You are on page 1of 49

‫ﺑﺎ ﯾﺎدی از‬

‫ﻣﺤﻤﺪ رﺿﺎ ﺷﺠﺮﯾﺎن ﺑﺮای ﺷﻌﺮ‬


‫در ﮐﻮﭼﻪ ﺳﺎر ﺷﺐ‬
‫و‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﭘﺮی زﻧﮕﻨﻪ ﺑﺮای ﺗﺮاﻧﻪ‬ ‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج‬
‫ﺻﻠﺢ‬
‫)ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬
‫)ﺑﺨﺶ ﻧﺨﺴﺖ(‬
‫ﭘﯿﺎده ﺷﺪه از‪:‬‬
‫‪http://www.avayeazad.com/hooshang_ebtehaj_he_alef_saye/list.htm‬‬
‫∗‬
‫ﺗﺼﺤﯿﺢ و ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ‪ PDF‬از اَرَﺷْﮏ ‪arashkania@yahoo.com‬‬

‫∗‬
‫ﻣﻨﻈﻮر از ﺗﺼﺤﯿﺢ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﮐﻪ اﻣﮑﺎن داﺷﺘﻪ اﺳﺖ ازاﻣﻼ و اﻧﺸﺎی ﺻﺤﯿﺢ واژه ﻫﺎ ﺣﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺳﺎزی از اﯾﻨﺘﺮﻧﺖ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳـﺖ‬
‫و ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺗﺮدﯾﺪی در ﻣﻮرد اﻣﻼی واژه ﻫﺎ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﻪ رﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ ﻧﺸﺎن داده ﺷﺪه اﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﭼﻬﺮ ﺑﺮﺗﺎﻓﺘﻪ در آﯾﻨﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ‬


‫ﻫﻤﭽﻮ ﻣﻬﺘﺎب ﮐﻪ ﻧﺘﻮاﻧﯿﺶ آورد ﺑﻪ ﭼﻨﮓ‬
‫دور از دﺳﺖ ﺗﻤﻨﺎی ﻣﻦ و در ﺑﺮ ﻣﻦ‬
‫ﺳَﺮاب‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺟﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻣﯽ دوم از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮون‬
‫ﻣﯽ روم در ﭘﯽ او ﺑﺎ دل دﯾﻮاﻧﻪ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫آﻧﺎ‬
‫ﭘﯽ آن ﮔﻢ ﺷﺪه ﻣﯽ ﮔﺮدم و ﻣﯽ آﯾﻢ ﺑﺎز‬ ‫ﺻﺒﺢ ﻣﯽ ﺧﻨﺪد و ﺑﺎغ از ﻧﻔﺲ ﮔﺮم ﺑﻬﺎر‬
‫ﺧﺴﺘﻪ وﮐﻮﻓﺘﻪ از ﮔﺮدش روزاﻧﻪ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫ﻣﯽ ﮔﺸﺎﯾﺪ ﻣﮋه وﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ ﻣﺴﺘﯽ ﺧﻮاب‬
‫ﺧﻮاب ﻣﯽ آﯾﺪ و در ﭼﺸﻢ ﻧﻤﯽ ﯾﺎﺑﺪ راه‬ ‫آﺳﻤﺎن ﺗﺎﻓﺘﻪ در ﺑﺮﮐﻪ و زﯾﻦ ﺗﺎﺑﺶ ﮔﺮم‬
‫ﯾﮏ ﻃﺮف اﺷﮏ رﻫﺶ ﺑﺴﺘﻪ و ﯾﮏ ﺳﻮی ﺧﯿﺎل‬ ‫آﺗﺶ اﻧﮕﯿﺨﺘﻪ در ﺳﯿﻨﻪ اﻓﺴﺮده آب‬
‫ﻧﺸﻨﻮم ﻧﺎﻟﻪ ﺧﻮد را دﮔﺮ از ﻣﺴﺘﯽ درد‬ ‫آﻓﺘﺎب از ﭘﺲ اﻟﺒﺮز ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺳﺖ و ازو‬
‫آه ﮔﻮﺷﻢ ﺷﺪه ﮐﺮ ﯾﺎ ﮐﻪ زﺑﺎﻧﻢ ﺷﺪه ﻻل‬ ‫آﺗﺸﯿﻦ ﻧﯿﺰه ﺑﺮآورده ﺳﺮ از ﺳﯿﻨﻪ ﮐﻮه‬
‫ﭼﺸﻢ ﻫﺎ دوﺧﺘﻪ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ ﻣﻦ ﺳﺤﺮآﻣﯿﺰ‬ ‫ﺻﺒﺢ ﻣﯽ آﯾﺪ ازﯾﻦ آﺗﺶ ﺟﻮﺷﻨﺪه ﺑﻪ ﺗﺎب‬
‫ﺧﻮاب ﺑﺮ ﺳﻘﻒ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺳﺖ ﭼﻮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه‬ ‫ﺑﺎغ ﻣﯽ ﮔﯿﺮد ازﯾﻦ ﺷﻌﻠﻪ ﮔﻞ ﮔﻮﻧﻪ ﺷﮑﻮه‬
‫آه از ﺧﻮﯾﺶ ﺗﻬﯽ ﻣﯽ ﺷﻮم آرام آرام‬ ‫آه دﯾﺮی ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪه ام از ﺧﻮاب ﺑﻪ دور‬
‫ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺰد ﻧﻔﺲ ﺧﺴﺘﻪ ام از ﺳﯿﻨﻪ ﭼﻮ آه‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه در ﺑﺴﺘﺮ و دل ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺧﻮﯾﺶ‬
‫ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮﻣﯽ زﻧﻢ از ﺷﻮق ﮐﻪ‪ :‬آﻧﺎ آﻧﺎ‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه در ﺑﺴﺘﺮم و ﻫﺮ ﻧﻔﺲ از ﺗﯿﺸﻪ ﻓﮑﺮ‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﯽ ﭘﺮم از ﺧﻮاب ﮔﺸﺎده آﻏﻮش‬ ‫ﻣﯽ زﻧﻢ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮد ﺗﺎ ﺑﮑﻨﻢ رﯾﺸﻪ ﺧﻮﯾﺶ‬
‫ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﺎز دو دﺳﺖ ﻣﻦ و ﻣﯽ اﻓﺘﺪ ﺳﺴﺖ‬ ‫ﭼﯿﺴﺖ اﻧﺪﯾﺸﻪ ﻣﻦ؟ ﻋﺸﻖ ﺧﯿﺎﻟﯽ آﺷﻮﺑﯽ‬
‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺳﯿﺎه اﺳﺖ و ﺧﻤﻮش‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺎزوﯾﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﯿﺪاری و ﺧﻮاب‬
‫ﻣﯽ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺷﯿﻔﺘﻪ دل رخ ﺑﻪ ﻓﺮﯾﺐ‬
‫ﻣﯽ رﺑﺎﯾﺪ ز ﺗﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻦ ﻃﺎﻗﺖ و ﺗﺎب‬
‫آﻧﭽﻪ ﻣﻦ دارم ازو ﻫﺴﺖ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮐﻪ ز دور‬

‫‪2‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﭼﻮن ﺑﺤﺮ ﻣﻮج ﻣﯽ زد و ﻟﺮزان ﭼﻮ آب ﺑﻮد‬ ‫ﺳﺮاب‬


‫واﻧﮕﻪ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ رﻓﺘﻢ ﺑﺎ ﺷﻮر و اﻟﺘﻬﺎب‬
‫ﻋﻤﺮی ﺑﻪ ﺳﺮ دوﯾﺪم در ﺟﺴﺖ وﺟﻮی ﯾﺎر‬
‫دﯾﺪم ﺳﺮاب ﺑﻮد‬
‫ﺟﺰ دﺳﺘﺮس ﺑﻪ وﺻﻞ اوﯾﻢ آرزو ﻧﺒﻮد‬
‫ﺑﯿﭽﺎره ﻣﻦ ﮐﻪ از ﭘﺲ اﯾﻦ ﺟﺴﺖ و ﺟﻮ ﻫﻨﻮز‬
‫دادم در اﯾﻦ ﻫﻮس دل دﯾﻮاﻧﻪ را ﺑﻪ ﺑﺎد‬
‫ﻣﯽ ﻧﺎﻟﺪ از ﻣﻦ اﯾﻦ دل ﺷﯿﺪا ﮐﻪ ﯾﺎر ﮐﻮ؟‬
‫اﯾﻦ ﺟﺴﺖ و ﺟﻮ ﻧﺒﻮد‬
‫ﮐﻮ آن ﮐﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﻣﺮا ﻣﯽ دﻫﺪ ﻓﺮﯾﺐ؟‬
‫ﻫﺮ ﺳﻮ ﺷﺘﺎﻓﺘﻢ ﭘﯽ آن ﯾﺎر ﻧﺎﺷﻨﺎس‬
‫ﺑﻨﻤﺎ ﮐﺠﺎﺳﺖ او‬
‫ﮔﺎﻫﯽ ز ﺷﻮق ﺧﻨﺪه زدم ﮔﻪ ﮔﺮﯾﺴﺘﻢ‬
‫ﺑﯽ آﻧﮑﻪ ﺧﻮد ﺑﺪاﻧﻢ ازﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﯽ ﻗﺮار‬
‫ﻧﮕﺎه آﺷﻨﺎ‬ ‫ﻣﺸﺘﺎق ﮐﯿﺴﺘﻢ‬
‫روﯾﯽ ﺷﮑﺴﺖ ﭼﻮن ﮔﻞ روﯾﺎ و دﯾﺪه ﮔﻔﺖ‬
‫ز ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﭼﻮن ﭼﺸﻤﻪ آرزو‬
‫اﯾﻦ اﺳﺖ آن ﭘﺮی ﮐﻪ ز ﻣﻦ ﻣﯽ ﻧﻬﻔﺖ رو‬
‫ﭘﺮ آﺷﻮب و اﻓﺴﻮﻧﮕﺮ و دل رﺑﺎﺳﺖ‬
‫ﺧﻮش ﯾﺎﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﻮش ﺗﺮ ازﯾﻦ ﭼﻬﺮه ای ﻧﺘﺎﻓﺖ‬
‫ﺑﻪ ﺳﻮی ﻣﻦ آﯾﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ز دور‬
‫در ﺧﻮاب آرزو‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺎن ﻣﻦ آﺷﻨﺎﺳﺖ‬
‫ﻫﺮ ﺳﻮ ﻣﺮا ﮐﺸﯿﺪ ﭘﯽ ﺧﻮﯾﺶ درﺑﺪر‬
‫ﺗﻮ ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺑﺮق ﻧﮕﺎه‬
‫اﯾﻦ ﺧﻮش ﭘﺴﻨﺪ دﯾﺪه زﯾﺒﺎ ﭘﺮﺳﺖ ﻣﻦ‬
‫ﻧﺸﺎﻧﯿﺪه اﻣﻮاج ﺷﻮق و اﻣﯿﺪ‬
‫ﺷﺪ رﻫﻨﻤﺎی اﯾﻦ دل ﻣﺸﺘﺎق ﺑﯽ ﻗﺮار‬
‫ﮐﻪ ﺑﺎز اﯾﻦ دل ﻣﺮده ﺟﺎﻧﯽ ﮔﺮﻓﺖ‬
‫ﺑﮕﺮﻓﺖ دﺳﺖ ﻣﻦ‬
‫ﺳﺮآٍﺳﯿﻤﻪ ﮔﺮدﯾﺪ و در ﺧﻮن ﺗﭙﯿﺪ‬
‫و آن آرزوی ﮔﻢ ﺷﺪه ﺑﯽ ﻧﺎم و ﺑﯽ ﻧﺸﺎن‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﺒﮏ ﺑﺎل ﺗﺮ از ﻧﺴﯿﻢ‬
‫در دورﮔﺎه دﯾﺪه ﻣﻦ ﺟﻠﻮه ﻣﯽ ﻧﻤﻮد‬
‫روان ﺑﺨﺶ و ﺟﺎن ﭘﺮور و دل ﻓﺮوز‬
‫در وادی ﺧﯿﺎل ﻣﺮا ﻣﺴﺖ ﻣﯽ دواﻧﺪ‬
‫ﺑﺮآرد ز ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ‬
‫وز ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ رﺑﻮد‬
‫ﺷﺮاری ﮐﻪ ﮔﺮم اﺳﺖ و روﺷﻦ ﻫﻨﻮز‬
‫از دور ﻣﯽ ﻓﺮﯾﻔﺖ دل ﺗﺸﻨﻪ ﻣﺮا‬

‫‪3‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫دوﺧﺘﻪ ﺑﺮروی ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰ‬ ‫ﯾﮑﯽ ﻧﻐﻤﻪ ﺟﻮ ﺷﺪ ﻫﻤﺎﻏﻮش ﻧﺎز‬


‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﯿﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺴﺘﻪ دل و ﻫﻮش‬ ‫در آن ﭘُﺮ ﻓِﺴﻮن ﭼﺸﻢ راز آﺷﯿﺎن‬
‫ﻣﺎه درﺧﺸﻨﺪه ﺑﻮد و درﯾﺎ آرام‬ ‫ﺗﻮ ﮔﻮﯾﯽ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺳﺖ در آن دو ﭼﺸﻢ‬
‫ﺳﺎﺣﻞ ﻣﺮداب در ﺧﻤﻮﺷﯽ و اﺑﻬﺎم‬ ‫ﻧﻮاﻫﺎی ﺧﺎﻣﻮش ﺳﺮﮔﺸﺘﮕﺎن‬
‫ﺷﺐ ز ﻃﺮب ﻣﯽ ﺷﮑﻔﺖ ﭼﻮن ﮔﻞ روﯾﺎ‬ ‫ز ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﻧﺘﻮاﻧﻢ آن را ﺷﻨﺎﺧﺖ‬
‫ﻋﮑﺲ رخ ﻣﻪ در آﺑﮕﯿﻨﻪ درﯾﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻮﯾﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎده آﯾﺪ ﻧﮕﺎه‬
‫ﭼﻮن رخ ﺳﺎﻗﯽ ﮐﻪ واژﮔﻮن ﺷﺪه در ﺟﺎم‬ ‫ﺗﻮ ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ آن ﻧﻐﻤﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺳﺖ‬
‫او ﺑﻪ ﺑﺮ ﻣﻨﻨﺸﺴﺘﻪ ﻋﺎﺑﺪ وﻣﻌﺒﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﺧﺎﻣﻮش ﻣﺎﻧﺪه ﺳﺖ از دﯾﺮﮔﺎه‬
‫دوﺧﺘﻪ ﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ دو ﭼﺸﻢ ﻏﻢ آﻟﻮد‬ ‫از آن دور اﯾﻦ ﯾﺎر ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﮐﯿﺴﺖ؟‬
‫زورق ﻣﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺮداب‬ ‫ﮐﻪ دزدﯾﺪه در روی ﻣﻦ ﺑﻨﮕﺮد‬
‫ﭼﻬﺮه او زﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪ روﺷﻦ ﻣﻬﺘﺎب‬ ‫ﭼﻮ ﻣﻬﺘﺎب ﭘﺎﯾﯿﺰ ﻏﻤﮕﯿﻦ و ﺳﺮد‬
‫ﻟﺬت اﻧﺪوه ﺑﻮد و ﻣﺴﺘﯽ ﻏﻢ ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺮ روی زرد ﭼﻤﻦ ﺑﻨﮕﺮد‬
‫ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ دوش ﻣﻦ ﻧﻬﺎده و دل ﺷﺎد‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻮی ﻣﻦ آﯾﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ز دور‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و زﻟﻔﺶ از ﻧﻔﺲ ﺑﺎد‬ ‫ز ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﭼﻮن ﭼﺸﻤﻪ آرزوﺳﺖ‬
‫ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﻧﺮم و ﻫﻮس ﺧﯿﺰ‬ ‫ﻗﺪم ﻣﯽ ﻧﻬﻢ ﭘﯿﺶ‪ ،‬اﻧﺪﯾﺸﻨﺎک‬
‫ﭼﻮن ﻣﯽ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻪ ﻫﺎی دل اﻧﮕﯿﺰ‬ ‫ﺧﺪاﯾﺎ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ؟ اﯾﻦ ﭼﺸﻢ اوﺳﺖ‬
‫ﻫﻮش ﻣﺮا ﻣﯽ رﺑﻮد و ﺳﻤﺘﯽ ﻣﯽ داد‬
‫ﻣﺴﺖ ﻃﺮب ﺑﻮد و ﭼﻮن ﺷﮑﻮﻓﻪ ﺳﯿﺮاب‬
‫ﺑﺮ رخ ﻣﻦ ﺧﻨﺪه ﻣﯽ زد آن ﮔﻞ ﺷﺎداب‬ ‫در ﻟﺒﺨﻨﺪ او‬
‫ﺧﻨﺪه او ﺟﻠﻮه اﻣﯿﺪ و ﺻﻔﺎ ﺑﻮد‬ ‫دﯾﺪم و ﻣﯽ آﻣﺪ از ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻦ دوش‬
‫راﺣﺖ ﺟﺎن ﺑﻮد ﻋﺸﻖ ﺑﻮد وﻓﺎ ﺑﻮد‬ ‫ﺧﻨﺪه ﺗﻠﺨﯽ ﻧﻬﺎده ﺑﺮ ﻟﺐ ﭘﺮ ﻧﻮش‬
‫ﻟﺬت ﻏﻢ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ در دل ﺑﯽ ﺗﺎب‬ ‫ﻏﻢ زده ﭼﻮن ﻣﺎﻫﺘﺎب آﺧﺮ ﭘﺎﯾﯿﺰ‬

‫‪4‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫در ﺗﻨﮕﻨﺎی ﺳﯿﻨﻪ دل ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺗﭙﺪ‬ ‫دﯾﺪم و ﻣﯽ آﻣﺪ از ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻦ دوش‬


‫ﻣﺸﺘﺎق و ﺑﯽ ﻗﺮار‬ ‫ﺧﻨﺪه ﺗﻠﺨﯽ ﻧﻬﺎده ﺑﺮ ﻟﺐ ﭘﺮ ﻧﻮش‬
‫از ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﻧﮕﺮد ﻣﺎه ﺷﺐ ﻧﻮرد‬ ‫آه ﮐﺰ آن ﺧﻨﺪه آﺷﮑﺎر ﺷﮑﻔﺘﻢ‬
‫آﻧﺠﺎ ﺑﺮ آن ﻧﮕﺎر ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﻣﺴﺖ ﻧﺎز‬ ‫ﺑﻨﮕﺮ رﻓﺘﻢ دﮔﺮ ز دﺳﺖ ﺗﻮ رﻓﺘﻢ‬
‫در ﭘﯿﺸﮕﺎه اﯾﻦ ﻫﻤﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ و ﺟﻤﺎل‬ ‫ﻧﺎﻟﻪ ﻓﺮو ﻣﺎﻧﺪ در ﭘﺲ ﻟﺐ ﺧﺎﻣﻮش‬
‫ﻣﻪ ﻣﯽ ﺑﺮد ﻧﻤﺎز‬ ‫ﻏﻢ زده ﭼﻮن ﻣﺎﻫﺘﺎب آﺧﺮ ﭘﺎﯾﯿﺰ‬
‫دﻧﺒﺎل ﻣﺎﻫﺘﺎب ﺧﯿﺎل ﮔﺸﺎده ﺑﺎل‬ ‫دوﺧﺘﻪ ﺑﺮ روی ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰ‬
‫آﻫﺴﺘﻪ ﻣﯽ رود ﺑﻪ درون اﺗﺎق او‬ ‫دﯾﮕﺮ در ﺧﻨﺪه اش اﻣﯿﺪ و ﺻﻔﺎ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪه ﻫﻤﭽﻨﺎن ﭘﺲ دوﯾﺎر ﻣﺤﻮ و ﻣﺴﺖ‬ ‫راﺣﺖ ﺟﺎن ﻧﯿﺴﺖ ﻋﺸﻖ ﻧﯿﺴﺖ وﻓﺎ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫از اﺷﺘﯿﺎق او‬ ‫دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﺧﻨﺪه ﻧﯿﺴﺖ ﻧﻐﺰ و دﻻوﯾﺰ‬
‫ﻣﻪ ﺧﯿﺮه ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺮ وی و آن ﻣﺎﯾﻪ اﻣﯿﺪ‬ ‫ﻣﯽ ﻧﮕﺮم در ﺧﯿﺎل و ﻣﯽ ﺷﻨﻮم ﺑﺎز‬
‫ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ در آن ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﻧﺎز‬ ‫ﻣﯽ رود و ﻣﯽ دﻫﺪ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﻦ آواز‬
‫و ای زﻟﻒ ﺗﺎﺑﺪار ﭘﺮﯾﺸﺎن و ﺑﯽ ﻗﺮار‬ ‫ﺑﻨﮕﺮ رﻓﺘﻢ دﮔﺮ ز دﺳﺖ ﺗﻮ رﻓﺘﻢ‬
‫از ﯾﺎد ﻋﺸﻘﺒﺎز‬
‫در ﺑﺴﺘﺮ آرﻣﯿﺪه ﭼﻮ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮی ﺑﺮ آب‬
‫ﭘﺎﺷﯿﺪه ﻣﺎﻫﺘﺎب ﺑﺮ او ﺳﻮده ﻫﺎی ﺳﯿﻢ‬ ‫ﺷﺒﺘﺎب‬
‫ﻟﻐﺰد ﭘﺮﻧﺪ ﺑﺮ ﺗﻦ او ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺮگ ﮔﻞ‬ ‫در زﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪ روﺷﻦ ﻣﻬﺘﺎب ﺧﻮاﺑﻨﺎک‬
‫از ﺟﻨﺒﺶ ﻧﺴﯿﻢ‬ ‫در داﻣﻦ ﺳﮑﻮت ﺷﺒﯽ ﺧﺴﺘﻪ و ﺧﻤﻮش‬
‫اﻓﺘﺎده ﺳﺎﯾﻪ روﺷﻦ ﻣﻬﺘﺎب ﺳﯿﻢ رﻧﮓ‬ ‫آﻫﺴﺘﻪ ﮔﺎم ﻣﯽ ﮔﺬرد ﺷﺎﻋﺮی ﺑﻪ راه‬
‫ﻧﺮم و ﺳﭙﯿﺪ ﭼﻮن ﭘﺮ و ﺑﺎل ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن‬ ‫ﻣﺴﺖ و رﻣﯿﺪه ﻣﺪﻫﻮش‬
‫ﺑﺮآن دو ﮔﻮی ﻋﺎج ﮐﻪ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺎﺑﻨﺎک‬ ‫ﻣﯽ اﯾﺴﺘﺪ ﻣﻘﺎﺑﻞ دﯾﻮاری آﺷﻨﺎ‬
‫از زﯾﺮ ﭘﺮﻧﯿﺎن‬ ‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ آﯾﺪ از دل ﻫﺮ ذره ﺑﻮی ﯾﺎر‬

‫‪5‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﺷﺐ ﺳﯿﺎه‬ ‫آن ﺳﯿﻤﮕﻮﻧﻪ ﺳﺎق ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻮﺳﻪ ﻧﺴﯿﻢ‬


‫ﻟﻐﺰﯾﺪه ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺮگ ﮔﻞ از ﭼﯿﻦ داﻣﻨﺶ‬
‫ﺑﺮﭼﯿﺪ ﻣﻬﺮ داﻣﻦ زرﺑﻔﺖ و ﺧﻮن ﮔﺮﯾﺴﺖ‬
‫و آن ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎی زﻟﻒ ﮐﻪ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﻣﺴﺖ ﻧﺎز‬
‫ﭼﺸﻢ اﻓﻖ ﺑﻪ ﻣﺎﺗﻢ روز ﺳﯿﺎه ﺑﺨﺖ‬
‫ﺑﺮ ﮔﺮد ﮔﺮدﻧﺶ‬
‫وز ﻫﻮل ﺧﻮن ﭼﻮ ﮐﻮدک ﺗﺮﺳﯿﺪه ﻣﺮغ ﺷﺐ‬
‫آن زﻟﻒ ﺗﺎب ﺧﻮرده ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺳﭙﯿﺪ‬
‫ﻧﺎﻟﯿﺪ ﺑﺮ درﺧﺖ‬
‫ﭼﻮن ﺳﺎﯾﻪ اﻣﯿﺪ در آﯾﯿﻨﻪ ﺧﯿﺎل‬
‫ﺷﺐ ﺳﺎﯾﻪ ﺑﺮﻓﺸﺎﻧﺪ و ﮐﻼﻏﺎن ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺎل‬
‫و آن ﭼﻬﺮ ﺷﺮﻣﻨﺎک ﮐﻪ ﺗﺎﺑﯿﺪه ﻫﻤﭽﻮ ﻣﺎه‬
‫از راﻫﻬﺎی دور رﺳﯿﺪﻧﺪ ﺗﺸﻨﻪ ﮐﺎم‬
‫در ﻫﺎﻟﻪ ﻣﻼل‬
‫رﻧﮓ ﺷﻔﻖ ﭘﺮﯾﺪ و ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻓﺮو ﺧﺰﯾﺪ‬
‫آن ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎی در ﻫﻢ ﻣﮋﮔﺎن ﮐﻪ زﯾﺮ ﭼﺸﻢ‬
‫از ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎی ﺑﺎم‬
‫ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﻫﻤﺎﻏﻮش راز ﺧﻮﯾﺶ‬
‫ﻣﻦ در ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺗﺐ و ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﭘﯿﭻ و ﺗﺎب‬
‫و آن ﭼﺸﻢ آرﻣﯿﺪه روﯾﺎ ﻓﺮﯾﺐ او‬
‫در دﯾﺪه ﭘﺮ آﺑﻢ ﻋﮑﺲ ﺟﻤﺎل اوﺳﺖ‬
‫در ﺧﻮاب ﻧﺎز ﺧﻮﯾﺶ‬
‫ﺑﺮ ﻣﯽ ﺟﻬﺪ ز ﭼﺸﻤﻪ ﺟﻮﺷﺎن ﻣﻐﺰ ﻣﻦ‬
‫ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﯽ ﻗﺮار و ﺧﯿﺎل رﻣﯿﺪه ﻣﺪﻫﻮش‬
‫ﻫﺮ دم ﺧﯿﺎل دوﺳﺖ‬
‫ﻣﺴﺖ ﻫﻮس ﮔﺮﻓﺘﻪ از آن ﻣﺎه ﺑﻮﺳﻬﺎ‬
‫ﭼﻮن ﻣﺎﻫﺘﺎب ﺑﺮ ﺳﺮ وﯾﺮان ﻫﺎی دل‬
‫ﺗﺎ آن زﻣﺎن ﮐﻪ آورد از ﺻﺒﺢ آﮔﻬﯽ‬
‫ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﭘﺎی ﮐﻮﺑﺪ در ﺟﺎﻣﻪ ﺳﭙﯿﺪ‬
‫ﺑﺎﻧﮓ ﺧﺮوس ﻫﺎ‬
‫ﭘﯿﭽﺪ ﺻﺪای ﺧﻨﺪه او در دل ﺧﺮاب‬
‫ﺑﺮ ﻣﯽ دﻣﺪ ﺳﭙﯿﺪه و دﻟﺪاده ﺷﺎﻋﺮی‬
‫ﻟﺮزد ﺗﻨﻢ ﭼﻮ ﺑﯿﺪ‬
‫از ﮔﺮدش ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮد ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ رود‬
‫اﯾﻦ ﻣﻄﺮب از ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﮐﻪ از ﻧﻐﻤﻪ ﻫﺎی او‬
‫دﻧﺒﺎل او ﭘﺮﯾﺪه و ﺑﯽ رﻧﮓ ﺳﺎﯾﻪ ای‬
‫ﺑﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺮاب دﻟﻢ ﺳﯿﻞ درد رﯾﺨﺖ‬
‫آﻫﺴﺘﻪ ﻣﯽ رود‬
‫اﯾﻦ زﺧﻤﻪ دﺳﺖ ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﺎر ﻣﯽ زﻧﺪ؟‬
‫ﺗﺎر دﻟﻢ ﮔﺴﯿﺨﺖ‬
‫ﭼﻮن وای ﻣﺮگ ﺟﮕﺮ ﺳﻮز و دل ﺧﺮاش‬

‫‪6‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ از ﺗﻮ ﺑﺸﻨﻮم‬ ‫ﭼﻮن ﻧﺎﻟﻪ وداع ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰ‬


‫و ﺟﺎﻧﮕﺰاﺳﺖ‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻤﺖ ﺳﺮود ﺑﺖ ﺑﺬﻟﻪ ﮔﻮی ﻣﻦ‬
‫اﻧﺪوﻫﻨﺎک و ﺷﻮم ﭼﻮ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﺮغ ﺣﻖ‬
‫روی ﻟﺒﺶ ﺷﮑﻔﺖ ﮔﻞ آرزوی ﻣﻦ‬
‫اﯾﻦ ﻧﻐﻤﻪ ﻋﺰاﺳﺖ‬
‫ﺧﻨﺪﯾﺪ آﺳﻤﺎن و ﻓﺮورﯾﺨﺖ آﻓﺘﺎب‬
‫اﯾﻦ ﻧﻐﻤﻪ ﻋﺰاﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻌﺸﻖ ﻣﺮده را‬
‫در دﯾﻪ اﻣﯿﺪم ﺑﺎران روﺷﻨﯽ‬
‫اﻣﺸﺐ ﺑﻪ ﮔﻮر ﻣﯽ ﺑﺮم و ﺧﺎک ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‬
‫ﺟﻮﺷﯿﺪ اﺷﮏ ﺷﺎدی ازﯾﻦ ﭘﺮﺗﻮ اﻓﮑﻨﯽ‬
‫وز اﺷﮏ ﻏﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﭼﮑﺪ از ﭼﺸﻢ آرزو‬
‫ﺑﺨﺸﯿﺪ ﺗﺎزﮔﯽ ﺑﻪ ﮔﻞ ﮔﻠﺸﻦ ﺷﺒﺎب‬
‫رخ ﭘﺎک ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻤﺖ ﺷﻨﻔﺘﻢ و ﭘﻨﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ اوﺳﺖ‬
‫ﭘﻨﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﮋده آن ﺻﺒﺢ روﺷﻦ اﺳﺖ‬
‫ﭘﻨﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﻐﻤﻪ ﮔﻢ ﮔﺸﺘﻪ ﻣﻦ اﺳﺖ‬ ‫ﻣﺮگ روز‬
‫ﭘﻨﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﮔﻤﻨﺎم آرزوﺳﺖ‬ ‫ﻣﯽ رﻓﺖ آﻓﺘﺎب و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‬
‫ﺧﻮاب ﻓﺮﯾﺐ ﺑﺎز ز ﻻﻻﯾﯽ اﻣﯿﺪ‬ ‫داﻣﻦ ز دﺳﺖ ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮد روز ﻧﯿﻤﻪ ﺟﺎن‬
‫در ﭼﺸﻢ آزﻣﺎﯾﺶ ﻣﻦ آﺷﯿﺎﻧﻪ ﺳﺎﺧﺖ‬ ‫ﺧﻮﻧﯿﻦ ﻓﺘﺎده روز از آن ﺗﯿﻎ ﺧﻮن ﻓﺸﺎن‬
‫ﻧﺎی اﻣﯿﺪ ﺑﺎز ﻧﻮای ﻫﻮس ﻧﻮاﺧﺖ‬ ‫در ﺧﺎک ﻣﯽ ﺗﭙﯿﺪ و ﭘﯽ ﯾﺎر ﻣﯽ ﺧﺰﯾﺪ‬
‫ﺑﺎز ﺑﺰ ﺑﺮای ﺑﻮﺳﻪ دل ﺧﻮاﻫﺸﻢ ﺗﭙﯿﺪ‬ ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ آﻓﺘﺎب ﮐﻪ‪ :‬اﯾﻦ اﺷﮏ و آه ﭼﯿﺴﺖ؟‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻤﺖ ﺷﻨﻔﺘﻢ و دﻧﺒﺎل اﯾﻦ ﺳﺮود‬ ‫ﺧﻮش ﺑﺎش روز ﻏﻤﺰده ﻫﻨﮕﺎم رﻓﺘﻦ اﺳﺖ‬
‫رﻓﺘﻢ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻓﺮوزﻧﺪه ﺧﯿﺎل‬ ‫ﭼﻮن ﻣﻦ ﺑﺨﻨﺪ ﺧﺮم و ﺧﻮش اﯾﻦ ﭼﻪ ﺷﯿﻮﻧﺎﺳﺖ؟‬
‫دﯾﺪم ﭼﻮ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻢ ازﯾﻦ ره ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺎل‬ ‫ﻣﺎ ﻫﺮ دو ﻣﯽ روﯾﻢ دﮔﺮ ﺟﺎی ﺷﮑﻮه ﻧﯿﺴﺖ‬
‫اﯾﻦ ﻧﻐﻤﻪ آه ﻧﻐﻤﻪ ﺳﺎز ﻓﺮﯾﺐ ﺑﻮد‬ ‫ﻧﺎﻟﯿﺪ روز ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻪ‪ :‬ای ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﻮر‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻤﺖ ﺑﮕﻮ و دﮔﺮﺑﺎره ام ﺑﺴﻮز‬ ‫ﺷﺎدی از آن ﺗﻮﺳﺖ ﻧﻪ از آن ﻣﻦ‪ :‬ﺑﻠﯽ‬
‫در ﺷﻌﻠﻪ ﻓﺮﯾﺐ دم دﻟﻨﺸﯿﻦ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫ﻣﺎ ﻫﺮ دو ﻣﯽ روﯾﻢ ازﯾﻦ رﻫﮕﺬر وﻟﯽ‬
‫ﺗﺎ ﻧﻮﮐﻢ اﻣﯿﺪ ﺷﮑﯿﺐ آﻓﺮﯾﻦ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫ﺗﻮ ﻣﯽ روی ﺑﻪ ﺣﺠﻠﻪ وﻣﻦ ﻣﯽ روم ﺑﻪ ﮔﻮر‬

‫‪7‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫آﻧﮕﺎه ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﮑﻔﺖ ﮔﻞ زرد آﻓﺘﺎب‬ ‫آری ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ درﯾﻦ ﺣﺴﺮﺗﻢ ﻫﻨﻮز‬


‫ﺑﺮ روی آﺑﮕﯿﻨﻪ درﯾﺎﭼﻪ ﮐﺒﻮد‬ ‫ﭘﺎﯾﺎن اﯾﻦ ﻓﺴﺎﻧﻪ ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﺗﻮ را‬
‫وز ﻟﺮزه ﻫﺎی ﺑﻮﺳﻪ ﭘﺮواﻧﮕﺎن ﺑﺎد‬ ‫ﻧﯿﺮﻧﮓ اﯾﻦ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻧﺸﮑﻔﺘﻪ ﺗﻮ را‬
‫ﻣﯽ رﯾﺨﺖ ﺑﺮگ و ﺑﺎز ﮔﻞ ﻧﻮﺷﮑﻔﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﻣﯽ داﻧﻢ و ﻫﻨﻮز ز اﻓﺴﻮن آرزو‬
‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻏﻨﻮد ﭼﻤﻨﺰار ﺳﺒﺰﭘﻮش‬ ‫در داﻣﻦ ﺳﺮاب ﻓﺮﯾﺒﻨﻨﺪه اﻣﯿﺪ‬
‫در ﺑﺴﺘﺮ ﺷﮑﻮﻓﻪ زرﯾﻦ آﻓﺘﺎب‬ ‫در ﺟﺴﺖ و ﺟﻮی ﻣﺴﺘﯽ اﯾﻦ ﺟﺎم ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ‬
‫وز ﭼﻨﮓ ﺑﺎد و ﺑﻮﺳﻪ ﭘﺮواﻧﮕﺎن ﻣﺴﺖ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ از ﺗﻮ ﺑﺸﻨﻮم ای دﻟﺮﺑﺎ ﺑﮕﻮ‬
‫داﻣﺎن ﮐﻮه ﺑﻮد ﭼﻮ ﮔﯿﺴﻮ ﺑﻪ ﭘﯿﭻ و ﺗﺎب‬
‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻬﺮ ﮐﻮه ﻧﺸﯿﻦ ﻣﺴﺖ و ﺳﺮﮔﺮان‬
‫ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ از ره ﺷﺐ داﻣﻦ ﻧﮕﺎه‬ ‫ﻋﺸﻖ ﮔﻤﺸﺪه‬
‫در ﭘﺮﻧﯿﺎن ﻧﺎزک ﻣﻬﺘﺎب ﻣﯽ ﺷﮑﻔﺖ‬ ‫آن ﺷﺐ ﮐﻪ ﺑﻮی زﻟﻒ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻪ ﻧﺴﯿﻢ‬
‫ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ ﺷﺐ از دل اﺳﺘﺨﺮ ﺷﺎﻣﮕﺎه‬ ‫ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﻬﺘﺎب ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ‬
‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﭼﮑﯿﺪ ﺳﺮﺷﮏ ﺳﺘﺎره ﻫﺎ‬ ‫ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ای ﮐﻪ روی ﻟﺒﺖ رﻧﮓ ﻣﯽ ﻧﻬﻔﺖ‬
‫ﺑﺮ ﭼﻬﺮ ﻧﯿﻠﮕﻮن ﮔﻞ ﺷﺘﺎب آﺳﻤﺎن‬ ‫ﭼﺸﻢ ﺗﻮ زﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪ ﻣﮋﮔﺎن ﭼﻪ ﻧﺎز داﺷﺖ‬
‫در ﺟﺴﺖ وﺟﻮی ﺷﺒﻨﻢ ﻟﻐﺰﻧﺪه ﺷﻬﺎب‬ ‫در ﺑﺎغ دل ﺷﮑﻔﺖ ﮔﻞ ﺗﺎزه اﻣﯿﺪ‬
‫ﻣﻬﺘﺎب ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻪ رﺧﺴﺎر ﮔﻞ زﺑﺎن‬ ‫ﮐﺰ ﭼﺸﻤﻪ ﻧﮕﺎه ﺗﻮ ﺑﺎران ﻣﻬﺮ رﯾﺨﺖ‬
‫در ﭘﺮﺗﻮ ﻧﮕﺎه ﺧﻮﺷﺖ ﺷﺒﺮو ﺧﯿﺎل‬ ‫ﭘﯿﭽﯿﺪ ﺑﻮی زﻟﻒ ﺗﻮ در ﺑﺎغ ﺟﺎن ﻣﻦ‬
‫راه ﺑﻬﺸﺖ ﮔﻢ ﺷﺪه آرزو ﮔﺮﻓﺖ‬ ‫ﭘﺮواﻧﻪ ﺷﺪ ﺧﯿﺎﻟﻢ و ﺑﺎ ﺑﻮی ﮔﻞ ﮔﺮﯾﺨﺖ‬
‫ﭼﻮن ﺳﺎﯾﻪ اﻣﯿﺪ ﮐﻪ دﻧﺒﺎل آرزوﺳﺖ‬ ‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﭼﮑﯿﺪ ز ﭼﺸﻢ ﺳﯿﺎه ﺷﺐ‬
‫دل ﻧﯿﺰ ﺑﺎل و ﭘﺮ زد و دﻧﺒﺎل او ﮔﺮﻓﺖ‬ ‫ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺳﭙﯿﺪ ﺳﺤﺮ اﺷﮏ واﭘﺴﯿﻦ‬
‫آوخ! ﮐﻪ در ﻧﮕﺎه ﺗﻮ آن ﻧﺸﻮ ﺧﻨﺪ ﻣﻬﺮ‬ ‫وز ﭘﺮﺗﻮ ﺷﺮاب ﺷﻔﻖ ﺑﺮ ﺟﺒﯿﻦ روز‬
‫ﭼﻮن ﮐﻮﮐﺐ ﺳﺤﺮ ﺑﺪرﺧﺸﯿﺪ و ﺟﺎن ﺳﭙﺮد‬ ‫ﮔﻞ ﻣﯽ ﺷﻮد ﻣﺴﺘﯽ ﺧﻨﺪان آﺗﺸﯿﻦ‬

‫‪8‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻧﻐﻤﻪ آن ﺷﺎﻫﺪ روﯾﺎﻧﺸﯿﻦ‬ ‫ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ ﺳﺘﺎره ﺑﺨﺖ ﺳﭙﯿﺪ ﻣﻦ‬


‫ﺑﺎز ز ﮔﻠﺒﺎﻧﮓ ﺗﻮ ﺳﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ‬ ‫وز ﻧﻮاﻣﯿﺪ ﻏﻢ زده در ﺳﯿﻨﻪ ام ﻓﺴﺮد‬
‫ﺷﻌﻠﻪ اﯾﻦ آرزوی آﺗﺸﯿﻦ‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ از ﺗﻮ ﻫﻢ ﮐﻪ در آن ﭼﺸﻢ ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ‬
‫ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﮔﻮﯾﺎﺗﺮ اﺳﺖ‬ ‫آن ﻣﻬﺮ دﻟﻨﻮاز دﻣﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺰﯾﺴﺖ‬
‫از ﻟﺐ ﭘﺮ ﻧﺎﻟﻪ و آواز ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و درون دل ﺑﯽ اﻣﯿﺪ ﻣﻦ‬
‫وه ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﮔﺮ ﺑﺘﻮاﻧﯽ ﺷﻨﯿﺪ‬ ‫ﺑﺮ ﮔﻮر ﻋﺸﻖ ﮔﻢ ﺷﺪه ﯾﺎد ﺗﻮ ﻣﯿﮕﺮﯾﺴﺖ‬
‫زﯾﻦ ﻧﮕﻪ ﻧﻐﻤﻪ ﺳﺮا راز ﻣﻦ‬

‫آواز ﻧﮕﺎه ﺗﻮ‬


‫آﺷﻨﺎ ﺳﻮز‬
‫ﻣﯽ ﺷﻨﻮم آِﻧﺎﺳﺖ‬
‫ﭼﺮا ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﻢ؟ ﻋﺸﻖ اﺳﺖ و ﭘﯿﺪاﺳﺖ‬
‫ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ در ﮔﻮش ﻣﻦ‬
‫درﯾﻦ آﺷﻔﺘﻪ اﻧﺪوه ﻧﮕﺎﻫﻢ‬
‫ﻣﻮج ﻧﮕﺎه ﺗﻮ ﻫﻢ آواز ﻧﺎز‬
‫ﺗﻮ را ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ای ﭼﺸﻢ ﻓﺴﻮن ﺑﺎر‬
‫رﯾﺨﺖ ﭼﻮ ﻣﻬﺘﺎب در آﻏﻮش ﻣﻦ‬
‫ﮐﻪ ﻣﯽ ﺳﻮزی ﻧﻬﺎن از دﯾﺮﮔﺎﻫﻢ‬
‫ﻣﯽ ﺷﻨﻮم در ﻧﮕﻪ ﮔﺮم ﺗﻮﺳﺖ‬
‫ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﯽ ازﯾﻦ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﺳﺮد؟‬
‫ﮔﻢ ﺷﺪه ﮔﻠﺒﺎﻧﮓ ﺑﻬﺸﺖ اﻣﯿﺪ‬
‫زﺑﺎن ﺑﮕﺸﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻟﺮزد اﻣﯿﺪم‬
‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮔﺸﺘﻢ ﻣﻦ و دﻟﺨﻮاه ﻣﻦ‬
‫ﻧﮕﺎه ﺑﯽ ﻗﺮارم ﺑﺮ ﻟﺐ ﺗﻮﺳﺖ‬
‫در ﻧﮕﻪ ﮔﺮم ﺗﻮ ﻣﯽ آرﻣﯿﺪ‬
‫ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯽ ﺑﻪ ﺷﺎدی ﻫﺎی ﻧﻮﯾﺪم‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﺷﻌﺮ ﻧﮕﺎه ﺗﻮ را‬
‫دﻟﻢ ﺗﻨﮓ اﺳﺖ و ﭼﺸﻢ ﺣﺴﺮﺗﻢ ﺑﺎز‬
‫ﻣﯽ ﺷﻨﻮم ﺑﺎ دل و ﺟﺎن آﺷﻨﺎﺳﺖ‬
‫ﭼﺮاﻏﯽ در ﺷﺐ ﺗﺎرم ﺑﺮاﻓﺮوز‬
‫اﺷﮏ زﻻل ﻏﺰل ﺣﺎﻓﻆ اﺳﺖ‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎن آﻣﺪ دل از ﻧﺎز ﻧﮕﺎﻫﺖ‬
‫ﻧﻐﻤﻪ ﻣﺮﻏﺎن ﺑﻬﺸﺘﯽ ﻧﻮاﺳﺖ‬
‫ﻓﺮو رﯾﺰ اﯾﻦ ﺳﮑﻮت آﺷﻨﺎﺳﻮز‬
‫ﻣﯽ ﺷﻨﻮم در ﻧﮕﻪ ﮔﺮم ﺗﻮﺳﺖ‬

‫‪9‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻧﻮش ﻧﮕﺎه‬ ‫اﻧﺪوه رﻧﮓ‬


‫ﺑﺎز واﺷﺪ ز ﭼﺸﻤﻪ ﻧﻮﺷﯽ‬ ‫ﻣﯽ روی اﻣﺎ ﮔﺮﯾﺰ ﭼﺸﻢ وﺣﺸﯽ رﻧﮓ ﺗﻮ‬
‫ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺎران زﻻل ﻧﺎز و ﻧﮕﺎه‬ ‫راز اﯾﻦ اﻧﺪوه ﺑﯽ آرام ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﻧﻬﻔﺖ‬
‫ﺑﺎز در ﺟﺎم ﺟﺎن ﻣﻦ ﺳﺮداد‬ ‫ﻣﯽ روی ﺧﺎﻣﻮش و ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ ﺑﻪ ﮔﻮش ﺧﺴﺘﻪ ام‬
‫ﻫﻤﭽﻮ ﻣﻬﺘﺎب ﺑﺎده ای دﻟﺨﻮاه‬ ‫آﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻟﺮزش ﻟﺒﻬﺎی ﺑﯽ ﺗﺎب ﺗﻮ ﮔﻔﺖ‬
‫ﺑﺎزم از دﺳﺖ ﻣﯽ ﺑﺮد ﻧﮕﻬﯽ‬ ‫ﭼﯿﺴﺖ ای دﻟﺪار اﯾﻦ اﻧﺪوه ﺑﯽ آرام ﭼﯿﺴﺖ‬
‫ﻧﮕﻬﯽ ﭼﻮن ﺷﺮاب ﻣﺴﺘﯽ ﺑﺨﺶ‬ ‫ﮐﺰ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻣﯽ ﺗﺮاود ﻧﺎزدار و ﺷﺮﻣﮕﯿﻦ؟‬
‫ﭼﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮ ﺑﻮی ﮔﻼب‬ ‫آه ﻣﯽ ﻟﺮزد دﻟﻢ از ﻧﺎﻟﻪ ای اﻧﺪوه ﺑﺎر‬
‫ﻣﯽ ﺷﻮد در ﻣﺸﺎم ﺟﺎﻧﻢ ﭘﺨﺶ‬ ‫ﮐﯿﺴﺖ اﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎر در ﭼﺸﻤﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺪ ﺣﺰﯾﻦ؟‬
‫آه ﻣﯽ ﻧﻮﺷﻤﺖ ﭼﻮ ﺷﯿﺮه ﮔﻞ‬ ‫ﭼﻮن ﺧﺰان آرا ﮔﻞ ﻣﻬﺘﺎب روﯾﺎ رﻧﮓ و ﻣﺴﺖ‬
‫ﭼﯿﺴﺘﯽ؟ ای ﻧﮕﺎه ﻧﺎزآﻟﻮد‬ ‫ﻣﯽ ﺷﮑﻮﻓﺪ در ﻧﮕﺎﻫﺖ راز ﻋﺸﻘﯽ ﻧﺎﺷﮑﯿﺐ‬
‫ﺗﻮ ﮔﻼﺑﯽ ﮔﻼب ﺷﻬﺪ آﮔﯿﻦ‬ ‫وز ﻣﯿﺎن ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎی وﺣﺸﯽ اﻧﺪوه رﻧﮓ‬
‫ﺗﻮ ﺷﺮاﺑﯽ ﺷﺮاب ﮔﻞ ﭘﺎﻟﻮد‬ ‫ﺧﻨﺪه ﻣﯽ رﯾﺰﯾﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺖ آرزوﯾﯽ دل ﻓﺮﯾﺐ‬
‫ﭼﻪ ﺷﺮاﺑﯽ ﮐﺰ آن ﭘﯿﺎﻟﻪ ﭼﺸﻢ‬ ‫ﭼﻮن ﺻﻔﺎی آﺳﻤﺎن در ﺻﺒﺢ ﻧﻤﻨﺎک ﺑﻬﺎر‬
‫ﻫﻤﭽﻮ ﻟﻐﺰاب ﺳﺎﻏﺮ ﻟﺒﺮﯾﺰ‬ ‫ﻣﯽ ﺗﺮاود از ﻧﮕﺎﻫﺖ ﮔﺮﯾﻪ ﭘﻨﻬﺎن دوش‬
‫ﻣﯽ ﭼﮑﺪ ﺧﻮش ﺑﻪ ﮐﺎم ﺗﺸﻨﻪ ﻣﻦ‬ ‫آری ای ﭼﺸﻢ ﮔﺮﯾﺰ آﻫﻨﮓ ﺳﺎﻣﺎن ﺳﻮﺧﺘﻪ‬
‫آﺗﺶ اﻓﺮوز و آرزو اﻧﮕﯿﺰ‬ ‫ﺑﺮ ﭼﻪ ﮔﺮﯾﺎن ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدی دوش؟ از ﻣﻦ واﻣﭙﻮش‬
‫آه ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ای دﮔﺮ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﺑﺮ ﭼﻪ ﮔﺮﯾﺎن ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدی؟ آه ای ﭼﺸﻢ ﺳﯿﺎه‬
‫ﻣﯽ ﮔﺪازد ز ﺗﺸﻨﮕﯽ ﺟﮕﺮم‬ ‫از ﺗﭙﯿﺪن ﺑﺎز ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ دل ﺧﻮش ﺑﺎورم‬
‫ﭼﻪ ﺷﺮاﺑﯽ ﺗﻮ؟ وه ﭼﻪ ﺷﻮراﻧﮕﯿﺰ‬ ‫در ﮔﻤﺎن اﯾﻨﮑﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺷﺎﯾﺪ آن اﺷﮏ ﻧﻬﺎن‬
‫ﺳﺮﮐﺸﯿﺪم ﺗﻮ را و ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮم‬ ‫ﺑﻮد در ﺧﻠﻮت ﺳﺮای ﺳﯿﻨﻪ ات ﯾﺎدآورم‬

‫‪10‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ز ﻣﻐﺰم ﻣﯽ ﺗﺮاود ﮔﯿﺞ و ﮔﻤﺮاه‬ ‫درد ﮔﻨﮓ‬


‫ﭼﻮ روح ﺧﻮاﺑﮕﺮدی ﻣﺎت و ﻣﺪﻫﻮش‬
‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ‬
‫ﮐﻪ ﺑﯽ ﺳﺎﻣﺎن ﺑﻪ ره اﻓﺘﺪ ﺷﺒﺎﻧﮕﺎه‬
‫زﺑﺎﻧﻢ در دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﺴﺘﻪ ﺳﺖ‬
‫درون ﺳﯿﻨﻪ ام دردی ﺳﺖ ﺧﻮﻧﺒﺎر‬
‫در ﺗﻨﮓ ﻗﻔﺲ ﺑﺎز اﺳﺖ و اﻓﺴﻮس‬
‫ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮن ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮد ﮔﻠﻮﯾﻢ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺎل ﻣﺮغ آوازم ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺳﺖ‬
‫ﻏﻤﯽ آِﻓﺘﻪ دردی ﮔﺮﯾﻪ آﻟﻮد‬
‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ‬
‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ‬
‫ﻏﻤﯽ در اﺳﺘﺨﻮاﻧﻢ ﻣﯽ ﮔﺪازد‬
‫ﺧﯿﺎل ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﯽ آﺷﻨﺎ رﻧﮓ‬
‫اﻧﺪوه‬ ‫ﮔﻬﯽ ﻣﯽ ﺳﻮزدم ﮔﻪ ﻣﯽ ﻧﻮازد‬
‫ﮔﻬﯽ در ﺧﺎﻃﺮم ﻣﯽ ﺟﻮﺷﺪ اﯾﻦ وﻫﻢ‬
‫ﺧﺴﺘﻪ و ﻏﻢ زده ﺑﺎ زﻣﺰﻣﻪ ای ﺣﺰن آﻟﻮد‬
‫ز رﻧﮓ آﻣﯿﺰی ﻏﻤﻬﺎی اﻧﺒﻮه‬
‫ﺷﺐ ﻓﺮو ﻣﯽ ﺧﺰد از ﺑﺎم ﮐﺒﻮد‬
‫ﮐﻪ در رﮔﻬﺎم ﺟﺎی ﺧﻮن روان اﺳﺖ‬
‫ﺗﺎزه ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﺎران و ﻧﺴﯿﻤﯽ ﻧﻤﻨﺎک‬
‫ﺳﯿﻪ داروی زﻫﺮآﮔﯿﻦ اﻧﺪوه‬
‫ﻣﯽ ﺗﺮاود ز دل ﺳﺮد ﺷﺒﺎﻧﮕﺎه ﺧﻤﻮش‬
‫ﻓﻐﺎﻧﯽ ﮔﺮم وﺧﻮن آﻟﻮد و ﭘﺮدرد‬
‫ﺷﻤﻊ اﻓﺴﺮده ﻣﺎه از ﭘﺲ آن اﺑﺮ ﺳﯿﺎه‬
‫ﻓﺮو ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪم در ﺳﯿﻨﻪ ﺗﻨﮓ‬
‫ﮔﺎه ﻣﯽ ﺧﻨﺪد و ﻣﯽ ﺗﺎﺑﺪ از اﻧﺪوﻫﯽ س رد‬
‫ﭼﻮ ﻓﺮﯾﺎد ﯾﮑﯽ دﯾﻮاﻧﻪ ﮔﻨﮓ‬
‫ﺧﻨﺪه ای ﻏﻢ زده ﭼﻮن ﺧﻨﺪه درد‬
‫ﮐﻪ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﺪ ﺳﺮ ﺷﻮرﯾﺪه ﺑﺮ ﺳﻨﮓ‬
‫ﺗﺎﺑﺸﯽ ﺧﺴﺘﻪ و ﺑﯽ رﻧﮓ و ﺗﺒﺎه‬
‫ﺳﺮﺷﮑﯽ ﺗﻠﺦ و ﺷﻮر از ﭼﺸﻤﻪ دل‬
‫ﭼﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ در آن ﻣﻮج زﻧﺪ ﺳﺎﯾﻪ ﻧﺮگ‬
‫ﻧﻬﺎن در ﺳﯿﻨﻪ ﻣﯽ ﺟﻮﺷﺪ ﺷﺐ و روز‬
‫ﺳﻮزﻧﺎک از دل وﯾﺮان درﺧﺘﺎن ﺧﻤﻮش‬
‫ﭼﻨﺎن ﻣﺎر ﮔﺮﻓﺘﺎری ﮐﻪ رﯾﺰد‬
‫ﻣﯽ رﺳﺪ ﮔﺎه ﯾﮑﯽ ﻧﻐﻤﻪ آﺷﻔﺘﻪ ﺑﻪ ﮔﻮش‬
‫ﺷﺮﻧﮓ ﺧﺸﻤﺶ از ﻧﯿﺶ ﺟﮕﺮ ﺳﻮز‬
‫ﻧﻐﻤﻪ ای ﮔﻢ ﺷﺪه از ﺳﯿﻨﻪ ﻧﺎﯾﯽ ﻣﻮﻫﻮم‬
‫ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺳﺎﯾﻪ ای آﺷﻔﺘﻪ آﻫﻨﮓ‬

‫‪11‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫وﯾﻨﮏ از ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی ﭘﻮﺷﯿﺪه‬ ‫ﺑﺎﻧﮕﯽ آواره و ﺷﻮم‬


‫ﮐﺰ وی ﺟﺰ ﺧﻤﻮﺷﯽ ﭼﺸﻢ ﻧﺘﻮان داﺷﺖ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﻣﺮغ ﺷﺒﺎﻫﻨﮓ ﺧﺮوش‬
‫ﻣﯽ ﭼﮑﺪ اﺷﮏ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺗﻠﺦ‬ ‫ﻣﯽ رود اﺑﺮ و ﯾﮑﯽ ﺳﺎﯾﻪ اﻧﺒﻮه و ﺳﯿﺎه‬
‫ﻣﯽ ﭼﮑﺪ اﺷﮏ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻧﯿﺰ در آن ﺟﺎم زﻫﺮآﮔﯿﻦ‬ ‫ﻧﺮم وﺧﺎﻣﻮش ﻓﺮو ﻣﯽ ﺧﺰد از ﮔﻮﺷﻪ ﺑﺎم‬
‫ﮐﺰ ﺷﺮﻧﮓ ﺑﻮﺳﻪ ﻟﺒﺮﯾﺰ اﺳﺖ‬ ‫آه دردی ﺳﺖ در آن اﺧﺘﺮ ﻟﺮزﻧﺪه ﮐﻪ ﮔﺎه‬
‫وز ﻓﺴﻮﻧﯽ ﺗﺎزه ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ ﻣﺮا ﻫﺮ دم ﮐﻪ‬ ‫ﮐﻮرﺳﻮ ﻣﯽ زﻧﺪ و ﻣﯽ ﺷﻮد از دﯾﺪه ﻧﻬﺎن‬
‫ﺑﺎزآ اﯾﻦ ﭼﻪ ﭘﺮﻫﯿﺰ اﺳﺖ‬ ‫وز ﻧﻬﯿﺐ ﻧﻔﺲ ﺗﯿﺮه ﺷﺎم‬
‫وز ﻧﻬﯿﺐ ﮔﻮر ﺳﺮد ﭼﺸﻢ او‬ ‫ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﻣﺮغ ﺷﺒﺎﻫﻨﮓ ﻓﻐﺎن‬
‫ﮐﺎﻧﺪر آن ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ اﻣﯿﺪی ﻓﺮو ﻣﺮده ﺳﺖ‬ ‫آه ای ﻣﺮغ ﺷﺒﺎﻫﻨﮓ ﺧﻤﻮش‬
‫ﭘﺎی واﭘﺲ ﻣﯽ ﻧﻬﻢ‬ ‫ﺑﺲ ﮐﻦ اﯾﻦ ﺑﺎﻧﮓ و ﺧﺮوش‬
‫ﺑﯽ ﻧﯿﺎز ﺑﻮﺳﻪ ای ﭘﺮﺷﻮر‬ ‫ﺑﺸﮑﻦ اﯾﻦ ﻧﺎﻟﻪ ﭘﺮﺳﻮز و ﮔﺪاز‬
‫ﮐﺰ ﻓﺮﯾﺒﯽ ﺗﺎزه ﻣﯽ رﻗﺼﺪ در آن ﻟﺒﺨﻨﺪ‬ ‫ﺑﺸﮑﻦ اﯾﻦ ﻧﺎﻟﻪ ﮐﻪ آن ﻣﺎﯾﻪ ﻧﺎز‬
‫ﺑﯽ ﻧﯿﺎز از ﺧﻨﺪه ای دﻟﺒﻨﺪ‬ ‫ﺗﺎزه رﻓﺘﻪ ﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮاب‬
‫ﮐﺰ ﻓﺴﻮﻧﯽ ﺗﺎزه ﻣﯽ ﺟﻮﺷﺪ در آن آواز‬ ‫آری ای ﻣﺮﻏﮏ اﻧﺪوه ﭘﺮﺳﺖ‬
‫ﻣﯽ ﭼﮑﺪ اﺷﮏ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺑﺎز‬ ‫ﺑﺲ ﮐﻦ اﯾﻦ ﺷﻮر و ﺷﺘﺎب‬
‫ﺑﺮ ﺳﺮ ﮔﻮری ﮐﻪ روزی ﺑﻮد آﺗﺸﮕﺎه ﻋﺸﻖ ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺲ ﮐﻦ اﯾﻦ زﻣﺰﻣﻪ او ﺑﯿﻤﺎراﺳﺖ‬
‫وﯾﻨﮏ از ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ اﻧﺪوه ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺳﺖ‬
‫در ﻣﯿﺎن اﯾﻦ ﺧﻤﻮش آﺑﺎد ﺑﯽ ﺣﺎﺻﻞ‬
‫در ﺳﮑﻮت ﭼﯿﺮه اﯾﻦ ﺷﺎم ﺑﯽ ﻓﺮﺟﺎم‬ ‫ﺑﺮ ﺳﻨﮓ ﭼﺸﻢ او‬
‫ﻣﯽ ﭼﮑﺪ اﺷﮏ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺑﺮ ﻣﺰار دل‬ ‫ﺑﺮ ﺳﺮ ﮔﻮری ﮐﻪ روزی ﺑﻮد آﺗﺸﮕﺎه ﻋﺸﻖ ﻣﻦ‬
‫ﻣﯽ ﺳﺮاﯾﺪ ﻗﺼﻪ درد ﻣﺮا ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﭼﺸﻢ او‬ ‫وز ﻟﻬﯿﺐ آرزوﯾﯽ روﺷﻦ و ﺧﻮش ﺗﺎب‬
‫ﺑﺎ ﻏﻤﯽ ﮐﺎﻧﺪر دﻟﻢ زد ﭼﻨﮓ‬ ‫ﺷﻌﻠﻪ ﻣﯽ اﻓﺮاﺷﺖ‬

‫‪12‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫وز ﭘﻼس ﻫﺴﺘﯽ ام ﺑﮕﺴﯿﺨﺖ ﺗﺎر و ﭘﻮد‬


‫ﻣﯽ رود ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻤﺶ ﺑﺪرود‬
‫وز ﻧﮕﺎه ﺧﺴﺘﻪ و ﭘﮋﻣﺮده ﭼﻮن ﻣﻬﺘﺎب ﭘﺎﯾﯿﺰ ﻣﻼل اﻧﮕﯿﺰ‬
‫ﻣﯽ ﮔﺬارم ﺑﺮ ﻣﺰار آرزوﻫﺎﯾﻢ ﮔﻠﯽ وﯾﺮان‬
‫ﯾﺎدﮔﺎر آن اﻣﯿﺪ ﮔﻢ ﺷﺪه آن ﻋﺸﻖ ﯾﺎدآوﯾﺰ‬

‫‪13‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫و ﻣﻦ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺎزﯾﮕﺮ ﻣﺎت اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺑﻮدم‬
‫ﭼﻮ ﻣﺮد ﻓﺴﻮن ﮔﺸﺘﻪ ﺧﻮاب ﺑﻨﺪ‬
‫ﺷﺒﮕﯿﺮ‬
‫ﮐﻪ ﭼﺸﻢ از ﺷﮑﺴﺖ ﻓﺴﻮن ﺑﺮﮔﺸﺎﯾﺪ‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎی ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﯾﺎﻓﺘﻢ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ را‬ ‫ﭘﺮده اﻓﺘﺎد‬
‫ﺷﮕﻔﺘﺎ! ﮐﻪ را ﺑﺨﺖ آن داده اﻧﺪ‬ ‫ﭘﺮده اﻓﺘﺎد‬
‫ﮐﻪ ﭼﻮن ﻣﻦ‬ ‫ﺻﺤﻨﻪ ﺧﺎﻣﻮش‬
‫ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺑﺎزی ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺎﺷﺪ؟‬ ‫آﺳﻤﺎن و زﻣﯿﻦ ﻣﺎﻧﺪه ﻣﺪﻫﻮش‬
‫وز اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻮن ﻣﻦ‬ ‫ﻧﻘﺶ ﻫﺎ رﻧﮓ ﻫﺎ ﭼﻮن ﻣﻪ و دود‬
‫ﺗﺮاﺷﺪ‬ ‫رﻓﺘﻪ ﺑﺮ ﺑﺎد‬
‫ﻓﺮﯾﺐ دل ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ را‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه در ﭘﺮده ﮔﻮش‬
‫ﮐﻪ آﺧﺮ رگ ﺟﺎن ﺧﺮاﺷﺪ؟‬ ‫رﻗﺺ ﺧﺎﻣﻮش ﻓﺮﯾﺎد‬
‫ﺑﻠﯽ ﭘﺮده اﻓﺘﺎد و ﭘﺎﯾﺎن ﮔﺮﻓﺖ‬ ‫ﭘﺮده اﻓﺘﺎد‬
‫ﻓﺴﻮﻧﮑﺎری اﯾﻦ ﺷﺐ ﺑﯽ درﻧﮓ‬ ‫ﺻﺤﻨﻪ ﺧﺎﻣﻮش‬
‫و ﻣﻦ در ﺷﮕﻔﺖ‬ ‫وز ﺷﮕﻔﺘﯽ اﯾﻦ رﻧﮓ و ﻧﯿﺮﻧﮓ‬
‫ﮐﻪ ﭼﻮن ﮐﻮدﮐﺎن‬ ‫ﺧﻨﺪه ﯾﺦ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﻟﺐ‬
‫ﺑﺨﻨﺪم ﺑﺮ اﯾﻦ ﺧﻮاب اﻓﺴﺎﻧﻪ رﻧﮓ؟‬ ‫ﮔﺮﯾﻪ ﺧﺸﮑﯿﺪه در ﭼﺸﻢ‬
‫و ﯾﺎ در ﻧﻬﻔﺖ دل ﺗﻨﮓ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫ﭘﺮده اﻓﺘﺎد‬
‫ﺑﮕﺮﯾﻢ ﺑﺮ اﻧﺪوه اﯾﻦ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ؟‬ ‫ﺻﺤﻨﻪ ﺧﺎﻣﻮش‬
‫و آن ﻧﻤﺎﯾﺶ‬
‫ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮن ﻓﺮﯾﺒﻨﺪه ﺧﻮاﺑﯽ ﺷﮕﻔﺖ‬
‫دل از ﻣﻦ ﻫﻤﯽ ﺑﺮد ﭘﺎﯾﺎن ﮔﺮﻓﺖ‬

‫‪14‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﺑﻪ ﺳﺘﻮه آﻣﺪم از اﯾﻦ ﺷﺐ ﺗﻨﮓ‬ ‫آزاد‬


‫دﯾﺮﮔﺎﻫﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻣﻦ ﺧﻮاﻧﺪه ﺧﺮوس‬
‫دﺧﺘﺮی ﺧﻮاﺑﯿﺪه در ﻣﻬﺘﺎب‬
‫وﯾﻦ ﺷﺐ ﺗﻠﺦ ﻋﺒﻮس‬
‫ﭼﻮن ﮔﻞ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮی ﺑﺮ آب‬
‫ﻣﯽ ﻓﺸﺎرد ﺑﻪ دﻟﻢ ﭘﺎی درﻧﮓ‬
‫ﺧﻮاب ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ‬
‫دﯾﺮﮔﺎﻫﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ در دل اﯾﻦ ﺷﺎم ﺳﯿﺎه‬
‫ﺧﻮاب ﻣﯽ ﺑﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﻤﺎر اﺳﺖ دﻟﺪارش‬
‫ﭘﺸﺖ اﯾﻦ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺪار و ﺧﻤﻮش‬
‫وﯾﻦ ﺳﯿﻪ روﯾﺎ ﺷﮑﯿﺐ از ﭼﺸﻢ ﺑﯿﻤﺎرش‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ام ﭼﺸﻢ ﺑﻪ راه‬
‫ﺑﺎز ﻣﯽ ﭼﯿﻨﺪ‬
‫ﻫﻤﻪ ﭼﺸﻢ و ﻫﻤﻪ ﮔﻮش‬
‫ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﺪ ﺧﺴﺘﻪ دل در داﻣﻦ ﻣﻬﺘﺎب‬
‫ﻣﺴﺖ آن ﺑﺎﻧﮓ دﻻوﯾﺰ ﮐﻪ ﻣﯽ آﯾﺪ ﻧﺮم‬
‫ﭼﻮن ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺎدﺑﺎن زورﻗﯽ ﺑﺮ آب‬
‫ﻣﺤﻮ آن اﺧﺘﺮ ﺷﺐ ﺗﺎب ﮐﻪ ﻣﯽ ﺳﻮزد ﮔﺮم‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﺪ اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮد‬
‫ﻣﺎت اﯾﻦ ﭘﺮده ﺷﺒﮕﯿﺮ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺎزد رﻧﮓ‬
‫از ﭼﻪ ﮐﻮﺷﯿﺪم ﺑﻪ آزارش؟‬
‫آری اﯾﻦ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﮕﺸﺎی ﮐﻪ ﺻﺒﺢ‬
‫وز ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﺳﺮﮐﺸﯽ ﮔﺮم‬
‫ﻣﯽ درﺧﺸﺪ ﭘﺲ اﯾﻦ ﭘﺮده ﺗﺎر‬
‫ﻣﯽ درﺧﺸﺪ در ﻧﮕﺎه ﭼﺸﻢ ﺑﯿﺪارش‬
‫ﻣﯽ رﺳﺪ از دل ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺳﺤﺮ ﺑﺎﻧﮓ ﺧﺮوس‬
‫روز دﯾﮕﺮ‬
‫وز رخ آﯾﻨﻪ ام ﻣﯽ ﺳﺘﺮد زﻧﮓ ﻓﺴﻮس‬
‫ﺑﺎز ﭼﻮن دﻟﺪاده ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺑﻪ راه او‬
‫ﺑﻮﺳﻪ ﻣﻬﺮ ﮐﻪ در ﭼﺸﻢ ﻣﻦ اﻓﺸﺎﻧﺪه ﺷﺮار‬
‫روی ﻣﯽ ﺗﺎﺑﺪ ز دﯾﺪارش‬
‫ﺧﻨﺪه روز ﮐﻪ ﺑﺎ اﺷﮏ ﻣﻦ آﻣﯿﺨﺘﻪ رﻧﮓ‬
‫ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺰد از ﻧﮕﺎه او‬
‫ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﻮﺷﺪ ﺑﻪ آزارش‬
‫ای ﻓﺮدا‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻢ و ﻣﯽ ﺳﺘﺎﯾﻤﺖ ﭘﺮ ﺷﻮر‬ ‫ﺷﺒﮕﯿﺮ‬
‫ای ﭘﺮده دل ﻓﺮﯾﺐ روﯾﺎ رﻧﮓ‬
‫دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﮕﺸﺎی ﮐﻪ ﻣﻦ‬

‫‪15‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫وز آﻣﺪن ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻨﺪان‬ ‫ﻣﯽ ﺑﻮﺳﻤﺖ ای ﺳﭙﯿﺪه ﮔﻠﮕﻮن‬


‫ﻣﯽ آﯾﯽ و ﺑﺮ ﻟﺐ ﺗﻮ ﺻﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ‬ ‫ای ﻓﺮدا ای اﻣﯿﺪ ﺑﯽ ﻧﯿﺮﻧﮓ‬
‫ﻣﯽ آﯾﯽ و در دل ﺗﻮ ﺻﺪ اﻣﯿﺪ‬ ‫دﯾﺮی ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﭘﯽ ﺗﻮ ﻣﯽ ﭘﻮﯾﻢ‬
‫ﻣﯽ آﯾﯽ و از ﻓﺮوغ ﺷﺎدی ﻫﺎ‬ ‫ﻫﺮ ﺳﻮ ﮐﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻢ آوخ‬
‫ﺗﺎﺑﻨﺪه ﺑﻪ داﻣﻦ ﺗﻮ ﺻﺪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬ ‫ﻏﺮق اﺳﺖ در اﺷﮏ و ﺧﻮن ﻧﮕﺎه ﻣﻦ‬
‫وز ﺑﻬﺮ ﺗﻮ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺻﺪ آﻏﻮش‬ ‫ﻫﺮ ﮔﺎم ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ روم ﺑﺮﭘﺎﺳﺖ‬
‫در ﺳﯿﻨﻪ ﮔﺮم ﺗﻮﺳﺖ ای ﻓﺮدا‬ ‫ﺳﺮ ﻧﯿﺰه ﺧﻮن ﻓﺸﺎن ﺑﻪ راه ﻣﻦ‬
‫درﻣﺎن اﻣﯿﺪﻫﺎی ﻏﻢ ﻓﺮﺳﻮد‬ ‫وﯾﻦ راه ﯾﮕﺎﻧﻪ راه ﺑﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ‬
‫در داﻣﻦ ﭘﺎک ﺗﻮﺳﺖ ای ﻓﺮدا‬ ‫ره ﻣﯽ ﺳﭙﺮﯾﻢ ﻫﻤﺮه اﻣﯿﺪ‬
‫ﭘﺎﯾﺎن ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎی ﺧﻮن آﻟﻮد‬ ‫آﮔﺎه ز رﻧﺞ و آﺷﻨﺎ ﺑﺎ درد‬
‫ای ﻓﺮدا ای اﻣﯿﺪ ﺑﯽ ﻧﯿﺮﻧﮓ‬ ‫ﯾﮏ ﻣﺮد اﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﺎک ﻣﯽ اﻓﺘﺪ‬
‫ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﯿﺰد ﺑﻪ ﺟﺎی او ﺻﺪ ﻣﺮد‬
‫اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎروان ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﺪ‬
‫ﻣﻬﺮﮔﺎن ﻧﻮ‬ ‫آری ز درون اﯾﻦ ﺷﺐ ﺗﺎرﯾﮏ‬
‫ﺑﮕﺸﺎﯾﯿﻢ ﮐﻔﺘﺮان را ﺑﺎل‬ ‫ای ﻓﺮدا ﻣﻦ ﺳﻮی ﺗﻮ ﻣﯽ راﻧﻢ‬
‫ﺑﻔﺮوزﯾﻢ ﺷﻌﻠﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﻮه‬ ‫رﻧﺞ اﺳﺖ و درﻧﮓ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﯽ ﺗﺎزم‬
‫ﺑﺴﺮاﯾﯿﻢ ﺷﺎدﻣﺎﻧﻪ ﺳﺮود‬ ‫ﻣﺮگ اﺳﺖ و ﺷﮑﺴﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﯽ داﻧﻢ‬
‫وﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺎ ﻫﺰار ﮔﻮﻧﻪ ﺷﮑﻮه‬ ‫آﺑﺴﺘﻦ ﻓﺘﺢ ﻣﺎﺳﺖ اﯾﻦ ﭘﯿﮑﺎر‬
‫ﻣﻬﺮﮔﺎن را ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺒﺎز روﯾﻢ‬ ‫ﻣﯽ داﻧﻤﺖ ای ﺳﭙﯿﺪه ﻧﺰدﯾﮏ‬
‫رﻗﺺ ﺧﻮش ﭘﯿﭻ و ﺗﺎب ﭘﺮﭼﻢ ﻫﺎ‬ ‫ای ﭼﺸﻤﻪ ﺗﺎﺑﻨﺎک ﺟﺎن اﻓﺮوز‬
‫زﯾﺮ ﭘﺮواز ﮐﻔﺘﺮان ﺳﭙﯿﺪ‬ ‫ﮐﺰ اﯾﻦ ﺷﺐ ﺷﻮم ﺑﺨﺖ ﺑﺪ ﻓﺮﺟﺎم‬
‫ﺷﺎدی آرﻣﯿﺪه ﮔﺎم ﺳﭙﻬﺮ‬ ‫ﺑﺮ ﻣﯽ آﯾﯽ ﺷﮑﻔﺘﻪ و ﭘﯿﺮوز‬

‫‪16‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫دﺧﺘﺮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬ ‫ﺧﻨﺪه ﻧﻮ ﺷﮑﻔﺘﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬


‫ﻣﻬﺮﮔﺎن را درود ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ‬
‫در ﻧﻬﻔﺖ ﭘﺮده ﺷﺐ‬
‫ﮔﺮم ﻫﺮ ﮐﺎر ﻣﺴﺖ ﻫﺮ ﭘﻨﺪار‬
‫دﺧﺘﺮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬
‫ﻫﻤﺮه ﻫﺮ ﭘﯿﺎم ﻫﺮ ﺳﻮﮔﻨﺪ‬
‫ﻧﺮم ﻣﯽ ﺑﺎﻓﺪ‬
‫در دل ﻫﺮ ﻧﮕﺎه ﻫﺮ آواز‬
‫داﻣﻦ رﻗﺎﺻﻪ ﺻﺒﺢ ﻃﻼﯾﯽ را‬
‫ﺗﻮی ﻫﺮ ﺑﻮﺳﻪ روی ﻫﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪ‬
‫وز ﻧﮕﺎه ﺳﯿﺎه ﺧﻮﯾﺶ‬
‫ﺑﺴﺮاﯾﯿﻢ‬
‫ﻣﯽ ﺳﺮاﯾﺪ ﻣﺮغ ﻣﺮگ اﻧﺪﯾﺶ‬
‫ﻣﻬﺮﮔﺎن ﺧﻮش ﺑﺎد‬
‫ﭼﻬﺮه ﭘﺮداز ﺳﺤﺮ ﻣﺮدﻫﺴﺖ‬
‫ﭼﺸﻤﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ اﻓﺴﺮده ﺳﺖ‬
‫ﻣﯽ دواﻧﺪ در رگ ﺷﺐ‬ ‫دﯾﺪ‬
‫ﺧﻮن ﺳﺮد اﯾﻦ ﻓﺮﺳﺐ ﺷﻮم‬
‫ﮐﻮدک ﻣﻦ ﮐﻮدک ﻣﺴﮑﯿﻦ‬
‫وز ﻧﻬﻔﺖ ﭘﺮده ﺷﺐ دﺧﺘﺮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬
‫از ﺑﺮای ﺗﻮ‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن آﻫﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﻓﺪ‬
‫دردﻫﺎﯾﯽ ﮐﻮر‬
‫داﻣﻦ رﻗﺎﺻﻪ ﺻﺒﺢ ﻃﻼﯾﯽ را‬
‫ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﭘﺎﯾﺪ‬
‫در ﺷﮑﯿﺐ اﻧﺘﻈﺎر ﺳﺎﻟﻬﺎی دور‬
‫ﺻﻠﺢ‬ ‫وﯾﻨﮏ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻦ‬
‫ﺑﺎ ﺗﻼش ﻃﺎﻗﺖ رﻧﺞ آزﻣﺎی ﺧﻮﯾﺶ‬
‫ﺟﻨﺒﺶ ﮔﻬﻮاره‬
‫ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﭘﺎﯾﻢ ﺑﺮای ﺗﻮ‬
‫ﻧﻐﻤﻪ ﻻﻻﯾﯽ‬
‫ﺷﺎدی ﻓﺮدای ﺧﻨﺪان را‬
‫رﯾﺰش ﭼﺸﻤﻪ ﺷﯿﺮ‬
‫ﮐﻮدک ﻣﻦ ﮐﻮدک ﺷﯿﺮﯾﻦ‬
‫ﺑﻪ ﻟﺐ ﻏﻨﭽﻪ ﺗﺮ‬
‫ﭘﺮﭘﺮ ﭘﺮواﻧﻪ‬

‫‪17‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻏﺮوب‬ ‫ﺟﯿﮏ ﺟﯿﮏ ﮔﻨﺠﺸﮏ‬


‫ﺗﺎﺑﺶ ﭼﺸﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ‬
‫درﺧﺘﯽ ﭘﯿﺮ‬
‫ﺗﭙﺶ ﺧﻮاﻫﺶ ﮔﻨﮓ‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺧﺸﮏ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻢ‬
‫ﻧﮕﻪ ﺷﻮق و ﺷﮑﯿﺐ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ در ﺳﮑﻮت وﻫﻤﻨﺎک دﺷﺖ‬
‫ﺑﻮﺳﻪ ﻋﺸﻖ و ﺷﺘﺎب‬
‫ﻧﮕﺎﻫﺶ دور‬
‫ﺧﻨﺪه دﻟﮑﺶ ﮔﻠﻬﺎی ﺳﭙﯿﺪ‬
‫ﻓﺴﺮده در ﻏﺮوب ﻣﺮده دﻟﮕﯿﺮ‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮ زﻟﻒ ﻋﺮوس‬
‫و ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ‬
‫ﺟﻨﺒﺶ ﮔﻬﻮاره‬
‫ﮐﻼﻏﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺳﻮی آﺷﯿﺎن ﺧﻮﯾﺶ‬
‫ﻧﻐﻤﻪ ﻻﻻﯾﯽ‪...‬‬
‫ﻏﻢ آور ﺑﺮ ﺳﺮ آن ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎی ﺧﺸﮏ‬
‫ﻓﺮوغ واﭘﺴﯿﻦ ﺧﻨﺪه ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬
‫ﺷﺪ ﺧﺎﻣﻮس‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ‬
‫در ﺑﮕﺸﺎﯾﯿﺪ‬
‫ﻧﺎﻗﻮس‬ ‫ﺷﻮع ﺑﯿﺎرﯾﺪ‬
‫ﻋﻮد ﺑﺴﻮزﯾﺪ‬
‫ﺑﺎﻧﮓ ﻧﺎﻗﺌﺲ در دﻟﻢ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‬
‫ﭘﺮده ﺑﻪ ﯾﮑﺴﻮ زﻧﯿﺪ از رخ ﻣﻬﺘﺎب‬
‫ﻣﻦ ﺳﺮ آﺳﯿﻤﻪ وار و ﺧﻮاب آﻟﻮد‬
‫ﺷﺎﯾﺪ‬
‫ﺟﺴﺘﻢ از ﺟﺎ‬
‫اﯾﻦ از ﻏﺒﺎر راه رﺳﯿﺪه‬
‫ﭼﻪ ﺑﻮد؟ آه ﭼﻪ ﺑﻮد؟‬
‫آن ﺳﻔﺮی ﻫﻤﻨﺸﯿﻦ ﮔﻢ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‬
‫روز ﺷﺎدی اﺳﺖ؟ ﯾﺎ ﻧﻮای ﻋﺰاﺳﺖ؟‬
‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻟﺐ ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺨﻢ ﻧﮕﺸﻮد‬
‫ﺑﺎد ﺟﻨﺒﯿﺪ وﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﻓﺎﻧﻮس‬
‫ﺷﺐ ﮔﺮاﻧﺒﺎر و ﺗﯿﺮه ﭼﻮن ﮐﺎﺑﻮس‬

‫‪18‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻫﻨﮕﺎم‬ ‫ﺑﺎﻧﮓ ﻧﺎﻗﻮس در دﻟﻢ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‬


‫از ﺳﭙﻬﺮ ﻧﯿﻠﯽ زرﺗﺎر‬ ‫آه ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻢ از ﺧﻮد‬
‫ﻣﯽ ﺗﺮاود ﺻﺒﺢ آذرﮔﻮن‬ ‫اﯾﻦ ﭼﻪ ﻧﻮاﺳﺖ؟‬
‫زﯾﺮﭘﺎی ﻣﺮد ﭼﮑﻤﻪ ﭘﻮش‬ ‫از ﺑﺮای ﮐﻪ ﻣﯽ زﻧﺪ ﻧﺎﻗﻮس؟‬
‫ﭼﻮﺑﻪ ﻫﺎی دار ﻣﯽ روﯾﺪ‬
‫ﻣﯽ ﺷﮑﻮﻓﺪ ﺧﻮن‬
‫ﮐﺎﺑﻮس‬
‫ﻣﯽ ﭘﺮد ﻧﯿﻞ ﺷﺐ از ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺳﺮد ﺳﺤﺮ‬
‫ﺑﺮ ﺳﻮاد ﺳﻨﮓ ﻓﺮش راه‬ ‫وز ﻧﻬﻔﺖ اﯾﻦ ﻣﻪ آﻟﻮد ﻋﺒﻮس‬
‫ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺧﺸﻢ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫ﻣﯽ ﺗﺮاود ﺻﺒﺢ رﻧﮓ آور‬
‫ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﻔﺮت دﯾﻮاﻧﻪ وار ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫واﭘﺴﯿﻦ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﺮغ ﺣﻖ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد‬ ‫ﻣﯽ ﭼﮑﺪ ﺑﺎ ﻟﺨﺘﻬﻬﺎی ﺧﻮن‬
‫ای ﺟﻼد‬ ‫روی ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ‬
‫ﻧﻨﮕﺖ ﺑﺎد‬ ‫وز ﻫﺮاس روز دﯾﮕﺮﮔﻮن‬
‫آه ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ اﻧﺴﺎن‬ ‫ﻣﯽ ﺗﭙﺪ ﭼﻮﻧﭽﺸﻤﻪ ﺳﯿﻤﺎب‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﺪ اﻧﺴﺎن دﯾﮕﺮ را‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻫﺮ اﺧﺘﺮ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﺪ در ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ‬ ‫روی ﻫﺮ دﯾﻮار‬
‫اﻧﺴﺎن ﺑﻮدن را‬ ‫اﯾﺴﺘﺎده ﺳﺎﯾﻪ ای ﭼﻮن وﺣﺸﺖ ﮐﺎﺑﻮس‬
‫ﺑﺸﻨﻮ ای ﺟﻼد‬ ‫ﮐﻮر و ﮐﯿﻦ ﮔﺴﺘﺮ‬
‫ﻣﯽ رﺳﺪ آﺧﺮ‬ ‫وز ﺻﺪای ﭘﺎی ﻫﺮ ﻋﺎﺑﺮ‬
‫روز دﯾﮕﺮﮔﻮن‬ ‫در ﮐﺴﻮت ﭘﺮ ﻫﺮاس ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﻧﺪ‬
‫روز ﮐﯿﻔﺮ‬ ‫ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎی ﺷﻮم ﺧﻮف آور‬

‫‪19‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻣﯽ درﺧﺸﺪ زﯾﺮ ﺑﺮق ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎی ﺗﻮ‬ ‫روز ﮐﯿﻦ ﺧﻮاﻫﯽ‬
‫ﻟﮑﻪ ﻫﺎی ﺧﻮن داﻣﻨﮕﯿﺮ‬ ‫روز ﺑﺎر آوردن اﯾﻦ ﺷﻮره زار ﺧﻮن‬
‫و ﺑﻪ ﮐﻮه و دﺷﺖ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺳﺖ‬ ‫زﯾﺮ اﯾﻦ ﺑﺎران ﺧﻮﻧﯿﻦ‬
‫ﻧﺎم ﻧﻨﮕﯿﻦ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺮده ﺑﺎد ﺧﻠﻖ ﮐﯿﻔﺮﺧﻮاه‬ ‫ﺳﺒﺰ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺸﺖ ﺑﺬر ﮐﯿﻦ‬
‫و ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺳﺖ از ﺧﻮن ﺷﻬﯿﺪان‬ ‫وﯾﻦ ﮐﻮﯾﺮ ﺧﺸﮏ‬
‫ﺑﺮﺳﻮاد ﺳﻨﮓ ﻓﺮش راه‬ ‫ﺑﺎرور ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ از ﮔﻠﻬﺎی ﻧﻔﺮﯾﻦ‬
‫ﻧﻘﺶ ﯾﮏ ﻓﺮﯾﺎد‪ :‬ای ﺟﻼد ﻧﻨﮕﺖ ﺑﺎد‬ ‫آه ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺧﻮن از ﺧﺸﻢ ﺳﺮﮐﺶ‬
‫در ﺗﻨﻮر ﻗﻠﺒﻬﺎ ﻣﯽ ﮔﯿﺮد آﺗﺶ‬
‫ﺑﺮق ﺳﺮﻧﯿﺰه ﭼﻪ ﻧﺎﭼﯿﺰﺳﺖ‬
‫ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ‬ ‫و ﺧﺮوش ﺧﻠﻖ‬
‫ای ﮐﺪاﻣﯿﻦ ﺷﺐ‬ ‫ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﺑﮕﺸﺎی‬ ‫ﭼﻮن ﻃﻨﯿﻦ رﻋﺪ از آﻓﺎق ﺗﺎ آﻓﺎق‬
‫ﺟﻨﮕﻞ اﻧﺒﻮه ﻣﮋﮔﺎن ﺳﯿﺎﻫﺖ را‬ ‫ﭼﻪ دﻻوﯾﺰﺳﺖ‬
‫ﺗﺎ ﺑﻠﻐﺰد ﺑﺮ ﺑﻠﻮر ﺑﺮﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﮐﺒﻮد ﺗﻮ‬ ‫ﺑﺸﻨﻮ ای ﺟﻼد‬
‫ﭘﯿﮑﺮ ﻣﻬﺘﺎﺑﮕﻮن دﺧﺘﺮی ﮐﺰ دور‬ ‫ﻣﯽ ﺧﺮوﺷﺪ ﺣﺸﻢ در ﺷﯿﭙﻮر‬
‫ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﺟﻮﯾﺪ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻮﺑﺪ ﻏﻀﺐ ﺑﺮ ﻃﺒﻞ‬
‫ﺑﻮﺳﻪ ﺷﯿﺮﯾﻦ روزی آﻓﺘﺎﺑﯽ را‬ ‫ﻫﺮ ﻃﺮف ﺳﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﻋﺼﯿﺎن‬
‫از ﻧﻮازش ﻫﺎی ﮔﺮم دﺳﺖ ﻫﺎی ﻣﻦ‬ ‫و درون ﺑﺴﺘﺮ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺧﺸﻢ ﺧﻠﻖ‬
‫دﺧﺘﺮی ﻧﯿﻠﻮﻓﺮﯾﻦ ﺷﺒﺮﻧﮓ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ‬ ‫زاده ﻣﯿﺸﻮد ﻃﻮﻓﺎن‬
‫ﻣﯽ ﺗﭙﺪ ﺑﯽ ﺗﺎب در ﺧﻮاب ﻫﻮﺳﻨﺎک اﻣﯿﺪ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫ﺑﺸﻨﻮ ای ﺟﻼد‬
‫ﭘﺎی ﺗﺎ ﺳﺮ ﯾﮏ ﻫﻮس آﻏﻮش‬ ‫و ﻣﭙﻮﺷﺎن ﭼﻬﺮه ﺑﺎ دﺳﺘﺎن ﺧﻮن آﻟﻮد‬
‫و ﺗﻨﺶ ﻟﻐﺰان و ﺧﻮاﻫﺶ ﺑﺎرﻣﯽ ﺟﻮﯾﺪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪت ﺑﻪ ﺻﺪ ﻧﻘﺶ و ﻧﺸﺎن ﻣﺮدم‬

‫‪20‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮش دل ﺑﻮدﯾﻢ‬ ‫ﭼﻮن ﻣﻪ ﭘﯿﭽﺎن ﺑﻪ روی دره ﻫﺎی ﺧﻮاب آﻟﻮد ﺳﭙﯿﺪه دم‬
‫ﻣﻦ و او ﻣﺴﺖ ﺷﮑﺮ ﺧﻮاب اﻣﯿﺪ‬ ‫ﺑﺴﺘﺮم را‬
‫و ﭼﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﭘﺎک‬ ‫ﺗﺎ ﺑﻠﻐﺰد از ﻃﻠﺐ ﺳﺮﺷﺎر‬
‫در ﻧﮕﺎه ﻣﻦ و او ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‬ ‫ﻫﻤﭽﻮ ﻣﻮج ﺑﻮﺳﻪ ﻣﻬﺘﺎب‬
‫وﯾﻨﮏ ای دﺧﺘﺮﮐﺎن ﻏﻤﺎز‬ ‫روی ﮔﻨﺪم زار‬
‫ﮔﺮ ﻧﻪ ﻻﻟﯿﺪ و ﻧﻪ ﮔﻨﮓ‬ ‫ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺷﺪ در ﻧﻮازﺷﻬﺎی ﮔﺮم دﺳﺘﻬﺎی ﻣﻦ‬
‫ﺑﮕﺸﺎﯾﯿﺪ زﺑﺎن‬ ‫ﺷﺒﻨﻢ ﯾﮏ ﻋﺸﻖ وﺣﺸﯽ را‬
‫و ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ ﮐﻪ از ﯾﮏ ﺑﻬﺘﺎن‬ ‫ای ﮐﺪاﻣﯿﻦ ﺷﺐ‬
‫ﭼﻮن ﺷﺪ اﯾﻦ ﭼﺸﻤﻪ ﻏﺒﺎر آﻟﻮده‬ ‫ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﺑﮕﺸﺎی ﺳﯿﺎﻫﺖ را‬
‫و ﻣﯿﺎن ﻣﻦ و او‬
‫اﯾﻨﮏ اﯾﻦ دﺷﺖ ﺑﺰرگ‬
‫اﯾﻨﮏ اﯾﻦ راه دراز‬ ‫دﯾﻮار‬
‫اﯾﻨﮏ اﯾﻦ ﮐﻮه ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﭘﺸﺖ اﯾﻦ ﮐﻮه ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﻟﺐ درﯾﺎی ﮐﺒﻮد‬
‫دﺧﺘﺮی ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ‬
‫ﻣﺮگ دﯾﮕﺮ‬ ‫ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻤﺶ‬
‫ﻣﺮگ در ﻫﺮ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺗﻠﺦ اﺳﺖ‬ ‫و ﺗﻮ ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﻟﯽ‬
‫اﻣﺎ ﻣﻦ‬ ‫آﻓﺮﯾﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫دوﺳﺘﺘﺮ دارم ﮐﻪ ﭼﻮن از ره در آﯾﺪ ﻣﺮگ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻨﺶ دوﺳﺖ ﺑﺪارم ﭘﺮﺷﻮر‬
‫درﺷﺒﯽ آرام ﭼﻮن ﺷﻤﻌﯽ ﺷﻮم ﺧﺎﻣﻮش‬ ‫و ﻣﺮا دوﺳﺖ ﺑﺪارد ﺷﯿﺮﯾﻦ‬
‫ﻟﯿﮏ ﻣﺮگ دﯾﮕﺮی ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‬ ‫و ﺷﻤﺎ ﻣﯽ داﻧﯿﺪ‬
‫دردﻧﺎک اﻣﺎ ﺷﮕﺮف و ﺳﺮﮐﺶ و ﻣﻐﺮور‬ ‫آه ای اﺧﺘﺮﮐﺎن ﺧﺎﻣﻮش‬

‫‪21‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﮐﺎروان‬ ‫ﻣﺮگ ﻣﺮدان ﻣﺮگ در ﻣﯿﺪان‬


‫ﺑﺎ ﺗﭙﯿﺪن ﻫﺎی ﻃﺒﻞ و ﺷﯿﻮن ﺷﯿﭙﻮر‬
‫دﯾﺮاﺳﺖ ﮔﺎﻟﯿﺎ‬
‫ﺑﺎ ﺻﻔﯿﺮ ﺗﯿﺮ و ﺑﺮق ﺗﺸﻨﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ‬
‫در ﮔﻮش ﻣﻦ ﻓﺴﺎﻧﻪ دﻟﺪادﮔﯽ ﻣﺨﻮان‬
‫ﻏﺮﻗﻪ در ﺧﻮن ﭘﯿﮑﺮی اﻓﺘﺎده در زﯾﺮ ﺳﻢ اﺳﺒﺎن‬
‫دﯾﮕﺮ ز ﻣﻦ ﺗﺮاﻧﻪ ﺷﻮرﯾﺪﮔﯽ ﻣﺨﻮاه‬
‫وه ﭼﻪ ﺷﯿﺮﯾﻦ اﺳﺖ‬
‫دﯾﺮ اﺳﺖ ﮔﺎﻟﯿﺎ! ﺑﻪ ره اﻓﺘﺎد ﮐﺎروان‬
‫رﻧﺞ ﺑﺮدن‬
‫ﻋﺸﻖ ﻣﻦ و ﺗﻮ؟ آه‬
‫ﭘﺎ ﻓﺸﺮدن‬
‫اﯾﻦ ﻫﻢ ﺣﮑﺎﯾﺘﯽ اﺳﺖ‬
‫در ره ﯾﮏ آرزو ﻣﺮداﻧﻪ ﻣﺮدن‬
‫اﻣﺎ درﯾﻦ زﻣﺎﻧﻪ ﮐﻪ درﻣﺎﻧﺪه ﻫﺮ ﮐﺴﯽ‬
‫وﻧﺪر اﻣﯿﺪ ﺑﺰرگ ﺧﻮﯾﺶ‬
‫از ﺑﻬﺮ ﻧﺎن ﺷﺐ‬
‫ﺑﺎ ﺳﺮود زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﻟﺐ‬
‫دﯾﮕﺮ ﺑﺮای ﻋﺸﻖ و ﺣﮑﺎﯾﺖ ﮐﺠﺎل ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﺟﺎن ﺳﭙﺮدن‬
‫ﺷﺎد و ﺷﮑﻔﺘﻪ در ﺷﺐ ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪت‬
‫آه اﮔﺮ ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﺗﻮ ﺑﯿﺴﺖ ﺷﻤﻊ ﺧﻮاﻫﯽ اﻓﺮوﺧﺖ ﺗﺎﺑﻨﺎک‬
‫زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ را ﺑﻪ ﺧﻮن ﺧﻮﯾﺶ رﻧﮓ آرزو ﺑﺨﺸﯿﺪ‬
‫اﻣﺸﺐ ﻫﺰار دﺧﺘﺮ ﻫﻢ ﺳﺎل ﺗﻮ وﻟﯽ‬
‫و ﺑﻪ ﺧﻮن ﺧﻮﯾﺶ ﻧﻘﺶ ﺻﻮرت دﻟﺨﻮاه زد ﺑﺮ ﭘﺮده اﻣﯿﺪ‬
‫ﺧﻮاﺑﯿﺪه اﻧﺪ ﮔﺮﺳﻨﻪ و ﻟﺨﺖ روی ﺧﺎک‬
‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﺎن و دل ﭘﺬﯾﺮا ﻣﯿﺸﻮم اﯾﻦ ﻣﺮگ ﺧﻮﻧﯿﻦ را‬
‫زﯾﺒﺎﺳﺖ رﻗﺺ و ﻧﺎز ﺳﺮاﻧﮕﺸﺘﻬﺎی ﺗﻮ‬
‫ﺑﺮ ﭘﺮده ﻫﺎی ﺳﺎز‬
‫اﻣﺎ ﻫﺰار دﺧﺘﺮ ﺑﺎﻓﻨﺪه اﯾﻦ زﻣﺎن‬ ‫اﺣﺴﺎس‬
‫ﺑﺎ ﭼﺮک وﺧﻮن زﺧﻢ ﺳﺮاﻧﮕﺸﺖ ﻫﺎی ﺷﺎن‬
‫ﺑﺴﺘﺮم‬
‫ﺟﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ در ﻗﻔﺲ ﺗﻨﮓ ﮐﺎرﮔﺎه‬
‫ﺻﺪف ﺧﺎﻟﯽ ﯾﮏ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺳﺖ‬
‫از ﺑﻬﺮ دﺳﺘﻤﺰد ﺣﻘﯿﺮی ﮐﻪ ﺑﯿﺶ از آن‬
‫و ﺗﻮ ﭼﻮن ﻣﺮوارﯾﺪ‬
‫ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ داﻣﺎن ﯾﮏ ﮔﺪا‬
‫ﮔﺮدن آوﯾﺰ ﮐﺴﺎن دﮔﺮی‬
‫وﯾﻦ ﻓﺮش ﻫﻔﺖ رﻧﮓ ﮐﻪ ﭘﺎﻣﺎل رﻗﺺ ﺗﻮﺳﺖ‬

‫‪22‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫اﮐﻨﻮن ز ﻣﻦ ﺗﺮاﻧﻪ ﺷﻮرﯾﺪﮔﯽ ﻣﺨﻮاه‬ ‫از ﺧﻮن و زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ اﻧﺴﺎن ﮔﺮﻓﺘﻪ رﻧﮓ‬
‫زود اﺳﺖ ﮔﺎﻟﯿﺎ! ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺳﺖ ﮐﺎروان‬ ‫در ﺗﺎر و ﭘﻮد ﻫﺮ ﺧﻂ و ﺧﺎﻟﺶ ﻫﺰار رﻧﺞ‬
‫روزی ﮐﻪ ﺑﺎزوان ﺑﻠﻮرﯾﻦ ﺻﺒﺤﺪم‬ ‫در آب و رﻧﮓ ﻫﺮ ﮔﻞ و ﺑﺮﮔﺶ ﻫﺰار ﻧﻨﮓ‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ ﺗﯿﻎ و ﭘﺮده ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺐ ﺷﮑﺎﻓﺖ‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺧﺎک ﺧﻔﺘﻪ ﻫﺰار آرزوی ﭘﺎک‬
‫روزی ﮐﻪ آﻓﺘﺎب‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺑﺎد رﻓﺘﻪ ﻫﺰار آﺗﺶ ﺟﻮان‬
‫از ﻫﺮﭼﻪ درﯾﭽﻪ ﺗﺎﻓﺖ‬ ‫دﺳﺖ ﻫﺰار ﮐﻮدک ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﯽ ﮔﻨﺎه‬
‫روزی ﮐﻪ ﮔﻮﻧﻪ و ﻟﺐ ﯾﺎران ﻫﻢ ﻧﺒﺮد‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻫﺰار دﺧﺘﺮ ﺑﯿﻤﺎر ﻧﺎﺗﻮان‬
‫رﻧﮓ ﻧﺸﺎط و ﺧﻨﺪه ﮔﻢ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎزﯾﺎﻓﺖ‬ ‫دﯾﺮ اﺳﺖ ﮔﺎﻟﯿﺎ‬
‫ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﺎز ﺧﻮاﻫﻢ ﮔﺮدﯾﺪ آن زﻣﺎن‬ ‫ﻫﻨﮕﺎم ﺑﻮﺳﻪ و ﻏﺰل ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﺳﻮی ﺗﺮاﻧﻬﻬﺎ و ﻏﺰﻟﻬﺎ و ﺑﻮﺳﻪ ﻫﺎ‬ ‫ﻫﺮﭼﯿﺰ رﻧﮓ آﺗﺶ و ﺧﻮن دارد اﯾﻦ زﻣﺎن‬
‫ﺳﻮی ﺑﻬﺎرﻫﺎی دل اﻧﮕﯿﺰ ﮔﻞ ﻓﺸﺎن‬ ‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻪ رﻫﺎﯾﯽ ﻟﺒﻬﺎ ودﺳﺖ ﻫﺎﺳﺖ‬
‫ﺳﻮی ﺗﻮ‬ ‫ﻋﺼﯿﺎن زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺖ‬
‫ﻋﺸﻖ ﻣﻦ‬ ‫در روی ﻣﻦ ﻣﺨﻨﺪ‬
‫ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﺗﻮ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺣﺮام ﺑﺎد‬
‫ﺑﺮ ﻣﻦ ﺣﺮام ﺑﺎد ازﯾﻦ ﭘﺲ ﺷﺮاب و ﻋﺸﻖ‬
‫ﺑﺮ ﻣﻦ ﺣﺮام ﺑﺎد ﺗﭙﺶ ﻫﺎی ﻗﻠﺐ ﺷﺎد‬
‫ﯾﺎران ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﻨﺪ‬
‫در دﺧﻤﻪ ﻫﺎی ﺗﯿﺮه و ﻧﻤﻨﺎک ﺑﺎﻏﺸﺎه‬
‫در ﻋﺰﻟﺖ ﺗﺐ آور ﺗﺒﻌﯿﺪﮔﺎه ﺧﺎرک‬
‫در ﻫﺮ ﮐﻨﺎر و ﮔﻮﺷﻪ اﯾﻦ دوزخ ﺳﯿﺎه‬
‫زود اﺳﺖ ﮔﺎﻟﯿﺎ‬
‫در ﮔﻮش ﻣﻦ ﻓﺴﺎﻧﻪ دﻟﺪاﮔﯽ ﻣﺨﻮان‬

‫‪23‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫زﻣﯿﻦ‬
‫زﯾﻦ ﭘﯿﺶ ﺷﺎﻋﺮان ﺛﻨﺎﺧﻮان ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺷﺎن‬
‫در ﺳﻌﺪ و ﻧﺤﺲ ﻃﺎﻟﻊ و ﺳﯿﺮ ﺳﺘﺎره ﺑﻮد‬
‫زﻣﯿﻦ‬
‫ﺑﺲ ﻧﮑﺘﻪ ﻫﺎی ﻧﻐﺰ و ﺳﺨﻨﻬﺎی ﭘﺮﻧﮕﺎر‬ ‫ﻣﺮﺟﺎن‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ در ﺳﺘﺎﺑﺶ اﯾﻦ ﮔﻨﺒﺪ ﮐﺒﻮد‬
‫ﺳﻨﮕﯽ اﺳﺖ زﯾﺮ آب‬
‫اﻣﺎ زﻣﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﺮ ﭼﻪ در ﺟﻬﺎن‬
‫در ﮔﻮد ﺷﺐ ﮔﺮﻓﺘﻪ درﯾﺎی ﻧﯿﻠﮕﻮن‬
‫ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﺳﺘﺎﯾﺶ و ﺗﮑﺮﯾﻢ آدﻣﯽ ﺳﺖ‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ در ﺗﮏ آن ﮔﻮر ﺳﻬﻤﻨﺎک‬
‫ﮔﻤﻨﺎم و ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ و ﺑﯽ ﺳﭙﺎس ﻣﺎﻧﺪ‬
‫ﺧﺎﻣﻮش ﻣﺎﻧﺪه در دل آن ﺳﺮدی و ﺳﮑﻮن‬
‫ای ﻣﺎدر ای زﻣﯿﻦ‬
‫او ﺑﺎ ﺳﮑﻮت ﺧﻮﯾﺶ‬
‫اﻣﺮوز اﯾﻦ ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﺳﺘﺎﯾﺸﮕﺮ ﺗﻮام‬
‫از ﯾﺎد رﻓﺘﻪ ای ﺳﺖ در آن دﺧﻤﻪ ﺳﯿﺎه‬
‫از ﺗﻮﺳﺖ رﯾﺸﻪ و رگ و ﺧﻮن و ﺧﺮوش ﻣﻦ‬
‫ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮ او ﻧﺘﺎﻓﺘﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻧﯿﻢ روز‬
‫ﻓﺮزﻧﺪ ﺣﻘﮕﺰار ﺗﻮ و ﺷﺎﮐﺮ ﺗﻮام‬
‫ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮ او ﻧﺘﺎﻓﺘﻪ ﻣﻬﺘﺎب ﺷﺎﻣﮕﺎه‬
‫ﺑﺲ روزﮔﺎر ﮔﺸﺖ و ﺑﻬﺎر و ﺧﺰان ﮔﺬﺷﺖ‬
‫ﺑﺴﯿﺎر ﺷﺐ ﮐﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﺑﺮآورد و ﮐﺲ ﻧﺒﻮد‬
‫ﺗﻮ ﻣﺎﻧﺪی وﮔﺸﺎدﮔﯽ ﺑﯽ ﮐﺮاﻧﻪ ات‬
‫ﮐﺎن ﻧﺎﻟﻪ ﺑﺸﻨﻮد‬
‫ﻃﻮﻓﺎن ﻧﻮح ﻫﻢ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺷﻌﻠﻪ ﮐﺸﺖ‬
‫ﺑﺴﯿﺎر ﺷﺐ ﮐﻪ اﺷﮏ ﺑﺮاﻓﺸﺎﻧﺪ و ﯾﺎوه ﮔﺸﺖ‬
‫از آﺗﺶ ﮔﺪاﺧﺘﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ات‬
‫در ﮔﻮد آن ﮐﺒﻮد‬
‫ﻫﺮ ﭘﻬﻠﻮان ﺑﻪ ﺧﺎک رﺳﯿﺪه ﺳﺖ ﮔﺮده اش‬
‫ﺳﻨﮕﯽ اﺳﺖ زﯾﺮ آب وﻟﯽ آن ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺳﻨﮓ‬
‫ﻏﯿﺮ از ﺗﻮ ای زﻣﯿﻦ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺳﺘﯿﺰ‬
‫زﻧﺪه ﺳﺖ ﻣﯽ ﺗﭙﺪ ﺑﻪ اﻣﯿﺪی در آن ﻧﻬﻔﺖ‬
‫ﻣﺎﻧﺪی ﺑﻪ ﺟﺎی ﺧﻮﯾﺶ‬
‫دل ﺑﻮد اﮔﺮ ﺑﻬﺲ ﯾﻨﻪ دﻟﺪار ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ‬
‫ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ زورﻣﻨﺪ و ﮔﺮاﻧﺴﻨﮓ و اﺳﺘﻮار‬
‫ﮔﻞ ﺑﻮد اﮔﺮ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻣﯽ ﺷﮑﻔﺖ‬
‫ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﺪﺳﮕﺎﻟﯽ اﮔﺮ ﭼﻮن ﺣﺮاﻣﯿﺎن‬
‫ﺑﯽ ﺣﺮﻣﺖ ﺗﻮ ﺗﺎﺧﺖ‬

‫‪24‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻬﯽ ﻧﺸﺪ دﻟﺖ از ﻣﻬﺮ ﻣﺎدری‬


‫ﺑﺎﻧﮓ درﯾﺎ‬ ‫ﺑﺎ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﺎﺳﭙﺎﺳﯽ ﻓﺮزﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ‬
‫ﺳﯿﻨﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺸﺎده ﭼﻮن درﯾﺎ‬ ‫آری زﻣﯿﻦ ﺳﺘﺎﯾﺶ و ﺗﮑﺮﯾﻢ را ﺳﺰاﺳﺖ‬
‫ﺗﺎ ﮐﻨﺪ ﻧﻐﻤﻪ ای ﭼﻮ درﯾﺎ ﺳﺎز‬ ‫از اوﺳﺖ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ در اﯾﻦ ﭘﻬﻦ ﺑﺎرﮔﺎه‬
‫ﻧﻔﺴﯽ ﻃﺎﻗﺖ آزﻣﻮده ﭼﻮ ﻣﻮج‬ ‫ﭘﺮوردﮔﺎن داﻣﻦ و ﮔﻬﻮاره وی اﻧﺪ‬
‫ﮐﻪ رود ﺻﺪ ره ﺑﺮآﯾﺪ ﺑﺎز‬ ‫ﺳﻬﺮاب ﭘﻬﻠﻮان و ﺳﻠﯿﻤﺎن ﭘﺎدﺷﺎه‬
‫ﺗﻦ ﻃﻮﻓﺎن ﮐﺶ ﺷﮑﯿﺒﻨﺪه‬ ‫ای ﺑﺲ ﮐﻪ ﺗﺎزﯾﺎﻧﻪ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺑﺮق و ﺑﺎد‬
‫ﮐﻪ ﻧﻔﺮﺳﺎﯾﺪ از ﻧﺸﯿﺐ و ﻓﺮاز‬ ‫ﭘﯿﭽﯿﺪه دردﻧﺎک‬
‫ﺑﺎﻧﮓ درﯾﺎدﻻن ﭼﻨﯿﻦ ﺧﯿﺰد‬ ‫ﺑﺮ ﮔﺮده زﻣﯿﻦ‬
‫ﮐﺎر ﻫﺮ ﺳﯿﻨﻪ ﻧﯿﺴﺖ اﯾﻦ آواز‬ ‫ای ﺑﺲ ﮐﻪ ﺳﯿﻞ ﮐﻒ ﺑﻪ ﻟﺐ آورده ﻋﺒﻮس‬
‫ﺟﻮﺷﯿﺪه ﺳﻬﻤﻨﺎک ﺑﺮ اﯾﻦ ﺧﺎک ﺳﻬﻤﮕﯿﻦ‬
‫زان ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺮﮔﺒﺎر ﮐﻪ ﭘﻨﺪاﺷﺘﯽ درﯾﻎ‬
‫دﯾﮕﺮ زﻣﯿﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻬﯽ ﻣﺎﻧﺪه از ﺣﯿﺎت‬
‫اﻣﺎ زﻣﯿﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺨﺖ ﭘﺸﺖ‬
‫ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪه ﺗﻦ‬
‫از زﯾﺮ ﻫﺮ ﺑﻼ‬
‫و آﻏﻮش ﺑﺎزﮐﺮده ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ آﻓﺘﺎب‬
‫زرﯾﻦ و ﭘﺮﺳﺨﺎوت و ﺳﺮﺳﺒﺰ و دﻟﮕﺸﺎ‬
‫ﺑﮕﺬار ﭼﻮن زﻣﯿﻦ‬
‫ﻣﻦ ﺑﮕﺬراﻧﻢ ﺷﺐ ﻃﻮﻓﺎن ﮔﺮﻓﺘﻪ را‬
‫آﻧﮕﻪ ﺑﻪ ﻧﻮش ﺧﻨﺪ ﮔﻬﺮﺑﺎر آﻓﺘﺎب‬
‫ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﮔﺴﺘﺮم ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺞ ﻧﻬﻔﺘﻪ را‬

‫‪25‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﺑﻨﮕﺮ در اﯾﻦ درﯾﺎی ﮐﻮر‬


‫ﭼﺸﻢ ﻫﺮ اﺧﺘﺮ ﭼﺮاغ زورﻗﯽ ﺳﺖ‬
‫ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﻮی آﺳﻤﺎن ﺑﺮداﺷﺖ ﮔﻔﺖ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺑﺮگ از ﯾﻠﺪا‬
‫ﭼﺸﻢ ﻫﺮ اﺧﺘﺮ ﭼﺮاغ زورﻗﯽ ﺳﺖ‬
‫ﻟﯿﮑﻦ اﯾﻦ ﺷﺐ ﻧﯿﺰ درﯾﺎ ﯾﯽ ﺳﺖ ژرف‬ ‫ﺑﻮﺳﻪ‬
‫ای درﯾﻐﺎ ش ﯾﺮوان! ﮐﺰ ﻧﯿﻤﻪ راه‬ ‫ﮔﻔﺘﻤﺶ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﺪ اﻓﺴﻮن ﺷﺐ در ﺧﻮاب ﺷﺎن‬ ‫ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺗﺮﯾﻦ آواز ﭼﯿﺴﺖ؟‬
‫ﮔﻔﺘﻤﺶ‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻏﻤﮕﯿﻨﺶ ﺑﻪ روﯾﻢ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ‬
‫ﻓﺎﻧﻮس ﻣﺎه‬ ‫ﻗﻄﺮه ﻗﻄﺮه اﺷﮑﺶ از ﻣﮋﮔﺎن ﭼﮑﯿﺪ‬
‫ﻣﯽ دﻫﺪ از ﭼﺸﻢ ﺑﯿﺪاری ﻧﺸﺎن‬ ‫ﻟﺮزه اﻓﺘﺎدش ﺑﻪ ﮔﯿﺴﻮی ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ‬ ‫زﯾﺮ ﻟﺐ ﻏﻤﻨﺎک ﺧﻮاﻧﺪ‬
‫اﻣﺎ در ﺷﺒﯽ اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﮔﻨﮓ‬ ‫ﻧﺎﻟﻪ زﻧﺠﯿﺮﻫﺎ ﺑﺮ دﺳﺖ ﻣﻦ‬
‫ﻫﯿﭻ آواﯾﯽ ﻧﻤﯽ آﯾﺪ ﺑﻪ ﮔﻮش‬ ‫ﮔﻔﺘﻤﺶ‬
‫ﮔﻔﺘﻤﺶ‬ ‫آﻧﮕﻪ ﮐﻪ از ﻫﻢ ﺑﮕﺴﻠﻨﺪ‬
‫اﻣﺎ دل ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﭙﺪ‬ ‫ﺧﻨﺪه ﺗﻠﺨﯽ ﺑﻪ ﻟﺐ آورد و ﮔﻔﺖ‬
‫ﮔﻮش ﮐﻦ اﯾﻨﮏ ﺻﺪای ﭘﺎی دوﺳﺖ‬ ‫آرزوﯾﯽ دﻟﮑﺶ اﺳﺖ اﻣﺎ درﯾﻎ‬
‫ﮔﻔﺖ‬ ‫ﺑﺨﺖ ﺷﻮرم ره ﺑﺮﯾﻦ اﻣﯿﺪ ﺑﺴﺖ‬
‫ای اﻓﺴﻮس در اﯾﻦ دام ﻣﺮگ‬ ‫و آن ﻃﻼﯾﯽ زورق ﺧﻮرﺷﯿﺪ را‬
‫ﺑﺎز ﺻﯿﺪ ﺗﺎزه ای را ﻣﯽ ﺑﺮﻧﺪ‬ ‫ﺻﺨﺮه ﻫﺎی ﺳﺎﺣﻞ ﻣﻐﺮب ﺷﮑﺴﺖ‬
‫اﯾﻦ ﺻﺪای ﭘﺎی اوﺳﺖ‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻟﺮزﯾﺪن از دردی ﮐﻪ ﺗﻠﺦ‬
‫ﮔﺮﯾﻪ ای اﻓﺘﺎد در ﻣﻦ ﺑﯽ اﻣﺎن‬ ‫در دل ﻣﻦ ﺑﺎ دل او ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺴﺖ‬
‫در ﻣﯿﺎن اﺷﮏ ﻫﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪﻣﺶ‬ ‫ﮔﻔﺘﻤﺶ‬

‫‪26‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﺑﺎ آن ﻫﻤﻪ ﻧﯿﺎز ﮐﻪ ﻣﻦ داﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ‬ ‫ﺧﻮش ﺗﺮﯾﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭼﯿﺴﺖ؟‬


‫ﭘﺮﻫﯿﺰ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﻨﻨﺎﮔﺰﯾﺮ ﺑﻮد‬ ‫ﺷﻌﻠﻪ ای در ﭼﺸﻢ ﺗﺎرﮐﺶ ﺷﮑﻔﺖ‬
‫ﻣﻦ ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻮی ﺗﻮ ﺑﺎزآﻣﺪم وﻟﯽ‬ ‫ﺟﻮش ﺧﻮﻧﻦ در ﮔﻮﻧﻬﺎش آﺗﺶ ﻓﺸﺎﻧﺪ‬
‫ﻫﺮ ﺑﺎر دﯾﺮ ﺑﻮد‬ ‫ﮔﻔﺖ‬
‫اﯾﻨﮏ ﻣﻦ و ﺗﻮ اﯾﻢ دو ﺗﻨﻬﺎی ﺑﯽ ﻧﺼﯿﺐ‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪی ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﻫﺮ ﯾﮏ ﺟﺪا ﮔﺮﻓﺘﻪ ره ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫وﻗﺖ ﻣﺮدن ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﺮدان ﻧﺸﺎﻧﺪ‬
‫ﺳﺮﮔﺬﺷﺘﻪ در ﮐﺸﺎﮐﺶ ﻃﻮﻓﺎن روزﮔﺎر‬ ‫ﻣﻦ ز ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ‬
‫ﮔﻢ ﮐﺮده ﻫﻤﭽﻮ آدم و ﺣﻮا ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫ﺑﻮﺳﯿﺪﻣﺶ‬

‫ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ‬ ‫ﮔﺮﯾﺰ‬
‫ﺑﺎز ﺑﺎران اﺳﺖ و ﺷﺐ ﭼﻮن ﺟﻨﮕﻠﯽ اﻧﺒﻮه‬ ‫از ﻫﻢ ﮔﺮﯾﺨﺘﯿﻢ‬
‫از زﻣﯿﻦ آﻫﺴﺘﻪ ﻣﯽ روﯾﺪ‬ ‫و آن ﻧﺎزﻧﯿﻦ ﭘﯿﺎﻟﻪ دﻟﺨﻮاه را درﯾﻎ‬
‫ﺑﺎ ﻧﻮاﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪه زﯾﺮ رﯾﺰش ﺑﺎران‬ ‫ﺑﺮ ﺧﺎک رﯾﺨﺘﯿﻢ‬
‫ﺑﺎ ﺧﻮد او را زﯾﺮ ﻟﺐ ﻧﺠﻮاﺳﺖ‬ ‫ﺟﺎن ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺗﺸﻨﻪ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﻣﻬﺮ ﺑﻮد‬
‫ﺳﺮﮔﺬﺷﺘﯽ ﺗﻠﺦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ‬ ‫دردا ﮐﻪ ﺟﺎن ﺗﺸﻨﻪ ﺧﻮد را ﮔﺪاﺧﺘﯿﻢ‬
‫ﮐﻮﭼﻪ ﺗﺎرﯾﮏ اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺲ دردﻧﺎک ﺑﻮد ﺟﺪاﯾﯽ ﻣﯿﺎن ﻣﺎ‬
‫ﺑﺎﻧﮓ ﭘﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد ﻧﺰدﯾﮏ‬ ‫از ﻫﻢ ﺟﺪا ﺷﺪﯾﻢ و ﺑﺪﯾﻦ درد ﺳﺎﺧﺘﯿﻢ‬
‫ﺷﺎﺧﻪ ای ﺑﺮ ﭘﻨﺠﺮه اﻧﮕﺸﺖ ﻣﯽ ﺳﺎﯾﺪ‬ ‫دﯾﺪار ﻣﺎ ﮐﻪ آن ﻫﻤﻪ ﺷﻮق و اﻣﯿﺪ داﺷﺖ‬
‫اﺷﮏ ﺑﺎران ﻣﯽ ﭼﮑﺪ ﺑﺮ ﺷﯿﺸﻪ ﺗﺎرﯾﮏ‬ ‫اﯾﻨﮏ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ ﮐﻪ ﺳﺮاﺳﺮ ﻣﻼل ﮔﺸﺖ‬
‫ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﭘﯿﺶ آﺗﺶ در اﺟﺎﻗﻢ ﻫﯿﻤﻪ ﻣﯽ ﺳﻮزد‬ ‫و آن ﻋﺸﻖ ﻧﺎزﻧﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﯿﺎن ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺑﻮد‬
‫دﺧﺘﺮم ﯾﻠﺪا‬ ‫دردا ﮐﻪ ﭼﻮن ﺟﻮاﻧﯽ ﻣﺎ ﭘﺎﯾﻤﺎل ﮔﺸﺖ‬

‫‪27‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﺧﯿﺮه ﺑﺮ او ﭼﺸﻢ ﺧﻮن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬ ‫ﺧﻔﺘﻪ در ﮔﻬﻮاره ﻣﯽ ﺟﻨﺒﺎﻧﺪش ﻣﺎدر‬


‫داﻣﻦ دﺷﺖ از ﻏﺒﺎر ﺳﻮﺧﺘﻪ ﭘﺮ ﺷﺪ‬ ‫ﺷﺐ ﮔﺮان ﺑﺎر اﺳﺖ و ﺑﺎران ﻫﻤﭽﻨﺎن ﯾﮑﺮﯾﺰ ﻣﯽ ﺑﺎرد‬
‫ﻣﺮغ ﺷﺐ از آﺷﯿﺎﻧﻪ ﭘﺮ زد و ﻧﺎﻟﯿﺪ‬ ‫ﺳﺎﯾﻪ ﺑﺎرﯾﮏ اﻧﺪام زﻧﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﺮ دﯾﻮار‬
‫ﺟﻨﮕﻞ آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ از ﻧﻔﺲ اﻓﺘﺎد‬ ‫ﺑﭽﻪ اش را ﻣﯽ ﻓﺸﺎرد در ﺑﻐﻞ ﻧﻮﻣﯿﺪ‬
‫و آن ﻫﻤﻪ رﻧﮓ و ﺗﺮاﻧﻪ ﮔﺸﺖ ﻓﺮاﻣﻮش‬ ‫در دﻟﺶ اﻧﮕﺎر ﭼﯿﺰی را‬
‫اﺑﺮ ﺳﯿﻪ ﺧﯿﻤﻪ زد ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺳﻨﮕﯿﻦ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ از رﯾﺸﻪ ﺧﻮن آﻟﻮد‬
‫ﺑﺮ ﺳﺮ وﯾﺮاﻧﻪ ﻫﺎی ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺎﻣﻮش‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﻣﯽ اﯾﺴﺘﺪ ﺧﻢ ﻣﯽ ﺷﻮد آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ‬
‫اﻣﺎ ﺷﺐ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺳﺘﺎره ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫رﻋﺪ ﻣﯽ ﻏﺮد‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ای در ﻣﯿﺎن ﺟﻨﮕﻞ ﺧﻔﺘﻪ ﺳﺖ‬ ‫ﺳﯿﻞ ﻣﯽ ﺑﺎرد‬
‫ﺧﺎک ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﻫﻨﻮز ﺗﻮ ﮔﻮﯾﯽ‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ اﻧﺪﯾﺸﻪ ﻣﺎدر‬
‫در ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻮی ﺑﺎغ ﻫﺎی ﺷﮑﻔﺘﻪ ﺳﺖ‬ ‫ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﯽ ﺷﺪ؟‬
‫ﺳﯿﻨﻪ اﯾﻦ ﺧﺎک ﺧﺸﮏ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺣﺎﺻﻞ‬ ‫آﺳﻤﺎن ﮔﻮﯾﯽ ز ﭼﺸﻢ او ﻓﺮو ﻣﯽ ﺑﺎرد اﯾﻦ ﺑﺎران‬
‫ﺑﺴﺘﺮ ﺑﺲ ﺟﻮﯾﺒﺎرﻫﺎی روان اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎز ﺑﺎران اﺳﺖ و ﺷﺐ ﭼﻮن ﺟﻨﮕﻠﯽ اﻧﺒﻮه‬
‫در دل ﮔﺴﺘﺮده اش ﭼﻮ اﺑﺮ ﮔﺮاﻧﺒﺎر‬ ‫ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﮔﺴﺘﺮده ﻫﺮ ﺳﻮ ﺷﺎخ و ﺑﺮﮔﺶ را‬
‫اﺷﮏ زﻻل ﻫﺰار ﭼﺸﻤﻪ ﻧﻬﺎن اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎ ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪه دارد زﯾﺮ ﻟﺐ ﻧﺠﻮا‬
‫ﭘﺮ ز ﻋﻄﺶ رﯾﺸﻪ ﻫﺎی زﻧﺪه ﺳﺮﮐﺶ‬ ‫ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﻨﮓ دل ﭘﯿﺶ اﺟﺎق ﺳﺮد‬
‫ﭼﻨﮓ ﻓﺮو ﻣﯽ ﺑﺮﻧﺪ در ﺟﮕﺮ ﺧﺎک‬ ‫دﺧﺘﺮم ﯾﻠﺪا‬
‫ﻗﻠﺐ زﻣﯿﻦ ﻣﯽ زﻧﺪ ز ﺟﻨﺒﺶ رﺳﺘﻦ‬ ‫ﺧﻔﺘﻪ در ﮔﻬﻮاره اش آرام‬
‫ﺑﺎ ﺗﭙﺶ ﭘﺮ ﺷﺘﺎب ﺧﻮن ﻃﺮﺑﻨﺎک‬
‫در دل ﻫﺮ داﻧﻪ ای ز ﺷﻮق ﺷﮑﻔﺘﻦ‬
‫رﻗﺺ دﻻوﯾﺰ ﻧﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد آﻏﺎز‬ ‫ﭘﺮدﮔﯽ‬
‫ﮔﻮﯾﯽ در ﺑﺎغ آﻓﺘﺎﺑﯽ ﺟﺎﻧﺶ‬ ‫ﺟﻨﮕﻞ ﺳﺮﺳﺒﺰ در ﺣﺮﯾﻖ ﺧﺰان ﺳﻮﺧﺖ‬

‫‪28‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﭘﯽ ﻫﺎی ﻫﺎی ﮔﺮﯾﻪ ﺷﺒﯽ ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫آﻣﺪه ﻧﺎﮔﻪ ﻫﺰار ﻣﺮغ ﺑﻪ ﭘﺮواز‬
‫اﻣﺎ ﺧﺮوش وﺣﺸﯽ درﯾﺎ‬ ‫راه ﮔﺸﺎﯾﺎن ﺑﺬرﻫﺎﯾﯽ ﻧﻬﺎﻧﯽ‬
‫ﮔﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ در اﯾﻦ ﻇﺐ ﻃﻮﻓﺎن‬ ‫ﮔﺮ ﺷﺪه از زﯾﺮ ﺳﻨﮓ ره ﺑﮕﺸﺎﯾﻨﺪ‬
‫ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎی ﺧﺴﺘﻪ او را‬ ‫ﻧﺎزک ﺟﺎﻧﺎن ﺳﺒﺰﭘﻮش ﺑﻬﺎری‬
‫ﺑﺲ در ﺣﺼﺎر اﯾﻦ ﺷﺐ دﻟﮕﯿﺮ‬ ‫رﻗﺼﺎن رﻗﺼﺎن ز ﺧﺎک و ﺧﺎره ﺑﺮآﯾﻨﺪ‬
‫ﻣﺎﻧﺪم ﻧﮕﺎه ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ روزن‬ ‫ﺟﻮﺷﺶ آن رﻧﮓ و ﺑﻮ ﮐﻪ در ﺗﻦ ﺳﺎﻗﻪ ﺳﺖ‬
‫ﻫﻤﭽﻮن ﮔﯿﺎه رﺳﺘﻪ ﺑﻦ ﭼﺎه‬ ‫ﺗﺎ ﻧﺸﻮد ﮔﻞ ز ﮐﺎر ﺑﺎز ﻧﻤﺎﻧﺪ‬
‫ﯾﮏ ﯾﮏ ﺳﺘﺎره ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻦ‬ ‫ﺷﯿﺮه ﺧﻮرﺷﯿﺪ در رﮔﺶ ﺑﻪ ﺗﮑﺎﭘﻮﺳﺖ‬
‫ﭼﻮن اﺷﮏ ﭘﺮ ﺷﺪﻧﺪ و ﭼﮑﯿﺪﻧﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﮐﻪ ﭼﻮ رﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎن ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻓﺸﺎﻧﺪ‬
‫ﻧﺎﯾﯽ ﻧﺮﺳﺖ آﺧﺮ از اﯾﻦ ﭼﺎه‬ ‫اﯾﻨﮏ ای ﺑﺎﻏﺒﺎن ﺷﮑﻮه ﺷﮑﻔﺘﻦ‬
‫ﺗﺎ ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎی ﻣﻦ ﺑﺘﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺳﺎﻗﻪ ﺟﻮاﻧﻪ زد و ﺟﻮاﻧﻪ ﺗﺮک ﺧﻮرد‬
‫روزی ﺑﻪ ﮔﻮش رﻫﮕﺬری ﮔﻔﺖ‬ ‫ﺷﺎﺧﻪ ﺧﺸﮑﯽ ﮐﻪ در ﺗﻤﺎم زﻣﺴﺘﺎن‬
‫وز ﺧﻮن ﺗﻠﺦ ﻣﻦ ﮔﻞ ﺳﺮﺧﯽ‬ ‫زﻧﺪﮔﯿﺶ را ﻧﻬﻔﺘﻪ داﺷﺖ ﮔﻞ آورد‬
‫در اﯾﻦ ﮐﻮﯾﺮ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻧﺸﮑﻔﺖ‬
‫ﺑﺲ آرزو ﮐﻪ در دل ﻣﻦ ﻣﺮد‬
‫ﭼﻮن ﻋﺸﻖ ﻫﺎی دور ﺟﻮاﻧﯽ‬ ‫ﺳﻨﮕﻮاره‬
‫اﻣﺎ اﻣﯿﺪ ﻫﻤﺮه ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪ‬ ‫اﯾﻦ ﺳﺎﮐﺖ ﺻﺒﻮر ﮐﻪ ﭼﻮن ﺷﻤﻊ‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺮﯾﺴﺘﯿﻢ ﻧﻬﺎﻧﯽ‬ ‫ﺳﺮ ﮐﺮده در ﮐﻨﺎر ﻏﻢ ﺧﻮﯾﺶ‬
‫ﻣﺮغ ﻗﻔﺲ اﮔﺮ ﭼﻪ اﺳﯿﺮ اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺷﺐ دراز و درﻧﮕﺶ‬
‫ﺑﺎز آرزوی ﭘﺮ زدﻧﺶ ﻫﺴﺖ‬ ‫ﺟﺎﻧﺶ ﻫﻤﻪ ﻓﻐﺎن و درﯾﻎ اﺳﺖ‬
‫اﯾﻨﮏ ﺳﺘﻢ! ﮐﻪ ﻣﺮغ ﻫﻮا را‬ ‫ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎﺳﺖ در دل ﺗﻨﮕﺶ‬
‫ز ﯾﺎد رﻓﺘﻪ اﺳﺖ درﯾﻐﺎ‬ ‫در ﺧﻠﻮت ﻏﻢ آور ﻣﺮﺟﺎن‬

‫‪29‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ دل ﺑﺴﺘﻪ ﻣﺎ ﻣﺮﻏﯽ ﺳﺖ‬ ‫روﯾﺎی آﺷﯿﺎﻧﻪ در اﺑﺮ‬


‫ﮐﺰ ﻗﻔﺲ در ﻧﮕﺸﺎدﯾﻤﺶ‬ ‫ﺷﺐ ﻫﺎ در اﻧﺘﻈﺎر ﺳﭙﯿﺪه‬
‫و ﺑﻪ ﻋﺬری ﮐﻪ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫ﺑﺎ آﺗﺸﯽ ﮐﻪ در دل ﻣﻦ ﺑﻮد‬
‫وﻧﺪرﯾﻦ ﺑﺎغ ﺧﺰان ﺧﻮرده‬ ‫ﭼﻮن ﺷﻤﻊ ﻗﻄﺮه ﻗﻄﺮه ﭼﮑﯿﺪم‬
‫ﺟﺰ ﺳﻤﻮم ﺳﺘﻢ آورده ﻫﻮاﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫اﻓﺴﻮس! ﺑﺮدرﯾﭽﻪ ﺑﺎد اﺳﺖ‬
‫ره ﭘﺮواز ﻧﺪادﯾﻤﺶ‬ ‫ﻓﺎﻧﻮس ﻧﯿﻤﻪ ﺟﺎن اﻣﯿﺪم‬
‫ﻫﺴﺘﯽ ﻣﺎ ﮐﻪ ﭼﻮ آﯾﻨﻪ‬ ‫ﺑﺲ دﯾﺮ ﻣﺎﻧﺪی ای ﻧﻔﺲ ﺻﺒﺢ‬
‫ﺗﻨﮓ ﺑﺮ ﺳﯿﻨﻪ ﻓﺸﺮدﯾﻤﺶ از وﺣﺸﺖ ﺳﻨﮓ اﻧﺪاز‬ ‫ﮐﺎﯾﻦ ﺗﺸﻨﻪ ﮐﺎم ﭼﺸﻤﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬
‫ﻧﻪ ﺻﻔﺎ و ﻧﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺑﻪ ﭼﻪ ﮐﺎر آﻣﺪ؟‬ ‫در آرزوی ﻟﻌﻞ ﺷﺪن ﻣﺮد‬
‫دﺷﻤﻨﯽ دل ﻫﺎ را ﺑﺎ ﮐﯿﻦ ﺧﻮﮔﺮ ﮐﺮد‬ ‫و اﻣﺮوز زﯾﺮ رﯾﺰش اﯾﺎم‬
‫دﺳﺖ ﻫﺎ ﺑﺎ دﺷﻨﻪ ﻫﻤﺪﺳﺘﺎن ﮔﺸﺘﻨﺪ‬ ‫ﺧﻮد ﺳﻨﮕﻮاره ای ﺳﺖ ز اﻣﯿﺪ‬
‫و زﻣﯿﻦ از ﺑﺪﺧﻮاﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺘﻮه آﻣﺪ‬
‫ای درﯾﻐﺎ ﮐﻪ دﮔﺮ دﺷﻤﻦ رﻓﺖ از ﯾﺎد‬ ‫ﺗﺸﻮﯾﺶ‬
‫وﯾﻨﮏ از ﺳﯿﻨﻪ دوﺳﺖ‬
‫ﺑﻨﺸﯿﻨﯿﻢ و ﺑﯿﻨﺪﯾﺸﯿﻢ‬
‫ﺧﻮن ﻓﺮو ﻣﯽ رﯾﺰد‬
‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺒﯿﮕﺎﻧﻪ‬
‫دوﺳﺖ ﮐﺎﻧﺪر ﺑﺮ وی ﮔﺮﯾﻪ اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ را ﻧﺘﻮاﻧﯽ ﺳﺮ داد‬
‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ دوری و ﺑﯿﺰاری‬
‫ﭼﻪ ﺗﻮان ﮔﻔﺘﻤﺶ؟‬
‫ﺑﻪ ﮐﺠﺎ آﯾﺎ ﺧﻮاﻫﯿﻢ رﺳﯿﺪ آﺧﺮ؟‬
‫ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺳﺖ‬
‫و ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ دﻟﻬﺎی ﭘﺮاﮐﻨﺪه؟‬
‫و ﺳﺮاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺸﻢ اﻧﺪاز ﭘﻨﺠﺮه اش‬
‫ﺟﻨﮕﻠﯽ ﺑﻮدﯾﻢ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ درﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ او ﻣﺮﻏﯽ‬
‫ﺷﺎﺧﻪ در ﺷﺎﺧﻪ ﻫﻤﻪ آﻏﻮش‬
‫ﺑﻪ ﻓﻐﺎن ﺗﻮ دﻫﺪ ﭘﺎﺳﺦ زﻧﺪان اﺳﺖ‬
‫رﯾﺸﻪ در رﯾﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﯿﻮﻧﺪ‬
‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻬﺪی ﮐﻪ ﺑﺪی ﻣﻘﺒﻮل‬
‫وﯾﻨﮏ اﻧﺒﻮه درﺧﺘﺎﻧﯽ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﻢ‬

‫‪30‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫و آﺳﻤﺎن ﭼﻮن ﻣﻦ ﻏﺒﺎر آﻟﻮد دﻟﮕﯿﺮی‬ ‫و ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ داﻧﺎﯾﯽ ﺳﺖ‬


‫ﺑﺎد ﺑﻮی ﺧﺎک ﺑﺎران ﺧﻮرده ﻣﯽ آرد‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻮ از ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ‬
‫ﺳﺒﺰه ﻫﺎ در رﻫﮕﺬر ﺷﺐ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﻨﺪ‬ ‫از ﺗﻮ داﻧﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺟﻮﯾﻢ‬
‫آه اﮐﻨﻮن ﺑﺮ ﮐﺪاﻣﯿﻦ دﺷﺖ ﻣﯽ ﺑﺎرد‬ ‫ﺧﻮب ﻣﻦ! داﻧﺎﯾﯽ را ﺑﻨﺸﺎن ﺑﺮ ﺗﺨﺖ‬
‫ﺑﺎغ ﺣﺴﺮﺗﻨﺎک ﺑﺎراﻧﯽ ﺳﺖ‬ ‫و ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ را ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﮐﻦ‬
‫ﭼﻮن دل ﻣﻦ در ﻫﻮای ﮔﺮﯾﻪ ﺳﯿﺮی‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻬﺪی ﮐﻪ وﻓﺎداری‬
‫داﺳﺘﺎﻧﯽ ﻣﻼل آور‬
‫و اﺑﻠﻬﯽ ﻧﯿﺴﺖ دﮔﺮ اﻓﺴﻮس‬
‫داﺷﺘﻦ ﺟﻨﮓ ﺑﺮادرﻫﺎ را ﺑﺎور‬
‫آﺷﺘﯽ را‬
‫ﺑﻪ اﻣﯿﺪی ﮐﻪ ﺧﺮد ﻓﺮﻣﺎن ﺧﻮاﻫﺪ راﻧﺪ‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﻠﻘﯿﻦ‬
‫وﻧﺪر اﯾﻦ ﻓﺘﻨﻪ ﺑﯽ ﺗﺪﺑﯿﺮ‬
‫ﺑﺎ ﭼﻪ دﻟﺸﻮره و ﺑﯿﻤﯽ ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﻣﻦ‬
‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ‬
‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ دوری و ﺑﯿﺰاری‬
‫ﺑﻪ ﮐﺠﺎ آﯾﺎ ﺧﻮاﻫﯿﻢ رﺳﯿﺪ آﺧﺮ؟‬
‫و ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ دﻟﻬﺎی ﭘﺮاﮐﻨﺪه؟‬
‫ﺑﻨﺸﺸﯿﻨﯿﻢ و ﺑﯿﻨﺪﯾﺸﯿﻢ‬
‫ﮔﺮﯾﻪ‬
‫ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎ زﯾﺮ درﺧﺘﺎن در ﻏﺮوب ﺳﺒﺰ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﻨﺪ‬
‫ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎ ﭼﺸﻢ اﻧﺘﻈﺎر ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ اﺑﺮ‬

‫‪31‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫در آﻧﺠﺎ رﻫﺰﻧﯽ آدﻣﮑﺶ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی آزاد اﺳﺖ‬


‫و دﺳﺖ و ﭘﺎی آزادی ﺳﺖ در زﻧﺠﯿﺮ‬
‫ﻋﺰﯾﺰم دﺧﺘﺮم‬
‫ﯾﺎدﮔﺎر ﺧﻮن ﺳﺮو‬
‫آﻧﺎن‬
‫ﺑﺮای دﺷﻤﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺮای روزﻧﺒﺮگ ﻫﺎ‬
‫ﺑﺮای دﺷﻤﻨﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ‬ ‫ﺧﺒﺮ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻮد‬
‫ﺑﺮای دﺷﻤﻨﯽ ﺑﺎ راﺳﺘﯽ‬ ‫»اﻋﺪاﻣﺸﺎن ﮐﻨﯿﺪ«‬
‫اﻋﺪام ﺷﺎن ﮐﺮدﻧﺪ‬ ‫ﺧﺮوش دﺧﺘﺮک ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‬
‫و ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﯾﺎران‬ ‫ﻟﺒﺶ ﻟﺮزﯾﺪ‬
‫ﺑﺎ ﺳﺮود زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﻟﺐ‬ ‫دو ﭼﺸﻢ ﺧﺴﺘﻪ اش از اﺷﮏ ﭘﺮ ﺷﺪ‬
‫ﺑﻪ ﺳﻮی ﻣﺮگ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ‬ ‫ﮔﺮﯾﻪ را ﺳﺮ داد‬
‫اﻣﯿﺪی آﺷﻨﺎ ﻣﯽ زد ﭼﻮ ﮔﻞ در ﭼﺸﻢ ﺷﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ‬ ‫و ﻣﻦ ﺑﺎ ﮐﻮﺷﺸﯽ ﭘﺮ درد اﺷﮑﻢ را ﻧﻬﺎن ﮐﺮدم‬
‫ﺑﻪ ﺷﻮق زﻧﺪﮔﯽ آواز ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‬ ‫ﭼﺮا اﻋﺪاﻣﺸﺎن ﮐﺮدﻧﺪ؟‬
‫و ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن ره راه روﺷﻦ ﺧﻮد ﺑﺎ وﻓﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‬ ‫ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺪ ز ﻣﻦ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ اﺷﮏ آﻟﻮد‬
‫ﻋﺰﯾﺰم‬ ‫ﻋﺰﯾﺰم دﺧﺘﺮم‬
‫ﭘﺎک ﮐﻦ از ﭼﻬﺮه اﺷﮑﺖ را ز ﺟﺎ ﺑﺮﺧﯿﺰ‬ ‫آﻧﺠﺎ ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﯿﺰ دﻧﯿﺎﯾﯽ ﺳﺖ‬
‫ﺗﻮ در ﻣﻦ زﻧﺪه ای ﻣﻦ در ﺗﻮ ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﻣﯿﺮﯾﻢ‬ ‫دروغ و دﺷﻤﻨﯽ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ آﻧﺠﺎ‬
‫ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺑﺎ ﻫﺰاران دﮔﺮ‬ ‫ﻃﻼ‪ :‬اﯾﻦ ﮐﯿﻤﯿﺎی ﺧﻮن اﻧﺴﺎن ﻫﺎ‬
‫اﯾﻦ راه را دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ‬ ‫ﺧﺪاﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ آﻧﺠﺎ‬
‫از آن ﻣﺎﺳﺖ ﭘﯿﺮوزی‬ ‫ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﯿﺰ دﻧﯿﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮن ﻗﺮﻧﻬﺎی دور‬
‫از آن ﻣﺎﺳﺖ ﻓﺮدا ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺷﺎدی و ﺑﻬﺮوزی‬ ‫ﻫﻨﻮز از ﻧﻨﮓ آزار ﺳﯿﺎﻫﺎن داﻣﻦ آﻟﻮده ﺳﺖ‬
‫ﻋﺰﯾﺰم‬ ‫در آﻧﺠﺎ ﺣﻖ و اﻧﺴﺎن و ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﭘﻮچ و ﺑﯿﻬﻮده ﺳﺖ‬

‫‪32‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﺧﻮاﺑﻢ از دﯾﺪه رﺑﻮد‬ ‫ﮐﺎر دﻧﯿﺎ رو ﺑﻪ آﺑﺎدی ﺳﺖ‬


‫ﻫﺮ ﺳﺤﺮ ﭼﺸﻢ ﮔﺸﻮدم ﻧﮕﺮان‬ ‫و ﻫﺮ ﻻﻟﻪ ﮐﻪ از ﺧﻮن ﺷﻬﯿﺪان ﻣﯽ دﻣﺪ اﻣﺮوز‬
‫ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد؟‬ ‫ﻧﻮﯾﺪ روز آزادی ﺳﺖ‬
‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ دل ﻣﻦ ﺑﻮد درﯾﻦ ﺑﯿﻢ و اﻣﯿﺪ‬
‫آه ای ﭼﺸﻤﻪ ﻧﻮﺷﯿﻦ ﺣﯿﺎت‬
‫ای اﻣﯿﺪ دﻟﺒﻨﺪ‬ ‫ﺷﮑﺴﺖ‬
‫ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺪ ﺑﺎر دﻟﻢ از ﺗﻮ ﺷﮑﺴﺖ‬ ‫آﺳﻤﺎن زﯾﺮ ﺑﺎل اوج ﺗﻮ ﺑﻮد‬
‫ﻫﯿﭻ ﮔﺎه از ﻟﺐ ﻧﻮﺷﺖ ﻧﺒﺮﯾﺪم ﭘﯿﻮﻧﺪ‬ ‫ﭼﻮن ﺷﺪه ای دل ﮐﻪ ﺧﺎﮐﺴﺎر ﺷﺪی؟‬
‫آﺧﺮ ای ﺻﺒﺤﺪم ﺧﻮن آﻟﻮد‬ ‫ﺳﺮ ﺑﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ داﺷﺘﯽ و درﯾﻎ‬
‫آﻣﺪ آن ﺧﻨﺠﺮ ﺑﯿﺪاد ﻓﺮود‬ ‫زﯾﺮ ﭘﺎی ﺳﺘﻢ ﻏﺒﺎر ﺷﺪی‬
‫ﺷﺶ ﺳﺘﺎره ﺑﻪ زﻣﯿﻦ در ﻏﻠﺘﯿﺪ‬ ‫ﺗﺮﺳﻢ ای دﻟﻨﺸﯿﻦ دﯾﺮﯾﻨﻪ‬
‫ﺷﺶ دل ﺷﯿﺮ ﻓﺮوﻣﺎﻧﺪ از ﮐﺎر‬ ‫ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﺗﻮ ﻫﻢ زﯾﺎد رود‬
‫ﺷﺶ ﺻﺪا ﺷﺪ ﺧﺎﻣﻮش‬ ‫آرزوﻣﻨﺪ را ﻏﻢ ﺟﺎن ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﺑﺎﻧﮓ ﺧﻮن در دل رﯾﺸﻢ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‬ ‫آه اﮔﺮ آرزو ﺑﻪ ﺑﺎد رود‬
‫ﭘﺮ ﺷﺪم از ﻓﺮﯾﺎد‬
‫ﻫﻔﺘﻤﯿﻦ اﺧﺘﺮ ﺻﺒﺢ ﺳﯿﺎه‬
‫دل ﻣﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﺎک اﻓﺘﺎد‬
‫ﻫﻔﺘﻤﯿﻦ اﺧﺘﺮ‬
‫ای درﯾﻐﺎ ﭼﻪ ﮔﻠﯽ رﯾﺨﺖ ﺑﻪ ﺧﺎک‬
‫ﭼﻪ ﺑﻬﺎری ﭘﮋﻣﺮد‬
‫ﻫﻮل‬ ‫ﭼﻪ دﻟﯽ رﻓﺖ ﺑﻪ ﺑﺎد‬
‫ﺑﺎز ﻃﻮﻓﺎن ﺷﺐ اﺳﺖ‬ ‫ﭼﻪ ﭼﺮاﻏﯽ اﻓﺴﺮد‬
‫ﻫﻮل ﺑﺮ ﭘﻨﺠﺮه ﻣﯽ ﮐﻮﺑﺪ ﻣﺸﺖ‬ ‫ﻫﺮ ﺷﺐ اﯾﻦ دﻟﻬﺮه ﻃﺎﻗﺖ ﺳﻮز‬

‫‪33‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫زﯾﺮ آن ﺳﺎﻗﻪ ﺗﺮ‬ ‫ﺷﻌﻠﻪ ﻣﯽ ﻟﺮزد در ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ‬


‫ﻋﻄﺮ را زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺻﺒﺢ‬ ‫ﺑﺎد ﻓﺎﻧﻮس ﻣﺮا ﺧﻮاد ﮐﺸﺖ؟‬
‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﺎغ ﮔﻞ ﺳﺮخ‬
‫درﺗﻤﺎم ﺷﺐ ﺳﺮد‬
‫روﺷﻨﺎﯾﯽ را ﺧﻮاﻧﺪم ﺑﺎ آب‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﺎغ ﮔﻞ ﺳﺮخ‬
‫و ﺳﺤﺮ را ﺑﻪ ﮔﻞ و ﺳﺒﺰه ﺑﺸﺎرت دادم‬ ‫در ﮔﺸﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺑﺎغ ﮔﻞ ﺳﺮخ‬
‫و ﻣﻦ دل ﺷﺪه را‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮاﭘﺮده رﻧﮕﯿﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺑﺮدﻧﺪ‬
‫ﻃﺮح‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﺎغ ﮔﻞ ﺳﺮخ‬
‫ﮔﻠﻮی ﻣﺮغ ﺳﺤﺮ را ﺑﺮﯾﺪه اﻧﺪ و ﻫﻨﻮز‬ ‫ﺑﺎ زﺑﺎن ﺑﻠﺒﻞ ﺧﻮاﻧﺪم‬
‫در اﯾﻦ ﺷﻂ ﺷﻔﻖ آواز ﺳﺮخ او ﺟﺎری اﺳﺖ‬ ‫در ﺳﻤﺎع ﺷﺐ ﺳﺮوﺳﺘﺎن دﺳﺖ اﻓﺸﺎﻧﺪم‬
‫در ﭘﺮﯾﺨﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﻧﻘﺶ ﻫﺰار آﯾﻨﻪ اش‬
‫ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ را ﺑﻪ ﻫﺰاران ﺳﯿﻤﺎ دﯾﺪم‬
‫ﺳﺮخ و ﺳﻔﯿﺪ‬ ‫ﺑﺎ ﻟﺐ آﯾﻨﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪم‬
‫ﺗﺎ ﻧﯿﺎراﯾﺪ ﮔﯿﺴﻮی ﮐﺒﻮدش را ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﺎغ ﮔﻞ ﺳﺮخ‬
‫ﺷﻘﺎﯾﻖ ﻫﺎ‬ ‫ﻫﻤﺮه ﻗﺎﻓﻠﻪ رﻧﮓ و ﻧﮕﺎر‬
‫ﺻﺒﺢ ﻓﺮﺧﻨﺪه‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻔﺮ رﻓﺘﻢ‬
‫در آﯾﯿﻨﻪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‬ ‫از ﺧﺎک ﺑﻪ ﮔﻞ‬
‫رﻗﺺ رﻧﮕﯿﻦ ﺷﮑﻔﺘﻦ را‬
‫در ﭼﺸﻤﻪ ﻧﻮر‬
‫ﻓﻠﻖ‬ ‫ﻣﮋده دادم ﺑﻪ ﺑﻬﺎر‬
‫ای ﺻﺒﺢ‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﺎغ ﮔﻞ ﺳﺮخ‬

‫‪34‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫اﺷﮏ ﺳﯿﺎه ﮐﻬﮑﺸﺎن ﻫﺎی ﮔﺴﺴﺘﻪ‬ ‫ای ﺑﺸﺎرت ﻓﺮﯾﺎد‬


‫آﯾﯿﻨﻪ دﯾﺮﯾﻨﻪ زﻧﮕﺎر ﺑﺴﺘﻪ‬ ‫اﻣﺸﺐ ﺧﺮوس را‬
‫دﯾﺪی ﭼﺮاﻏﯽ را ﮐﻪ در ﭼﺸﻤﺖ ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ؟‬ ‫در آﺳﺘﺎن آﻣﺪﻧﺖ‬
‫ای ﺟﻨﮕﻞ ای ﻏﻢ‬ ‫ﺳﺮ ﺑﺮﯾﺪه اﻧﺪ‬
‫ﭼﻨﮓ ﻫﺰار آوای ﺑﺎران ﻫﺎی ﻣﺎﺗﻢ‬
‫در ﺳﺎﯾﻪ اﻓﮑﻨﺪ ﮐﺪاﻣﯿﻦ ﻧﺎرﺑﻦ رﯾﺨﺖ‬
‫ﺧﻮن از ﮔﻠﻮی ﻣﺮغ ﻋﺎﺷﻖ؟‬ ‫ﻣﺮﺛﯿﻪ ﺟﻨﮕﻞ‬
‫ﻣﺮﻏﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺷﺐ ﻫﻤﻪ ﻏﻢ ﻫﺎی ﻋﺎﻟﻢ را ﺧﺒﺮ ﮐﻦ‬
‫ﻣﺮﻏﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ آوازش از ﮐﻨﺞ ﻗﻔﺲ ﭘﺮواز ﻣﯽ ﮐﺮد‬ ‫ﺑﻨﺸﯿﻦ و ﺑﺎ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﺳﺮ ﮐﻦ‬
‫ﻣﺮﻏﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﮔﺮﯾﻪ ﺳﺮ ﮐﻦ‬
‫ﭘﺮواز ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫ای ﺟﻨﮕﻞ ای اﻧﺒﻮه اﻧﺪوﻫﺎن دﯾﺮﯾﻦ‬
‫ای ﺟﻨﮕﻞ ای ﺣﯿﻒ‬ ‫ای ﭼﻮن دل ﻣﻦ ای ﺧﻤﻮش ﮔﺮﯾﻪ آﮔﯿﻦ‬
‫ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺷﺐ ﻫﺎی ﺗﻠﺦ ﻧﺎﻣﺮادی‬ ‫ﺳﺮ در ﮔﺮﯾﺒﺎن در ﭘﺲ زاﻧﻮ ﻧﺸﺴﺘﻪ‬
‫در آﺳﺘﺎن ﺳﺒﺰ ﻓﺮوردﯾﻦ درﯾﻐﺎ‬ ‫اﺑﺮو ﮔﺮه اﻓﮑﻨﺪه ﭼﺸﻢ از درد ﺑﺴﺘﻪ‬
‫آن ﻏﻨﭽﻪ ﻫﺎی ﺳﺮخ را ﺑﺮ ﺑﺎد دادی‬ ‫در ﭘﺮده ﻫﺎی اﺷﮏ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮده ﺑﺎﻟﯿﻦ‬
‫ای ﺟﻨﮕﻞ ای ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﭘﺎﯾﯿﺰ‬ ‫ای ﺟﻨﮕﻞ ای داد‬
‫ای آﺗﺶ ﺧﯿﺲ‬ ‫از آﺷﯿﺎﻧﺖ ﺑﻮی ﺧﻮن ﻣﯽ آورد ﺑﺎد‬
‫ای ﺳﺮخ و زرد ای ﺷﻌﻠﻪ ﺳﺮد‬ ‫ﺑﺮ ﺑﺎل ﺳﺮخ ﮐﺸﮑﺮک ﭘﯿﻐﺎم ﺷﻮﻣﯽ ﺳﺖ‬
‫ای در ﮔﻠﻮی اﺑﺮ و ﻣﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬ ‫آﻧﺠﺎ ﭼﻪ آﻣﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ آن ﺳﺮو آزاد؟‬
‫ﺗﺎ ﮐﯽ ﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﻣﺮد ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد ﻧﺎﻣﺮد؟‬ ‫ای ﺟﻨﮕﻞ ای ﺷﺐ‬
‫ای ﺟﻨﮕﻞ ای در ﺧﻮد ﻧﺸﺴﺘﻪ‬ ‫ای ﺑﯽ ﺳﺘﺎره‬
‫ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﺎ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﺳﺒﺰ‬ ‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺗﺎرﯾﮏ‬

‫‪35‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫از ﺧﻮاب‬ ‫ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﺎ روﯾﺎی رﻧﮕﯿﻦ ﺑﻬﺎر ﻧﻐﻤﻪ ﭘﺮداز‬


‫ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﭘﺎ ﺷﺪم‬ ‫زﯾﻦ ﭘﯿﻠﻪ ﮐﯽ آن ﻧﺎزﻧﯿﻦ ﭘﺮواﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد ﭘﺮواز؟‬
‫دﺳﺘﻢ ﻫﻨﻮز‬ ‫ای ﺟﻨﮕﻞ ای ﻫﻤﺮاز ﮐﻮﭼﮏ ﺧﺎن ﺳﺮدار‬
‫در ﮔﺮدن ﺑﻠﻨﺪ ﺗﻮ آوﯾﺨﺘﻪ ﺳﺖ‬ ‫ﻫﻢ ﻋﻬﺪ ﺳﺮﻫﺎی ﺑﺮﯾﺪه‬
‫و ﻋﻄﺮ ﮔﯿﺴﻮان ﺳﯿﺎه ﺗﻮ ﺑﺎ ﻟﺒﻢ‬ ‫ﭘﺮ ﮐﺮده داﻣﻦ‬
‫آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺳﺖ‬ ‫از ﻣﯿﻮه ﻫﺎی ﮐﺎل ﭼﯿﺪه‬
‫دﯾﺪار ﺷﺪ ﻣﯿﺴﺮ و ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﭘﺎ ﺷﺪم‬ ‫ﮐﯽ ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﺪ درد ﺷﯿﺮﯾﻦ رﺳﯿﺪن‬
‫در ﺷﯿﺮ ﭘﺴﺘﺎﻧﻬﺎی ﺳﺒﺰت؟‬
‫ای ﺟﻨﮕﻞ ای ﺧﺸﻢ‬
‫ﭘﺮﻧﺪه ﻣﯽ داﻧﺪ‬ ‫ای ﺷﻌﻠﻪ ور ﭼﻮن آذرﺧﺶ ﭘﯿﺮﻫﻦ ﭼﺎک‬
‫ﺧﯿﺎل دﻟﮑﺶ ﭘﺮواز در ﻃﺮاوت اﺑﺮ‬ ‫ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ از ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ آن ﺳﭙﯿﺪار‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ‬ ‫آن ﺳﻬﻤﮕﯿﻦ ﭘﯿﮑﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﺗﻨﺪر‬
‫ﭘﺮﻧﺪه در ﻗﻔﺲ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫ﭼﻮن ﭘﺎره ای از آﺳﻤﺎن اﻓﺘﺎد ﺑﺮ ﺧﺎک‬
‫ﺧﻮاب ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ‬ ‫ای ﺟﻨﮕﻞ ای ﭘﯿﺮ‬
‫ﭘﺮﻧﺪه در ﻗﻔﺲ ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫ﺑﺎﻟﻨﺪه اﻓﺘﺎده آزاد زﻣﯿﻨﮕﯿﺮ‬
‫ﺑﻪ رﻧﮓ و روﻏﻦ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﺎغ ﻣﯽ ﻧﮕﺮد‬ ‫ﺧﻮن ﻣﯽ ﭼﮑﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻨﻮز از زﺧﻢ دﯾﺮﯾﻦ ﺗﺒﺮﻫﺎ‬
‫ﭘﺮﻧﺪه ﻣﯽ داﻧﺪ‬ ‫ای ﺟﻨﮕﻞ! اﯾﻨﺠﺎ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﻦ ﭼﻮن ﺗﻮ زﺧﻤﯽ ﺳﺖ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺎد ﺑﯽ ﻧﻔﺲ اﺳﺖ‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ دﻣﺎدم دارﮐﻮﺑﯽ ﺑﺮ درﺧﺖ ﭘﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﺪ‬
‫و ﺑﺎغ ﺗﺼﻮﯾﺮی ﺳﺖ‬
‫ﭘﺮﻧﺪه در ﻗﻔﺲ ﺧﻮﯾﺶ‬
‫ﺧﻮاب ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ‬ ‫ﺧﻮاب‬
‫ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ‬

‫‪36‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻏﻢ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ دﻟﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﺳﻘﻮط‬


‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺣﺲ ﮐﺮدم‬
‫ﮔﺮدﻧﯽ ﻣﯽ اﻓﺮاﺷﺖ‬
‫ﮐﻪ ﮐﺴﯽ‬
‫ﺳﺮش از ﭼﺮخ ﻓﺮاﺗﺮ ﻣﯽ رﻓﺖ‬
‫آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون در ﺑﺎغ‬
‫آﺳﻤﺎن ﺑﺎ ﻫﻤﻪ اﺧﺘﺮﻫﺎش‬
‫در ﭘﺲ ﭘﻨﺠﺮه ام ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺪ‬
‫ﺑﻮﺳﻪ ﻣﯽ زد ﺑﻪ ﺳﺮ اﻧﮕﺸﺘﺶ‬
‫ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﺎن ﺷﺒﻨﻢ‬
‫ﺳﮑﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬
‫ﻣﯽ ﭼﮑﯿﺪ از ﮔﻞ ﺳﯿﺐ‬
‫ﺑﻮد در ﻣﺸﺘﺶ‬
‫ﯾﮏ ﺳﺮ و ﮔﺮدن‬
‫ﺻﺒﻮﺣﯽ‬ ‫ﮔﺎه‬
‫ﻧﻪ ﮐﻢ از ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﯿﻬﺎﻧﯽ ﺳﺖ‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ آﺳﻤﺎن را‬
‫وز ﺳﺮاﻓﺮازی ﺗﺎ ﺧﻮاری‬
‫ﭼﻮن ﮐﺎﺳﻪ ای ﮐﺒﻮد‬
‫ﺟﺰ ﯾﮏ ﺳﺮ ﻣﻮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫و ﺻﺒﺢ ﺳﺮخ را‬
‫او ﺳﺮی ﺧﻢ ﮐﺮد‬
‫ﻻﺟﺮﻋﻪ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ‬
‫و آﺳﻤﺎن ﺑﺎ ﻫﻤﻪ اﺧﺘﺮﻫﺎش‬
‫آﻧﮕﺎه‬
‫دور ﺷﺪ از ﺳﺮ او‬
‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ در ﺗﻤﺎم وﺟﻮدش ﻃﻠﻮع ﮐﺮد‬

‫ﺷﺎد ﺑﺎش‬ ‫ﮔﺮﯾﻪ ﺳﯿﺐ‬


‫ﺷﺐ ﻓﺮو ﻣﯽ اﻓﺘﺎد‬
‫ﺑﺎﻧﮓ ﺧﺮوس از ﺳﺮای دوﺳﺖ ﺑﺮآﻣﺪ‬
‫ﺑﻪ درون آﻣﺪم و ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎ راﺑﺴﺘﻢ‬
‫ﺧﯿﺰ و ﺻﻔﺎ ﮐﻦ ﮐﻪ ﻣﮋده ﺳﺤﺮ آﻣﺪ‬
‫ﺑﺎد ﺑﺎ ﺷﺎﺧﻪ در آوﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫ﭼﺸﻢ ﺗﻮ روﺷﻦ‬
‫ﻣﻦ در اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ‬

‫‪37‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﺷﺎدی آن ﺻﺒﺢ آرزو ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‬ ‫ﺑﺎغ ﺗﻮ آﺑﺎد‬


‫ﺑﻮم ازﯾﻦ ﺑﺎم رﻓﺖ و ﺧﻮش ﺧﺒﺮ آﻣﺪ‬ ‫دﺳﺖ ﻣﺮﯾﺰاد‬
‫ﻫﺸﺖ ﺣﺎﻓﻆ ﺑﻪ ﻫﻤﺮه ﺗﻮ ﮐﻪ آﺧﺮ‬
‫دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎری زدی و ﻏﺼﻪ ﺳﺮ آﻣﺪ‬
‫آزادی‬ ‫ﺑﺨﺖ ﺗﻮ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‬
‫ای ﺷﺎدی‬ ‫ﺻﺒﺢ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﯾﺪ‬
‫آزادی‬ ‫از ﻧﻔﺴﺖ ﺗﺎزه ﮔﺸﺖ اﺗﺶ اﻣﯿﺪ‬
‫ای ﺷﺎدی آزادی‬ ‫وه ﮐﻪ ﺑﻪ زﻧﺪان ﻇﻠﻤﺖ ﺷﺐ ﯾﻠﺪا‬
‫روزی ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎزآﯾﯽ‬ ‫ﻧﻮر ز ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺧﻮاﺳﺘﯽ و ﺑﺮآﻣﺪ‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ دل ﻏﻢ ﭘﺮورد‬ ‫ﮔﻞ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر اﺳﺖ‬
‫ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﻢ ﮐﺮد؟‬ ‫ﺑﺎده ﺑﻪ ﮐﺎر اﺳﺖ‬
‫ﻏﻢ ﻫﺎﻣﺎن ﺳﻨﮕﯿﻦ اﺳﺖ‬ ‫ﮔﻠﺸﻦ و ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ ﭘﺮ ز ﺷﻮر ﺑﻬﺎراﺳﺖ‬
‫دل ﻫﺎﯾﻤﺎن ﺧﻮﻧﯿﻦ اﺳﺖ‬ ‫ﺑﻠﺒﻞ ﻋﺎﺷﻖ! ﺑﺨﻮان ﺑﻪ ﮐﺎم دل ﺧﻮﯾﺶ‬
‫از ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﻣﺎن ﺧﻮن ﻣﯽ ﺑﺎرد‬ ‫ﺑﺎغ ﺗﻮ ﺷﺪ ﺳﺒﺰ و ﺳﺮخ ﮔﻞ ﺑﻪ ﺑﺮ آﻣﺪ‬
‫ﻣﺎ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎ زﺧﻤﯽ‬ ‫ﺟﺎم ﺗﻮ ﭘﺮ ﻧﻮش‬
‫ﻣﺎ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎ ﺧﻮﻧﯿﻦ‬ ‫ﮐﺎم ﺗﻮ ﺷﯿﺮﯾﻦ‬
‫ﻣﺎ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎ دردﯾﻢ‬ ‫روز ﺗﻮ ﺧﻮش ﺑﺎد‬
‫ﻣﺎ اﯾﻦ دل ﻋﺎﺷﻖ را‬ ‫ﮐﺰ ﭘﺲ آن روزﮔﺎر ﺗﻠﺦ ﺗﺮ از زﻫﺮ‬
‫در راه ﺗﻮ آﻣﺎج ﺑﻼ ﮐﺮدﯾﻢ‬ ‫ﺑﺎر دﮔﺮ روزﮔﺎر ﭼﻮن ﺷﮑﺮ آﻣﺪ‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ زﺑﺎن از ﻟﺐ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ‬ ‫رزم ﺗﻮ ﭘﯿﺮوز‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻗﻠﻢ از ﮐﺎﻏﺬ ﺷﮏ داﺷﺖ‬ ‫ﺑﺰم ﺗﻮ ﭘﺮ ﻧﻮر‬
‫ﺣﺘﯽ ﺣﺘﯽ ﺣﺎﻓﻈﻪ از وﺣﺸﺖ در ﺧﻮاب ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﻣﯽ آﺷﻔﺖ‬ ‫ﺟﺎم ﺑﻪ ﺟﺎم ﺗﻮ ﻣﯽ زﻧﻢ ز ره دور‬

‫‪38‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻢ‬ ‫ﻣﺎ ﻧﺎم ﺗﻮ را در دل‬


‫آن ﻣﺮغ ﮐﻪ در اﺑﺮ ﺳﻔﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‬ ‫ﭼﻮن ﻧﻘﺸﯽ ﺑﺮ ﯾﺎﻗﻮت‬
‫آن ﺑﺬر ﮐﻪ در ﺧﺎک ﭼﻤﻦ ﻣﯽ ﺷﺪ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﺪﯾﻢ‬
‫آن ﻧﻮر ﮐﻪ در آﯾﻨﻪ ﻣﯽ رﻗﺼﯿﺪ‬ ‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ در آن ﮐﻮﭼﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ‬
‫در ﺧﻠﻮت دل ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﺠﻮا داﺷﺖ‬ ‫ﺷﺐ از ﭘﯽ ﺷﺐ ﻣﯽ رﻓﺖ‬
‫ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻔﺴﯽ ﻣﮋده دﯾﺪار ﺗﻮ ﻣﯽ آورد‬ ‫و ﻫﻮل ﺳﮑﻮﺗﺶ را‬
‫در ﻣﺪرﺳﻪ در ﺑﺎزار‬ ‫ﺑﺮ ﭘﻨﺠﺮه ﻓﺮوﺑﺴﺘﻪ ﻓﺮو ﻣﯽ رﯾﺨﺖ‬
‫درﻣﺴﺠﺪ در ﻣﯿﺪان‬ ‫ﻣﺎ ﺑﺎﻧﮓ ﺗﻮ را ﺑﺎ ﻓﻮران ﺧﻮن‬
‫در زﻧﺪان در زﻧﺠﯿﺮ‬ ‫ﭼﻮن ﺳﻨﮕﯽ در ﻣﺮداب‬
‫ﻣﺎ ﻧﺎم ﺗﻮ را زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ‬ ‫ﺑﺮ ﺑﺎم و در اﻓﮑﻨﺪﯾﻢ‬
‫آزادی آزادی آزادی‬ ‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺐ دﯾﻮ‬
‫آن ﺷﺒﻬﺎ آن ﺷﺐ ﻫﺎ آن ﺷﺐ ﻫﺎ‬ ‫در رﺧﺖ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ‬
‫آن ﺷﺒﻬﺎی ﻇﻠﻤﺖ وﺣﺸﺖ زا‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺮ را ﯾﮑﺠﺎ ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﺎن ﻣﯽ ﺑﺮد‬
‫آن ﺷﺒﻬﺎی ﮐﺎﺑﻮس‬ ‫ﻣﺎ رﻣﺰ ﺗﻮ را ﭼﻮن اﺳﻢ اﻋﻈﻢ‬
‫آن ﺷﺒﻬﺎی ﺑﯿﺪاد‬ ‫در ﻗﻮل و ﻏﺰل ﻗﺎﻓﯿﻪ ﻣﯽ ﺑﺴﺘﯿﻢ‬
‫آن ﺷﺒﻬﺎی اﯾﻤﺎن‬ ‫از ﻣﯽ از ﮔﻞ از ﺻﺒﺢ‬
‫آن ﺷﺒﻬﺎی ﻓﺮﯾﺎد‬ ‫از آﯾﻨﻪ از ﭘﺮواز‬
‫آن ﺷﺒﻬﺎی ﻃﺎﻗﺖ و ﺑﯿﺪاری‬ ‫از ﺳﯿﻤﺮغ از ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬
‫در ﮐﻮﭼﻪ ﺗﻮ را ﺟﺴﺘﯿﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻢ‬
‫ﺑﺮ ﺑﺎم ﺗﻮ را ﺧﻮاﻧﺪﯾﻢ‬ ‫از روﺷﻨﯽ از ﺧﻮﺑﯽ‬
‫آزادی آزادی آزادی‬ ‫از داﻧﺎﯾﯽ از ﻋﺸﻖ‬
‫ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ‬ ‫از اﯾﻤﺎن از اﻣﯿﺪ‬

‫‪39‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻣﯽ آﯾﯽ و ﻣﻦ در دل ﻣﯽ ﻟﺮزم‬ ‫روزی ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎزآﯾﯽ‬


‫اﯾﻦ ﭼﯿﺴﺖ ﮐﻪ در دﺳﺖ ﺗﻮ ﭘﻨﻬﺎن اﺳﺖ؟‬ ‫ﻣﻦ ﻗﻠﺐ ﺟﻮاﻧﻢ را‬
‫اﯾﻦ ﭼﯿﺴﺖ ﮐﻪ در ﭘﺎی ﺗﻮ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺳﺖ؟‬ ‫ﭼﻮن ﭘﺮﭼﻢ ﭘﯿﺮوزی‬
‫ای آزادی آﯾﺎ ﺑﺎ زﻧﺠﯿﺮ‬ ‫ﺑﺮﺧﻮاﻫﻢ داﺷﺖ‬
‫ﻣﯽ آﯾﯽ؟‬ ‫وﯾﻦ ﺑﯿﺮق ﺧﻮﻧﯿﻦ را‬
‫ﺑﺮ ﺑﺎم ﺑﻠﻨﺪﺗﻮ‬
‫ﺧﻮاﻫﻢ اﻓﺮاﺷﺖ‬
‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ‬ ‫ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ‬
‫ﺑﯽ ﻣﺮغ آﺷﯿﺎﻧﻪ ﭼﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺳﺖ‬ ‫روزی ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎزآﯾﯽ‬
‫ﺧﺎﻟﯽ ﺗﺮ آﺷﯿﺎﻧﻪ ﻣﺮﻏﯽ‬ ‫اﯾﻦ ﺧﻮن ﺷﮑﻮﻓﺎن را‬
‫ﺟﻔﺖ ﺧﻮد ﺟﺪاﺳﺖ‬ ‫ﭼﻮن دﺳﺘﻪ ﮔﻞ ﺳﺮﺧﯽ‬
‫آه ای ﮐﺒﻮﺗﺮان ﺳﭙﯿﺪ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺎل‬ ‫در ﭘﺎی ﺗﻮﺧﻮاﻫﻢ رﯾﺨﺖ‬
‫ﯾﻨﮏ ﺑﻪ آﺷﯿﺎﻧﻪ دﯾﺮﯾﻦ ﺧﻮش آﻣﺪﯾﺪ‬ ‫وﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﺎزو را‬
‫اﻣﺎ دﻟﻢ ﺑﻪ ﻏﺎرت رﻓﺘﻪ ﺳﺖ‬ ‫در ﮔﺮدن ﻣﻐﺮورت‬
‫ﺑﺎ آن ﮐﺒﻮﺗﺮان ﮐﻪ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ‬ ‫ﺧﻮاﻫﻢ آوﯾﺨﺖ‬
‫ﺑﺎ آن ﮐﺒﻮﺗﺮان ﮐﻪ درﯾﻐﺎ‬ ‫ای آزادی ﺑﻨﮕﺮآزادی‬
‫ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﻧﮕﺸﺘﻨﺪ‬ ‫اﯾﻦ ﻓﺮش ﮐﻪ در ﭘﺎی ﺗﻮ ﮔﺴﺘﺮده ﺳﺖ‬
‫از ﺧﻮن اﺳﺖ‬
‫اﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪ ﮔﻞ ﺧﻮن اﺳﺖ‬
‫ﮐﯿﻮان ﺳﺘﺎره ﺑﻮد‬ ‫ﮔﻞ ﺧﻮن اﺳﺖ‬
‫ﻣﺎ از ﻧﮋاد آﺗﺶ ﺑﻮﯾﺪم‬ ‫ای آزادی‬
‫ﻫﻤﺰاد آﻓﺘﺎب ﺑﻠﻨﺪ اﻣﺎ‬ ‫از ره ﺧﻮن ﻣﯽ آﯾﯽ اﻣﺎ‬

‫‪40‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫از ﭘﺮﺗﻮ ﺳﺘﺎره او ﮔﺮم داﺷﺘﻢ‬ ‫ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﯿﺮه ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ‬


‫ﮐﯿﻮان ﺳﺘﺎره ﺑﻮد‬ ‫ﻋﻤﺮی ﻣﯿﺎن ﮐﻮره ﺑﯿﺪاد ﺳﻮﺧﺘﯿﻢ‬
‫ﺑﺎ ﻧﻮر زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‬ ‫او ﭼﻮن ﺷﺮاره رﻓﺖ‬
‫ﺑﺎ ﻧﻮر درﮔﺬﺷﺖ‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﮑﯿﺐ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻣﺎﻧﺪم‬
‫او در ﻣﯿﺎن ﻣﺮدﻣﮏ ﭼﺸﻢ ﻣﺎ ﻧﺸﺴﺖ‬ ‫ﮐﯿﻮان ﺳﺘﺎره ﺷﺪ‬
‫ﺗﺎ اﯾﻢ ودﯾﻌﻪ را‬ ‫ﺗﺎ ﺑﺮﻓﺮاز اﯾﻦ ﺷﺐ ﻏﻤﻨﺎک‬
‫روزی ﺑﻪ ﺻﺒﺤﺪم ﺑﺴﭙﺎرﯾﻢ‬ ‫اﻣﯿﺪ روﺷﻨﯽ را‬
‫ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﮕﺎه دارد‬
‫ﮐﯿﻮان ﺳﺘﺎره ﺷﺪ‬
‫ز ﺑﺎل ﺳﺮخ ﻗﻨﺎری‬ ‫ﺗﺎ ﺷﺐ ﮔﺮﻓﺘﮕﺎن‬
‫ﻫﺠﻮم ﻏﺮت ﺷﺐ ﺑﻮد و ﺧﻮن ﮔﺮم ﺷﻔﻖ‬ ‫راه ﺳﭙﯿﺪ را ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ‬
‫ﻫﻨﻮز ﻣﯽ ﺟﻮﺷﯿﺪ‬ ‫ﮐﯿﻮان ﺳﺘﺎره ﺷﺪ‬
‫ﻫﻨﻮز ﭘﯿﮑﺮ ﮔﻠﮕﻮن آﻓﺘﺎب ﺷﻬﯿﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ‬
‫ﺑﺮ آن ﮐﺮاﻧﻪ دﺷﺖ ﮐﺒﻮد ﻣﯽ ﺟﻨﺒﯿﺪ‬ ‫آﺗﺶ‬
‫ﻫﻨﻮز ﺑﺮﮐﻪ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﯽ آورد‬ ‫آﻧﮕﺎه آﺗﺶ اﺳﺖ‬
‫ﭘﺮده رﻧﮕﯽ روزی ﮐﻪ دم ﺑﻪ دم ﻣﯽ ﮐﺎﺳﺖ‬ ‫ﮐﺰ اﻧﺪرون ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺴﻮزد‬
‫ﺗﻮ ﺑﺎ ﭼﺮاغ دل ﺧﻮﯾﺶ آﻣﺪی ﺑﺮ ﺑﺎم‬ ‫وﯾﻦ ﺷﺎم ﺗﯿﺮه را ﺑﻔﺮوزد‬
‫ﺳﺘﺎره ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻼم ﺗﻮ آﻣﺪﻧﺪ ‪ :‬ﺳﻼم‬ ‫ﻣﻦ در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺷﺐ ﯾﻠﺪا‬
‫ﺳﻼم ﺑﺮ ﺗﻮ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﮔﺎﻫﻮاره روز‬ ‫دﺳﺖ اﻣﯿﺪ ﺧﺴﺘﻪ ﺧﻮد را‬
‫ﺳﻼم ﺑﺮﺗﻮ ﮐﻪ دﺳﺖ ﺗﻮ آﺷﯿﺎﻧﻪ ﻣﻬﺮ‬ ‫دردﺳﺘﻬﺎی روﺷﻦ او ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻢ‬
‫ﺳﻼم ﺑﺮ ﺗﻮ ﮐﻪ روی ﺗﻮ روﺷﻨﺎﯾﯽ ﻣﺎﺳﺖ‬ ‫ﻣﻦ در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺷﺐ ﯾﻠﺪا‬
‫ﺳﻼم ﺑﺮ ﺗﻮ ﮐﻪ از ﻧﻮر داﺷﺘﯽ ﭘﯿﻐﺎم‬ ‫اﯾﻤﺎن آﻓﺘﺎﺑﯽ ﺧﻮد را‬

‫‪41‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫آﺷﮑﺎرا ﺑﺎدت‬ ‫ﺗﻮ ﭼﻮن ﺷﻬﺎب ﮔﺬﺷﺘﯽ ﺑﺮ آن ﺳﮑﻮت ﺳﯿﺎه‬


‫ﺑﺮ ﻟﺐ ﭼﺸﻤﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ زﻻل‬ ‫ﺗﻮﭼﻮن ﺷﻬﺎب ﻧﻮﺷﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮن روﺷﻦ ﺧﻮﯾﺶ‬
‫ﺟﺮﻋﻪ ﻧﻮر ﮔﻮارا ﺑﺎدت‬ ‫ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺗﺎزه ز ﺧﻮن ﺷﻬﯿﺪ ﺧﺎﺳﺖ‬
‫ز ﺑﺎل ﺳﺮخ ﺗﻮ ﺧﻮاﻧﺪم در آن ﻏﻐﺮوب ﻗﻔﺲ‬
‫ﮐﻪ آﻓﺘﺎب رﻫﺎ ﮔﺸﺘﻦ ﻗﻨﺎری ﻫﺎﺳﺖ‬

‫ﺑﯿﺮون ﺷﺪ از ﮔﻤﺎر‬
‫راه در ﺟﻨﮕﻞ اوﻫﺎم ﮔﻢ اﺳﺖ‬
‫ﺳﯿﻨﻪ ﺑﮕﺸﺎی ﭼﻮ دﺷﺖ‬
‫اﮔﺮت ﭘﺮﺗﻮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺑﺎﯾﺪ‬
‫وﻗﺘﯽ از ﺟﻨﮕﻞ ﮔﻢ‬
‫ﭘﺎ ﻧﻬﺎدی ﺑﯿﺮون‬
‫و رﻫﺎ ﮔﺸﺘﯽ‬
‫از آن ﮔﺮه ﮐﻮر ﮔﻤﺎر‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن آﺑﺸﺎری از ﻧﻮر‬
‫ﺑﺮ ﺳﺮت ﻣﯽ رﯾﺰد‬
‫و آﺳﻤﺎن‬
‫ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﭘﻬﻨﺎوری ﺑﯽ ﻣﺮزش‬
‫در ﺗﻮ ﻣﯽ آﻣﯿﺰد‬
‫ای ﻓﺮاز آﻣﺪه از ﺟﻨﮕﻞ ﮐﻮر‬
‫ﻫﺴﺘﯽ روﺷﻦ دﺷﺖ‬

‫‪42‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺎﻣﻪ اﻧﺴﺎن اﺳﺖ‬


‫ﮐﻪ ﻟﺒﺶ دوﺧﺘﻪ اﻧﺪ‬
‫زﻧﺪه اش ﺳﻮﺧﺘﻪ اﻧﺪ‬
‫راﻫﯽ و آﻫﯽ‬
‫و ﺑﻪ دارش زده اﻧﺪ‬
‫آه ای ﺑﺎﺑﮏ ﺧﺮم دﯾﻦ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺎﻣﻪ‬
‫ﺗﻮ ﻟﻮﻣﻮﻣﺒﺎ را ﻣﯽ دﯾﺪی‬ ‫ﯾﺎدﻫﺎ اﻧﺒﻮه ﺷﺪ‬
‫و ﻟﻮﻣﻮﻣﺒﺎ ﻣﯽ دﯾﺪ‬ ‫در ﺳﺮ ﭘﺮ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ‬
‫ﻣﺮگ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﻣﺮا در ﺑﻮﻟﯿﻮی‬ ‫ﺟﺰ ﻃﻨﯿﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺎﻓﻮس‬
‫راز ﺳﺮﺳﺒﺰی ﺣﻼج اﯾﻦ اﺳﺖ‬ ‫رﻓﺘﻪ ﻫﺎ را ﺑﺎزﮔﺸﺖ‬
‫رﯾﺸﻪ در ﺧﻮن ﺷﺴﺘﻦ‬
‫ﺑﺎز از ﺧﻮن رﺳﺘﻦ‬
‫در وﯾﺘﻨﺎم ﻫﺰاران ﺑﺎر‬
‫دﯾﺒﺎﭼﻪ ﺧﻮن‬
‫زﯾﺮ ﺗﯿﻎ ﺟﻼد‬ ‫ﻧﻪ ﻫﺮاﺳﯽ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫زﺧﻢ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ام‬ ‫ﻣﻦ ﻫﺰاران ﺑﺎر‬
‫وﻧﺪر آن آﺗﺶ و ﺧﻮن‬ ‫ﺗﯿﺮﺑﺎران ﺷﺪه ام‬
‫ﺑﺎز ﭼﻮن ﭘﺮﭼﻢ ﻓﺘﺢ‬ ‫و ﻫﺰاران ﺑﺎر‬
‫ﻗﺎﻣﺖ اﻓﺮاﺷﺘﻪ ام‬ ‫دل زﯾﺒﺎی ﻣﺮا از دار آوﯾﺨﺘﻪ اﻧﺪ‬
‫آه ای آزادی‬ ‫و ﻫﺰاران ﺑﺎر‬
‫دﯾﺮﮔﺎﻫﯽ ﺳﺖ ک از اﻧﺪوﻧﺰی ﺗﺎﺷﯿﻠﯽ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﻬﯿﺪان ﺗﻤﺎم ﺗﺎرﯾﺦ‬
‫ﺧﺎک اﯾﻦ دﺷﺖ ﺟﮕﺮ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﻮن ﺗﻮ ﻣﯽ آﻣﯿﺰد‬ ‫ﺧﻮن ﺟﻮﺷﺎن ﻣﺮا‬
‫دﯾﺮﮔﺎﻫﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ از ﭘﯿﮑﺮ ﻣﺠﺮوﺣﺤﺢ ﻓﻠﺴﻄﯿﻦ ﺷﺐ و روز‬ ‫ﺑﻪ زﻣﯿﻦ رﯾﺨﺘﻪ اﻧﺪ‬
‫ﺧﻮن ﻓﺮو ﻣﯽ رﯾﺰد‬ ‫ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ دل ﻣﻦ‬

‫‪43‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﻣﺮگ ﻣﺎ ﺳﻬﻞ ﺗﺮ از ﮐﻨﺪن ﯾﮏ ﺑﺮگ اﺳﺖ‬ ‫و ﻫﻨﻮز از ﻟﺒﻨﺎن‬


‫ﻣﻦ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﺎغ ﻣﯽ اﻧﺪﯾﺸﻢ‬ ‫دود ﺑﺮﻣﯿﺨﯿﺰد‬
‫ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﭘﺸﺖ درش ﺑﺎ ﺗﺒﺮی ﻧﯿﺰ ﮐﻤﯿﻦ ﮐﺮده ﺳﺖ‬ ‫ﺳﺎﻟﻬﺎ ﭘﯿﺶ ﻣﺮا ﺑﺎ ﮐﯿﻮان ﮐﺸﺘﻨﺪ‬
‫دوﺳﺘﺎن ﮔﻮش ﮐﻨﯿﺪ‬ ‫ﺷﺎه ﻫﺮ روز ﻣﺮا ﻣﯿﮑﺸﺖ‬
‫ﻣﺮگ ﻣﻦ ﻣﺮگ ﺷﻤﺎﺳﺖ‬ ‫و ﻫﻨﻮز‬
‫ﻣﮕﺬارﯾﺪ ﺷﻤﺎ را ﺑﮑﺸﻨﺪ‬ ‫دﺳﺖ ﺷﺎﻫﺎﻧﻪ دراز اﺳﺖ ﭘﯽ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﻦ‬
‫ﻣﮕﺬارﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎر دﮔﺮ‬ ‫ﻫﻢ از آن دﺳﺖ ﭘﻠﯿﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺧﻮزﺳﺘﺎن‬
‫در ﺷﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮم‬ ‫در ﻫﻮﯾﺰه ﺑﺴﺘﺎن ﺳﻮﺳﻨﮕﺮد‬
‫اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ در ﺧﻮن آﻏﺸﺘﻪ ﺷﺪم‬
‫و ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺮوز ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻂ ﭘﺸﺖ ﻟﺒﺶ‬
‫آه آﯾﯿﻨﻪ‬ ‫ﺗﺎزه ﺳﺒﺰی ﻣﯽ زد ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪم‬
‫او را ز ﮔﯿﺴﻮان ﺑﻠﻨﺪش ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ‬ ‫ﻧﻪ ﻫﺮاﺳﯽ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ای ﺧﺎک اﯾﻦ ﻫﻤﺎن ﺗﻦ ﭘﺎک اﺳﺖ؟‬ ‫ﺧﻮن ﻣﺎ راه دراز ﺑﺸﺮﯾﺖ را ﮔﻠﮕﻮن ﮐﺮده ﺳﺖ‬
‫اﻧﺴﺎن ﻫﻤﯿﻦ ﺧﻼﺻﻪ ﺧﺎک اﺳﺖ؟‬ ‫دﺳﺖ ﺗﺎرﯾﺦ ﻇﻔﺮﻧﺎﻣﻪ اﻧﺴﺎن را‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻣﯽ زد‬ ‫زﯾﺐ دﯾﺒﺎﭼﻪ ﺧﻮن ﮐﺮده ﺳﺖ‬
‫اﻧﺒﻮه ﮔﯿﺴﻮان ﺑﻠﻨﺪش را‬ ‫آری از ﻣﺮگ ﻫﺮاﺳﯽ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﺗﺎ دوردﺳﺖ آﯾﻨﻪ ﻣﯽ راﻧﺪ‬ ‫ﻣﺮگ در ﻣﯿﺪان اﯾﻦ آرزوی ﻫﺮ ﻣﺮد اﺳﺖ‬
‫اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺧﯿﺎل ﭘﺴﻨﺪش را‬ ‫ﻣﻦ دﻟﻢ از دﺷﻤﻦ ﮐﺎم ﺷﺪم ﺷﺪن ﻣﯽ ﺳﻮزد‬
‫او ﺑﺎ ﺳﻼم ﺻﺒﺢ‬ ‫ﻣﺮگ ﺑﺎ دﺷﻨﻪ دوﺳﺖ؟‬
‫ﺧﻨﺪان ﮔﻠﯽ ز آﯾﻨﻪ ﻣﯽ ﭼﯿﺪ‬ ‫دوﺳﺘﺎن اﯾﻦ درد اﺳﺖ‬
‫دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﮔﯿﺴﻮاﻧﺶ ﻣﯽ ﺑﺮد‬ ‫ﻧﻪ ﻫﺮاﺳﯽ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﺷﺐ را ﮐﻨﺎر ﻣﯽ زد‬ ‫ﭘﯿﺶ ﻣﺎ ﺳﺎده ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ای ﻣﺮگ اﺳﺖ‬

‫‪44‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫آﻓﺘﺎﺑﯽ ﺳﺖ ﻫﻮا؟‬ ‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ را در آﯾﻨﻪ ﻣﯽ دﯾﺪ‬


‫ﯾﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﻫﻨﻮز؟‬ ‫اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺑﺮ آﻣﺪن روز‬
‫ﻣﻦ در اﯾﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﮐﻪ از دﻧﯿﺎ ﺑﯿﺮون اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎراﻧﯽ از ﺳﺘﺎره ﻓﺮو ﻣﯽ رﯾﺨﺖ‬
‫آﻓﺘﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﺳﺮم ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫در آﺳﻤﺎن ﭼﺸﻢ ﺟﻮاﻧﺶ‬
‫از ﺑﻬﺎران ﺧﺒﺮم ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫آﻧﮕﺎه آن ﺗﺒﺴﻢ ﺷﯿﺮﯾﻦ‬
‫آﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ دﯾﻮار اﺳﺖ‬ ‫در ﻣﯽ ﮔﺸﻮد ﺑﺮ رخ آﯾﻨﻪ‬
‫آه اﯾﻦ ﺳﺨﺖ ﺳﯿﺎه‬ ‫از ﺑﺎغ آﻓﺘﺎﺑﯽ ﺟﺎﻧﺶ‬
‫آن ﭼﻨﺎن ﻧﺰدﯾﮏ اﺳﺖ‬ ‫دزدان ﮐﻮر آﯾﻨﻪ اﻓﻮس‬
‫ﮐﻪ ﭼﻮ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ از ﺳﯿﻨﻪ ﻧﻔﺲ‬ ‫آن ﭼﺸﻢ ﻣﻬﺮﺑﺎن را‬
‫ﻧﻔﺴﻢ را ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮداﻧﺪ‬ ‫از آﺳﺘﺎن ﺻﺒﺢ رﺑﻮدﻧﺪ‬
‫ره ﭼﻨﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﭘﺮواز ﻧﮕﻪ‬ ‫آه ای ﺑﻬﺎر ﺳﻮﺧﺘﻪ‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﯾﮏ ﻗﺪﻣﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ‬ ‫ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺟﻮاﻧﯽ‬
‫ﮐﻮرﺳﻮﯾﯽ ز ﭼﺮاﻏﯽ رﻧﺠﻮر‬ ‫ﺗﺼﻮﯾﺮ ﭘﺮ ﮐﺸﯿﺪه آﯾﯿﻨﻪ ﺗﻬﯽ‬
‫ﻗﺼﻪ ﭘﺮداز ﺷﺐ ﻇﻠﻤﺎﻧﯽ ﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎ ﯾﺎد ﮔﯿﺴﻮان ﺑﻠﻨﺪت‬
‫ﻧﻔﺴﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮد‬ ‫آﯾﯿﻨﻪ در ﻏﺒﺎر ﺳﺤﺮ آه ﻣﯽ ﮐﺸﺪ‬
‫ﮐﻪ ﻫﻮا ﻫﻢ اﯾﻨﺠﺎ زﻧﺪاﻧﯽ ﺳﺖ‬ ‫ﻣﺮﻏﺎن ﺑﺎغ ﺑﯿﻬﻮده ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‬
‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ‬ ‫ﻫﻨﮕﺎم ﮔﻞ ﻧﺒﻮد‬
‫رﻧﮓ رخ ﺑﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‬
‫آﻓﺘﺎﺑﯽ ﻫﺮﮔﺰ‬
‫ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﯽ ﻫﻢ‬ ‫ارﻏﻮان‬
‫ﺑﺮ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ اﯾﻦ دﺧﻤﻪ ﻧﯿﻨﺪاﺧﺘﻪ اﺳﺖ‬ ‫ارﻏﻮان ﺷﺎﺧﻪ ﻫﻤﺨﻮن ﻣﺎﻧﺪه ﻣﻦ‬
‫اﻧﺪر اﯾﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﺧﺎﻣﻮش ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪه‬ ‫آﺳﻤﺎن ﺗﻮ ﭼﻪ رﻧﮓ اﺳﺖ اﻣﺮوز؟‬

‫‪45‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﺑﺮ ﺳﺮ دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮ‬ ‫ﮐﺰ دم ﺳﺮدش ﻫﺮ ﺷﻤﻌﯽ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪه‬


‫ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﻪ ﭘﺮواز ﺑﺒﺮ‬ ‫ﺑﺎد رﻧﮕﯿﻨﯽ در ﺧﺎﻃﺮﻣﻦ‬
‫آه ﺑﺸﺘﺎب ﮐﻪ ﻫﻢ ﭘﺮوازان‬ ‫ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ اﻧﮕﯿﺰد‬
‫ﻧﮕﺮان ﻏﻢ ﻫﻢ ﭘﺮوازﻧﺪ‬ ‫ارﻏﻮاﻧﻢ آﻧﺠﺎﺳﺖ‬
‫ارﻏﻮان ﺑﯿﺮق ﮔﻠﮕﻮن ﺑﻬﺎر‬ ‫ارﻏﻮاﻧﻢ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ‬
‫ﺗﻮ ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻪ ﺑﺎش‬ ‫ارﻏﻮاﻧﻢ دارد ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺪ‬
‫ﺷﻌﺮ ﺧﻮﻧﺒﺎر ﻣﻨﯽ‬ ‫ﭼﻮن دل ﻣﻦ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺧﻮن آﻟﻮد‬
‫ﯾﺎد رﻧﮕﯿﻦ رﻓﯿﻘﺎﻧﻢ را‬ ‫ﻫﺮ دم از دﯾﺪه ﻓﺮو ﻣﯽ رﯾﺰد‬
‫ﺑﺮ زﺑﺎن داﺷﺘﻪ ﺑﺎش‬ ‫ارﻏﻮان‬
‫ﺗﻮ ﺑﺨﻮان ﻧﻐﻤﻪ ﻧﺎﺧﻮاﻧﺪه ﻣﻦ‬ ‫اﯾﻦ ﭼﻪ رازی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﻬﺎر‬
‫ارﻏﻮان ﺷﺎﺧﻪ ﻫﻤﺨﻮن ﺟﺪا ﻣﺎﻧﺪه ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺎ ﻋﺰای دل ﻣﺎ ﻣﯽ آﯾﺪ؟‬
‫ﮐﻪ زﻣﯿﻦ ﻫﺮ ﺳﺎل از ﺧﻮن ﭘﺮﺳﺘﻮﻫﺎ رﻧﮕﯿﻦ اﺳﺖ‬
‫وﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺮ ﺟﮕﺮ ﺳﻮﺧﺘﮕﺎن‬
‫ﺗﺼﻮﯾﺮ‬ ‫داغ ﺑﺮ داغ ﻣﯽ اﻓﺰاﯾﺪ؟‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ‬ ‫ارﻏﻮان ﭘﻨﺠﻪ ﺧﻮﻧﯿﻦ زﻣﯿﻦ‬
‫ﻣﺜﻞ آﯾﻨﻪ ﺑﯽ ﺗﺼﻮﯾﺮ‬ ‫داﻣﻦ ﺻﺒﺢ ﺑﮕﯿﺮ‬
‫در ﺷﺐ ﺗﻨﮓ ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ‬ ‫وز ﺳﻮاران ﺧﺮاﻣﻨﺪه ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﭙﺮس‬
‫ﻋﮑﺴﯽ آوﯾﺨﺘﻪ ﺑﺮ دﯾﻮار‬ ‫ﮐﯽ ﺑﺮ اﯾﻦ درد ﻏﻢ ﻣﯽ ﮔﺬرﻧﺪ؟‬
‫ﻣﺜﻞ ﯾﺎدی ﺳﺒﺰ‬ ‫ارﻏﻮان ﺧﻮﺷﻪ ﺧﻮن‬
‫ﻣﺎﻧﺪه در ذﻫﻦ ﺷﺐ ﭘﺎﯾﯿﺰ‬ ‫ﺑﺎﻣﺪادان ﮐﻪ ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎ‬
‫دﺧﺘﺮی‬ ‫ﺑﺮ ﻟﺐ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎز ﺳﺤﺮ ﻏﻠﻐﻠﻪ ﻣﯽ آﻏﺎزﻧﺪ‬
‫ﮔﺮدن اﻓﺮاﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺑﺎرش ﮔﯿﺴﻮی ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﺟﺎن ﮔﻞ رﻧﮓ ﻣﺮا‬

‫‪46‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﭘﺴﺮی‬
‫در ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻏﻢ ﺧﺎﻣﻮش ﭘﺪر‬
‫ﺷﺎﻋﺮ‬ ‫و زﻧﯽ رﻋﻨﺎ اﻣﺎ دور‬
‫ﺷﺒﯽ‬ ‫در ﺷﺐ ﺗﻨﮓ ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ ﻣﺮدی ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﮐﺪام ﺷﺐ؟‬ ‫ﻣﺜﻞ آﯾﻨﻪ ﺑﯽ ﺗﺼﻮﯾﺮ‬
‫ﺷﺒﯽ‬ ‫ﺧﺎﻟﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ‬
‫ﺷﺒﯽ ﺳﺘﺎره ای دﻫﺎن ﮔﺸﻮد‬ ‫ﺳﺎﯾﻪ ی ﺧﺎﻣﻮش‬
‫ﭼﻪ ﮔﻔﺖ؟‬ ‫در ﺷﺐ آﯾﻨﻪ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺪ‬
‫ﻧﮕﻔﺖ از ﻟﺒﺶ ﭼﮑﯿﺪ‬ ‫آه ﻫﺮﮔﺰ ﺻﺪ ﻋﮑﺲ‬
‫ﺳﺨﻦ ﭼﮑﯿﺪ؟‬ ‫ﭘﺮ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‬
‫ﺳﺨﻦ ﻧﻪ اﺷﮏ‬ ‫ﺟﺎی ﯾﮏ زﻣﺰﻣﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﭘﺎ را ﺑﺮ ﻓﺮش‬
‫ﺳﺘﺎره ﻣﯿﮕﺮﯾﺴﺖ‬ ‫اﯾﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﺮاه ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺪ آﯾﯿﻨﻪ ﺳﺖ‬
‫ﺳﺘﺎره ﮐﺪام ﮐﻬﮑﺸﺎن؟‬ ‫ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻬﺮه ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ‬
‫ﺳﺘﺎره ای ﮐﻪ ﮐﻬﮑﺸﺎن ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫ﺳﭙﯿﺪه دم ﮐﻪ ﺧﺎک‬
‫در اﻧﺘﻈﺎر روز ﺧﺮم اﺳﺖ‬ ‫ﭘﻨﺪ رودﮐﯽ‬
‫ﺳﺘﺎره ای ﮐﻪ در ﻏﻢ ﺷﺒﺎﻧﻪ اش ﻏﺮوب ﮐﺮد‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ اﮔﺮ ﭘﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﯾﺎ ﻧﺨﻮاﺳﺖ‬
‫ﻧﻬﻔﺘﻪ در ﻧﮕﺎه ﺷﺒﻨﻢ اﺳﺖ‬ ‫ﻣﻦ‬
‫ﻫﻤﻮار ﮐﺮد ﺧﻮاﻫﻢ ﮔﯿﺘﯽ را‬
‫ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﺠﺐ ﺟﻮاﻧﯽ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﮕﻮی‬
‫زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﻣﻦ ﺧﻮاﺗﺴﻢ وﻟﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ‬
‫ﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬ ‫ﺗﺎ ﺧﻮد ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﯽ و ﭼﻪ ﺗﻮاﻧﯽ‬

‫‪47‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫ﺻﺪای ﺗﯿﺸﻪ ﻫﺎی ﺗﻮﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎدﺑﺎن ﺷﮑﺴﺘﻪ زورق ب ﮔﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ ای ﺳﺖ زﻧﺪﮔﯽ؟‬
‫ﭼﻪ ﺗﺎزﯾﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻦ ﺗﻮ ﺗﺎب ﻋﺸﻖ آزﻣﻮد‬ ‫در اﯾﻦ ﺧﺮاب رﯾﺨﺘﻪ‬
‫ﭼﻪ دارﻫﺎ ﮐﻪ از ﺗﻮ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ رﻧﮓ ﻋﺎﻓﯿﺖ ازو ﮔﺮﯾﺨﺘﻪ‬
‫زﻫﯽ ﺷﮑﻮه ﻓﺎﻣﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻋﺸﻖ‬ ‫ﺑﻪ ﺑﻦ رﺳﯿﺪه راه ﺑﺴﺘﻪ ای ﺳﺖ زﻧﺪﮔﯽ؟‬
‫ﮐﻪ اﺳﺘﻮار ﻣﺎﻧﺪ در ﻫﺠﻮم ﻫﺮ ﮔﺰﻧﺪ‬ ‫ﭼﻪ ﺳﻬﻤﻨﺎک ﺑﻮد ﺳﯿﻞ ﺣﺎدﺛﻪ‬
‫ﻧﮕﺎه ﻣﻦ‬ ‫ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮ اژدﻫﺎ دﻫﺎن ﮔﺸﻮد‬
‫ﻫﻨﻮز آن ﺑﻠﻨﺪ دور‬ ‫زﻣﯿﻦ و آﺳﻤﺎن ز ﻫﻢ ﮔﺴﯿﺨﺖ‬
‫آن ﺳﭙﯿﺪه آن ﺷﮑﻮﻓﻪ زار اﻧﻔﺠﺎر ﻧﻮر‬ ‫ﺳﺘﺎره ﺧﻮﺷﻪ ﺧﻮﺷﻪ رﯾﺨﺖ‬
‫ﮐﻬﺮﺑﺎی آرزوﺳﺖ‬ ‫و آﻓﺘﺎب درﮐﺒﻮد درﻫﻬﺎی آب ﻏﺮق ﺷﺪ‬
‫ﺳﭙﯿﺪه ای ﮐﻪ ﺟﺎن آدﻣﯽ ﻫﻤﺎره در ﻫﻮای اوﺳﺖ‬ ‫ﻫﻮا ﺑﺪ اﺳﺖ‬
‫ﺑﻪ ﺑﻮی ﯾﮏ ﻧﻔﺲ در آن زﻻل دم زدن‬ ‫ﺗﻮ ﺑﺎ ﮐﺪام ﺑﺎد ﻣﯽ روی؟‬
‫ﺳﺰد اﮔﺮ ﻫﺰار ﺑﺎر‬ ‫ﭼﻪ اﺑﺮ ﺗﯿﺮه ای ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺗﻮ را‬
‫ﺑﯿﻔﺘﯽ از ﻧﺸﯿﺐ راه و ﺑﺎز‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺰار ﺳﺎل ﺑﺎرش ﺷﺒﺎﻧﻪ روز ﻫﻢ‬
‫رو ﻧﻬﯽ ﺑﺪان ﻓﺮاز‬ ‫دل ﺗﻮ وا ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‬
‫ﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬ ‫ﺗﻮ از ﻫﺰاره ﻫﺎی دور آﻣﺪی‬
‫ﺟﻬﺎن ﭼﻮ آﺑﮕﯿﻨﻪ ﺷﮑﺴﺘﻪ ای ﺳﺖ‬ ‫در اﯾﻦ درازﻧﺎی ﺧﻮن ﻓﺸﺎن‬
‫ﮐﻪ ﺳﺮو راﺳﺖ ﻫﻢ در او ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﻧﻤﺎﯾﺪت‬ ‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﺪم ﻧﺸﺎن ﻧﻘﺶ ﭘﺎی ﺗﻮﺳﺖ‬
‫ﭼﻨﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﮐﻮه درﮐﻤﯿﻦ دره ﻫﺎی اﯾﻦ ﻏﺮوب ﺗﻨﮓ‬ ‫در اﯾﻦ درﺷﺘﻨﺎک دﯾﻮﻻخ‬
‫زﻣﺎن ﺑﯽ ﮐﺮاﻧﻪ را‬ ‫ز ﻫﺮ ﻃﺮف ﻃﻨﯿﻦ ﮔﺎﻣﻬﺎی رﻫﮕﺸﺎی ﺗﻮﺳﺖ‬
‫ﺗﻮ ﺑﺎ ﺷﻤﺎر ﮔﺎم ﻋﻤﺮ ﻣﺎ ﻣﺴﻨﺞ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ و ﭘﺴﺖ اﯾﻦ ﮔﺸﺎده داﻣﮕﺎه ﻧﻨﮓ و ﻧﺎم‬
‫ﺑﻪ ﭘﺎی او دﻣﯽ ﺳﺖ اﯾﻦ درﻧﮓ درد و رﻧﺞ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺎﻣﻪ وﻓﺎی ﺗﻮﺳﺖ‬
‫ﺑﻪ ﺳﺎن رود‬ ‫ﺑﻪ ﮔﻮش ﺑﯿﺴﺘﻮن ﻫﻨﻮز‬

‫‪48‬‬
‫ﭼﮑﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج )ﻫـ ‪ .‬اﻟﻒ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪ(‬

‫آه ای واژه ﺷﻮم‬ ‫ﮐﻪ در ﻧﺸﯿﺐ دره ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﻣﯽ زﻧﺪ‬


‫ﺧﻮ ﻧﮑﺮده ﺳﺖ دﻟﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز‬ ‫روﻧﺪه ﺑﺎش‬
‫ﻣﻦ ﭘﺲ از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل‬ ‫اﻣﯿﺪ ﻫﯿﭻ ﻣﻌﺠﺰی ز ﻣﺮده ﻧﯿﺴﺖ زﻧﺪه ﺑﺎش‬
‫ﭼﺸﻢ دارم در راه‬
‫ﮐﻪ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ ﻋﺰﯾﺰاﻧﻢ آه‬
‫ﺗﺎﺳﯿﺎن‬
‫ﺧﺎﻧﻪ دل ﺗﻨﮓ ﻏﺮوﺑﯽ ﺧﻔﻪ ﺑﻮد‬
‫ﻣﺜﻞ اﻣﺮوز ﮐﻪ ﺗﻨﮓ اﺳﺖ دﻟﻢ‬
‫ﭘﺪرم ﮔﻔﺖ ﭼﺮاغ‬
‫و ﺷﺐ از ﺷﺐ ﭘﺮ ﺷﺪ‬
‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻢ ﯾﮏ روز ﮔﺬﺷﺖ‬
‫ﻣﺎدرم آه ﮐﺸﯿﺪ‬
‫زود ﺑﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺸﺖ‬
‫اﺑﺮی ﻫﺴﺖ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﻟﻐﺰﯾﺪ‬
‫و ﺳﭙﺲ ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺮد‬
‫ﮐﻪ ﮔﻤﺎن داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ درد‬
‫در ﮐﻤﯿﻦ دل آن ﮐﻮدک ﺧﺮد؟‬
‫آری آن روز ﭼﻮ ﻣﯽ رﻓﺖ ﮐﺴﯽ‬
‫داﺷﺘﻢ آﻣﺪﻧﺶ را ﺑﺎور‬
‫ﻣﻦ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ‬
‫ﻣﻌﻨﯽ ﻫﺮﮔﺰ را‬
‫ﺗﻮ ﭼﺮا ﺑﺎز ﻧﮕﺸﺘﯽ دﯾﮕﺮ؟‬

‫‪49‬‬