ﺗﻤﻮم اﻣﻴﺪ زﻧﺪﮔﻲﺷﻮن‪ «.‬آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺮ‬ ‫ﻋﺸﻖ او ﺗﻨﻬﺎ دﻟﻴﻞ ﻳﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪاي ﺑﻮد ﺑﺮاي ﻋﺮﻳﺎنﺷﺪن اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺳﺮﻛﻮبﺷﺪهاش‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ‬
‫ﺳﺮاﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻮﺳﻪ زد و اداﻣﻪ داد‪ » :‬ﻫﻴﭽﻜﺲ ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﺟﺎي اون رو ﺗﻮ دﻟﻢ ﭘﺮ‬ ‫آﺑﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻪ در ﺑﺴﺘﺮ رود ﺟﺎري ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﺎه ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ ،‬ﭼﺎه ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺷﺪ و آب از‬
‫ﻛﻨﻪ‪ .‬ﻫﺮ راﺑﻄﻪاي ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﻳﺎد او ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻜﻲ از دﻻﻳﻠﻲ ﻛﻪ از ﻫﻤﺴﺮم ﺟﺪا ﺷﺪم ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫زﻳﺮ ﻃﻐﻴﺎن ﻛﺮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺳﺮﻛﻮﺑﺶ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ از ﻛﻨﺘﺮﻟﺶ ﻧﻴﺰ ﺧﺎرج ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮدم ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪش دروغ ﻣﻲﮔﻢ‪ .‬ﻫﻴﭽﻜﺲ ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﺟﺎي اون رو‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬آﺗﺸﻔﺸﺎﻧﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻠﻨﮕُﺮ ﻋﺸﻖ ﻃﻐﻴﺎن ﻛﺮد و ﻧﻈﻢ ﺧﺎﻧﻮاده را ﺑﻪﻫﻢ رﻳﺨﺖ‪.‬‬
‫ﺗﻮي ﻗﻠﺒﻢ ﭘﺮ ﻛﻨﻪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺗﻮﻧﺴﺘﻲ ﻣﻦرو دﮔﺮﮔﻮن ﻛﻨﻲ‪ «.‬ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دزدﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫آﺗﺸﻔﺸﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ را از درون و ﻣﺠﻴﺪ و ﺑﭽﻪﻫﺎ را از ﺑﻴﺮون ﻣﻲﺳﻮزاﻧﺪ و ﻫﻴﭽﻜﺲ را‬
‫ﺷﻤﻊ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ و اداﻣﻪ داد‪ » :‬ﺗﻮ ﺧﻮدت ﺑﻮدي‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﻛﺴﻲ ﺣﺎﺋﻞ ﻣﺎ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫درﺑﺮاﺑﺮ ﻃﻐﻴﺎن آن اراده و ﺗﻮاﻧﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ از درون ﺳﻮﺧﺘﻪ و ﻣﻲﺳﻮزد اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻳﻊ‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻪاي ﻣﻮﻧﺪ و ﻧﻪ ﺧﺎﻃﺮهاي‪ .‬زﻧﺪﮔﻴﻢ ﺑﺎ ﻟﺤﻈﻪي ﺣﺎل رﻗﻢ ﺧﻮرد و اﻳﻦ ﻳﻌﻨﻲ زﻧﺪﮔﻲ‪،‬‬ ‫ﻣﺬاب ﺳﻮزاﻧﻨﺪهي ﺑﻴﺮوﻧﻲ ﺟﻬﻨﻢ دروﻧﻲ او دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬در ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻲدوﻳﺪ و ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻮدن‪«.‬‬ ‫ﺑﺎران ﺑﺮ ﭼﻬﺮهاش ﺷﻼقوار ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ و اﻧﻌﻜﺎس ﻧﺎﻣﺶ را در ﻻﺑﻼي درﺧﺘﺎن ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ‪.‬‬
‫اﺑﺮﻫﺎي ﻣﺎه آورﻳﻞ ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ ﺟﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ آﻓﺘﺎب دادﻧﺪ‪ .‬ﺷﻜﻮﻓﻪﻫﺎ ﺑﺮ ﺧﺎك ﺧﻴﺲ اﻓﺘﺎده‬
‫ﭘﻴﺎم دﻳﮕﺮ ﺑﺎ او ﺣﺮف ﻧﻤﻲزد‪ .‬آزاده ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزد‪ ،‬دﺷﻨﺎم ﻣﻲداد و ﺑﺎ ﺑﻐﺾ در اﺗﺎﻗﺶ را‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻲاﻋﺘﻨﺎ ﺑﻪ ﮔﻞوﻻي‪ ،‬ﺑﻪ درﺧﺖ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ ﺑِﻪ ﺗﻜﻴﻪ داده ﺑﻮد و در ﺳﺮدرﮔﻤﻲ‬
‫روي ﻣﺎدرش ﻣﻲﺑﺴﺖ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ آﻧﺎن را در آﻏﻮش ﮔﻴﺮد‪ ،‬ﺗﺎ دﻳﻮار ﺑﻠﻮرﻳﻦ‬

‫‪187‬‬ ‫‪186‬‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺮاي ﻣﺪﺗﻲ ﺑﺎﻳﺪ آﻧﺎن را ﺗﺮك ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ راﺑﻄﻪي‬ ‫ﺑﻴﻨﺸﺎن ﺑﺸﻜﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ او را از ﺧﻮد ﻣﻲراﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺷﺐﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺑﻴﺪﻧﺪ‪،‬‬
‫ﻧﻮﻳﻨﻲ اﻳﺠﺎد ﻛﻨﺪ و ﻛﻢﻛﻢ ﺳﺪ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻲاﻋﺘﻤﺎدي را ﺑﺸﻜﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻧﻔﺲﻫﺎي ﻛﻮﺗﺎه ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪﺷﺎن را ﺑﺒﻮﻳﺪ‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎﻳﺸﺎن را ﻧﻮازش ﻛﻨﺪ و ﺑﺮ‬
‫ﭼﻬﺮهﻫﺎي آﻫﻮوارﺷﺎن در ﺧﻮاب ﺑﻮﺳﻪ زﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺣﺠﺎب‪ ،‬ﺣﺠﺎﺑﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﻦ آﻧﺎن ﺑﻮد و از‬
‫ﺻﺒﺢ ﺗﺎزه از ﺧﻮاب ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﻠﻔﻦ زﻧﮓ زد‪ .‬ﻣﺎه ﻣﻪ ﺑﻮد و ﻋﻄﺮ ﺷﻜﻮﻓﻪﻫﺎ از‬ ‫ﻣﻴﺎن رﻓﺘﻨﻲ ﻧﻤﻲﻧﻤﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺣﺠﺎب ﻟﻌﻨﺘﻲ‪...‬‬
‫ﭘﻨﺠﺮهي ﺑﺎز ﺑﻪ اﺗﺎق ﺗﺮاوش ﻛﺮده و آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﻛﻮﭼﻚ را درﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﺮاﻣﺮز ﻛﻪ ﻫﻨﻮز‬ ‫آزاده ﺷﺐﻫﺎ در ﺑﺴﺘﺮ ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﻣﺎدرش را از ﺧﻮد ﻣﻲراﻧﺪ و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل آرزو‬
‫ﺗﻮي ﺗﺨﺖ دراز ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﻮابآﻟﻮده ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺻﺒﺢ ﺑﻪاﻳﻦ زودي و ﺗﻠﻔﻦ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً از‬ ‫داﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﺎدر او را ﺑﻐﻞ ﮔﻴﺮد و ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻳﺶ ﺑﻮﺳﻪ زﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎرﻫﺎ دﺳﺖ ﻣﺎدر را ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ‬
‫اﻳﺮاﻧﻪ‪«.‬‬ ‫ﭘﺲزده ﺑﻮد و در دل ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ آن دﺳﺖﻫﺎ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺑﻪزور‪ ،‬او را ﺗﻨﮓ در آﻏﻮش‬
‫»ﻣﮕﻪ ﻛﺴﻲ از ﻣﻦ ﻳﺎدي ﻣﻲﻛﻨﻪ؟!«‬ ‫ﻛﺸﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ آن دﺳﺖﻫﺎ ﻛﻨﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ و از ﺗﺮس ﭘﺲزدن دﻳﮕﺮ ﺑﻪﺳﻮي او دراز‬
‫ﻓﺮاﻣﺮز اﺑﺮوﻳﻲ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻧﻪ؟! ﺷﺎﻳﺪ ﻛﺴﻲ ﺧﻮاﺑﺖ را دﻳﺪه‪ «.‬و‬ ‫ﻧﻤﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬از او دﻟﺨﻮر ﺑﻮد ﻛﻪ درﻛﺶ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ و ﺣﺘﻲ ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﻛﻪ او ﻫﺮﺷﺐ ﭘﻴﺶ از‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﺑﻪﺟﺎي ﻫ‪‬ﻠﻮ ﮔﻔﺖ اَﻟﻮ‪.‬‬ ‫ﺧﻮاب ﻣﻲﮔﺮﻳﺪ‪.‬‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﺳﻼم ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ‪ ،‬ﻣﻨﻢ! اﮔﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﻨﻮ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻲ؟!«‬ ‫ﭘﻴﺎم ﻫﻢ در ﺧﻮد ﻓﺮورﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪﺗﺎزﮔﻲ در ﺧﻮاب ﺟﺎﻳﺶ را ﺧﻴﺲ ﻣﻲﻛﺮد و ﻋﺠﻴﺐ از‬
‫»ﺗﻮ؟!«‬ ‫آن ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺻﺒﺢ زود ﺑﺮﻣﻲﺧﺎﺳﺖ و آﺛﺎر ادرار را ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ از ﺑﻴﻦ ﻣﻲﺑﺮد ﺗﺎ ﻛﺴﻲ‬
‫»آره ﻋﺰﻳﺰ‪ ،‬ﻫﻔﺘﻪي دﻳﮕﻪ ﻣﻴﺎم آﻟﻤﺎن‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ آن ﭘﻲ ﻧﺒﺮد‪ .‬در ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺣﻮاس ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬آﻣﻮزﮔﺎران ﻏﺮ ﻣﻲزدﻧﺪ ﻛﻪ او ﺑﻪ‬
‫»ﺟﺪي؟ ﻧﻜﻨﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ واﺳﻪي ﻛﻨﻔﺮاﻧﺲ دﻋﻮت ﺷﺪي؟«‬ ‫درس ﮔﻮش ﻓﺮاﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻫﻤﻮاره ﻧﮕﺮان ﺑﻮد‪ .‬ﻗﻬﺮ واﻟﺪﻳﻦ ﺳﺎﻳﻪي ﺷﻮﻣﺶ را ﺑﺮ ﻗﻠﺐﻫﺎي‬
‫»ﺣﺪﺳﺖ درﺳﺘﻪ‪ .‬ﭼﻨﺪﺗﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه دﻋﻮت ﻛﺮدن ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺟﺰوﺷﻮن ﺑ‪‬ﺮ‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪان اﻓﻜﻨﺪه و ﺟﻮ ﺧﺎﻧﻪ را ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞﺗﺤﻤﻞ ﻛﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺧﻮردم‪«.‬‬ ‫اداﻣﻪي زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻪاﻳﻦﺷﻜﻞ ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﺟﺪا اﻣﺎ ﺑﺎﻫﻢ در ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﺑﺮﺧﻮردﻫﺎي‬
‫» ﭘﺲ ﻫﻤﺪﻳﮕﻪ رو ﺗﻮي ﺳﻤﻴﻨﺎر ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪش ﺑﻴﺎ ﭘﻴﺶ ﻣﻦ‪«.‬‬ ‫ﻟﻔﻈﻲ ﺑﻴﻦ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ و ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن رﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎه از‬
‫» ﺣﺘﻤﺎً‪ .‬دﻟﻢ ﺑﺮات ﻳﻪذره ﺷﺪه‪ ،‬ﻛﻮﭼﻮﻟﻮي ﺧﻮﺷﮕﻠﻢ‪«.‬‬ ‫ﻫﻢ ﻣﻲدزدﻳﺪﻧﺪ و از ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ دوري ﻣﻲﺟﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ اﻣﺎ از‬
‫» ﻣﻦ دﻳﮕﻪ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺄﻧﻪ ﺑﺰرگ ﺷﺪم‪«.‬‬ ‫ﻣﺎدر ﺳﺮﺧﻮرده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﭘﺪر ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺎدر ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻛﺮده و ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﭘﺸﺖ‬
‫» واﺳﻪي ﻣﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮِ ﺗﻮ ﻫﻤﻮن ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻮﻓﺮﻓﺮي ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ زﺑﻮﻧﺶ دل ﻫﻤﻪرا‬ ‫ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﺴﺮ و ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ‪ ،‬او را ﻫﻤﺎنﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻲﺑﺮد‪«.‬‬ ‫اﻧﺘﻈﺎري ﮔﺰاﻓﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ دﻳﮕﺮ ﺣﻖ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺗﻜﻠﻴﻒ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬او ﻛﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﭼﻴﺰي را اﺟﺎزه‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬از ﺗﻪ دل ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ از ﺗﻪ دل ﻧﺨﻨﺪﻳﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ؟ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ آﻧﺎن را در آﻏﻮش ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬آﻏﻮش ﻣﺮد ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮاﻳﺶ ﻛﺎﻓﻲ‬
‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ آﻧﺎن را ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﭼﻪ ﻛﻨﺪ؟ ﻣﻴﺎن آﻧﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻜﻲ را اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲﻛﺮد و ﻣﺎدر‬
‫ﺑﺎﻏﭽﻪ ﭘﺮ از ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺑﻮد و ﺷﻜﻮﻓﻪﻫﺎي درﺧﺖ ﺑِﻪ ﭼﻮن ﭘﺮدهاي ﺻﻮرﺗﻲ ﭘﻨﺠﺮه را ﭘﺮ‬ ‫ﺑﻴﮕﺎﻧﻪاي را ﺑﻪ آﻧﺎن ﺗﺮﺟﻴﺢ داده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬آنﻫﺎ را ﭼﻴﺪم و ﻻي ﻛﺘﺎب ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﻮي ﻣﺎدر را ﺑﺮاي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﻮﻏﺎﺗﻲ ﺑﺒﺮم‪.‬‬

‫‪189‬‬ ‫‪188‬‬
‫ﺳﻨﺒﻞ از وﺣﺸﺖ و ﻫﻴﺠﺎن دردش ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻗﺎﺑﻠﻪ ﺧﺒﺮ ﻧﻜﻨﻪ‪ ،‬ﺧﻮدم ﺑﭽﻪ‬ ‫رﻓﺘﻢ ﻛﻪ داﺳﺘﺎن زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎدرش را ﺑﺮاﻳﺶ ﻫﺪﻳﻪ ﺑﺒﺮم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪن ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ او‪ ،‬زﻧﺪﮔﻲ‬
‫رو ﺑﻪدﻧﻴﺎ ﻣﻴﺎرم‪ .‬اﮔﻪ ﻗﺎﺑﻠﻪ ﺑﻴﺎد‪ ،‬ﻣﻲﻓﻬﻤﻪ ﻛﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ دوﻗﻠﻮ ﻧﻴﺴﺘﻦ‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﻓﺮﻳﺎد زد‪ ،‬ﺗﻮ ﻣﻨﻮ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺗﺤﺖاﻟﺸﻌﺎع زﻧﺪﮔﻲ دﺧﺘﺮش ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬داﺳﺘﺎﻧﻲ ﺗﺎزه ﺷﺪ‪ .‬داﺳﺘﺎﻧﻲ ﺗﺎزه آﻓﺮﻳﺪم و‬
‫ﻣﻲﻛﺸﻲ‪ .‬ﻣﻦ ﻗﺎﺑﻠﻪ ﻣﻲﺧﻮام ﻧﻪ ﺗﻮ رو‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻛﻪ ﺑﻪﺳﺨﺘﻲ ﻧﻔﺲ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﭼﺮا‬ ‫زﻧﺪﮔﻲاي را از ﻫﻢ ﭘﺎﺷﻴﺪم‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ داﺳﺘﺎنﺑﺎﻓﻲﻫﺎﻳﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ وﻗﺎﻳﻊﻧﮕﺎريﻫﺎﻳﻢ‪.‬‬
‫آوردﻳﺶ‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﻢ ‪ ...‬ﭘﺮﺳﺘﻮ رو ﻛﺮد ﺑﻪ ﺗﻮ و ﮔﻔﺖ‪ ،‬اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﺎﺷﻪ ﺗﻮ رو ﭼﺎﻟﺖ ﻛﻨﻢ‪،‬‬
‫اول ﺧﻮدم رو ﭼﺎل ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬آﺧﻪ او ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻗﻬﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻢ ﺗﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺒﻮد‪،‬‬ ‫ﻛﺘﺎب را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻠﻌﻴﺪ‪ ،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﭘﺮﺳﺘﻮ از ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻦ ﭼﻲ ﻣﻲﮔﻔﺖ؟«‬
‫ﻳﻜﻲدو ﻛﻠﻤﻪاي ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﻧﻤﻲزد‪ .‬ﺳﻨﺒﻞ ﻣﺪام ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزد و ﻛﻢﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫» او ﻛﻪ ﺷﻮﻫﺮي ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺗﻮ رو ﺑﻪ اﺳﻢ ﺧﻮدش ﻧﮕﻪ داره‪ .‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ‬
‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ از ﻓﺮﻳﺎد او ﺧﺒﺮ ﺑﺸﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻛﻪ ﻗﻬﺮ و ﺟﺪﻳﺖ ﭘﺮﺳﺘﻮ رو دﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﺸﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﻜﻤﺶ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻮﭼﻚ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎ ﻣﺎه آﺧﺮ اﺻﻼً ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺑﺎرداره‪ .‬در ﻋﻮض ﺳﻨﺒﻞ ﻳﻚ‬
‫ﺳﻨﺒﻞ ﮔﻔﺖ‪ ،‬دﻫﻨﺖرو ﻣﻲﺑﻨﺪي ﻳﺎ ﺑﺰﻧﻢ ﺗﻮي دﻫﻨﺖ؟ ﺑﭽﻪي دوم ﻛﻪ دﻳﮕﻪ اﻳﻦﻫﻤﻪ ﺟﻴﻎ و‬ ‫ﺷﻜﻢ داﺷﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﮔﻨﺪﮔﻲ ‪ ...‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن و ﺳﻨﺒﻞ ﻓﻬﻤﻴﺪه ﺑﻮدن‪ .‬ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﻪ ﺳﻨﺒﻞ‬
‫ﻓﺮﻳﺎد ﻧﺪاره‪ ،‬ﺻﺪات در ﻧﻴﺎد‪ .‬ﺑﻲﭼﺎره ﺳﻨﺒﻞ‪ ،‬ﺣﺘﻲ دل ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢ ﺑﺮاش ﺳﻮﺧﺖ‪ .‬از ﺗﺮس‬ ‫ﮔﻔﺖ ﻛﻪ اﮔﻪ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﺰﻧﻪ‪ ،‬ﮔﺮدﻧﺶ رو ﺧﺮد ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢ ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﺑﺮو‬
‫ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﻛﻢﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد از ﻫﻮش ﺑﺮه‪ .‬وﻗﺘﻲ دﻳﺪ ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ آب ﺟﻮشﻣﻴﺎره و ﻣﻼﻓﻪﻫﺎي‬ ‫ﺗﻬﺮون و ﻳﻪ ﺧﺎﻛﻲ ﺗﻮﺳﺮش ﻛﻦ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﭽﻪي ﺣﺮومزاده ﺗﻮي ﺧﻮﻧﻪم ﻧﻤﻲﺧﻮام‪ .‬ﺑﺎ ﺑﭽﻪ‬
‫ﺗﻤﻴﺰ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ ،‬ﻳﻪﻛﻤﻲ ﺧﻴﺎﻟﺶ راﺣﺖ ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﻪ ﺑﺪوﻧﻲ ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﭼﻪ دﻟﺸﻮرهاي‬ ‫اﻳﻦﺟﺎ ﭘﻴﺪات ﻧﺸﻪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢ ﻳﻪﻣﺎﻫﻲ ﺧﻮﻧﻪي ﻣﺎدرش ﻣﻮﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﻪدﻧﻴﺎ اوﻣﺪي ﺗﻮ رو‬
‫داﺷﺖ‪ .‬اﮔﻪ ﺑﻨﺪ ﻧﺎف ﺑﻪ ﮔﺮدن ﺑﭽﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﮔﻪ ﺳﺮ ﺑﭽﻪ درﺳﺖ ﻧﭽﺮﺧﻴﺪه ﺑﻮد و ﻫﺰار‬ ‫آورد ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ اونﺟﺎ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ .‬اﺻﻼً اﻣﻨﻴﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺧﺼﻮﺻﺎً ﻛﻪ ﺷﻮﻫﺮ‬
‫ﻓﻜﺮ و اﮔﺮ دﻳﮕﻪ‪ .‬ﺧﻼﺻﻪ ﺗﻮي دﻟﺶ ﻣﺜﻞ ﺳﻴﺮ و ﺳﺮﻛﻪ ﻣﻲﺟﻮﺷﻴﺪ‪ .‬ﺷﺎﻧﺲ آوردﻳﻦ‪.‬‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ و ﺧﻮدت ﻛﻪ ﻣﻲدوﻧﻲ ﺑﻪ ﻳﻪ ﻫﻤﭽﻴﻦ ﻣﺎﺟﺮاﻳﻲ‪ ،‬ﻣﺮدم ﭼﻪﺟﻮري ﻧﻴﮕﺎ ﻣﻲﻛﻨﻦ‪ .‬اﺻﻼً‬
‫ﻫﻤﻪﻣﻮن ﺷﺎﻧﺲ آوردﻳﻢ ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺻﺤﻴﺢ و ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪدﻧﻴﺎ اوﻣﺪ‪«.‬‬ ‫ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﺑﻪت ﻧﻤﻲدادن‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺑﺨﻮن ﺗﺎ آﺧﺮش‪ .‬ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد ﻳﻪﻧﻔﺮ از ﻣﺎﺟﺮا ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺑﺸﻪ‪،‬‬
‫ﺑﻪﻳﺎد ﺧﺎﻃﺮات دور ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺗﻠﺦ زدم و اداﻣﻪ دادم‪ » :‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺮاي زاﻳﻤﺎن ﻛﻪ رﻓﺖ‪،‬‬ ‫دﻳﮕﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﺸﻬﻮر ﻣﻲﺷﺪ ﺑﻪ روﺳﭙﻲ‪ .‬ﻫﺮروز ﻣﺮدﻫﺎ در ﺧﻮﻧﻪ را ﻣﻲزدن و ﻣﺰاﺣﻢ‬
‫اونﻫﺎ از ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﻲ ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎدري رﻓﺘﻪ ﺑﻮدن‪ .‬ﻛﺴﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺟﺎﺷﻮن اوﻣﺪه ﺑﻮدن ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪن‪ .‬ﺷﺎﻳﺪم ﻧﺼﻔﻪﺷﺐ از دﻳﻮار ﻣﻲﭘﺮﻳﺪن ﭘﺎﻳﻴﻦ و ﻣﻴﻮﻣﺪن ﺳﺮ وﻗﺘﺶ‪ .‬ﺷﻜﺎﻳﺖ ﺑﻪ‬
‫ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﻮدن‪ .‬ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ ﺻﺪاي ﻗﺮآن از ﺧﻮﻧﻪﺷﻮن ﻣﻴﻮﻣﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﻢ دﻳﮕﻪ ﻧﺮﻓﺖ‬ ‫ﻛﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﺑﺮد؟ ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻦ‪ ،‬ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﻮدﺗﻪ ﺧﺎﻧﻮم‪ .‬ﻳﻪ دﺧﺘﺮ ﺑﻲﺷﻮﻫﺮ ﺑﺎ ﻳﻪ ﺑﭽﻪ؟‬
‫دﻧﺒﺎﻟﺶ‪ .‬ﺧﻮش ﻧﺪاﺷﺖ در ﺧﻮﻧﻪﺷﻮن ﺳﺒﺰ ﺑﺸﻪ و ﺑﮕﻪ ﻛﻪ از ﻓﻼﻧﻲ ﺑﺎرداره‪ .‬ﺑﻌﺪش ﻫﻢ از‬ ‫ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻫﻢ ﻣﻲﻛﻨﻴﻦ؟ ﺗﺎزه اﻳﻦﻫﺎ ﻓﺠﺎﻳﻊ ﺣﺪسزدﻧﻲ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ آدم ﺑﭽﻪ داره‪ ،‬دﻳﮕﻪ‬
‫ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎش ﺑﺸﻨﻮه ﻛﻪ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻲ ﻛﻪ ﭘﺪر ﺑﭽﻪ ﭘﺴﺮ ﻣﺎﺳﺖ؟ آﺧﻪ اونﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﭽﻪﺳﺖ!‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﺑﻪراﺣﺘﻲ رﻳﺴﻚ ﻛﻨﻪ‪ .‬آدم در ﻗﺒﺎل ﺑﭽﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮي اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﻨﻪ‪،‬‬
‫و ﻳﺎ ﺣﺮﻓﺎﻳﻲ ﻣﺜﻞ اﻳﻦ‪ .‬و ﻳﺎ اﺻﻼً ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﺑﭽﻪ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ آوﻳﺰون ﺑﺸﻪ‪ .‬اونﻫﻢ ﺑﺎ ﻏﺮوري‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﺧﻮدش‪ .‬ﺷﺎﻧﺲ آوردﻳﻦ ﻛﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﻮن روزﻫﺎ ﺑﻪدﻧﻴﺎ ﻣﻲاوﻣﺪ و ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻓﻜﺮ‬
‫ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ داﺷﺖ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ‪ .‬ﺗﺎ آﺧﺮﻳﻦ روزﻫﺎ دﻟﺶ ﺑﻪﻳﺎد او ﻣﻲﺗﭙﻴﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻮ رو‬ ‫ﻛﺮد ﻛﻪ ﺗﻮ رو ﺧﻮاﻫﺮ دوﻗﻠﻮي اون ﺟﺎ ﺑﺰﻧﻪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﻧﮕﻪت داره‪ .‬از ﺗﺮﺳﺶ ﺳﻮار اﺗﻮﺑﻮس‬
‫ﺑﻴﺸﺘﺮ دوﺳﺖ داﺷﺖ‪ .‬از وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺳﺮت رو روي ﺳﻴﻨﻪش ﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬دوﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺟﺎي‬ ‫ﻧﺸﺪ ﺗﺎ ﻫﻴﭽﻜﺲ او رو ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻧﺒﻴﻨﻪ‪ .‬دﺳﺘﺒﻨﺪ ﻃﻼي ﻣﺎدرش رو ﻓﺮوﺧﺖ و ﻳﻚ ﺗﺎﻛﺴﻲ‬
‫اون رو ﺑﺮاش ﭘﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ ...‬و ﭘﺮ ﻛﺮدي‪«.‬‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ از ﺷﻬﺮﺑﻨﺪ ﺗﺎ در ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﻳﻦ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ دﺳﺖﺑﻪدﺳﺖ ﻫﻢ داده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺗﻮ زﻧﺪه‬
‫ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﺎﻟﻪي اﺷﻚ آن را ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪه ﺑﻮد و زﻳﺒﺎﺗﺮ از ﭘﻴﺶ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬از‬ ‫ﺑﻤﻮﻧﻲ‪ .‬ﻫﻴﭽﻜﺲ ﺷﻤﺎ رو ﻧﺪﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲدﻳﺪي ﻛﻪ ﭼﻪ ﺻﺤﻨﻪاي ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻮ ﺗﻮي ﺑﻐﻠﺶ ﺑﻮدي‬
‫ﺑﺎﺑﺎم ﭼﻲ ﻣﻲدوﻧﻲ؟«‬ ‫و ﺑﺎﺑﺎرﺣﻤﺎن ﺑﺎ دﻳﺪن ﺷﻤﺎ ﺧﺸﻜﺶ زد‪ .‬ﺑﻴﭽﺎره ﺷﻮﻛﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﻛﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﻜﺘﻪ ﻛﻨﻪ‪.‬‬

‫‪191‬‬ ‫‪190‬‬
‫از ﺧﻮدش ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬از روان ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺷﺮم داﺷﺖ و از زﻣﻴﻦ و زﻣﺎن ﺧﺠﻠﺖزده‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﻧﺪﻳﺪﻣﺶ‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻪ اوﻣﺪم ﺗﻮي اون ﺧﻮﻧﻪ‪ ،‬اونﻫﺎ ﺟﺎﻳﻲ دﻳﮕﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮدن‪.‬‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﭼﺮا‪ .‬آﺧﺮ او ﻛﻪ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﭼﺸﻤﺎن ﻋﺸﻘﻲ‬ ‫ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ رو ﻧﻮﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺮام ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮده و ﻳﺎ ﺧﻮدم ﺣﺪس زدم‪ ،‬ﻧﻪ‬
‫ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭘﺪر ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻨﮕﺮد‪ .‬ﭘﺪري ﻛﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎه در زﻧﺪﮔﻲ او وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﭘﺪري ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ‪«.‬‬
‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎدرش را ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ رﻗﻢ زده ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺪري ﻛﻪ ﻫﺮ دوي آﻧﺎن را رﻫﺎ ﻛﺮده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫» ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻴﺸﻜﻲ ﻧﻤﻲدوﻧﻪ ﻛﻪ اﻻن ﻛﺠﺎﺳﺖ و ﭼﻴﻜﺎر ﻣﻲﻛﻨﻪ؟«‬
‫ﭘﺪري ﻛﻪ او را ﻣﻲﭘﺮﺳﺘﻴﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﺪر ﻧﺒﻮد!‬ ‫» ﺷﻨﻴﺪم ﻛﻪ ﺧﻮﻧﻮادهش ﻫﻤﻮن ﻣﻮﻗﻊﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺶ آﻟﻤﺎن‪ .‬اﻧﮕﺎر ﺑﻮﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮده ﺑﻮدن‪.‬‬
‫از ﺑﺎﻻي ﭘﻞ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬رود ﺟﺎري ﺑﻮد‪ .‬ﻗﻄﺮه در ﻗﻄﺮه ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ و در اﻧﺒﻮه دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ‪«.‬‬
‫ﻗﻄﺮهﻫﺎ ﮔﻢ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ را روي ﻣﻴﻠﻪﻫﺎ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺳﺮ و ﺷﺎﻧﻪ را ﺑﺮ‬ ‫» آﻟﻤﺎن؟ اﺳﻤﺶ ﭼﻴﻪ؟ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﻧﻢ اﻳﻦﺟﺎ ﭘﻴﺪاش ﻛﻨﻢ‪«.‬‬
‫دﺳﺖﻫﺎ ﺗﻜﻴﻪ داد‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺮﻳﺎن ﻣﻮاج آب ﺧﻴﺮه ﮔﺸﺖ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ در ﻋﻤﻖ ﻣﻲﻛﺎوﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫اﺑﺮوﻳﻲ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﺣﺎﻻ ﮔﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﭘﻴﺪاﺷﻢ ﻛﺮدي‪ .‬ﭼﻲ ﻣﻲﺧﻮاي ﺑﻪش‬
‫ﺟﺮﻳﺎن آب ﻣﻲرﻓﺖ و ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺸﺖ و ﺑﺎز ﻋﻤﻖ را ﻣﻲﺟﺴﺖ‪ .‬ﭼﻘﺪر دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﺑﮕﻲ؟ اون اﻻن واﺳﻪي ﺧﻮدش زﻧﺪﮔﻲاي داره و از وﺟﻮد ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻲﺧﺒﺮه‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺷﻮﻛﻪ‬
‫اﻳﻦ آب ﺑﺮود‪ .‬ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮود‪ .‬ﭼﻪ ﻟﺬﺗﻲ داﺷﺖ ﭘﺮﻳﺪن از اﻳﻦ اوج در آبِ رود و رﻓﺘﻦ و‬ ‫ﻣﻲﺷﻪ ﻫﻤﻴﻦ‪ .‬وﻟﻲ درﻫﺮﺻﻮرت ﺧﻮدت ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮي ﻛﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺗﻤﺎس ﺑﮕﻴﺮي ﻳﺎ‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮﮔﺬاﺷﺘﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎ و ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﺧﻮد‪ .‬ﻧﻴﺮو و ﺟﺎذﺑﻪاي ﻋﺠﻴﺐ‬ ‫ﻧﻪ‪«.‬‬
‫او را ﺑﻪزﻳﺮ ﻓﺮاﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ آب ﺑﺎﻻ ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬او را درﺑﺮﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬در ﺧﻮد ﻓﺮو ﻣﻲﺑﺮد‬ ‫» ﻣﻲدوﻧﻲ ﻛﺪوم ﺷﻬﺮه؟«‬
‫و او ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻲ ﺗﺼﻮﻳﺮﻧﺎﺷﺪﻧﻲ ﺧﻢ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد و ﭘﻴﻮﻧﺪش را ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﭘﻴﻮﻧﺪ دوﺑﺎرهاش را ﺑﺎ‬ ‫» ﻧﻪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺷﻨﻴﺪم ﻛﻪ اﺳﺘﺎد داﻧﺸﮕﺎﻫﻪ و ﺗﻮ زﻣﻴﻨﻪي ﻋﺮﻓﺎن و ﺧﺼﻮﺻﺎً ﺣﻜﻤﺖ اﺷﺮاق‬
‫ﻃﺒﻴﻌﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﻨﺸﺄ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﺮﺷﻚ‪ .‬ﻗﻠﺒﺶ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﻴﺮ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻳﺎد ﺑﭽﻪﻫﺎ در وﺟﻮدش ﺟﺎن‬ ‫ﺗﺨﺼﺺ ‪ « ...‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮔﻮشﻫﺎﻳﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و آنﭼﻨﺎن ﭼﻬﺮه درﻫﻢ ﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺧﻮدش را ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ ﻋﻘﺐ ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﻣﻴﻠﻪﻫﺎ ﺗﻜﻴﻪ داد‪ .‬آب ﭘﺎﻳﻴﻦ رﻓﺘﻪ‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن دردي ﻋﻈﻴﻢ ﺳﺮاﺳﺮ ﺑﺪﻧﺶ را درﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻮد و آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ رود ﺗﻦ ﻣﻲﺳﺎﻳﻴﺪ و ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻣﻲ ﻣﻲﺗﺎزﻳﺪ‪ .‬ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﻪ زد‪.‬‬ ‫ﺑﻐﻀﺶ ﺗﺮﻛﻴﺪ و ﻫﺎيﻫﺎي ﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎي ﺧﺮﻣﺎﻳﻲ ﻣﻮجدارش را ﻧﻮازش‬
‫ﺳﺮش را ﺑﺮ آرﻧﺞ ﻳﻠﻪ داد و ﭼﺸﻢﻫﺎ را ﻓﺮوﺑﺴﺖ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺗﻨﺶ از وﺣﺸﺖ و ﻟﺬت ﻫﻢآﻏﻮﺷﻲ‬ ‫ﻛﺮدم و ﺑﺮ دﺳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺎدراﻧﻪ دﺳﺖ ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻛﺮدم‬
‫ﺑﺎ آب ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﭼﻪﭼﻴﺰ او را از اﻳﻦ ﻛﺎر ﺑﺎزداﺷﺖ؟ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻮد ﻳﺎ ﺗﺮس‪ ،‬ﺗﺮس از‬ ‫ﻛﻪ دﺧﺘﺮم را ﻧﻮازش ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬دﺧﺘﺮي را ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺳﺎلﻫﺎ از دﺳﺖ داده ﺑﻮدم‪ .‬ﺳﺮش را ﺑﺮ‬
‫ﺳﻔﺮي ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم؟ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ آن ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﺪ‪ .‬ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ از آنﺟﺎ دور ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻴﻨﻪام ﻧﻬﺎدم و ﺑﻮي ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪاي دوﺑﺎره ﻗﻠﺒﻢ را ﻟﺒﺮﻳﺰ ﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦﺑﺎر اﻣﺎ دﺳﺘﺶ زﺧﻢ ﻧﺸﺪه‪،‬‬
‫ﺣﺪس ﻣﻲزدم ﻛﻪ ﭼﻪ اﻧﺘﻈﺎرم را ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻫﻮاﭘﻴﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﺮز ﻫﻮاﻳﻲ اﻳﺮان رﺳﻴﺪ و ﻣﻦ ﺑﺎ‬ ‫از درﺧﺖ ﻧﻴﺎﻓﺘﺎده و ﻳﺎ ﺗﻴﻎ ﮔﻞﻫﺎ ﭘﻮﺳﺖ ﻟﻄﻴﻔﺶ را ﻧﺒﺮﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦﺑﺎر ﻗﻠﺒﺶ ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ و‬
‫دلﺷﻮره ﺑﻪ ﻋﻘﺮﺑﻪي ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺗﻨﺪ ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ و ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را رﻗﻢ ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﺗﺴﻼﻳﻲ ﺑﻪ او ﻧﻤﻲدادم ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮ زﺧﻤﺶ ﻧﻤﻚ ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪم‪ .‬دوران ﻛﻮدﻛﻲ‬
‫ﻓﺮدا ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﻗﻊ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ زﻳﺮ ﺑﺎزﺟﻮﻳﻲ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ در زﻧﺪان و آرزوﻳﻲ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﻜﻠﻲ‬ ‫ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن رﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ رازش را آﺷﻜﺎر ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﻣﻲ را ﻛﻪ ﺗﺤﻤﻞ ﺷﻨﻴﺪﻧﺶ را‬
‫ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﻳﺪ‪ .‬دﻳﺴﻜﺖ را ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺳﭙﺮدم‪ .‬ﺑﻪزودي داﺳﺘﺎن زﻧﺪﮔﻲ ﭘﺮﺳﺘﻮ و دﺧﺘﺮش ﺑﻪ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﻲآوردم‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ دردﻧﺎك ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ،‬اﻣﺎ او دﻳﮕﺮ ﻛﻮدك ﻧﺒﻮد و ﭼﻮن‬
‫ﭼﺎپ ﻣﻲرﺳﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﻧﺴﺨﻪاي ﻫﻢ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻦ ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ؟‬ ‫ﺑﺰرﮔﺴﺎﻟﻲ در ﺟﻬﺎن ﺑﺰرگﺳﺎﻻن ﻣﻲزﻳﺴﺖ‪.‬‬

‫‪193‬‬ ‫‪192‬‬
‫ﺑﻪ آﻳﻨﻪي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ در آﻳﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻋﻘﺮﺑﻪي ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻴﻤﺮوز را ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫زﻣﺎن ﭼﻪ ﺳﺨﺖ و ﭼﻪ ﻛُﻨﺪ ﻣﻲﮔﺬرد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻋﻘﺮﺑﻪي ﺳﺎﻋﺖ در ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ اﻳﺴﺘﺎده‪،‬‬
‫ﻛﻪ زﻣﺎن اﻳﺴﺘﺎده‪ ،‬ﻛﻪ ﺟﻬﺎن از دورزدنﻫﺎي ﻣﺘﺪاوم و ﺗﻜﺮاري ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﺬرد‪ .‬ﻧﮕﺎه او ﺑﺮ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺳﺎﻋﺖ دﻳﻮاري در آﻳﻨﻪ ﺧﻴﺮه ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬دل‬
‫ﻣﻦ اﻣﺎ ﻣﻲﺟﻮﺷﺪ‪ .‬ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺮا ﻓﺮاﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬درﺧﺖ ﺑِﻪ ﻣﺜﻞ ﻃﻼ ﻣﻲدرﺧﺸﺪ و ﺗﺎك‬
‫ﻋﺎﺷﻖ ﻛﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺑﺎم ﻣﻲﺳﺎﺋﻴﺪ‪ ،‬از دﻳﻮار ﺧﺎﻧﻪي ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻓﺮود آﻣﺪه و در ﺳﺎق و ﺑﺮگ و‬
‫رﻳﺸﻪي ﻣﻌﺸﻮق ﭘﻴﭽﻴﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺎﻧﻮور ‪2002‬‬

‫‪194‬‬