You are on page 1of 6

ANG KWINTAS Guy de Maupassant Isa si Matilde sa mga babaing biniyayaan ng pambihirang kariktan na sa minsang pagkakamali ng tadhana ay isinilang

sa isang abang pamilya. Wala siyang ibang kayamanan, at walang inaasahan. Wala ring paraan upang makilala siya, maunawaan, mahalin at pakasalan ng kahit na siong mayaman at kilalang tao. Itoy taliwas sa pangarap niya at hinahangad sa kanyang buhay… at pinayagan niya ang sariling mapakasal sa isang karaniwang empleyado lamang ng isang Instruksyong Pampubliko. Simple lamang ang kanyang pananamit dahil mairap lamang sila at itoy labis niyang ikinalulungkot pagkat dama niyang lalo siyang bumababa sa dapat niyang kalagyan. Nagdurusa siya nang walang katapusan pagkat nadaraama niyang ang katulad niya ay nababaagay lamang sa luho at karangyaan. Nagdurusa rin siya sa kaliitan ng kanilang tahanan, sa sira-sirang dinding, sa lumang upuan at sa kupas na kurtina. Lahat ng itoy nagpapahirap at nagpapapangit san g kanyang kalooban. Ang tanawin ng isang maliit na nakapagpatindi sa kanyang pagsisisi dahil sa mga pangarap na hindi nagkaroon ng kaganapan. Kapagdakay sumagi sa kanyang isipan ang larawan ng karangyaan. Isang silid na napapalamutian ng mamahaling kagamitan na tinatanuran ng dalawang naka unipormeng lalaki, isang marangyang silid na sadya lamang para sa malalapit na kaibigan na nabibilag sa mataas na lipunan, at mga tanyag at makikisig na mga binata na ninanais makamit ng mga kababaihan ang tanging makakadaupagpalaad niya. Sa oras ng hapunan, habang inaalis ng kanyang asawa ang takip ng ulam nila at pagdakay sinabi nitong wala nang sasarap sa pagkain nilang iyon, ang isipan naman ni Matilde ay lumilipad , nagiisip na naman na nasa harapan siya ng mga

Pagdaka’y tumigil ang lalaki sa pagsasalita sapagkat niyang umiiyak ang kanyang asawa. walang alahas. Kung bakit naman iyon pa ang pinakamimithi niya sa kanyang buhay. at habang siyay kumakain ay humuhuni naman ang magigiting na binata. Matilde. Sumagot si Matilde. bigla na lamang nitong itinapon ang imbitasyon sa lamesa. “Anon’g nangyayari sa iyo?” tanong ng asawa ka Matilde. walang lahat. isang dating kamag-aral sa kumbento. Binasa iyon ni Matilde at nakasaad doon na silang mag-asaway iniimbitahan na dumalo sa Ministre na pinaglilingkuan ng lalaki. akala koy matutuwa ka. Magkano ang magagastos mo sa damit na iyong isusuot sa okasyon?” . Wala siyang magagandang damit. Isang gabi. wala akong damit kaya hindi ako makadalo sa pagtitipong iyon. inis na itinanong sa asawa kung anong gagawin niya roon. “ ngunit mahal” sabi ng kabiyak.masasarap na pagkain na nakalagay sa mga mamahaling kasangkapan. “Halika. Kaya lang. Nagiisip ang asawaa at sinabing iyong damit na isinuot niya nang manood sila sa teatro ay maganda at puwedeng iyon ang isuot niya. piling-pili lamang ang panauhin at hindi lahat ng empleyado ay binigyan ng imbitasyon. Pagkatapos. Nagkandahirap ako upang makakuha ng niyan. Mayroon siyang kaibigan. kaiingitan. Lahat lamang ng mga opisyal ang pupunta” Tiningnan ni matilde nang may pagkakainis ang asawa at pagkatapos ay tinanong ito kung ano ang isusuot niya sa paftitipong iyon. Lahat ay gustong pumunta. Ninanais niya na siyay kagiliwan. May dalai tong sobre at itoy masayang iniabot sa kanya. mayaman iyon subalit ayaw na niya itong Makita sapagkat nagdusa na siya nang labis nang ito ay bumalik. at sambahin. Mabuti pa’y ibigay mo na lang ang imbitasyon sa iba mong kasamahan na may mga asawang maraming kagamitan sa sarili. Hindi ka pa lumalabas at itoy bihirang pagkakataon. Ngunit taliwas sa inaasahan ng asawa na magiging Masaya ang babae. “Wala.” Napayuko ang lalaki pagkatapos ay sinabi ang ganito sa asawa. habulin. masayang dumating ang kabiyak ni Matilde na si Loisel.

“Naiinis ako sapagkat wala man lang ako kahit isang alahas. bibigyan kita ng halagang kailangan mo.” “Pwede ka naming maglagay ng sariwang bulaklak. “Oo nga. walang mamahaling bato. wala kahit isa. hindi mapalagay. si Matilde ay tila malungkot.muli ng kanyang asawa. Forestier ang isang malaking kahon na . ang apat na raang francs ay husto na.” Nang sumunod na araw.Nag-isip si Matilde at kinalkula ang magagastos niya na hindi maaaring tanggihan ng kanyang asawa.” Sumigaw ang asawa. pumunta siya sa kaniyang kaibigan at sinabi ang kanyang malungkot na kalagayan.” sabi ng kabiyak ni Matilde.” Ano na naman ba ang problema? Napapansin ko na kakaiba ang ikinikilos mo nitong mga huling araw. Handa na ang kanyang damit. Sa kaunting halaga ay pwede kang makabili ng tatlong magagandang rosas. Namutla nang bahagya ang lalaki pagkat ang naturang halaga ay gagamitin sana nito sa pagbili ng baril na magagamit nito sa pamamaril kasama ang ilan niyang kaibigan pagdating ng tag-init. Kinuha ni Gng. “Hindi ko alam ang eksaktong halaga subalit. Habang papalapit ang pagtitipon. Isang gabi ay kinausap siyang . Hindi ko naisip iyon. “Sige. Siguruhin mo lang na makabibili ka ng magandang damit.” Pagkatapos ay napaiyak si Matilde. “Napakatanga mo naman! Hanapin mo ang kaibigan mong si Gng. at nag-alala. Forestier at hilingin mong pahiramin ka ng ilang alahas. Mabuti pa huwag na lang akong pumunta roon.” Ngunit hindi kumbinsido si Matilde sa ideya ng asawa.” At siya’y sinagot ng babae. wala nang hihigit pang kahihiyan sa magmukha kang kawawa at mahirap sa harap ng mga babaing mayayaman.” sabi ni Matilde. “Hindi.

elegante. nagsayaw. Mayamaya . Pagkatapos. Tinanong niya ang kaibigan “ pwede ko. may nakita silang sasakyan na nararapaat lamang sa mga mahihirap. ngunit tinanggihan nito ito sapagkat alangan ito sa kanyang mamahaling damit. Ipinakita ng babae ang iba pang alahas at natuklasan ni Matilde ang pagkaganda. Nangangatal ang kanyang mga kamay nang kunin ito. tinanong niya ang kaharap kung mayroon pang ibang alahas ito. Subalit laking gulat niya sapagkat wala ang kwintas sa kanyaang leeg. Binalabalan si Matilde ng asawa. mga hiyas at baton a kapuri-puri ang pagkakagawa. Naroon ang matinding pagnanais. Nilunod niya ang sarili sa kaligayahan . . Nagalaala siya na baka Makita ng ibang babae na may mamahaling balabal. bang ipahiram sa akin ito.gandang kuwintas na diamante at iyon ay nagpabilis ng tibok ng kaniyang puso. Nagtagumpay si Matilde. at pansamantalang kinalimutan ang anumang suliranin na bumaabalot sa kanyang katauhan. Dumating ang araw ng pagtitipon. kagalang-galang. pagkatapos ay umalis na dala ang alahas. parating naka-ngiti at tuwang-tuwa. Lahat ng lalaki ay nakatingin sa kanya at bawat isa ay nagnanaisna makilala siya at kahit na ang pinakamataas pang opisyal ay gusto siyang makasayaw. Ipinakita sa kaniya ang mga mamahaling alahas. Muli ay humarap siya sa salamin upang masdang muli ang kagandahang hinangaan ng marami. Umalis si Matilde nang alas-kwartonnang umaga sa kasayahang iyon. Hindi sila nakakita ng masasakyan. Matilde tapos na ang isang magandang pangarap sapagkat balik na naman siya sa dati. Nakarating sila sa kanilang tahanan at para kay. ito lang?” “oo. bakit hindi?” Niyakap niya ang kaibigan at hinalikan . nakipag inuman. Pinakamaganda siya. Isinuot iyon sa kanyang leeg at hindi makapaniwala si Matilde na nakikitang anyo sa salamin. isang mumurahing balabal. Isinuot niya ang mga iyon subalit parang hindi pa rin siya kuntento. Umalis si Matilde at hinabol siya ng asawa.naglalaman ng mga mamahaling alahas at sinabi kay Matilde na pumili na siya. Ang kanyang asawa ay naka tulog na kasama ang iba pang lalaki na ang mga asawa ay nagsisipagdiwang pa.

Tumayo ang asawa “ano? Paano? Imposible!” pagkatapos ay nagsimula silang maghanap. “ naiwala ko ang kuwintas”.” Nagkatinginan ang mag asawa. Si Loisel ay may labing walong libong francs na minana sa kanyang ama at ang ibay hihiramin na lamang nila. sa bulsa ng kanyaang damit . “ kung nawala mo iyon sa kalsada. maririnig natin ang tunog noon nang malaglag. Pupuntahan niyang lahat ang lugar na pinanggalingan nila at haahanapin ang kuwintas. Pumunta siya sa himpilan ng pulisya. Nagpunta sila sa ibat-ibang tindahan ng alahas at naghanap ng katulad na katulad ng nawalang kuwintas. Ngunit hindi niya natagpuan ang kuwintas. Maari. at hindi mo rin napansin iyon ?”. e.” sigurado ka ban a nang umalis tayo ay suot mo pa ang kuwintas ?” “oo. Napagkasunduan nilang kailangang palitan ang nawalang alahas. hindi nila iyon nakita. sa mga palimbagan ng dyaryo upang mag-alok ng gantimpala sa sinumang makakakuha nito. “ hindi. Pagkaraan ng isang linggo ay nawalan na sila ng pag-asa at si Loisel ay tila tumanda ng limang taon dahil sa laki ng problema. Litong lito pagkuway nagbihis muli si Loisel. naramdaman ko pang suot ko iyon habang nasa kasayahan”. Sinabi nit okay Matilde na sulatan ang kaibigan upang sabihin na may nasira sa kuwintas kung kayat hindi pa maisasauli.Nilapitan siya ng kanyang asawa at tinanong kung ano ang nangyari sa kanya. kung saan-saan . May natagpuan naman sila at itoy nagkakahalaga ng apatnapung libong francs ngunit makukuha nila ng tatlumput anim na libong francs. Naiwan mo iyon sa taksi. Lahat na lamang ng mauutangan ay nilapitan ni . “ hindi. Nakuha mo ba ang numero ng taksi?”. Bumalik ang aswa ni Matilde nang ikapito ng gabi. Tinanong siya nang lalaki. Subalit bigo pa ring umuwi ag lalaki.” “ oo nga siguro.

Ganito ng ganito ang kanilang naging pamumuhay. Forestier. .Loisel maging itoy mga ususerong nagpapatubo sa masyadong malaking inters. Pagkatapos ng sampung taon. Hindi nila sinabi ang mga pangyayari sapagkat nangangambang baka sila mapagbintangang magananakaw. Nagliligpit siya ng mga plato. mabayaran lamang ang kuwintas. naglalaba umiigib ng tubig at namamalengke. Bawat buwan. Ngayon naranasan ni Matilde ang mabibigat na mga gawaing bahay tulad ng pangangalaga ng kusina. Tumanda ang anyo ni Matilde. nabayaran nilang lahat ang kanilang mga pagkakautang pati na ang mga ipinataw na interes dito. kailangan nilang magbayad ng iba nilang utang. Matapos makaipon ng malaking halaga ay binayaran nila ang kuwintas at isinauli kay Gng. Upang makabaayad sa pagkakautang. pinaalis nila ang mga katulong at lumipat ng tirahan. Ang aswa naman ni Matilde ay dobleng sipag din sa trabaho ang ginawa.