Ang buod ng Florante at Laura.

(Tagalong version)

Sa umpisa ng Florante at Laura, matatagpuan natin si Florante (anak nina Duke Briseo at ni Prinsesa Floresca) na nakagapos sa puno ng higuera (Fig Tree) sa kagubatan sa labas ng Albanya. Napapaligiran siya ng dalawang leon, na handa nang dambahan si Florante. Sa kabutihang palad, naglalakad din sa kagubatan si Aladin, isang Morong taga-Persya. Anak siya ni Sultan Ali-Adab. Nilisan niya ang kanyang sariling bayan, sapagkat inagaw sa kanya ng sariling ama si Flerida, ang kasintahan ni Aladin. Narinig ni Aladin sa mga sigaw ni Florante ang mga kuwento ng mga kasamaang ginawa sa Albanya, ang pagpatay sa hari at ng mga ka-alyado nito, at ang di umano’y pagtataksil ni Laura (kasintahan ni Florante). Natagpuan ni Aladin si Florante, at pinatay niya ang mga leon bago pa nila nasaktan si Florante. Tinulungan niya si Florante sa pagkagapos nito, ang magdamag niyang binantayan. Ikinuwento ni Florante na pinadala siya sa Atenas nuong siya’y 11 taong gulang upang mag-aral. Duon niya nakilala ang kanyang kababayang si Adolfo, na siyang anak ni Conde Sileno. Si Adolfo ay hinahangaan ng kanyang mga guro, pati na rin ng sampu niyang kamag-aral, sapagkat si Adolfo ay mabait at napakatalino. Subalit pagkaraan ng anim na taon, nahigitan ni Florante si Adolfo at duon lumabas ang tunay na kulay nito. Sa isang dula-dulaan, tinangka ni Adolfo na totohanang tagain si Florante. Mabuti na lang at niligtas si Florante ni Menandro, ang pamangkin ng gurong si Antenor. Kinabukasan, pinauwi si Adolfo sa Albanya. Nanatili si Florante sa Atenas ng isa pang taon, nang makatanggap siya ng sulat mula sa kanyang ama. Ang balita ay pumanaw na raw ang ina ni Florante. Pagkaraan ng dalawa pang buwan, nakatanggap muli ng liham si Florante — pinapauwi na siya sa Albanya. Nung pauwi na si Florante, humingi ng saklolo sa kanya ang hari ng Krotona, sapagkat ang kaharian nila ay sinasalakay ng hukbong Persiya, sa pamumuno ni Heneral Osmalik. Ipinakilala ni Duke Briseo si Florante kay Haring Linceo, at si Florante ay ginawang kumander ng hukbong Krotona. Sa palasyo, nakilala ni Florante si Laura, ang napakagandang anak ni Haring Linceo. Bago siya sumali sa digmaan, ipinahayag ni Florante kay Laura ang kanyang saloobin. Nagapi ni Florante si Heneral Osmalik sa loob ng limang oras. Nanatili naman si Florante sa Krotona ng limang buwan pa. Dahil sa nais na niyang makapiling si Laura muli, bumalik si Florante sa Albanya. Nagtaka siyan nang madatnan niyang nagwawagayway ang bandilang Moro sa kanyang kaharian. Laking gulat na lang niya nang makita niyang pupugutan na ng ulo ang isang babae. Kinalaban ni Florante ang hukbong Persya (sa pamumuno ni Aladin), at pinalaya niya ang kanyang bayan, pati na rin sina Haring Linceo, Duke Briseo, at Adolfo (na nakapiit nuon sa kulungan). Sinalakay naman ni Miramolin ang Albanya, ngunit nabigo sila kay Florante. Pagkatapos ng labanan, 17 na hari ang sumuko kay Florante. Siguro napagod si Florante, kaya nagbakasyon muna siya sa Etolia. Isang araw, nakatanggap muli siya ng sulat mula sa hari — pinapabalik siya muli sa Albanya. Pagbalik ni Florante sa kanyang kaharian, hinuli siya ng hukbong Albanya (30,000 ang bilang ng mga sundalo). Malamang kinakabahan sila gawa ng military record ni Florante, kung kaya’t medyo ―overkill‖ ang paghuli sa kanya. Ipiniit si Florante sa kulungan (utos ni Adolfo, na siyang pasimuno ng kudeta, at siya ring pumatay kay Haring Linceo at Duke Briseo habang malayo si Florante).

1

Pagkaraan ng 18 na araw, pinagapos si Florante sa puno duon sa gubat upang kainin siya ng mga mababangis na hayop. Masuwerte siya at kahit dalawang araw nang nakalilipas, hindi pa siya kinakain ng mga hayop. At higit na mapalad siya nang dumating si Aladin, sapagkat nagugutom pala ang leon kapag dalawang araw na silang hindi kumakain. Habang nagkwekwentuhan si Florante at Aladin, nakarinig sila ng dalawang babaeng nag-uusap. Unang Babae: ―Nung narinig ko na pupugutan ang aking kasintahan, pumayag ako na magpakasal sa Sultan basta’t hindi na matutuloy ang parusang kamatayan. Buti na lang ang pinalaya ang mahal ko. Nung gabing iyon, nagsuot sundalo ako at tumakas ako. Ilang taon na rin akong pagala-gala bago kita natagpuan dito sa gubat.‖ Ikinuwento naman ni Laura ang mga nangyari sa Albanya habang wala si Florante: Inagaw ni Adolfo ang trono, pinugutan ng ulo ang hari at ang mga ka-alyado nito. Sinabi rin ni Laura na sinubukan niyang padalhan ng liham si Florante para malaman niya ang mga kaganapan sa Albanya. Sinabi rin niya na naghayag ng pag-ibig si Adolfo, at humingi si Laura ng 5 buwan upang pagisipan ito. Dahil sa hindi makuha ni Adolfo ang puso ni Laura, pinagtangkaan na lang niyang gahasain ito… sa gubat. Makalipas ang dalawang araw lamang mula nung ipinagapos si Florante sa puno. Mga 20 araw lamang matapos na mahuli si Florante. Hindi niya binigyan si Laura ng 5 buwan. Ni panugit na isang buwan. Mabuti na lang at naglakad si Flerida sa gubat. Nakita niya si Adolfo, at dahil batid niya ang mga hangarin nito, ay pinana niya si Adolfo, at dahil batid niya ang mga hangarin nito, ay pinana niya si Adolfo haggang ito’y namatay. Nagkita-kita ang apat na magkasintahan. Natagpuan silang apat ni Menandro at ng hukbong naghahanap kay Adolfo. Laking tuwa na lamang nina Menandro nang matagpuan nilang buhay pa sina Florante at Laura. Hindi nagtagal, nagpakasal si Florante at Laura, at sila’y naging hari at reyna ng Albanya. Nagpabinyag naman sina Aladin at Flerida, nagpakasal din, at bumalik sa Persya upang mamuno sa kanilang kaharian. At iyan ang buod ng Florante at Laura.

2

in a deep dark forest. and even Adolfo. introduced Florante to the king. And Florante’s deeds became famous overseas. He saved Florante. tied to a tree waiting to be eaten by ravenous wild beasts… Florante was the son of Duke Briseo of Albanya and Princess Floresca of Krotona. Florante received a bad news from his father – his mother had died. until. 3 . the duke. Nonetheless Florante saved them all and freed the prisoners once again. Florante was the smartest. the hearts of Florante and Laura had an instant and clear understanding. Florante and his fellows stayed and continued studying in Antenas. He is a kind. Florante was sent to Atenas to pursue his studies. which was the reason why he was the professor’s favorite. He secretly swore to plot revenge upon Florante. At a young age. Adolfo was naturally selfish and envious even when he was still young. And everyone hated Adolfo. when Florante returned to Albanya. Menandro was Adolfo’s exact opposite. Not very long. Albanya’s King Linseo assigned Florante to come to the aid of the warring Krotona. He held a secret hate towards Florante. There he met Menandro and Adolfo. Unfortunately. Meanwhile. And this is when Florante laid eyes on Laura.Buod ng florante at Laura (English version) Florante is alone and weary. Even it was only their eyes that met. loyal. He stabbed Florante for real. Florante returned home to Albanya. So King Linseo loved Florante even more. but failed to kill him because of Menandro’s speed and agility. Adolfo made true the part he played. The moors had imprisoned his father. However Florante had to go to Krotona. the beautiful daughter of King Linseo. Of the three. Adolfo’s anger fumes even more. he discovered that it was now the kingdom that was in peril. and a trustworthy friend to Florante. He saved Krotona against the Moors. where his grandfather ruled. With God’s help. Florante succeeded. He was advised by Antenor to return to Albanya. They loved each other from then on. his father. Once there was a dramatic play being help at the academy.

katotong matalik. in order to indulge her close friend.ANG KAIBIGANG TUNAY Kaibigang tunay ay laging matapat. ang tulong ay laan sa lahat ng oras. In need. a faithful friend can also be compared to treasure 4 . provides help at any time. so that her friend won't be embarrassed. Siya ay mabait at saka marangal sa lahat ng saglit ay maaasahan. A perfect friend. Kaibigang lubos. She's devoted even when tried. kaibigang tapat ay kayamanan din ang nakakatulad THE TRUE FRIEND A true friend is always faithful. siya'y laging handa nang ang kaibiga'y hindi mapahiya. can be relied upon at any time. Siya'y nakalaan kahit na magtiis upang mapagbigyan. She is kind and honorable. Sa pangangailangan. she is always ready.

Lupang iniirog ng sikat ng araw. maging maringal man at labis alindog sa kagalingan mo ay aking ding handog. matamis sa puso at di ikahapis. taas na ang noo't walang kapootan. 5 . Sa kabuhayang ko ang laging gunita maningas na aking ninanasa-nasa ay guminhawa ka ang hiyas ng diwa hingang papanaw ngayong biglang-bigla. walang bakas kunot ng kapighatian gabahid man dungis niyong kahihiyan. Saan man mautas ay dikailangan. ay ang tanghaling ka at minsan masilip sa dagat Silangan hiyas na marikit. yaon ay gayon din kung hiling ng Bayan. Jose Rizal Pinipintuho kong Bayan ay paalam. Ang kulay na pula kung kinakailangan na maitina sa iyong liway-way. walang agam-agam. Natuyo ang luhang sa mata'y nunukal. cipres o laurel. lirio ma'y patungan pakikipaghamok. kaluwalhatiang sa ami'y pumanaw. ngayong namamalas na sa silinganan ay namamanaag yaong maligayang araw na sisikat sa likod ng luksang nagtabing na ulap. at ang bibitayan. dugo ko'y isabong at siyang ikinang ng kislap ng iyong maningning na ilaw Ang aking adhika sapul magkaisip ng kasalukuyang bata pang maliit. Sa pakikidigma at pamimiyapis ang alay ng iba'y ang buhay na kipkip. Ako'y mamamatay.Tagalog Version of "Mi Ultimo Adios" PAHIMAKAS ni Dr. Masayang sa iyo'y aking idudulot ang lanta kong buhay na lubhang malungkot. maluag sa dibdib. pag hingang papanaw ngayong biglang-bigla. mutyang mahalaga sa dagat Silangan.

yaring pagka himbing. liwayway bayaang sa aki'y ihatid magalaw na sinag at hanging hagibis. 6 .Ikaw'y guminhawa laking kagandahang akoy malugmok. at ikaw ay matanghal. mangagatiis hirap na walang kapantay. mga ina naming walang kapalaran na inihihibik ay kapighatian. sa lamig ng lupa ng aking libingan. Ang mga bao't pinapangulila. At sa aking noo nawa'y iparamdam. Bayan. Kung sa libingan ko'y tumubong mamalas sa malagong damo mahinhing bulaklak. dalanginin namang kanilang makita ang kalayaan mong. Bayaang ang buwan sa aki'y ititig ang iwanag niyang lamlam at tahimik. sa mga labi mo'y mangyayaring itapat. hiniga'y malagot. magbalik sa langit ng boong dalisay kalakip ng aking pagdaing na hiyaw. Kung sakasakaling bumabang humantong sa krus ko'y dumapo kahit isang ibon doon ay bayaan humuning hinahon at dalitin niya payapang panahon. mabuhay ka lamang bangkay ko'y masilong sa iyong Kalangitan. sa kaluluwa ko hatik ay igawad. huwag bagabagin ang katahimikan. At kung an madilim na gabing mapanglaw ay lumaganap na doon sa libinga't tanging mga patay ang nangaglalamay. Bayaan ang ningas ng sikat ng araw ula'y pasingawin noong kainitan. ikagiginhawa. ang mga bilanggong nagsisipagdusa. kung tungkol sa akin ay may manalangin idalangin. ang init ng iyong paghingang dalisay at simoy ng iyong paggiliw na tunay. Idalanging lahat yaong nangamatay. Bayaang sino man sa katotang giliw tangisang maagang sa buhay pagkitil.

paalam sa inyo. paalam estranherang kasuyo ko't aliw. pananalig doo'y di nakasasalot. kaipala'y maringig doon ang taginting. Bayan yao't kita'y aawitin. mga kulay. Kung ang libingan ko'y limat na ng lahat at wala ng kurus at batang mabakas. Ako'y patutungo sa walang busabos. ako. Matining na tunog ako sa dingig mo. walang umiinis at berdugong hayop. ilaw. masamyong pabango. pag asang dalisay ng pananalig ko. Pag pasasalamat at napahinga rin. Kung magka gayon na'y aalintanahin na ako sa limot iyong ihabilin pagka't himpapawid at ang panganorin mga lansangan mo'y aking lilibutin. Paalam. magulang at mga kapatid kapilas ng aking kaluluwa't dibdib mga kaibigan bata pang maliit sa aking tahanan di na masisilip. bayaang linangin ng taong masipag. diya'y iiwan ko sa iyo ang lahat. tunog ng gitara't salterio'y mag saliw. alabok ng iyong latag ay bayaang siya ang babalang doo'y makipisan.Ang kanyang hiwagay huwag gambalain. mga ginigiliw. lupa'y asarolin at kauyang ikalat. At mga buto ko ay bago matunaw maowi sa wala at kusang maparam. pag hibik sa iyo. ang ugong at awit. mamatay ay siyang pagkakagupiling! 7 . si Bathala lamang dooy haring lubos. Katagalugang ko pinakaliliyag. Bayang iniirog. dinggin mo ang aking pagpapahimakas. sakit niyaring hirap.

And under the cold tomb. Bring it up to your lips and kiss my soul so. Your dark eyes dry. To die to give you life. It is the same if asked by home and Country. lily white. Were to see you. Pearl of the Orient Sea. A simple humble flow'r amidst thick grasses. a whiff of your tenderness. The place does not matter: cypress laurel. brilliant light. my ardent. our Eden lost. Let the bird intone a song of peace o'er my site. Let the dawn send forth its fleeting. And were it more brilliant. 'neath your skies to expire. open field. With gladness I give you my Life. Hail! Cries out the soul to you. And gild it with a reflection of your nascent light! My dreams. And in your mystic land to sleep through eternity ! If over my tomb some day. after a gloomy night. And should a bird descend on my cross and alight. my adored Land. gem of the sea of the Orient. I may feel on my brow. more fresh and at its best. My life's fancy. If you need a hue to dye your matutinal glow. 8 . On the fields of battle. Hail! How sweet 'tis to fall that fullness you may acquire. gentle light me descry. region of the sun caressed. that will soon part from thee.Mi Ultimo Adios (English version) Farewell. when scarcely a lad adolescent. Others give you their lives without pain or hesitancy. In murmurs grave allow the wind to sigh. Pour my blood and at the right moment spread it so. smooth brow held to a high plane Without frown. full of vigor to attain. without wrinkles and of shame without stain. sad and repressed. Let the moon with soft. conflict or martyrdom's site. My dreams when already a youth. you would see blow. I would still give it to you for your welfare at most. Warmth of your breath. in the fury of fight. Scaffold. I die as I see tints on the sky b'gin to show And at last announce the day. passionate desire.

With neither cross nor stone to mark its place. to all I love. parents. Let them turn to dust to cover your earthly space. oh. sweet stranger. 9 . Give thanks that now I rest from the wearisome day. my Motherland. murmur. Then it doesn't matter that you should forget me: Your atmosphere. Farewell. And pray too that you may see you own redemption. don't disturb the mystery: If you hear the sounds of cithern or psaltery. tyrants or hangmen Where faith does not kill and where God alone does reign. For all those who unequalled torments have undergone. Farewell. with spade let it be scattered And my ashes ere to nothingness are restored. For orphans. I'll go where there are no slaves. And when my grave by all is no more remembered. moanings deep. brothers. Pray thee for all the hapless who have died. Don't disturb their repose. My idolized Country. my friend. light. It is I. loves of mine. who. beloved by me. Let it be plowed by man. to my last goodbye. your vales I'll sweep. To die is to rest. Let a friend shed tears over my early demise. For our poor mothers who in bitterness have cried. dear Country. Constantly repeating the essence of the faith I keep. Vibrant and clear note to your ears I shall be: Aroma. oh. a song t'you intone. Farewell. who brightened my way. Pray too. hues. And when the dark night wraps the cemet'ry And only the dead to vigil there are left alone. your skies. harken There I leave all: my parents. Friends of my childhood. And on quiet afternoons when one prays for me on high. song. for whom I most gravely pine.Let the burning sun the raindrops vaporize And with my clamor behind return pure to the sky. widows and captives to tortures were shied. Dear Philippines. that in God may rest I. in the home distressed.

más fresca. También por ti la diera. Mis sueños cuando apenas muchacho adolescente. nuestro perdido Edén! A darte voy alegre la triste mustia vida. combate o cruel martirio. Yo muero cuando veo que el cielo se colora Y al fin anuncia el día tras lóbrego capuz. Y en tu encantada tierra la eternidad dormir. 10 . Fueron el verte un día. Deja que el alba envíe su resplandor fugaz. Vierte la sangre mía. Patria adorada. derrámala en buen hora Y dórela un reflejo de su naciente luz. Lo mismo es si lo piden la patria y el hogar. sin manchas de rubor Ensueño de mi vida. la diera por tu bien. De tu ternura el soplo. morir bajo tu cielo. sin arrugas. humilde flor. En campos de batalla. Y si desciende y posa sobre mi cruz un ave. Sin ceño. de tu hálito el calor. laurel o lirio. ¡Salud te grita el alma que pronto va a partir! ¡Salud! Ah. Mis sueños cuando joven ya lleno de vigor. El sitio nada importa.MI ULTIMO ADIOS (Original/Spanish Version) ¡Adiós. Secos los negros ojos. Deja que el ave entone su cántico de paz. Y sienta yo en mi frente bajo la tumba fría. si grana necesitas para teñir tu aurora. que es hermoso caer por darte vuelo. Si sobre mi sepulcro vieres brotar un día Entre la espesa yerba sencilla. Y fuera más brillante. Acércala a tus labios y besa al alma mía. Deja a la luna verme con luz tranquila y suave. luchando con delirio. sin pesar. Perla del mar de oriente. más florida. joya del mar de oriente. Cadalso o campo abierto. Deja gemir al viento con su murmullo grave. Morir por darte vida. ciprés. región del sol querida. alta la tersa frente. Otros te dan sus vidas sin dudas. mi ardiente vivo anhelo.

Y cuando en noche oscura se envuelva el cementerio Y solos sólo muertos queden velando allí.Deja que el sol. El polvo de tu alfombra que vayan a formar. Ahí te dejo todo. Por huérfanos y viudas. Amigos de la infancia en el perdido hogar. con mi clamor en pos. Por nuestras pobres madres que gimen su amargura. por presos en tortura Y ora por ti que veas tu redención final. canto. Y cuando ya mi tumba de todos olvidada No tenga cruz ni piedra que marquen su lugar. Deja que la are el hombre. colores. mi amiga. Donde la fe no mata. las lluvias evapore Y al cielo tornen puras. padres y hermanos. gemido. donde el que reina es Dios. rumor. No turbes su reposo. ¡Ora también. tu espacio. querida Patria. morir es descansar. Por cuantos padecieron tormentos sin igual. Mi patria idolatrada. Aroma. mis amores. tus valles cruzaré. no turbes el misterio. oh Patria. Adiós. Vibrante y limpia nota seré para tu oído. yo que te canto a ti. Adiós. dulce extranjera. por mi descanso a Dios! Ora por todos cuantos murieron sin ventura. Querida Filipinas. By José Rizal. oye el postrer adiós. Adiós. Y mis cenizas. dolor de mis dolores. luz. la esparza con la azada. Constante repitiendo la esencia de mi fe. trozos del alma mía. ardiendo. 1896 11 . antes que vuelvan a la nada. mis padres. Tal vez acordes oigas de cítara o salterio. Entonces nada importa me pongas en olvido. Tu atmósfera. Voy donde no hay esclavos. Soy yo. Deja que un ser amigo mi fin temprano llore Y en las serenas tardes cuando por mí alguien ore. mi alegría. verdugos ni opresores. Dad gracias que descanso del fatigoso día. queridos seres.

Sapagkat ang Poong maalam tumingin Ang siyang naggagawad. Kastila. sa nayo't mga kaharian At ang isang tao’y katulad. Sa Ingles. Na kaya nawala’y dinatnan ng sigwa Ang lunday sa lawa noong dakong una. kabagay Ng alin mang likha noong kalayaan. 12 . nagbibigay sa atin.Sa Aking mga Kabata Kapagka ang baya’y sadyang umiibig Sa langit salitang kaloob ng langit Sanlang kalayaan nasa ring masapi Katulad ng ibong nasa himpapawid Pagka’t ang salita’y isang kahatulan Sa bayan. Ang hindi magmahal sa kanyang salita Mahigit sa hayop at malansang isda Kaya ang marapat pagyamanin kusa Na tulad sa inang tunay na nagpala Ang wikang Tagalog tulad din sa Latin. at salitang anghel. Ang salita nati’y tulad din sa iba Na may alfabeto at sariling letra.

Tagalog and the Latin language are the same Ang English and Castilian and the angles’ tongue. 13 . long years ago.Sa aking mga Kababata (English version) When ever people of a country truly love The language which by heav’n they were taught to see That country also surely liberty pursue As does the bird which soar to freer space above . For language is the final judge and referee Upon the people in the land where it holds sway. Whoever knows not how to love this native tongue Is worst than any best or evil smelling fish To make our language richer ought to be our wish The same as any mother loves to feed her young. Our mother tongue. In truth our human raceresembles in this way The other living being born in liberty. And God. whose watchful care o’er all is flung Has given us His blessing in the speech we calim. But these were lost—by furious waves were overthrown Like bancas in the stormy sea. like all the highest that we know Had alphabet and letters of its verry own .

ang idinarampi ng labi ng ina Paggising ng sanggol sa kanyang kandungan na walang balisa. Where friendly shines the sun above! Death is the breeze for him who has No country. Where friendly shines the sun above! Life is the breeze that sweeps the meadows. Pagsinta'y matimyas. Mamatay ay langit kung dahil sa ating lupang tinubuan. at napakatamis ng kamatayan man. Matang manininging ay nangakangiti't pupos ng ligaya. Doon sa ang lahat ay pinagpapala ng halik ng araw. Pagkawit sa leeg ng bisig na sabik pa-uumaga na. no mother.Ang awit ni Maria Clara Walang kasintamis ang mga sandali sa sariling bayan. Ang mahinhing simoy ns galing sa bukid ay lubhang mapanglaw Sa wala nang ina. Warm kisses on the lips are playing As we awake on the mother’s face: The arms are seeking to embrace her. The eyes are smiling as they gaze. May buhay na dulot ang mahinhing simoy na galing sa parang. The song of Maria Clara Sweet hours in the native country. Maapoy na halik. How sweet to die for the native country. love. Tranquil is death. wala nang tahana't walang nagmamahal. most tender. no love! 14 . Doon sa ang lahat ay pinagpapala ng halik ng araw.

And on your river banks A pleasant fun I found.Memories of my town When I recall the days That saw my childhood of yore Beside the verdant shore Of a murmuring lagoon. I sadly recall your face. When sweet 'toxicating scent From the flowers I inhale Which at the dawn they exhale When at us it begins to peep. 15 . When I remember the sighs Of the breeze that on my brow Sweet and caressing did blow With coolness full of delight. Oh precious infancy. That a mother lovingly Did succeed to embellish. I remember a simple town. My cradle. Oh. Beside the cool lagoon The seat of all my wish. joy and boon. When I look at the lily white Fills up with air violent And the stormy element On the sand doth meekly sleep. yes! With uncertain pace I trod your forest lands. At your rustic temple I prayed With a little boy's simple faith And your aura's flawless breath Filled my heart with joy profound.

Never did I understand In your bosom what sorrows were. Genius of good who kindly dispose Of his blessings with amour. 'cause my hapiness In the heart of nature rests there. Of harmonious melodies. Rich fountain of hapiness. Bring back my gentle hours As do the birds when the flow'rs Would again begin to blow ! But. While I gazed on your azure sky Neither love nor tenderness Failed me. Tender childhood. It's for thee my constant desire Knowledge ever to acquire And may God keep your can dour! 16 .Saw I God in the grandeur Of your woods which for centuries stand. It's for thee my fervent pray'rs. beautiful town. joy and repose. adieu! E'er watch For your peace. alas. That drive away my sorrow! Return thee to my heart.

mapusok na dagat Kung aking samyuin sa mga bulaklak kabanguhan nito ay ikinakalat ang bukang liwayway na nanganganinag masayang bumabati. Kung alalahanin ang damping marahan halik sa noo ko ng hanging magaslaw ito'y naglalagos sa 'king katauhan lalong sumisigla't nagbabagong buhay Kung aking masdan ang liryong busilak animo'y nagduruyan sa hanging marahas habang sa buhangin dito'y nakalatag ang lubhang maalon. may ngiti sa lahat. 17 . Naalaala kong lubhang mapanglaw bayan kong Kalambang aking sinilangan sa dalampasigan ng dagat-dagatan sadlakan ng aking saya't kaaliwan Di miminsang tumikim ng galak sa tabing-ilog mong lubhang mapanatag Mababakas pa rin yaong mga yapak na nag-uunahan sa 'yong mga gubat sa iyong kapilya'y sa ganda ay salat ang mga dasal ko'y laging nag-aalab habang ako nama'y maligayang ganap bisa ng hanging mo ay walang katulad.Alaala ng aking mga kababayan Nagugunita ko ang nagdaang araw ng kamusmusang kong kay sayang pumanaw sa gilid ng isang baybaying luntian ng rumaragasang agos ng dagatan. Naalaala kong may kasamang lumbay ang kamusmusan ko nang nagdaang araw Kasama-sama ko'y inang mapagmahal siyang nagpapaganda sa aba kong buhay.

bumalik ka't muli mong dalawin ang katauhan ko'y dagling pagsamahin tulad ng pagbalik ng ibon sa hardin sa pananagana ng bukong nagbitin. tanging ikaw lamang panatang maalab pagdarasal kita sa lahat ng oras na ikaw ay laging manatiling tapat.Ang kagubatan mong kahanga-hanga Nababanaag ko'y Kamay ng Lumikha sa iyong himlayan ay wala nang luha wala nang daranas ni munting balisa ang bughaw mong langit na tinitingala dala ang pag-ibig sa puso at diwa buong kalikasa'y titik na mistula aking nasisinag pangarap kong tuwa. Ang kamusmusan ko sa bayan kong giliw dito'y masagana ang saya ko't aliw ng naggagandahang tugtog at awitin siyang nagtataboy ng luha't hilahil Hayo na. walang paghuhumpay ang kabutihan mo na sa aking pangarap Nawa'y daluyan ka ng biyaya't lingap ng dakilang Diwa ng maamong palad. 18 . ako'y magpupuyat ako'y magbabantay. Paalam sa iyo.

Magbabalik mandin at muling iiral Ang ngalang Tagalog sa sandaigdigan. joy stands apart. Neglected by its leaders and defeated.Kundiman (English version) Now mute indeed are tongue and heart: love shies away. Datapuwa't muling sisikat ang araw. Pilit maliligtas ang inaping bayan. love shall be mute. but till that day arrives for which we weep. Sinta'y tatahimik. But O the sun will shine again! Itself the land shall disenchain. tuwa'y lumalayo. the country was subdued and it submitted. Bayan palibhasa'y lupig at sumuko Sa kapabayaan ng nagturong puno. 19 . Kundiman (Tagalong version) Tunay ngayong umid yaring dila't puso Sinta'y umiilag. and once more round the world with growing praise shall sound the name of the Tagalog race. Ibubuhos namin ang dugo't babaha Matubos nga lamang ang sa amang lupa Habang di ninilang panahong tadhana. iidlip ang nasa. and desire shall sleep. We shall pour out our blood in a great flood to liberate the parent sod.

say that when the dawn First drew your calyx open there Beside the River Neckar chill.To the Flowers of Heidelberg . go. Go and say. "How I love you!" He too murmured here above you Tender love songs in his native tongue. Planted by the traveler on his way. foreign flowers. By the River Neckar. While playfully she whispered. 20 . Reflecting on the primrose flush you wear. He greets the sun as it begins to rise. . Amid the ruins of the feudal castle. Speak for this traveler to say What faith in his homeland he breathes to you. Tell them what he told you As tenderly he took Your pliant leaves and pressed them in a book.Jose P. Rizal Go to my country. very still. Say that when the morning light Her toll of perfume from you wrung. wood. And with its tepid light Is pouring life in valley. Where now its well worn pages close enfold you. and grove. Which in his native land is blazing straight above. . and in the silvan shade. And there beneath that sky of blue That over my beloved towers. That when the rising sun the height Of Kainigsthul in early morn first spies. You saw him standing by you. And tell them of that day he staid And plucked you from the border of the path.

Peace to my country and her fertile loam. Deposit on the pinions of the wind. carry. courage to her men. Salute those darling ones again.Carry. Virtue to her women. The perfume will be gone from you. you may fare through. far from Fatherland. 21 . it cannot roam Beyond the skies which saw it born. heroic loam To which you owe your life. flowers. Conserving still. flowers of Rhine. For aroma is your soul. perhaps. nor e'er forget. Who formed the sacred circle of our home. And those I love and honor and adore Will feel my kisses carried to their brow. your native hue. Ah. And when you reach that shore. Love to every love of mine. Each kiss I press upon you now. Yet.

Pagsadyain ninyo. At doon. datapuwa't kayo'y naroon pa ngayon. Pumaroon kayo. Kundiman ng puso na sa kanyang wika'y inyong napakinggan. ay bumubukad na. Doon sa ang tanod ay ang mga guhong bakas ng lumipas. at inyong batiin Ang mga mahal kong sa tahanang banal ay kasama namin. Pinakaingatang huwag masisira ang sariwang dahon. inyong ibalitang madilim-dilim pa. Habang bumubulong ang bagong umagang halik ang kasabay Ng "Kung inyo lamang nababatid sana yaring pagmamahal!" Siya'y may bulong ding inaawit-awit sa katahimikan. Na nalililiman ng maraming punong doo'y naggugubat. sa bati ng bukang-liwayway. Sa mga mahal ko'y di nagpapabaya't laging nagbabantay. At sa inyong tabi'y inyong namamasid na parang estatuwa. Ibalita ninyo kung paanong kayo'y marahang pinupol. O pinakatanging bulaklak ng Rin. O mga bulaklak na hasik sa landas niyong manlalakbay. At sa kanyang aklat ay ipinaloob at doon kinuyom. Ang Tagsibol doong hindi nagbabago'y binubulay niya. Hatdan. Sa kababaihan ay binhi ng tapang ang inyong itanim. At kung sa taluktok niyong Koenigsthul ay humahalik na Ang mapulang labi ng anak ng araw sa pag-uumaga. O mga bulaklak.Sa Mga Bulaklak Ng Heidelberg Pumaroon kayo sa mutya kong bayang pinakamamahal. Sa bayan kong sinta ay kapayapaan ang tapat kong hiling. At ang mga lambak. Hatdan ng pag-ibig ang lahat ng aking nga ginigiliw. 22 . na doon sa sariling baya'y laging nagbabaga. Yaong manlalakbay ay bumabati ring puspos ng ligaya Sa araw. hatdan ninyo. Sa pampang ng Neckar na lubhang malamig ay naroon siya. Inyong ibalita itong pananalig na sa puso'y taglay Ng abang lagalag na di lumilimot sa nilisang bayan. Inyong ibalitang kung sinisingil na ng bukang-liwayway Ang buwis na bango ng inyong talulot pag ngiti ng araw. sa silong ng maaliwalas na langit na bughaw. Aklat ay luma na. At ibalita rin na nang minsang siya'y naglalakad-lakad Sa pampang ng Neckar ay pinupol kayo sa gilid ng landas. gubat at kahuya'y binubusog niya Sa daloy ng buhay na dulot ng sinag na malahininga. Kung kayo.

Maaaring doo'y makarating kayong taglay pa ang kulay. Upang sa lahat nang iginagalang ko't sinisitang lubos Nawa'y makasapit ang halik ng aking pag-ibig na taos. at di malilisan Ni malilimot pa ang langit na saksi nang kayo'y isilang. Pagka't malayo na sa lupang sa inyo'y nagbigay ng buhay. Bawa't halik sanang idinarampi ko sa inyong talulot Ay inyong isakay sa pakpak ng hanging doo'y lumilibot. Wala na ang samyong sa talulot ninyo'y iningatang yaman. Subali't ang bango'y wala na marahil at kusang pumanaw. 23 .At pagsapit ninyo sa dalampasigan ng bayan kong irog. Iwing halimuyak ang inyong kaluluwa.

le visteis silencioso a vuestro lado pensando en su constante primavera. el bosque y la espesura. decid que cuando el alba vuestro caliz abrio por vez primera cabe el Neckar helado.A Las Flores De Heidelberg (Spanish version of sa mga bulaklak ni Heidelberg) Id a mi patria. 24 . cuando. llevad. al que en su patria en el cenit fulgura ! y contad aquel dia cuando os cogia al borde del sendero. sagrado hogar encierra . que cuando el sol la cumbre del Koenigsthul en la manana dora y con su tibia lumbre anima el valle. oh flores ! amor a mis amores paz a mi pais y a su fecunda tierra. contad del peregrino la fe que alienta por su patrio suelo! id y decid . cantos de amor jugando os susurraba. extrangeras flores. entre ruinas del feudal castillo. Decid que cuando el alba. que roba vuestro aroma. fe a sus hombres. con gran ciudado entre las paginas de un libro usado vuestras flexibles hojas oprimia. Contad lo que os decia . Llevad. sembradas del viajero en el camino... salud a dulces seres que el paternal. y bajo su azul cielo.. id. o a la selva umbria. orilla al Neckar. que guarda mis amores. saluda a ese sol aun en su aurora. virtud a sus mujeres. el tambien murmuraba cantos de amor en su natal idioma..

Cuando to queis la playa. y no abandona el cielo. ni olvida. el beso os imprimo depositadlo en ala de la brisa. conservareis quizas vuestras colores. heroico suelo a quien debeis la vida: que aroma es alma. por que con ella vaya y bese cuanto adora. 25 . Mas ay llegareis flores. amo y estimo. pero lejos del patrio. cuya luz viera en su nacer.

Abang manlalakbay! Bakit babalik pa? Ang luhang inyukol sa iyo’y tuyo na. nalagas. Abang manlalakbay ay wala nang liyag. 26 . Abang manlalakbay! Limutin ang dusa. Rizal Tagalog translation: Kagaya ng dahong nalanta. Layuin. Kung sa mga tanging minahal sa buhay Siya’y magbalik pa pagdating ng araw. Kamtan nawa niya ang kapayapaan! Dami ng sa kanya ay nangaiinggit. Siya’y maaaring doon na mamatay. mundo’y nagtatawa. Gayon din ang araw ng pamamanatag. Silanga’t Kanlura’y kanyang nililipad. Sa pusod ng isang disyertong mapanglaw. kalulwa’t bayang matatawag. Magandang pag-asa’y kung nanlalabo man. Ibong naglalakaby sa buong daigdig. Siya’y patuloy ring patungo kung saan! Sa udyok ng hindi nakikitang lakas. Sa hapis ng tao. Hindi nila tanto ang laki ng hapis Na sa kanyang puso ay lumiligalig.Awit ng Manlalakbay (Song of the Traveler) by Jose P. Hinahabul-habol yaong kapalarang Mailap at hindi masunggab-sunggaban. Lumaboy kang muli sa buong daigdig. Sa sariling baya’y wala kang katalik. Makikita niya’y mga guho lamang At puntod ng kanyang mga kaibigan. Sinisiklut-siklot ng hanging marahas. Abang manlalakbay! Huwag nang magbalik. Bayaang ang puso ng iba’y umawit. Mga minamahal ay napapangarap. Limot ng daigdig at sariling bayan.

And if they envy this sad traveler When he speeds so swiftly round the world. make his way. Anxiously he seeks a better fortune And fickle fortune always takes to flight. Stranger to the land where you were born. On. Only memories to keep him company. as you go. Letting others sing their songs of love And feel their joys. And traveler.English Translation: A withered leaf which flies uncertainly And hurled about by furious hurricanes. Go. All love destroyed. For none will shed a tear to say farewell. it may be. 27 . Because the world but scoffs when strangers grieve.–no more. Wandering from land to weary land. by his country and the world forgotten.– Where. Should the wanderer turn back to his country. traveler. And to his home. do not turn back. pilgrim. no love. and sepulchres. Of loved ones and of bygone happier days. A tomb perhaps upon the desert Calls him–refuge sweet of peace. So goes the traveler about the world. you fare on again. try to drown your sorrow. pursue your journey. then. no hope. He would find but snow and ruins everywhere. no fatherland. No guide. Driven on by hands invisible. little do they know that in his soul Exist an aching void for want of love. Tranquil he may sleep who knew such pain. A shadow vain that mocks at his desire! For her the wanderer has plowed the seas. Ah.

viajero. Viajero. Sin norte. Una tumba quiza en el desiero Hallara. tu vuelve a partir. prosigue tu senda. Y hallara por doquier nieve y ruina Amores perdidos. Los otros que gocen. y ahoga tu penas. Asi vive en la tierra el viajero. Que no hay llanto que siga al adios. 28 . no mas Ve. sin patria ni amor. sepulcros. viajero. Deja a otros que canten amores. Busca ansioso doquiera la dicha Y la dicha se aleja fugaz: Vana sombra que burla su anhelo! … Por ella el viajero se lanza a la mar! Impelido por mano invisible Vagara confin en confin. no vuelvas el rostro. tras tanto penar ! Y le envidian al triste viajero Cuando cruza la tierra veloz … Ay! no saben que dentro del alma Existe un vacio de falta el amor! Volvera el peregrino a su patria Y a sus lares tal vez volvera. Ve. Extrangero en tu propio pais.Spanish (Original) Canto Del Viajero Hoja seca que cuela indecisa Y arrebata violente turbion. Los recuedos le haran compania De seres queridos. Ve. De su patria y del mundo olvidado … Descanse tranquilo. de un dia feliz. Que el mundo se burla de ajeno dolor. sin alma. dulce asilo de paz.

Mahanga’y hintin kong kumati ang tubig! RING OF LOVE Too bad. sayang na pag-ibig.SINGSING NG PAG-IBIG Ah! Sayang na sayang. ah me! Too bad my ring fell into the sea. I'd rather wait till the sea ebbs away! 29 . Kung ikaw rin lamang ang makasasagip. too bad for my love. If no one but you could get it for me. Sayang na singsing kong nahulog sa tubig.

999080.3 8./ 944-..0--8.39:-   #  '  %44-....33.9:- :3.73.                  .8.32.8.5.5  .907./14724.8. 134430-:94:.0 .8383433. -  $.33.33.$$!   $. 39343:2..9.20 %44-.3..3.4:/09914720   /7.:48../273103949080.2.