Αρ.

Φύλλου 15
URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ

Φωτογραφία: Κάτια Ρίσκα

Διανέμεται Δωρεάν

Εξώφυλλο

13. 2 χρόνια ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ, η εκδήλωση μας

2. Σημείωμα έκδοσης - Μαύρο πρόβατο

14. Στην πλατεία Ταχρίρ - Στης ζωής μας το κρυφτό

3. Υπάρχουν ερωτηματικά Υπάρχουν απαντησεις?

15. Οι δύσκολες στιγμές μιας ΜΚΟ

4. Για τα στημένα ... του ελληνικού ποδοσφαίρου

16. Δημόσιοι υπάλληλοι: Ιδού οι ένοχοι

5. Φθινοπώριασε και μελαγχολώ

17. Ενθουσιαζόμαστε με τον έρωτα?...

6. Ο φόβος - Θέματα ειδικής αγωγής

18. Αποποινικοποίηση της χρήσης ουσιών

7. Σελίδα Αναγνωστών

19. Δρομολόγια

8. Το λακωνίζειν - Λέξεις και φράσεις

20. Καππαδοκία

9. Πεινας? Φάε τον πασόκο της γειτονιάς

21. Καππαδοκία

10. Μήπως κάτι γίνεται?

22. Διαδρομές - Από την Αθήνα του 2011

11. Καλό καυτό χειμώνα

23. Διαδρομές - Από την Αθήνα του 2011

12. 2 χρόνια ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ, η εκδήλωση μας

24. Καλλιτέχνες του Βύρωνα

Αρ. Φύλλου 15

2

Φθινόπωρο κοινωνικής
ασφυξίας
Βία καλυμμένη στα «χρυσόχαρτα»
του μνημονίου
Αυταρχισμός, ανέχεια, ανασφάλεια,
ανεργία
Έργα και ημέρες μιας ανάπηρης
δημοκρατίας
Τα απότοκα μιας ανελέητης κηδεμονίας
Ας γίνει αυτό ο μήνας, μήνας του τρύγου για τα
σταφύλια της οργής
Καιρό τώρα μας έχουν κηρύξει τον πόλεμο
Ας σηκώσουμε το γάντι για να φτιάξουμε το μέλλον που
μας αξίζει
Ας ξεχειλίσουν πια ορμητικά τα ποτάμια της αντίστασης με σημαία την αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και την ελευθερία
Κι εμείς ξανά στα «θρανία» για να διδαχθούμε από την αρχή την αλφαβήτα της αλληλεγγύης και της συμμετοχής,
Για να βρούμε ξανά την πορεία από το εγώ στο εμείς,
γιατί μάθαμε, χρόνια, στην αναπηρία μιας ατομικής διαδρομής
… «Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί»
Υ.Γ. Οι «Διαδρομές» σε πείσμα των καιρών συνεχίζουν την προσπάθειά τους , με αλλαγές, νέες συμμετοχές, με το χρόνο να γιατρεύει
«πληγές», με ψυχή και διάθεση για να δημιουργήσουμε κάτι νέο, για να αλλάξουμε πολλά

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ
ίσως αυτός ο μήνας να είναι ο τελευταίος της απασχόλησης μου με το ισχύον
καθεστώς.
Δυστυχώς με τα ισχύοντα του ασφαλιστικού νόμου θα μπορώ!!! –εκτός αν αλλάξει προς το χειρότερο, πράγμα πολύ πιθανό- στα 58 μου χρόνια ίσως (τώρα είμαι 55) να εξαγοράσω αδρά κάποια ένσημα που μου λείπουν!!! για να πάρω!!!...
την όποια σύνταξη έχει ξεμείνει μέχρι τότε από την διαρκή λαίλαπα.
Δεν έχω απασχολήσει ποτέ το σύλλογο με έκφραση γνώμης ή παράθεση απόψεων - αν και θα μπορούσα να το κάνω πολλές φορές - κυρίως γιατί αισθάνομαι
βαθειά απογοητευμένος από τις μέχρι τώρα ανούσιες και άχρηστες αντιπαραθέσεις, μέσα στο Σύλλογο μας.
Επειδή όμως η εφεύρεση της εργασιακής εφεδρείας είναι ο προθάλαμος των
απολύσεων και επίσης επειδή το …σώσιμο της πατρίδας θα απαιτήσει και άλλες ανθρωποθυσίες τώρα είναι η σειρά όσων είναι κοντά στη σύνταξη ή έχουν
φθάσει σε συντάξιμη ηλικία και έχουν χαμηλά τυπικά προσόντα ή των εργαζομένων γενικών διοικητικών καθηκόντων, αύριο η σειρά όλων των αορίστου χρόνου
μεθαύριο η σειρά των μονίμων του δημοσίου που θα γίνουν κρατικοί υπάλληλοι
και φυσικά το βαρέλι δεν έχει πάτο και εξίσου…φυσικά η πατρίδα δεν πρόκειται
να σωθεί!!!!!
Όταν πρωτοεμφανίστηκε ετούτη εδώ η στήλη στις διαδρομές σας είχα υποσχεθεί πως θα παρουσιάζω κάποιον/α που διακρίνεται, ξεχωρίζει, μοιάζει να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα με την ζωή ή το έργο ή την στάση του. Η πρόθεση μου
ήταν να είναι χαρούμενο να αποκαλύπτει τέλος πάντων την φωτεινή πλευρά της
ζωής. Κοιτώντας πίσω τα τεύχη μας διαπιστώνω ότι έχω πήξει την στήλη με αντιήρωες θύματα μιας απίστευτης επιθετικότητας της σκοτεινής μας εποχής και της
απίθανης κρατικής καταστολής που βιώνουμε. Μιας και δημοκρατία και ΔΝΤ
δεν πάνε μαζί. Το σημερινό μου πρόβατο λοιπόν μοιάζει σαν να είναι απλώς το
πρώτο του κοπαδιού και γίνεται μαύρο γιατί η εξουσία το δείχνει με το δάχτυλο.
Ο Β.Ε στέλνει επιστολή λοιπόν στους συναδέλφους του:
«Είμαι ένας από αυτούς που εν δυνάμει θεωρούμαστε εργασιακά έφεδροι της
πρώτης φάσης δεδομένου ότι έχω ήδη θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα και

Χρησιμοποιώ λοιπόν τη συγκεκριμένη μορφή επικοινωνίας για να κάνω έκκληση
σε όλους να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να λειτουργήσουμε επιτέλους
συντεταγμένα, ενωτικά και μεθοδικά, για μια αντίδραση συνολική, δυναμική και
σαν μια γροθιά από όλους μας». Το συνυπογράφω και θυμίζω τα λόγια του
Μπρεχτ
«Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν
Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν
τσιγγάνος. Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν
στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου»

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

3

...στην Κοινωνία

Καλοκαίρι του ’11. Αύγουστος, κάπου στις Κυκλάδες. Καύσωνες και μελτέμια. Πολύ και ωραίο το
γαλάζιο του Αιγαίου, αλλά υπάρχουν και οι ειδήσεις. Κάποιοι κατεβάζουν ρολά, αγανακτισμένοι
από τις πολιτικές και τους πολιτικούς, νομίζοντας
ότι προστατεύουν την ψυχική τους υγεία. Δύσκολη
η ανεμελιά στις μέρες μας, μπορεί να μεταλλαχθεί
σε γραφική αφέλεια. Μέσα στον Αύγουστο νέο οικονομικό τσουνάμι. Δεν πρόλαβαν να χαρούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες για τις αποφάσεις της 21 Απριλίου
που «έσωσαν» την Ελλάδα και στο χορό μπήκαν
τα βαριά χαρτιά της Ευρωζώνης (Ιταλία- Ισπανία)
και ακολουθούν και άλλες. Σε κάθε φάση αυτής της
βαθιάς κρίσης του συστήματος όλοι οι εκπρόσωποι
του, οικονομικοί και πολιτικοί συμφωνούν και πιέζουν στην κατεύθυνση: «πάρτε μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας, ακολουθήστε το δρόμο
που χάραξε η Ελλάδα». Να γίνουν όλοι Έλληνες σε
μισθούς, συντάξεις, εργασία, έτσι για να μην αισθανόμαστε μόνοι μας.
Επειδή όμως ήρθε ο Σεπτέμβρης και το «παιχνίδι»
με τις ζωές μας θα χοντρύνει πολύ, πρέπει γρήγορα
να απαντηθούν τα ερωτηματικά.
Όλη η προηγούμενη χρονιά έδειξε ότι παρά τις μεγάλες δυσκολίες, - απαξίωση συνδικαλισμού – φόβος
– αποπροσανατολισμός – κοινωνικοί αυτοματισμοί
– άγρια καταστολή, οι εργαζόμενοι βγήκαν στους

δρόμους και τις πλατείες και το πάλεψαν. Τώρα η
κυβέρνηση, στην Ελλάδα και όχι μόνο, παίρνοντας
και νέα πιο σκληρά μέτρα ετοιμάζει από τη μία πιο
άγρια καταστολή και από την άλλη τις πολιτικές εφεδρείες του συστήματος για μεγαλύτερη συναίνεση
στην κορυφή μήπως και εκτονώσει τις λαϊκές αντιδράσεις.
Τώρα η ευρύτερη αριστερά πρέπει να δώσει απαντήσεις, για ν’ αποκτήσουν άλλο περιεχόμενο και
δυναμική οι αγώνες, για να υπάρξει η δυνατότητα
εναλλακτικής προοδευτικής δημοκρατικής λύσης σε
όφελος του λαού.
- Πόσο σωστή, αξιόπιστη και φιλολαϊκή
μπορεί να είναι η γραμμή και η τακτική της
μεγαλύτερης δύναμης στο χώρο της αριστεράς που από τη μία καλεί σε αγώνες
μόνο μέσα από το ΠΑΜΕ και από την άλλη
κατηγορεί όλες τις άλλες αριστερές δυνάμεις ότι κινούνται στα πλαίσια του συστήματος στο όνομα της γνήσιας ταξικότητας
και της μοναδικής αλήθειας;
- Τι σημαίνει η άποψη της κ. Παπαρήγα ότι
με αυτούς τους αγώνες θα προκαλέσουμε
ρήγματα στο σύστημα μέχρι την τελική
ανατροπή για τη λαϊκή εξουσία;
- Όταν θα γίνονται τα ρήγματα ποια κυβέρνηση από την πλευρά των εργαζομένων θα
τα ανοίξει για να φανεί ο άλλος δρόμος;
- Όταν δεν κάνεις συμμαχίες – κοινωνικές
και πολιτικές – μήπως αυτά τα ρήγματα θα
στα τσιμεντάρει η εξουσία με τους μηχανισμούς της κι εσύ θα μείνεις πάλι στην απ’
έξω, με το όνειρο τσακισμένο;
- Μπορεί να απαντηθεί με ένα καθαρό τρόπο αν οι δομές της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης
μπορούν να μετασχηματιστούν από μέσα,
με αλλαγές των συσχετισμών των επί μέρους κυβερνήσεων, σε Ευρώπη των λαών
και των εργαζομένων ή χρειάζεται ριζική
αλλαγή, ανατροπή και διάλυση αυτού του
αντιδραστικού οικοδομήματος των πολυεθνικών και των τραπεζιτών;
- Αν χρειάζεται ανατροπή-διάλυση, αυτή
θα γίνει με τη συνολική ωρίμανση των συσχετισμών σ’ όλες τις χώρες της Ε.Ε. ή θα
προκύψει μέσα από το σπάσιμο της αλυσίδας σε επί μέρους χώρες και τις τεκτονικές
αλλαγές που θα ακολουθήσουν (ντόμινο);
- Όταν βάζεις προαπαιτούμενο και άμεσο
στόχο πάλης την έξοδο από το ευρώ και
την Ε.Ε. χωρίς να έχεις τώρα στοιχειώδεις συσχετισμούς σε καμία χώρα, πόσο
βοηθάς τη δημιουργία πολιτικοκοινωνικών

συμμαχιών (μετώπου δυνάμεων), τη στιγμή μάλιστα που τμήματα του υπερεθνικού
κεφαλαίου εργάζονται για τη διαφοροποίηση της Ευρωζώνης σε ζώνες με διαφορετικό νόμισμα;
- Βοηθάς στη δημιουργία πολιτικών και
κοινωνικών συγκλίσεων όταν κινείσαι με
απολυτότητες για το χρέος, γνωρίζοντας
ότι η αντιμετώπιση του είναι κύρια ζήτημα
εσωτερικών και διεθνών συσχετισμών, και
μελλοντικά ως κυβέρνηση θα αναγκαστείς
να το αντιμετωπίσεις με ιδιαίτερη προσοχή γιατί η απόλυτη διαγραφή του μπορεί
να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα σε
μεγάλα τμήματα των εργαζομένων (ασφαλιστικά ταμεία);
- Και σε τελική ανάλυση θέλεις πλαίσιο στόχων τώρα που θα εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη συσπείρωση κοινωνικών και πολιτικών
δυνάμεων για άλλη πορεία της χώρας και
ταυτόχρονα η εφαρμογή του να ανοίγει το
δρόμο των ρήξεων και των ανατροπών; Ή
βάζοντας από τώρα τους τελικούς στόχους
για τον κοινωνικό μετασχηματισμό (σοσιαλισμό) εξασφαλίζεις ισχυρό αριστερό
προφίλ στον ανταγωνισμό των ηγεσιών
συσπειρώνοντας τα μέλη σου ενώ η ιστορία περνάει από δίπλα σου;
Γενικά, τώρα και πιο απλά, αν ως κυβέρνηση πεις
στους δανειστές σου ότι άμεσα δεν μπορώ να πληρώσω αν α) δεν ελέγξω το πώς δημιουργήθηκε (επιτροπή λογιστικού ελέγχου), β) ποιο είναι το απεχθές
κομμάτι του που δεν αναγνωρίζεται, γ) δεν αρχίσουν
διαπραγματεύσεις πότε και πώς θα πληρωθεί το
υπόλοιπο και το κυριότερο ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
Τι νομίζετε ότι θα απαντήσουν οι δανειστές, Το ΔΝΤ,
Η Ε.Ε.;
Μήπως τότε αρχίζει η φάση των ανατροπών, των
ρήξεων και η άλλη πορεία για τη χώρα;
Αυτά είναι ορισμένα κύρια ερωτήματα που καλούνται οι ηγεσίες των αριστερών δυνάμεων όχι να
απαντήσουν θεωρητικά αλλά να τα αντιμετωπίσουν
με υπερβάσεις, συγκλίσεις, συνθέσεις, πρακτικά και
άμεσα.
Οι πλατείες, οι δρόμοι της Αθήνας και των ευρωπαϊκών πόλεων θ’ αφουγκραστούν τις απαντήσεις.
Η ιστορία δεν περιμένει, αν το μέλλον δεν πάρει
χρώμα, το μαύρο μας περιμένει στη γωνία.
Βασίλης Τζαφάς

Αρ. Φύλλου 15

4

...στην Κοινωνία

ΓΙΑ ΤΑ ΣΤΗΜΕΝΑ ή ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ
ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ
Κάθε πρωινό Δευτέρας στις δουλειές τους, οι άντρες
κυρίως συζητάνε την αθλητική κίνηση του Σαββατοκύριακου. Για δεκαετίες το κύριο θέμα συζήτησης
είναι τα λάθη εσκεμμένα ή μη των διαιτητών και όχι
τόσο η απόδοση των ομάδων και το θέαμα που προσφέρουν. Είναι βαθιά χαραγμένο στο μυαλό των
Ελλήνων φιλάθλων, εδώ και χρόνια και όχι τώρα
τελευταία, ότι ειδικά το πρωτάθλημα του ποδοσφαίρου, δεν είναι καθαρό. Ότι ευνοούνται μονίμως οι
μεγάλες ομάδες
και οι δορυφόροι τους, όπως
επίσης για χάρη
του στοιχήματος
(παλιά μόνο του
ΠΡΟΠΟ) ορισμένα παιχνίδια
ήταν στημένα.
Ποιος δεν ξέρει
τον κλασικό διάλογο 2 παικτών
του στοιχήματος. «Λες να το
δώσει ο Α στον
Β το παιχνίδι;»
«Ναι θα το δώσει γιατί θέλει να
ρίξει τον Γ, που
πριν 5 χρόνια!!!
τον κέρδισε και
τον έριξε κατηγορία». Και διάφορα άλλα που
μπορεί να είναι
για γέλια, αλλά
έχουν μια βάση.
Γιατί στημένα
υπήρχαν πάντα,
ώστε να δίνουν
«τροφή» για πονηρές σκέψεις
και υποψίες για τα πάντα. Η περίπτωση του ανθρώπινου λάθους δεν υπήρχε με τίποτα. Τα χρόνια πέρασαν και όπως όλοι γνωρίζουμε, στον αθλητισμό
το στοίχημα πήρε τεράστιες διαστάσεις. Ιδιαίτερα το
διαδίκτυο και η τεχνολογική εξέλιξη, δημιούργησε
ένα γιγάντιο κύκλωμα στοιχηματισμού, σε ολόκληρο τον κόσμο. Σου αρκεί σήμερα ένας υπολογιστής
και μπορείς από το σπίτι σου, να ποντάρεις σε
παιχνίδι π.χ. μπάσκετ στην Αμερική. Και τα ποσά,
μιας και μιλάμε για όλο τον κόσμο είναι τεράστια,
έως ασύλληπτα. Και ο τρόπος για να διερευνηθούν
πολύ δύσκολος. Η φοροδιαφυγή στο μεγαλείο της.
Και όπου υπάρχει πολύ χρήμα, αυτονόητο είναι να
εμπλακούν και οι «επιτήδειοι». Ειδικά στο ποδόσφαιρο που είναι το πιο λαοφιλές άθλημα, το «στήσιμο» δίνει και παίρνει. Ας μην ξεχνάμε ότι και στην
Αγγλία και στην Ιταλία και πρόσφατα σε Κύπρο και
Τουρκία και αλλού, έχουν βρεθεί αποδείξεις στημένων παιχνιδιών, ομάδες πέσανε κατηγορία, ενώ
κάποιοι πήγαν φυλακή. Δεν είναι δηλαδή μόνο ελληνικό φαινόμενο. Απλά στην Ελλάδα που κανείς δεν
έχει πολιτική βούληση για τίποτα, ο κρατικοδίαιτος

βασικά αθλητισμός ζει και βασιλεύει και διοικείται
ακόμα και από άτομα του υπόκοσμου, που κάνουν
ότι θέλουν. Κανείς ποτέ δεν τόλμησε να θίξει παράγοντες που διακινούν «μαύρο» χρήμα, που γίνονται
λαοπρόβλητοι για να εξυπηρετήσουν επαγγελματικούς σκοπούς, που καλλιεργούν το οπαδικό πνεύμα
και δημιουργούν στρατιές οπαδών για επιδρομές
καταστροφών και θανάτου. Και τώρα τι έγινε. Επειδή κανείς από τους Έλληνες παράγοντες δεν είχε το

θάρρος να πάρει την πρωτοβουλία για το αυτονόητο, επιστρατεύτηκε η ευρωπαϊκή ομοσπονδία και η
έρευνες που κάνει για ύποπτα παιχνίδια, για να μας
αναγκάσει να ασχοληθούμε με το θέμα. Βρήκε και η
πολιτεία την ευκαιρία, λόγω της κρίσης, να επέμβει
για να σταματήσει να επιχορηγεί τις ομάδες, που
ανέχονται αυτήν την κατάσταση. Και μέσα από παρακολουθήσεις τηλεφώνων που οι διάλογοι που δημοσιοποιήθηκαν είχαν και την πλάκα τους, να ξεκινήσει η σύλληψη κάποιων, που ο κόσμος όλος ήξερε
ότι επρόκειτο για «λαμόγια» και υπόκοσμος, αλλά
έπρεπε να βρούμε και αποδείξεις. Να τους φορέσουμε και χειροπέδες, για να τους διαπομπεύσουμε
στην κοινή γνώμη. Είναι διάχυτη η αμφιβολία όλων
των φιλάθλων και γενικότερα του κόσμου, αν τελικά
θα γίνει κάτι. Γιατί είναι τόσο διαβρωμένο βαθιά το
σύστημα και μεγάλα τα συμφέροντα, που σε συνδυασμό με την οπαδική νοοτροπία, είναι δύσκολο
να πιστέψει κανείς ότι αυτή η διαδικασία θα φτάσει
μέχρι το τέλος. Και για να μην το ξεχάσουμε και δεν
είναι άσχετο, αθωώθηκαν αυτήν την περίοδο από το
εφετείο οι Κεντέρης-Θάνου και κάποιοι γιατροί του

ΚΑΤ για την ιστορία με το «στημένο» τροχαίο την
παραμονή των Ολυμπιακών αγώνων, λόγω αμφιβολιών. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πλέον για γέλια.
Το πρωτάθλημα άρχισε με λειψές τις αγωνιστικές
και χωρίς να ξέρουμε ποιες ομάδες θα συμμετέχουν.
Οι μηνύσεις στα δικαστήρια δίνουν και παίρνουν.
Κάποιοι απίθανοι «παράγοντες» βγαίνουν και κάνουν δηλώσεις και γίνονται πρώτη είδηση. Μαζί με
τα συλλαλητήρια που έγιναν στην Δ.Ε.Θ. από τους
εργαζόμενους ενάντια στο μνημόνιο
και την άθλια οικονομική κατάσταση
που έχει βρεθεί
η χώρα και αυτό
των φιλάθλων του
Ηρακλή για να μην
πέσει η ομάδα τους
που παρανόμησε.
Το τραγικό είναι ότι
αν σκεφτούμε με
επιχειρηματικούς
όρους και θεωρήσουμε ότι ο αθλητισμός άρα και το
ποδόσφαιρο έχει
βαπτισθεί
προϊόν, για μια μερίδα
ανθρώπων
που
ασχολούνται επαγγελματικά με αυτό,
η κατάσταση αυτή
τους κάνει ζημιά,
αλλά δεν κάνουν
τίποτα. Το περιβόητο αυτό «προϊόν»,
έχει δεχθεί απανωτά κτυπήματα, που
πλέον λίγοι πάνε
στο γήπεδο, όλο
και λιγότεροι βλέπουν τηλεόραση και ελάχιστοι άνθρωποι ασχολούνται. Αυτό που κάνει ορισμένους ανεγκέφαλους να
ασχολούνται ακόμη, είναι οι αηδίες και οι ψευτιές
που γράφει κυρίως ο οπαδικός τύπος, για να κρατάει το ενδιαφέρον του κόσμου. Είναι χαρακτηριστικό,
ότι από τις πολλές – για το επίπεδο της χώρας μας
- αθλητικές εφημερίδες, οι περισσότερες δεν διακινούν πάνω από 2.000 – 3.000 φύλλα(Λιγότερα και
από τις Διαδρομές!!!). Έχουν όμως την δυνατότητα
να φανατίζουν και να σπρώχνουν κυρίως νέους
ανθρώπους στο γήπεδο, όχι για να δούνε την αγαπημένη τους ομάδα, αλλά να εκτονωθούν με οποιαδήποτε τρόπο. Και εμείς οι υπόλοιποι μπορεί να
βλέπουμε κάποιο αγώνα στην τηλεόραση, έτσι για
να βρεθούμε, να πιούμε καμιά μπύρα και να γελάσουμε με την κατάντια μας.

Δημήτρης Κόκκαλης

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

5

...στην Κοινωνία

Όταν
πέρυσι,
ακούσαμε
τους ορους
του Μνημονίου,
σαστίσαμε, φωνάξαμε, διαμαρτυρηθήκαμε, αλλά υποκύψαμε στις περικοπές,
ελπίζοντας ότι κάτι θετικό
θα βγει για τη χώρα.
Φέτος, ένα χρόνο μετά, μας λένε ότι
ήταν λάθος οι υπολογισμοί και πρέπει
, εκτός από τα νέα οικονομικά μέτρα, να
πουλήσουμε ό,τι πολύτιμο υπάρχει στη
χώρα .
Πιστεύω, ότι κανείς δεν γνωρίζει τις προθέσεις των
κυβερνόντων, πιθανόν και οι ίδιοι να βρίσκονται σε
σύγχυση.
Το σίγουρο είναι πως η αξίωση της Τρόικα «πούλα όσο
–όσο» οδηγεί σε αδιέξοδο.
Οι αντοχές όμως, της κοινωνίας έχουν από καιρό, έτσι
κι αλλιώς, εξαντληθεί.
Ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει πως η χώρα μας έχει
εκχωρήσει μέρος της εθνικής ανεξαρτησίας στην Τρόικα
περιμένοντας η χώρα να ορθοποδήσει.
Γελάει, λοιπόν, με τις «σοσιαλιστικές» κορόνες του ΠΑΣΟΚ , ιδιαίτερα τη στιγμή που αγκαλιάζουν τις «αδούλωτες» συντεχνίες.
Ο τόπος βράζει, ο κόσμος είναι σε επιφυλακή και όλοι
περιμένουμε κάτι να γίνει.
Όπως και να ‘χει, δεν μας αξίζει αυτό που ζούμε και ας
είχαμε καβαλήσει το καλάμι .
Σε οικονομικό αδιέξοδο χωρίς τέλος, χωρίς καμιά προοπτική εξόδου από την κρίση βρίσκεται και ο Δήμος μας.
Εξαφανίστηκαν οι πολιτιστικές δράσεις, που για χρόνια
γίνονταν. Δράσεις - οξυγόνο για τη ζωή της πόλης .
Έτσι θα πορευτούμε πλέον;
Θλίβομαι όταν πέφτει η νύχτα στο Βύρωνα.
Τα μαγαζιά κλείνουν, σβήνουν τα φώτα, λες και έχει
συσκότιση, ερημιά παντού, θαρρείς και περιμένουμε
εισβολή από εξωγήινους.
Είναι λίγο τρομακτικό. Νιώθω σα να εξαφανίστηκε ξαφνικά η πόλη και μείναμε λίγοι.
Κάθομαι με τους φίλους μου , τότε, στις πλατείες, θαυμάζοντας την ποικιλία των πλαστικών τεντών, τους
χώρους που δημιουργήσαμε για εγκατάσταση τραπεζοκαθισμάτων (αυτά που λέει ότι θα ξηλώσει η Δημοτική Αρχή) και βεβαίως τους χώρους για άνετο παρκάρι-

σμα.
Καθόμαστε όλοι σε
αναμμένα κάρβουνα. Κανένας
δεν έχει όρεξη για
πολλά λόγια.
Κοιτάμε τον ουρανό ψηλά,
δήθεν απορροφημένοι και σκεπτικοί.
Θέτουμε ερωτήσεις χωρίς να περιμένουμε απαντήσεις.
Άλλες φορές συναντιόμαστε με γνωστούς στο
δρόμο και κάνουμε ότι δεν γνωριζόμαστε.
Δεν ξέρω γιατί.
Στραβοί, κουφοί και αμίλητοι, σαν τα γνωστά πιθηκάκια
(των΄΄διαδρομών’’) κινούμαστε σε μια πόλη που σβήνει.
Έχουμε γίνει φερέφωνα και άβουλα πλάσματα του
βουλευτή, του Δημάρχου, του κάθε «άρχοντα» και μας
αντιμετωπίζουν σαν υποτακτικούς , έτοιμους να υπηρετήσουμε τα συμφέροντά τους.
Πλήττω αφόρητα παρακολουθώντας τις δηλώσεις πρώην Δημάρχων (κ. Ρογκάκου) να λένε κοινότυπα πράγματα άνθρωποι με πολλαπλές ευθύνες για την εικόνα
της πόλης, που άρχισαν να φτύνουν εκεί που πριν λίγο
έγλυφαν.
Καταλήγω στο ότι έχουμε να κάνουμε με σκατάδες, που
θέλουν να μας σκοτώσουν όλους και όσοι γλιτώσουν
να τους κάνουν δούλους.

Για τ ί
τόση μετριότητα ρε
παιδιά; Γιατί
κανείς δεν τολμά να πει κάτι;
Τώρα πια ξέρουμε και
ας το λάβουν υπ’ όψιν
τους όλοι αυτό.
Ότι, δυστυχώς, αυτούς έχουμε,
αλλά δε χρειάζεται και με αυτούς να
πορευτούμε.
Βασίλης Πάγκαλος

Αρ. Φύλλου 15

6

Πριν από λίγες μέρες στη συνέλευση της πολυκατοικίας που μένω, πήραν απόφαση να κλειδώνουν την
κεντρική είσοδο μετά τις 11.00 μμ
Βέβαια αυτό δεν είναι το πρώτο μέτρο που πήρανε - και
λέω πήρανε γιατί δεν συμμετείχα και διαφωνώ απόλυτα - διότι τον τελευταίο καιρό βάλαμε πόρτα ασφαλείας,
θυροτηλέφωνα με κάμερες και ταμπελίτσα που απαγορεύει την είσοδο σε παιδιά που μοιράζουν διαφημιστικά φυλλάδια.
Υποψιάζομαι ότι σύντομα θα προσλάβουμε και σεκιούριτι, να μας προσέχει.
«Για ασφάλεια κυκλωθήκαμε με τείχη - και
γίνανε τα τείχη φυλακή μας» έγραψε ο Κώστας
Ουράνης (1890-1953), ο δε καθηγητής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης, Λέστερ Θάροου
στο βιβλίο του «Tο μέλλον του καπιταλισμού» (εκδόσεις Νέα Σύνορα), γράφει σχετικά: «Στους Σκοτεινούς χρόνους, το ιδιωτικό συνέθλιψε το
δημόσιο»
Όποιος ψάξει λίγο θα δει ότι το 90% των διαρρήξεων
γίνεται μέρα, την ώρα που ο κόσμος λείπει στις δουλειές του, εμείς όμως παίρνουμε μέτρα για τη νύχτα.
Όποιος ρωτήσει ειδικούς θα μάθει ότι είναι λάθος να
κλειδώνει η κεντρική είσοδος, γιατί και επικίνδυνο σε
περίπτωση σεισμού ή πυρκαγιάς - λόγω του πανικού
που δημιουργείται - είναι και δεν εμποδίζει τους επαγγελματίες του είδους, να την παραβιάσουν.
Τι διάολο πάθαμε και γίναμε τέτοια ανθρωπάκια? Πως
καταντήσαμε πια τόσο φοβισμένοι? Είναι τυχαία η
στάση μας αυτή ή μήπως συνδέεται με τη γενικότερη
συμπεριφορά μας?
Μας κλέβουν τις ζωές, τους μισθούς, το μέλλον των παιδιών μας κι αντί να αντιδράσουμε σκύβουμε το κεφάλι
και προσευχόμαστε να μη μας πάρουν περισσότερα.
Οι ειδικοί λένε, ότι ορισμένα από τα βασικά στοιχεία
που δυσχεραίνουν την ψυχολογικά αρμονική, ομαλή
και ισορροπημένη διαβίωση μας σε ένα τόπο είναι,
η στέρηση του φυσικού περιβάλλοντος, η
μονοτονία, η ομοιομορφία, η έλλειψη ζωτικού χώρου και τα οπτικά εμπόδια, επιπλέον η
παρουσία θορύβων σε μια περιοχή κατοικίας, η απουσία κοινόχρηστων χώρων, η αρχιτεκτονική των κτιρίων είναι και ικανά να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό
την ψυχολογική κατάσταση του ατόμου (Φαρσεδάκης,
1985).
Καθώς η διαφορετικότητα παραμερίζεται και η πολυκατοικία γίνεται η κύρια μορφή κατοικίας, η μόνη επαφή
με τον εξωτερικό χώρο είναι πια μέσω των παραθύρων
και η αποξένωση των ανθρώπων μεταξύ τους, καθώς

και με το χώρο, καθίσταται
αναπόφευκτη.
Αποτέλεσμα, ο δημόσιος
χώρος υποβαθμίζεται όσο η
ιδιωτικός αναβαθμίζεται και
όσο ο ιδιωτικός χώρος αναβαθμίζεται τόσο μειώνεται η
ανάγκη για κοινωνική επαφή
(σκεφτείτε μόνο τι γνωρίζετε
για τον γείτονα, με τον οποίο
ζείτε στο ίδιο σπίτι – πολυκατοικία).
H ανωνυμία, που είναι ένα
από τα κύρια χαρακτηριστικά του αστικού τρόπου ζωής,
δημιουργεί ένα διαφορετικό
πλαίσιο κοινωνικών σχέσεων
καθώς και έναν διαφορετικό
τρόπο συμπεριφοράς από
εκείνον που θα επέτρεπε ένα πιο οικείο περιβάλλον.
Έτσι το « έξω» με το «μέσα» δεν αποτελούν μια οργανική ενότητα και φυσικά όσο αυτά τα δύο διαχωρίζονται
μεταξύ τους τόσο το «έξω» ορίζεται ως επικίνδυνο και
το «μέσα» ορίζεται ως «ασφαλές».
Βέβαια οι πόλεις είναι το αντικατόπτρισμα των ανθρωπίνων κοινωνιών και οι πολυκατοικίες αντίστοιχα το
αντικατόπτρισμα των σύγχρονων πόλεων.
Η καθημερινή δραστηριότητα του ανθρώπου γεμίζει
από αυτοπεριορισμούς και ο χώρος δεν βιώνεται μα
ούτε και οικειοποιείται από όλους τους κατά τον ίδιο
τρόπο.
Τις λύσεις στο πρόβλημα της εγκληματικότητας καθώς
και στο φόβο του εγκλήματος, δεν πρέπει να τις ζητάμε
στα αυταρχικά μοντέλα όπως αυτό της μηδενικής ανοχής, που έχει ως αποτέλεσμα να γεμίζουν υπέρμετρα
και αναίτια οι φυλακές, ούτε να ξεχνάμε πως η υπερποινικοποιήση της κοινωνικής ζωής, αντί να δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες, οδηγεί σε αδρανοποίηση της κοινωνικής ευθύνης.
Ούτε ισχύει πως αυξημένα μέτρα ασφάλειας και ειδικότερα η εξάπλωση της ιδιωτικής ασφάλειας, γεμίζοντας τη ζωή μας, τις πόλεις μας και τα σπίτια μας με
κάμερες θα βελτιώσουν την κατάσταση.
Σημαντικές επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει πως
σε όλες τις μεγαλουπόλεις, χώροι όπως οι κεντρικοί
σταθμοί του μετρό κλπ που φυλάσσονται με κάμερες
και άλλα επιτεύγματα της τεχνολογίας, για τη δήθεν
καταπολέμηση του εγκλήματος, είναι τελικά χώροι με
υψηλό δείκτη εγκληματικότητας και φυσικά όποιος δεν
ζει κλεισμένος στο διαμέρισμα του ξέρει πολύ καλά.
Είναι καιρός να κατανοήσουμε πως η λύση δεν βρίσκεται στα ΟΧΥΡΑ είτε αυτά είναι πόλεις είτε πολυκατοικίες, γιατί με αυτό τον τρόπο είναι σαν να αποδεχόμαστε το έγκλημα και αντί να βάζουμε ως στόχο την
καταπολέμηση του, απλά να προσπαθούμε να προστατευθούμε από αυτό.
Και βέβαια ο φόβος μας δεν υπάρχει μόνο απέναντι
στο έγκλημα, αλλά έχει γεμίσει τη ζωή μας με τα ΜΜΕ
που τον διαχέουν με κάθε δυνατό τρόπο, με τα ΜΑΤ
που ασκούν πρωτοφανή βία σε κάθε διεκδίκησή μας,
με την κυβέρνηση που με την απειλή της πτώχευσης
ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και μας παίρνει ότι
έχουμε και δεν έχουμε.
Και βέβαια ο ΦΟΒΟΣ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΕΡΜΑ !!!
Αλλά ας αντιδράσουμε επιτέλους. Δεν μπορεί να καταντήσαμε τόσο ανθρωπάκια
Σωτήρης Παπαμιχαήλ

Ρούλα Παναγιωτοπούλου Ξιμητήρη
Με τούτα και με κείνα είπα κι εγώ να συμμετέχω
στη συντακτική ομάδα των διαδρομών.
Έτσι λοιπόν μέσα από αυτή τη στήλη θα σας
ενημερώνω για κάποια θέματα ειδικής αγωγής,
όχι σαν ειδικός αλλά ως άνθρωπος που ζει και
ασχολείται με το θέμα.
Πριν από 20 χρόνια, νόμιζα ότι άτομα με ειδικές
ανάγκες ήταν οι ανάπηροι σε καροτσάκι και τα
παιδιά με χαμηλή νοημοσύνη, μεγαλώνοντας
όμως ένα παιδί με αυτισμό, άλλαξα γνώμη.
Αλλά ας ξεκινήσουμε με το τι ορίζεται ως αυτισμός.
Ο αυτισμός, λοιπόν είναι μία διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή.
Μέχρι σήμερα, η αιτία του αυτισμού ήταν άγνωστη και τα άτομα με αυτισμό θεωρούνταν σχιζοφρενή.
Σήμερα, το σύνδρομο περιγράφεται ως μία
εγκεφαλική δυσλειτουργία και οι ερευνητές προσπαθούν να επισημάνουν τις περιοχές του εγκεφάλου που δυσλειτουργούν και ελπίζουμε να
εντοπισθούν με την εξέλιξη της τεχνολογίας
Ακόμη και τώρα δεν υπάρχει κάποια ειδική εξέταση, για παράδειγμα εξέταση αίματος ή τομογραφία εγκεφάλου, που να μπορεί να βοηθήσει στη
διάγνωσή της.
Διάγνωση μπορεί να κάνει μόνο ένας παιδοψυχίατρος στην ηλικία των 3 ετών μέσα από την
παρατήρηση της συμπεριφοράς και τα συνηθέστερα συμπτώματα είναι:
Παθητική συμπεριφορά
Προσκόλληση σε ορισμένα αντικείμενα
(π.χ.εμμονή με τρίχες, παζλ, πόμολα πόρτας,
αυτοκίνητα κ.α.)
Μοναχικό παιχνίδι
Γέλιο και κλάμα χωρίς λόγο
Απουσία βλεματικής επαφής
Ηχολαλία (επαναλαμβάνει ήχους, λέξεις, συλλαβές.)
Έλλειψη λόγου
Διάσπαση προσοχής
Επαναληπτική στερεότυπη συμπεριφορά (π.χ.
χτύπημα ή στροφές των χεριών και των δακτύλων ή κινήσεις ολόκληρου του σώματος.)
Υπερκινητικότητα
Τα παραπάνω συμπτώματα αφορούν παιδιά
της προσχολικής ηλικίας.
Στο επόμενο τεύχος θα αναφερθούμε στα συμπτώματα στην σχολική αλλά και σε μεγαλύτερες
ηλικίες.

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

7

...των Αναγνωστών
Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ ΚΑΙ Η ΔΑΦΝΗ

OΝΕΙΡΟ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΉΤΗ MEGA
Στον A.Saint-Exupery

Ανάμεσα σε μπετόν, στόλιζαν οι φυλλωσιές τους, ιδιαίτερες και χαρακτηριστικές την ήσυχη γειτονιά μας.

Απάνω στον πλανήτη MEGA όλα ήταν
πολύ μικρά
Οι κάτοικοί του λιλιπούτειοι

Φυτεμένα με αγάπη, φαντάζομαι,
πριν από δεκαετίες , στον κήπο μιας
κλασσικής μονοκατοικίας , που κάποτε, θαρρώ, θα χαιρόταν πολύ τη μοναξιά της κοντά στο Σκοπευτήριο, σε
μια άλλη Αθήνα, όπου οι άνθρωποι
έδιναν σημασία σε αυτά τα πράγματα.

Τα σπίτια τους στενά, τα όνειρά τους μίζερα Το MAGNIτόφωνο πρότυπο μηχάνημα
Πιο μίζερα απ’ τα όνειρα ήταν το Όποιος μπορούσε να το μιμηθεί
μυαλουδάκι τους
Γινόταν αξιωματικός
Όταν ήτανε ξύπνιοι

Φύλακας του Έθνους και της Τάξης

Ευτυχισμένοι λιλιπούτειοι

Απ’ άγνοια δημιουργίας τον πόνο δεν Απάνω στον πλανήτη MEGA ζούσανε δύο
εγνώριζαν
ιστορίες
Τίποτα στον πλανήτη δε θύμιζε το μπόι Η μια μικρή τεμπέλα – όλο στην τηλεόραση
τους
Η δική τους
Μονάχα ο πλανήτης παράτερα ήταν
Η άλλη μεγαλύτερη, άξια και δουλεύτρα
ΜΕΓΑΣ
Οι λιλιπούτειοι δεν τόξεραν πως είναι Η ιστορία του πλανήτη
στρογγυλός
Δυστυχισμένη ήτανε
Τον νόμιζαν επίπεδο σαν τα όνειρά τους
Οι λιλιπούτειοι ήταν άχρωμοι

Δίχως ζώα, φυτά και χρώματα

Και κάθε νύχτα οσά την Πηνελόπη
Τους ενοχλούσανε τα χρώματα, ζώων και Πιστή στην αξιοσύνη της
φυτών
Ύφαινε θαύματα….κρυφά απ΄ τους
Απάνω στον πλανήτη
λιλιπούτειους
Έτσι αποφάσισαν με δημοψήφισμα
Ο MEGA ερωτεύτηκε την ιστορία του
να τα απαγορεύσουν

Περιττό βέβαια να πω
πως χώρια από δαύτους

Κάναν μαζί παιδιά ΜΕΓΑΛΑ
Δέντρα ζώα φυτά γεμάτα χρώματα

‘Τι ζευγάρι’, είπα μέσα μου !

Ανησυχήσανε
φαινόμενο

Δεν είχε στον πλανήτη δικαίωμα ψήφου

Κηρύξανε συναγερμό

Έτσι εμείνανε μόνοι και άφαντοι

Αξιωματικών και MAGNIτόφωνων

οι

λιλιπούτειοι

με

το

Βάλανε κάτω τα βίτσια και τις βίδες τους
Από οργάνωση οι λιλιπούτειοι πηγαίνανε Καταστρώσανε σχέδιο
καλά
Να καταστρέψουν ζώα και φυτά
Όλα δουλεύανε ρολόι,
Να σφάξουν τα ΜΕΓΑΛΑ τα παιδιά
Τα εργοστάσια, οι μηχανές

Να σώσουν τον πλανήτη
Θαύμα-θαυμάτων το μοναδικό σχολειό τους Το πλάνο τους το ονομάσαν
Ο κάθε μαθητής καθήκον είχε
ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ
……………………………………………
…………………………………………

Ο κάθε ένας μάθαινε

Πώς τέλειωσε αυτή η ιστορία

ΕΝΑ μονάχα μάθημα

Μη με ρωτάτε να σας πω

Γιατί να κάνουνε σπατάλη;

Γιατί από τότε που ΜΕΓΑλωσα

Και να διαβάζουν όλοι το ίδιο πράμα;

Τα όνειρά μου γίναν….λιλιπούτεια

σε

εξειδίκευση

Όλα τα επιτεύγματα ήταν άχρωμα

Με τη δέουσα σοβαρότητα οι γείτονές μας περιποιήθηκαν τον Φοίνικα
(κούρεμα, φάρμακα κ.λ.π) και την
‘κοπέλα του’, βεβαίως.
Έχουν κι αυτοί κι εμείς την αισιοδοξία ότι τα δέντρα θα σωθούν.
«Αν έγκαιρα είχαμε κινηθεί, θα ήμασταν πιο ασφαλείς».
«Αν γνωρίζαμε κάτι κι εμείς, θα βοηθούσαμε».

Ούτε οξεία παραπάνω-παρακάτω

Έτσι κερδίζανε
αποδοτικότητα

Παρακολουθούσαμε πάντα την περιποίησή τους και ονειρευόμασταν το
δικό μας δέντρο που ξεχωριστό θα
ανταγωνιζόταν το ύψος τους. Έτσι
φυτέψαμε έναν κέδρο.
Όμως αρρώστησε ο Φοίνικας και η
Δάφνη , ίσως σε ένδειξη συμπαράστασης, τόσα χρόνια ζευγάρι βλέπεις,
πώς να παραμείνει αγέρωχη, αρρώστησε κι αυτή.

Κανένα άλλο ζώο ή φυτό

Το μάθημά του να αποστηθίσει

Χαιρόμασταν αυτό το αταίριαστο
ζευγάρι απ’ τον πρώτο όροφο του
σπιτιού μας, σε κάθε ευκαιρία χειμώνα, καλοκαίρι και αισθανόμασταν
σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με τους
ιδιοκτήτες τους. Αυτοί ποτέ δεν τα χαιρόντουσαν έτσι, όπως εμείς.

Ανταλλάξαμε μια ζεστή ματιά γειτόνων στον κόσμο αυτό , που προσπαθεί
να περισώσει κάτι από το περιβάλλον
και θεωρεί ηθική και ιερή υποχρέωση
απέναντι στη γη τέτοια συμπεριφορά.
Προσπαθούμε και αγωνιούμε και για
το μικρό, γιατί κάθε μικρό κάνει το
μεγάλο, με καταλαβαίνετε;

και
Αλίκη Παπαδομιχελάκη
Αλγέρι 30/11/90

Ελένη Βασιλοπούλου

Αρ. Φύλλου 15

8

Το Λακωνίζειν...
Δημήτρης Γιατράς

Γυρίσαμε όλοι στην πόλη την δική μας γυρίσαμε στην πόλη που ξέρουμε, όχι στην πόλη που
θέλουμε. Αφήσαμε τον υδάτινο ορίζοντα του καλοκαιριού, αφήσαμε μια γλυκύτατη καλόκαρδη
γιαγιούλα το σούρουπο, να φροντίζει τις γλάστρες με το βασιλικό, και βρεθήκαμε στην καμένη άσφαλτο της γειτονιάς μας.
Τι από τα δυο θα ισχύσει-το «πάλι» ή το «εκ
νέου» εξαρτάται και από εμάς. Να κάνουμε την
επιλογή μας να πάρουμε θέση να αγωνισθούμε
να την πετύχουμε.
Οι πολίτες ξέρουν κρίνουν και συγκρίνουν, και
η απάντηση τους είναι ξεκάθαρη, ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ
φτάνει πια η ανικανότητα, φτάνει πια η νοοτροπία του δήμου των 30 ημερών πριν τις εκλογές.
Είναι ώρα να βαδίσουμε σε ένα άλλο δρόμο, με
όραμα και σχέδιο για την πόλη μας
Αυτή η στήλη θέλει να γίνει η φωνή σας, ξεκινάμε με αυτοπεποίθηση με σιγουριά ο ψίθυρος θα
γίνει κραυγή, μέχρι να ακούσουν στη δημοτική
αρχή, αλλά και στην αντιπολίτευση.

… Ήξερα κάποτε μια όμορφη ήσυχη γειτονιά
που λεγόταν Βύρωνας περπατούσα στους δρόμους της,
και ένοιωθα πως τίποτα κακό δεν θα μου συμβεί, γύρω
μου μια ειρηνική καθημερινότητα. Ήταν ήσυχα στο Βύρωνα είχε μια γλύκα μια ηρεμία, οικογενειακή ζωή με
ξύλινες καρέκλες στις αυλές, που μύριζαν ασβέστη και
γιασεμί, συζητήσεις και παιγνίδι βόλτες, πλάκες, φλερτ,
ανοιχτά σπίτια, καλοκαιρινοί κινηματογράφοι, γλυκιά
προσμονή του πατέρα μας το σούρουπο από τη βιοπάλη. Όμως αυτή τη γειτονιά τη ζω πια στη φαντασία
μου, εξαφανίσθηκε από το αίσθημα του φόβου, και τα
σημάδια της βίας, ληστείες, διαρρήξεις, κλοπές, συμμορίες κακοποιών, κάτοικοι φοβισμένοι κλειδαμπαρωμένοι, καταστηματάρχες που όλοι σχεδόν είναι θύματα
κλοπών. Τσιμέντο παντού, χάθηκε ο Υμηττός μας, ο ουρανός μας, σκουπίδια σε κάθε γωνία
όλες τις πλατείες γεμάτες από τραπεζοκαθίσματα, και
τα πεζοδρόμια από παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια, σε αυτή την πόλη ο πεζός απαγορεύεται, τιμωρείται, μποτιλιαρίσματα, κορναρίσματα, πρόχειρες
ασφαλτοστρώσεις, ελλιπής φωτισμός, εγκατάλειψη παντού. Μια εικόνα εξωπραγματική που δεν είναι εφιάλτης
αλλά πραγματικότητα.
Οι «φονιάδες καιροί» είναι των Κατσιμιχαίων, τα «σκισμένα συνθήματα» του Σαββόπουλου και το « πες ένα
ψέμα» του Άσημου .
Οι γειτονιές που περπατούσαμε είναι ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ
… Βιβλίο θησαυρός για τον λόρδο Βύρωνα
είναι ένα αξιοσημείωτο εύρημα που ρίχνει φώς στη μεταθανάτια φήμη του λόρδου Βύρωνα. Το βιβλίο περιέχει
προσωπικές αφιερώσεις και ποιητικούς ύμνους που
έγραψαν περισσότεροι από 800 άνθρωποι, πολλοί εκ
των οποίων διάσημες μορφές της εποχής τους, το βιβλίο
είχε αγοράσει για μόλις 35 δολάρια πολίτης της τζόρτζια ,που επικοινώνησε με την Εθνική Βιβλιοθήκη της
Σκωτίας,
Επιμελητής της βιβλιοθήκης κατάλαβε ότι επρόκειτο για
βιβλίο από τι θησαυροφυλάκιο της οικογενείας του λόρδου Βύρωνα στο Νότιγχαμσαιρ, όπου ετάφη μετά τον
θάνατο του το 1824 στην Ελλάδα.
Το βιβλίο αναγνωρίστηκε ως χαμένο επιμνημόσυνο
συλλογικό έργο για τον λόρδο Βύρωνα.
… Νίκος Χαρδαλιάς ο Δήμος Βύρωνα δεν είναι υπερχρεωμένος αλλά αντιμετωπίζει τα προβλήματα
που αντιμετωπίζουν όλοι οι Δήμοι της Χώρας, ως απο-

τέλεσμα των περικοπών και της υποχρηματοδότησης
που πήραν από το κράτος.
Οι δημότες δεν πρέπει να μάθουν? Που είναι η αλήθεια,
που είναι το ψέμα
… Καταστήματα ερμητικά κλειστά οι μικρές
και πολύ μικρές επιχειρήσεις και στην Ελλάδα και στην
Ευρώπη, αναγνωρίζονται, ως βάση της οικονομικής
πυραμίδας. Αν δεν κινητοποιηθεί η βάση αυτή, τότε δεν
πρόκειται να έχουμε ούτε ανάπτυξη ούτε μέλλον στην
Ελλάδα. Ο αντιπρόεδρος της Ε.Ε και ο πρόεδρος της
ΓΕΣΒΕΕ Δ.Ασημακόπουλος αναγνωρίζουν ότι μόνο
από τις μικρές επιχειρήσεις, μπορεί να ελπίζει κανείς,
αν δραστηριοποιηθούν για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Έρευνα του ΙΝΕΜΥ της ΕΣΕΕ Προβλέπει
λουκέτο σε 53000 εμπορικές επιχειρήσεις μέσα στους
επόμενους μήνες, κάτι που σημαίνει την ‘’αποχώρηση’’
από την αγορά τη διετία 2010-2012 αν επιβεβαιωθούν
οι προβλέψεις, περί των 122000 εμπορικών επιχειρήσεων.
… Οριστική λύση για τα απορρίμματα στην
τελική ευθεία μπαίνει η διαδικασία επιλογής αναδόχου-επενδυτή για το έργο κατασκευής των τεσσάρων
εργοστασίων ολοκληρωμένης διαχείρισης απορριμμάτων στην Αττική. Τα έργα προτείνεται να υλοποιηθούν
με τη μέθοδο των Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού
Τομέα, Στόχος είναι το 2014 να ξεκινήσει η λειτουργία
των εργοστασίων.
… ‘’Αεράκι’’60 εκ.€ θα δροσίσει τις πόλεις
λύσεις στα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στις
σύγχρονες πόλεις από την έλλειψη ολοκληρωμένου
αστικού σχεδιασμού, την ασφυκτική δόμηση, την έλλειψη πρασίνου και την αύξηση της θερμοκρασίας από
τα οχήματα και τα κλιματιστικά, επιχειρεί να δώσει το
πρόγραμμα του ΥΠΕΚΑ Έχει ως κεντρικούς στόχους
την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής, τη μείωση του φαινομένου της αστικής θερμικής νησίδας, την αναστροφή
της αστικής κλιματικής μεταβολής ,αλλά και τη βελτίωση των οικονομικών και κοινωνικών παραμέτρων που
σχετίζονται με αυτή. ΤΟ Πρόγραμμα θα χρηματοδοτηθεί
από το ΕΠΠΕΡΑΑ και από το ταμείο συνοχής με προϋπολογισμό 60 εκ €.
... Επί του πιεστηρίου στο διάστημα που
μεσολάβησε μέχρι την έκδοση της εφημερίδας και τη
δημοσίευση αυτού του κειμένου, η δημοτική αρχή προχωρά στην ανακατασκευή του μνημείου, χωρίς βέβαια
να καλύπτει τις προδιαγραφές που εμείς είχαμε θέσει,
όμως είναι πολύ καλλίτερο από την προηγούμενη ντροπή .Όλοι εμείς που αποτελούμε την ομάδα Βυρωνίστας,
θα παρεμβαίνουμε σε ότι προσβάλει την αισθητική των
πολιτών και το δήμο μας. Τέλος καλό όλα καλά και προπαντός ψυχραιμία παιδιά!!!
… Δημότες του Βύρωνα μας γίνετε
ρεπόρτερ της γειτονιά σας, γίνετε συνεργάτες μας, δημοσιοποιήστε ότι δυσκολεύει τη
ζωή σας στην πόλη μας. Στείλτε e-mail στο
diadromes.byron@gmail.com, για τη στήλη

Λακωνίζειν

Από το βιβλίο του Τάκη Nαστούλη

«Άλλου παπά ευαγγέλιο»
Αυτή τη φράση την παίρνουμε από μια Κεφαλλονίτικη ιστορία. Κάποιος παπάς
σε ένα χωριουδάκι της Κεφαλονιάς, αγράμματος, πήγε να λειτουργήσει σ’ ένα άλλο
χωριό, γιατί ο παπάς του χωριού είχε αρρωστήσει για πολύν καιρό. Ο παπάς όμως,
στο δικό του Ευαγγέλιο, μια και ήταν
αγράμματος, είχε βάλει δικό του σημάδια
κι έτσι κατάφερνε να το λέει. Εδώ όμως,
στο ξένο Ευαγγέλιο, δεν υπήρχαν τα
σημάδια, γιατί ο παπάς αυτού του χωριού
δεν τα είχε ανάγκη, μια και ήταν μορφωμένος.
Άρχισε, λοιπόν, ο καλός μας, να λέει τα Ευαγγέλια που λέγεται την Κυριακή ταυ Ασώτου. Τότε κάποιος από το εκκλησίασμα του
Φώναξε! .. Τι μας Ψέλνεις εκεί παπά: Αυτό
δεν είναι το σημερινό Ευαγγέλιο ... ».
- Εμ. ΤΙ να κάνω; απάντησε αυτός . .. Αυτό
είναι άλλου παπά - Ευαγγέλιο.
Και από τότε έμεινε η φράση!

«Αλλού ο παπάς, αλλού τα
Ράσα»
Την έκφραση αυτή τη συναντάμε σε πολλές συλλογές.
Ήταν μια φορά ένας παπάς που είχε ένα
κτηματάκι μακριά από την ενορία του
και πήγαινε μόνος του και το όργωνε. Όταν
πήγαινε, λοιπόν και άρχιζε το όργωμα,
άφηνε τα ράσο του στην εκκλησία, για να
μη σκονιστούν, φόραγε τα ρούχα τα παλιά
του και πήγαινε στο κτήμα. Όταν τέλειωνε
τη δουλειά στο κτήμα, γύριζε στην εκκλησία και ξανάβαζε τα ράσα του. ΟΙ ενορίτες,
που έβλεπαν να κρέμονται τα ράσα στο
στασίδι, έλεγαν: «αλλού ο παπάς και αλλού τα ράσα του».

«Αλλού με τρίβεις Δέσποτα κι
αλλού ‘χω γω τον πόνο»
Όπως λέει η λαϊκή μας παράδοση, μια γυναίκα αγαπούσε τρελά έναν καλόγερο και
από ντροπή δεν τολμούσε να του το πει
στα ίσια.
Μια μέρα, λοιπόν, έκανε πως ήταν άρρωστη και πως πονάει πολύ η πλάτη της και
έτσι παρακάλεσε τον καλόγερο, μια και
ήταν μόνη, να την τρίψει για να της φύγει ο
πόνος. Ο καλόγερος, απονήρευτος, την
έτριβε αρκετή ώρα στην πλάτη. Τότε εκείνη
έχασε την υπομονή της και του το είπε: ..
Αλλού με τρίβεις, δέσποτα, κι αλλού
‘χω γω τον πόνο-. Και από τότε έμεινε η
φράση.

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

9
ωση και την σύνθλιψη κάθε ίχνους αξιοπρέπειας της
ανθρώπινης ύπαρξης.
Αυτά όλα δεν είναι βία, βεβαίως… είναι παράπλευρες
απώλειες στα πλαίσια της διασφάλισης της βιωσιμότητας του συστήματος
Υ.Γ. Δεν ξεχνάμε και τις «λαμπρές» μέρες του Ιούνη όπου
κρύφτηκε ο ήλιος από τα χημικά και η κρατική βία και
καταστολή που ασκήθηκε από τις ορδές των σωμάτων
«ασφαλείας»-ούνων (κατ’εντολή της πολιτικής τους ηγεσίας) κόντεψε να στοιχίσει κυριολεκτικά τη ζωή σε εκατοντάδες από τους δεκάδες χιλιάδες αγανακτισμένων και
δίκαια διαμαρτυρόμενων πολιτών.
TA ΠΑΡΑΚΟΥΜΠΑΡΑ
Θα μιλήσω βέβαια και για τους ΝεοΔημοκράτες (τους
συνυπεύθυνους για το χάλι μας) που θέλουν «εθνική κυβέρνηση» και όχι ξενόφερτη (βλ. ΓΑΠ) για να διαλύσουν
τη χώρα και τους εργαζόμενους. Με αυτό το επιχείρημα
κυκλοφορούν τελευταία. Ο Σαμαράς τουλάχιστον, λένε,
είναι έλληνας πατριώτης και όχι εγκάθετος των ΗΠΑ.
«Αυτός μπορεί να υπερασπιστεί, γνήσια και αυθεντικά,
τα συμφέροντα της χώρας», συνεχίζουν. Το ότι προγραμματικά δεν διαφοροποιείται από το ΠΑΣΟΚ δεν
φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία. Αρκεί το «παριζάκι»
μου να είναι ελληνικό….

Στρουθοκάμηλοι εν καιρώ μνημονίου

Το κάθε πέρσι και καλύτερα ίσχυσε δυστυχώς και φέτος.
Κι εκεί που προσπαθείς να την παλέψεις με τα μέσα
σου για όσα φταίνε έξω σου και χάνεσαι σε αναλύσεις
επί της συνθετότητας του παγκόσμιου καπιταλιστικού
οικοδομήματος, και αναλογίζεσαι το ύψος, το βάθος
και το… μήκος της κρίσης και σε πιάνει ζαλάδα από το
μέγεθος… του προβλήματος και λες με ποιον να τα βάλω
τώρα, ποιον να δείρω και ποιες σκοτεινές δυνάμεις να
επικαλεστώ για να αντιμετωπίσω της ζωής τα παράλογα, τα εξοργιστικά και θλιβερά… σκάει μύτη ο Πασόκος
της γειτονιάς (Βύρωνος, Παγκρατίου, Υμηττού, δεν έχει
σημασία, όπου γη πατρίς)!
Κι εκεί είναι που θυμάσαι ότι το «όλον» του οικοδομήματος βασίστηκε σε κάτι επιμέρους «τουβλάκια»-ανθρωπάκια, που όχι μόνο φρόντισαν μια ζωή για την πάρτη
τους, με κάθε μέσο και τρόπο, γράφοντας με χρυσά
γράμματα τον υπόλοιπο κόσμο κάτω από τη λέξη «μαλάκας» στη μεγάλη σοβιετική εγκυκλοπαίδεια, αλλά,
ακόμα και τώρα, που το σύμπαν καταρρέει, εμμένουν
στην ίδια σάπια νοοτροπία και αντίληψη, που καταντάει
να γίνει ιδεολογία, και υπακούει στο εξής απλό: «μακριά
από τον κώλο μου, κι όπου θέλει ας μπει».
Π.χ. «Εργασιακή εφεδρεία; Για κάποιους άλλους, όχι
για μένα. Ας είναι καλά ο προϊστάμενος και ο κολλητός
του στο Υπουργείο»
«Απεργία; Μα τι λέτε; Δεσμεύτηκε ο υφυπουργός ότι ο
οργανισμός θα εξαιρεθεί από τις συγχωνεύσεις»
«Μετατάξεις; Σσσστ… μην κάνεις φασαρία και κάπως
θα βρούμε να σε βολέψουμε»
Και αν τους πεις και τίποτα για το ΠΑΣΟΚ και το που έχει
φτάσει τη χώρα, σου λένε κάποιοι και κάποιες: «Εγώ είμαι με το «καλό» ΠΑΣΟΚ, το σοσιαλιστικό, όχι αυτό του
ΓΑΠ και των κολλητών του, που έπεσαν με αλεξίπτωτο
στο κόμμα, που τους έστειλαν οι αμερικάνοι κλπ». «Να
φύγει ο Παπανδρέου και η παρέα του, να έρθουν οι αγωνιστές του «γνήσιου» ΠΑΣΟΚ, οι «υγιείς» δυνάμεις της
σοσιαλδημοκρατίας!»
Και άλλα τέτοια πολλά, τραγελαφικά, σε διάφορες παραλλαγές και αποχρώσεις, που καταντάς να ζαλίζεσαι,
από το εύρος, αυτή τη φορά, της δημιουργικής φαντασί-

ας και εθελοτυφλίας τους.
ΒΙΑ ΚΑΙ ΑΦΑΣΙΑ
Κόκκινο πανί για τον γνήσιο «Πασόκο» είναι η βία! Όχι
όμως απ’ όπου κι αν προέρχεται…
Έχοντας καταπιεί αμάσητη την προπαγάνδα των media
που ταυτίζει κάθε κινητοποίηση-διαμαρτυρία-συλλαλητήριο εργαζομένων, κατοίκων, αγανακτισμένων κλπ με
τα μπάχαλα προβοκατόρων της ασφάλειας ή ομάδων
αναρχικών εξανίσταται απέναντι σε οποιαδήποτε αντίδραση-αντίσταση κοινωνικής ομάδας η οποία μπορεί
να περνάει τα δικά του εσκαμμένα.
Και η δικιά του κόκκινη γραμμή διαμαρτυρίας είναι προφανώς η αποστολή mail στο γραφείο του Υπουργού και
το τηλέφωνο στον συνδικαλιστή της υπηρεσίας του ή το
Γραμματέα της οργάνωσής του.
«Εντάξει βρε παιδιά, δίκιο έχετε» (σου λένε, στην καλύτερη των περιπτώσεων), «διαμαρτυρηθείτε, αλλά μην τα
σπάτε, μην εμποδίζετε την κυκλοφορία, μην απεργείτε,
μη γράφετε στους τοίχους …»
Μη μου τους κύκλους τάραττε δηλαδή
Και τι να κάνω ρε μάστορα; Ρωτάς εύλογα εσύ… Τι προτείνεις;
«Δεν ξέρω», σου απαντάει.
Αυτό που ξέρει καλά είναι να παπαγαλίζει την προπαγάνδα της κυβερνητικής γραμμής που διανέμεται δωρεάν και πλουσιοπάροχα από τα ΜΜΕ και θέλει κάθε
αντίδραση απέναντι στον οδοστρωτήρα του μνημονίου
να είναι «εκτός νομιμότητας». Παρέχοντας, έτσι, άλλοθι στον εαυτό του προκειμένου να συνεχίζει να σαπίζει
πάνω στον καναπέ, μέσα στην ασφάλεια (;) που του
παρέχει το σύστημα που τον εξέθρεψε.
Κάνει γαργάρα, ταυτόχρονα, το ότι η κυβέρνηση έχει
κάνει κουρελόχαρτο το Σύνταγμα και έχει καταλύσει
κάθε έννοια κοινοβουλευτικής και αστικής δημοκρατίας
προκειμένου να νομοθετήσει για να ξεπληρωθούν όλοι
όσοι κερδοσκόπησαν και επένδυσαν πάνω στην ελληνική χρεοκοπία.
Όπως, επίσης, κάνει γαργάρα το μέγεθος και την έκταση
της βίας που δέχεται καθημερινά ο κόσμος και δεν είναι
άλλη από τις απολύσεις, τη λιτότητα, την ανέχεια, την
ανεργία, την ανασφάλεια, τους εκβιασμούς, την εξαθλί-

Ο ΤΑΞΙ-ΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Λίγο από την συντεχνιακή συνείδηση των ταξιτζήδων να
είχαμε σαν λαός και σαν εργαζόμενοι (δεν ζητάω ταξική
γιατί αυτό φαντάζει ακόμα ουτοπία), λίγο πιο οξυμένο το
ένστικτο της αυτοσυντήρησης, λίγο περισσότερο να νοιαζόμασταν γι’ αυτόν που «καίγεται» δίπλα μας, λίγο πιο
ψηλά το κεφάλι να είχαμε, και όλοι αυτοί που μας έφεραν
εδώ μαζί με όσους τους στήριξαν και τους στηρίζουν, θα
έπαιρνα πόδι αύριο.
Η «πράσινη» μερίδα του ελληνικού λαού φαίνεται ότι
έχει γαλουχηθεί στα αδιέξοδα του συστήματος από το
οποίο τράφηκε. Και τώρα που το σύστημά τους καταρρέει εγκλωβίζοντάς τους μέσα, τραβάνε συνειδητά μαζί
τους και την υπόλοιπη κοινωνία.
Όσοι, λοιπόν, δεν έχουν «δει» και δεν έχουν «καταλάβει» τίποτε όλο αυτό το διάστημα, ας γκρεμιστούνε μόνοι
τους! Όλοι οι υπόλοιποι έχουμε χρέος, -πριν αφήσουν
καμμένη γη πίσω τους- να τους στείλουμε το λογαριασμό στο σπίτι και να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια
μας!
… Καλοδεχούμενοι στις γραμμές μας και οι … «μετανοημένοι»!
Υ.Γ. ΌΧΙ ΑΛΛΗ ΔΟΣΗ ΜΠΑΡΜΠΑ!!!
Κι αν η κυβέρνηση την έχει δει junky και δε λέει να αποτοξινωθεί από τα «σκληρά», εγώ λέω να ακολουθήσω
«γραμμή ΚΚΕ» (για πρώτη φορά στη ζωή μου) και να
πω όχι στα ναρκωτικά!
Δεν θέλω άλλη δόση, δεν θέλω άλλη «παραμύθα»! Θέλω
πίσω τη ζωή μου, το παρόν και το μέλλον μου!
Μη σώσουν και μας δώσουν άλλη δόση! Τα λεφτά εξάλλου δεν πηγαίνουν για μισθούς και συντάξεις, αλλά για
να αποπληρωθούν τα τοκοχρεολύσια των δανείων, τα
οποία μας δόθηκαν όχι γιατί μας αγάπησαν ή μας λυπήθηκαν αλλά γιατί θέλουν να περισώσουν την ευρωζώνη,
τα λεφτά τους, το σύστημά τους.
Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε! Αγώνας
διαρκείας ενάντια στα χαράτσια, τη λιτότητα, την ανεργία, τις εφεδρείες, το πετσόκομμα μισθών και συντάξεων, ενάντια στο κούρεμα-κλάδεμα της ζωής μας!
Klein mein Frau Merkel! Αντιάμο Τσιμέντο Μπενύτο!
Μαρία Βλαδιμήροβιτς

Αρ. Φύλλου 15

10

...στην Κοινωνία

Μήπως κάτι γίνεται...

Οι πλατείες δεν προέκυψαν από το
«πουθενά»

Συνδέονται:
α) Με τα αντίστοιχα κινήματα που αναπτύχθηκαν
στη λεκάνη της Μεσογείου (Τυνησία, Αίγυπτος,
Ισπανία) για ανατροπή διεφθαρμένων αυταρχικών
καθεστώτων και ταυτόχρονα στις αντιστάσεις που
προηγήθηκαν στις πολιτικές λιτότητας – ανεργίας
που επιβάλλονται από συντηρητικές κυβερνήσεις
κατ’ εντολή του διευθυντηρίου της Ε.Ε.
β) Με τα «ελλείμματα» που έχουν οι αριστερές-ριζοσπαστικές δυνάμεις που δεν κατόρθωσαν να
δώσουν πειστικό όραμα και προσανατολισμό, εναλλακτική λύση, να οργανώσουν αποτελεσματικά,
ενωτικά, αξιόπιστα τις αντιστάσεις των λαών. (Οι
αριστερές δυνάμεις και τα συνδικάτα είναι μέρος του
προβλήματος της κρίσης του πολιτικού συστήματος
– διασπαστική τακτική, ανταγωνισμός [εμφύλιος],
έλλειψη νέων επεξεργασιών στις νέες συνθήκες,
επιβολή από τα πάνω θέσεων, πολιτικών, τακτικής
κλπ).
γ) Σε συνθήκες γενικευμένης οικονομικής-κοινωνικής κρίσης που μετατρέπεται γρήγορα σε πολιτική
κρίση (με δεδομένο το πρόβλημα αξιοπιστίας της
αριστεράς) οι κοινωνικές-πολιτικές διεργασίες στη
βάση της κοινωνίας επιταχύνονται και νέες δυνάμεις
(ανένταχτες-αυτόνομες) εμφανίζονται αναζητώντας

έκφραση και νέους τρόπους αντίστασης.
Στον πυρήνα αυτών των νέων ποιοτικά κινημάτων
βρίσκονται τα πιο πρωτοπόρα στοιχεία από τα
κοινωνικά στρώματα (υψηλών μορφωτικών προσόντων) που απαιτούν δυναμικά διέξοδο κοινωνικήπολιτική (άνεργοι ή επισφαλώς εργαζόμενοι νέοι
επιστήμονες – φοιτητές).
Ταυτόχρονα, το κίνημα αυτό συσπείρωσε γρήγορα
και έδωσε βήμα έκφρασης στην οργή και στην αγανάκτηση απλών ανθρώπων, «προδομένων» ψηφοφόρων των κομμάτων εξουσίας (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ).
Μέσα στο κίνημα αυτό (ξεπερνώντας την αρχική
αμηχανία) πλαισιώθηκαν-συμμετείχαν μέλη και στελέχη αριστερών δυνάμεων και συλλογικότητες του
αντιεξουσιαστικού χώρου σε μία από τα κάτω προσπάθεια (διακριτικά) σεβόμενοι την αυτονομία του
να το μπολιάσουν με αιτήματα-στόχους και πολιτικό
προσανατολισμό για να μη γίνει υποχείριο κυβερνητικών πολιτικών και των ΜΜΕ και εκτονωθεί σαν
κίνημα γενικής αγανάκτησης.
Οι εξελίξεις 28-29 (Ιούνη) έδειξαν ότι τελικά πήρε
τέτοια χαρακτηριστικά (ειρηνικό-μαζικό-αμφισβήτησης της μνημονιακής πολιτικής-ανατροπή της κυβέρνησης) που επειδή γινόταν επικίνδυνο έπρεπε να
κτυπηθεί με άγρια καταστολή.
Η συνέχισή του μετά την καταστολή σε συνθήκες καλοκαιριού δείχνει ότι ήδη κάτι «νέο» γεννιέται στην
κοινωνία, που θα παίξει καθοριστικό ρόλο και θα
βάλει τη σφραγίδα του στις πολιτικές εξελίξεις στο

-

άμεσο μέλλον.
Τα νέα ποιοτικά του στοιχεία (λαϊκές
συνελεύσεις-άμεση δημοκρατία) ανιχνεύουν θεσμούς για την οργάνωση
της κοινωνίας του μέλλοντος, σαν συνέχεια μεγάλων στιγμών της ανθρωπότητας για ριζικές κοινωνικές αλλαγές (Δημοκρατία στην Αρχαία Αθήνα,
κομμούνα Παρισίων, εξουσία Σοβιέτ,
θεσμοί εθνικής αντίστασης, ΕΑΜ-κυβέρνηση βουνού,Μάης του ’68 κλπ).
Τα βασικά αιτήματα για κοινωνική
δικαιοσύνη, δουλειά, μόρφωση για
όλους, αξιοπρεπή ζωή, δημοκρατία
παντού, ελευθερία, ανεξαρτησία, αποτελούν ισχυρή βάση και για το μαζικό
του χαρακτήρα αλλά και τη διαμόρφωση στην πορεία της εναλλακτικής πολιτικής λύσης.
Δύο βασικές προϋποθέσεις για τη συνέχεια
-
Οι αριστερές δυνάμεις να σκύψουν ακόμα περισσότερο στο κίνημα
αυτό, περιφρουρώντας τον αυτόνομο χαρακτήρα του, συμβάλλοντας
στις επεξεργασίες του και τον προσανατολισμό του χωρίς ενσωμάτωση και διάχυση. Στις διεργασίες
αυτές θα ξεχωρίσουν σε κάθε περιοχή πρωτοπόροι νέοι που θα συντονίζουν και θα ενοποιούν το κίνημα αυτό.
Η ώσμωση αυτή (του οργανωμένου πολιτικού-συνδικαλιστικού κινήματος) με τις
«πλατείες» μπορεί να γεννήσει τα νέα πολιτικά-κοινωνικά υποκείμενα για την κοινωνική αλλαγή.
Το πνεύμα και η οργάνωση της Πλατείας Συντάγματος πρέπει να περάσει
σαν βασική αντίληψη της οργάνωσης του λαού από τα «κάτω» παντού.
Εκεί θα κριθεί και το στοίχημα-πρόκληση
για το μέλλον. Στις συνοικίες κάθε πόλης,
στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, στους κλάδους και τα εργοστάσια
, μέσα από ενωτικές πλατιές λαϊκές συνελεύσεις, μαζί με τα πρωτοβάθμια σωματεία
και τις επιτροπές κατοίκων και πάνω στα
βασικά προβλήματα του κάθε χώρου θα
οικοδομείται η νέα αντίσταση για την ΑΛΛΑΓΗ.
Βασίλης Τζαφάς
Αντιπρόεδρος ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ;

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

11

...στην Κοινωνία

Καλό...
καυτό
χειμώνα
Είναι το πρώτο μου κείμενο σαν αρθογράφος της
εφημερίδας και η χαρά μου είναι μεγάλη. Όχι μονό
γιατί κάνω κάτι που μου αρέσει ,αλλά και γιατί
γράφω σε μια εφημερίδα της συνοικίας μου, που
απαρτίζεται από ανθρώπους που είχα την τιμή
να γνωρίσω στη διάρκεια του καλοκαιριού, στα
πλαίσια της επετειακής συναυλίας στο Θέατρο
Βράχων οπού συμμετείχε και το γκρουπ που
ανήκω. Καλές διαδρομές και σε μένα λοιπόν.
Μακάρι όμως να ήταν όμορφα και ήρεμα τα
πράγματα και να συνέχιζα να γράφω φλυαρίες
περί προσωπικής λατρείας του γραπτού λογού
κλπ.
Όμως συμβαίνουν τόσα γύρω μου που δεν
μου επιτρέπουν να αραδιάζω ανέμελα κείμενα.
Μπήκαμε στο φθινόπωρο και αυτό που
μας περιμένει ίσως να μην μπορούμε να το
φανταστούμε. Το μεσοπρόθεσμο που ψηφίστηκε
πριν λίγο καιρό όπως πολύ σωστά μου είπε κι
ένας φίλος ήταν η χαριστική βολή στο κούτελο
του μισοπεθαμένου. Ο αθλητικός κύριος με το
μουστάκι και το χαζό χαμόγελο που εδώ και
κάμποσο καιρό παίζει τον πρωθυπουργό στο
θίασο της κυβέρνησης (οι παραστάσεις είναι
άπειρες και αν θες να κλείσεις θέση μπορείς να
δηλώνεις συμμέτοχη κάθε 4 χρόνια) το φώναζε
σθεναρά και με σιγουριά στις εκλογές ότι λεφτά
υπάρχουν. Ήξερε τι έλεγε και φυσικά από που θα
τα έπαιρνε, απ΄τούς μισθούς και τις συντάξεις.
Να με συμπαθάς φιλέ αναγνώστη αν το κείμενο

μου πέφτει κάπως βαρύ για ξεκίνημα. Ίσως
να φταίει που έχω τις ακεφιές μου αφού φέτος
δεν πήγα διακοπές. Όχι γιατί είχα καμιά όρεξη
να διαπιστώσω αν η Αθήνα είναι όμορφη τον
Αύγουστο, αλλά καθαρά λόγω άδειας τσέπης. Είμαι
28 χρονών και λίγο που μου το επιβεβαιώνουν οι
γονείς μου, λίγο που βλέπω την κατάσταση των
νέων γύρω μου, μπορώ να πω με ευκολία ότι
ζούμε την χειρότερη περίοδο της μεταπολίτευσης.
Από συζητήσεις κατά καιρούς με φίλους και
γνωστούς, διαπιστώνω ποσό έχει επηρεάσει την
γενιά μου και στον ψυχολογικό τομέα αυτό που
λεμέ κρίση. Το κίνημα των αγανακτισμένων, οι
συνελεύσεις στις πλατειές, η ανάγκη για κουβέντα
και επαφή, τουλάχιστον στα δικά μου ματιά,
έδειξαν να φέρνουν λίγο νερό στην πηγή της
ελπίδας που στέρευε όλο και πιο πολύ. Δεν ξέρω
τι θα ακολουθήσει. Μπορεί να ξεφούσκωσαν όλα
αυτά ή μπορεί να ξαναφουσκώσουν σε πιο άγρια
μορφή. Ουδείς γνωρίζει.
Το σίγουρο είναι ότι ο κυρ-Κάρολος παραμένει
επίκαιρος και το λυπηρό είναι ότι πολλοί
«εκπρόσωποι» του, δείχνουν να τους φτάνει
αυτό και απλά τρίβουν τα χεριά τους από χαρά.
Ναι σύντροφε φταίει ο καπιταλισμός, το ξέρουμε.
Πρέπει να ανατραπεί το ξέρουμε κι αυτό. Όμως
πως και με τι ακριβώς θα τον αντικαταστήσουμε?
Μεγάλη κουβέντα θα μου πεις. Στο μυαλό μου που
λες φιλέ αναγνώστη, παρομοιάζω αυτό που ζούμε
με μια εικόνα άγριου πολέμου, που έχει αφήσει
παντού συντρίμμια και τριγυρνούν σκυλιά να

βρουν τροφή στα πληγωμένα σώματα.
Προφανώς λοιπόν έχουμε σαν
ανασφάλειες και τις φοβίες μας.

νέοι

τις

Καλά θα κάνουν όμως να φοβούνται και όλοι αυτοί
που οδήγησαν τον τόπο σε αυτά τα χάλια. Γιατί η
φτώχεια και η εξαθλίωση δεν είναι καταστάσεις που
για έναν ανεξήγητο λόγο συμβαίνουν. Ούτε φυσικά
φαινόμενα είναι. Είναι γεννήματα συγκεκριμένης
πολιτικής. Μιας πολιτικής έρμαιας των πλούσιων
που βάζει το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο.
Όταν λοιπόν οδηγείς έναν λαό στη φτώχεια, μην
περιμένεις δείγματα καλής συμπεριφοράς αλλά
ανεξέλεγκτη οργή. Ο χειμώνας θα είναι μακρύς και
δύσκολος και το άγνωστο που έρχεται ας τρομάζει
αυτούς πιο πολύ. Όσο σκούρα κι αν φαντάζουν
τα πράγματα ας συνεχίσουμε να παλεύουμε ο
καθένας όπως και όσο μπορεί. Ας συνεχίσουμε
να συναντιόμαστε στους δρόμους, να συζητάμε
και να διεκδικούμε. Αυτό τους χαλάει τον ύπνο,
όταν ξέρουν ότι δεν κλεινόμαστε στα κλουβιά μας.
Το είπε και ο Μπρεχτ «Χαμένος αγώνας είναι ο
αγώνας που δεν δόθηκε ποτέ».
Καλό χειμώνα σε όλους...
Υ.Γ.  Το ποδόσφαιρο πότε θα εξυγιανθεί? οεο?? ή
μάλλον...Μπεο??
Dave (Φράξια)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ Ε-MAIL: diadromes.byron@gmail.com ή ΠΑΡΕ ΜΑΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 6936 717421

Αρ. Φύλλου 15

12

2 ΧρΟνια
Στο θέατρο βράχων ‘Αννα Συνοδινού’ γιορτάσαμε τα δύο
χρόνια των διαδρομών.
Εκατοντάδες φίλοι της εφημερίδας μαζί με τους
συντάκτες της εφημερίδας στήσαμε ένα μικρό παρτάκι
,με μουσικούς από την περιοχή μας, σε έναν από τους
ωραιότερους δημόσιους χώρους της Αθήνας.
Καθώς η επανάληψη είναι ‘μήτηρ μαθήσεως’, στόχος μας
είναι να επαναληφθεί πιο οργανωμένα .
Ίσως και να καθιερωθεί σαν ένα ετήσιο φεστιβάλ
έκφρασης των τοπικών καλλιτεχνών, πού ευτυχώς είναι
πολλοί και αξιολογότατοι.
Ευχαριστούμε όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία
τους αλλά και όσους δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν.
Ευχαριστούμε τους μουσικούς, τα παιδιά από τον ήχο και
το φωτισμό για την πολύτιμη βοήθεια.
Δίνουμε το καλλιτεχνικό ραντεβού μας για το επόμενο
καλοκαίρι χωρίς να ξεχνάμε το σταθερό μας ραντεβού
με……….. το επόμενο φύλλο της εφημερίδας.
Διαδρομές

Ελέγχουμε την εξουσία...
Παρεμβαίνουμε στις πολιτικές εξελίξεις

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

13

Εικόνες από την εκδήλωση των «διαδρομών» στο θέατρο Άννα Συνοδινού τον Ιούλη

Αρ. Φύλλου 15

14

Στην Πλατεία Ταχρίρ
Οι λαϊκές εξεγέρσεις δεν προγραμματίζονται, προκύπτουν
μέσα στην κίνηση των κοινωνιών και κάτω από την καταλυτική
επίδραση συγκεκριμένων ζωτικών προβλημάτων. Την
αλήθεια αυτή ήρθαν να επιβεβαιώσουν από την αρχή του
2011 οι αραβικοί λαοί που ξεσηκώθηκαν κόντρα σε τυραννικά
καθεστώτα και ισόβιους ηγέτες για στοιχειώδη δικαιώματα και
ελευθερίες.
Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί, πριν μόλις ένα χρόνο,
ότι το «κίνημα των πλατειών» θα ξεκινούσε από την Τυνησία
και την Αίγυπτο για να περάσει αργότερα στην Πουέρτα ντε
Σολ της Μαδρίτης, στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας και
σε άλλες πόλεις της Ευρώπης; Το γεγονός αυτό κάτι πρέπει να
μας διδάξει για το πώς βλέπουμε τον σημερινό κόσμο.
Βρέθηκα στην Πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου (άγνωστη πριν
λίγους μήνες, πασίγνωστη σήμερα παγκοσμίως) πρόσφατα,
επισκεπτόμενος την Αίγυπτο για το ιδρυτικό συνέδριο ενός
νέου κόμματος της αριστεράς, του Αιγυπτιακού Σοσιαλιστικού
Κόμματος. Δεν τελεί υπό κατάληψη μετά την πτώση του
Μουμπάρακ, παραμένει όμως ζωντανό το πνεύμα της. Οι νέοι
άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν στην εξέγερση δραστηριοποιούνται τώρα στις πολιτικές διαδικασίες που έχουν δρομολογηθεί, οι οποίες δεν είναι εύκολες,
ούτε απαλλαγμένες από τον κίνδυνο πισωγυρισμάτων. Η μεγαλύτερη χώρα του αραβικού κόσμου (25% του συνόλου των Αράβων ζουν στην Αίγυπτο), με τον
πανάρχαιο πολιτισμό και τα μεγάλα σύγχρονα προβλήματα, διεκδικεί ένα καλύτερο μέλλον με αξιοπρέπεια, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.
Πάνος Τριγάζης

Στης Ζωής μας το κρυφτό
Έπιασε βροχή, κι εμείς χωρίς δεύτερη σκέψη τρέξαμε σε κάποιο υπόστεγο να
χώσουμε τα κεφάλια μας…με τρόμαξε εκείνη η νύχτα… γιατί συνειδητοποίησα
πόσα πράγματα τελικά φοβόμαστε…προηγήθηκαν 3 ώρες συνύπαρξης σε ένα
μέρος που κάποτε μας τράβαγε κοντά του με έναν τρόπο μαγικό, σα μαγνήτης…
αυτή τη φορά όμως πήγαμε από μόνοι μας, θέλοντας να σκοτώσουμε τη λήθη, να
θυμηθούμε την αγνότητα μας…δεν ήταν το ίδιο όμως , το ξέραμε από την αρχή…
όσο για εκείνες τις 3 ώρες… ναι, μιλήσαμε, νοσταλγήσαμε…όμως υπερίσχυσε η σιωπή, η αμηχανία… γιατί άραγε? Ναι, ξέρω, μεγαλώσαμε, ωριμάσαμε…
μας δημιούργησαν στόχους και ανάγκες που ποτέ δεν θέλαμε … θυμάσαι? μας
έφτανε μόνο να βρούμε μια μπάλα, κι όποιος την είχε ήταν ο άρχοντας του παιχνιδιού, δεν του πηγαίναμε κόντρα, δεν το παίζαμε σκληρά, φοβούμενοι ότι θα
την πάρει και θα φύγει… θέλαμε την μπάλα και την αλάνα μας… θυμάσαι? μου
λείπει εκείνη η εποχή, που βάζαμε κουτάκι αναψυκτικού στην πίσω ρόδα του
ποδηλάτου, για να ακούγεται σαν μηχανάκι… πόσο μου λείπει εκείνη η αίσθηση της χαράς που είχαμε επειδή θα βρισκόμασταν σε λίγο να παίξουμε… στη
γνωστή πλατεία, στη γνωστή αλάνα… το παιχνίδι θα το αποφασίζαμε εκείνη
την στιγμή… και όταν υπήρχαν κορίτσια στην παρέα ε? θυμάσαι? η καλύτερη
μας… κορδωνόμασταν ως οι πιο ωραίοι της παρέας… όταν μας έπαιρνε το βράδυ δεν γυρίζαμε σπίτι… πιάναμε ιστορίες για φαντάσματα και τέρατα… πώς να
ξεχάσω εκείνη την ιστορία του μεθυσμένου που ήθελε να μπει στο νεκροταφείο
τη νύχτα και πιάστηκε η μπλούζα του στη πόρτα, κι από το φόβο του πέθανε?
Τρομάζαμε όλοι τόσο πολύ που μετά θέλαμε κάποιον μαζί μας για να γυρίσουμε
σπίτι… θυμάσαι την φρουτοπία? τι ωραία παιδική σειρά… θυμάσαι τα πάρτυ
σε κάποιο σπίτι που περιμέναμε να έρθει η ώρα που θα σβήσουν τα φώτα και
θα χορέψουμε μπλουζ με το κορίτσι ποτ μας άρεσε? Κι έπαιζε τότε Σελίν Ντιόν,
Μπραίαν Άνταμς… τι μαγική στιγμή… την αίσθηση της μυρωδιάς από νοτισμένο χώμα την θυμάσαι? το «φτου και βγαίνω» το θυμάσαι? θυμάσαι που δεν με
έβρισκες ποτέ? Είχα κάτι κρυψώνες που δεν τις έλεγα σε κανέναν… δεν ήξερα
όμως ότι αυτές οι κρυψώνες θα μου γίνουν συνήθεια κι ότι μεγαλώνοντας θα
προσπαθώ να ξεχνάω και να κρύβομαι όλο και πιο πολύ… καμιά φορά φέρνω

μπροστά μου εκείνο το αθώο βλέμμα που είχαμε και οι δύο… πολλές φορές τα
βάζω με εκείνον τον εχθρό που μας κατάντησε έτσι σήμερα… εκείνον τον εχθρό
που ακόμα δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς θέλει να νικήσει από εμάς…
άλλες φορές τα βάζω με εμάς, που ξεχάσαμε την αθωότητα μας, την παιδική
μας γαλήνη… δεν ξέρω… είναι εκείνο το τραγούδι που έγραψα… «Στης Ζωής
μας το Κρυφτό» έτσι λέγεται… με τρομάζει αδερφέ… με τρομάζουν όλα πια…
με τρομάζει που βρίσκω φτηνές δικαιολογίες φτηνές για τη κατάντια μας… με
τρομάζει που έμαθα να περιγράφω τις καταστάσεις, αλλά ποτέ δεν έμαθα να
τις παίρνω στα χέρια
μου… με τρομάζει
που σουρουπώνει
και δεν ακούω εκείνες
τις φωνές των παιδιών… με τρομάζει που
όλα αυτά τα γράφω…
με τρομάζει που δεν
μας αντέχω πια… με
τρομάζει που σώπασα, που αφέθηκα,
που μας άφησα… με
τρομάζει που πάντα
κάτι μου φταίει αλλά
ποτέ δεν ξέρω τι…. με
τρομάζει που γερνάω
αδερφέ… με τρομάζω
κι εγώ… μου λείπουν
όλα… μου λείπεις
αδελφέ…
Dave (Φράξια)

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Την Τετάρτη
29 του Ιούνη, τα
όργανα (όπως θέλετε μεταφράστε το αυτό)
του κράτους, σε διατεταγμένη
υπηρεσία μακέλεψαν το κίνημα της
πλατείας Συντάγματος. Οι εντολές ήταν ρητές:
σπάστε κεφάλια, τσακίστε παΐδια, μην αφήσετε
τίποτα όρθιο. Αρκετά τα χαϊδέψαμε τα κωλόπαιδα και τις κυριούλες που στα γεράματα μου
θέλουν και κινήματα. Τώρα θα μάθουν τι εστί
βερίκοκο. Η ειρηνική τους διαδήλωση θα βαφτεί με αίμα τόσο ώστε να μην ξανατολμήσει κανείς να
σηκώσει κεφάλι για καιρό.
Κάπου παρακάτω, στη Φιλελλήνων, στα γραφεία
της WWF Hellas, ένα αστόπαιδο είναι σκυμμένο στα
κιτάπια του και εργάζεται αδιαφορώντας για το μακελειό που διαδραματίζεται στην πλατεία. Πρέπει να
μετρήσει τις παπαρούνες του Ελικώνα ή τις ακρίδες
του Θεσσαλικού κάμπου που προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις για τη βιοποικιλότητα. Η προστασία
του έλληνα πολίτη εξάλλου είναι δουλειά του αρμόδιου Υπουργείου, που για να τους πλακώνει στο ξύλο
κάτι θα ξέρει.
Αποκαμωμένο το αστόπαιδο, αργά το απόγευμα
παίρνει το σακίδιό του και το ποδήλατό του για να
επιστρέψει σπίτι του. Εκεί είχε την μοιραία συνάντηση με την Ελληνική Αστυνομία και την τύχη πολλών
διαδηλωτών. Ξυλοκοπήθηκε άγρια, τον συνέλαβαν,
του απέδωσαν κατασκευασμένες κατηγορίες και τον
παρέπεμψαν για κακούργημα.
Η ανακοίνωση της WWF: «Σε μια κοινωνία που χρειάζεται όσο ποτέ την ηρεμία και την αποχή από κάθε
μορφής βία, οι ατεκμηρίωτες συλλήψεις αθώων πολιτών και η δηλητηρίαση της Αθήνας με χημικά από την
Αστυνομία λειτουργούν καταστροφικά για όλους….
Το WWF Ελλάς διατρανώνει για μια ακόμα φορά την
πάγια θέση της οργάνωσης πως η κάθε μορφής βία
και οι ατεκμηρίωτες συλλήψεις αθώων πολιτών λειτουργούν καταστροφικά για μια κοινωνία που περνάει πολύ δύσκολες στιγμές.»
Καμία αναφορά στο μακελειό εκείνης της μέρας, καμία

15

μνεία
σ τ η ν
κρατική καταστολή απέναντι στο κίνημα
όπως αυτή εκφράζεται
χρόνια τώρα. Και καμία
αναφορά στα αίτια
της αγανάκτησης
του λαού. Απλώς
η κοινωνία περνά δύσκολες
στιγμές
και
συνιστάται ψυχραιμία σε όλους, τόσο σε αυτούς που
βαράνε, όσο και σε αυτούς που τις τρώνε.
Ίσες αποστάσεις και λέξεις αποφορτισμένες. Κι αυτό
ενώ ένας δικός τους έζησε στο πετσί του την αστυνομική βία και την κρατική τρομοκρατία. Πως εξηγείται
αυτή η νερόβραστη, τύπου Δημοκρατική Αριστερά,
ανακοίνωση; Δεν στέκει… ή μήπως στέκει;
Ας ανατρέξουμε στην ιστορία των ΜΚΟ στη χώρα μας:
Εκείνα τα χρόνια τα παλιά, οι κόρες και οι κυρίες των
αστών, προκειμένου να διασκεδάσουν την βαρεμάρα
τους, ίδρυαν μια οργάνωση, μια λέσχη, ένα σωματείο
με σκοπούς ευγενείς και στόχους υψηλούς: να εκπολιτίσουν την πλέμπα και να συνδράμουν την Ψωροκώσταινα να γίνει ένα κράτος της προκοπής. Συνήθως
άφηναν κι ένα κληροδότημα για να εξασφαλίσουν τη
βιωσιμότητα του ευαγούς σωματείου και βέβαια την
υστεροφημία τους.
Ποιος δεν γνωρίζει – και δεν αναγνωρίζει – το έργο
της Καλλιρόης Παρρέν και το Λύκειο των Ελληνίδων
ή την Καίτη Αργυροπούλου και το έργο της Φιλοδασικής Ένωσης Αθηνών για το αισθητικό δάσος της
Καισαριανής στη γειτονιά μας;
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτές είναι οι απαρχές
των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων στην χώρα μας.
Και ήταν σε μεγάλο βαθμό μη κυβερνητικές και σαφώς
ωφέλιμες.
Σήμερα δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα δεκαπλάσιες ΜΚΟ από όσες στη Γερμανία. Ελάχιστες παραμένουν
κυριολεκτικά μη κυβερνητικές και δεν έχουν διαφθαρεί

από
τ ι ς
παχυλές
κρατικέςκυβερνητικές επιχορηγήσεις, ενώ Κύριος
οίδε, πόσες από δαύτες είναι απλώς μια παρέα λαμόγιων που συστάθηκαν εν μία νυκτί προκειμένου
να καταβροχθίσουν το ζεστό χρήμα του ελληνικού
λαού με πρόσχημα την προώθηση των πολιτισμικών
ανταλλαγών Ελλάδας-Κιργιστάν ή την κοινωνική ενδυνάμωση των Εσκιμώων.
Εσχάτως, οι ΜΚΟ καλούνται να παίξουν έναν ακόμη ρόλο, αυτόν του Δούρειου Ίππου ενάντια σε ό,τι
απέμεινε από αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε «εργασία».
Ή αλλιώς του προαγωγού: Προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας» θα υλοποιηθούν από ΜΚΟ για λογαριασμό δήμων και οργανισμών του δημοσίου, κατά τα
οποία άνεργοι (γιατροί ή εργάτες, δεν έχει σημασία)
θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους έναντι 625 € μηνιαίως και μόλις για 5 μήνες στους τομείς της υγείας, της
πρόνοιας, του περιβάλλοντος και αλλού.
Εκτός βέβαια από τα κρατικοδίαιτα λαμόγια και τους
υπηρέτες των επιδιώξεων της εκάστοτε κυβέρνησης
και της πάντα ίδιας κυρίαρχης τάξης, υπάρχουν ακόμα κι εκείνες οι ΜΚΟ που επιτελούν έργο θεάρεστο,
όπως η WWF, πάντα όμως με κρατικό χρήμα, με χρήμα της ΕΕ ή με χορηγίες επιχειρηματιών (δηλαδή με τα
λεφτά μας σε κάθε περίπτωση, καθώς και ο επιχειρηματίας με τα δικά μας λεφτά παριστάνει τον κιμπάρη).
Δεν ξεχνούν όμως ποτέ την αστική στους καταγωγή
(της WWF πρώτος πρόεδρος ήταν ένας αχαΐρευτος
πρίγκιπας που η βασίλισσα σύζυγός του τού είπε να
πάει να βρει ένα χόμπι και να την αφήσει ήσυχη να
εκτελέσει τα βασιλικά της καθήκοντα) και δεν παύουν να αντιμετωπίζουν με τον ίδιο ελιτίστικο τρόπο
την κοινωνία. Ακόμα δε κι όταν έρθουν αντιμέτωπες
με όσα εμείς οι ταπεινοί αντιμετωπίζουμε καθημερινά,
όπως το στέλεχος της WWF εκείνη τη μέρα, οι οικονομικές τους εξαρτήσεις δεν τους αφήνουν να αρθρώσουν λέξη. Λογοκρίνονται και αυτολογοκρίνονται μη
χάσουν κανένα σεντ από τις κρατικές και ιδιωτικές
επιχορηγήσεις. Και βέβαια για όσα δεν τους αγγίζουν,
δεν έχουν λόγο και γνώμη.
Τελικά μήπως η μόνη πραγματικά μη κυβερνητική οργάνωση είναι ο ελληνικός λαός; Άντε και οι Διαδρομές.
Νατάσα Βαρουχάκη

Αρ. Φύλλου 15

16

Δημόσιοι Υπάλληλοι: Ιδού οι ένοχοι
επανέφερε και τη θεωρία των σταδίων, όχι
βέβαια για το σοσιαλισμό αλλά για τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Λόγω επαγγέλματος τριγυρνάω σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα και συναντώ
πολλούς επιχειρηματίες και εργαζόμενους
με τους οποίους έχουμε και μια κουβέντα
παραπάνω για τους χαλεπούς καιρούς που
ζούμε.

Η τακτική γνωστή και θεωρητικά επεξεργασμένη
στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, την δεκαετία του
’70 και εφαρμοσμένη σε πολλές χώρες του πλανήτη με τον ίδιο απαράλλακτο τρόπο.

Όταν ξεκίνησε η κρίση με ρώταγαν (και
καλά σαν πιο ειδικός) για τα spreads,τα cds
και διάφορα άλλα ακατανόητα για να καταλάβουν αυτά που τους σέρβιρε κάθε βράδυ
η TV.

Το μεγάλο πάρτυ γίνεται στο σκέλος των δαπανών ενός προϋπολογισμού.
Εκεί δίνεται η μητέρα των μαχών με το ψαλίδι να
γίνεται μαχαίρι και να καταλήγει μπαλτάς.

Τότε συλλογιζόμασταν λεύτερα, καθώς τη
κρίση περισσότερο την ακούγαμε και λιγότερο τη βλέπαμε.

Ο βασικός κανόνας της διάχυσης του φόβου και
της ανασφάλειας ώστε να περάσουν οι πολιτικές
των περικοπών είναι να υπάρξει ή να εφευρεθεί
και ο κατάλληλος αποδιοπομπαίος τράγος.

Έτσι οι αναλύσεις στη πιάτσα είχαν περισσότερο την κλασσική ελληνική προσέγγιση:

Στην Ελλάδα ο αποδιοπομπαίος τράγος υπήρχε
έτοιμος στη συνείδηση της κοινωνίας.

Όπως όταν γίνεται σεισμός όλοι μιλάνε σαν
σεισμολόγοι, έτσι και με την κρίση, όλοι μιλάνε σαν οικονομολόγοι.

Οι τεμπέληδες, χαραμοφάηδες και διεφθαρμένοι
υπάλληλοι του στενού και ευρύτερου δημόσιου
τομέα.

Έλα όμως που κάποια στιγμή η κρίση πήρε
σάρκα και οστά, με τη μείωση του μισθού
(πάντα σε συμφωνία με τον εργοδότη) μετά
με τη μετατροπή της σύμβασης σε μερικής
απασχόλησης (ξανά σε συμφωνία με τον
εργοδότη) και μετά ραντεβού με…..τα
γκισέ του ΟΑΕΔ (χωρίς εργοδότη).

Με δεδομένο το πελατειακό κράτος που δημιούργησε αυτό το πρότυπο ανορθολογισμού και αδιαφάνειας που λέγεται ελληνική δημόσια διοίκηση,
οι δημιουργοί του αυτοπροτείνονται και σαν
σωτήρες-εξυγιαντές του.

Από την άλλη μεριά ο εργοδότης
βλέποντας το τζίρο να μειώνεται
όταν δεν έβαζε λουκέτο χρηματοδοτούσε την επιχείρηση με το λίπος των
παλιών καλών ημερών μειώνοντας
το προσωπικό, μειώνοντας τους μισθούς, προσδοκώντας στην ανάκαμψη της κατανάλωσης από τους
μισθούς κάποιων άλλων. Φαύλος
κύκλος

Γιατί μετάνιωσαν για τα λάθη τους, γιατί
τώρα ξέρουν τί έφταιξε, γιατί όταν καταρρέει
ένα σπίτι φταίνε οι σοβατζήδες που λούφαραν και όχι ο μηχανικός που το σχεδίασε και
το επέβλεψε.
Με εφεδρείες-απολύσεις, με οριζόντιες περικοπές,
με κατασυκοφάντηση όχι μόνο των υπαλλήλων αλλά
και των φορέων στους οποίους εργάζονται.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι δυστυχώς το τυράκι ,η
φάκα είναι αλλού.

Όταν τρως τη μία σφαλιάρα πίσω από την
άλλη, κάποια στιγμή γυρνάς και θές να δεις ποιος
σου τις ρίχνει.

Φυσικά ο στόχος δεν είναι οι αποδοχές τους που
αντιπροσωπεύουν το 20-25% των δαπανών του
προϋπολογισμού, ούτε ο αριθμός τους που είναι
αντίστοιχος με το Μ.Ο.των περισσοτέρων χωρών της Ε.Ε.

Η κυβέρνηση-τρόικα και τα ΜΜΕ γνωρίζουν ότι όταν σφαλιαρίζεται ένας άνθρωπος και γυρίσει και δει ποιός και
γιατί τον σφαλιαρίζει μπορεί να
έχουμε απρόβλεπτες εξελίξεις.
Στην αρχή τοποθέτησαν ένα
καθρέφτη και ο ανθρωπάκος όταν γύρισε
είδε τον εαυτό του.
Ήταν η επιχείρηση όλοι μαζί τα
φάγαμε. Δεν έπιασε και άρχισαν
γιαουρτώματα και προπηλακισμοί .
Σιγά σιγά άρχισαν να λένε ότι ξοδεύουμε παραπάνω
από ότι παράγουμε. Ούτε αυτό έπιασε, γιατί ο μέσος
εργαζόμενος λίγα έβγαζε, λίγα ξόδευε και στη δουλειά του θεωρούσε ότι του έβγαινε το λάδι .

Ο Στόχος είναι η δημόσια
δαπάνη για τη παραγωγή
δημόσιου αγαθού.
Συρρικνώνοντας τον πληθυσμό και τις αμοιβές των
δημοσίων υπαλλήλων ακυρώνεις την ύπαρξη δημόσιων
αγαθών και υπηρεσιών.

Η
κερδοφορία βέβαια της Εταιρείας του, άκουγε ότι ταξίδευε τακτικά σε κάποια Ελβετική Τράπεζα
ονόματι UBS, και όχι USB που είναι το γνωστό σε
όλους μας φλασάκι.

Εκεί το δημοσιονομικό όφελος είναι τεράστιο.
Το κοινωνικό κόστος το απορροφά ο αποδιοπομπαίος τράγος που σπαταλά τα χρήματα του φορολογουμένου.

Έτσι, οι ιθύνοντες αναγκάστηκαν να σοβαρευτούν
και να μεθοδεύσουν τις κινήσεις τους. Κάποιος δε

Όλα αυτά σε μία χώρα που φόρους πληρώνουν
μόνο οι μισθωτοί-συνταξιούχοι και κάποιοι ελάχι-

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

17

στοι που έχουν αυτή την ασθένεια …..την φορολογική συνείδηση.
Στο Παγκράτι λοιπόν, ένας μικρομεσαίος επιχειρηματίας και επί χρόνια ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, που
δεν έχει φυσικά καμία σχέση με αυτές τις ασθένειες,
μού είπε το εξής αμίμητο:
Τέρμα πια τα ψέματα, πρέπει να απολυθούν όλοι οι
δημόσιοι υπάλληλοι.
Και ποιος θα δουλεύει στις δημόσιες υπηρεσίες? τον
ρώτησα
Κανείς. Να δοθούν όλα σε ιδιώτες.
Και τα σχολεία και τα νοσοκομεία? Ξαναρώτησα
Γιατί τώρα έχουμε δημόσια παιδεία και υγεία? με
αντέκρουσε και συνέχισε αγανακτισμένος .
Όλα σου λέω. Μόνο έτσι δεν θα έχουμε ελλείμματα αφού δεν θα έχουμε δαπάνες, θα πιάσουμε τους
στόχους, θα φύγει η τρόικα, θα ξαναβγούμε στις
αγορές, θα έρθει η ανάπτυξη, θα ξανανοίξουν οι
δουλειές….θα….θα……..
Ωραία λέω, αλλά αν ιδιωτικοποιηθούν όλα, και δεν
φύγουμε όλοι από τη χώρα, η κυβέρνηση που εκλέγουμε με τι ακριβώς θα ασχολείται?
Εκεί μου έκανε ντρίπλα……..φυσικά με τη φύλαξη
των εξωτερικών συνόρων και τη εξασφάλιση της
εσωτερικής τάξης και ασφάλειας μου απάντησε με
ύφος Ανδρέα Παπανδρέου για τα εξωτερικά σύνορα
και Μάκη Βορίδη για τα εσωτερικά.
Δηλαδή, (άρχισα να τα παίρνω), οι μόνοι δημόσιοι
υπάλληλοι θα είναι μπάτσοι και καραβανάδες?
Ναι, μου απάντησε ατάραχος, μόνο δύο Υπουργεία
:Άμυνας και Δημόσιας Τάξης.
Και πώς θα πληρώνονται, έστω αυτοί ?
Από εσάς που πληρώνονται και τώρα, μου έριξε το
τελειωτικό επιχείρημα χαμογελώντας πονηρά.
Πριν του πετάξω κανένα στυλό (το μόνο πυρομαχικό
μου) σηκώθηκα και έφυγα.
Τελικά κάθισα και σκέφτηκα, πέρα από το γραφικό
της όλης υπόθεσης, αυτό δεν είναι το ακραίο όριο
του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος? Αφού βομβαρδιζόμαστε επί χρόνια με το ότι το κράτος δεν τα καταφέρνει πουθενά σαν επιχειρηματίας, οι υπηρεσίες
που παρέχει είναι άθλιες, οι άνθρωποι που το στελεχώνουν είναι λαμόγια και τεμπέληδες, τότε γιατί να
μην δημιουργηθεί η εντύπωση σε ένα κομμάτι της
κοινωνίας ότι μας είναι άχρηστο όλο? Να το καταργήσουμε λοιπόν να δικαιωθεί και ο Μάρξ από την
ανάποδη.
Αν ιδιωτικοποιηθούν όλα, αν οι αποφάσεις για τις
ζωές μας θα αποτελούν απλά ένα στοίχημα κάποιων <αγορών>, τότε οι κυβερνήσεις θα είναι σαν ένα
Διοικητικό Συμβούλιο μίας Ανώνυμης Εταιρείας ή
καλύτερα μίας offshore με έδρα κάποιο φορολογικό
παράδεισο.
Η δε κοινωνία θα μοιάζει περισσότερο με μια συγκεντρωτική κατάσταση Πελατών-Προμηθευτών.
Περαστικά μας
Κώστας Πανόπουλος

Ενθουσιαζόμαστε με τον έρωτα?
Ή ερωτευόμαστε τον ενθουσιασμό?
Καλοκαίρι ακόμα. Οι έρωτες σαν τα καλοκαίρια, έρχονται και φεύγουν.
Ακουμπισμένο στο παράθυρο του τρένου σε παρατηρώ να ταξιδεύεις κι εσύ παρέα μ’ όσους απόμειναν
από τον πόλεμο που αχνοσβήνει πίσω από τις ράγες,
κι ενώ ξεχειλίζουν τα πάντα γύρω μας από δακρυγόνα, εγώ αντέχω να κρατήσω τα μάτια μου ορθάνοιχτα
για να κοιτώ μονάχα τις ρυτίδες που χρωματίζονται
στο πρόσωπό σου, γι’ αυτό ζω.
Παγώνεις. Kι όμως υπάρχει κάτι που θα σε σώσει .Tο
‘χεις κρύψει καλά, μάλλον δεν θυμάσαι κι εσύ που
μπορεί να βρίσκεται τώρα.
Παραδίνεσαι? Δεν ήρθε ακόμα η ώρα, μείνε. Σίγουρα
υπάρχει κάτι που θα σε κάνει να ξεχαστείς, πρόσεχε,
δεν είπα να ξεχάσεις.
Σαν τον έρωτα, ο έρωτας γεννιέται κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη, πόλεμο ,φτώχεια, αρρώστια, στενοχώρια.
Οι άνθρωποι με τα χρόνια μπερδεύτηκαν, σταμάτησαν
να ανοίγονται, να δίνονται ολοκληρωτικά, να αφοσιώνονται, να παθιάζονται και πάνω απ’ όλα να μοιράζονται.
Όλοι γέμισαν με ανεκπλήρωτους έρωτες και πίσω απ’
αυτούς ξεπροβάλλει ένα «γιατί?».
Απ’ τη φύση μας είμαστε περίεργα όντα. Μπορεί στα
δύσκολα να είμαστε εκεί κι όταν όλα πάρουν τον δρόμο τους εμείς να χαθούμε. Ένας έρωτας ξεπερνιέται
τόσο εύκολα όσο όταν δημιουργείται? Ρισκάρεις και
τελικά μένεις στο ίδιο σημείο να φοβάσαι περισσότερο. Όσο δεν θα μπορείς να πάρεις την ζωή και τα
θέλω σου στα χέρια σου, τόσο δυσκολότερο θα σου
φαίνεται να τα θυσιάσεις όλα για έναν έρωτα. Γι’ αυτό
λοιπόν ανεκπλήρωτος έρωτας είναι αυτός που πάντα
θα σε γυρίζει πίσω, ενώ υπάρχουν και οι περιπτώσεις που δεν φεύγεις ποτέ.
Φόβος και έρωτας .
Όνειρα, κρυφές επιθυμίες, παιχνίδια του ασυνείδητου
και του υποσυνείδητου. Οι συνηθέστεροι έρωτες είναι
απωθημένα και ανεκπλήρωτοι, κάτι που άφησες στη
μέση ή που δεν ξεκίνησε ποτέ. Κι όλα αυτά επειδή ο
άνθρωπος δεν μπορεί να αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο. Κοιτάζω τους ανθρώπους μες το τρένο, τόσες

διαφορετικές, μοναδικές ιστορίες έρωτα ..που άφησαν
να αργοπεθαίνουν με το πέρασμα του χρόνου.
Τον φόβο τον συναντάμε τις περισσότερες φορές στο
ξεκίνημα μιας σχέσης, οποιασδήποτε σχέσης. Εμμονές, περιέργειες, κακές σκέψεις..Έπειτα συνεχίζει να
ζει μέσα μας ,απλά με τον καιρό μαθαίνουμε να τον
κρύβουμε καλύτερα. Φόβος? Φόβος είναι η μοναξιά, ο
συμβιβασμός, οι φωνές, οι αναμνήσεις, όλα όσα σου
φέρνει η νύχτα.
Φόβος είναι ο θόρυβος μιας πόρτας που κλείνει απότομα, τα βήματά σου, είναι η σιωπή, καμιά φορά και το
γέλιο, το κρύο, η αναμονή, η νοσταλγία, η απόσταση,
η αϋπνία, ένα όνειρο, ένας πόνος, μια παγίδα..κι όλα
αυτά που σε περιμένουν αύριο..
Και τώρα θα μεταφέρω τα λόγια της γιαγιάς μου λίγο
καιρό μετά το θάνατο του παππού. «Τις τελευταίες
2-3 μέρες δεν έκανε τίποτ’ άλλο από το να με κοιτάει,
εκείνες τις μέρες που χειροτέρευε στην υγεία του, το
βλέμμα του δεν έφυγε στιγμή από πάνω μου..κι εγώ
τον κοιτούσα..κι εκείνος αλλά ποτέ πριν έτσι. Κάποια
στιγμή που βλέπαμε τηλεόραση τον παρατηρώ πάλι
να με κοιτάει και συνέχιζε..συνέχιζε.. ‘Αν μ’ αγαπάς στ’
αλήθεια, του λέω, θέλω να μου απαντήσεις ειλικρινά,
τι έγινε και με κοιτάς συνεχώς? Τι έχω?’ ‘Δεν σε ‘έχω
χορτάσει ακόμα’, ψιθύρισε εκείνος. ‘Σαράντα φιλιά να
΄χα, του τα έδωσα»
Και τελικά ο μεγαλύτερος φόβος είναι αυτός ο κόμπος
στο στομάχι όταν φτάνεις στο τέλος . Μέσα από την
ιστορία των παππούδων μου κατάλαβα πως ποτέ δεν
θα ‘σαι έτοιμος γι’ αυτό. ΕΡΩΤΑΣ είναι οξυγόνο, να σε
ανασταίνει απ’ οτιδήποτε σε σκοτώνει καθημερινά.
Μακάρι όλοι μας να τολμούσαμε , ν’ αφοσιωνόμασταν
σ’ έναν άνθρωπο, να τα δίναμε όλα για έναν έρωτα.
Ο έρωτας σιγοψιθυρίζει αργοπορημένα ‘σ’ αγαπώ ’,
’μου λείπεις’, ‘είμαι εδώ’. Κι αν ποτέ ρισκάρεις..ν’ αναρωτηθείς .έγινε γιατί βγήκες εκτός εαυτού ή ..ήσουν
πρώτη φορά ο εαυτός σου?
Αφιερωμένο..

Μελίνα Π.
2ο Λύκειο Βύρωνα

Αρ. Φύλλου 15

18

ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ της ΧΡΗΣΗΣ ΟΥΣΙΩΝ
Ένα παλιό αίτημα ξανά στο προσκήνιο

Οι διακοπές που τελείωσαν και ο φετινός
Σεπτέμβρης που τρέχει απειλητικά να συναντήσει
τον πιο δύσκολο – μεταπολεμικά χειμώνα- γεννούν
πολλά θέματα για την οργάνωση του φύλλου της
εφημερίδας. Παρ’ όλ’ αυτά, σε αυτό το τεύχος είπα
να καταπιαστώ με ένα θέμα που θα μπορούσε να
χαρακτηριστεί ‘’θέμα χαμηλής πολιτικής’’ , ίσως γιατί στο μυαλό πολλών πρώτα πρέπει να γίνουν οι
μεγάλες ανατροπές της ‘υψηλής πολιτικής’ ώστε να
λυθεί ως δια μαγείας και αυτό.
Αφορμή στάθηκε το υπό κατάθεση νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης και οι αντιδράσεις που προκάλεσε από συντηρητικούς αλλά
και προοδευτικούς (πανάθεμα τους) κύκλους. Το
θέμα της – γνώριμης – αποποινικοποίησης.
Κατ΄αρχάς όταν μιλάμε για αποποινικοποίηση της χρήσης δεν μιλάμε
για νομιμοποίηση των ναρκωτικών.
Όταν μιλάμε για μείωση
της βλάβης (εν προκειμένω το φλέρτ
με το θάνατο), μέσω της χορήγησης υποκατάστατων, δεν συνεπάγεται ότι στηρίζουμε την
εξάρτηση.

η κάνναβη είναι παράνομη, πανάκριβη και συνυπάρχει με την πάμφθηνη ηρωίνη στο διπλανό ράφι.
Η εξέλιξη του χρήστη της κάνναβης σε χρήστη της
ηρωίνης, δυστυχώς εξαρτάται κυρίως από αυτό το
«κοινό ράφι».

Στην Ευρώπη των 27 χωρών και των 70
εκατομμυρίων χρηστών κάνναβης, όταν γίνεται αναφορά σε ναρκωτικά συμπεριλαμβάνοντας τη κάνναβη,.οι χρήστες κάνναβης.......ξεσπούν σε γέλια.

Η σπέκουλα επί του θέματος από τους διάφορους
ναρκόπληκτους είναι γνωστή.

Δυστυχώς, χρόνια τώρα, οι δειλές Κυβερνήσεις και οι συντηρητικές κοινωνίες, όπως σε όλα
τα φλέγοντα ζητήματα επιλέγουν την καταστολή αντί
για την πρόληψη.

Ο ισχυρισμός ότι όλοι αυτοί είναι καταδικασμένοι
για εμπορία είναι σαθρός. Θα αντιπαραβάλλω το ότι
4.500 εμπόρους ναρκωτικών δεν έχει ούτε η Κολομβία………….

Το κυριότερο λοιπόν είναι να ξεφύγουμε,
πρώτα σαν κοινωνία και
μετά σαν πολιτεία,
από
την
αντιδραστική
και

Με βάση λοιπόν την αποτυχημένη μέχρι
σήμερα αντιμετώπιση του συνολικού ζητήματος των
ναρκωτικών, το Υπουργείο Δικαιοσύνης τα τελευταία χρόνια έχει κάνει πολλά θετικά βήματα δείχνοντας να έχει κατανοήσει, στο πλαίσιο της αρμοδιότητας του, το αδιέξοδο της κατασταλτικής πολιτικής
με τις αλλοπρόσαλλες ποινές των δικαστηρίων που
καταλήγουν στο στοίβαγμα ανθρώπων στις φυλακές.
Στο υπό κατάθεση και υπό συζήτηση σε πολλούς
κοινωνικούς κύκλους σχέδιο νόμου γίνεται ένα
ακόμη βήμα ως προς την απεμπλοκή της χρήσης από την ποινική δίωξη και τη μετατροπή
του αδικήματος της προμήθειας και κατοχής σε πταίσμα καθώς και μία προσπάθεια οριοθέτησης του πραγματικού εμπόρου από το εξαρτημένο
<βαποράκι>.

Όταν μιλάμε για
πλουραλισμό στην θεραπεία,
αποδεχόμαστε ότι ο κάθε άνθρωπος έχει την μοναδικότητα του
στο πώς κατέληξε στη χρήση, πόσα
χρόνια είναι στη χρήση, πώς θα βοηθηθεί να διακόψει και ποιό πρόγραμμα
απεξάρτησης θα ακολουθήσει.

Επιτέλους αναφέρεται ότι
η χρήση ουσιών αποτελεί πρόβλημα
προσωπικής και δημόσιας υγείας και
όχι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Χρόνια ολόκληρα προτείνεται η
ένταξη στο Ε.Σ.Υ. των χρηστών για περίθαλψη αλλά και ελεγχόμενη χορήγηση της
δόσης τους. Προφανής σκοπός είναι να
τους αποκόψεις από τη πιάτσα η οποία
συνεπάγεται τη νόθευση και διασπορά
- μετάδοση ηπατίτιδας, AIDS και λοιπών ασθενειών.
Όταν προτείνεται από
πολλούς ο διαχωρισμός των
ουσιών εννοείται κυρίως ο
διαχωρισμός των αγορών,
για να μην συνεχίζεται το
ανόητο και αβάσιμο επιχείρημα πως όλοι ξεκινάνε με
κάνναβη και καταλήγουν στην
ηρωίνη. Αυτό, όπως η κοινή πείρα έχει αποδείξει και διδάξει, συμβαίνει κυρίως διότι

ναρκωτικών μέσω της καταστολής: Το αμαρτωλό
τρίγωνο Αστυνομία-Δικαστήρια-Φυλακή ως τρόπος
αντιμετώπισης, προσέφερε την δραματική αύξηση
των κρατουμένων για υποθέσεις ναρκωτικών, όπου
περίπου το 40% του συνολικού αριθμού των εγκλείστων δηλ. 4500 ανθρώπους είναι έμποροι ναρκωτικών!!!!

Επίσης σε πταίσμα μετατρέπεται και η καλλιέργεια
για προσωπική χρήση της ινδικής κάνναβης, χρόνιο αίτημα
του διεθνούς αντιαπαγορευτικού
κινήματος με το επιχείρημα της
απομυθοποίησης της.
Να αναγνωρίσουμε
ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης
από τη μεριά του κινήθηκε
στη σωστή κατεύθυνση.

αποτυχημένη συνταγή και επιλογή της αντιμετώπισης των

Το μεγάλο έλλειμμα
πολιτικής όμως εντοπίζεται στα
συναρμόδια υπουργεία που επιφορτίζονται
τους ρόλους πριν τη χρήση (πρόληψη) και μετά τη
χρήση (θεραπεία και επανένταξη). Εκεί, οι εξαγ-

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

γελίες μένουν κενό γράμμα δεδομένου των περικοπών
στο σύστημα υγείας ,στους συμβουλευτικούς σταθμούς,
στον ΟΚΑΝΑ κλπ.
Στον τομέα της επανένταξης, η έκρηξη της ανεργίας, σε συνδυασμό με την άνοδο του κοινωνικού αυτοματισμού, δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας.
Είναι το σημείο που οι υποστηρικτές της γενίκευσης
έχουν δίκιο.
Σε μία εποχή υποχώρησης έως και εξαφάνισης του κοινωνικού κράτους (βλ.μνημόνιο) οι πολιτικές που αντιμετωπίζουν προβλήματα τέτοιου είδους τείνουν να χαθούν
μπροστά στη λαίλαπα που αφανίζει τα δημόσια αγαθά
το ένα μετά το άλλο.
Η ρητορική της απαξίωσης και της έλλειψης αναγκαιότητας ως προς την αντιμετώπιση του θέματος των ναρκωτικών, την ώρα που σημαντικότερα προβλήματα έχουν
προκύψει, είναι ανούσια και οπισθοδρομική. Δυστυχώς
και σε αυτό, η αντίδραση και ο λαϊκισμός βρήκαν την
έκφρασή τους στη φαιά συμμαχία του ελληνορθόδοξου
συντηρητισμού. Νέα Δημοκρατία ,ΛΑΟΣ και ΧΡΥΣΗ
ΑΥΓΗ άρχισαν το πάντρεμα των ιατρικών απόψεων προ
τριακονταετίας με τις ξενέρωτες ατάκες του κ. Αιβαλιώτη
περί της επιδιωκόμενης μαστούρας των πολιτών για να
περάσει πιο εύκολα η πολιτική του ΠΑΣΟΚ………….

19
Από κοντά και η ηγεσία του ΚΚΕ με ανάλυση βγαλμένη από τα τιμημένα γκουλάγκ της Σοβιετίας. Αλλά τι να
περιμένεις από ανθρώπους τόσο μικρόψυχους μπροστά
στο θάνατο (βλ. ανακοίνωση για τον Λ.Κύρκο)……συνεπείς μικρόψυχοι, και στη δίψα για ζωή.
Σε ζητήματα όπως αυτό των ναρκωτικών κρίνεται κατά την άποψη μου η αλληλεγγύη και η ανεκτικότητα μιάς κοινωνίας, το βάθεμα της δημοκρατίας ……το
οξυγόνο της.
Κ. Πανόπουλος
Υ.Γ. Όταν στα μέσα της δεκαετίας του ’80 φούντωσε η διακίνηση της ηρωίνης και η νεολαία
της εποχής έπεφτε μαζικά στη χρήση, προσπαθήσαμε να διακινήσουμε τα έντυπα της
Επιτροπής Σωστής Ενημέρωσης και Αντιμετώπισης των Ναρκωτικών (ΕΣΕΑΝ) για την αντιαπαγορευτική πολιτική και το διαχωρισμό των
ουσιών στα Φεστιβάλ των πολιτικών νεολαιών.
Ο μόνος φιλόξενος χώρος ήταν τα Φεστιβάλ
του Ρήγα και του ΚΚΕ εσωτερικού.
Στα υπόλοιπα έτρωγες πόρτα……στην
ΚΝΕ…….φλέρταρες με το ξύλο.
Έτσι για την Ιστορία…………….

ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΛΤΣΑ
Ο Δημήτρης Καλτσάς ήταν ο άνθρωπος που
μέσα από τα χέρια του πέρασαν γενιές παιδιών,
τόσο από τον Βύρωνα όσο και από την Καισαριανή, για να τους μάθει τα μυστικά του μπάσκετ.
Ο Τάκης – εμείς έτσι τον φωνάζαμε – είχε όλους
τους αθλητές που πέρασαν από τα χέρια του
σαν παιδιά του. Πρώτα σαν παιδιά του και μετά
σαν αθλητές. Ακόμα και τις στιγμές που νευρίαζε
και μας φώναζε, ξέραμε κατά βάθος ότι το έκανε από αγάπη και ότι σε λίγο θα είμαστε και πάλι
φίλοι.
Ο Τάκης όταν αναλάμβανε μια ομάδα σαν προπονητής, ποτέ του δεν τον ενδιέφεραν τα χρήματα. Άλλωστε και όποια χρήματα και αν έπαιρνε,
έβαζε και από την τσέπη του και τα χάλαγε για
τους παίκτες. Να τους κάνει το τραπέζι, να δώσει
ένα χαρτζιλίκι σε όποιον είχε ανάγκη. Η Μαίρη
ήταν η μεγάλη του αγάπη και το μπάσκετ η ερωμένη του. Αυτή του η αγάπη τον έκανε ακόμα και
να βάλει τα αθλητικά του ρούχα, σε προχωρημένη για τον αθλητισμό ηλικία, για να βοηθήσει την
ομάδα του Βύρωνα στους στόχους της. Όπως και
η επιθυμία του να μάθει τα μυστικά του αθλήματος στα νέα παιδιά. Το απίστευτο ταλέντο του στο
μπάσκετ, ήταν αυτό που τον έκανε έναν καλό
παίκτη και αργότερα έναν καλό προπονητή. Οι
συνθήκες της εποχής εκείνης δεν του επέτρεψαν - αν και μπορούσε - να κάνει μια μεγάλη
καριέρα σαν αθλητής του μπάσκετ.
Σαν προπονητής αργότερα, δεν πήγε σε σχολές, ούτε παρακολούθησε σεμινάρια, όπως άλλωστε οι περισσότεροι προπονητές εκείνης της
εποχής. Η εξυπνάδα του όμως και η εξαιρετική του
αντίληψή για το άθλημα, ήταν μοναδική και τον
έκαναν έναν από τους καλλίτερους προπονητές

της εποχής. Αρνήθηκε, παρότι του προτάθηκε,
να πάει σε μεγαλύτερες ομάδες. Του άρεσε να
ασχολείται με τα παιδιά της γειτονιάς. Να κάνει φίλους και να τους βοηθάει όχι μόνο στο μπάσκετ
αλλά και στην ζωή τους.
Σαν παράγοντας πρωτοστάτησε στην δημιουργία του Αθλητικού Γυμναστικού Συλλόγου Βύρωνα, με αποτέλεσμα ο Σύλλογος αυτός να γράψει
και να συνεχίζει να γράφει, την δική του μεγάλη
ιστορία στο χώρο του αθλητισμού του Δήμου μας.
Πρέπει να πούμε ότι είμαστε τυχεροί που τον
γνωρίσαμε και τον είχαμε προπονητή και φίλο.
Δύσκολα να βρεθούν τέτοιοι παράγοντες και
άνθρωποι σαν τον Τάκη σήμερα, στην εποχή της
εμπορευματοποίησης του αθλητισμού. Για αυτό
άλλωστε τα τελευταία χρόνια, πικραμένος από
αυτή την κατάσταση, δεν ασχολείτο με το μπάσκετ, παρά μόνο σαν φίλαθλος. Και πάντα έδινε
συμβουλές σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε και
γίναμε προπονητές ή παράγοντες. Και οι συμβουλές του ήταν πάντα στην κατεύθυνση τις ανάδειξης νέων ταλέντων.
Αγαπητοί φίλοι. Δεν ξέρω αν ο Τάκης έφυγε από
αυτή την ζωή, πικραμένος από κάτι ή από κάποιους. Οι άνθρωποι που δίνουν τόσο πολύ την αγάπη τους ανιδιοτελώς, συνήθως δεν εισπράττουν
αυτό που τους πρέπει. Όπως και να έχει όμως,
ένα είναι σίγουρο. Ο Τάκης ο Καλτσάς, με την
παρουσία του στον αθλητισμό, άφησε πίσω του
ένα μεγάλο έργο και πολλούς – πολλούς φίλους,
ώστε να μην τον ξεχάσει κανείς.
Εκ μέρους των παικτών και φίλων του,
Δημήτρης Κόκκαλης

Για την ιστορία των ονομάτων

των δρόμων της Πόλης μας

Επιμέλεια: Μαρία Βλαδιμήροβιτς

Οδός Ιθώμης:
Η Ιθώμη ήταν ένα αρχαίο οχυρό στην περιοχή της Μεσσηνίας, στην κορυφή του ομώνυμου βουνού.
Το βουνό ήταν αφιερωμένο
στο Δία τον Ιθωμάτα, και στην
κορυφή του υπήρχε ένα ιερό
του με βωμό.
Ο Παυσανίας αναφέρει πως
οι Μεσσήνιοι διεκδικούσαν τη
γέννηση και ανατροφή του Δία
στον τόπο τους καθώς και οτι
από την πηγή Κλεψύδρα έφερναν καθημερινά νερό στο ιερό
της κορυφής.
Το οχυρό της Ιθώμης έπαιξε
σημαντικό ρόλο στον Α’ Μεσσηνιακό Πόλεμο (τέλη 7ου αιώνα π.Χ., ανάμεσα στη Μεσσηνία και τη Σπάρτη). Αποτέλεσε
το τελευταίο προπύργιο των
Μεσσηνίων και τελικά ισοπεδώθηκε μετά από ηρωική πολιορκία.
Τα επόμενα χρόνια η Ιθώμη
κατείχε συμβολικό ρόλο στην
καρδιά των υποδουλωμένων
Μεσσηνίων. Έτσι, όταν επαναστάτησαν οι είλωτες το 468
π.Χ. (Γ’ Μεσσηνιακός Πόλεμος), κατέφυγαν και πάλι στο
μέρος αυτό, ξαναέχτισαν οχυρώσεις και αντιστάθηκαν από
εκεί για μεγάλο διάστημα. Σταδιακά, οι Σπαρτιάτες έσφιξαν
τον κλοιό γύρω από την Ιθώμη και με μεγάλη δυσκολία
και τη βοήθεια των συμμάχων
τους, ανάγκασαν τους είλωτες
να συνθηκολογήσουν, πιθανά
το 459 π.Χ. Σύμφωνα με τους
όρους της συνθήκης, οι πολιορκημένοι Μεσσήνιοι είλωτες
έφυγαν ελεύθεροι μαζί με τις
οικογένειές τους από την Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκαν από τους Αθηναίους στη
Ναύπακτο.
Το 369 π.Χ. ο Θηβαίος Επαμεινώνδας, μετά τη Μάχη των
Λεύκτρων και την εισβολή του
στη Λακωνία, απελευθέρωσε
τη Μεσσηνία από τη σπαρτιατική επιρροή και επέλεξε τους
πρόποδες του όρους Ιθώμη για
να χτίσει μια νέα και μεγάλη
πόλη, τη Μεσσήνη, η οποία
έγινε η πρωτεύουσα των Μεσσηνίων.

Αρ. Φύλλου 15

20

...στον Κόσμο

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ
Διαβάζοντας το λεύκωμα της Λίζας Έβερτ για την
Καππαδοκία το1993, δεν πίστευα ότι θα περνούσαν
18 χρόνια μέχρι να έρθει η στιγμή που το όνειρο θα
γινόταν πραγματικότητα. Είναι αλήθεια ότι σήμερα
πια, τέτοια όνειρα δεν μοιάζουν τόσο μακρινά και

αυλές του Βύρωνα. Ακόμα και η σκεπαστή αγορά
KUVVESI KAPISI στο κέντρο είναι του ΄29. Όλα είναι μετά, τίποτα δεν θυμίζει το πριν. Λίγο από την
παλιά πλατεία, το ρολόι μας φέρνει πριν την καταστροφή. Μόνο τούτο ίσως φαντάζει πιότερο σημαντικό στις μέρες μας, ότι σε μια πόλη, με κοντά 3,5

απραγματοποίητα. Αντίθετα, η τουριστική βιομηχανία της γείτονος έχει καταφέρει να κάνει αυτούς τους
προορισμούς αρκετά βολικούς για τους καλομαθημένους δυτικούς τουρίστες. Να η ευκαιρία λοιπόν
αφού το κόστος ήταν αρκετά ελκυστικό με τη συνδρομή βέβαια και Τούρκων επιχειρηματιών από τον
τομέα του τουρισμού.
Ναι θα πει κανείς , αλλά γιατί τόση διάθεση για
τα υψίπεδα της Ανατολίας; Γιατί ειδικά εκεί; Ε τώρα,
ξέρετε το γιατί. Γεννημένος στο Βύρωνα. Προσφυγούπολη. Ακόμα και οι δρόμοι της γειτονιάς μου
σου κρατούν τη θύμηση ζωντανή. Αιδινίου, Ικονίου,
Καισαρείας, Ναζλίου, Ουσακίου, Σάρδεων, είναι
και άλλοι. Μην κάνουμε πολεοδομική παρουσίαση
τώρα. Εντάξει, δεν είναι μόνο αυτά. Είναι η ιστορία.
Χετταίοι, Πέρσες, ο Αλέξανδρος, οι πρώτοι χριστιανοί, ο Άγιος Βασίλειος, οι Σελτζούκοι και οι Μογγόλοι. Πολιτισμοί επί πολιτισμών. Αλλά και το “ταξίδι”.
Η επαφή με τα περάσματα στα βάθη της Ανατολίας
, κοντά στα 1000Km από τα παράλια, είναι μια πρόκληση. Οι εικόνες της Καππαδοκίας, η κοιλάδα του
Γκόρεμε, η Σινασός, η υπόγεια πόλη του Καϊμακλή.
Τα γλυπτά της φύσης πάνω απ΄ όλα.
Η πτήση κράτησε λίγο περισσότερο από μισή ώρα
μέχρι τη Σμύρνη (Ismir). Από ΄κει άρχισε το μεγάλο
οδικό ταξίδι με πάνω από 2200Km μέχρι την επιστροφή.
Τι να πεις τώρα. Είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο
τα παράλια των Ιώνων και της Λυδίας. Στη Σμύρνη ένας κόμπος, ένα δάκρυ….. Έχεις ακούσει και
τόσα από τη γιαγιά, τη μαμά, τους γείτονες εκεί στις

εκατομμύρια ψυχές, ανεργία δεν υπάρχει.
Ίσως μιαν άλλη φορά να καταφέρω να δώσω αυτό
που αξίζει στον τόπο. Και έχουμε να πούμε πολλά.
Μόνο για την Έφεσο, την Ιεράπολη και τις Σάρδεις
άλλο τίποτα δεν χρειάζεται.
Αφήσαμε τα Μικρασιατικά παράλια και μετά το
Denizli, πόλη γεμάτη υφασματοβιομηχανίες και ατελείωτο μποτιλιάρισμα, με κοντά 500.000 κατοίκους
και λογότυπό της ένα κόκορα, άρχισε η ανηφόρα για

τα οροπέδια της Ανατολίας. Στη λίμνη Acigol στα
δεξιά μας πατούσαμε πια στα 900m.
Το τοπίο παράξενο για τα μάτια ενός Βαλκάνιου.
Εκτάσεις να χάνεται ο ορίζοντας. Δυάρες οροσειρές
έμοιαζαν με λόφους στο βάθος του κάδρου. Λασποχώρια με πλίθες αλλά με κόσμο. Μικρά παιδιά να
παίζουν ανάμεσα στους αραμπάδες και τα άλογα
για το όργωμα. Σαλβάρια, μαντίλι στο κεφάλι, χωματόδρομοι να σέρνονται ανάμεσα στα σπαρμένα
χωράφια. Εκεί η σβουνιά πάει για θέρμανση. Την
απλώνουν στον ήλιο μέσα σε φόρμες όπως άλλοι
φτιάχνουν το κέικ. Ρε μπας και είμαι σε άλλη εποχή;
Πριν το Dinar κάναμε στάση για γιαούρτι με μέλι
και από πάνω σπόρους παπαρούνας. Για χαλάρωση μας είπαν. Ήμασταν στη περιοχή με τα οπιοχώραφα Παρήγγειλα διπλή μερίδα σπόρους παπαρούνας και λίγο γιαούρτι με μέλι. Μπα, ούτε ο ύπνος δεν
με πήρε.
Συνέχεια και να ξαναχάνεται ο ορίζοντας. Το
οροπέδιο με τις λίμνες Egirdir, Aksehir, και Agolu.
Μπροστά μας το Ικόνιο (Konya). Μια μεγαλούπολη
με αλματώδη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Φτάνει σήμερα το 1 εκατομμύριο. Ο παράδεισος της
αυτοκινητοβιομηχανίας και του Ζελαλεντίν Ρουμή
Αφγανού, που τον 13ο αιώνα έζησε και πέθανε στο
Ικόνιο. Ίδρυσε το Σουλφικό τάγμα των Δερβίσηδων
Μαβλεβί. Οι Τούρκοι τον λεν Mevlana, που σημαίνει
ο δάσκαλος μας. Το Ικόνιο είναι η Μέκκα της Τουρκίας. Η έδρα της “Ορθοδοξίας” της. Τα μνημεία και
τα αφιερώματα στον Mevlana σε εντυπωσιάζουν, οι
μαντίλες καλύπτουν κάθε γυναικείο κεφάλι. Θέλετε
κι άλλα; Η μεγαλύτερη επαρχία της χώρας με επιφάνεια της πρωτεύουσας τα 39.000Km2 κτισμένη
στα 1200m. Τέλος Απρίλη βρεθήκαμε εδώ και ούτε
ένας δεν ήταν με το μπουφάν στο χέρι. Άσε που οι
ομπρέλες ήταν stand by. Κτιριακά μεγαθήρια πλάι
στους μαχαλάδες. Με αρχαιολογικό μουσείο που
το βρήκαμε κλειστό. Πήγε ο γύφτος στο παζάρι και
ήταν Δευτέρα.
Βγήκαμε από την πόλη με κατεύθυνση το Sultan
Ηani. Είμαστε πάνω στο δρόμο του μεταξιού. Ο D
300 σήμερα. Δύο λουρίδες από τη μία και δύο από
την άλλη χωρίς μπάρα στη μέση. Στενάχωρος, αλλά

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

συνεχώς τον βελτιώνουν. Κίνηση ελάχιστη, με
ανταγωνιστές τις νταλίκες. Συνδέει το Ικόνιο με το
Aksaray και συνεχίζει μέχρι την Καισαρεία. Ανώτερη
ταχύτητα τα 100km/h και η βενζίνη πάνω από 2euro
το λίτρο. Ρωτήσαμε γιατί αυτό; Μας είπαν για τη συγκέντρωση φόρων. Είναι ο πιο εύκολος τρόπος.
Eκεί που τα καραβάνια ξαπόσταιναν, κάθε
40 με 50Km, μίας μέρας δρόμος δηλαδή, οι
Σελτζούκοι κατασκεύαζαν και ένα Καραβάν
Σεράι. Εμείς σταθήκαμε
στο Sultan Hani (1229).
Περιτοίχιση, ένα εξαιρετικό πρόπυλο, εσωτερικοί θάλαμοι για ύπνο,
χαμάμ, τζαμί για την
προσευχή, στάβλοι για
τα ζώα και το κλείστρο
της μηχανής να παίρνει
φωτιά.
Ξανά απίστευτες ευθείες για το Aksaray, to
Acigol και τη Νεάπολη
(Nevsehir). Εδώ γύρισε
ένας διακόπτης. Λες ότι
μπαίνεις σε μια άλλη
χώρα. Μόνο το υψόμετρο παραμένει το ίδιο μαζί με
το κρύο που όσο βράδιαζε χάιδευε το μηδέν. Πτυχώσεις, χρώματα πετρωμάτων που σε καθηλώνουν,
αμπέλια, μηλιές, τρωγλοδυτικοί οικισμοί, κοιλάδες,
καμώματα της φύσης που σε διαρκή έμπνευση σμιλεύει τη σάρκα της. Και ονόματα γνώριμα. Προκόπι,
Σινασός, Μαλακοπή, Γκόρεμε. Λίγο μακρύτερα, η
Καισαρεία, το Μουταλάσκι, η Άβανος, ο Ταξιάρχης,
τα Ποτάμια γενέτειρα του Αι Γιώργη. Βράδιασε όμως
και η κούραση μεγάλη. Αύριο τα σπουδαία.
Η πρωτεύουσα της Καππαδοκίας είναι κάπου
70Km από το Προκόπι που διανυκτερεύσαμε και
1000Km από τα παράλια. Καισάρεια (Kaysery), την
ονόμασαν οι Ρωμαίοι προς τιμή του Καίσαρα, όταν
την κατέλαβαν το 17μ.χ. Πέρασμα εμπορικό αλλά και
στρατηγικής σημασίας η θέση της. Οι Βυζαντινοί την
έκαναν θρησκευτικό κέντρο με έδρα την επισκοπή
του Αγίου Βασιλείου. Τα Θεοδοσιανά τείχη στέκουν
ακόμα όρθια στο κέντρο της πόλης. Μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών ο Ελληνισμός ανθούσε εδώ.
Σήμερα μεγαλούπολη της Ανατολίας με πάνω από
1.200.000 κατοίκους, στους πρόποδες του Αργαίου
με τα 3917m ύψος. Έδρα των Γκρίζων λύκων, αλλά
κατά πως λεν ο τουρισμός και το συνάλλαγμα που
φτάνει μάλλον τους έχει μαλακώσει με τους ξένους.
Το Τζαμί, η εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου αδελφού του Αγίου Βασίλη, η σκεπαστή αγορά, Capali
Tsarsi σε καλούν. Σε τραβολογάνε άμα σε πάρουν
χαμπάρι ότι είσαι Yunan (από το Ionia). Έμποροι με
όλη τη σημασία της λέξης. Πρωταθλητές στις “μαϊμούδες”. Lacoste και Burberry, μπατζανάκη, Γιώργο,
Μαρία, Κώστα, Παπαδόπουλος, Παπανδρέου, έλα
πάμε, πάρεις καλό πράμα. Δερμάτινα, κοσμήματα,
ακόμα και τυρί είναι ικανοί να σου πουλήσουν. Ο
παστουρμάς ντυμένος με πλαστικό περίβλημα για
υπερπόντια ταξίδια. Τιμές πουθενά γραμμένες, όλα
με παζάρι. Ξεκινούν από απίστευτες τιμές και κατα-

21

λήγουν στον πάτο, να σε κάνουν να αισθανθείς ότι
τελικά μπορεί και να τους έκλεψες. Το καλύτερο δόλωμα είναι που σου λένε ότι είναι από την Ελλάδα.
Ο παππούς τους, η γιαγιά τους, ακόμα και οι ίδιοι.
Νομίζεις ότι η μισή Τουρκία είναι από την Ελλάδα.
Και εκεί που σκας το χαμόγελο σου ξεφουρνίζουν

για το μαγαζί με τα δερμάτινα, τα χαλιά και τα υπόλοιπα. Σου παίρνει λίγο χρόνο να μπεις στο νόημα, αλλά μετά δεν κοιτάς πάνω από το ένα μέτρο.
Αν δεν το αντέχεις κάνεις το Γάλλο γιατί τον Κινέζο
είναι λίγο δύσκολο. Ταμιακές μηχανές και αποδείξεις ανήκουν στην επιστημονική φαντασία. Γι΄ αυτό
τους γδέρνει το κράτος με τη βενζίνη. Απορείς ποιος
παράγει, παντού μαγαζιά. Α, μην ξεχάσω μερικούς
γνωστούς σας Καισαριώτες. Τον Αριστοτέλη Ωνάση και τον Ελία Καζάν Λοιπόν στο φτερό είδαμε
το ολοκαίνουριο γήπεδο ποδοσφαίρου και γραμμή
σε ένα από τα προάστια σήμερα της Καισάρειας το
Talas. Μουταλάσκι το έλεγαν οι Ρωμιοί. Περπατήσαμε τα σοκάκια του και διαβήκαμε την πόρτα του

Αγίου Σάββα. Σήμερα είναι μουσουλμανικός ναός,
τζαμί δηλαδή. Λατρεύουν το δικό τους θεό. Δεν είναι
στάβλος, μήτε αχούρι, είναι χώρος λατρείας. Μας
τον άνοιξε ο χότζας του χωριού. Καλός άνθρωπος,
μας συνόδευσε σε όλη την βόλτα μας και μας έδειξε
το δρόμο για το γυρισμό προς το Προκόπι. Τα Ελληνικά σπίτια έκαναν “μπαμ”. Σαχνίσια, αυλές και κιόσκια, δίπατα και
τρίπατα, τριγύρω στον Άγιο Σάββα.
Τέτοια αρχιτεκτονική σε ορθόδοξο,
ναό δεν έχω δει. Πιο πολύ μου θύμισε τις εκκλησίες των καθολικών
στη λατινική Αμερική.
Ξανά πάνω στον D 300 και επιστροφή με προορισμό τη Σινασό
(Mustafa Pasa) σήμερα πια.
Αρχοντόσπιτα, μιλάμε για πλούτο.Bocu money όπως έλεγε και ο
πατέρας μου για τους παραλήδες
της εποχής του. Ένα από αυτά το
έχουν κάνει ξενοδοχείο και εστιατόριο. Το επισκεφτήκαμε και πόνεσε
το μέσα μας. Δίπατο, με εσωτερική
αυλή, με ζωγραφιστά ταβάνια και
σκαλιστές κουπαστές στις σκάλες.
Ένα όνειρο. Δίπλα ακριβώς είναι
το αρχοντικό του Σεραφείμ Ρίζου.
Έμποροι οι Σινασίτες, 3000 αριθμούσαν πριν την ανταλλαγή. Την εκκλησία Κωνσταντίνου και Ελένης να δείτε θα καταλάβετε περί τίνος
πρόκειται. Πόλη μουσείο. Α, και οι πιτσιρικάδες
με τα “αεροπλανάκια”. Κάτι ξύλινες κατασκευές με
ρουλεμάν. Καβάλα τα alania κατέβαιναν τις κατηφόρες της Σινασού με χίλια. Μου θύμισαν τις δικές
μας πτήσεις στο Βύρωνα, στη Δωδεκανήσου, από
τη Αγία Τριάδα στον Άγιο Λάζαρο. Γύρω στο ΄60,
θυμάσαι ρε Ζώτο;
Το ηλιοβασίλεμα το είδαμε από το Προκόπι (Urgup),
με ΄να ποτήρι Efes Pilsen. Καλά όχι ένα, περισσότερα……………………………….Συνεχίζεται.
Κείμενο, φωτογραφίες
Γιώργος Τζανίνης

Αρ. Φύλλου 15

22

με αυτοκίνητα, τσιμέντο και προβληματικούς δρόμους που ονομάζεται «Δήμος Βύρωνα». Όσοι
έχουν διαβάσει πως γίνονται οι πόλεις στις τριτοκοσμικές χώρες που όλα είναι άναρχα δομημένα
δεν έχει παρά να κοιτάξουν τον Βύρωνα και να
πάρουν μια πραγματική ιδέα.

Ο ΔΗΜΟΣ ΒΥΡΩΝΑ
Η οικονομική καταστροφή που συντελείται
σήμερα μετά την έλευση της Τρόικας, του ΔΝΤ
και όλων των άλλων δεινών έχει οδηγήσει σε
πολύ δύσκολη θέση εκατομμύρια ανθρώπους. Οι
άνθρωποι αυτοί στην πλειοψηφία τους έχουν με
την δουλειά τους οικοδομήσει μια χώρα που και
όμορφη είναι και ψωροκώσταινα δεν είναι και
πολύ άτακτη και ακατάστατη είναι.

Τα παρακάτω αποτελούν φευγαλέες εντυπώσεις
από την ζωή ενός λαού ο οποίος μέσα στην
δυστυχία και την σημερινή κατάθλιψη που τον
περιβάλει προσπαθεί να σταθεί όρθιος. Κατά το
2011 ο Δήμος Βύρωνα είναι μια πόλη απόλυτα
διαμορφωμένη και απόλυτα χρεωμένη.

Στην προέκταση του Παγκρατίου και
κολλητά σε αυτόν έχει λοιπόν οικοδομηθεί μια
πόλη. Μια πόλη που η αδηφαγία των εργολάβων, της ανυπαρξίας σχεδιασμού και πρόβλεψης
για τις ανάγκες του μέλλοντος την έχουν γεμίσει

Ο Δήμος αυτός υπήρξε προσφυγικός
συνοικισμός και στην συνέχεια ακολούθησε όλη
η ιστορική πορεία των ανατολικών συνοικιών
της Αθήνας, Στην αρχή μεροκαματιάρηδες που
έβρισκαν πιο φτηνά οικόπεδα και ενοίκια, μετά
ανηφόρισαν και τα μεσαία στρώματα κατά την
περιοχή του Καρέα και σήμερα η διαστρωμάτωση της πόλης είναι μπερδεμένη πια, και πώς
να μην είναι άλλωστε όταν ο πληθυσμός της
ξεπερνάει τις 140.000 κατοίκους. Η πόλη αυτή
έχει λοιπόν το όνομα του Λόρδου Βύρωνα, φιλέλληνα, ρομαντικού ο οποίος φημιζόταν για την
καθαριότητα και την λατρεία του στην τάξη. Είναι
προφανές ότι το όνομα αυτό το έχει η πόλη κατ΄
ευφημισμόν του Λόρδου μιας και τελευταία ούτε

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

καταλάβει νόμιμα ή όχι το σύνολο των πλατειών
τα βασικά σκουπίδια μας δεν μπορούμε να μαζέψουμε. Παρόλα αυτά τον τιμάμε τον Λόρδο τον και του δημόσιου χώρου.
έχουμε σηματάκι στην πόλη και έμβλημα της και
Αυτό όμως που θα έπρεπε επίσης να
έτσι ξεπεσμένο τον έχουμε και κολλημένο πάνω
σχολιαστεί είναι οι άνθρωποι αυτής της πόλης.
στους κάδους των απορριμμάτων.
Ψάχνει να βρει κανείς τις ρίζες ότι έχει μείνει από
Τα σπίτια της πόλης είναι όλα από τσι- την ψυχή του πρόσφυγα που ανακατεύτηκε και
διαφοροποιήθηκε. Ο κόσμος τελευταία έχει κλειμέντο ελάχιστα έχουν απομείνει από τον παλιό
συνοικισμό των Μικρασιατών προσφύγων. Δεν στεί στα σπίτια του μιας και τα χρήματα έχουν
αρχίσει να λιγοστεύουν τραγικά.. Προς μεγάλη
γλύτωσε από το γκρέμισμα ούτε το ιστορικό
πρώτο σπίτι της συνοικίας. Γενικά ότι του έρχε- χαρά του Πρετεντέρη και όλων των σφουγγοκωται του καθένα το χτίζει. Συνυπάρχουν σε αυτήν λάριων του συστήματος -που επενδύουν στον
εκφοβισμό και στην κοινωνική διαίρεση- που
μερικά διώροφα στη Μεταμόρφωση, μαζί με τα
επταώροφα της Ανάληψης, οι εργατικές πολυκα- στρογγυλοκάθονται στο σαλόνι μας και μας οδητοικίες στον Καρέα με τα μικρότερα σπιτάκια με γούν κατευθείαν στην απόγνωση.
κήπους της Ζωοδόχου Πηγής. Ένα πνιγμένο κέΜόνο τα Σαββατοκύριακα ζωντανεύει
ντρο της πόλης που κρύβει τον ουρανό. Οικοδομική αναρχία και απληστία. Σε πολλά σημεία της η πόλη. Παρέες - παρέες οι νέοι κατευθύνονται
πόλης υπάρχουν καταστήματα στους κεντρικούς προς το Παγκράτι για καφεδάκι στην Υμηττού
δρόμους που δυστυχώς τον τελευταίο χρόνο είναι και κανένα σινεμά στα Village. Και οι μεγατα περισσότερα ξενοίκιαστα. Καθώς και άφθονες λύτεροι πιάνουν καμιά πλατεία για ένα ούζο
ταβέρνες, καφενεία και μπαράκια που όλα έχουν ή κρασάκι. Οι συζητήσεις τις περισσότερες
φορές για το ποδόσφαιρο, την πολιτική κατά-

23

σταση και την οικονομική κρίση. Η αποθέωση
του υποκειμενισμού και του «κάτσε κάτω ρε να
στα πω εγώ που τα ξέρω». Σήμερα όλοι τα ξέρουν όλα σε τέτοιο βαθμό που η φυσική συστολή
κάποιου να εκφράσει την άποψη του εκλαμβάνεται ως χαζομάρα. Η διασκέδαση μας τυποποιείται. Οι μουσικές μοιάζουν ίδιες μέσα από
fake αντιγραφές πρωτοτύπων και μέσα από fake
φωνές, δηλωμένων μόνο τραγουδιστών. Υπάρχουν και μερικές φωτεινές εξαιρέσεις στην πόλη
κάποια παλιά καφενεία που σερβίρουν ακόμη
σπιτικά κεφτεδάκια κόντρα στο προτηγανισμένο
και στο ετοιματζίδικο. Και κάποια μπαράκια
με μουσικές που σε ταξιδεύουν που οι παρέες
έχουν αρχίσει να γνωρίζονται μεταξύ τους και να
λένε καλησπέρες. Γενικά η πόλη μας είναι βαθιά
άρρωστη. Όλα μοιάζουν να την πληγώνουν όλο
και περισσότερο. Ο ξερόλας δήμαρχος μας, οι
παράγοντες και οι επίσημοι της πόλης που καταλήγουν να στραγγαλίζουν κάθε προσπάθεια
δημιουργίας και η ατελείωτη αφασία των πολλών
που ενδιαφέρονται μόνο για το σπίτι τους. Από
τον παλιό συνοικισμό του Βύρωνα έχει απομείνει
δυστυχώς μόνο η ιστορία του. Το κείμενο τούτο
των διαδρομών αφιερωμένο εξαιρετικά σε εκείνους που ήξεραν την αξία που έχουν τα απλά
πράγματα και η αξιοπρέπεια στην καθημερινή
ζωή γιατί αυτήν έχουμε απολέσει…
Πόπη Σταυροπούλου

Αρ. Φύλλου 15

24

...στην Τέχνη

Κ α λ λ ι τ έ χ ν ε ς του ΒΥΡΩΝΑ

Ειρήνη Σκλάβου
Γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα και είναι μόνιμη κάτοικος Βύρωνα. Τελείωσε τις μουσικές σπουδές της στην κιθάρα στο Ωδείο
Athenaeum με την κα. Λίζα Ζώη.
Υπήρξε μέλος του μουσικού σχήματος "Κουαρτέτο Κιθάρας Athenaeum" (1993-1998), με
το οποίο συμμετείχε σε ρεσιτάλ σε διάφορες
πόλεις της Ελλάδας.
Το 1995 ανέλαβε τη διεύθυνση της Μουσικής
Σχολής Βύρωνα όπου και διδάσκει κιθάρα από
το 1987.
Έχει πάρει μέρος σε σεμινάρια κιθάρας του
Ωδείου Φ. Νάκας και του Ωδείου "Φιλαρμονική Εταιρεία Πατρών", ως ακροάτρια και ως
μέλος της επιτροπής των
διαγωνισμών που γίνονται στα πλαίσια αυτών των σεμιναρίων.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ
Η Ζωή και η Τέχνη διέπονται από τις ίδιες βασικές αρχές και είναι τόσο στενά συνυφασμένες που
η μια δε μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη.
Γέννημα της Ζωής είναι η Τέχνη, που αποτυπώνει με τη σειρά της τη Ζωή μέσα στις διάφορες
μορφές της.
Κοινή τους βάση είναι ο Ρυθμός και η Αρμονία και τελικό τους ζητούμενο ένα αποτέλεσμα χωρίς
κενά και λάθη.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Η Τέχνη στην εκπαίδευση και η εκπαίδευση μέσω της Τέχνης αποτελούσαν για τους αρχαίους
Έλληνες θεμέλιο λίθο του παιδαγωγικού συστήματος.
Αναλφάβητος θεωρούνταν εκείνος που δε γνώριζε την τέχνη της Μουσικής.
Η αγωγή της ψυχής, η καλλιέργεια του μυαλού, η δημιουργία ήθους και η ανάπτυξη πειθαρχίας
γίνονταν πράξη μέσα από την ενασχόληση των νέων με κάθε μορφή Τέχνης.
Άραγε τα σημερινά παιδαγωγικά συστήματα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα;
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
Η Τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να στηρίζει κάθε φορέα πολιτισμού που δραστηριοποιείται στα
όρια του Δήμου.
Η προβολή, η παραχώρηση χώρων εκδηλώσεων και η ενθάρρυνση κυρίως των νέων να ασχοληθούν ουσιαστικά με την Τέχνη είναι προαπαιτούμενα για την προώθηση
της όποιας καλλιτεχνικής δραστηριότητας στο Δήμο μας.
Από την πλευρά τους οι καλλιτέχνες πρέπει να απαντούν και να υποστηρίζουν την όποια πρωτοβουλία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με μόνο κοινό στόχο την
ανάδειξη της πραγματικής αξίας της Τέχνης.
ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ
Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να χαλαρώσει και να ταξιδέψει μέσα από μια εικόνα ή έναν ήχο, για
να μπορέσουμε ξανά να δούμε τη ζωή και τους γύρω μας με πιο
θετική και αισιόδοξη ματιά.
Ας αναζητήσουμε στην Τέχνη κι όχι στους αριθμούς, λύσεις για τα σημερινά μας αδιέξοδα.
ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
Να βοηθήσουν τα παιδιά να δουν τη Ζωή σαν Τέχνη και την Τέχνη σαν τρόπο ζωής, ώστε να καταφέρουν να ανακαλύψουν σύντομα τη μαγεία και των δυο...
Επιμέλεια Ελένη Βασιλοπούλου