‫ﻫﻮ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬
‫ﻣﻘﺪﻣﻪ و ﺣﻮاﺷﻲ ﻣ‪Ç‬ﻔﻴﺪه و‬
‫ﻛﻠﻴﺎت ﺷﻤﺲاﻟﺪﻳﻦﺗﺒﺮﻳﺰي ﺑﺎ ‪‬‬
‫ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت ‪‬‬
‫ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻏﺰﻟﻴﺎت ﻧﮕﺎرش و ﮔﺮدآورده‪:‬‬
‫رﺑﺎﻧﻲ‬
‫ﺣﻜﻴﻢ ﺻﻤﺪاﻧﻲ و ﻋﺎرف ‪‬‬

‫ﺷﻴﺦ اﺳﺪاﷲ اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ ﻣﺘﺨﻠ‪‬ﺺ ﺑﻪ ﺷﻤﺲ‬
‫ﺑﺎ ﻣﻘﺪ ‪‬ﻣﻪ‪ :‬دﻛﺘﺮ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻲ ﭘﺎرﻳﺰي‬
‫ﺑﻪ اﻫﺘﻤﺎم‬
‫ﺎﻗﻲ اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ‬
‫‪‬‬
‫ﻋﺒﺪ ×اﻟﺒ ‪â‬‬

‫ﺟﺬﺑﺎت اﻟﻬﻴ‪‬ﻪ )ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت ﻛﻠﻴﺎت ﺷﻤﺲ اﻟﺪﻳﻦ ﺗﺒﺮﻳﺰي(‬
‫ﻣ‪Æ‬ﻟﻒوﮔﺮدآورﻧﺪه‪ :‬ﺷﻴﺦ اﺳﺪاﷲ اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ ﻣﺘﺨﻠ‪‬ﺺ ﺑﻪ ﺷﻤﺲ‬
‫ﻧﺎﺷﺮ‪ :‬اﻧﺘﺸﺎرات ﺣﻘﻴﻘﺖ; ﺗﻠﻔﻦ ﻣﺮﻛﺰ ﭘﺨﺶ ‪5633151‬‬
‫ﻧﻮﺑﺖ ﭼﺎپ‪ :‬اول‪ ;1319 ,‬دوم)ﺑﺎ ﺗﺼﺤﻴﺢ و ﺣﺮوفﭼﻴﻨﻲ ﻣﺠﺪ‪ ‬د و اﻓﺰودن ﻓﻬﺮﺳﺖﻫﺎ(‪1378 ,‬‬
‫وﻳﺮاﺳﺘﺎران‪ :‬اﺑﻮاﻟﺤﺴﻦﭘﺮوﻳﻦﭘﺮﻳﺸﺎن زاده ‪ Ç‬ﻛﻮروش ﻣﻨﺼﻮري‬
‫ﺗﻌﺪاد‪ 3000 :‬ﺟﻠﺪ‬
‫ﺻﺤﺎﻓﻲ‪ :‬ﺷﺮﻛﺖ ﭼﺎپ ﺧﻮاﺟﻪ‬
‫ﭼﺎپو ‪‬‬
‫ﻗﻴﻤﺖ‪ 2500 :‬ﺗﻮﻣﺎن‬
‫ﺣﻖ ﭼﺎپ ﻣﺤﻔﻮظ اﺳﺖ‬
‫ﺷﺎﺑﻚ‪964-90907-6-2 :‬‬

‫‪ISBN:964-90907-6-2‬‬

‫ﺣﻜﻴﻢﺻﻤﺪاﻧﻲ و ﻋﺎرفرﺑ‪‬ﺎﻧﻲ ﺷﻴﺦ اﺳﺪاﷲ اﻳﺰدﮔﺸﺴﺐﻣﺘﺨﻠ‪‬ﺺ ﺑﻪ ﺷﻤﺲ‬
‫و ﻣﻠﻘ‪‬ﺐ ﺑﻪ دروﻳﺶ ﻧﺎﺻﺮ ﻋﻠﻲ ﻗﺪ‪‬س ﺳﺮ‪‬ه‬

‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻣﻄﺎﻟﺐ‬
‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ دوم‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫ﻣﻘﺪﻣﺔ دﻛﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻲ ﭘﺎرﻳﺰي‬

‫ﻫﺸﺖ‬

‫ﺷﺮح ﺣﺎل ﻧﮕﺎرﻧﺪه و ﮔﺮدآورﻧﺪه ﻛﺘﺎب‬

‫دوازده‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ او‪‬ل‬
‫ﺑﺤﺚ در اﻃﺮاف ﻏﺰﻟﻴﺎت و ﺷﺮح اﺣﻮال ﻣﻮﻻﻧﺎ‬
‫ﻗﺼﻴﺪة ﮔﺮدآورﻧﺪة ﻛﺘﺎب در وﺻﻒ ﻣﻮﻟﻮي و آﺛﺎر او‬
‫ﻏﺰﻟﻴﺎت‬

‫ﻫﻔﺪه‬
‫ﺳﻲ و ﻧﻪ‬
‫ﻫﻔﺘﺎد و ﭘﻨﺞ‬
‫‪1‬‬

‫ﺗﺮﺟﻴﻌﺎت‬

‫‪ê0ì‬‬

‫رﺑﺎﻋﻴﺎت ﻣﻨﺘﺨﺒﻪ‬

‫‪ê18‬‬

‫ﻓﻬﺮﺳﺖﻫﺎ‬

‫‪ê27‬‬

‫ﺗﻌﺎﻟﻲ‬
‫ﺑﺴﻤﻪ‬
‫×‬
‫ﻬﻴﻪ ﻣﻨﺘﺨﺒﺎﺗﻲ اﺳﺖ از ﻛﻠ‪‬ﻴﺎتﺷﻤﺲاﻟﺪﻳﻦﺗﺒﺮﻳﺰي ﺑﺎ ﻣﻘﺪﻣ‪‬ﻪ و ﺣﻮاﺷﻲ ﻣﻔﻴﺪه و‬
‫ﻛﺘﺎب ﺟﺬﺑﺎت ا ×ﻟ ‪‬‬
‫ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎتﻣﻮﻟﻮي ﻛﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﻜﻴﻢ و ﻋﺎرف ﺑﺰرﮔﻮار ﻣﺮﺣﻮم ﺷﻴﺦ اﺳﺪاﷲ اﻳﺰدﮔﺸﺴﺐ ﻣﺘﺨﻠ‪‬ﺺ‬
‫ﺑﻪﺷﻤﺲ ﻧﮕﺎرش و ﮔﺮدآوري ﮔﺮدﻳﺪه و در ﺳﺎل ‪ 1319‬ﻫﺠﺮي ﺷﻤﺴﻲ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑ‪Ç‬ﺎ ‪ 13ì0‬ﻗ‪Ç‬ﻤﺮي ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﭼﺎپ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ‪ /‬ﻣﺮﺣﻮم واﻟﺪ ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﻬﺎ زﺣﻤﺖ و ﻣﻄﺎﻟﻌﺔ ﻛﺘﺐ ﻣﻬﻢ‪ ‬ﻣﺨﺘﻠﻒ و ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن‬
‫ﻳﻜﺠﻠﺪ ﻛﻠ‪‬ﻴﺎتﺷﻤﺲاﻟﺪﻳﻦﺗﺒﺮﻳﺰي ﺧﻄ‪‬ﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻣﻮﻓ‪‬ﻖ ﺷﺪ ﺑﺎ اﻧﺘﺨﺎب از ﻏﺰﻟﻴﺎت ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﺬﺑﺎت‬
‫اﻟﻬﻴﻪ را ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪/‬‬
‫اﻳﺸﺎن ﺑﺮاي اﻏﻠﺐ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻋﻨﺎوﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺮﻗﻮم داﺷ‪Ç‬ﺘﻪ اﺳﺖ و ﺿ‪Ç‬ﻤﻨ‪ H‬آﻳ‪Ç‬ﺎت و‬
‫اﺧﺒﺎر و اﺣﺎدﻳﺚ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت را ﻣﺘﺬﻛ‪‬ﺮ ﮔﺮدﻳﺪه و از اﻧﺘﺨﺎب ﺑﻌﻀﻲ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت اﻟﺤﺎﻗﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺷﻤﺲ ﻣﺸﺮﻗﻲ و ﺷﻤﺲ ﻣﻐﺮﺑﻲ و ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻮﻟﻮي و ﻏﺮﻟﻴ‪‬ﺎت دﻳﮕﺮي ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﺮﻛﻲ و‬
‫ﻋﺮﺑﻲ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه و اﻧﺘﺴﺎب آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﺸﻜﻮك اﺳﺖ ﺧﻮدداري ﻧﻤﻮد‪ ,‬و ﺑﺎ ﭘﻴﻮﺳﺖ ﻓﺼﻠﻲ ﺑﻪ آﺧﺮ‬
‫ﻛﺘﺎب ) ﻛﻪ در اﻳﻦ ﭼﺎپ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﺎپ دوم در ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻛﺘﺎب آورده ﺷﺪه( ﺣﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ اﺷﻌﺎرﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﻠﻴ‪‬ﻪ‬
‫ﺻﻨﺎﻳﻊ و ﻣﺤﺴﻨ‪‬ﺎت ﺑﺪﻳﻌﻲ و ﻟﻄﺎﻳﻒ و ﻇﺮاﻳﻒ ﺻﻮري و ﻣﻌﻨﻮي ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت را ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻛﺮده و ﻧﻴﺰ ﺷﺮح ﺣﺎل‬
‫ﺟﺎﻣﻊ و ﻣﻔﻴﺪي از ﺑﺰرﮔﺎن ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﺮﻗﻮم ﻓﺮﻣﻮده اﺳﺖ‪ ,‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﮔﺮدآورﻧﺪة ﻛﺘﺎب ﻗﺼﻴﺪهاي در‬
‫وﺻﻒ ﻣﻮﻟﻮي و آﺛﺎر او ﺳﺮوده ﻛﻪ ﻣﻄﻠﻌﺶ اﻳﻦ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﺳﺨﻦ زﻧﻔﺲ و ﻫﻮي× ﻧﻴﺴﺖ ﻏﻴﺮ ﺑﺎد ﻫﻮا‬
‫ﺳﺨﻦ ﭼﻮ ﺧﻴﺰد از دل ﺑﻪ دل ﺑﮕﻴﺮد ﺟﺎ‬
‫اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﭘﺲ از اﻧﺘﺸﺎر در ﻣﺪت ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻛﻤﻴﺎب ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از رﺣﻠﺖ ﻣﺮﺣﻮم واﻟﺪ ﺑﺮاي ﻃﺎﻟﺒﻴﻦ‬
‫ﻧﺎﻳﺎب ﮔﺮدﻳﺪ و اﻫﻞ ذوق و ﻋﺮﻓﺎن و ادب از اﻏﻠﺐ ﻧﻘﺎط اﻳﺮان در ﺟﺴﺘﺠﻮي آن ﺑ‪Ç‬ﻮدﻧﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ‬
‫ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭼﺎپ آن ﻣﻘﺪور ﻧﺒﻮد و ﻧﺎﺷﺮﻳﻦ و ﻣ‪Æ‬ﺳ‪‬ﺴﺎت ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺗﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ در آن زﻣﺎن ﺗ‪Ç‬ﻘﺎﺿﺎي اﻣ‪Ç‬ﺘﻴﺎز‬
‫ﺗﺠﺪﻳﺪﭼﺎپراداﺷﺘﻨﺪﺣﺎﺿﺮﻧﺒﻮدﻧﺪاﻳﻦﻛﺎرراﺑﻪﻧﺤﻮاﺣﺴﻦاﻧﺠﺎمدﻫﻨﺪﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦﺗﺠﺪﻳﺪﻃﺒﻊآنﻣﻌﻮ‪‬قﻣﺎﻧﺪ‪/‬‬
‫ﭼﻮن ﻛﻮﺗﺎﻫﻲدرﺗﺠﺪﻳﺪﻃﺒﻊاﻳﻦاﺛﺮﮔﺮاﻧﺒﻬﺎﻛﻪ ﺑﻪﺗﺼﺪﻳﻖ ارﺑﺎبﻋﻠﻢوﻣﻌﺮﻓﺖ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪايازاﺳﺮار‬
‫ﺣﻘﺎﻳﻖ و ﻋﺮﻓﺎن اﺳﺖ ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ روا ﻧﺒﻮد ﻟﺬا اﻳﻦ ﺑﻨﺪة ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻋﺒﺪاﻟﺒﺎﻗﻲ اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ ﻓﺮزﻧﺪ ﻣ‪Æ‬ﻟﻒ‬
‫ﺟﻠﻴﻞ اﻟﻘﺪر ﺑﻨﺎ ﺑﻪ وﻇﻴﻔﺔ ﺑﻨﻮ‪‬ت و ﺗﻘﺎﺿﺎي ارﺑﺎب ذوق ﺑﺎ اﺳﺘﻤﺪاد از روح ﭘ‪Ô‬ﺮﻓﺘﻮح آن ﻣﺮﺣ‪Ç‬ﻮماﻏ‪Ç‬ﻼط‬
‫ﭼﺎﭘﻲ آن را اﺻﻼح ﻧﻤﻮده و ﺑﺎ ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺮح ﺣﺎل و ﮔﺮاور ﻋﻜﺲ و ﻧﻤﻮﻧﺔ ﺧﻂ‪ ‬واﻟﺪ ﻣﺎﺟﺪ و ﻣﻘﺪﻣﻪاي ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻗﻠﻢ داﻧﺸﻤﻨﺪ ﻣﻌﻈ‪‬ﻢ ﺟﻨﺎب آﻗﺎي دﻛﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻲ ﭘﺎرﻳﺰي اﺳﺘﺎد ﻣﺤﺘﺮم داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان‬
‫ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪ ,‬ﭼﺎپ دو‪‬م ﻛﺘﺎب ﻣﺬﻛﻮر را ﺑﻪ ﻣ‪Æ‬ﺳﺴﺔ اﻧﺘﺸﺎرات ﺣﻘﻴﻘﺖ وا ﮔﺬار ﻧ‪Ç‬ﻤﻮد‪ /‬اﻣ‪Ç‬ﻴﺪ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎدة ﻛﺎﻣﻞ دوﺳﺘﺪاران ﻋﻠﻢ وادب و ﻃﺎﻟﺒﺎن ﻋﺮﻓﺎن و ﻛﻤﺎل واﻗﻊ ﮔﺮدد‪ /‬در اﻳﻨﺠﺎ ﻻزم ﻣﻲداﻧﺪ‪,‬‬
‫از ﺑﺮادر ﻣﺤﺘﺮم آﻗﺎي اﺑﻮاﻟﺤﺴﻦ ﭘﺮﻳﺸﺎنزاده ﻛﻪ در اﻣﺮ وﻳﺮاﺳﺘﺎري و ﻏﻠﻂ ﮔﻴﺮي اوراق ﭼ‪Ç‬ﺎﭘﻲ دﻗ‪‬ﺖ و‬
‫ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﺒﺬول داﺷﺘﻪاﻧﺪ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰاري ﻧﻤﺎﻳﺪ‪/‬‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ دﻛﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻲ ﭘﺎرﻳﺰي‬
‫اﺳﺘﺎد ﺗﺎرﻳﺦ داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان‬

‫ارادت و ارﺗﺒﺎط ﻣﻦ ﺑﺎ ﻣﺮﺣﻮم اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ از ﻃﺮﻳﻖ آﺛﺎر و ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎي اوﺳﺖ و اﻟﺒﺘﻪ ﻳﻚ رﺷﺘﺔ‬
‫ﺑﺎرﻳﻚ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺟﺐ ﺗﺤﻜﻴﻢ اﻳﻦ ارادت ﻣﻲﺷﻮد و آن رﺷﺘﺔ ﻣﻌﻨﻮي و ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ارﺗﺒﺎط ﺑ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﻗﻠﺐ دارد ﻧﻪ ﭼﺸﻢ‪/‬‬
‫ﻛﺴﺎن را ﻣﻬﺮ دل از دﻳﺪه ﺧﻴﺰد‬

‫و ﻛﺎن اﻟﻘﻠﺐ ﻗﺒﻞاﻟﻌﻴﻦﻳﻬﻮا@ك‬

‫دو ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺟﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﻘﺪ‪‬ﻣﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﻄﺮي ﺑﻪ ﻗﻠﻢ آورم‪ :‬ﻧﺨﺴﺖ ارادت‬
‫ﻗﻠﺒﻲ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻮم اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ و دو دﻳﮕﺮ اﻟﻔﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺜﻨﻮي و ﻛﻠ‪‬ﻴﺎتﺷﻤﺲ دارم و ﮔﺮﭼﻪ‬
‫اﻫﻠﻴ‪‬ﺖ ﻣﻦ در ﻫﺮ دو ﻣﻮرد ﺑﺮاي اﻇﻬﺎر ﻧﻈﺮ ﻣﻮرد ﺗﺮدﻳﺪ ﺧﻮد ﻣﺨﻠﺺ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ وﻟﻲ ﺑﻬﺮﺣﺎل ﻣﺒﺎدرت‬
‫ﻬﻴﻪ ﻣﻨﺘﺨﺒﺎﺗﻲ اﺳﺖ از ﻛﻠ‪‬ﻴﺎتﺷﻤﺲ‪ ,‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼل اﻟﺪﻳﻦ ﺑﻠﺨﻲ‪/‬‬
‫ﺑﻪ ﺗﺤﺮﻳﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪ :‬ﺟﺬﺑﺎت ا ×ﻟ ‪‬‬
‫ﻇﺎﻫﺮ‪ G‬ﺳﺎدهﺗﺮﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ در ﺗﺎرﻳﺦ ادﺑﻴ‪‬ﺎت اﻳﺮاناﻳﻦاﺳﺖ ﻛﻪ آدم ﻣﻨﺘﺨﺒﺎﺗﻲ از ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﻓﻲاﻟﻤﺜﻞﻳﺎ‬
‫ﭘﻨﺞ ﮔﻨﺞ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﻳﺎﻣﺜﻨﻮي ﻣﻮﻻﻧﺎ و ﻳﺎ ﻛﻠ‪‬ﻴﺎتﺳﻌﺪي ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ دﻳﻮانﺷﻤﺲ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ /‬ﻫﻤﻪ‬
‫ﺗﺼﻮ‪‬ر ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ آدم ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ و ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻓﺎل ﻧﺨﻮد‪ ,‬ﻳﺎ ﻗﺮﻋﻪ اﻧﮕﺸﺖ دﺳﺖ روي ﻳﻚ ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻳﺎ ﻳﻚ‬
‫ﺷﻌﺮ ﻣﻲﮔﺬارد و آﻧﻬﺎ را ﻣﻲدﻫﺪ ﺑﻪ ﭼﺎﭘﺨﺎﻧﻪ ‪ Ç‬ﻣﻲﺷﻮد ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت ﻓﻼن و ﺑﺮﮔﺰﻳﺪة ﺑﻬﻤﺎن‪ /‬ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻦ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻛﻪ دﺳﺖ ﺑﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲزﻧﻨﺪ ﺳﺨﺖﺗﺮﻳﻦ ﻛﺎر را اﺧﺘﻴﺎر ﻛﺮدهاﻧﺪ زﻳﺮا ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫آدم ﺑﺘﻮاﻧﺪ از ﻣﺠﻤﻮع ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻏﺰل ﺣﺎﻓﻆ ﻣﺜ‪ Â‬دوﻳﺴﺖ ﺗﺎ را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﺪ و ﺑﻘﻴﻪ را ﻛﻨﺎر ﺑﮕﺬارد; ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ‬

‫ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮر ‪ Ç‬ﻣﺜﻨﻮي ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮر‪/‬‬
‫اﻣﻜﺎن اﻳﻦ ﻛﺎر وﻗﺘﻲ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻛﺴﻲ داﺳﺘﺎن ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ ﻳﺎ ﻏ‪Ç‬ﺰل ﻣ‪Ç‬ﻮرد ﻗ‪Ç‬ﺒﻮل ﺧ‪Ç‬ﻮد را‬
‫ﺑﺨﻮاﻫﺪ در اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﺑﻴﺎﺑﺪ و آن را ﭘﻴﺪا ﻧﻜﻨﺪ آن وﻗﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﻋﺘﻘﺎدش از ﺟﻤﻊ ﻛﻨﻨﺪة ﻛﺘﺎب‬
‫ﺳﻠﺐ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﺑﻠﻜﻪ اﻋﺘﻘﺎدش ﺑﻪ ﺧﻮد ﻛﺘﺎب ﻧﻴﺰ ﻣﺘﺰﻟﺰل ﻣﻲﺷﻮد و ﺧﻴﻠﻲ زود ﺑﺎ ﺧﻮد ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﻔﺖ‬
‫ﺣﻴﻒ از ﭘﻮﻟﻲ ﻛﻪ در ﺑﻬﺎي اﻳﻦ ﻛﺘﺎب دادم و ﺣﻴﻒ از وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺻﺮف ﺧﻮاﻧﺪن آن ﻛﺮدم‪/‬‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ دﻛﺘﺮ ﭘﺎرﻳﺰي‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻣﺮﺣﻮم اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ در ﺗﺪوﻳﻦ ﻣﻨﺘﺨﺒﺎتﺷﻤﺲﺗﺒﺮﻳﺰي دﭼﺎر ﺳﺨﺖﺗﺮﻳﻦ ﺗﺮدﻳﺪﻫﺎ ﺑﻮدهاﻧﺪ زﻳﺮا‬
‫ﺑﺮاي ﻳﻚ ﻋﺎرف آ ﮔﺎه ﺑﺮﮔﺰﻳﺪن ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ از ﻣﻮﻻﻧﺎ در ﺣﻜﻢ ﻛﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻦ ده ﻗﻄﻌﻪ ﻣﺸﺎﺑﻪ آن اﺳﺖ و‬
‫ﮔﺎﻫﻲ اوﻗﺎت ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل اﻳﻦ ﻛﻪ و اﻗﻌ‪ H‬در اﻧﺘﺨﺎب ﻗﻄﻌﻪاي‪ ,‬ﻇﻠﻤﻲ ﺑﻪ اﺻﻞ اﺛﺮ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻳﺎ اﺟ‪Ç‬ﺤﺎﻓﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﺧﻮاﻧﻨﺪة اﺛﺮ او ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﻨﺪه ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺳﺨﺖﺗﺮﻳﻦ ﺗﺮدﻳﺪﻫﺎ ﺑﺸﻮد و ﺗﺎزه ﻧﻔﺲ‬
‫ﺧﻮد اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﻨﺪه ﺑﺴﺎ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ از ﺣﻖ ﺧﻮدش ﺑﮕﺬرد زﻳﺮا دﻟﺶ ﻗ‪Ç‬ﻄﻌﻪاي را ﻣ‪Ç‬ﻲﭘﺴﻨﺪد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺼﻮ‪‬ر‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﺮاي ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻛﺘﺎﺑﺶ ﮔﻴﺮاﻳﻲ ﻳﺎ ﺟﺎذﺑﺔ در ﺧﻮر را ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪/‬‬
‫از ﻃﺮفدﻳﮕﺮﺑﻌﻀﻲ آﺛﺎر ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﺎرهاي ﺟﺰ اﻧﺘﺨﺎب از آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ /‬ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺷﺼﺖ ﻫﺰار ﺑﻴﺖ‬
‫اﺳﺖ; ﺣﺮف اﻟﻒ ﻏﺰﻟﻴﺎتﺻﺎ‪Ä‬ﺐ ﺑﻴﺶ از ﺗﻤﺎمﻏﺰﻟﻴﺎت ﺣﺎﻓﻆ اﺳﺖ; ﻛﻞ‪ ‬رﺑﺎﻋﻴﺎت ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎﭼﻨﺪﺻﺪﺑﺮاﺑ‪Ç‬ﺮ‬
‫رﺑﺎﻋﻴ‪‬ﺎتﺧﻴﺎم اﺳﺖ; ﻏ‪Ç‬ﺰﻟﻴ‪‬ﺎت دﻳ‪Ç‬ﻮانﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺑ‪Ç‬ﺎﻟﻎﺑﺮﺳﻪﻫﺰار و ﺳ‪Ç‬ﻴﺼﺪوﺷﺼﺖ و ﭘ‪Ç‬ﻨﺞﻗﻄﻌﻪ اﺳﺖﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﺣ‪ÇÇ‬ﻮمﻓﺮوزاﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺮ آنﻛ‪Ç‬ﺘﺎب را در ﭘ‪Ç‬ﻨﺞﺷﺶ ﺟ‪Ç‬ﻠﺪﭼﺎپﻛﺮده‪ /‬ﺑ‪Ç‬ﻨﺎﺑﺮاﻳ‪Ç‬ﻦﺑﺮايﺧ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﻨﺪةﻗﺮن ﺑ‪Ç‬ﻴﺴﺘﻢ‬
‫وﺑﻴﺴﺖوﻳﻜﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎرﻳﻬﺎي ﻛﻤﺒﻮدوﻗﺖ و ﺳﺨﺖﮔﻴﺮﻳﻬﺎيﻣﻌﺎشﺗﻬﻴﻪوﺗﺪوﻳﻦﻳﻚ دﻳﻮانﻛﺒﻴﺮ از‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ و ﺧﻮاﻧﺪنﺗﻤﺎمآنﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎتﻫﺮﮔﺰاﻣﻜﺎنﭘﺬﻳﺮﻧﻴﺴﺖ; ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲا ﮔ‪Ç‬ﺮﻗﺮارﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪروزيﻳﻚ ﻏ‪Ç‬ﺰل ﻫ‪Ç‬ﻢ از‬
‫ﺷﻤﺲﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ,‬ﺗﺎزهﻣﻲﺷﻮد در ﺳﺎل ‪ 3ìë‬ﻏﺰل و ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦﺳﻪﻫﺰار ﻏﺰلﺑﺎﻗﻲﻣﻲﻣﺎﻧﺪدرﺑﻮﺗﺔ اﺟﻤﺎل‪/‬‬
‫ﻳﻚ ﺷﺮط ﻣﻬﻢ در اﻳﻦ ﮔﺰﻳﻨﺶ ﺣﺘﻤ‪ H‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮرد رﻋﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ و آن اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﻛ‪Ç‬ﻨﻨﺪه‬
‫اﻫﻠﻴ‪‬ﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و اﻳﻦ اﻫﻠﻴ‪‬ﺖ ﺑﺴﻴﺎري از ﻣﺸﻜﻞﻫﺎ را ﺳﻬﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻳ‪Ç‬ﺎر اﻫ‪Ç‬ﻞ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﺎر‬
‫ﻣﻼي‬
‫ﺳﻬﻞاﺳﺖ‪ /‬در ﻣﻄﺎﻟﻌﺔ دﻳﻮانﺷﻤﺲ وﻣﺜﻨﻮي ﻫﺮ ﻳﻚ ﺟﺪا ﮔﺎﻧﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ دﺳﺖ ﻣﻲﻳﺎﺑﻴﻢ ﻛﻪ ‪‬‬
‫روﻣﻲ در اﻳﻦ دو اﺛﺮ ﺑﺰرگ و ﺟﺎوداﻧﻲ داراي دو ﺷﺨﺼﻴ‪‬ﺖ ﺟﺪا ﮔﺎﻧﻪ و ﻛﺎﻣ‪ Â‬ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ از ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻣﻮﻟﻮي درﻣﺜﻨﻮي ﺣﻜﻴﻤﻲ اﺳﺖ روﺣﺎﻧﻲ و اﺧﻼﻗﻲ و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻛﻪ ﻛﻨﻪ روﺣﻴﺎت و ﻋﻮاﻃﻒ ﺑﺸﺮي‬
‫را درﻳﺎﻓﺘﻪ‪ ,‬ﺑﺮاي ﺧﻴﺮ و ﺻﻼح اﺟﺘﻤﺎع و ﻣﺤﺾ رﺳﺎﻧﺪن ﺧﻠﻘﻲ ﺑﻪ ﻗﺎف ارﺷﺎد و ﺣﻘﻴﻘﺖ دﻣ‪Ç‬ﻲ ﻓ‪Ç‬ﺎرغ‬
‫ﻧﻤﻲﻧﺸﻴﻨﺪ ﻏﻢ اﻳﻦ و آن را دارد و ﺑﺮﺟﻬﻞ ﻋﻮام ﺣﺴﺮت ﻣﻲﺧﻮرد و ﺑﻪ زﺑﺎن ﺧﻠﻖ و در ﻟﺒﺎس ﺗﻤﺜﻴﻼت‬
‫ﻋﺎﻣ‪‬ﻪ ﻣﻲﻛﻮﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﻠﻘﻲ را ﺑﻪ ذروة ﺣ‪Ç‬ﻘﻴﻘﺖ ﺑﻜﺸ‪Ç‬ﺎﻧﺪ‪ ,‬اﻣ‪Ç‬ﺎ در دﻳ‪Ç‬ﻮانﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﺎﻋﺮياﺳﺖ‬
‫ﺳﻮﺧﺘﻪ و ﭘﺎ ك ﺑﺎﺧﺘﻪ و ﻣﺠﺬوب‪ ,‬ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﻌﺸﻮق ﺳﭙﺮده و ﻓﻨﺎي ﺟﺴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﻘﺎي ﻋﺸﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ‪,‬‬
‫آﻧﭽﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ از ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ و آﻧﭽﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ در ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ /‬ﺷﻮر و ﺷﺮ و ﻏﻮﻏﺎي دروﻧﻲ را ﺑﻪ‬
‫زﺑﺎن ﺷﻌﺮ ﺑﺎزﮔﻮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ /‬ﻣﺜﻨﻮي ﭼﺮاﻏﻲ اﺳﺖ ﻓﺮا راه ﺧﻠﻖ ﻛﻪ ﻧﻮر ﻣﻲﭘﺎﺷﺪ و راه ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ /‬دﻳﻮانﺷﻤﺲ‬
‫ﺷﻌﻠﻪاي اﺳﺖ ﻓﺮوزان و ﺧﺮﻣﻨﻲ آﺗﺶ ﻛﻪ در ﺑﻴﺎﺑﺎن اﺑﺪﻳ‪‬ﺖ اﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪه‪ ,‬ﺳﺮﻣﻲﻛﺸﺪ و ﺧﺮوﺷﺎن ﻫﺮ‬
‫ﭼﻪ ﺑﺮ ﮔﺮد اوﺳﺖ ﻣﻲﺳﻮزاﻧﺪ‪ /‬ﻫﻴﺠﺎﻧﺎت روﺣﻲ ﻣﻮﻻﻧﺎ در اﻳﻦ اﺑﻴﺎت ﺗﺒﻠﻮر ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺻ‪Ç‬ﺮف ﺗ‪Ç‬ﺎﺑﻊ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ و‬
‫ﺟﺎذﺑﺔ اوﺳﺖ‪:‬‬
‫از ﻗ‪ÇÇ‬ﻮ‪‬ت ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺸﺎﻧﻢ‬
‫آن ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﭼ‪ÇÇ‬ﺮخ ﺑ‪Ç‬ﺮﻧﺘﺎﺑﺪ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ده‬

‫از ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﺔ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آﺗﺸﺶ را‬

‫ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﺔ ﺳ‪Ç‬ﻨﮓ ﻣ‪Ç‬ﻲرﺳﺎﻧﻢ‬

‫ﺑﺮاي ﺧﻮاﻧﺪن و درﻳﺎﻓﺘﻦﻣﺜﻨﻮي ﻋﻘﻞ و ذوق ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻜﺎﻓﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ اﻣ‪‬ﺎ ﺳﻴﺮ در دﻳﻮانﺷﻤﺲ ﻛﺎر‬
‫ﻫﺮ ﻛﺲ ﻧﻴﺴﺖ‪/‬‬
‫ﺑﺠﻮﺷﻴﺪ ﺑ‪Ç‬ﺠﻮﺷﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺤﺮ ﺷ‪Ç‬ﻌﺎرﻳﻢ‬

‫ﺑﺠﺰ ﻋﺸﻖ ﺑ‪Ç‬ﺠﺰ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ دﮔ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﺎر ﻧ‪Ç‬ﺪارﻳ‪Ç‬ﻢ‬

‫ﺷﻤﺎ ﻣﺴﺖ ﻧﮕﺸﺘﻴﺪ وزان ﺑ‪Ç‬ﺎده ﻧ‪Ç‬ﺨﻮردﻳﺪ‬

‫ﭼﻪ داﻧﻴﺪ ﭼﻪ داﻧﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ در ﭼﻪ ﺷﻜﺎرﻳﻢ‬

‫ا ﮔﺮ از ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻮم ﺷﻌﺮي ﻧ‪Ç‬ﻈﺮﻛﻨﻴﻢ دﻳ‪Ç‬ﻮانﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﻏﺚ‪ ‬و ﺳ‪Ç‬ﻤﻴﻦ دارد وﻟﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ را ﻳ‪Ç‬ﺎراي ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ‬
‫ﺳﺨﻨﻲاﺳﺖ! دﻧﻴﺎي اﻣﺮوز از ﺣﺎﻟﺖ و ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﻠﺴﻔﻪ و ﺗﺼﻮ‪‬ف ﻗﺮن ﭘﻨﺠﻢ و ﺷﺸﻢ و ﻫﻔﺘﻢ دور ﻣﺎﻧﺪه و‬
‫ﺷﺎﻳﺪ درك آن ﺣﺎﻻت و ادرا ﻛﺎت ﺑﺮاي ﻣﺮدم اﻣﺮوزي ﻣﺸﻜﻞ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻠ‪‬ﺖ ﺷﺎﻳﺪ ﻛﻤﺘﺮ ﻛﺴﻲ‬
‫ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﺻﻞ و ذات اﻓﻜﺎر و ﺗﺄﺛﺮات ﻣﻮﻻﻧﺎ را در دﻳﻮانﺷﻤﺲ درك ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ در دﻳﻮانﺷﻤﺲ ﺳﺮاﭘﺎ‬
‫ﻫﻴﺠﺎن و وﻟﻮﻟﻪ و ﺷﻮر و ﺧﺮوش اﺳﺖ ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ و ﻗﺮﻧﻬﺎﺳﺖ ﻛﻪ اﺷﻌﺎر ﻣﻮﻻﻧﺎ در ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻋﺎرﻓﺎﻧﻪ‬
‫ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﻲﺷﻮد و ﺑﻪ آﻫﻨﮓ ﻫﻢ ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﻲﺷﻮد و ﺣﺘ‪‬ﻲ در ﻗﻮﻧﻴﻪ ﺑﺎ ﺳﻤﺎع دروﻳﺸﻲ و رﻗﺺ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺮاه‬
‫اﺳﺖ ﺑﺎ ﻫﻤﺔ اﻳﻨﻬﺎ ﻣﻲﺷﻮد ﮔﻔﺖ ﻛﻪ آن ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺷﻌﺮ ﻣﻮﻻﻧﺎ را ﻫﻨﻮز ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ داﻧﺎن ﻣﺎ از ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻠﻮي ﺑﻪ‬
‫ﻋﺎﻟﻢ ﺳﻔﻠﻲ ﻧﻜﺸﺎﻧﺪهاﻧﺪ و از آﺳﻤﺎن ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎوردهاﻧﺪ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮد ﻣﻮﻻﻧﺎ‪:‬‬
‫ﻧ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎﻟﺔ ﺳ‪ÇÇÇÇÇ‬ﺮﻧﺎ و ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺪﻳﺪ دﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻞ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺰﻛﻲ ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎﻧﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪان ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻮس ﻛ‪ÇÇ‬ﻞ‬

‫ﺑﺎﻧﮓ ﮔﺮدﺷﻬﺎي ﭼﺮخ اﺳﺖ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻠﻖ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺳﺮاﻳ‪Ç‬ﻨﺪش ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻃ‪Ç‬ﻨﺒﻮر و ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﻠﻖ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻪ اﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺰاي آدم ﺑ‪ÇÇ‬ﻮدهاﻳ‪ÇÇ‬ﻢ‬

‫در ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺸﺖ آن ﻟﺤ‪ÇÇ‬ﻦﻫﺎ ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻨﻮدهاﻳ‪ÇÇ‬ﻢ‬

‫ﮔﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ رﻳ‪Ç‬ﺨﺖ آب و ﮔ‪Ç‬ﻞ ﺷﻜ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻳ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎدﻣﺎن آﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ از آﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎ اﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻛﻲ‬

‫ﻟﻴﻚ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن آﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺨﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﺎ ك ﻛ‪Ç‬ﺮب‬

‫ﻛﻲ دﻫﺪ اﻳﻦ زﻳ‪Ç‬ﺮ و اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻢ آن ﻃ‪Ç‬ﺮب‬

‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺳﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ‪ ,‬ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺳﻪ ﺧﺎﺻﻪ آدﻣﻴﺰاده را در ﺣﺪ ﻛﻤﺎل ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﺧﺼﻠﺖ زاﻫﺪاﻧﻪ‪ ,‬ﻛﻪ از ﻣﺪرﺳﻪ و ﻣﺸﻘﻴﻪ ﺷﺮوع ﻣﻲﺷﻮد و ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎﺧﻀﺮ و ﺑ‪Ç‬ﺎﻻﺧﺮه ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺪرﻳﺲ در‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﻗﻮﻧﻴﻪ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ /‬ﺧﺼﻠﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ﻛﻪ در ﻣﺜﻨﻮيﻣﻌﻨﻮي ﻇﻬﻮر ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﺎ آن‬
‫ﺣﺪ ﻛﻪ در ﺑﻄﻮن ﺣﺎﻻت اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ آدﻣﻴﺰاد آن ﻧﻴﺰ ﺑﺮاي ﺗﺤﻮﻟ‪‬ﺎت ﻗﺮون و اﻋﺼﺎر ﻧﻔﻮذ ﭘﻴﺪا ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﺪ‪ /‬و‬
‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻃﺒﻴﻌﺖ و ﺧﺼﻠﺖ ﻋﺎرﻓﺎﻧﺔ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻗﻮل ﻣﺸﻬﻮر ﺑﻌﺪ از ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﺷﻤﺲ ﺗﺒﺮﻳﺰي اﺳﺘﺤﺎﻟﺔ‬
‫ﺑﺰرگ درﻳﺎﻓﺖ و آن ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻋﺚ دﻳﻮان ﻛﺒﻴﺮﺷﻤﺲ ﮔﺮدﻳﺪ‪ ,‬دﻳﻮاﻧﻲ ﺑﺎ ﺷﻜﻮه و اﺷﻌﺎري ﺑﺎ ﻃﻨﻴﻦ ﻛﻪ ﺗﺎ اﻳﻦ‬
‫اواﺧﺮ ﺣ ‪‬ﺘﻲ× ﻃﺒﻊ ﺗﻤﺎم آن دﻳﻮان ﻧﻴﺰ ﻳﻜﺠﺎ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺻﻮرت ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ /‬اﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴﺖ از آﻧﺠﺎ ﻃ‪Ç‬ﺎﻟﻊ‬
‫ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ اﺷﺎرة ﺷﻤﺲ ﺟﻼل اﻟﺪﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻠﺨﻲ از ﻛﻠﻴ‪‬ﻪ ﺷ‪Ã‬ﻮن و اﻣﻜﺎﻧﺎت ﻣﻜﺘﺴﺒﻪ ﭼﺸﻢ ﭘﻮﺷﻴﺪ و‬
‫ﭘﺸﺖ ﭘﺎ ﺑﺮ درس و ﺑﺤﺚ و ﻛﺘﺎب زد و ﺑﻪ ﻗﻮل ﻣﻌﺮوف ﺣ ‪‬ﺘﻲ× ﺳﺮ از ﭘﺎ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ در ﻣ‪Ç‬ﻴﺎن ﺑ‪Ç‬ﺎزار ﺷ‪Ç‬ﺮاب‬

‫ﻳﺎزده‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ دﻛﺘﺮ ﭘﺎرﻳﺰي‬

‫ﺧﺮﻳﺪ و در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ آﻣﺪ و ﺑﺪﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﻫﻤﺔ ﺗﻌﻴ‪‬ﻨﺎت ﻗﺒﻠﻲ را ﺷﻜﺴﺖ و ﻛﻨﺎر ﻧﻬﺎد و روح و‬
‫اﻋﺘﺒﺎر ﺗﺎزه ﮔﺮﻓﺖ‪/‬‬
‫ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺳﻮم ﻣﻮﻻﻧﺎ در دﻳﻮانﺷﻤﺲ و ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎتﺷﻤﺲ ﻃﺎﻟﻊ و ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪ /‬ﻣﺮﺣﻮم‬
‫اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ ﻧﺴﺨﻪاي ﻗﺪﻳﻤﻲ از ﻛﻠﻴ‪‬ﺎت ﻣﻮﻻﻧﺎ را ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮار داده ﺑﺎ اﺣﺎﻃﺔ ﻛﺎﻣﻠﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ادب و‬
‫ذوﻗﻴ‪‬ﺎت ﻓﺎرﺳﻲ داﺷﺘﻪ و ﺑﺎ رﺗﺒﻪ و ﻣﻘﺎﻣﻲ ﻛﻪ در ﻋﺮﻓﺎن و ﻣﻌﻨﻮﻳ‪‬ﺎت ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺮده ﺑﻮده اﺳﺖ ﺑﻪ اﻧﺘﺨﺎب‬
‫ﻗﻄﻌﺎت دﻟﭙﺬﻳﺮ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﭘﺮداﺧﺘﻪ و ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺗﺎ ﺣﺪ‪ ‬زﻳﺎدي اﻧﺘﻈﺎر ﺧﻮاﻧﻨﺪه را ﺑﺮآورده ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ /‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ‬
‫ﺑﺎر اﻳﻦ ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت در ﺳﺎل ‪ 1319‬ﺷﻤﺴﻲ ﺑﻪ ﭼﺎپ رﺳﻴﺪه‪ ,‬در ﺣﻮاﺷﻲ ﻛﺘﺎب ﺑﺴﻴﺎري از آﻳﺎت و اﺧﺒﺎر‬
‫و اﺣﺎدﻳﺚ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت را ﻣﺘﺬﻛﺮ ﮔﺮدﻳﺪه و اﺷﺎره ﺑﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﻏﺰﻟﻴﺎت اﻟﺤﺎﻗﻲ ﻣﻨﺴﻮب ﺑﻪ‬
‫ﺷﻤﺲ ﻣﻐﺮﺑﻲ و ﻳﺎ ﺷﻤﺲ ﻣﺸﺮﻗﻲ و ﻳﺎ ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻮﻟﻮي و ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت دﻳﮕﺮي ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﺮﻛﻲ و ﻋﺮﺑﻲ‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﭘﺮداﺧﺘﻪ و ﺷﻚ‪ ‬ﺧﻮد را اﻋﻼم داﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪/‬‬
‫اﻳﻨﻚﻣﻮﺟﺐ ﺧﻮﺷﻮﻗﺘﻲاﺳﺖ ﻛﻪ آن ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻓﺮزﻧﺪاﻳﺸﺎن‪ ÇÇ‬ﻓﺎﺿﻠﻲﺻﺎﺣﺐذوق وﺷﺎﻋﺮ‬
‫ﻋﺎرف ‪ ÇÇ‬آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﺒﺎﻗﻲ اﻳﺰدﮔﺸﺴﺐ ﺑﻪ ﭼﺎپ ﻣﺠﺪد ﻣﻲرﺳﺪ‪ /‬اﻳﺸﺎن ﺑﺎ ﻛﻤﺎل دﻗ‪‬ﺖ اﻏﻼط ﻣﺘﻌﺪدي را‬
‫ﻛﻪ در ﭼﺎپ ﻗﺒﻠﻲ ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﭘﻴﺪا ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻛ‪Ç‬ﺮده و ﻧﺴ‪Ç‬ﺨﻪاي ﻣ‪Ç‬ﻨﻘ‪‬ﺢ و ﻣ‪Ç‬ﺮﺗ‪‬ﺐ در دﺳ‪Ç‬ﺘﺮس‬
‫ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪان ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻧﺪ‪/‬‬
‫ﻻزم ﺑﻪ ﺗﻮﺿﻴﺢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﺎپ ﻣﺠﺪ‪‬د اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﺑﻪ اﺟﺎزه و ﺑﻞ ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﺣﻀﺮت آﻗﺎي ﺣﺎج دﻛﺘﺮ‬
‫ﻧﻮرﻋﻠﻲ ﺗﺎﺑﻨﺪه )ﻣﺠﺬوﺑﻌﻠﻴﺸﺎه( آراﺳﺘﻪ و ﭘﻴﺮاﺳﺘﻪ ﺷﺪه و ﻣﻮﺟﺐ اﻓﺘﺨﺎر اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻌﻨﻮي و‬
‫روﺣﺎﻧﻲ اﻳﺸﺎن ﻛﻪ ﻣﺪار ﻣﺠﻤﻊ ﻋﺮﻓﺎن ﻧﻌﻤﺖ اﻟﻠ‪‬ﻬﻲ ﺳﻠﻄﺎﻧﻌﻠﻴﺸﺎﻫﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺻﻮرت اﻧﻄﺒﺎع ﻣﻲﭘﺬﻳﺮد;‬
‫ﻓﺸﻜﺮ‪ G‬ﻟﻪ ﺛﻢ ﺷﻜﺮ‪ G‬ﻟﻪ‪/‬‬
‫از ﻣ‪Æ‬ﺳﺴﻪ اﻧﺘﺸﺎراتﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ در ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ اﺳﺖ ﺗﺸﻜ‪‬ﺮ ﻓﺮاوان ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﻛﺮد ﻛﻪ ﻣﻮﺟﺒﺎت اﻧﺘﺸﺎر اﻳﻦ اﺛﺮ ﻧﻔﻴﺲ را ﻓﺮآﻫﻢ آوردهاﻧﺪ‪/‬‬
‫از ﻛﻮي رﻫ‪Ç‬ﺰﻧﺎن ﻃ‪Ç‬ﺒﻴﻌﺖ ﺑ‪Ç‬ﺒﺮ ﻗ‪Ç‬ﺪم‬

‫وزﺧﻮي رﻫﺮوان ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻃ‪Ç‬ﻠﺐ وﻓ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻲ ﭘﺎرﻳﺰي‬

‫ﺷﺮح ﺣﺎل ﻧﮕﺎرﻧﺪه و ﮔﺮدآورﻧﺪة ﻛﺘﺎب‬

‫ﺣﻜﻴﻢ ﺻﻤﺪاﻧﻲ و ﻋﺎرف رﺑ‪‬ﺎﻧﻲ ﺷﻴﺦ اﺳﺪاﷲ اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ در ﺳﺎل ‪ 1303‬ﻫﺠﺮي ﻗﻤﺮي )‪12ì2‬‬
‫ﻫﺠﺮي ﺷﻤﺴﻲ( در ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎن ﺗﻮﻟ‪‬ﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ‪ ,‬ﭘﺪرش ﻣﺤﻤﻮد و ﺟﺪ وي اﺳﺪاﷲ ﻧﺎم داﺷﺘﻪ ﻛﻪ او ﻧﻴﺰ ﻣﺮدي‬
‫ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻀﻴﻠﺖ و ﺷﺎﻋﺮي ﺗﻮاﻧﺎ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ /‬واﻟﺪ ﺷﻴﺦ در ﺳﻦ ﭘﻨﺠﺎه ﺳ‪Ç‬ﺎﻟﮕﻲ ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﺎل ‪1332‬‬
‫ﻗﻤﺮي زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ را ﺑﺪرود ﮔﻔﺖ‪/‬‬
‫ﺷﻴﺦ ﺟﻠﻴﻞ اﻟﻘﺪر ازﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺗﺎ ﻫﻴﺠﺪه ﺳﺎﻟﮕﻲ در ﻣﻮﻃﻦ اﺻﻠﻲ ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎن ﺑﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻮم و‬
‫ﻓﻨﻮن ادﺑﻴ‪‬ﻪ ﭘﺮداﺧﺘﻪ و ﺻﺮف و ﻧﺤﻮ و ﻣﻨﻄﻖ و ﻣﻌﺎﻧﻲ و ﺑ‪Ç‬ﻴﺎن را ﺿ‪Ç‬ﻤﻦ ﻓ‪Ç‬ﻘﻪ و اﺻ‪Ç‬ﻮل و ﻛ‪Ç‬ﻼم در ﻧ‪Ç‬ﺰد‬
‫اﺳﺘﺎدان ﻣﻌﺮوف آن زﻣﺎن آﻣﻮﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪ /‬ﺷﻴﺦ از وﺿﻊ ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ و ﻣﺪارج ﻋﻠﻤﻲ و اوﺻﺎف اﺳﺎﺗﻴﺪ ﺧﻮد‬
‫ﺑﻪ ﺷﺮح زﻳﺮ ﻳﺎد ﻧﻤﻮده‪:‬‬
‫ﻣﻼ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﺑﻦ ﻣﻼ‪ ‬ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺻﺎدق ﻛﻪ ﻣﺮدي ﻓﺎﺿﻞ و ادﻳﺐ ﺑ‪Ç‬ﻮده و ﺧ‪Ç‬ﻂ را ﻧ‪Ç‬ﻴﻜﻮ‬
‫‪ Ç 1‬ﻣﺮﺣﻮم ‪‬‬
‫ﻣﻲﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ /‬ﻗﺮب دو ﺳﺎل ﻣﺮﺣﻮم ﺷﻴﺦ در ﻧﺰد وي ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن و آﻣﻮﺧﺘﻦ ﺻﺮف و ﻧﺤﻮ و ﻣﻨﻄﻖ‬
‫ﮔﺬراﻧﻴﺪه اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻣﻼ ﻋﺒﺎس ﻛﻪ از ﻋﻠﻤﺎي ﺑﺰرگ ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎن ﺑﻮده و ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺄﻟﻴﻔﺎت‬
‫ﻣﻼ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻮاد اﺑﻦ ‪‬‬
‫‪ Ç 2‬ﻣﺮﺣﻮم ‪‬‬
‫ﺑﺴﻴﺎر اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻣﺮﺣﻮم ﺷﻴﺦ‪ ,‬ﺷﺮح ﺑﺎبﺣﺎديﻋﺸﺮ در ﻛﻼم و ﻣﻌﺎﻟﻢاﻻﺻﻮل و ﻣﻘﺪاري ازﻗﻮاﻧﻴﻦاﻻﺻﻮل را ﻧﺰد‬
‫او ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻣﻼ ﻋﻠﻲ ﺑﻦ ﺣﺎﺟﻲ ﻏﻔ‪‬ﺎر ﻛﻪ از ﻓﻘﻬﺎي ﻣﺴﻠ‪‬ﻢ و از ﺗﺒﺎر ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪﻳﻦ ﻋﺎﻣﻠﻲ‬
‫‪ Ç 3‬ﻣﺮﺣﻮم ﺣﺎﺟﻲ ‪‬‬
‫ﻣﻄﻮل‪ ,‬ﺷﺮاﻳ‪Ç‬ﻊ اﻻﺳ‪Ç‬ﻼم و ﺧ‪Ç‬ﻼﺻ‪ ¹‬اﻟﺤﺴ‪Ç‬ﺎب‬
‫ﺑﻮده اﺳﺖ‪ /‬ﻣﺮﺣﻮم ﺷﻴﺦ ﻣﺪ‪‬ﺗﻬﺎ ﻧﺰد او ﺳﻴﻮﻃﻲ‪ ,‬ﻣﻐﻨﻲ‪ ,‬‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻣﻼ ﻣ‪Ç‬ﺤﻤﺪﻋﻠﻲ آﻗ‪Ç‬ﺎ ﺳ‪Ç‬ﻌﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ از داﻧﺸ‪Ç‬ﻤﻨﺪان و‬
‫‪ Ç ê‬ﻣﺮﺣﻮم ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮزا ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﻗﺮﺑﻦ ﻣﺮﺣﻮم ‪‬‬
‫ﺣﻜﻤﺎي ﺑﺰرگ ﺑﻮده و ﻣﻨﻈﻮﻣﺔﻣﻨﻄﻖﺳﺒﺰواري و ﺷﺮحﺗﺠﺮﻳﺪﻗﻮﺷﺠﻲ را ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻮم ﺷﻴﺦ ﺗ‪Ç‬ﻌﻠﻴﻢ داده‬

‫ﺷﺮح ﺣﺎل ﻧﮕﺎرﻧﺪه و ﮔﺮدآورﻧﺪة ﻛﺘﺎب‬

‫ﺳﻴﺰده‬

‫اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ Ç ë‬ﻣﺮﺣﻮم ﺳﻴ‪‬ﺪ اﻟﻤﺠﺘﻬﺪﻳﻦ و ﻗﺪو¸ اﻟﻤﺪﻗ‪‬ﻘﻴﻦ آﻗﺎ ﻣﻴﺮزا ﻣﺤﻤﺪ ﻛﺎﻇﻢ ﺑﺮادر ﻣ‪Ç‬ﺮﺣ‪Ç‬ﻮم آﻗ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻴﺮزا‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎدق )اﻣﺎم ﺟﻤﻌﻪ ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎن( ﻛﻪ ﻗﺒﻮﻟﻴ‪‬ﺖ ﻋﺎﻣ‪‬ﻪ داﺷﺘﻪ ﻏﺎﻟﺒ‪ H‬ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻮم ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ ﻓ‪Ç‬ﺎﺿﻞ ﺧ‪Ç‬ﻄﺎب‬
‫ﻣﻲﻧﻤﻮده اﺳﺖ و اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﻣﻲرﺳﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﺷﻴﺦ در ﻋﻨﻔﻮان ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ و داﻧﺶ ﻣﺘﺤﻠ‪‬ﻲ و ﻣﺸﻬﻮر‬
‫ﺑﻮده اﺳﺖ‪ /‬در ﺳﺎل ‪ 1320‬ﻗﻤﺮي ﺷﻴﺦ در ﻫﻴﺠﺪه ﺳﺎﻟﮕﻲ ﻣﺤﻴﻂ ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎن را ﺗﺮك و ﺑﺮاي اﺳﺘﻜﻤﺎل‬
‫ﻋﻠﻮم ﻣﺘﺪاوﻟﺔ آن روز رﻫﺴﭙﺎر اﺻﻔﻬﺎن ﻛﻪ داراﻟﻌﻠﻢ اﻳﺮان ﺑﻮده ﻣﻲﮔﺮدد و ﻇﺮف ﺷﺸﻤﺎه ﺗﻮﻗﻒ ﺧ‪Ç‬ﻮد‬
‫ﻗﻮاﻧﻴﻦ اﻻﺻﻮل راﻣﺠﺪد‪ G‬ﻧﺰد ﻣﺮﺣﻮم آﻳ‪ ¹‬اﻟﻠ‪‬ﻪ اﻟﻌﻈﻤﻲ ﺣﺎج آﻗﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺮوﺟﺮدي و ﺷﺮح ﻟﻤﻌﻪ را ﻧ‪Ç‬ﺰد‬
‫ﻣﺮﺣﻮم آﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﻧﺠﻒ آﺑﺎدي و ﺷﺮح ﻣﻨﻈﻮﻣﻪ را ﻧﺰد ﻣ‪Ç‬ﺮﺣ‪Ç‬ﻮم آﻗ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻴﺮزا ﻣ‪Ç‬ﺤﻤﺪﻋﻠﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﺴﺮﻛﺎﻧﻲ‬
‫ﺗﻜﻤﻴﻞ و ﺿﻤﻨ‪ H‬در ﺣﻮزة درس ﺟﻬﺎﻧﮕﻴﺮ ﺧﺎن ﻗﺸﻘﺎ‪Ä‬ﻲ اﻋﻠﻲ اﷲ ﻣﻘﺎﻣﻪ ‪ ÇÇ‬ﺟﻬﺖ ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺷﺮحﻓﺼﻮص‬
‫ﻣ‪Ç‬ﻼ‬
‫اﻟﺤﻜﻢ و ﺷﻔﺎ و اﺳﻔﺎر ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻲﺷﺪه و از ﺣﻮزه درس ﻓﻘﻪ ﻣﺮﺣﻮم آﻗﺎ ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻧﺠﻔﻲ و ‪‬‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ ﻧﻴﺰ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ /‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎن ﻣﻌﺎودت و از آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻋﺮاق ﻋﺮب‬
‫ﺷﺘﺎﻓﺘﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺎه در ﻛﺎﻇﻤﻴﻦ اﻗﺎﻣﺖ و در ﻃﻮل ﺗﻮﻗ‪‬ﻒ ﻧﺰد ﻋﻠﻤﺎ¾ آﻧﺠﺎ از ﻗﺒﻴﻞ ﻣﺮﺣﻮم ﺳﻴﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ‬
‫ﺧﺮاﺳﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ﺷﺎ ﮔﺮدان ﻣﺮﺣﻮم ﻣﻴﺮزاي ﺷﻴﺮازي ﺑﻮده و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ از ﺣﻮزه درس آﻗﺎ ﻣﻴﺮزا اﺑﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ‬
‫ﺳﻠﻤﺎﺳﻲ اﺳﺘﻔﺎدهﻫﺎي ﻋﻠﻤﻲ ﻛﺮده و ﺷﺮح ﻗﺎﻧﻮﻧﭽﻪ و ﺷﺮح ﻧﻔﻴﺴﻲ را درﻃﺐ ﻧﺰد ﻣ‪Ç‬ﺮﺣ‪Ç‬ﻮم آﻗ‪Ç‬ﺎ ﺳ‪Ç‬ﻴﺪ‬
‫ﻣﻮﺳﻲ ﻃﺒﻴﺐ ﻫﻤﺪاﻧﻲ ﻛﻪ از اﺣﻔﺎد ﻣﺮﺣﻮم ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻋﻠﻲ ﻫﻤﺪاﻧﻲ ﻋﺎرف ﻣﻌﺮوف ﺑﻮده ﺧﻮاﻧﺪه و ﺗﻠ‪‬ﻤﺬ‬
‫ﻛﺮده اﺳﺖ‪ /‬آﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﻧﺠﻒ اﺷﺮف ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻛﺮده و در آن ﻣﻜﺎن ﻣﻘﺪ‪‬س ﺑﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ و ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻋ‪Ç‬ﻠﻮم‬
‫ﭘﺮداﺧﺘﻪ و از ﺣﻮزة درس ﻣﺮﺣﻮم ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ اﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺗﻲ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ ﺷﻬﻴﺪراﺑﻊ ﺗﻜﻤﻴﻞ ﺣﻜﻤﺖ‬
‫و ﻣﻌﻘﻮل و ﻓﻘﻪ و اﺻﻮل ﻧﻤﻮده و ﻛﺘﺎب ﺷﻮاﻫﺪ‬
‫ﻣﻼ ﺻﺪرا را ﻧﺰد اﻳﻦ اﺳﺘﺎد ﺧﻮاﻧ‪Ç‬ﺪه و از ﻃ‪Ç‬ﺮف‬
‫اﻟﺮﺑﻮﺑﻴﻪ ‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﻣﺮﺣﻮم اﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺗﻲ ﺑﻪ ﻟﻘﺐﺷﻤﺲاﻟﺤﻜﻤﺎ ﻣﻠﻘ‪‬ﺐ ﮔﺮدﻳﺪ‪ /‬ﭘﺲ از آن ﺑﻪ ﻃﻬﺮان و ﺧﺮاﺳﺎن ﺷﺘﺎﻓﺘﻪ و در‬
‫ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺮﺣﻮم ﺣﺎج ‪‬‬
‫ﻣﻼ ﺳﻠﻄﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻠﻄﺎﻧﻌﻠﻴﺸﺎه ﮔﻨﺎﺑﺎدي ﺻﺎﺣﺐﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﻴﺎن اﻟﺴﻌﺎد¸ ﺑﻪ وادي‬
‫ﻋﺮﻓﺎن و ﺳﻠﻮك ا‪‬ﻟﻲ اﷲ ﻗﺪم ﻧﻬﺎد‪/‬‬
‫ﺷﻴﺦ ﭘﺲ از ﻓﺮاﻏﺖ از ﺗﺤﺼﻴﻞ و ا ﻛﺘﺴﺎب ﻣﻌﺎرف اﻟﻬﻲ ﺑﻪ ﻣﺴﻘﻂ اﻟﺮأس ﺧﻮد ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎن ﻣﺮاﺟﻌﺖ‬
‫و در آﻧﺠﺎ ﭼﻨﺪي ﺑﻪ ﺗﺪرﻳﺲ ﺣﻜﻤﺖ و ﻓﻘﻪ و اﺻﻮل و ﻋﻠﻮم ﻋﺮﺑﻴ‪‬ﻪ ﭘﺮداﺧﺘﻪ وﻟﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻼﺣﻈﺔ اﻳ‪Ç‬ﻨﻜﻪ‬
‫ﺣﻮزة ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎن را ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻛﺎﻓﻲ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪ و ﻣﺸﺘﺎق ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺰرﮔﻲ ﭼﻮن اﺻﻔﻬﺎن ‪ ÇÇ‬ﺑﻮد ﻛﻪ زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ او‬
‫ﺑﺎ اﻓﺎﺿﻪ و اﺳﺘﻔﺎﺿﻪ ﺗﻮأم ﺑﺎﺷﺪ ‪ ÇÇ‬ﻧﺎ ﮔﺰﻳﺮ ﺗﺮك دﻳ‪Ç‬ﺎر ﻣﺄﻟﻮف ﻛ‪Ç‬ﺮده و در ﺳ‪Ç‬ﺎل ‪ 1330‬ﻗ‪Ç‬ﻤﺮي در ﺷ‪Ç‬ﻬﺮ‬
‫اﺻﻔﻬﺎن رﺣﻞ اﻗﺎﻣﺖ اﻓﻜﻨﺪ‪ /‬ﭘﺲ از ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺗﻮﻗﻒ در ﺷﻬﺮ اﺻﻔﻬﺎن ﻣﺠﺪد‪ G‬ﺑﻪ ﺷ‪Ç‬ﻮق ﭘ‪Ç‬ﺎي ﺑ‪Ç‬ﻮﺳﻲ‬
‫آﺳﺘﺎن ﻗﺪس رﺿﻮي ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﺸﻬﺪ ﻣﺸﺮ‪‬ف و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺑﻴﺪﺧﺖ ﮔﻨﺎﺑﺎد ﻋﺎزم و در ﺳﺎل ‪ 13ë0‬ﻗﻤﺮي از‬
‫ﻃﺮف ﺣﻀﺮت ﻗﻄﺐ اﻟﻌﺎرﻓﻴﻦ ﺣﺎج ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪﺣﺴﻦ ﺻﺎﻟﺢ ﻋﻠﻴﺸﺎه ﮔﻨﺎﺑﺎدي ‪ ÇÇ‬ﻃﺎب ﺛﺮاه ‪ ÇÇ‬ﻣﺄذون در‬

‫ﭼﻬﺎرده‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ارﺷﺎد و ﺑﻪ ﻟﻘﺐدروﻳﺶﻧﺎﺻﺮﻋﻠﻲ ﻣﻠﻘ‪‬ﺐ ﮔﺮدﻳﺪ‪/‬‬
‫ﺑﺎري ﻣﺪ‪‬ت ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎل از ﻋﻤﺮ ﮔﺮاﻧﻤﺎﻳﺔ ﺷﻴﺦ ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﺘﺐ و ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﻠﻮم ﺳﭙﺮي ﮔ‪Ç‬ﺮدﻳﺪ‪/‬‬
‫وﻣﻘﺎم ﺷﺎﻣﺦ ﻋﻠﻤﻲ او ﺑﻪ درﺟﻪاي رﺳﻴﺪ ﻛﻪ در رﺷﺘﺔ ﺣﻜ‪Ç‬ﻤﺖ و ﻓ‪Ç‬ﻨﻮن ادب داﻧﺸ‪Ç‬ﻤﻨﺪان ﺑ‪Ç‬ﺰرگ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫اﺳﺘﺎدي ﻣﺴﻠ‪‬ﻢ او اﻋﺘﺮاف داﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻘﻴﺔ ﻋﻤﺮ را ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت و ﺗﻌﻠﻴﻢ و ﺗ‪Ç‬ﺪرﻳﺲ و ارﺷ‪Ç‬ﺎد‬
‫ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد و ﻛﺘﺒﻲ ﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﺷﺮح زﻳﺮ ﺗﺄﻟﻴﻒ و ﺗﺼﻨﻴﻒ ﻧﻤﻮد‪:‬‬
‫‪Ç 1‬اﺳﺮاراﻟﻌﺸﻖ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻮرة ﻳﻮﺳﻒ )ع( ﺑﻪ ﻧﻈﻢ ﺑﺎ ﻣﻘﺪﻣﻪاي ﺑﻪ ﻧﺜﺮ و ﺗﻔﺴﻴﺮ آﻳﺎت ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺧﻀﺮ‬
‫و ﻣﻮﺳﻲ× ﺑﻪ ﻧﻈﻢ در ﺳﺎل ‪ 13ê3‬ﻫﺠﺮي ﻗﻤﺮي ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر ﭼﺎپ‪ ,‬ﺳﭙﺲ ﻣ‪Æ‬ﻟﻒ در ﺳﺎل ‪13ìë‬‬
‫ﻫﺠﺮي ﻗﻤﺮي ﺑﺮﺧﻲ ﻣﺜﻨﻮﻳﺎت و ﻣﻨﺘﺨﺒﻲ از ﻏﺮﻟﻴ‪‬ﺎت ﺧﻮد و رﺳﺎﻟﻪاي ﺑﻪ ﻧﺎم روحاﻟﻌﺮﻓﺎن ﺑﻪ آن اﺿﺎﻓﻪ‬
‫ﻧﻤﻮده ﻛﻪ در ﺳﺎلﻫﺎي ‪ 1338‬و ‪ 13ê9‬و ‪ 13ì0‬ﺷﻤﺴﻲ ﺑﻪ وﺳﻴﻠﻪ ﻧﮕﺎرﻧﺪة اﻳﻦ ﺷﺮح ﺣﺎل ﺗ‪Ç‬ﺠﺪﻳﺪ‬
‫ﻃﺒﻊ ﮔﺮدﻳﺪ‪/‬‬
‫‪ Ç 2‬ﺑﺪاﻳﻊ اﻟ‪Ĥ‬ﺛﺎر ﻛﻪ در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻮاﻧﺢ ﻋﻤﺮي ﻣ‪Æ‬ﻟﻒ اﺳﺖ و ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺑﻌﻀﻲ اﻣﻮر ﺗ‪Ç‬ﺎرﻳﺨﻴ‪‬ﻪ و‬
‫ادﺑﻴ‪‬ﻪ ذ ﻛﺮ ﺷﺪه‪/‬‬
‫‪ Ç 3‬ﺑﺴﺎطاﻟﻌﺸﻖ و اﻟﻤﺤﺒ‪ ¹‬رﺳﺎﻟﻪاي اﺳﺖ در ﻋﺸﻖ‪ ,‬ﻓﺎرﺳﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪Ç ê‬ﺗﺤﻔ‪¹‬اﻟﺴﻔﺮ ﻛﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒ‪ H‬ﺳﻔﺮﻧﺎﻣﺔ ﻣ‪Æ‬ﻟﻒ اﺳﺖ ﺗﺎ ﺳﺎل ‪1329‬ﻗﻤﺮي‪/‬‬
‫‪Ç ë‬ﺗﻌﻠﻴﻘﺎت ﺑﺮ ﻛﺘﺎب ﻛﻔﺎﻳ‪¹‬اﻻﺻﻮل ﻣﺮﺣﻮم آﻳ‪¹‬اﷲ ﺧﺮاﺳﺎﻧﻲ ﺗﺎ ﻣﺒﺤﺚ ﻓﻮر و ﺗﺮاﺧﻲ‪ ,‬ﻋﺮﺑﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪Ç ì‬ﺗﻌﺮﻳﺐ ﻛﺘﺎب اﻟﺨﻂ واﻟﺨﻄ‪‬ﺎﻃﻴﻦ ﻛﻪ در ﻣﺼﺮ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪Ç 7‬ﺟﻨ‪¹‬اﻟﻨﻔﻮس در اﺣﻜﺎم ﺻﻮم و اﺳﺮار آن ﻋﺮﺑﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫اﻟﻬﻴﻪ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺘﺎب اﺳﺖ‪ /‬ﻣﻨﺘﺨﺒﺎﺗﻲ اﺳﺖ از ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت ﻣﻮﻻﻧﺎﺟﻼل اﻟﺪﻳﻦ ﻣ‪Ç‬ﺤﻤﺪ‬
‫‪ Ç 8‬ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬
‫روﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ اﺳﻢ ﺷﻤﺲ ﺗﺒﺮﻳﺰي اﺳﺖ و در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻼﺻﻪ و ﮔﻠﭽﻴﻨﻲ اﺳﺖ از ﻛﺘﺎب ﻛﻠ‪‬ﻴﺎت ﺷﻤﺲ‬
‫ﺗﺒﺮﻳﺰي ﺑﺎ ﻣﻘﺪ‪‬ﻣﻪ و ﺣﻮاﺷﻲ ﻣﻔﻴﺪه و ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت‪ /‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر در ﺳﺎل ‪ 1319‬ﺑﻪ ﭼﺎپ رﺳﻴﺪه و‬
‫اﻳﻨﻚ ﻛﻪ ﺳﺎل ‪ 1377‬ﺷﻤﺴﻲ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﺑﺎر دو‪‬م ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻃﺒﻊ ﮔﺮدﻳﺪ‪/‬‬
‫ﺣﻴ ﺎ¸ اﻻﻧﺴﺎن ﻓﻲﺗﺴﺒﻴﺢ اﻻﻋﻴﺎن‪/‬‬
‫‪× Ç9‬‬
‫‪ Ç 10‬ﺣﻴﺎتﺟﺎوﻳﺪ ﻣﻨﺘﺨﺐ ﻣﻌﺮاج اﻟﺴﻌﺎد¸ ﻧﺮاﻗﻲ در اﺧﻼق ﺑﭽﺎپ رﺳﻴﺪه‪/‬‬
‫‪ Ç 11‬دﻳﻮان اﻟﻨﺒﻮﻳ‪ ¹‬ﻓﻲ اﻻﺳﺮار اﻟﺴﻠﻮﻛﻴﻪ ‪ Ç‬ﻋﺮﺑﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪Ç 12‬رﺳﺎﻟﻪاي در ذ ﻛﺮ ﺧﻔﻲ و ﺟﻠﻲ‪/‬‬
‫‪ Ç 13‬رﺷﺤﺎتاﻻﺳﺮار ﺷﺮح ﭼﻨﺪ ﺣﺪﻳﺚ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﺮﺑﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ Ç 1ê‬ﺳﻌﺎدات اﻟﻨﺠﻔﻴﻪ ﻓﻲ ﺷﺮح‬
‫اﻟﻌﺪﻟﻴﻪ ﺑﻪ ﻋﺮﺑﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪‬‬
‫‪Ç 1ë‬ﺷﻤﺲاﻟﺘﻮارﻳﺦ ﻣﺸﺘﻤﻞ ﺑﺮ ﺷﺮح اﺣﻮال ﻓﻘﻬﺎ و ﺣﻜﻤﺎ و ﻋﺮﻓﺎ و ﺷﻌﺮا و ادﺑﺎ‪ /‬در ﺳﺎل ‪1331‬‬

‫ﺷﺮح ﺣﺎل ﻧﮕﺎرﻧﺪه و ﮔﺮدآورﻧﺪة ﻛﺘﺎب‬

‫ﭘﺎﻧﺰده‬

‫ﻗﻤﺮي ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر ﭼﺎپ و ﺳﭙﺲ ﻣ‪Æ‬ﻟﻒ در ﺳﺎل ‪ 13ìë‬ﻗﻤﺮي دورة دو‪‬م آن را ﻣﻔﺼ‪‬ﻞ ﺗﺮ و ﺑ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺗﻮﺟﻴﻬﺎت و ﺗﻌﻠﻴﻘﺎت ﻛﺎﻣﻞﺗﺮ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ و ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاي از اﺷﻌﺎر ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﺑﻪ آن اﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﻮده ﻛﻪ در ﺳﺎل‬
‫‪ 13êë‬ﺷﻤﺴﻲ ﺑﻪ وﺳﻴﻠﺔ ﻧﮕﺎرﻧﺪة اﻳﻦ ﺷﺮح ﺣﺎل ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭼﺎپ ﺷﺪه اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ Ç 1ì‬ﻃﺮا‪Ä‬ﻒاﻟﺤﻜﻢ در ﺣﻜﻤﺖ اﻟ×ﻬﻲ و ﻃﺒﻴﻌﻲ ‪ Ç‬ﻋﺮﺑﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ Ç 17‬ﻓﻠﺴﻔﻪﺷﺮﻋﻴﺎت رﺳﺎﻟﻪاي اﺳﺖ ﻓﺎرﺳﻲ ﭼﺎپ ﺷﺪه‪/‬‬
‫‪ Ç 18‬ﻗﺒﺴﺎتاﻻﺳﺮار در ﻋﺮﻓﺎن و ﺗﺼﻮ‪‬ف ‪ Ç‬ﻓﺎرﺳﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ Ç 19‬ﮔﻠﺰاراﺳﺮار در ﻋﺮﻓﺎن ‪ Ç‬ﻓﺎرﺳﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ Ç 20‬ﮔﻠﻬﺎي ﻫﻤﻪرﻧﮓ ﻛﺸﻜﻮل ﻣﺎﻧﻨﺪ اﺳﺖ داراي ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺘﻨﻮﻋﻪ ‪ Ç‬ﻓﺎرﺳﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ Ç 21‬ﻟﻮاﻣﻊاﻻﻧﻮار ﻣﻨﻈﻮﻣﻪاي اﺳﺖ در ﻋﺮﻓﺎن و ﺗﺼﻮ‪‬ف ﺑﺎ ﺷﺮح آن‪/‬‬
‫‪ Ç 22‬ﻣﺼﺎﺑﻴﺢاﻟﻌﻘﻮل در ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺣﻜﻤﻴﻪ و اﺻﻮل ﻋﻘﺎﻳﺪ و ﻧﻈﺮي در ﻋﻠﻢ اﺻﻮل ﻓﻘﻪ و اﺧﻼق‪/‬‬
‫‪ Ç 23‬ﻣﻈﺎﻫﺮاﻻﻧﻮار در اﺻﻮل ﻋﻘﺎﻳﺪ و در ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻟ×ﻬﻴ‪‬ﺎت ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ اﺧﺺ ‪ Ç‬ﻓﺎرﺳﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ Ç 2ê‬ﻣﻌﺮﻓ‪ ¹‬اﻟﺮوح‪ ,‬ﻓﺎرﺳﻲ اﺳﺖ ﭼﺎپ ﺷﺪه‪/‬‬
‫‪ Ç 2ë‬ﻣﺠﻤﻊاﻟﻔﻴﻮﺿﺎت ﺷﺮح ﺻﻠﻮات ﻣﺤﻲاﻟﺪﻳﻦ ﻋﺮﺑﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ Ç 2ì‬ﻧﺎﻣﻪﺳﺨﻨﻮران ﺷﺮح ﺣﺎل و آﺛﺎر ﺷﻌﺮا و ادﺑﺎي اﻳﺮان ﭘﺲ از دورة ﻣﺸﺮوﻃﻴ‪‬ﺖ ﺗﺎ ﺳﺎل ‪131ì‬‬
‫ﺷﻤﺴﻲ ﺑﻪ ﭼﺎپ رﺳﻴﺪه‪/‬‬
‫‪Ç 27‬ﻧﻮراﻻﺑﺼﺎر در ﺷﺮح ﺣﺎل ﻧﻮرﻋﻠﻴﺸﺎهاﺻﻔﻬﺎﻧﻲ و آﺛﺎر ﻧﻈﻢ و ﻧﺜﺮ او‪ ,‬ﺑﻪ ﭼﺎپ رﺳﻴﺪه‪/‬‬
‫‪ Ç 28‬ﻫﺪاﻳ‪ ¹‬اﻻﻣﻢ در اﺛﺒﺎت ﻧﺒﻮ‪‬ت ﺣﻀﺮت ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ )ص( و ﺣﺎلﺗﻮرا¸ و اﻧﺠﻴﻞ ﻓﻌﻠﻲ و اﺷﺎرات و‬
‫ﺑﺸﺎرات آن ﻛﺘﺐ ﺑﻪ ﻧﺒﻮ‪‬ت آﻧﺤﻀﺮت‪ ,‬ﭼﺎپ ﺷﺪه اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻋﻼوه ﺑﺮ آﺛﺎر ﻣﺬﻛﻮر‪ ,‬ﺷﻴﺦ در ﺳﺎل ‪ 130ë‬ﺷﻤﺴﻲ ﻣﺠﻠ‪‬ﻪاي ﺑﻪ ﻧﺎم ﻋﻨﻘﺎ )ﻋﻠﻤﻲ ‪ Ç‬ادﺑﻲ ‪ Ç‬اﺧﻼﻗﻲ ‪Ç‬‬
‫ﻓﻠﺴﻔﻲ ‪ Ç‬اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ( ﺗﺄﺳﻴﺲ ﻛﺮد و ﻳﻚ ﺳﺎل ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ و ﻃﺒﻊ دوازده ﺷﻤﺎرة آن اداﻣﻪ داد‪ /‬ﻣﺮﺣﻮم‬
‫ﺷﻴﺦ در ﺷﺎﻋﺮيو ﺳﺨﻦ ﺳﺮاﻳﻲ ﻳﺪي ﻃﻮﻟﻲ× داﺷﺖو در اﺷﻌﺎر ﺧﻮد ﺷﻤﺲ ﺗﺨﻠ‪‬ﺺ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ /‬ﻣﻘﺎﻻت و‬
‫اﺷﻌﺎر ﺑﺴﻴﺎري در روزﻧﺎﻣﻪﻫﺎي ﻋﺮﻓﺎن و اﺧﮕﺮ اﺻﻔﻬﺎن و ﻣﺠﻠ‪‬ﺔ ﻣﻌﺎرف ﺗﻬﺮان و آﻳﻨﺪه اﻳﺮان و ﻏﻴﺮه از او‬
‫ﺑﻪ ﻳﺎدﮔﺎر اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻣﺮﺣﻮم ﺷﻴﺦ ﺑﺎ ﻛﻤﺎل ﻓﻀﻞ و ﺗﺒﺤ‪‬ﺮي ﻛﻪ در ﻋﻠﻮم ﻣﺨﺘﻠﻒ داﺷﺖ و اﻏﻠﺐ در ﻣﻮﻗﻊ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻌﺎﻧﻲ‬
‫و ﺑﺤﺚ در ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﺳﺤﺮ ﺑﻴﺎن ﺧﺎص داﺷﺘﻪ و ﺑﻪ ﻣﺼﺪاق ‪‬ا ‪‬نﻣ‪‬ﻦ اﻟﺒﻴﺎنﻟﺴﺤﺮ‪ G‬ﻫﻤﻮاره ﻣﺠﻠﺴﻴﺎن‬
‫را ﻣﺠﺬوب ﺧﻮد ﻣﻲﻧﻤﻮد ﻣﻌﺬاﻟﻚا ﻛﺜﺮ اوﻗﺎت ﺳﻜﻮت و ﺻﺒﺮ و ﺣﻮﺻﻠﻪ و آراﻣﺶ ﺧﺎﻃﺮ و ﺗﻮاﺿﻊ و ادب‬
‫ﻣﻼزم ﺣﺎل او ﺑﻮد‪/‬‬
‫ﺑﺎ ﻋﻤﻮم ﻃﺒﻘﺎت ﺑﻪ وﺿﻊ ﻣﻄﻠﻮﺑﻲ ﺳﻠﻮك ﻣﻲﻛﺮد و در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﻃﻮري ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ ﻛﻪ ا ﮔﺮ ﻛﺴﻲ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺷﺎﻧﺰده‬

‫او را ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺧﺖ و دﻓﻌﺔ اول ﻣﻼﻗﺎت ﺑﻮد‪ ,‬وي را ﺑﺎ دﻳﮕﺮان ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻓﺮق ﺑﮕﺬارد‪ /‬ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ از ﻟﻐﻮ‬
‫اﻋﺮاض داﺷﺖ‪ ,‬ﺑﺮدﺑﺎري در ﻣﺼﺎ‪Ä‬ﺐ و ﺗﺤﻤ‪‬ﻞ ﺷﺪا‪Ä‬ﺪ ﻣﺠﺒﻮل و ﻣﻔﻄﻮر او ﺑﻮد‪ /‬ﻫﻴﭽﮕﺎه از درد ﺷﻜﺎﻳﺖ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎل اﺑﺘﻼ¾ ﺑﻪ درد ﭘﺎ داﺷﺖ و ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل آﻧﻲ از ﺗ‪Ç‬ﺮوﻳﺞ ﻋ‪Ç‬ﻠﻢ و داﻧﺶ ﻓ‪Ç‬ﺎرغ‬
‫ﻧﻨﺸﺴﺖ‪ /‬اﻏﻠﺐ در ﻣﺠﺎﻟﺴﻲ ﻛﻪ ﺣﻀﻮر داﺷﺖ‪ ,‬ﺑﻪ ﻗﺪري ﻣ‪Æ‬دب و ﺳﺎ ﻛﺖ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮان ﺗﺤﺖ‬
‫ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻛﻤﺎل و ادب او واﻗﻊ ﺷﺪه و ﮔﺎﻫﻲ اﺗ‪‬ﻔﺎق ﻣﻲاﻓﺘﺎد ﻛﻪ ﺳﻜﻮت اﻳﻦ ﻣﺮد ﺣﻖ ﻃﻮري ﻫﻤﻪ را اﺣﺎﻃﻪ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ا ﮔﺮ ﻛﺴﻲ از ﺑﻴﺮون اﻃﺎق ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ وارد ﺷﻮد ﺧﻴﺎل ﻧﻤﻲﻛﺮد اﺻ‪ ÂÇ‬در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮا ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ‬
‫ﻫﺴﺖ‪/‬در ﻣﻜﺎﻟﻤﻪ و ﮔﻔﺘﮕﻮ دﻟﻬﺎي ﻫﻤﻪ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﮔﻔﺘﺎر ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻣﻲﻓﺮﻣﻮد‪ /‬در ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻌﺎﻧﻲ ﻛﻤﺘﺮ‬
‫ﻛﺴﻲ ﺑﺎ وي ﺑﺮاﺑﺮي ﻣﻲﻧﻤﻮد ﺑﻪ ﻗﺪري در ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺴﻠ‪‬ﻂ ﺑﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﮕﺎن از ﻋ‪Ç‬ﺎرف و ﻋ‪Ç‬ﺎﻣﻲ‬
‫اﺳﺘﻔﺎدهو اﺳﺘﻔﺎﺿﻪ ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ‪/‬ﺗﺴﻠ‪‬ﻲ دﻫﻨﺪةﻣﺼﻴﺒﺖزدﮔﺎنو دﻟﺴﻮز ﺑﻴﭽﺎرﮔﺎن ﺑﻮدو ﺑﻪ اﺣﻮال ﭘﺮﺳﻲ‬
‫رﻧﺠﻮران ﻗﺪم رﻧﺠﻪ ﻣﻲﻓﺮﻣﻮد و آﻻم ﺑﻴﻤﺎران را ﺑﺎ ﻋﻴﺎدت و ﻣﺤﺒ‪‬ﺖ ﺧﻮد ﺗﺴﻜﻴﻦ ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ‪ /‬ﺻ‪Ç‬ﺒﺮ و‬
‫ﺷﻜﻴﺒﺎﻳﻲ درﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﺎﻣﻼﻳﻤﺎت ﭘﻴﺸﺔ او ﺑﻮد و از ﻫﻴﭻ ﺻﺪﻣﻪو رﻧﺠﻲﮔﺮﻳﺰان ﻧﺒﻮد‪/‬ﺑﺎ ﺷﺪا‪Ä‬ﺪ ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ و‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭽﮕﺎه از ﺗ‪Ç‬ﻨﮕﻲ زﻧ‪Ç‬ﺪﮔﻲ ﺷﻜ‪Ç‬ﺎﻳﺖ ﻧ‪Ç‬ﺪاﺷﺖ و ﺟ‪Ç‬ﺰ رﺿ‪Ç‬ﺎي ﺣ‪Ç‬ﻖ و ﺧ‪Ç‬ﺪﻣﺖ ﺧ‪Ç‬ﻠﻖ ﭼ‪Ç‬ﻴﺰي را ﻣ‪Ç‬ﻌﺘﺒﺮ‬
‫ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪ /‬ﺗﺎرﻳﺦ ﻓﻮت او ﺷﺐ ﻫﻔﺘﻢ ﻓﺮوردﻳﻦ ﺳﺎل ‪ 132ì‬ﺷﻤﺴﻲ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﭘﻨﺠﻢ ﺟﻤﺎدي اﻻوﻟﻲ‬
‫ﺳﺎل ‪ 13ìì‬ﻗﻤﺮي و ﺳﻦ ﺷﺮﻳﻔﺶ ‪ ì3‬ﺳﺎل ﺑﻮد‪ /‬ﻣﺰار وي در ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﺗﺨﺖ ﻓﻮﻻد اﺻﻔﻬﺎن ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‬
‫ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻜﻴﺔدروﻳﺶ ﻧﺎﺻﺮ ﻋﻠﻲ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ‪ /‬اﺷﻌﺎر زﻳﺮ را اﻳﻦ ﻓﻘﻴﺮ ﻣﺘﺨﻠ‪‬ﺺ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﺒﺪي ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻨﺎﺳﺐ‬
‫رﺣﻠﺖ آن ﻣﺮﺣﻮم ﺳﺮوده‪:‬‬
‫اﺳ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺪاﷲ ﻋ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎرف داﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬

‫آن ادﻳﺐ و ﺣﻜ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻴﻢ ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﻲﻫﻤﺘﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻮد اﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺰد ﮔﺸﺴﺐ واﻟﻪ ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ‬

‫ﻫ‪Ç‬ﺪي‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺘﺨﻠ‪‬ﺺ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ و ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﻊ‬
‫×‬
‫ﻫ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎدي راه ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻜﺎن ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺎ‬

‫ﺳ‪Ç‬ﻴﺼﺪو ﺷ‪Ç‬ﺼﺖ و ﺷﺶ ﻓ‪Ç‬ﺰون زﻫ‪Ç‬ﺰار‬

‫ﺷﺐ ﭘ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻨﺞ ﺟ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻤﺎدي اﻻوﻟﻲ‬

‫دﻋ‪ÇÇ‬ﻮت ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ﺷ‪ÇÇ‬ﻨﻴﺪ و ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ از ﺷ‪Ç‬ﻮق‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺤﻮ در ﻋﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻖ ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﺘﺎ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد رﺣ‪ÇÇ‬ﻠﺖ از اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮاي ﻣ‪ÇÇ‬ﺠﺎز‬

‫اﻟﻤﺄوي‬
‫ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺨﻠ‪‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﻨ‪‬ﺖ‬
‫×‬
‫در ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺸﺖ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺮﻳﻦ و ﻋ‪ÇÇ‬ﺮش ﻋ‪ÇÇ‬ﻼ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﻋ‪ÇÇ‬ﺒﺪي ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻠﺶ اﻳ‪Ç‬ﻦ اﺷ‪Ç‬ﻌﺎر‬

‫ﻛﺲ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪارد ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻘﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا‬

‫داﺷﺖ ﻧ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎﺻﺮﻋﻠﻲ زدوﺳﺖ ﻟﻘﺐ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺘ‪‬ﺼﻞ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ رﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺖ ﻳ‪ÇÇ‬ﺰدان‬

‫ﺗﻬﺮان ‪ Ç‬ﻣﻬﺮﻣﺎه ‪ Ç 1377‬ﺟﻤﺎدي اﻟﺜﺎﻧﻲ ‪1419‬‬
‫ﻋﺒﺪاﻟﺒﺎﻗﻲ اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ‬

‫ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻨﺴﻮب ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ‬

‫ﻫﺠﺪه‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫اول‬
‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬‬

‫ﺑﻪﻧﺎم ﻳﺰدان ﻣﻬﺮﺑﺎن‬
‫ﻧﮕﺎرﻧﺪة اﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻛﻪ ﺑﺮاﺳﺘﻲ ﻣﺼﺪاق اﻳﻦ رﺑﺎﻋﻲ ﻣﻨﺴﻮب ﺑﻪﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ روﻣﻲ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪:‬‬
‫دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎر و ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ و ﺟ‪ÇÇ‬ﺒ‪‬ﺔ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻬﻢ‬

‫ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻤﺖ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺮدﻧﺪ ﻳﻚ درم ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺰي ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻢ‬

‫ﻧﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻴﺪﺳﺘﻲ ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎم ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ در ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻﻛﺴﻢ‪ ,‬زﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﻛ‪Ç‬ﻢ‬

‫از ﻋﻨﻔﻮان ﺟﻮاﻧﻲ و ﺑﺪاﻳﺎت زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﭘﺲ از ﺗﺤﺼﻴﻞ ادﺑﻴﺎت و ﻋﻠﻮم ﻣﻨﻘﻮل و ﻣ‪Ç‬ﻌﻘﻮل‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﺮﻳﺒﺎﻧﻢ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﺎرﻋﺸﻖ ﺑﻪﻳﺎﻓﺘﻦﺣﻘﺎﻳﻖ اﻣﻮر ودﻗﺎﻳﻖ ﻣﻌﺮﻓﺖﺷﺪ‪ /‬دﻟﺒﺎﺧﺘﺔ ﻣﺮدانراهو ﻣﻔﺘﻮن ﻋﺎرﻓﺎنآ ﮔﺎه ﺷﺪه‪,‬‬
‫ﺟﻤﻌﻲ داﻧﺎﻳﺎن و ﮔﺮوﻫﻲ از ﺑﻴﻨﺎﻳﺎن و اﻫﻞ ذوق و ﺣﺎل را ﺧﺪﻣﺖ ﻛﺮده و از اﻳﻦ ﺑﺎدة ﺻ‪Ç‬ﺎﻓﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻘﺪار‬
‫ﻛﺎﻓﻲﮔﺎه ﮔﺎه ﻧﻮﺷﻴﺪه و از اﻳﻦ ﺣﻠﻮاي ﺗﻦﺗﻨﺎﻧﻲ ) ﻛﻪ ﺗﺎ ﻧﺨﻮري ﻧﺪاﻧﻲ( ﻛﺎم ﺟﺎﻧﻢ ﭼﺸﻴﺪه‪ ,‬ﭘﻴﺪاﺳﺖ اﻳﻦ‬
‫ﭼﻨﻴﻦ دﻟﺒﺎﺧﺘﻪ ﺑﻪﺳﺨﻨﺎن اﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ و اﺷﻌﺎر و ﻏﺰﻟﻴﺎت آﻧﻬﺎ ﺷﻮق و ذوﻗﻲ داﺷﺘﻪ‪ ,‬در ﻣﺠﺎﻟﺲ ﺣﺎل‬
‫ﺑﻪﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن اﺷﻌﺎر و ﻏﺰﻟﻴﺎت ﻋ‪Ç‬ﺮﻓﺎﻧﻲ ﮔ‪Ç‬ﻮش اﺳ‪Ç‬ﺘﻤﺎع داﺷ‪Ç‬ﺘﻪ و ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﺼﺪاق‪ > :‬اﻟ‪Ô Ö‬ﻘ ‪Ô‬‬
‫ﻚ اﻟ ‪Ô Ö‬ﻤﻮت‬
‫ﻮل اﻟ‪Ö‬ﻄ‪ ‬ﻴﺐ ‪‬ﻣ ‪‬ﻠ ‪Ô‬‬

‫ﻮﻓﻴﻪ‪ <1‬ﺣﺎﻻﺗﻲ ﺑﺮ او دﺳﺖ ﻣﻲداده و ﮔﻮش ﺟﺎﻧﺶ ﮔﻮﻳﻲ ﺳﺨﻨﺎن ﻏﻴﺒﻲ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪه; ﺑﻪوﻳﮋه اﺷﻌﺎر‬
‫ﻟ‪ ‬‬
‫ﻠﺼ ‪â‬‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼلاﻟﺪﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ روﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪاش اﺑﻮاب ﻓﺘﻮﺣﺎت ﻏﻴﺒﻲ ﺑﺮ دل ﻣﻲﮔﺸﺎﻳﺪ و اﺳ‪Ç‬ﺘﻤﺎﻋﺶ‬
‫ﺟﺎن را اﺳﺘﻌﺪاد ﻃﻴﺮان ﺑﻪاوج ﻗﺪس ﻻﻫ‪Ç‬ﻮت ﻣ‪Ç‬ﻲدﻫﺪ‪ /‬ﻫ‪Ç‬ﻴﭽﮕﺎه ﺳ‪Ç‬ﺨﻨﺎن ﮔ‪Ç‬ﺮم ﭘ‪Ç‬ﺮﺣ‪Ç‬ﺮارت و ﺷ‪Ç‬ﻮق و‬
‫ﺷﻮراﻧﮕﻴﺰ آن ﻣﺠﺬوب ﺟﺬﺑﺎت اﻟﻬﻴ‪‬ﻪ را اﺳﺘﻤﺎع ﻧﻨﻤﻮدم ﺟﺰ آﻧﻜ‪Ç‬ﻪ از ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﻴﺨﻮد و ﻣ‪Ç‬ﺘﻮﺟ‪‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﻘﺎﻳﻖ‬
‫ﻣﻌﺎﻧﻲ و دﻗﺎﻳﻖ رﺑ‪‬ﺎﻧﻲ آن ﻣﻲﺷﺪم‪/‬‬
‫ﭼﻮن ﻛﻠﻴ‪‬ﺎت ﻏﺰﻟﻴﺎت آن ﻋﺎرف ﺑﺰرگ و ﻣﻬﻴﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪة اﺳﺮار ﺟﺬب و ﺳﻠﻮك ﻃﺮﻳﻘﺖ را در ﻟﺒﺎس‬
‫ﻧﻈﻢ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪم‪,‬ﺑﺤﺮﻣﺤﻴﻄﻲواﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﺰرﮔﻲ ﻣﻲﻳﺎﻓﺘﻢو آرزو ﻣﻲﻛﺮدم ﻛﻪا ﮔﺮﭼﻪﺑﺤﺮ در ﻛﻮزهوﺳﺒﻮ‬
‫ﻧﮕﻨﺠﺪ وﻟﻲ اﻧﺘﺨﺎﺑﻲ از اﻳﻦ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰار ﮔﻮﻫﺮ آﺑﺪار ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮ‪‬د‪/‬‬
‫اﻧ‪Ç‬ﺘﺨﺎﺑﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﺎمﺷ‪Ç‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻘﺎﻳﻖ ادﻳﺐ ﺳ‪Ç‬ﺨﻨﮕﻮي و ﺳ‪Ç‬ﺨﻨﺪان و ﻋ‪Ç‬ﺎرف و ﺷ‪Ç‬ﺎﻋﺮ ﻓ‪Ç‬ﺼﻴﺢ اﻳ‪Ç‬ﺮان‬
‫اﻋﻠﻲ‪/‬‬
‫‪ (1‬ﺳﺨﻦ ﺧﻮب دﻟﻜﺶ ﺑﺮاي ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻠﻚ اﻟﻤﻮت اﺳﺖ در ﺟﺬب ﺑﻪﻋﺎﻟﻢ ×‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﻫﺠﺪه‬

‫رﺿﺎﻗﻠﻲﺧﺎن ﻫﺪاﻳﺖ در زﻣﺎن ﻣﺤﻤ‪‬ﺪﺷﺎه ﻗﺎﺟﺎر ﻓﺮﻣﻮده ﻛﻪ اﻟﺤﻖ‪ ‬ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮب و ﺑﻤﻮﻗﻊ ﺑﻮده وﻟﻲ ﻫﻤﺎن‬
‫ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﻪ ﭼﺎپ ﺷﺪه‪ ,‬اﻏﻼط ﺑﺴﻴﺎر در آن دﻳﺪه ﺷﺪ و ﺗﺼﺤﻴﻒ و ﺗﺒﺪﻳﻞ در آن ﺑﺴﻴﺎر راه‬
‫ﻳﺎﻓﺘﻪ‪ /‬وﻟﻲ از ﺷﻤﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﻧﺪارم ﺑﺴﻴﺎري از ﻏﺰﻟﻴﺎت دﻳﮕﺮ ﻣﻮﻻﻧﺎ را ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮاي اﻫﻞ ﺳﻤﺎع و‬
‫ذوقاﻧﺘﺨﺎب ﺷﻮد ﻛﻪ ﻓﻲ اﻟ‪Ö‬ﻮاﻗﻊ ﺑﻪﻣﻮﻗﻊاﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻣﻌﺎﻧﻲ ﺑﻠﻨﺪو ﺣﻘﺎﻳﻘﻲ دﻟﭙﺴﻨﺪ را آﺷﻜﺎر اﺷﺎره‬
‫ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ و در ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت ﻫﺪاﻳﺖ وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ /‬و ا ﮔﺮ ﺑﻌﻀﻲ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت ﻛﻪ درﺷﻤﺲاﻟ‪Ö‬ﺤﻘﺎﻳﻖ ﺛﺒﺖ ﺷﺪه‬
‫ﻛﺴﺮ و ﻛﻢ ﺷﻮد‪ ,‬ﺑﻪﻣﻘﺘﻀﺎي ﻣﻄﺒﻮع ﻋﺎﻣﻪ ﻧﺒﻮدن ﻳﺎ ﻣﻮاﻓﻖ ذوق و ﺳﻠﻴﻘﺔ ﺧﻮد ﻧﺪﻳﺪم ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻧﻴﺴﺖ و‬
‫دﻗ‪‬ﺖ ﻧﻈﺮ در ﺗﺼﺤﻴﺢ آﻧﻬﺎو روﺷﻦ ﻧﻤﻮدن ﺑﻌﻀﻲ واژهﻫﺎ و اﺷﺎره ﺑﻪﺑﻌﻀﻲ ﻣﻘﺎﺻﺪو ﻣﻌﺎﻧﻲ ﻏﺰﻟﻬﺎ ﺷﺪه و‬
‫ﻛﻠﻴﺎتﺷﻤﺲ ﺗﺒﺮﻳﺰي ﻛﻪ ا ﻛﻨﻮن‬
‫ﺑﺮاي ﻫﺮ ﻏﺰل ﻋﻨﻮاﻧﻲ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻄﺎﻟﺐ در اﺑﺘﺪاي آن ﻧﮕﺎﺷﺘﻪام و ﭼﻮن ‪‬‬
‫در دﺳﺖ اﺳﺖ و در ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﭼﺎپ ﺷﺪه داراي اﻏﻼﻃﻲ ﺑﺴﻴﺎر و ﺗﺼﺤﻴﻔﺎت ﺑ‪Ç‬ﻴﺸﻤﺎر اﺳﺖ‪ ,‬ﻗ‪Ç‬ﺮب‬
‫‪ 50000‬ﺑﻴﺖ اﺳﺖ و در او رﺑﺎﻋﻴﺎت ﺛﺒﺖ ﻧﺸﺪه و در ﻣﻨﺘﺨﺐ ﻫ‪Ç‬ﺪاﻳﺖ رﺑ‪Ç‬ﺎﻋﻴﺎت ﺧ‪Ç‬ﻮب ﻣ‪Ç‬ﻨﺴﻮب ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎﺳﺖ ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ وﺳﻌﺖ اﻃﻼع و دﺳﺘﺮس ﺑﻪ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎي ﺧﻄﻲ ﺳﺎﺑﻖ ﻛﻪاو داﺷﺘﻪ‪ ,‬ﻣﻲﺗﻮان ﺑﻪﺻﺤﺖ‬
‫اﻧﺘﺨﺎب اﻋﺘﻤﺎد ﻧﻤﻮد‪ /‬از آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪ و ﭼﻨﺪ رﺑﺎﻋﻲ ﻫﻢ از ﻛﺘﺎب ﺧﻄﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺑﺮداﺷﺖ ﻧﻤﻮدم و‬
‫ﻧﻴﺰ در ﻛﺘﺎب ﻧﺎﻣﺒﺮده ﺑﺮﺣﺴﺐ اﺣﺘﻤﺎل ﻗﻮي ﺑﻌﻀﻲ ﺟﺎﻫﺎ ﻏ‪Ç‬ﺰل از دﻳﮕ‪Ç‬ﺮان اﻟﺤ‪Ç‬ﺎق ﺷ‪Ç‬ﺪه و ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺳ‪Ç‬ﺒﻚ‬
‫ﻏﺰﻟﺴﺮاﻳﻲ ﻣﻮﻟﻮي را ﺑﺎ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ ﺑﻪ او ﺑﺎ ﻗﺮاﻳﻦ دﻳﮕﺮ در ﺗﺨﻠ‪‬ﺺ ﺑﻪﻧﻈﺮ آورده و اﻧﺘﺨﺎب ﻧﻤﻮده‬
‫ﻛﻪﭼﻮن زر ﺧﺎﻟﺺ از اﺧﺘﻼطﻣﺼﻮنﺑﺎﺷﺪ‪ /‬در ﻣﻮﻗﻊاﻧﺘﺨﺎب ﻳﻚﺟﻠﺪﻛﺘﺎب ﺧﻄﻲ ﻛﻪﻣﺸﺘﻤﻞﺑﺮاﻏﻠﺐ‬
‫ﻏﺰﻟﻴﺎت ﺑﻮد و ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮔﻮاﻫﻲ ﺧﻂ و ﺗﺬﻫﻴﺐ و ﻗﺮاﻳﻦ ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ از ﻗﺮن ﻫﺸﺘﻢ و ﻧﻬﻢ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲآﻳﺪ و آن‬
‫ﻗﺮاﻳﻦ اﻳﻨﺴﺖ‪:‬‬
‫‪> Ç 1‬چ< و >پ< و >ژ< را ﺑﻪﺷﻜﻞ >ج< و >ب< و >ز< ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺗﺎ آﺧﺮ ﻛﺘﺎب و اﻳﻦ در ﻣﻮﻗﻌﻲ ﺑﻮده اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻫﻨﻮز ﻧﻘﻄﻪ ﮔﺬاردن و اﻣﺘﻴﺎز آﻧﻬﺎ از ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻣﻌﻤﻮل ﻧﺸﺪه ﺑﻮده;‬
‫‪ Ç 2‬آﻧﻜﻪ >دال< ﻓﺎرﺳﻲ در ﻫﻤﻪﺟﺎ ﺑﻪﺷﻜﻞ ﻣﻨﻘﻮط و >ذال< ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﻛﻪ در ﻗﺪﻳﻢ رﺳﻢ ﺑ‪Ç‬ﻮده‬
‫اﺳﺖ;‬
‫‪ Ç 3‬در ﻫﻤﻪ ﺟﺎ >ﻫﺎ<ي ﻏﻴﺮﻣﻠﻔﻮظ را در ﻣﻮﻗﻊ اﺗ‪‬ﺼﺎل ﺑﻪ ﻛﻠﻤﻪ و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ >اﻟﻒ<اﺳﺖ را ﺣﺬف ﻛﺮده‬
‫و ﻛﻠﻤﺎت ﺑﻪاﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪ :‬ﭘﻴﺪاﺷﺪﺳﺖ;ﻣﺴﺖآﻣﺪﺳﺖ;ﭘﺎﻳﺪارﺳﺖ و ﺑﻪآن ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪/‬‬
‫ﻛﻠﻴﺎت ﺑﺰرگ ﭼﺎپﻫﻨﺪ ﺑﻪﻧﻈﺮدﻗ‪‬ﺖ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‬
‫وﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﺨﺒﺎتﻫﺪاﻳﺖ ﻫﻢﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻣﻲﺷﺪو در ‪‬‬
‫ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﻮد‪ ,‬درﺳﺖ و ﻣﻌﻨﻲ ﻣﻔﻬﻮم داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و از ﺳﺒﻚ اﺷﻌﺎر ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺧﺎرج ﻧﺒﺎﺷﺪ و از‬
‫ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت ﻋﺮﺑﻲ و ﺗﺮﻛﻲ‪ ‬آن و آﻧﭽﻪ ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن را ﭼﻴﺰي ﻣﻔﻬﻮم ﻧﻤﻲﺷﻮد; ﻣﺎﻧﻨﺪ‪:‬‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮد ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻤﻨﺪ اﺑ‪ÇÇ‬ﻠﻘﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﻮ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎه ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺰد ﺑ‪ÇÇ‬ﻤﻨﻄﻘﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﻮ‬

‫ﻧﻮزده‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬اول‬

‫ﺑﻪ ﻳﻚﺑﺎرﮔﻲ ﺻﺮف ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻮده‪ /‬ﭼﻪ ﻣﻘﺼﻮد ﻣﺎ ﻧﮕﺎرش ﻏﺰﻟﻴﺎت ﭘﺎرﺳﻲ آن ﺑﺮاي ﭘﺎرﺳﻲ زﺑﺎﻧﺎن اﺳﺖ ﺟﺰ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺑﻴﺖ او‪‬ل ﻛﻪ ﻓﺎﺗﺤﺔ ﻛﺘﺎب اﺳﺖ و ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﻤﺪ و ﺛﻨﺎ و ﺗﺮﺟﻤﺔ آن ﺷﺪه اﺳﺖ‪ /‬ﺑﻠﻲ ﺑﻌﻀﻲ ﻣﻠﻤ‪‬ﻌﺎت‬
‫ﻛﻪ ﺗﻠﻔﻴﻖ اﺷﻌﺎر ﭘﺎرﺳﻲ و ﻋﺮﺑﻲ اﺳﺖ‪ ,‬از ﺟﻬﺖ ﻓﺼﺎﺣﺖ و ﻣﻼﺣﺖ و ﻣﻌﺎﻧﻲ ﺧﻮش آن ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه ﺷﺪه و‬
‫ﺗﺮﺟﻴﻌﺎت و رﺑﺎﻋﻴ‪‬ﺎت را ﺑﻪ آﺧﺮ اﻧﺪاﺧﺖ‪/‬‬
‫ﻣﺮﺣﻮم ﻫﺪاﻳﺖ ﻣﻘﺪاري از ﻏﺰﻟﻴﺎت ﻛﻪ ﺑﻪدرازا ﻛﺸﻴﺪه‪ ,‬ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻗﺼﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺮﺟ‪Ç‬ﻴﻌﺎت در اﺑ‪Ç‬ﺘﺪاي‬
‫ﻛﺘﺎب ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ و ﺑﺎﻗﻲ را ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎتﺛﺒﺖ ﻓﺮﻣﻮده‪/‬اﻳﻦ ﺑﻨﺪه ﻏﺰﻟﻴﺎتو ﺗﻐﺰ‪‬ﻻت ﻗﺼﻴﺪهﻣﺎﻧﻨﺪاو را‪Ç‬‬
‫ﻛﻠﻴﺎت ﺑﺰرگ اﺳﺖ اﻧﺘﺨﺎب ﻧﻤﻮده‪ ,‬ﭼﻮن ﻏﺰﻟﻬﺎي‬
‫ﺳﻮاي ﺑﻌﻀﻲ ﺗﺮﺟﻴﻌﺎت ‪ Ç‬ﻫﻤﮕﻲ را ﺑﻪﺗﺮﺗﻴﺒﻲ ﻛﻪ در ‪‬‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ اﻏﻠﺐ ﭘﺎﺑﻨﺪ ﻋﺪد اﺑﻴﺎت ﻧﻴﺴﺖ; ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻔﺼ‪‬ﻞ و ﮔﺎﻫﻲ ﻣﺨﺘﺼﺮ و ﻣﺘﻮﺳﻂ اﺳﺖ و ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﻋ‪Ç‬ﻨﻮان‬
‫ﻗﺼﻴﺪه و ﻏﺰل ﻧﻤﻲﺗﻮان داد و ﻗﺼﺪ او ‪ Ç‬ﭼﻪ ﻣﺪح ﻛﻨﺪ و ﭼﻪ ﺗﻐﺰ‪‬ل و ﺗﺸﺒﻴﺐ ‪ Ç‬ﺑﻴﺎن ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣ‪Ç‬ﻌﺮﻓﺖ و‬
‫ارﺷﺎد ﺑﻪﺗﻮﺣﻴﺪ و ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻗﻲ اﺳﺖ و رازوﻧﻴﺎز ﺑﺎ ﻣﺤﺒﻮب ﺧﻮد ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‪ ,‬ﻳ‪Ç‬ﺎ ﺳ‪Ç‬ﺎﻳﺮ ﻛ‪Ç‬ﺎﻣﻠﻴﻦ اﺳﺖ و‬
‫ﻃﺮزي ﻣﺨﺼﻮص ﺧﻮد دارد و ﻣﺎﻧﻨﺪﻣﺘﺄﺧ‪‬ﺮﻳﻦ ﻛﻪ ﻏﺰل را از ﭘﻨﺞ ﺑﻴﺖ ﻛﻤﺘﺮ ﻧﻴﺎرﻧﺪ و از ﭘﺎﻧﺰدهﺑﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ‬
‫ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ‪ ,‬ﻣﻘﻴ‪‬ﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪/‬‬
‫اﻏﻠﺐ ﺳﺨﻨﺎن ﻣﻮﻟﻮي ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﺔ آن ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻪﻣﻌﺎﻧﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ و ﻛﺎﺷﻒ رﻣﻮز ﻏﻴﺒﻲ و رازوﻧﻴﺎز ﻋﺎﺷﻘﻲ‬
‫و ﻣﻌﺸﻮﻗﻲ و ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻲ و ﻫﻤﮕﻲ داراي ﭼﺎﺷﻨﻲ ﺟﺬب و ﺣﺎل و ﺳﻜﺮ و ﻣﺤﻮ و ﺻﺤﻮ و اﺷﺎره ﺑﻪﻓﻨﺎ و‬
‫ﺑﻘﺎ و ﻣﻨﺎزل ﻗﺮب ﺳﺎﻟﻜﻴﻦ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ; ﺑﺎ آﻧﻜﻪ از ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎت و ﺟﺬﺑﺎت ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﻗﻊ آراﺳﺘﮕﻲ اﻟﻔ‪Ç‬ﺎظ و‬
‫ﺟﻨﺒﺔ ادب داﺷﺖ‪ ,‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻣﺜﻨﻮي ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻗ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎﻓﻴﻪ اﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻳﺸﻢ و دﻟﺪار ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪم ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺪﻳﺶ ﺟ‪ÇÇ‬ﺰ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪار ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫وﻟﻲ اﻏﻠﺐ ﻓﺼﻴﺢ و ﻣﻠﻴﺢ ﺑﻠﻜﻪ از ﻏﺰﻟﻴﺎتا ﻛﺜﺮ ﺷﻌﺮا اﻓﺼﺢ و اﻣﻠﺢ و اﺑﻠﻎ اﺳﺖ‪ /‬ﺑﻪﻋﻘﻴﺪة ﻧﮕﺎرﻧﺪه در‬
‫زﺑﺎن ﭘﺎرﺳﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ اﺷﻌﺎري ﻛﻪ ﺑﺎ رواﻧﻲ و ﻓﺼﺎﺣﺖ ﺑﺎ زﺑﺎﻧﻲ آﺗﺸﻴﻦ‪ ,‬ﻃﺮﻳﻘﺔ ﻋﺸﻖ و وﺟﺪ و‬
‫ﻃﺮب اﻫﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ و رﺟﺎل اﻟ‪Ö‬ﻐﻴﺐ و ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪان ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻔﺎ و وﻓﺎ را ﺑﺎ اﻣﺜﺎل و ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻃ‪Ç‬ﺒﻴﻌﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎن‬
‫ﻛﻠﻴﺎتﺷﻤﺲ ﺗﺒﺮﻳﺰي ﻫ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻈﺎﻫﺮ ﻃ‪Ç‬ﺒﻴﻌﺖ را‬
‫ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ,‬ﻛﻤﺘﺮ وﺟﻮد دارد ﻳﺎ ﻧﺎﻳﺎب اﺳﺖ‪ /‬ﻣﻮﻟﻮي در ‪‬‬
‫وﺻﻒ ﻧﻤﻮده‪ ,‬ﺑﻪاﻋﺘﺒﺎر ﻇﻬﻮرﺗﺠﻠﻴ‪‬ﺎت ﺣﻘﻴﻘﺖو ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻗﺪرت و اﻟﻮﻫﻴ‪‬ﺖ اﺳﺖ; ﻣﺠﺎز او ﻗﻨﻄﺮة ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪﺣﻘﻴﻘﺖ واﺻﻞ اﺳﺖ و ﻋﻘﻞ در ﻋﺸﻖ و ﺷﻮق او ﻣﺤﻮ و ﺧﻴﺮه اﺳﺖ‪ ,‬از ﺳﻮز و ﮔﺪاز و ﻋﺸﻖ و ﻧﻴﺎز و‬
‫وﻟﻪ و ﺳﺮﻣﺴﺘﻲ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﻧﺪارد‪/‬‬
‫ﻳﺎر ﻣﺮا ﻣﻲﻧﻬﻠﺪ ﺗﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺨﺎرم ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﻫﻴﻜﻞ ﻳﺎرم ﻛﻪ ﻣﺮا ﻣﻲﻓﺸﺮد در ﺑﺮ‪ ‬ﺧ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﺷﺐ و روز راﺣﺖ و ﺧﻮاب ﻧﺪارد‪ /‬ﻫﻢ دام اﺳﺖ و ﻫﻢ داﻧﻪ; ﻫﻢ آﺷﻨﺎﺳﺖ و ﻫﻢ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ; ﻫﻢ ﻓﺮزاﻧﻪ‬
‫اﺳﺖ و دﻳﻮاﻧﻪ; ﻋﺸﻖ را در ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ و ﻣﻌﺸﻮق را ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ; ﻣﻠﻜﻮت اﻟﻬﻲ را ﺳﺎري در ﻫﻤﺔ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺑﻴﺴﺖ‬

‫اﺷﻴﺎ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ; در ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺳﻴﻤﺎي دوﺳﺖ را ﻣﻲﻧﮕﺮد; ﮔﻠﺸﻦ و ﮔﻠﺨﻦ را ﭘﺮ از ﻓﺮوغ رخ ﻳﺎر‬
‫ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ; اﻏﻴﺎر را ﺑﺮاي ﻳﺎر ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ و ﮔﺎﻫﻲ اﻏﻴﺎر ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ; ﻫﻤﺔ اﺟﺰاي ﺟﻬﺎن را ﻧﺸﺎﻧﻲ از آﻓﺘﺎب رخ‬
‫دوﺳﺖ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ; وﻗﺘﻲ ﭼﻨﺎن ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺑﺎدة ﻋﺸﻖ و ﻣﻌﺮﻓﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺎم و ﺳﺎﻏﺮ ﻣﻲﺷﻜﻨﺪ و دﻳ‪Ç‬ﺮ را‬
‫درﻣﻲﺷﻜﻨﺪ; ﮔﺎﻫﻲ از ﻓﻴﺾ ﺑﺨﺸﻲﺧﺎ ك راﮔﻮﻫﺮ و ﺧﺎر را ﻋﺒﻬﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ; راﻫﻨﻤﺎ و راﻫﺒﺮي ﻛﻪ در ﺳﻠﻮك‬
‫وﺻﻮل ﺑﻪﺣﻖ او را ﻛﺸﺎﻧﺪه ﺗﻘﺪﻳﺲ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ و ﻣﻲﺳﺘﺎﻳﺪ و ﺣﻖ‪ ‬او را ادا ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪/‬‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﻪ ﻣﺎﻧﻌﻲ دارد ﻛﻪ اﺷﻌﺎري ﻛﻪ در ﻣﺪح و ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻮﻟﻲ× ﻋﻠﻲ ﺳﺮوده و آﻧ‪Ç‬ﭽﻪ دال‪ ‬ﺑ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﻋﻘﻴﺪة او ﺑﻪ ﺗﺸﻴ‪‬ﻊ اﺳﺖ‪ ,‬ﻫﻤﻪ را ﻣﻠﺤﻘﺎت داﻧﻨﺪ و اﺻﺮار در آن ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ /‬در ﻣﻴﺎن اﻫﻞ ﺳﻨ‪‬ﺖ ﺑﻮدن دﻟﻴﻞ‬
‫ﻗﻮي ﺑﺮﺑﻮدن او ﺑﺎﻃﻨ‪ H‬ﺑﻪﻣﺬاﻫﺐ اﻫﻞ ﺳﻨ‪‬ﺖ ﻧﻤﻲﺑﺎﺷﺪ; ﺧﺎﺻ‪‬ﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ او در آن ﻋﻬﺪ ﻫﻤﺎن‬
‫وﺟﻮه ﻓﻘﻬﺎ ﺑﻮدهاﻧﺪ و او اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﺑﻪﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﺪاﺷﺖ و ﻫﻤﻪ را و ﺳﺨﻨﺎن ﻋﺎﻣﻪ را ﻛﺎﻟ‪Ö‬ﻌﺪم ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺖ‪ /‬ﺑﺎ‬
‫اﻳﻦ ﻛﻪ ﺻﻮﻓﻴﺔ ﻣﺎ ﻣﺪ‪‬ﻋﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﻤﻮم اﻫﻞ ﺗﺼﻮ‪‬ف‪ ,‬ﺳﻠﺴﻠﺔ ﺳﻨﺪ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻋﻠﻲ‪ ‬ﻣﺮﺗﻀﻲ ﻣﻲرﺳﺎﻧﻨﺪ‬
‫در اﻳﻦ ﺑﺎب رﺟﻮع ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺦ و ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎي ﻣﺘﻘﺪ‪‬ﻣﻴﻦ و ﻣﺘﺄﺧ‪‬ﺮﻳﻦ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ‪ /‬ﺣﺘ‪‬ﻲ آﻧﻜﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻳﻜﻲ از‬
‫اﺳﺮار ﻣﺸﺎﻳﺦﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺒﻞ از ﻇﻬﻮر ﺳﻼﻃﻴﻦ ﺻﻔﻮﻳﻪﺗﻠﻘﻴﻦ اﺳﺎﻣﻲ ا‪Ä‬ﻤﺔ اﺛﻨﻲ×ﻋﺸﺮ ﺑﻮدهو اﻳﻦﻗﺴﻤﺖ را‬
‫از ﻛﺘﺎب ﻣﻈﻬﺮاﻟ‪Ö‬ﻌﺠﺎﻳﺐ ﻋﻄ‪‬ﺎر ﻧﻘﻞ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ,‬ﭘﺲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻮ‪‬د ﻛﻪ ﻫﻤﺎن اﺷﻌﺎري ﻛﻪ در ﻣﻘﺎﻣﺎت وﻻﻳﺖ‬
‫و وﻟﻲ‪ ‬ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻲ ﺳﺮوده از ﺧﻮد ﻣﻮﻟﻮي ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﮔﻮاﻫﻲ ﺗﺨﻠ‪‬ﺺ و ﻗﺮاﻳﻦ و ﺑﻮدن در ﻛ‪Ç‬ﺘﺎﺑﻬﺎي ﺧ‪Ç‬ﻄﻲ‬
‫ﻗﺪﻳﻤﻲ‪/‬‬
‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪﻇﺎﻫﺮ ﺣﻨﻔﻲ ﺑﻮده و زﻣ‪Ç‬ﺎن و ﻣﻜ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﻨﺎﺳﺐ اﻇ‪Ç‬ﻬﺎر ﺗﺸ‪Ç‬ﻴ‪‬ﻊ او ﻧ‪Ç‬ﺒﻮده و‬
‫ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ اﺻﻞ ﺗﻘﻴﻪ را ﺑﻪ ﻛﺎر ﺑﻨﺪد‪ ,‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﻨﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ آن اﺷﻌﺎر را ﺳﺮوده ﺑﺎﺷﺪ و اﻧﺘﺸﺎر آﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ‬
‫از ﺧﻮدش ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ; ﻣﺜﻞ اﺷﻌﺎر ﺑﺴﻴﺎري از ﺷﻌﺮا‪ /‬و در زﻣﺎن ﺧﻮدش ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺑﻮدن ﻫﻢ ﻣﻨﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ;‬
‫ﭼﻪ از ﮔﻔﺘﺎر او ﻣﺒﺮﻫﻦ ﺑﻮده ﻛﻪ‪ :‬ﻣﺬﻫﺐ ﻋﺎﺷﻖ زﻣﺬﻫﺐﻫﺎ ﺟﺪاﺳﺖ‪/‬‬
‫آن ﻃﺮف ﻛﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﻲاﻓ‪Ç‬ﺰود درد‬

‫ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ و ﺷ‪Ç‬ﺎﻓﻌﻲ درﺳ‪Ç‬ﻲ ﻧﻜ‪Ç‬ﺮد‬

‫و ﻫﻤﺎن ﻣﺬﻫﺐ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺟ‪Ç‬ﻤﻌﻲ از ﻣ‪Ç‬ﺤﻘ‪‬ﻘﻴﻦ ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن ﻣ‪Ç‬ﺬﻫﺐ ﺗﺸ‪Ç‬ﻴ‪‬ﻊ و ﺗ‪Ç‬ﺼﻮ‪‬ف اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ¹‬و ﻃﺮاﻳﻖاﻟ‪Ö‬ﺤﻘﺎﻳﻖ و ﺑﺸﺎر¸اﻟ‪Ö‬ﻤ‪Æ‬ﻣﻨﻴﻦ و ﻣﺠﻤﻊ‬
‫درﺣﻘﻴﻘﺖ واﺣﺪﻧﺪ‪ /‬در اﻳﻦ ﺑﺎب رﺟﻮع ﺑﻪﺑﺴﺘﺎن ‪‬‬

‫اﻟﺴﻌﺎدات و ﺑﻌﻀﻲ ﻛﺘﺐ ﻣﺸﺎﻳﺦ ﺑﺰرگ ﻗﺮن اﺧﻴﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﮕﻲ اﺻﻞ و ﺑﻨﻴﺎد ﺗﺼﻮ‪‬ف را ﺑﺎ ﺗﺸ‪Ç‬ﻴ‪‬ﻊ‬
‫‪‬‬
‫ﻳﻜﻲ داﻧﻨﺪ و ﻫﻤﺔ ﺳﻼﺳﻞ ﻓﻘﺮ را ﺑﻪﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ﻣﻲرﺳﺎﻧﻨﺪ‪ /‬اﺷﻌﺎري ﻛﻪ دال‪ ‬ﺑﺮ ﺗﺸﻴ‪‬ﻊ ﻳﺎ ﻋﻘﻴﺪة ﺧﺎﻟﺺ‬
‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪوﻟﻲ‪ ‬ﻣﻄﻠﻖو ﺧﺎﻧﺪاناﻫﻞ اﻟ‪Ö‬ﺒﻴﺖ ازﻋﻄ‪‬ﺎرو ﺳﻨﺎ‪Ä‬ﻲو ﺣﺘﻲ از ﺟﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﻠ‪‬ﻢ ﻣﻲداﺷﺘﻨﺪ ﺷﻴﻌﻪ‬
‫ﻧﺒﻮدن‪ ‬او را در دﺳﺖ اﺳﺖ و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻗﺮاﻳﻦ ﺻﺤ‪‬ﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ /‬اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ اﺷﻌﺎري ﻛﻪ در‬
‫ﻛﻠﻴ‪‬ﺎت و دﻳﻮان ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﺎﻋﺮي ﺛ‪Ç‬ﺒﺖ اﺳﺖ و ﻧﺴ‪Ç‬ﺦ ﻣ‪Ç‬ﺘﻌﺪده آن را داراﺳﺖ‪ ,‬از ﺧ‪Ç‬ﻮد آن ﺷ‪Ç‬ﺎﻋﺮ اﺳﺖ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻳﻚ‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬اول‬

‫ﻣﺠﻌﻮﻟﻴﺖ آن و اﻧﺘﺴﺎب ﺑﻪﻏﻴﺮ ﺛﺎﺑﺖ ﮔﺮدد‪ /‬و ﺑﻪﻇﺎﻫﺮ اﻣﺮ ﺑﺮ ﻃﺮﻳﻘﻪاي ﺑﻮدن ﻣﻨﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻋﻘﻴﺪﺗﻲ‬
‫اﻗﻼ اﻗﺒﺎﻟﻲ در ﻧﻬﺎﻧﻲ ﺑﻪآن ﻃﺮﻳﻖ داﺷﺘﻪ و اﺷﻌﺎري ﺳﺮوده و ﺳﭙﺲ ﻣﻨﺘﺸﺮ‬
‫ﺑﻪﻃﺮﻳﻘﺖ دﻳﮕﺮي داﺷﺘﻪ ﻳﺎ ‪ ‬‬
‫ﮔﺮدﻳﺪه‪/‬‬
‫ﺑﺎ ﻫﻤﺔ اﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻛﻪذ ﻛﺮ ﺷﺪ‪ ,‬آن اﺷﻌﺎري ﻛﻪ دور ﻧﻴﺴﺖ از ﺷﻤﺲ ﻣﺸﺮﻗﻲ ﺷﺎﻋﺮي ﻳﺎ از دﻳﮕﺮان‬
‫ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺗﻌﻤ‪‬ﻖ ﺗﺎم‪ ‬اﻧﺘﺨﺎب ﻧﻨﻤﻮده و از آﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﺻﺮﻳﺤ‪ H‬راﺟﻊ ﺑﻪاﺳﺎﻣﻲ ا‪Ä‬ﻤﺔ اﺛﻨﻲ×ﻋﺸﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪﻇﻦ‪‬‬
‫ﺑﻌﻀﻲ اﻫﻞ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻠﺤﻘﺎت اﺳﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪه و ﻧﻴﺰ اﺷﻌﺎري از ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪ ﻣ‪Ç‬ﻮﻟﻮي در آن‬
‫ﻣﻨﺪرج اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﻧﮕﺮدﻳﺪ و ﻧﻴﺰ در اﻳﻦ ﺿﻤﻦ ﻛﺘﺎب ﺧﻄﻲ ﺷﺮحﻓﺼﻮص اﻟ‪Ö‬ﺤﻜﻢ ﺑ‪Ç‬ﻪﻓﺎرﺳﻲ از‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﻤﺎلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﺣﺴﻦ ﻛﺎﺷﻲ ﺧﻮارزﻣﻲ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﺪ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻌﻀﻲ ﺟ‪Ç‬ﺎﻫﺎ از اﺷ‪Ç‬ﻌﺎر ﻋ‪Ç‬ﺮﻓﺎ‬
‫اﺳﺘﺸﻬﺎد ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ و از ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت ﻣﻮﻟﻮي ﻫﻢ ﺑﻌﻀﻲ ﺟﺎﻫﺎ ذ ﻛﺮ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ /‬ﭼﻮن ﻛﺘﺎب ﻧﺎﻣﺒﺮده ﺧﻄﻲ و‬
‫ﻗﺪﻳﻤﻲ و ﺗﺄﻟﻴﻔﺶ ﻫﻢ در ﺳﻨﻮات ﻫﺸﺘﺼﺪ ﻫﺠﺮي رخ داده و ﻗﺮب زﻣﺎن ﺑﺎﻟﻨ‪‬ﺴﺒﻪ ﺑﻪزﻣﺎن ﻣﻮﻟﻮي دارد‪,‬‬
‫ﺑﻪ آن ﻏﺰﻟﻬﺎ در زﻳﺮ ﻫﺮ ﻳﻚ اﺷﺎرت رﻓﺘﻪ و ﻣﻌﻨﻲ ﺑﻌﻀﻲ واژهﻫﺎ و اﺷﺎرات ﺑﻌﻀﻲ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت ﻣﻮاﻓﻖ ﻓ‪Ç‬ﻬﻢ‬
‫ﻫﻤﮕﺎنﺑﻴﺎن ﮔﺮدﻳﺪهو ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺗﻲ داده ﺷﺪه‪ /‬در ﻏﺰﻟﻴﺎتو اﺷﻌﺎر ﻣﻮﻟﻮيﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﺑﺪﻳﻌﻪوﻧﻜﺎت دﻗﻴﻘﺔ‬
‫ﻋﺠﻴﺒﻪاي ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﺨﺼﻮص ﺧﻮد اوﺳﺖ و در اﺷﻌﺎر ﺳﺎﺑﻘﻴﻦ و ﻻﺣﻘﻴﻦ ﻛﻤﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﺷﻮد‪/‬‬
‫ﺗﻤﻴﺰ اﺷﻌﺎر او را از ﺳﺎﻳﺮ ﺷﻌﺮاي ﻣﺘﻘﺪ‪‬م ﺑﺎ اﻧﺲ ﺑﻪ اﺷﻌﺎرش ﻣﻲﺗﻮان داد و اﻏﻠﺐ‪ ,‬ﻗﺮﻳﻨﺔ >ﺧﺎﻣﻮش< ﻳﺎ‬
‫>ﺧﺎﻣﺶ ﻛﻦ< ﻳﺎ >ﺧﻤﺶ< ﻳﺎ آﻧﭽﻪ ﻓﻬﻤﺎﻧﻨﺪة اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻌﺎﻧﻲ اﺳﺖ در اﺷﻌﺎر ﻣﻮﻟﻮي ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ; ﺑﻪﺣﺪ‪‬ي ﻛﻪ‬
‫ﮔﻤﺎن ﺷﺪهاﺳﺖ ﻛﻪﺗﺨﻠ‪‬ﺺ ﻣﻮﻟﻮيﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮده‪,‬ا ﮔﺮﭼﻪاﻳﻦ ﺧﻼف واﻗﻊاﺳﺖ‪/‬ﭼﻮنا ﮔﺮﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮدي‪,‬‬
‫در زﻣﺎن ﺧﻮد ﻣﻮﻟﻮي ﻳﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺨﻠ‪‬ﺺ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻌﺪي و اﻧﻮري و ﻏﻴﺮه ﻣﻌﺮوف ﺷﺪي‪ ,‬وﻟﻲ ﺗﻘﺮﻳﺒ‪H‬‬
‫در ﺣﻜﻢ ﺗﺨﻠ‪‬ﺺ اﺳﺖ‪/‬‬
‫اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪﻧﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﻛﻠﻴ‪‬ﺎت اﺷﻌﺎر ﻣﻮﻟﻮي را ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻲ آﺳﻤﺎﻧﻲ و ﺣﻘﺎﻳﻘﻲ رﺑ‪‬ﺎﻧﻲ ﺑﺎﻳﺪ داﻧﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫در ﻫﺮ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣ‪Æ‬ﺛ‪‬ﺮ اﺳﺖ ﻧﻪ ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺷﻌﺮ و ﺷﺎﻋﺮي و ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻧﻈﻢ اﺳﺖ‪ /‬اﻳﻦ ﻣﺮد آﺳﻤﺎﻧﻲ و ﻓﻴﻠﺴﻮف‬
‫رﺑ‪‬ﺎﻧﻲ و ﺳﻮﺧﺘﻪ از ﻋﺸﻖ ﺣﻖ‪ ‬و ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ,‬ﺑﻪوﺳﻴﻠﺔ ﻧﻈﻢ‪ ,‬ﺑﺪﻳﻊ‪ ,‬ﻛﺎخ رﻓﻴﻊ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺣ‪Ç‬ﻘﻴﻘﻲ و ﺣ‪Ç‬ﻘﻴﻘﺖ‬
‫اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ را ﺑﻨﺎ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ و ﻣﻲ‪ ‬روح را ﻛﻪ ﭼﺸﻴﺪه‪ ,‬ﺑﻪدﻳﮕﺮان ﻣﻲﭼﺸﺎﻧﺪ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻫﻠﻪاي آﻧﻜﻪ ﺑﺨﻮردي ﻗﺪﺣﻲ ﺑ‪Ç‬ﺎده ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻮﺷﺖ‬

‫ﻫﻠﻪ ﭘﻴﺶ آ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮﻳﻢ ﺳ‪Ç‬ﺨﻨﻲ راز ﺑ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﺷﺖ‬

‫ﻣﻲ روح آﻣ‪Ç‬ﺪه ﻧ‪Ç‬ﺎدر ر‪‬و‪ Ö‬از آن ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﭽﺶ آﺧ‪Ç‬ﺮ‬

‫ﻛﻪ ﺑﻪﻳﻚ ﺟﺮﻋﻪ ﺑﭙﺮ‪‬د ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻃ‪Ç‬ﺮ‪‬اري و ﻫ‪Ç‬ﻮﺷﺖ‬

‫دﻫﺪ آن ﻛ‪Ç‬ﺎن‪ ‬ﻣ‪Ç‬ﻼﺣﺖ‪ ,‬ﻗ‪Ç‬ﺪﺣﻲ وﻗﺖ ﺻ‪Ç‬ﺒﺎﺣﺖ‬

‫ﺑﻪ از آن ﺻﺪ ﻗﺪح ﺑﺎده ﻛﻪ ﺧﻮردي ﺷﺐ‪ ‬دوﺷﺖ‬

‫در اﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺠﺎ اﺟ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‪ Á‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺷﺮح ﺣ‪ÇÇ‬ﺎل ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﻛ‪Ç‬ﻪ دﻳ‪Ç‬ﻮان ﻏ‪Ç‬ﺰل ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﺎم اوﺳﺖ و‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﻪ ﺳﺮاﻳﻨﺪة اﺷﻌﺎرﺳﺖ‪ ,‬ﺑﺎﻳﺪ اﺷﺎرت ﻛﺮد‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و دو‬
‫اﻟﺪﻳﻦ ﺗﺒﺮﻳﺰي‬
‫ﺷﻤﺲ ‪‬‬

‫ﺷﻤﺲ اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺑﻦ ﻋﻠﻲ‪ ‬ﺑﻦ ﻣﻠﻚ داد‪ ,‬ﻟﻘﺐ ﭘﺪرش را ﺑﻌﻀﻲ ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ و ﺑﻌﻀﻲ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‬
‫ﺛﺒﺖ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪/‬ﻧﺴﺐ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦﺗﺒﺮﻳﺰي را ﺑﻌﻀﻲ ﺑﻪ اﺳﻤ×ﻌﻴﻞﺑﻦ ‪Ö‬اﻻﻣﺎم ﺟﻌﻔﺮ اﻟﺼ‪‬ﺎدق ﻣﻲرﺳﺎﻧﻨﺪ‪ /‬در‬
‫ﻃﺮاﻳﻖاﻟ‪Ö‬ﺤﻘﺎﻳﻖ در وﺻﻞ ﺷﺸﻢ در اﺣﻮال ﺷﺎه ﻃﺎﻫﺮ دﻛﻨﻲ از ﺗﺎرﻳﺦ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻮده‪ :‬ﺷﺎه ﻃﺎﻫﺮ ﺑ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﺷﺎه رﺿﻲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﻦ اﻟ‪Ö‬ﻤﻮﻟﻲ× ﻣ‪Æ‬ﻣﻦ ﺷﺎه ﺑﻦ ﻣ‪Æ‬ﻣﻦ ﺷﺎه ﺑﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺑﻦ زر دوز اﻟﻤﻠﻘ‪‬ﺐ ﺑﻪ ﺷﻤﺲ ﺗﺒﺮﻳﺰي‬
‫ﺑﻦ ﺷﺎه ﺧﻮر ﺷﺎهﺑﻦ اﻟ‪Ö‬ﻌﺎﻟﻢﺑﻦ ﻣﻮﻟﻲ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪﺑﻦ ﻣﻮﻟﻲ× ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦﺑﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦﺑﻦ ﻛﻴﺎﻣﺤﻤ‪‬ﺪ‬
‫ﺑﻦ ﻣﻮﻟﻲ× ﺣﺴﻦ اﻟ‪Ö‬ﻌﺎﻟﻢ ﺑﻦ اﻟ‪Ö‬ﻤﻮﻟﻲ× ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﺣﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﺴﻄﺮ ﺑﻦ ﻣﻮﻟﻲ× ﻧﺰار ﺑﻦ ﻣﺴﺘﻨﺼﺮ اﺣﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﻮﻟﻲ×‬
‫ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺑﻦ ﻋﻠﻲ ﻃﺎﻫﺮ ﺑﻦ اﻟ‪Ö‬ﺤﺎ ﻛﻢ ﺑﻦ ﻧﺰار ﺑﻦ اﻟ‪Ö‬ﻤﻌﺰ‪‬ﺑﻦ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ اﻟ‪Ö‬ﻘﺎﺳﻢ ﺑﻦ ﻋﺒﺪاﷲ اﻟ‪Ö‬ﻤﻬﺪي‬
‫ﺑﻦ اﻟﺮ‪‬ﺿﺎﺑﻦ اﻟﺘ‪‬ﻘﻲ ﻗﺎﺳﻢ ﺑﻦ اﻟ‪Ö‬ﻮﻓﻲاﺣﻤﺪ ﺑﻦ اﻟﺮ‪‬ﺿﺎﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺑﻦ اﺳﻤ×ﻌﻴﻞ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ اﻟﺼ‪‬ﺎدق)ع(‪ /‬ﺑﻪﻫﺮﺣﺎل‬
‫اﺻ‪ Â‬ﺗﺒﺮﻳﺰي و در ﻣﺠﻤﻊ اﻟ‪Ö‬ﻔﺼﺤﺎ ﮔﻮﻳﺪ‪> :‬ﭘﺪرش از ﺑﻴﻢ ﺗﻬﻤﺖ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ و از ﻓﺮط ﺣﺴﻦ ﺻ‪Ç‬ﻮرت ﺗ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﻫﻨﮕﺎم دﻣﻴﺪن ﺧﻂ‪ ,‬وي را از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺪرآﻣﺪن ﻧﺨﻮاﺳﺖ; ازﻳﺮا در ﻧﺰد ﻧﺴﻮان زر دوزي ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ و از آن‬
‫ﭘﺲ او را ﺷﻤﺲ زر دوز ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪي‪ </‬و ﻣﻄﺎﺑﻖ آﻧﭽﻪ در رﺳﺎﻟﺔ ﺷﺮح ﺣﺎلﻣﻮﻟﻮي آﻗ‪Ç‬ﺎي ﺑ‪Ç‬ﺪﻳﻊاﻟﺰﻣ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﻓﺮوزاﻧﻔﺮ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﻤﻮده‪ ,‬وﻻدﺗﺶ در ‪ 582‬ﺑﺎﻳﺪ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﺪ‪‬ﺗﻲ ﻓﻀﺎ‪Ä‬ﻞ و ﻛﻤﺎﻻت اﻫﻞ زﻣﺎن‬
‫را ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻧﻤﻮده و آﻧﭽﻪ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ ﻛﻪ اﻣ‪‬ﻲ و ﺑﻴﺴﻮاد ﺑﻮده‪ ,‬ﻇﺎﻫﺮ‪ G‬اﺻﻠﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ /‬ﭼﻴﺰي ﻛﻪ‬
‫ﻫﺴﺖ ﭼﻮن ﺗﺮك اﺻﻄﻼﺣﺎت و رﺳﻮم ﻧﻤﻮده و ﺗﻘﺮﻳﺒ‪ H‬ﻣﺸﺮب ﻗﻠﻨﺪري داﺷﺘﻪ و ﺑﻪﻟﺒﺎس اﻫﻞ داﻧﺶ آن‬
‫زﻣﺎن ﻣﻘﻴ‪‬ﺪ ﻧﺒﻮده‪ ,‬او را اﻣ‪‬ﻲ و ﺑﻲﺳﻮاد ﺗﺼﻮ‪‬ر ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ‪ /‬ﺳﻴﺎﺣﺖ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻲﻧﻤﻮده و ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺴﻴﺎري از‬
‫ﻛﺎﻣﻠﻴﻦ را درﻳﺎﻓﺘﻪ‪ ,‬از اﻳﻦﺟﻬﺖﻧﺴﺒﺘﺶ را ﺑﻪﻣﺸﺎﻳﺦ ﺑﻪاﺧﺘﻼف ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ وﻧﺴﺒﺖ ارادﺗﺶ را در ﺑﻌﻀﻲ‬
‫ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎ ﺑﻪرﻛﻦ اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﺠﺎﺳﻲ دادهاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺮﻳﺪ ﺿﻴﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اﺑﻮﻧﺠﻴﺐ ﺳﻬﺮوردي اﺳﺖ و اوﻣﺮﻳﺪ ﺷﻴﺦ‬
‫اﺣﻤﺪ ﻏﺰاﻟﻲ و ﺳﻠﺴﻠﺔ او ﻣﻨﺘﻬﻲ ﻣﻲﺷﻮد ﺑﻪ ﻣﻌﺮوف ﻛﺮﺧﻲ ﺗﺎ ﺣﻀﺮت رﺿﺎ‪ /‬و آﻧﭽﻪ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ آن‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪﺧﺪﻣﺖ ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻤﺎل ﺟﻨﺪي رﺳﻴﺪه و ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻤﺎل از ﺧﻠﻔﺎي ﻧﺠﻢاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺒﺮي×اﺳﺖ و ويﻣﺮﻳﺪ ﻋﻤ‪‬ﺎر‬
‫ﻳﺎﺳﺮ اﻧﺪﻟﺴﻲ و وي ﻣﺮﻳﺪ اﺑﻮاﻟﻨ‪‬ﺠﻴﺐ ﺳ‪Ç‬ﻬﺮوردي و وي ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﺪ ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ اﺣ‪Ç‬ﻤﺪ ﻏ‪Ç‬ﺰاﻟﻲ اﺳﺖ‪ /‬در ﻃ‪Ç‬ﺮاﻳ‪Ç‬ﻖ‬

‫اﻟ‪Ö‬ﺤﻘﺎﻳﻖ ﮔﻮﻳﺪ‪> :‬ﻣ‪Æ‬ﻳ‪‬ﺪ آﻧﻜﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻤﺎل ﺟﻨﺪي رﺳﻴﺪه‪ ,‬ﺣﻜﺎﻳﺘﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻏﺎﻟﺐ ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫در آن وﻗﺖ ﻛﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻤﺎل ﺟﻨﺪي رﺳﻴﺪه‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ ﻓ‪Ç‬ﺨﺮاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﺮاﻗ‪Ç‬ﻲ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ‬
‫ﺑﻪﻓﺮﻣﻮدة ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ زﻛﺮﻳﺎ آﻧﺠﺎ ﺑﻮده اﺳﺖ و ﻫﺮ ﻓﺘﺤﻲ و ﻛﺸﻔﻲ ﻛﻪ ﺷﻴﺦ ﻓﺨﺮاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ را رو ﻣﻲﻧﻤﻮد‬
‫آن را ﺑﻪﻟﺒﺎس ﻧﻈﻢ و ﻧﺜﺮ آورده‪ ,‬اﻇﻬﺎر ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻪﻧﻈﺮ ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻤﺎل ﻣﻲرﺳﺎﻧﻴﺪ و ﺷﻴﺦ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻫﻴﭻ‬
‫اﻇﻬﺎري از آﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲﻧﻤﻮد‪/‬‬
‫روزي ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻤﺎل وي را ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﺮزﻧﺪ‪ ,‬از آن اﺳﺮار و ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪم ﻓ‪Ç‬ﺨﺮاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﺮاﻗ‪Ç‬ﻲ ﻇ‪Ç‬ﺎﻫﺮ‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و ﺳﻪ‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬اول‬

‫ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﺮﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﻻﻳﺢ ﻧﻤﻲﺷﻮد? ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻴﺶ از آن ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﻲاﻓﺘﺪ اﻣﺎ ﺑﻪواﺳﻄﺔ آﻧﻜﻪ وي ﺑ‪Ç‬ﻌﻀﻲ‬
‫ﻣﺼﻄﻠﺤﺎت ورزﻳﺪه‪ ,‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را در ﻟﺒﺎس ﻧﻴﻜﻮ ﺟﻠﻮه دﻫﺪ وﻣﺮا آن ﻗﻮ‪‬ت ﻧﻴﺴﺖ‪/‬ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻤﺎل ﻓﺮﻣﻮد‬
‫ﻛﻪﺣﻖ‪ Ç ‬ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ و ﺗﻌﺎﻟﻲ×‪ Ç‬ﺗﻮ را ﻣﺼﺎﺣﺒﻲ روزيﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻌﺎرفﺣﻘﺎﻳﻖ او‪‬ﻟﻴﻦوآﺧﺮﻳﻦ را ﺑﻪﻧﺎم ﺗﻮ اﻇﻬﺎر‬
‫ﻛﻨﺪ و ﻳﻨﺎﺑﻴﻊ ‪‬ﺣﻜ‪‬ﻢ از دل وي ﺑﻪ زﺑﺎﻧﺶ ﺟﺎري ﺷﻮد و ﺑﻪﻟﺒﺎس ﺣﺮف و ﺻﻮت درآﻳﺪ‪ ,‬ﻃﺮاز آن ﻟﺒﺎس ﻧﺎم‬
‫ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ‪</‬‬
‫در رﺳﺎﻟﺔ ﺷﺮح ﺣﺎﻻتﻣﻮﻟﻮي ﻧﮕﺎرش آﻗﺎي ﺑﺪﻳﻊ اﻟﺰﻣﺎن ﻓﺮوزاﻧﻔﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪> :‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ اﻓﻼ ﻛﻲ در‬
‫ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺿﻊ از ﻣﻨﺎﻗﺐاﻟ‪Ö‬ﻌﺎرﻓﻴﻦ رواﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ,‬ﺷﻤﺲ اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اﺑﺘﺪا ﻣﺮﻳﺪ ﺷﻴﺦ اﺑﻮﺑﻜﺮ زﻧ‪Ç‬ﺒﻴﻞ ﺑ‪Ç‬ﺎف ﻳ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺳﻠ‪‬ﻪﺑﺎف ﺗﺒﺮﻳﺰي ﺑﻮد‪ </‬و درﻃﺮاﻳﻖاﻟ‪Ö‬ﺤﻘﺎﻳﻖ درذ ﻛﺮ ﺧﻠﻔﺎي ﻧﺠﻢ اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺒﺮي× ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻧﻔﺤﺎت‬

‫ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ ﻛﻪ وي ﻣﺮﻳﺪ ﺷﻴﺦ اﺑﻮﺑﻜﺮ ﺳﻠ‪‬ﻪﺑﺎف ﺗﺒﺮﻳﺰي ﺑﻮده‪/‬‬
‫در ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﺤﻴﺮه ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻓﺰوﻧﻲ اﺳﺘﺮآﺑﺎدي ﻛﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ آﻧﭽﻪ از آن ﻛﺘﺎب ﺑﺮﻣﻲآﻳﺪ‪ ,‬در ﺣﺪود ﺳﺎل‬
‫‪ 1020‬و ‪ 1018‬ﻣﺸﺎﻫﺪاﺗﻲ داﺷﺘﻪ و ﮔﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻫﻨﺪ ﺳﻔﺮ ﻣﻲﻛﺮده و در ﺣﺪود ﻫﺰار و ﺳﻲ و اﻧﺪي ﺗﺄﻟﻴﻒ‬
‫ﺷﺪه‪ /‬در ﺑﺎب ﺑﻴﺴﺖ و ﭼﻬﺎرم اﺷﺎرات در ﺣﺎﻻت ﺳﺎﻟﻜﻴﻦ ﺳ‪Ç‬ﻠﻒ ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ :‬اﺷ‪Ç‬ﺎره در ﻧﺴﺐ ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ‬
‫ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺗﺒﺮﻳﺰي ﻛﻪ ﺷﻤﺲﺑﻦ ﻋﻠﻲ‪ ‬ﺑﻦ ﻣﻠﻚ داد اﻟﺘﺒﺮﻳﺰي ﺑﻮده وﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ روﻣﻲ‬
‫در اﻟﻘﺎب اﻳﺸﺎن ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪ :‬اﻟ ‪Ô Ö‬ﻤﻮﻟ‪‬ﻲ ا ‪‬ﻻﻋ ‪‬ﺰ اﻟﺪ× ا ‪â‬ﻋﻲ ‪‬اﻟ‪‬ﻲ اﻟ‪Ö‬ﺨ‪‬ﻴﺮ ‪Ô‬ﺧ ×‬
‫ﻼ ‪‬ﺻ‪ Ö ¹‬‬
‫ﺎﺟ ‪‬ﻴﻪ ‪‬واﻟ ‪ Ö‬ﻤ ×ﺼ ‪â‬ﺎﺑﻴﺢ‬
‫اﻻ ‪Ö‬ر ×واح ‪‬‬
‫ﺳﺮ ﻣﺸﻜ ×ﻮ¸ اﻟ‪ Ö‬ﺰ ×ﺟ ‪â‬‬
‫ﻳﻦﻧﻮراﷲ ﻓﻲ ‪Ð Ö‬‬
‫اﻻﺧﺮﻳﻦ‪ ,‬وي ﻣﺮﻳﺪ ﺷﻴﺦ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺮﻣﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ /‬اﻳﻦ ﻗﻮل را در ﻫﻴﭻ ﻳﻚ از‬
‫ﺷﻤﺲ اﻟ‪ Ö‬‬
‫ﺤﻖ واﻟﺪ‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻧﻜﺮدﻳﻢ‪ ,‬ﻓﻘﻂ در اﻳﻦ ﻏﺰل ﻣﻮﻻﻧﺎ‪:‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺟﺎت ﺑ‪Ô‬ﺪم دوش زﻣﺎﻧﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﺠﻮد‬

‫دﻳﺪه ﭘﺮآب و ﺑﻪﺟﺎﻧﻢ ﺗﻒ‪ ‬آﺗﺶ زده ﺑﻮد‬

‫در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺮي ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺻﻮرت ﻧﻤﻮده و او ﺣﺎﻟﺖ و ﺷﺮح واﻗﻌﺔ ﺧﻮد را از او ﭘﺮﺳﻴﺪه و از ﺣﺎل‬
‫آن ﭘﻴﺮ و ﻧﺎم او ﺳ‪Æ‬ال ﻛﺮده ﮔﻔﺘﻪ‪:‬‬
‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺖ آن ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺮ‪ ,‬ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا اوﺣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮﻣﺎﻧﻲ دان‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ارﺷ‪Ç‬ﺎد ﻣ‪Ç‬ﻦ آﻣ‪Ç‬ﺪ در ﻏ‪Ç‬ﻴﺒﺖ ﺑ‪Ç‬ﻪﺷﻬﻮد‬
‫ﭼﻮن ﻧﻈﺮ ﻛﺮدم و دﻳﺪم‪ ,‬رخ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﻮد‬
‫آﻧﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن و دﻟﻢ‪ ,‬از ﺷ‪ÇÇ‬ﻮق رخ او آﺳ‪ÇÇ‬ﻮد‬
‫ﺑﻪﺗﻘﺮﻳﺐ آﻧﻜﻪ رخ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ را اوﺣﺪ ﻛﺮﻣﺎﻧﻲ دﻳﺪن دﻟﻴﻞ ارادت او ﺑﻪ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺮﻣﺎﻧﻲ اﺳﺖ‬
‫و آن ﻫﻢ از ﭼﻨﺪ ﺟﻬﺖ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ‪:‬‬
‫‪ (1‬در ﻧﺴﺒﺖ اﻳﻦ ﻏﺰل ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﺎي ﺗﺮدﻳﺪ اﺳﺖ; از ﺟﻬﺖ ﺧﺮوﺟﺶ از ﺳﺒﻚ ﺳ‪Ç‬ﺎﻳﺮ ﻏ‪Ç‬ﺰﻟﻴﺎت‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ;‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و ﭼﻬﺎر‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ (2‬آﻧﻜﻪ در ﺑﻌﻀﻲ ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ و ﺷﻴﺦ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻫﺮ دو را ﻣﺮﻳﺪ و ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ رﻛﻦ‬
‫اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﺠﺎﺳﻲ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ;‬
‫‪ (3‬آﻧﻜﻪ در ﺑﺎب ﻣﻼﻗﺎت ﺷﻴﺦ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ و ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺗﺒﺮﻳﺰي ) ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ ﻣ‪Ç‬ﻼﻗﺎت و‬
‫دﻳﺪار ﻣﻮﺟﺐ ﻧﺴﺒﺖ ارادت ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﻪ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺷﺪه ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ درﺗﺎرﻳﺦ ﺑﺤﻴﺮه اﺳﺖ(‪/‬‬
‫ﺑﻪﻃﻮري ﻛﻪ در رﺳﺎﻟﺔ ﺷﺮح ﺣﺎﻻتﻣﻮﻟﻮي ﺛﺒﺖاﺳﺖ و ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻣﻨﺎﻗﺐ اﻓﻼ ﻛﻲ و ﻧﻔﺤﺎت ‪Ö‬اﻻﻧﺲ و‬
‫ﺗﺬﻛﺮه ﻫﻔﺖ اﻗﻠﻴﻢ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪ :‬وﻗﺘﻲ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در اﺛﻨﺎ¾ ﻣﺴﺎﻓﺮت ﺑﻪ ﺑﻐﺪاد رﺳﻴﺪ و ﺷﻴﺦ‬
‫ﻴﻘ‪ <¹‬ﻋﺸﻖ زﻳﺒﺎ‬
‫ﺠﺎ ‪Ô‬ز ‪‬ﻗ ‪Ö‬ﻨﻄ‪ ‬ﺮ ‪ ¸Ô‬اﻟ‪ Ö‬‬
‫اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺮﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺷﻴﺦ ﻳﻜﻲ از ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎي ﺑﻐﺪاد و ﺑﻪﻣﻘﺘﻀﺎي‪ > :‬اﻟ‪ Ö‬ﻤ ×‬
‫ﺤ ‪‬ﻘ ‪‬‬
‫ﭼﻬﺮﮔﺎن و ﻣﺎﻫﺮوﻳﺎن را اﺻﻞ ﻣﺴ‪Ç‬ﻠﻚ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻗ‪Ç‬ﺮار داده و آن را وﺳ‪Ç‬ﻴﻠﺔ ﻧ‪Ç‬ﻴﻞ ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﻤﺎل و ﻛ‪Ç‬ﻤﺎل ﻣ‪Ç‬ﻄﻠﻖ‬
‫ﻣﻲﺷﻤﺮد دﻳﺪار ﻛﺮد‪ ,‬ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ در ﭼﻴﺴﺘﻲ? ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺎه را در ﻃﺸﺖ آب ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ /‬ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ا ﮔﺮ در ﮔﺮدن‬
‫دﻧﺒﻞ ﻧﺪاري‪ ,‬ﭼﺮا در آﺳﻤﺎن ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻲ? ﺷﻴﺦ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻌﺪ اﻟ‪Ö‬ﻴﻮم ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ در ﺑﻨﺪﮔﻴﺖ‬
‫ﺑﺎﺷﻢ‪/‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻪﺻﺤﺒﺖﻣﺎ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﻴﺎري‪ /‬ﺷﻴﺦ ﺑﺠﺪ‪‬ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮا درﺻﺤﺒﺖ ﺧﻮد ﻗﺒﻮل ﻛﻦ‪ /‬ﻓﺮﻣﻮد‪:‬‬
‫ﺑﻪﺷﺮﻃﻲ ﻛﻪ ﻋﻠﻲ ﻣﻼ¾اﻟﻨ‪‬ﺎس در ﻣﻴﺎن ﺑﺎزار ﺑﻐﺪاد ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﺒﻴﺬ ﺑﻨﻮﺷﻲ‪/‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﺘﻮاﻧﻢ‪/‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻧﺒﻴﺬ‬
‫ﺧﺎص ﺗﻮاﻧﻲ آوردن? ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﺘﻮاﻧﻢ‪ /‬ﮔﻔﺖ‪ :‬وﻗﺘﻲ ﻣﻦ ﻧﻮش ﻛﻨﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﻛﺮدن ﺗ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﻲ? ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻧﺘﻮاﻧﻢ‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﺎﻧﮕﻲ ﺑﺰد ﻛﻪ از ﭘﻴﺶ ﻣﺮدان دور ﺷﻮ‪ /‬در اﻳﻦﺻﻮرت ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻮ‪‬د ﻛﻪ‬
‫ﻣﺮﻳﺪ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ! ﻧﻈﻴﺮ اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ آزﻣﺎﻳﺶ را ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ درﺑﺎرة ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ و ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ روﻣ‪Ç‬ﻲ ﻧ‪Ç‬ﻘﻞ‬
‫ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬روزي ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ از ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ روﻣﻲ ﺷﺎﻫﺪي اﻟﺘﻤﺎس ﻛﺮد‪ ,‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺣﺮم‬
‫ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ را دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻪﻣﻴﺎن آورد‪ ,‬ﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪ او ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﻦ اﺳﺖ‪ /‬ﻧﺎزﻧﻴﻦ ﭘﺴﺮي ﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﻢ‪ /‬ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ‬
‫روﻣﻲ ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﭘﺴﺮ ﺧﻮد را ﭘﻴﺶ آورد ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻓﺮزﻧﺪﻣﻦ اﺳﺖ‪ /‬ﺣﺎﻟﻴﺎا ﮔﺮ ﻗﺪري ﺷﺮابدﺳﺖ ﻣﻲداد‬
‫ذوﻗﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻳﻢ‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻴﺮون آﻣﺪ و ﺳﺒﻮﻳﻲ از ﻣﺤﻠﺔ ﺟﻬﻮدان ﭘﺮ ﻛﺮد و ﺑﻴﺎورد‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪ ﻣﻦ ﻗﻮ‪‬ت ﻣﻄﺎوﻋﺖ و وﺳﻌﺖ ﻣﺸﺮب ﻣﻮﻻﻧﺎ را اﻣﺘﺤﺎن ﻣﻲﻛﺮدم‪ /‬و ﺗﺘﻤﺔ اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ را وﻗﺘﻲ‬
‫در ﻛﺘﺎﺑﻲ ﺧﻄﻲ دﻳﺪم ﻛﻪ ﭘﺲ از اﻳﻦ آزﻣﺎﻳﺶ و اﻃﺎﻋﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ روﻣﻲ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺗﺒﺮﻳﺰي ﺧﻮد را ﺑﺮ‬
‫ﻗﺪم ﻣﻮﻻﻧﺎ اﻓﻜﻨﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬اي ﺳﻠﻄﺎن ﻋﺎﻟﻢ‪ ,‬ﭼﻪ ﻋﻈﻴﻢ ﻣﺸﺮﺑﻲ داري و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﻮه از ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ آزﻣﺎﻳﺸﻲ‬
‫از ﺟﺎ ﻧﻤﻲروي‪/‬‬
‫از اﻣﺜﺎل اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺎت اﺳﺘﻨﺒﺎط ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺸﺮب ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺸﺮبﻗﻠﻨﺪري و ﻓﻮق ﺣﺪود و‬
‫رﺳﻮم ﺑﻮده‪ /‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در رﺳﺎﻟﺔ ﺷﺮح ﺣﺎﻻتﻣﻮﻟﻮي ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ‪> :‬روزي در ﺧﺎﻧﻘﺎه ﻧﺼﺮ¸اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وزﻳﺮ‬
‫اﺟﻼﺳﻲ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻮد و ﺷﻴﻮخ ﻋﻠﻤﺎ و ﺣﻜﻤﺎ و ﻋﺮﻓﺎ و اﻣﺮا ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﺮ ﻳﻜﻲ در اﻧﻮاع ﻋﻠﻮم و ‪‬ﺣﻜ‪‬ﻢ و‬
‫ﻓﻨﻮن‪ ,‬ﻛﻠﻤﺎت ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ و ﺑﺤﺜﻬﺎ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ /‬ﻣﮕﺮ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در ﻛﻨﺠﻲ ﻣﺮاﻗﺐ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ ,‬از ﻧ‪Ç‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﺎه‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و ﭘﻨﺞ‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬اول‬

‫ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و از ﺳﺮ ﻏﻴﺮت ﺑﺎﻧﮕﻲ ﺑﺮ اﻳﺸﺎن ﺑﺰد ﻛﻪ ﺗﺎ ﻛﻲ از اﻳﻦ ﺣﺪﻳﺜﻬﺎ ﻣﻲﻧﺎزﻳﺪ! ﻳﻜﻲ در ﻣﻴﺎن ﺷﻤﺎ از‬
‫>ﺣ‪‬ﺪ‪‬ﺛﻨﻲ ‪‬ﻗﻠ‪Ö‬ﺒﻲ‪ â‬ﻋ‪‬ﻦ‪ Ö‬ر‪ ‬ﺑﻲ‪ <â‬ﺧﺒﺮي ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ‪ /‬اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ‪ Ç‬از ﺣﺪﻳﺚ و ﺗﻔﺴﻴﺮ و ﺣﻜﻤﺖ و‬
‫ﻏﻴﺮه ‪Ç‬ﺳﺨﻨﺎن ﻣﺮدم آنزﻣﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﻳﻚ در ﻋﻬﺪي ﺑﻪﻣﺴﻨﺪ ﻣﺮدي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و از درد ﺣﺎﻻت‬
‫ﺧﻮد ﻣﻌﺎﻧﻲ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ و ﭼﻮن ﻣﺮدان اﻳﻦ ﻋﻬﺪ ﺷﻤﺎﻳﻴﺪ‪ ,‬اﺳﺮار و ﺳﺨﻨﺎن ﺷﻤﺎ ﻛﻮ?<‬
‫ﺑﻪﻫﺮﺣﺎل آﻧﭽﻪ از ﻗﺮاﻳﻦ ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ‪ ,‬ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺮدي ﺟﻬﺎﻧﺪﻳﺪه و داﻧﺎ و در ﻃﺮﻳﻘﺖ و ﺳﻠﻮك‬
‫ﺑﻴﻨﺎ ﺑﻮد‪ ,‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ او را ﻛﺎﻣﻞ ﮔﻔﺘﻨﺪي و ﻧﻔﺲ ﺑﺴﻴﺎر ﮔﺮم و دﻣﻲ ﻛﺸﻨﺪه و ﻗﻴﺎﻓﻪ و ﺧﻮﻳﻲ ﺟﺬ‪‬اب داﺷﺘﻪ و‬
‫ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪ او ﻋﺸﻖ و ارادت ﺑﻲﻣﻨﺘﻬﺎ ورزﻳﺪه‪ /‬و ﺳﺎل در ﮔﺬﺷﺘﻦ او از اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‬
‫ﺑﻪ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﻳﺎ ﻏﻴﺒﺖ و اﺳﺘﺘﺎر ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در رﺳﺎﻟﺔ ﺷﺮح ﺣﺎلﻣﻮﻟﻮي ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ 645 ,‬ﺑﻮده و ﺻﺎﺣﺐ‬
‫ﻧﻔﺤﺎت ﺷﻬﺎدﺗﺶ را در ﺷﺸﺼﺪ و ﭼﻬﻞ و ﭘﻨﺞ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ و ﺑﺮﺧﻲ دﻳﮕﺮ در ﺷﺸ‪Ç‬ﺼﺪ و ﭘ‪Ç‬ﻨﺠﺎه و ﭘ‪Ç‬ﻨﺞ‬
‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ¹‬در ﺷﺸﺼﺪ و ﺷﺼﺖ و ﻳﻚ ﻫﺠﺮي ﻧﻮﺷﺘﻪ و اﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎ وﻻدت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﻪ در‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ و دررﻳﺎض ‪‬‬
‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ,¹‬در ﺷﺸﺼﺪ و ﭼﻬﺎر‪ ,‬ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ )و ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻫﻢ ﺑ‪Ç‬ﺎ آﻧﻜ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ در‬
‫ﻫﻤﻪ ﻛﺘﺐ و دررﻳﺎض ‪‬‬
‫ﺷﺼﺖ و دو ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺑﻪﺧﺪﻣﺖ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ رﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ( وﻓﻖ ﻧﻤﻲدﻫﺪ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در اﺷﻌﺎر ﺣﻀﺮت‬
‫ﻣﻮﻟﻮي اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻧ‪Ç‬ﺪﻳﺸﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮو ﺑ‪Ç‬ﺮد ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻋ‪Ç‬ﻘﻞ ﭼ‪Ç‬ﻬﻞ ﺳ‪Ç‬ﺎل‬

‫ﺑﻪ ﺷﺼﺖ و دو ﺷﺪم ﺻﻴﺪ و ز ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑ‪Ç‬ﺠﺴﺘﻢ‬

‫رﺳﻴﺪن ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در ﺳﻦ ‪ 62‬ﺳﺎﻟﮕﻲ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﻘﻞ ﻃﺮاﻳﻖاﻟ‪Ö‬ﺤﻘﺎﻳﻖ اﺳﺖ‪ /‬از اﺻﻮل اﻟ‪Ö‬ﻔﺼﻮل‬
‫ﻣﺮﺣﻮم ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﻪ در دﻳﺒﺎﭼﺔ ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت ﻫﺪاﻳﺖ ﻫﻢ ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ ﻗﺴﻢ ﻳﺎد ﺷﺪه و ﻣﺮﺣﻮم ﻫﺪاﻳﺖ اﻳﻦ ﺷﻌﺮ‬
‫را در ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت ﺧﻮد در ردﻳﻒ ﺑﺠﺴﺘﻴﻢ ﻳﺎد ﻧﻤﻮده‪ ,‬وﻟﻲ در ﻛﺘﺎب ﺧﻄﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻛﻪ ﻧﺰد ﻣﺎﺳﺖ‪ ,‬ﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﺛﺒﺖ ﺷﺪه‪:‬‬
‫ﺑﻪ اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻓﺮو ﺑﺮد ﻣﺮا ﻋﻘﻞ ﭼﻬﻞ ﺳ‪Ç‬ﺎل‬

‫ﭘﺲ آﻧﮕﺎه ز دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺗ‪Ç‬ﺪﺑﻴﺮ ﺑ‪Ç‬ﺠﺴﺘﻢ‬

‫در ردﻳﻒ ﺑﺠﺴﺘﻢ‪/‬و ﺑﻪاﺣﺘﻤﺎلﻗﻮي در ﻧﺴﺨﺔ اﺻﻠﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺣﻮم ﻫﺪاﻳﺖ ازآن اﻳﻦ ﻏﺰل رااﻧﺘﺨﺎب ﻧﻤﻮده‪,‬‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮده‪ :‬ﺑﻪ ﺷﺴﺖﺗﻮ ﺷﺪم ﺻﻴﺪ و ز ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﺠﺴﺘﻴﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺷﺴﺖ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻌﻨﻲ دام ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ وﻟﻲ ﺗ‪Ç‬ﺼﺤﻴﻒ‬
‫ﮔﺮدﻳﺪه‪/‬ﭘﺲ اﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﻣﻘﺎﺑﻠﻲﺑﺎ ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺪ‪ /‬در ﻃﺮز رﺣﻠﺖ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اﺧﺘﻼفاﺳﺖ; ﻗﻮل اﺷﻬﺮ‬
‫ﻛﻪا ﻛﺜﺮﺑﺮآﻧﻨﺪآناﺳﺖﻛﻪ‪ :‬ﺟﻤﻌﻲ ﺑﻪدﺳﺘﻴﺎري ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦﻓﺮزﻧﺪﻧﺎﺧﻠﻒ ﻣﻮﻟﻮياو راﺷﻬﻴﺪ ﻛﺮدﻧﺪوﺑﻌﺪ‬
‫از آن ﻣﺮﺿﻲ ﺻﻌﺐ ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ را روي داد و درﮔﺬﺷﺖ و ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪ ﺟﻨﺎزة وي ﺣﺎﺿﺮ ﻧﮕﺮدﻳﺪ‪/‬‬
‫در رﺳﺎﻟﺔ ﺷﺮحﺣﺎلﻣﻮﻟﻮي ازروي ﺳﻜﻮت اﺷﻌﺎر وﻟﺪﻧﺎﻣﻪ از ﺷﻬﺎدت او و ﺗﺼﺮﻳﺢ ﺑﻪ ﻣﺘﻮاري ﺷﺪن‬
‫او و ﺑﻌﻀﻲ ﻗﺮا‪Ä‬ﻦ دﻳﮕﺮ‪ ,‬ﺷﻬﺎدت او را ﺗﺮدﻳﺪ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﻨﺪ; ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻗﺒﺮ او را ﻓﻌ‪ Â‬در ﻗﻮﻧﻴﻪ در داﺧﻞ ﺗﺮﺑﺖ‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻳﺎ در ﻣﺪرﺳﺔ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﭘﻬﻠﻮي ﺑﺎﻧﻲ‪ ‬ﻣﺪرﺳﻪ اﻣﻴﺮ ﺑﺪراﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺗ‪Ç‬ﻌﻴﻴﻦ ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻤﺎﻳﻨﺪ و ﻏ‪Ç‬ﻴﺒﺖ و اﺳ‪Ç‬ﺘﺘﺎر‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و ﺷﺶ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺷﻤﺲ در ﺷﺎمﺑﺎ آﻧﻜﻪ ﻫﻤﺎن ﻧﺰدﻳﻜﻴﻬﺎ ﺧﻮد ﻣﻮﻟﻮيﻣﺴﺎﻓﺮت ﺑﻪﺷﺎمﻧﻤﺎﻳﺪو آن ﻫﻤﻪﺟﺴﺘﺠﻮ وﺗﻔﺤ‪‬ﺺ‬
‫و ﻛﺴﻲ ﺣﺘﻲ ﻗﺒﺮي از او ﻧﺸﺎن ﻧﺪﻫﺪ و در ﻫﻴﭻ ﺗﺬﻛﺮه ﻧﺸﺎﻧﻲ از او ﻧﺪاﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻗﺮاﻳﻦ ﻛﺸﺘﻪﺷﺪن او در‬
‫ﺧﻔﻴﻪ اﺳﺖ‪ /‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺑﻌﻀﻲ اﺷﻌﺎر ﻣﻮﻟﻮي ﻫﻢ ﺷﻬﺎدت او را ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ در ﺟﺎي ﺧﻮد ﺑﻪ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ‬
‫اﺷﺎره ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ و اﻳﻨﻜﻪ در اﻗﻮال ﻣﺪ‪‬ﻋﻴﺎن ﻛﺸﺘﻪﺷﺪن آﻣﺪه ﻛﻪ ﺟﺴﺪ او را ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ و ﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮه‬
‫ﺧﻮن ﺑﻪﺟﺎ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ‪ ,‬دﻟﻴﻞ ﺗﻮﻃ‪Ã‬ﺔ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺑﺮاي ﻗﺘﻞ او ﺑﻮده و آﻧﻜﻪ او را در ﭼﺎﻫﻲ ﭘﻴﺪا ﻛﺮدﻧﺪ‪ ,‬ﻣﻄﺎﺑﻖ‬
‫ﺧﻮاﺑﻲ ﻛﻪ ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ دﻳﺪه ﺑﻮده و ﺑﻌﻀﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺧﻮاب را ﺑﻪﺧﻮد ﻣﻮﻟﻮي دادهاﻧﺪ و ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﻧﻴﻤﻪ‬
‫ﺷﺐ ﻳﺎران ﻣﺤﺮم ﺧﻮد را ﺟﻤﻊ ﻛﺮده و ﺟﺴﺪ او را دﻓﻦ ﻛﺮدﻧﺪ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ درﻃﺮاﻳﻖاﻟ‪Ö‬ﺤﻘﺎﻳﻖ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه و‬
‫ﻣﺴﺘﻨﺪ او ﮔﻮﻳﺎ ﻧﻔﺤﺎت ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﺴﺘﻨﺪ او ﻫﻢ ﻣﻨﺎﻗﺐ اﻓﻼ ﻛﻲ و ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻣﻨﺎﻗﺐ اﻓﻼ ﻛﻲ اﻗﻮال ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ‬
‫ﺑﻮده‪ ,‬ﺑﻪﻗﻮل ﺻﺎﺣﺐ رﺳﺎﻟﺔ ﺷﺮح ﺣﺎلﻣﻮﻟﻮي ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﻫﺎن آن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﭼﻮن ﻧﺴﺒﺖ ﻗ‪Ç‬ﺘﻞ ﺑ‪Ç‬ﻪﻳﻜﻲ از‬
‫ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎي ﻣﻮﻻﻧﺎ وآن ﻫﻢﭘﺴﺮ او ﺑﻮده‪ ,‬ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﭘﺲ از اﻃﻼع ﺻﺤﻴﺢ روا ﻧﻤﻲداﺷﺘﻪ ﻛﻪ اﻳﻦاﻣﺮ را‬
‫ﻋﻠﻨﻲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ و ﻟﻜﺔ ﻋﺎري ﺑﻪﺧﺎﻧﺪان ﺧﻮد ﻣﻠﺤﻖ ﺳﺎزﻧﺪ‪ /‬و از ﻃﺮﻓﻲ دﻳﮕﺮ ﭼﻮن اﻳﻦ اﻣﺮ ﻛﻪ درواﻗﻊ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺟﺎن‪‬ﺟﺎن‪ ‬ﻣﻮﻟﻮي ﺑﻮده‪ ,‬درﻧﻬﺎﻳﺖ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ وﺳﺮ‪ ‬ﺻﻮرتﮔﺮﻓﺘﻪ اﻳﻦاﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮدهاﻧﺪو ﺧﺒﺮ‬
‫ﻗﺘﻞ راﺗﻜﺬﻳﺐ ﻣﻲﻧﻤﻮدهاﻧﺪ وا ﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻣﻲﮔﻔﺘﻪ ﻣﻼﻣﺘﺶ ﻣﻲﻧﻤﻮدهاﻧﺪ‪ /‬وﻟﻲ اﻓﻮاﻫﻲ ﺷﻨﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪه و‬
‫ﮔﺎﻫﻲ ﻣﺮﺗﻜﺒﻴﻦ ﺑﺮاي آﻧﻜﻪ آن ﺟﻨﺎﻳﺖ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ آﺷﻜﺎر ﻧﺸﻮد‪ ,‬ﺑﻪ اﻏﻠﻮﻃﻪ اﻧﺘﺸﺎر ﻣﻲدادهاﻧﺪ ﻛﻪ در ﺷﺎم‬
‫دﻳﺪه ﺷﺪهاﻧﺪ و ﺑﻌﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ ﺗﺎ دو ﺳﺎل ﻳﺎ ﻛﻢ و ﺑﻴﺶ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ و ﻗﻀﻴﺔ ﻛﺸﻒ ﺟﺴﺪ‬
‫ﻫﻢﺷﺎﻫﺪﻣﺪ‪‬ﻋﺎﺳﺖ ﻛﻪ در ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺑﻮدهو ﺷﺨﺼﻲﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦﺗﺒﺮﻳﺰي ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﻴﺎﺣﺖ ﻧﻤﻮده‬
‫ﺑﻮده و ﺑﻪﺧﺪﻣﺖ اﻏﻠﺐ ﻣﺸﺎﻳﺦ دور رﺳﻴﺪه و ﺻﺤﺒﺘﻬﺎ داﺷﺘﻪ و ﻣﺨﺼﻮﺻ‪ H‬از راه ﺷﺎم ﻛﻪ ﻗﺒﻞ از آن ﻫﻢ‬
‫ﻣﺪﺗﻲ رﻓﺘﻪ ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎر ﺗﺎم اﺧﻴﺮ او راﺟﻊ ﺑﻪ ﺟﺬب و آﺷﻔﺘﮕﻲ ﻣﻮﻟﻮي از او ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪن‬
‫ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﺎم و ﻧﺸﺎﻧﻲ از او ﺑﺎ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻧﺪﻫﻨﺪ و در ﻫﻴﭻ ﺗﺬﻛﺮه و ﺗﺎرﻳﺨﻲ ﻣﺪﻓﻨﻲ دﻳﮕﺮ و ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻗ‪‬ﻔﻲ‬
‫دﻳﮕﺮ ﺑﻌﺪ از آن ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﺮاي او ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻜﻨﻨﺪ! اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪﻫﻴﭻ وﺟﻪ ﻗﻮل ﻏﻴﺒﺖ و اﺳﺘﺘﺎر و ﻓﻘﺪ آﺛﺎر ﺑﻪ‬
‫ذﻫﻦ ﻧﻤﻲﭼﺴﺒﺪ‪/‬‬
‫دررﻳﺎضاﻟ‪Ö‬ﻌﺎرﻓﻴﻦ در ذ ﻛﺮ ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ روﻣﻲ ﻣﺴﻄﻮر اﺳﺖ ﻛﻪ‪ :‬وﻗﺘﻲ ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ وي را ﺑ‪Ç‬ﻪ دﻣﺸ‪Ç‬ﻖ‬
‫ﺑﻪاﺳﺘﺪﻋﺎي ﺣﻀﻮر ﺷﻴﺦ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺗﺒﺮﻳﺰي ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ ,‬ﭼﻨﺪاﻧﻜﻪ ﺷﻤﺲ ﺑﻪ وي اﺻﺮار ﻛﺮد ﻛﻪ ﺳ‪Ç‬ﻮار‬
‫ﺷﻮ‪ ,‬وي ﻗﺒﻮل ﻧﻨﻤﻮد و ﺗﻤﺎﻣﻲ راه ﭘﻴﺎده در رﻛﺎب ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ راه ﻣﻲﭘﻴﻤﻮده‪ /‬ﺷﻤﺲ ﺑﻪ ﻣﻮﻟﻮي ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻣﺎ ﺳ‪‬ﺮي داﺷﺘﻴﻢ و ﺳ‪‬ﺮ‪‬ي; در راه ﺗﻮ ﺳﺮ‪ ‬ﺧﻮد را ﺑﻪﻳﻚ ﭘﺴﺮت دادﻳﻢ و ﺳ‪‬ﺮ ﺧﻮد را ﺑﻪﭘﺴﺮ دﻳﮕﺮت‪ /‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ‬
‫ﻋﺎﻗﺒﺖ در دﺳﺖ ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﻓﺮزﻧﺪ ﻧﺎﺧﻠﻒ ﻣﻮﻟﻮي ﺑﻪﺳﻌﺎدت ﺷﻬﺎدت رﺳﻴﺪ‪ /‬و ﻫﻢ دررﻳ‪Ç‬ﺎض‬

‫اﻟ‪Ö‬ﻌﺎرﻓﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ‪ :‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ از ﻣﺤﻘ‪‬ﻘﻴﻦ و ﻋﺎرﻓﻴﻦ‪ ,‬اﺷﻌﺎر در ﺣﺎﻻت و ﻣﻘﺎﻣﺎت ﻣﻮﻟﻮي ﮔﻔﺘﻪ‪ /‬و‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻫﻔﺖ‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬اول‬

‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ¹‬ﻧﻴﺰ اﻳﻦ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺷﻌﺮي ﻛﻪ دررﻳﺎضاﻟ‪Ö‬ﻌﺎرﻓﻴﻦ اﺳﺖ از ﻫﻤﺎن ﻃﺮز اﺷﻌﺎر وﻟﺪﻧﺎﻣﻪ اﺳﺖ‪ /‬دررﻳﺎض ‪‬‬
‫ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﺴﻄﻮر اﺳﺖ‪/‬‬
‫در ﻃﺮاﻳﻖاﻟ‪Ö‬ﺤﻘﺎﻳﻖ در وﺻﻞ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﺗﻔﺼﻴﻞ ﻣﻼﻗﺎت ﺷﻤﺲ ﺑﺎ ﻣﻮﻻﻧﺎ و وﺿﻊ ﺷﻬﺎدت وي‬
‫ﺑﻪاﺧﺘﻼف ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ و ﺑﻪرﺳﺎﻟﺔ وﻟﺪﻧﺎﻣﻪ ﻫﺮ ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺪ رﺟﻮع ﻧﻤﺎﻳﺪ‪/‬‬
‫اﻳﻦدو ﺗﺬﻛﺮهﻧﻮﻳﺲ ﻣﻬﻢ ﻛﻪ رﺳﺎﻟﺔ وﻟﺪﻧﺎﻣﻪ را در دﺳﺘﺮس داﺷﺘﻪاﻧﺪ‪) ,‬ﭼﻮنﺑﺮاي ﻫﺮدو ﻧﻔﺮ اﻗﺴﺎم‬
‫ﻛﺘﺐ در دﺳﺘﺮس ﺑﻮدهو ﺗﺼﺮﻳﺢ ﺑﻪﻣﻼﺣﻈﺔآن ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ( ﻫﻴﭻذ ﻛﺮي از ﻗﻮل ﻏﻴﺒﺖو اﺳﺘﺘﺎرﺷﻤﺲ و‬
‫ﺗﺮﺟﻴﺢ آن ﻧﻨﻤﻮدهاﻧﺪ; ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻣﺮ ﺧﺪا داﻧﺎﺳﺖ‪ /‬ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺟﺎي ﺷﮕﻔﺘﻲ اﺳﺖ آن اﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺎه ﻏﻴﺒﺖ و اﺳﺘﺘﺎر ﺷﻤﺲ ﺣﻘﻴﻘﺖ داﺷﺖ‪ ,‬ﺧﻠﻔﺎي ﺧﺎﻧﻮادة ﻣﻮﻻﻧﺎ و ﺳﺎﻳﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎن آن ﺳﻠﺴﻠﻪ‬
‫و اﻫﺎﻟﻲ روم و ﻗﻮﻧﻴﻪ و داﻧﺸﻤﻨﺪان و دارﻧﺪﮔﺎن ﻧﺴﺨﺔ وﻟﺪﻧﺎﻣﻪ ﻛﻪ ﺑﺴﻲ از داﻧﺸﻤﻨﺪان و ﺗﺬﻛﺮهﻧﻮﻳﺴﻬﺎ‬
‫ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ ,‬اﺣﺪي درﺻﺪد ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻗﻮل ﻣﺸﻬﻮر ﺑﺮﻧﻴﺎﻣﺪه و در ﺗﻤﺎمﺗﺬﻛﺮهﻫﺎ و آﺧﺮ ﻫﻤﺔﻣﺜﻨﻮيﻫﺎي ﭼﺎپ‬
‫ﻛﻠﻴﺎت ﻏﺰل ﻣﻮﻻﻧﺎ ‪ Ç‬ﭼﻪ ﭼﺎﭘﻲ و ﭼﻪ ﺧﻄﻲ ‪ Ç‬ﻫﻤﮕﻲ ﻗﻮل ﻣﺸﻬﻮر را ﻣﻌﺘﺒﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ و ﺷﺨﺼﻲ‬
‫ﺷﺪه و ‪‬‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪﺳﻴ‪‬ﺎح ﺷﻴﺮواﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺪﺗﻲدرﻗﻮﻧﻴﻪ ﺑﻮده ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪>:‬ا ﻛﻨﻮنﻣﺰارﻓﻴﺾ‪ Ö‬ﻣﺪار ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦدرﻗﻮﻧﻴﻪ‬
‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ¹‬ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ و ا ﮔﺮ‬
‫درﻏﺎﻳﺖ اﺷﺘﻬﺎر و ﻣﻄﺎف ﻃﻮاﻳﻒ اﻫﻞ روزﮔﺎر اﺳﺖ‪ </‬و ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ ﻗﺴﻢ دررﻳﺎض ‪‬‬
‫اﻗﻼ ﺑﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪة از ﺳﻠﺴﻠﺔ ﻣﻮﻟﻮﻳﻪ ﻳﺎ ﻏﻴﺮه از داﻧﺸﻤﻨﺪان و ﻋﺮﻓﺎي آن دﻳﺎر ﻧﺴﺒﺖ ﻗﻮل ﻋﺪم‬
‫ﺟﺰ اﻳﻦ ﺑﻮد‪  ,‬‬
‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ¹‬ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪> :‬و ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ را ﻛﺘﺐ ﻣﻔﻴﺪه ‪ Ç‬ﻧﻈﻤ‪ H‬و‬
‫ﺷﻬﺎدت ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ را ﻣﻲداد‪ /‬و در ﺑﺴﺘﺎن ‪‬‬
‫ﻧﺜﺮ‪ Ç G‬در روزﮔﺎر ﺑﻪ ﻳﺎدﮔﺎر اﺳﺖ‪ /‬ا ﻛﺜﺮ آن را راﻗﻢ دﻳﺪه و اﻟﺒﺘﻪ وﻟﺪﻧﺎﻣﻪ را ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻧﻤﻮده‪</‬‬
‫داﻧﺸﻤﻨﺪ ﻣﻌﺎﺻﺮ آﻗﺎي دﻛﺘﺮ ﺷﻔﻖ درﺗﺎرﻳﺦ ادﺑﻴﺎتاﻳﺮان ﻣﻲﻧﮕﺎرد‪ >:‬ﮔﻮﻳﺎ ﺷﻤﺲ در ﻣﻘﺎم وﺟﺪ و‬
‫ﺷﻮق‪ ,‬ﻋﻨﺎن اﺧﺘﻴﺎر از دﺳﺖ ﻣﻲداده و ﻣﻀﻤﺮات درون را ﺑﻪزﺑﺎن ﻣﻲآورده و در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪات ﻗﺸﺮي‬
‫ﻋﻮام ﺑﻲﺑﺎ ك ﺑﻮده و اﺳﺮار را ﻓﺎش ﻣﻲﻛﺮده اﺳﺖ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ از اﻳﻦ راه دﺷﻤﻨﺎن زﻳﺎد ﭘﻴﺪا ﻛﺮد و روزي از‬
‫ﺳﻮ¾ﺣﺎدﺛﻪ‪ ,‬ﻋﻮام ﻗﻮﻧﻴﻪﺑﺮ او ﺷﻮرﻳﺪه واو را درﻣﻼ¾ ﻋﺎمﻛﺸﺘﻨﺪ و ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﭘﺴﺮ ارﺷﺪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻧﻴﺰ در اﻳﻦ‬
‫ﻣﻌﺮﻛﻪ ﺳﺨﺖ ﻣﺠﺮوح ﺷﺪه ﺟﺎن ﺳﭙﺮد‪</‬‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻠﺨﻲ روﻣﻲ‬
‫ﺟﻼل اﻟﺪﻳﻦ‬
‫‪‬‬

‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ¹‬ﺛ‪Ç‬ﺒﺖ اﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﻪاﻳ‪Ç‬ﻦ ﻃ‪Ç‬ﺮﻳﻖ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﻧﺴﺐ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪﻃﻮري ﻛﻪ در ﻃﺮاﻳﻖاﻟ‪Ö‬ﺤﻘﺎﻳﻖ ورﻳﺎض ‪‬‬
‫ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺑﻦ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺑﻦ اﻟ‪Ö‬ﺤﺴﻴﻦ ﺑﻦ اﺣﻤﺪ اﻟ‪Ö‬ﺨﻄﻴﺐ ﺑﻦ ﻣ‪Ç‬ﺤﻤﻮد ﺑ‪Ç‬ﻦ ﺛ‪Ç‬ﺎﺑﺖ ﺑ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﻣﺴﻴ‪‬ﺐ ﺑﻦ ﻣﻄﻬﺮ ﺑﻦ ﺣﻤﺎد ﺑﻦ ﻋﺒﺪاﻟﺮ‪‬ﺣﻤﻦ ﺑﻦ اﺑﻲ ﺑﻜﺮاﻟﺼﺪ‪‬ﻳﻖ‪/‬‬
‫و ﻧﺴﺒﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ او ﺑﻪﻗﻮﻟﻲ ﺑﻪ اﻳﻦﻃﺮﻳﻖ اﺳﺖ‪ :‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﺮﻳﺪ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي و او ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﺪ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻫﺸﺖ‬

‫رﻛﻦاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﺠﺎﺳﻲ و او ﻣﺮﻳﺪ ﺿﻴﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اﺑﻮﻧﺠﻴﺐ ﺳﻬﺮوردي و او ﻣﺮﻳﺪ ﺷﻴﺦ اﺣﻤﺪ ﻏﺰ‪‬اﻟﻲ و او ﻣﺮﻳﺪ‬
‫ﺷﻴﺦ اﺑﻮﺑﻜﺮ ﻧﺴ‪‬ﺎج و او ﻣﺮﻳﺪ ﺷﻴﺦ اﺑﻮاﻟ‪Ö‬ﻘﺎﺳﻢ ﮔﺮﻛﺎﻧﻲ واو ﻣﺮﻳﺪ اﺑﻮﻋﺜﻤﺎن ﻣﻐﺮﺑﻲ و او ﻣﺮﻳﺪ اﺑﻮﻋﻠﻲ ﻛﺎﺗﺐ و‬
‫او ﻣﺮﻳﺪ اﺑﻮﻋﻠﻲ رودﺑﺎري و او ﻣﺮﻳﺪ اﺑﻮاﻟ‪Ö‬ﻘﺎﺳﻢ ﺟﻨﻴﺪ ﺑﻐﺪادي و او ﻣﺮﻳﺪ ﺷﻴﺦ ﺳﺮي‪ ‬ﺳﻘﻄﻲ و او ﻣﺮﻳﺪ اﺑﻮ‬
‫ﻣﺤﻔﻮظ ﻣﻌﺮوف ﻛﺮﺧﻲ و او ﻣﺮﻳﺪ و درﺑﺎن ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﻋﻠﻲ‪ ‬ﺑﻦ ﻣﻮﺳﻲ اﻟﺮ‪‬ﺿﺎ‪/‬‬
‫و ﺑﻪﻗﻮﻟﻲ دﻳﮕﺮ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﺮﻳﺪ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ و او ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺑﺎ ﻛ‪Ç‬ﻤﺎل ﺟ‪Ç‬ﻨﺪي و ﺑ‪Ç‬ﺎﺑﺎ ﻛ‪Ç‬ﻤﺎل از ﺧ‪Ç‬ﻠﻔﺎي‬
‫ﻧﺠﻢاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺒﺮي× و وي ﻣﺮﻳﺪ ﻋﻤ‪‬ﺎر ﻳﺎﺳﺮ اﻧﺪﻟﺴﻲ و وي ﻣﺮﻳﺪ اﺑﻮاﻟﻨ‪‬ﺠﻴﺐ ﺳﻬﺮوردي و وي ﻣﺮﻳﺪ اﺣﻤﺪ‬
‫ﻏﺰ‪‬اﻟﻲ و ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻪﺗﺮﺗﻴﺒﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺎم ﺑﺮده ﺷﺪه‪ /‬و ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﻗﻮﻟﻲ ﻛﻪ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺮﻳﺪ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺮﻣﺎﻧﻲ‬
‫ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺧﻮد ﻣﻮﻟﻮي ﺑﻨﺎ ﺑﺮ اﺣﺘﻤﺎﻟﻲ ﺑﺎ او ﻧﺴﺒﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ درﺳﺖ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺣﺎﻣﺪ ﺑﻦ اﺑﻲ‬
‫ﻓﺨﺮ ﮔﺮﻛﺎﻧﻲ در ﻧﻔﺤﺎت او را ﻣﺮﻳﺪ رﻛﻦاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﺠﺎﺳﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ و در ﺗﺬﻛﺮةدوﻟﺘﺸﺎه ﻣﺮﻳﺪ اﺑﻮﺣﻔﺺ ﻋﻤﺮ‬
‫ﺳﻬﺮوردي و ﺑﻪ ﻫﺮ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑﻪ اﺣﻤﺪ ﻏﺰ‪‬اﻟﻲ ﻣﻨﺘﻬﻲ ﻣﻲﺷﻮد‪ /‬و ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﻗﻮﻟﻲ ﻛﻪ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺮﻳﺪ ﺷﻴﺦ‬
‫اﺑﻮﺑﻜﺮ ﺳﻠ‪‬ﻪﺑﺎف ﺗﺒﺮﻳﺰي ﺑﻮده‪ ,‬اﻃﻼﻋﻲ از ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺳﻠﺴﻠﺔ او ﺑﻪدﺳﺖ ﻧﻴﺎﻣﺪ و ﻣﻲﺗﻮان ﻧﺴﺒﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ را ﺑﻪﺳﻴﺪ ﺑﺮﻫﺎناﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺗﺮﻣﺬي ﻛﻪ از ﺗﺮﺑﻴﺖﻳﺎﻓﺘﮕﺎن ﭘﺪر ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺑﻮدهو از ﺧﻠﻔﺎي‬
‫ﻧﺠﻢاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺒﺮي× اﺳﺖ‪ ,‬ﺑﻪﺳﻠﺴﻠﺔ ﻛﺒﺮوﻳﻪ ﻣﻨﺘﻬﻲ داﻧﺴﺖ‪ /‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ درﻓﺮﻫﻨﮓاﻧﺠﻤﻦآرايﻧﺎﺻﺮي در‬
‫واژة >ﭘﺮﭼﻢ< ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از ﻣﻌﺎﻧﻲ آن ﻛﺎ ﻛﻞ اﺳﺖ ﮔﻮﻳﺪ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﻣﻮﻟﻮي ﮔﻔﺘﻪ‪:‬‬
‫ﻣﺎ ﻧﻪ زان ﻣﺤﺘﺸﻤﺎﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺳ‪Ç‬ﺎﻏﺮ ﮔ‪Ç‬ﻴﺮﻧﺪ‬

‫ﻧﻪ از آن ﻣ‪Ç‬ﻔﻠﺴﮕﺎن ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺰ ﻻﻏ‪Ç‬ﺮ ﮔ‪Ç‬ﻴﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﺎ از آن ﺳﻮﺧﺘﮕﺎﻧﻴﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ از ﻟﺬ‪‬ت ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬

‫آب ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﻮان ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﻠﻨﺪ و ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ آذر ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺮﻧﺪ‬

‫ﺑﻪ ﻳﻜﻲ دﺳﺖ ﻣﻲ ﺧﺎﻟﺺ اﻳﻤﺎن ﻧﻮﺷﻨﺪ‬

‫ﺑﻪ ﻳﻜﻲ دﺳﺖ دﮔﺮ ﭘ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﺎﻓﺮ ﮔ‪Ç‬ﻴﺮﻧﺪ‬

‫ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬اﺷﺎرت ﺑﻪ ﺷﻴﺦ ﻧﺠﻢاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺒﺮي× اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺷﻬﺎدت در ارﮔﻨﺞ ﻛﺎ ﻛﻞ ﻣﻐﻮﻟﻲ را ﮔﺮﻓﺘﻪ و از‬
‫ﺟﺮاﺣﺖ ﺑﺴﻴﺎر ﻓﻮت ﺷﺪ و ﭼﻨﺪ ﻛﺲ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪﻛﺎ ﻛﻞ او را از دﺳﺖ ﺷﻴﺦ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻴﺮون آرﻧﺪ ‪ Ç‬واﷲ اﻋﻠﻢ‪/‬‬
‫و ﭘﺪر ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ از ﺧﻠﻔﺎي ﺷﻴﺦ ﻧﺠﻢاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﻮده‪ /‬ﻫﻤﺔ ﺗﺬﻛﺮهﻧﻮﻳﺴﺎن ﺗﻮﻟ‪‬ﺪ ﻣﻮﻻﻧﺎ را در ﺳﺎل‬
‫‪ 604‬ﻫﺠﺮي ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ‪/‬‬
‫در ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎ ﺛﺒﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ‪ :‬ﭼﻮن ﺳﻠﻄﺎن ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺧﻮارزﻣﺸﺎه از ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ اﻧﺒﻮﻫﻲ‬
‫ﻣﺮﻳﺪان و ﺳﻌﺎﻳﺖ ﺑﻌﻀﻲ از ﻋﻠﻤﺎ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪ از آﻧ‪Ç‬ﺠﻤﻠﻪ ﻓ‪Ç‬ﺨﺮ رازي ﺑ‪Ç‬ﻮده ﻣ‪Ç‬ﺘﻮﻫﻢ ﺷ‪Ç‬ﺪه و راه ﻣ‪Ç‬ﺨﺎﻟﻔﺖ‬
‫ﻣﻲﺳﭙﺮد و ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ از او رﻧﺠﻴﺪه ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻓﺮزﻧﺪ و ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﻪ ﻋﺰم ﺣﺞ‪ ‬اﺳﻼم ﺗﺮك وﻃﻦ ﻣﺄﻟﻮف‬
‫ﻓﺮﻣﻮد‪ ,‬در ﻧﻴﺸﺎﺑﻮر ﺑﺎ ﺷﻴﺦ ﻓﺮﻳﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻋﻄ‪‬ﺎر ﻣﻼﻗﺎت ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ /‬ﺷﻴﺦ ﻛﺘﺎباﺳﺮارﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻪ ﻣﻮﻟﻮي ﻳﺎدﮔﺎر‬
‫دادو ﺑﻪ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻓﺮﻣﻮد‪:‬اﻳﻦ ﻓﺮزﻧﺪ راﮔﺮاﻣﻲ دار ﻛﻪ زود ﺑﺎﺷﺪ از ﻧﻔﺲﮔﺮم آﺗﺶ ﺑﻪﺳﻮﺧﺘﮕﺎن ﻋﺎﻟﻢزﻧﺪ‪/‬‬
‫ﭘﺲ از ﺣﺞ‪ ‬ﺑﻴﺖاﷲ ﺑﻪﺷﺎم آﻣﺪ و از آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻗﻮﻧﻴﻪ رﻓﺖ; در زﻣﺎن ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺳﻠﻄﺎن ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﻴﻘﺒﺎد ﺑﻦ‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻧﻪ‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬اول‬

‫ﺳﻠﻄﺎن ﻏﻴﺎثاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﻠﺠﻮﻗﻲ و آن ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﻬﺎﻳﺖ اﺣﺘﺮام ﺑﻪ او اﻇﻬﺎر ﻣﻲﻧﻤﻮد و ﻣﺮدم آن دﻳﺎر ﻣﻌﺘﻘﺪ و‬
‫ﻣﺮﻳﺪ او ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ در ﺣﺪود ﺳﺎل ﺷﺸﺼﺪ و ﺳﻲ و ﻳﻚ از اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ در ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﻣﻮﻻﻧﺎ ﭼﻨﺪي در ﺗﺮﺑﻴﺖ‬
‫ﺳﻴﺪ ﺑﺮﻫﺎناﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻘ‪‬ﻖ ﺗﺮﻣﺬي ﻛﻪ از ﺗﺮﺑﻴﺖﻳﺎﻓﺘﮕﺎن ﭘﺪرش ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑ‪Ç‬ﻮد‪ ,‬ﺑﺴ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﺮد و ﭼ‪Ç‬ﻮن‬
‫ﺑﺮﻫﺎناﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺎوداﻧﻲ ﺷﺘﺎﻓﺖ‪ ,‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪﺟﺎي ﭘ‪Ç‬ﺪر ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻣﺴ‪Ç‬ﻨﺪ اﻓ‪Ç‬ﺎدت ﻗ‪Ç‬ﺪم ﮔ‪Ç‬ﺬاﺷﺖ‪ /‬ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪ‪:‬‬
‫ﻫﻤﻪروزه ﻗﺮﻳﺐ ﺑﻪ ﭼﻬﺎر ﺻﺪﻧﻔﺮ از ﻃﺎﻟﺒﻴﻦ ﻋ‪Ç‬ﻠﻢ در ﺣ‪Ç‬ﻮزة درﺳﺶ ﺣ‪Ç‬ﺎﺿﺮ و اﺳ‪Ç‬ﺘﻔﺎده ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ و‬
‫آوازهاش در ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺑﻮد و ﺗﺎ ﭘﻨﺠﺴﺎل ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻨﻮال ﻣﻲﮔﺬراﻧﻴﺪ‪/‬‬
‫ﺑﻪﺷﻤﺲاﻟﺪﻳﻦ ﺗﺒﺮﻳﺰي و ﭘﺪﻳﺪ آﻣﺪن ﻓﺼﻞ‬
‫ﺗﻔﺼﻴﻞ ﻣﻼﻗﺎت و ارادت او‬
‫‪‬‬
‫در ﻋﺸﻖ و ﻋﺮﻓﺎن‬
‫ﻧﻮﻳﻨﻲ در ﺗﺎرﻳﺦ زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ اﻳﻦ اﻋﺠﻮﺑﺔ دوران و ﻳﮕﺎﻧﻪ ‪‬‬

‫درﺗﺬﻛﺮهﻫﺎ آوردهاﻧﺪ ﻛﻪ‪:‬ﭼﻮن ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ درﺧﺪﻣﺖﺑﺎﺑﺎ ﻛﻤﺎلﺟﻨﺪي ﺑﻪ ﻛﻤﺎلرﺳﻴﺪ‪,‬ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻤﺎل‬
‫روزي ﺑﻪاوﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪوﻻﻳﺖ رومﺑﺮويو درآﻧﺠﺎ ﺳﻮﺧﺘﻪاياﺳﺖ‪,‬ﻣﺸﺘﻌﻞ ﮔﺮداﻧﻲ‪ /‬ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‬
‫ﻗﺒﻮل ﻓﺮﻣﺎن ﻧﻤﻮده ﻣﺘﻮﺟﻪ روم ﮔﺸﺖ و ﺑﻪﺷﻬﺮ ﻗﻮﻧﻴﻪ رﺳﻴﺪ و در ﻛﺎرواﻧﺴﺮاي ﺷﻜﺮﻓﺮوﺷﺎن ﻣﻨﺰل ﻛﺮد‪/‬‬
‫روزيﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﺮاﺳﺘﺮي ﺳﻮار ﺑﻮدو ﺑﻪ ﻛﻮﻛﺒﺔ ﺗﻤﺎم ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ‪/‬ﻧﺎ ﮔﺎه ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﻪﻣﻮﻻﻧﺎﻧﻈﺮ اﻧﺪاﺧﺖو‬
‫ﺑﻪﻓﺮاﺳﺖ ﻣﻄﻠﻮب را ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ و در رﻛﺎﺑﺶ روان ﺷﺪ‪ /‬از ﻣﻮﻻﻧﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﻏﺮض از ﻣﺠﺎﻫﺪه و رﻳﺎﺿﺖ‬
‫ﭼﻴﺴﺖ و داﻧﺴﺘﻦ ﻋﻠﻮم را ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻲ اﺳﺖ? ﻣﻮﻻﻧﺎ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺟ‪Ç‬ﺰ روش ﺳ‪Ç‬ﻨ‪‬ﺖ و آداب ﺷ‪Ç‬ﺮﻳﻌﺖ ﻣ‪Ç‬ﻄﻠﺒﻲ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ /‬ﺷﻤﺲ اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪ‪ :‬اﻳﻦ ﺧﻮد ﻇﺎﻫﺮ اﺳﺖ‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﮔﻔﺖ‪ :‬وراي اﻳﻦ ﭼﻴﺴﺖ? ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‬
‫ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻋﻠﻢ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮ را ﺑﻪ ﻣﻌﻠﻮم رﺳﺎﻧﺪ و ﺑﻪﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﺸﺎﻧﺪ و اﻳﻦ ﺑﻴﺖ ﺣﻜﻴﻢ ﺳﻨﺎ‪Ä‬ﻲ را ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪:‬‬
‫ﻋ‪Ç‬ﻠﻢ ﻛ‪Ç‬ﺰ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺗ‪Ç‬ﻮ را ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﺎﻧﺪ‬

‫ﺟﻬﻞ از آن ﻋﻠﻢ ﺑﻪ‪ Ö‬ﺑﻮ‪‬د ﺻﺪ ﺑﺎر‬

‫ﻣﻮﻻﻧﺎ از اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﺘﺄﺛ‪‬ﺮ ﺷﺪه و ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ و ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ او ﮔﺰﻳﺪ‪/‬‬
‫و در ﺑﻌﺾ ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ آوردهاﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬در ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ در ﺑ‪Ç‬ﺎزار ﺷﻜ‪Ç‬ﺮرﻳﺰان‬
‫ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻋﻨﺎن ﻣﺮﻛﺐ او را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻳﺎ اﻣﺎم اﻟ‪ÇÖ‬ﻤﺴﻠﻤﻴﻦ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻳ‪Ç‬ﺰﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺰرﮔﺘﺮ اﺳﺖ ﻳ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺼﻄﻔﻲ?‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎي روم ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ازﻫﻴﺒﺖ آن ﺳ‪Æ‬الﮔﻮ‪Ä‬ﻴﺎ ﻫﻔﺖ آﺳﻤﺎن ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﺮ زﻣﻴﻦ رﻳﺨﺖو آﺗﺶ ﻋﻈﻴﻢ از‬
‫درون ﻣﻦ ﺑﺮ دﻣﺎغ ﻣﻦ زد و از آﻧﺠﺎ دﻳﺪم ﻛﻪ دودي ﺗﺎ ﺳﺎق ﻋﺮش ﺑﺮآﻣﺪ‪ /‬ﺑﻌﺪ از آن‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﻮاب دادم ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻣﺼﻄﻔﻲ ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ‪ ‬ﻋﺎﻟﻤﻴﺎن اﺳﺖ‪ /‬او را ﺑﺎ ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ ﭼﻪ ﻧﺴ‪Ç‬ﺒﺖ! ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪ :‬ﭘﺲ ﭼ‪Ç‬ﺮا ﻣ‪Ç‬ﺤﻤ‪‬ﺪ‬
‫ﺄﻧﻲ<‪ /‬اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻌﻀﻲ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫>ﺳﺒ ×‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪× > :‬ﻣﺎ ‪‬ﻋ ‪‬ﺮﻓ‪Ö‬ﻨ×ﺎ ‪‬ك ‪‬ﺣ ﱠﻖ ‪‬ﻣ ‪Ö‬ﻌ ‪‬ﺮﻓ‪ ‬ﺘﻚ< و ﺑﺎ ﻳﺰﻳﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪Ô :‬‬
‫ﺎﻧﻲ ×ﻣﺎ ‪‬ا ‪Ö‬ﻋﻈ‪ ‬ﻢ ‪‬ﺷ ‪â‬‬
‫ﺤ ‪â‬‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ از ﻫﻴﺒﺖ اﻳﻦ ﺳ‪Æ‬ال از ﻫﻮش ﺑﺮﻓﺖ و ﭼﻮن ﺑﻪﺧﻮد آﻣﺪ‪ ,‬دﺳﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ را ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺘﻪ و‬
‫ﺑﻪﺣﺠﺮةﺧﻮد ﺑﺮد‪/‬و ﺑﻌﻀﻲدﻳﮕﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪﻛﻪ‪:‬ﻣﻮﻻﻧﺎﺟﻮاب داد ﻛﻪﺑﺎﻳﺰﻳﺪ راﺗﺸﻨﮕﻲ ازﺟﺮﻋﻪﺳﺎ ﻛﻦﺷﺪ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺳﻲ‬

‫و ﻧﻮر ﺑﻪﻗﺪر روزن ﺧﺎﻧﺔ او ﺑﻮد و ﺣﻀﺮت ﻣﺼﻄﻔﻲ را اﺳﺘﺴﻘﺎي ﻋﻈﻴﻢ و ﺗﺸﻨﮕﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﺑ‪Ç‬ﻮد و ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﺔ‬
‫ﻣﺒﺎرﻛﺶ ﺑﻪﺷﺮح‪ > :‬اﻟ‪Ö ‬ﻢ ﻧ ‪Ö‬ﺸ ‪‬ﺮ ‪Ö‬ح< ارض اﷲ وﺳ‪Ç‬ﻴﻊ ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻪ‪ ,‬ﻻﺟ‪Ç‬ﺮم ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﺸﻪ دم از ﺗﺸ‪Ç‬ﻨﮕﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲزد‪ /‬ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ‬
‫ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻧﻌﺮه ﺑﺰد و ﺑﻴﻔﺘﺎد‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ از اﺳﺘﺮ ﻓﺮود آﻣﺪه و ﺷ‪Ç‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﺮدان را ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮد ﺗ‪Ç‬ﺎ او را ﺑ‪Ç‬ﺮﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و‬
‫ﺑﻪﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪﺧﻮد ﺑﺎز آﻣﺪ و ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﺎ او در ﺧﻠﻮت ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮد‪ /‬و از ﺟﻤﻠﻪ ﺳ‪Ç‬ﺮﮔﺬﺷﺖ‬
‫ﻣﻼﻗﺎت ﻣﻮﻻﻧﺎ را ﺑﺎ ﺷﻤﺲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﺤﻮ ذ ﻛﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ روزي ﺑﺎ ﻣﻮﻻﻧﺎي روﻣﻲ در‬
‫ﻛﻨﺎر ﺣﻮض ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻛﺘﺎﺑﻲ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ در ﻛ‪Ç‬ﻨﺎر ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ ﺑ‪Ç‬ﻮد‪ /‬ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎي ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﻴﺪ‪ :‬اﻳ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻛﺘﺎﺑﻬﺎﺳﺖ? ﻣﻮﻻﻧﺎ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻨﻬﺎ ﻗﻴﻞ و ﻗﺎل اﺳﺖ; ﺗﻮ را ﺑﻪ آن ﭼﻪ ﻛﺎر? ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺗﺒﺮﻳﺰي دﺳﺖ ﻓﺮاز ﻛﺮد ﻫﻤﻪ‬
‫را در آب اﻧﺪاﺧﺖ‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪ ﺗﺄﺳﻒ ﺗﻤﺎمﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﻲ دروﻳﺶ‪ ,‬ﭼﻪ ﻛﺮدي ﻛﻪ ﺑﻌﻀﻲ از اﻳﻨﻬﺎ ﻓﻮاﻳﺪي ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫از واﻟﺪ رﺳﻴﺪه ﺑﻮد و دﻳﮕﺮ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻳﺪ‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎي ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي دﺳﺖ در آب ﻛ‪Ç‬ﺮده ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ را ﺑ‪Ç‬ﻴﺮون آورد‪,‬‬
‫ﺑﻪﻃﻮري ﻛﻪ در ﻫﻴﭻ ﻳﻚ اﺛﺮي از آب ﻧﺒﻮد‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻳﺎ ‪‬ﻟﻠ‪Ö‬ﻌﺠﺐ‪ ,‬اﻳﻦ ﭼﻪ ﺳﺮ‪ ‬اﺳﺖ? ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦ ذوق و ﺣﺎل اﺳﺖ; ﺗﻮ را از اﻳﻦ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ?‬
‫اﻳﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎ ﻳﺎد ﻛﺮدهاﻧﺪ وﻟﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﭘﺲ از ﻣ‪Ç‬ﺼﺎﺣﺒﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ دو‬
‫ﻃﺎﻟﺐو ﻣﻄﻠﻮب ﭼﻪﮔﺰارش ﺑﻴﻦ آﻧﻬﺎ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎدهو ﭼﻪ ﺗﺄﺛﻴﺮﻫﺎي ﻋﻤﻴﻘﻲ ﺟﺬﺑﺔﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎي روﻣﻲ ﻧﻤﻮده ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺟﺰ او ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ و ﻣﻔﺎرﻗﺖ او را روا ﻧﻤﻲداﺷﺖ و ﻫﻤﺔ ﮔﺸﺎﻳﺶ ﻏﻴﺒﻲ‬
‫و ﻓﺘﻮح دل را از ﭘﺮﺗﻮ دﻳﺪار و ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻲ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪ /‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﭘﺲ از ﻣﻔﺎرﻗﺖ و ﻣﻬﺠﻮري‬
‫ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫از ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاق ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ دﻳ‪ÇÇ‬ﻦ اﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎدهام در ﺗ‪Ç‬ﻨﮕﻨﺎ‬

‫او ﻣﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺢ روزﮔ‪ÇÇ‬ﺎر و درد ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲدوا‬

‫ﮔﺮﭼﻪ درد ﻋﺸﻖ او ﺧﻮد راﺣﺖ ﺟﺎن ﻣ‪Ç‬ﻨﺴﺖ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮن ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻢ ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺮﻳﺰد او ﺑ‪Ç‬ﻮ‪‬د ﺻ‪Ç‬ﺪ ﺧ‪Ç‬ﻮﻧﺒﻬﺎ‬

‫آري ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺳﺎﻟﻬﺎي دراز ﻋﻠﻮم و ﻓﻨﻮنﮔﻮﻧﺎ ﮔﻮن ﻓﺮاﻫﻢ آورد و در ﻓﻘﻪ و ﺗﻔﺴﻴﺮ و ﺣﺪﻳﺚ و ﻛﻼم و ﻓﻠﺴﻔﻪ‬
‫ﻳﮕﺎﻧﺔ زﻣﺎن ﺑﻮده و در ﻋﻠﻮم ادﺑﻴ‪‬ﻪ ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ و ﺳﺎﻟﻬﺎ در ﻇﻞ‪ ‬ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ و ﺳﻴﺪ ﺑﺮﻫﺎناﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در‬
‫ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺪم زدهو ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ در ﺷﺮﻳﻌﺖوﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻪﺣﺪ‪ ‬ﻛﺎﻓﻲ داﺷﺘﻪو ﺑﻪزﻫﺪو ﻋﺒﺎدت ﻣﻮﻟﻊوﺳﺤﺮﺧﻴﺰ‬
‫و ﺷﺐ ﺑﻴﺪار ﺑﻮده ﻛﻪ اﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ را در ﻏﺰﻟﻴﺎت ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ اﺷﺎره ﻓﺮﻣﻮده ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﭘﺲ از وﺻﻞ ﺑﻪﺷﻤﺲ‬
‫ﻫﻢ ﻛﺎﻣ‪ Â‬داﺷﺘﻪ‪:‬‬
‫اي ﺧﻮاب ﺑﻪ ﺟﺎن ﺗﻮ زﺣ‪Ç‬ﻤﺖ ﺑ‪Ç‬ﺒﺮي اﻣﺸﺐ‬

‫از ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا زﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺠﺎ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﮔ‪Ç‬ﺬري اﻣﺸﺐ‬

‫ﮔﺮ ﺧﻠﻖ ﻫﻤﻪ ﺧﻔﺘﻨﺪ‪ ,‬اي دل ﺗﻮ ﺑ‪Ç‬ﺤﻤﺪاﷲ‬

‫ﮔﺮ دوش ﻧﻤﻲﺧﻔﺘﻲ‪ ,‬اﻣﺸﺐ ﺑ‪Ç‬ﺘﺮي اﻣﺸﺐ‬

‫ﻓﻘﻂ ﭘﻴﺮ ﻋﺸﻘﻲ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ او را ﺑﻪﺟﺬﺑﻪ و ﻛﺸﺸﻲ از ﺧﻮد و اﻋﺘﺒﺎرات ﻇﺎﻫﺮي ﺑﻲﻗﻴﺪ ﺳﺎزد‪/‬‬
‫آن ﻇﻬﻮر ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻲ و ﺟﻮش و ﺟﺬﺑﺔ اﻟﻬﻲ و وﺳﻌﺖ ﺧﺎﻃﺮ و اﻧﺸﺮاح ﺻﺪر و اﺣﺎﻃﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺣ‪Ç‬ﻘﺎﻳﻖ و‬

‫ﺳﻲ و ﻳﻚ‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬اول‬

‫رﻳﺰش ﻣﻌﺎﻧﻲ ﻏﻴﺒﻲ در ﺧﺎﻃﺮ و ﻓﺘﻮﺣﺎت ﻏﻴﺒﻴ‪‬ﺔ ﻗﻠﺒﻴ‪‬ﻪ و ﻇﻬﻮر اﻧﻮار و اﻃﻮار ﺑﺎﻃﻨﻴ‪‬ﻪ از ﻋ‪Ç‬ﻨﺎﻳﺎت اﻟﻬ‪Ç‬ﻴ‪‬ﻪ‬
‫ﺑﻪﻣﺼﺎﺣﺒﺖ و ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ آن ﭘﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﻌﻨﻮي رخ داده و از اﻳﻦ ﻇﺮف و ﻣﻴﻨﺎﻣﻲ وﺣﺪت و ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫ﻧﻮﺷﻴﺪه‪:‬‬
‫ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﻣ‪Ç‬ﻦ اي ﺷ‪Ç‬ﻬﺪ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ رﻳ‪Ç‬ﺰ ﻣ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪﺷﻮر و ﺷ‪ÇÇ‬ﺮ اﻓﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪهاي اﻧ‪ÇÇ‬ﺪردل ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺪاي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪###‬‬
‫درﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻮي ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎت ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد‬
‫آن دﻟﺒ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻴ‪‬ﺎر ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ و ﻧﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺮد‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ در ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺠﺐ اﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎدم از آن ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﻄﺐ زﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪ‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﻳﻚ ﻧ‪ÇÇ‬ﻈﺮش ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ وﺟ‪Ç‬ﻮدم ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻛ‪Ç‬ﺮد‬
‫آﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺑﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺘﻨﺪ ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻞ و ﻓ‪ÇÇ‬ﺮدﻳﻢ‬
‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﮔﺸﺘﻪ و ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮداﻳ‪ÇÇÇ‬ﻲ رﺳ‪ÇÇ‬ﻮاي ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد‬
‫و ﭼﻮن ﻛﻤﺎل ﻛﺎﻣﻞ ﻣﻜﻤ‪‬ﻞ و داراي ﺣﻘﻴﻘﺖ و ﻣﻌﺮﻓﺖ و ﺑﺼﻴﺮ ﺑﻮدن او در ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎت ﺳﻠﻮك و‬
‫وﺟﻮدي ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ ﺑﻮدن و ﻣﺴﺘﻐﺮق در اﻧﻮار ﻻﻫﻮﺗﻲ ﺑﻮدن او ﺑﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻮﻳﺪا ﺷﺪ‪ ,‬ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ‬
‫ﻫﺮدم از او ﭼﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ و ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ و ﭼﻪ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﺪ و ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻣﺮا ﻋﺸﻖ ﻫﻤﻲ ﮔﻔﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ اي ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ‬
‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﺪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ‪ ‬ﻣ‪ÇÇ‬ﺨﻤﻮر ﺑ‪ÇÇ‬ﻐﻴﺮ از در‪ ‬ﺧ‪ÇÇ‬ﻤ‪‬ﺎر‬
‫ز ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮداي ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎل ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﺳﺘﻴﻢ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎﻟﻲ‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻴﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﮔ‪Ç‬ﻪ‪ ‬دﻳ‪Ç‬ﺪار‬
‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻪ ﺷ‪ÇÇÇ‬ﻴﺸﻪ ﺷﻜﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻴﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻒ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎي‪ Ö‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺴﺘﻴﻢ‬
‫ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﻔﺎن ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻪ ﻣﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻴﻢ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻳﺪه ره‪ ‬ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻮار‬
‫آن ﺟﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺟﺎﻧﺎﻧﻲ دﻳﺪه‪ ,‬ﭼﻮن ﻳﻌﻘﻮﺑﻲ ﻛﻪ ﺑﻮي ﻳﻮﺳﻒ ﻛﻨﻌﺎﻧﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﺸﺎم ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺶ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪه‪ ,‬دم‬
‫رﺣﻤﺎﻧﻲ او را ﺑﻪﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ‬آدم و ﻋﺎﻟﻢ ﻛﺸﺎﻧﺪه‪ ,‬راه ﺳﻴﺮ ﺑﻪﻋﻮاﻟﻢ ﺳﻤ×ﻮات روح و ﺟﺎن ﺑﻪ او ﻧﻤﻮده‪ ,‬ﻛﺸﻒ‬
‫ﺣﻘﺎﻳﻖ اﺳﺮار وﺟﻮد و ﻏﺮض از آﻓﺮﻳﻨﺶ ﻏﻴﺐ و ﺷﻬﻮد ﺑﻪﺑﺼﺮ ﺑﺼﻴﺮت او روﺷﻦ ﮔﺸﺘﻪ‪ ,‬داﻧﺸﻬﺎي ﺻﻮري‬
‫و ﻗﻴﻞ و ﻗﺎل در ﻧﻈﺮش ﺑﻪﻫﻴﭻ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ و ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲداﻧ‪ÇÇ‬ﻢ! ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻧ‪Ç‬ﻤﻲداﻧ‪Ç‬ﻢ!‬
‫اﻳﻦﭼﻴﺴﺖﻛﻪﻣﻲداﻧﻢ?اﻳﻦﭼﻴﺴﺖﻛﻪﻣﻲﺧﻮاﻧ‪Ç‬ﻢ?‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺳﻲ و دو‬

‫ﺗﺎ ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺪ? ﺗﺎ ﻛ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﻧ‪Ç‬ﺪ?‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪه در اﻳ‪Ç‬ﻦ وادي‪ ,‬ﺳ‪Ç‬ﺮﮔﺸﺘﻪ و ﺣ‪Ç‬ﻴﺮاﻧ‪Ç‬ﻢ‬
‫ﺟﺰ ﻋﺸﻖ و ﻋﺎﺷﻘﻲ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ درﺑﺮدارد‪ ,‬ﻛﺎري ﻧﺪارد‪ /‬ﻛﺎرش ﻃﺮب و ﺷﺎدﻣﺎﻧﻲ و‬
‫ﺷﻮر و ﺷﻮق اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻖ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺒﺎزم‪ ,‬از ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻧ‪ÇÇ‬ﭙﺮﻫﻴﺰم‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣﺴﺖ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﺪازم‪ ,‬از ﻋ‪ÇÇ‬ﺮﺑﺪه ﻧﮕ‪Ç‬ﺮﻳﺰم‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﻨﺪ رﻓ‪ÇÇÇ‬ﻴﻘﺎﻧﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻧ‪ÇÇ‬ﭙﺮﻫﻴﺰي‬

‫از ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪ÇÇ‬ﭙﺮﻫﻴﺰم‪ ,‬ﭘﺲ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﭼ‪Ç‬ﻪ درآﻣ‪Ç‬ﻴﺰم?‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮواﻧ‪ÇÇ‬ﺔ دﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺎزم‪ ,‬ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺳﻮزم و ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺳﺎزم‬

‫از ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻴﺨﻮديوﻣﺴﺘﻲ‪ ,‬ﻣ‪ÇÇ‬ﻲاﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻢوﻣﻲﺧﻴﺰم‬

‫‪###‬‬
‫ﻛﻪ ﺑﺮآﻧﻜﺲ ﻛﻪ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ ﺑ‪Ç‬ﺠﺰ ا‪‬ﻧﻜ‪Ç‬ﺎر ﻧ‪Ç‬ﺪارم‬

‫ﻣﻨﻢ آن ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺸﻘﺖ ﻛﻪ ﺟﺰ اﻳ‪Ç‬ﻦﻛﺎر ﻧ‪Ç‬ﺪارم‬

‫ﻫﺮ دم ﻛﻪ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ از دﺳﺖ ﻣﻌﺸﻮق ﻣﻲﻧﻮﺷﺪ و از ﻫﺴﺘﻲ ﻣﺠﺎزي ﺑﻴﺨﻮدي دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﺪ و ﻟﺬ‪‬ت‬
‫ﺳﺮﻣﺴﺘﻲ و ﺑﻲﺧﺒﺮي را ﻣﻲﭼﺸﺪ‪ ,‬ﺑﺎ زﺑﺎن ﻋﺸﻖ و ﻧﻴﺎز ﺑﻪﻣﻌﺸﻮق ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺨﻮد ﺷ‪ÇÇ‬ﺪهام ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺨﻮدﺗﺮ از اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻢ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﻢ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻣﺴﺖ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻢ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎج ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺧﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﻢ‪ ,‬ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺨﺖ ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﺟﻮﻳﻢ‬
‫در ﺧ‪ÇÇÇ‬ﺪﻣﺘﺖ اﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎدن‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮروي زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﻢ‬
‫ﭼﻮن ﺗﺠﻠﻴ‪‬ﺎت ﭘﻲ در ﭘﻲ وﮔﻮﻧﺎ ﮔﻮن ﺑﺮ آﻳﻴﻨﺔ ﺿﻤﻴﺮش ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﺷﻮد و ﻫﺮروز ﺟﻤﺎﻟﻲ و ﺟﻠﻮهاي‬
‫ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ,‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ روز ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺰادي‪ ,‬زان ﻗ‪ÇÇ‬ﺼﺮ و ﺳ‪ÇÇ‬ﺮاﭘ‪ÇÇ‬ﺮده‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ را و ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﻔﺎن را در رﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﺺ درآورده‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﻮﻓﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻮاي او‪ ,‬ﭘﺸ‪Ç‬ﻤﻴﻨﻪ ﺷﻜ‪Ç‬ﺎﻓﻴﺪه‬

‫ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻢ ز ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاي او دﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎرﻛﺸﺎن ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺮده‬

‫و در دل ﺧﻮد ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪:‬‬
‫در ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺔ دل و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن آن ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ اﻳﺴ‪Ç‬ﺘﺎده‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﺨﺖﺷﻪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﺟ‪Ç‬ﺰﺷﺎهو ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﺰاده‬

‫ﭼﻮن ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻋﺸﻖ زﻧﺪه و ﺣﻴﺎت ﺟﺎوداﻧﻲ اﺑﺪي ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﺮﮔﻲ ﺑﺮاي او ﻧﻴﺴﺖ درﻳﺎﻓﺘﻪ‪ ,‬ﺑﺎ ﻫﺰار‬
‫وﺟﺪ و ﻃﺮب و ﺷﻮر و ﺷﻌﻒ دﺳﺘﻚ زﻧﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻣﺮده ﺑ‪Ô‬ﺪم زﻧﺪه ﺷﺪم ﮔﺮﻳﻪ ﺑ‪Ô‬ﺪم ﺧ‪Ç‬ﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﺪم‬

‫دوﻟﺖ ﻋﺸﻖ آﻣﺪ و ﻣ‪Ç‬ﻦ دوﻟﺖ ﭘ‪Ç‬ﺎﻳﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﺪم‬

‫ﺳﻴﺮﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ از ﺧﻮﺑﻴﻬﺎي ﺑﺮوﻧﻲ و دروﻧﻲ روان ﺑﺨﺸﺶ ﻧﻤﻮده و اﺳﺮاري ﻛﻪ از ﻟﻌﻞ ﺷﻜﺮ ﺑﺎرش‬
‫ﺑﺎرﻫﺎ ﺷﻨﻴﺪه ﻛﻪ ﻛﻤﺘﺮ ﮔﻮﺷﻲ ﻃﺎﻗﺖ ﺷﻨﻴﺪﻧﺶ را دارد‪ ,‬ﺑﺪﻳﻦ اﺑﻴﺎت اﺷﺎره ﻧﻤﻮده‪:‬‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﺎل ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن‪ ‬ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﻮ‪‬د او ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺟ‪Ç‬ﻬﺎﻧﻲ‬

‫ﺳﻲ و ﺳﻪ‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬اول‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﻮ دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺪم ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎﻧﻲ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺑﻲ‪ ‬او‬

‫ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺪم ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺨﻮد در آن ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺑﻲ زﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎﻧﻲ‬

‫از آن اﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮار ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن و روان ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ‬

‫ﭼﮕ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻮﻧﻪ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎز ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﺪ ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎﻧﻲ‬

‫ﭼﻮنﻧﻈﺮ ﻣﺮدانﻛﺎﻣﻞ ﺑﻪﻃﺎﻟﺒﻴﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪ‪‬ﻋﺎﺷﻖ اﻓﺘﺎد و دل ارادت ﻣﻨﺰلاو را رﺑﻮد‪,‬ا ﮔﺮ از اوﭘﺮﺳﻨﺪ‬
‫ﭼﻪ از ﻣﻄﻠﻮب دﻳﺪي ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ? ﭼﻮن ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻴﺴﺘﻲ‪ ,‬ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺎه ﻣﻔﺘﻮن و دﻟﺒ‪Ç‬ﺎﺧﺘﺔ ﻳﻚ ﻣ‪Ç‬ﻌﺸﻮق‬
‫ﻣﺠﺎزي ﺷﻮي‪ ,‬ﻫﺮﭼﻪ ﭘﺮﺳﻨﺪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﻮ را ﻓﺮﻳﻔﺘﻪ و دﻟﺒﺎﺧﺘﺔ اﻳﻦ ﻣﻌﺸﻮق ﻧﻤﻮده‪ ,‬ﺑﺮاﺳﺘﻲ ﺷﺮح و ﺑﻴﺎن‬
‫ﻧﺘﻮاﻧﻲ ﺟﺰ اﻳﻨﻜﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ وادي رﺳﻴﺪه و ﺑﻪدام ﻋﺸﻖ اﺳﻴﺮ ﺷﻮﻧﺪ‪:‬‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ز ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﭼ‪Ç‬ﻪ دﻳ‪Ç‬ﺪي?‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻴﻢ‪ :‬ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ آن ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﺎ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ اﻓ‪Ç‬ﺘﺎد‬

‫ﭼﻮن از دل ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ ﺧ‪Ç‬ﺒﺮي ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ را‬

‫اﻧﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر دل ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺷﻖ ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺪا ﻧ‪ÇÇ‬ﺘﻮان ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد‬

‫وﻓﺎت ﻣﻮﻻﻧﺎ‬

‫رﺣﻠﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺎه ﺟﻤﺎدي ‪Ö‬اﻻ‪Ð‬ﺧﺮ ﺳﺎل ﺷﺸﺼﺪو ﻫﻔﺘﺎد و دو اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده‬
‫و ﻣﺪ‪‬ت زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ آن ﺷﻤﺲ ﺟﻬﺎن ﻣﻌﺮﻓﺖ و ﻋﺸﻖ ‪ 68‬ﺑﻮده و ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ وﻓﺎت ﻣﻮﻻﻧﺎ را در ﺳ‪Ç‬ﺎل‬
‫‪ 661‬ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ ﺳﻬﻮي ﺑﺰرگ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ و ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ‪ /‬ﺑﺪو‪ G‬اﻳﻦ ﺳﻬﻮ را ﺗ‪Ç‬ﺬﻛﺮة دوﻟﺘﺸ‪Ç‬ﺎه‬

‫ﻧﻤﻮده و ﻣ‪Æ‬ﻟﻒآﺗﺸﻜﺪه از او ﭘﻴﺮوي ﻛﺮده و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐروﺿﺎت اﻟ‪Ö‬ﺠﻨ‪‬ﺎت ﺑﻪﺗﻘﻠﻴﺪ آﻧﻬﺎ ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺘﺎر‬
‫ﺷﺪه و اﻳﻦ ﺑﻨﺪه ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺗﺬﻛﺮة ﻣﺨﺘﺼﺮﺷﻤﺲاﻟﺘ‪‬ﻮارﻳﺦ را ﻣﻲﻧﻮﺷﺖ‪ ,‬ﮔﺮﻓﺘﺎر ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻬﻮ و ﺗﻘﻠﻴﺪ‬
‫ﺷﺪ و دﺳﺘﻲ‪ ,‬ﺑﺴﻴﺎري از ﻛﺘﺐ ﻧﺎﻣﺒﺮده را درﺳﺖ ﻧﻤﻮد‪ /‬ﻣﺰار ﺟﻨﺎب ﻣﻮﻟﻮي در ﺷﻬﺮ ﻗﻮﻧﻴﻪ ﻣﺸﻬﻮر اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﮔﻮﻳﻨﺪ ﺷﻴﺦ ﺻﺪراﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻗﻮﻧﻴﻮي ﺑﻨﺎ ﺑﺮ وﺻﻴ‪‬ﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﺮ ﺟﻨﺎزهاش ﻧﻤﺎز ﺧﻮاﻧﺪه و اﻫﺎﻟﻲ ﻗﻮﻧﻴﻪ از ﺧﺮد و‬
‫ﺑﺰرگ ﺣﺘﻲ ﻋﻴﺴﻮﻳﺎن و ﻳﻬﻮد ﺑﺮ ﻓﻮت او اﻓﺴﻮس ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪ و ﺷﻴﻮن و زاري ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ /‬اوﻻد ﻣﻮﻻﻧﺎ‬
‫ﭼﻬﺎر ﺑﻮده‪ :‬ﻳﻜﻲ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦﻣﺤﻤ‪‬ﺪﻳﺎاﺣﻤﺪ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﻛﻪ ﺑﻪﺳﺒﻚو ﺳﻴﺮة ﭘﺪر اﻗﺘﺪا ﻧﻤﻮدهو‬
‫ﭘﺪر را ﻧﻌﻢ اﻟ‪Ö‬ﺨﻠﻒ ﺑﻮده‪ /‬رﺳﺎﻟﻪ در ﺷﺮح ﺣﺎل ﻣﻮﻟﻮي و ﻳﺎران او ﻣﻌﺮوف ﺑﻪﻣﺜﻨﻮيوﻟﺪي و وﻟﺪﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ‬
‫ﻛﻪ اﻳﻦ زﻣﺎﻧﻬﺎ ﭼﺎپ ﮔﺮدﻳﺪه و ﻣﺜﻨﻮﻳﺎت دﻳﮕﺮ دارد و ﻏﺰﻟﻬﺎﻳﻲ ﺑﻪﺳﺒﻚ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﻨﻈﻮم ﻧﻤﻮده ﻛﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ‬
‫ﻏﺰل از آﻧﻬﺎ در ﻛﻠﻴ‪‬ﺎت ﺷﻤﺲ اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺗﺒﺮﻳﺰي ﭼﺎپ ﻫﻨﺪ اﻟﺤﺎق ﺷﺪه و ﻛﺘﺎب ﻓﻴﻪ ﻣﺎ ﻓﻴﻪ را ﻫﻢ ﮔﺮد آورﻧﺪه‬
‫اوﺳﺖ; ا ﮔﺮﭼﻪ از ﻓﺮﻣﺎﻳﺸﺎت ﻣﻮﻻﻧﺎﺳﺖ‪ /‬رﺣﻠﺘﺶ در ﻫﻔﺘﺼﺪ و دوازده )‪ (712‬و وﻻدﺗﺶ در ﺷﺸﺼﺪ و‬
‫ﺑﻴﺴﺖ )‪(620‬و ﺧﺎﻧﺪانﻣﻮﻻﻧﺎ ازﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ‪ ,‬ﻧﺎموﻧﺸﺎﻧﺸﺎن ﺑﺎﻗﻲﻣﺎﻧﺪودﻳﮕﺮ ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ‪Ç624‬‬
‫‪ 660‬ﻛﻪ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﻣﺸﻬﻮر در ﻗﺘﻞ ﺷﻤﺲ ﺷﺮﻳﻚ ﺑﻮده ﻳﺎ ﻣﺤﺮ‪ ‬ك ﻓﺘﻨﻪ ﺑﻮده و ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﻗﻮﻟﻲ ﻛﻪ اﺧﻴﺮ‪ G‬آﻗﺎي‬
‫دﻛﺘﺮ ﺷﻔﻖﻗﺎ‪Ä‬ﻞ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ ,‬در ﻓﺘﻨﺔ ﺷﻮرش ﻋﻮام ﻗﻮﻧﻴﻪ زﺧﻢ ﺑﺮداﺷﺘﻪ و ﻓﻮت ﻛﺮده وﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﻏﻴﺒﺖو اﺳﺘﺘﺎر‬
‫ﺷﻤﺲ ﻧﻴﻚ و ﺑﺪﺣﺎل او ﭘﻮﺷﻴﺪه اﺳﺖ و از ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ ﻫﻢ اﺛﺮي ﻧﻴﺴﺖ‪ /‬و دﻳﮕﺮ ﻣﻈﻔﺮاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اﻣﻴﺮ ﻋﺎﻟﻢ و‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر‬

‫او در ﺷﺸﻢ ﺟﻤﺎدي اﻻ‪Ö‬وﻟﻲ× ‪ 676‬وﻓﺎت ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﻓﺮزﻧﺪ ﭼﻬﺎرم ﻣﻮﻟﻮي ﻣﻠﻜﻪ ﺧﺎﺗﻮن ﻧﺎم داﺷﺖ ﻛﻪ در ‪12‬‬
‫رﻣﻀﺎن ‪691‬ﻓﻮت ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ /‬ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﻣﻮردﺗﻮﺟﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻮدو در ﻧﺸﺮﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﺪر و وﺿﻊ آداب و‬
‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ¹‬دو دﺧﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﻮﻟﻮي ﻣﻨﺴﻮب داﺷﺘﻪ‪ :‬ﻳﻜﻲ ﺑﻪﻧﺎم ﻋﺎرﻓﻪ‬
‫ﻗﻮاﻧﻴﻦ ﻛﻮﺷﺶ ﻓﺮاوان ﻧﻤﻮده‪ /‬در ﺑﺴﺘﺎن ‪‬‬
‫و دﻳﮕﺮ ﻋﺎﺑﺪه‪ /‬و در رﺳﺎﻟﺔ وﻟﺪﻧﺎﻣﻪ در ﺻﻔﺤﺔ ﭘﻨﺞ‪ ,‬اﻳﻦ دو دﺧﺘﺮ را اوﻻد ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻮﻟﻮي‬
‫داﻧﺴﺘﻪ و ﭼﻬﺎرﭘﺴﺮ ﻧﻴﺰ از ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪذ ﻛﺮ ﻧﻤﻮده‪ :‬ﻋﺎرف ﭼﻠﺒﻲ‪ ,‬ﻋﺎﺑﺪ ﭼﻠﺒﻲ‪ ,‬زاﻫﺪ ﭼﻠﺒﻲ‪ ,‬واﺟﺪ ﭼﻠﺒﻲ‪/‬‬
‫ﺧﻠﻔﺎي ﻣﻮﻻﻧﺎ‬

‫ﻣﻮﻻﻧﺎ در ﺣﻴﺎت ﺧﻮد ﺧﻼﻓﺖ را ﺑﻪ ﺷﻴﺦ ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻓﺮﻳﺪون زرﻛﻮب داده ﻛﻪ در ﺳﺎل ﺷﺸﺼﺪ و‬
‫ﭘﻨﺠﺎه و ﻫﻔﺖ )‪ (657‬وﻓﺎت ﻳﺎﻓﺘﻪ و دﺧﺘﺮ ﺷﻴﺦ ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در ﻧﻜﺎح ﺳﻠﻄﺎن ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺑ‪Ç‬ﻮده و‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ در ﻛﻠﻴ‪‬ﺎت‪ ,‬ﻏﺰﻟﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﺎم ﺷﻴﺦ ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در اوﺳﺖ دارد‪:‬‬
‫ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﻼح ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ و دﻳ‪ÇÇÇ‬ﻦ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻳﺪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ را‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻤﺎل ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﻨﺸﺎه ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻄﺎن ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬

‫ﭘﺲ از ﺷﻴﺦ ﺻﻼح اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‪ ,‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺣﺴﺎم اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺣﺴﻦ ﭼﻠﺒﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ اﺑﻦ اﺧﻲ ﺗﺮك ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮوف‬
‫ﺑﻮده‪ ,‬ﺧﻼﻓﺖ داده و او ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺶ او ﻛﺘﺎبﻣﺜﻨﻮي را ﺑﻪ رﺷﺘﺔ ﻧﻈﻢ ﻛﺸﻴﺪه;‬
‫در ﻣﺜﻨﻮي ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻼ ﻣﻪاي‬
‫ﮔﺸﺖ از ﺟ‪ÇÇÇ‬ﺬب ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ‪‬‬

‫در ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎن ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدان ﺣﺴ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻪاي‬

‫و ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﭘﺲ ازوﻓﺎت ﻣﻮﻟﻮي ﺑﻪ دوازده ﺳﺎل در ﺳﺎل ‪683‬رﺣﻠﺖ ﻧﻤﻮدهو ﻣﻮﻻﻧﺎ در دﻳﻮان ﻏﺰل از‬
‫او ﻳﺎد ﻓﺮﻣﻮده‪/‬‬
‫و‪‬ه ﭼ‪Ç‬ﻠﺒﻲ ز دﺳﺖ ﺗ‪Ç‬ﻮ و‪‬ز ﻟﺐ و ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻣﺴﺖ ﺗ‪Ç‬ﻮ‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﭼ‪Ç‬ﻮدﻟﻢ ﺷﻜﺴﺖ‪ ‬ﺗ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬و‪‬هﭼ‪Ç‬ﻠﺒﻲ زدﺳﺖ ﺗ‪Ç‬ﻮ‬

‫و ﭘﺲ از ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‪ ,‬ﺧﻼﻓﺖ ﺑﻪﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ رﺳﻴﺪ ﻛﻪ ذ ﻛﺮ اﻳﺸﺎن ﮔﺬﺷﺖ‪/‬‬
‫ﻣﻌﺎﺻﺮﻳﻦ ﻣﻮﻻﻧﺎ‬

‫در ﻃﺮاﻳﻖاﻟ‪Ö‬ﺤﻘﺎﻳﻖ ﮔﻮﻳﺪ‪> :‬اﻣ‪‬ﺎ ﻣﻌﺎﺻﺮﻳﻦ ﻣﻮﻻﻧﺎ از ﻋﺮﻓﺎي ﻋﻈﺎم و ﻣﺸﺎﻳﺦ ﻛﺮام در ﻛﺸﻮر روم و اﻳﺮان‬
‫و ﻏﻴﺮه ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻮدهاﻧﺪ; از آن ﺟﻤﻠﻪ‪ :‬ﺷﻴﺦ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺮﻣﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ زﻛ‪Ç‬ﺮﻳﺎ ﻣ‪Ç‬ﻠﺘﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ‬
‫ﻧﺠﻢاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ رازي‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﺷﺮفاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺼﻠﺢ ﺳﻌﺪي ﺷﻴﺮازي‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻋﺮﺑﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﺻﺪراﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‬
‫ﻗﻮﻧﻮي‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﻣ‪Æ‬ﻳﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺟﻨﺪي‪ ,‬ﺷﻴﺦ اﺑﻮاﻟﺤﺴﻦ ﻣﻐﺮﺑﻲ ﺷﺎذﻟﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ اﺑﻮاﻟ‪Ö‬ﻌﺒ‪‬ﺎس ﻣﻮﺳﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ اﺑﻦ‬
‫ﻓﺎرض ﺣﻤﻮي ﻣﺼﺮي‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﻋﺰﻳﺰاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻧﺴﻔﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ اﺑﻮاﻟ‪Ö‬ﺤﺴﻦ ﻋﻠﻲ ﺻﻌﻴﺪي ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ اﺑﻦ ﺻﺒ‪‬ﺎغ‪,‬‬
‫ﺷﻴﺦ ﻓﺨﺮاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻋﺮاﻗﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﻧ‪Ç‬ﺠﻴﺐ اﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺰﻏﺶ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮازي‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ ﺑ‪Ç‬ﺮﻫﺎن اﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﺮﻣﺬي‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ‬

‫ﺳﻲ و ﭘﻨﺞ‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬اول‬

‫ﻧﻮراﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻋﺒﺪاﻟﺮ‪‬ﺣﻤﻦ اﺳﻔﺮاﻳﻨﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﺟﻤﺎلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺟﻮرﻓﺎدﻗﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ رﺿﻲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻋﻠﻲ ﻻﻻ ﻏﺰﻧﻮي‪,‬‬
‫ﺷﻴﺦ ﺳﻴﻒاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﺎﺧﺮزي‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﺳﻌﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺣﻤﻮي‪ ,‬ﺷﻴﺦ اﺑﻮﻋﺒﺪاﷲ ﻣﻐﺮﺑﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﻳ‪Ç‬ﺎﺳﻴﻦ ﻣ‪Ç‬ﻐﺮﺑﻲ‪,‬‬
‫ﺷﻴﺦ ﻋﻔﻴﻒ اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﻠﻴﻤﺎن ﺗﻠﻤﺴﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ اﺑﻮاﻟ‪Ö‬ﻐﻴﺚ ﻳﻤﻨﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﻣﻮﺳﻲ× ﺳﺪراﻧﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﺳﻌﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‬
‫ﻓﺮﻏﺎﻧﻲ‪ ,‬ﻋﻴﻦ اﻟﺰ‪‬ﻣﺎن ﺟ‪Ç‬ﻤﺎل اﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻴﻠﻲ‪ ,‬ﺣ‪Ç‬ﺎج ﺑﻜ‪Ç‬ﺘﺎش وﻟﻲ‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ ﺻ‪Ç‬ﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ زرﻛ‪Ç‬ﻮب‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ‬
‫ﺷﻬﺎباﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﻬﺮوردي و ا ﻛﺜﺮ اﻳﻦ ﺑﺰرﮔﻮاران را ﻣﻼﻗﺎت ﻓﺮﻣﻮده‪</‬‬
‫و ﺑﺎ ﻣﻠﻮك زﻣﺎن ﻛﻪ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ :‬در اﻳﺮان ﻫﻼ ﻛﻮ ﺧﺎن و آﺑﺎﻗﺎﺧﺎن و در ﻣﺼﺮ و ﺷﺎم ﺑﻨﺪوق دار و‬
‫در روم ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﻴﻘﺒﺎد ﺳﻠﺠﻮﻗﻲ و در ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﻧﺎﺻﺮاﻟﺪ‪‬ﻳﻦاﻳﻠﺘﻤﺶ و ﻧﻴﺰ اﺷﺨﺎص دﻳﮕﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬
‫رﺳﺎﻟﺔ ﺷﺮح ﺣﺎلﻣﻮﻟﻮي ﻳﺎد ﻛﺮده از ﻋﻠﻤﺎ و ﺣﻜﻤﺎ‪ ,‬ﻗﻄﺐاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺷﻴﺮازي ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺮح ﺣﻜﻤ‪¹‬‬
‫ﻛﻠﻴﺎت ﻗﺎﻧﻮن ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﻼﻗﺎت ﻧﻤﻮده از ﺷﻌﺮا و ادﺑﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻗﺎﻧﻌﻲ ﻃ‪Ç‬ﻮﺳﻲ و از‬
‫‪Ö‬اﻻﺷﺮاق و ﺷﺮح ‪‬‬
‫ﻋﻠﻤﺎي ﺑﺰرگ‪ ,‬ﻗﺎﺿﻲ ﺳﺮاجاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ارﻣﻮي ﺻﺎﺣﺐ ﻛﺘﺎب ﻣﻄﺎﻟﻊ ‪Ö‬اﻻﻧﻮار در ﻣﻨﻄﻖ ﻛﻪ ﻗﻄﺐاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ رازي‬
‫ﺷﺮﺣﻲ ﻣﻔﺼ‪‬ﻞ ﺑﺮ آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ ﺷﺮح ﻣﻄﺎﻟﻊ اﺳﺖ‪ /‬ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﻣﺒﺮده در ﻗﻮﻧﻴﻪ ﻣﻲزﻳﺴﺘﻪ و در اﺑﺘﺪا‬
‫ﻣﻨﻜﺮ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻮده و آﺧﺮ ا‪‬ﻧﻜﺎر ﺑﻪ اﻗﺮار ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﻧﻴﺰ از ﻋﻠﻤﺎ ﺻﻔﻲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﻫ‪Ç‬ﻨﺪي ﺻ‪Ç‬ﺎﺣﺐ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎﻳ‪¹‬‬
‫اﻟ‪Ö‬ﻮﺻﻮل اﻟﻲﻋﻠﻢ ‪Ö‬اﻻﺻﻮل و ‪Ô‬ز ﺑﺪ¸اﻟ‪Ö‬ﻜﻼم ﻓﻲﻋﻠﻢاﻟ‪Ö‬ﻜﻼم ﻛﻪ آن ﻫﻢ در اﺑﺘﺪا ﺑﻪﻏﺎﻳﺖ ﻣﻨﻜﺮ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻮده و‬
‫در آﺧﺮ ﺑﻪ وﺳ‪Ç‬ﻴﻠﺔ ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﭘﺲ از ﻻﺑ‪Ç‬ﻪﻫﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﺪي ﭘ‪Ç‬ﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﮔ‪Ç‬ﺮدﻳﺪه‪ /‬و از اﻣ‪Ç‬ﺮا و وزراي روم‪:‬‬
‫ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻗﺮاﻃﺎي و ﺗﺎج اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﻌﺘﺒﺮ و ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اﺻﻔﻬﺎﻧﻲ و ﻣﻌﻴﻦ اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﻠﻴﻤﺎن ﺑﻦ‬
‫ﻋﻠﻲ ﻣﺸﻬﻮر ﺑﻪ ﭘﺮواﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﻴﺶ از ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ اﻇﻬﺎر ﺑﻨﺪﮔﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮد و در اﻏﻠﺐ ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺣﺎﺿﺮ‬
‫ﻣﻲﺷﺪ‪/‬‬
‫داوري در ﺑﺎب ﻋﻘﻴﺪت ﺳﻌﺪي ﺷﻴﺮازي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ‬

‫ﻣﻄﺎﺑﻖ رواﻳﺎت ﺷﻴﺦ ﻣﺼﻠﺢاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﻌﺪي ﺷﻴﺮازي ﺑﺎ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﻼﻗﺎت ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﻮده و اﻇﻬﺎر ارادت‬
‫ﻛﺮده; رﺟﻮع ﻛﻨﻴﺪ ﺑﻪ رﺳﺎﻟﺔ ﺷﺮح ﺣﺎلﻣﻮﻟﻮي ﻛﻪ از اﻓﻼ ﻛﻲ و ﻋﺠﺎﻳﺐ اﻟ‪Ö‬ﺒﻠﺪان از ﻫﺮ ﻳﻚ ﺣﻜﺎﻳﺘﻲ ﻧﻘﻞ‬
‫ﺷﺪه ﻛﻪ ﻫﻢ دﻳﺪار و ﻣﻼﻗﺎت ﺷﻴﺦ را ﺑﺎ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﺘﻀﻤ‪‬ﻦ اﺳﺖ و ﻫﻢ از ارادت و ﺣﺴﻦ ﻋﻘﻴﺪت ﺷﻴﺦ ﻧﺴﺒﺖ‬
‫ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﺸﻒ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ /‬ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﻫﺴﺖ دو ﻣﻄﻠﺐ ﻧﺰد اذ ﻛﻴﺎ ﻣﻮرد ﺗﺮدﻳﺪ در اﻳﻦ ﺑﺎب اﺳﺖ; ﻳﻜﻲ اﻳﻦ‬
‫ﻏﺰل ﺳﻌﺪي‪:‬‬
‫از ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮون ﻧ‪ÇÇÇ‬ﻴﺎﻣﺪه ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎﻧﺖ آرزوﺳﺖ زﻧ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎر ﻧ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎﺑﺮﻳﺪه و اﻳ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﻤﺎﻧﺖ آرزوﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ آن را ﺟﻮاب ﻏﺰل ﻣﻮﻻﻧﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‪:‬‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻤﺎي رخ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎغ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺴﺘﺎﻧﻢ آرزوﺳﺖ ﺑﮕﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎي ﻟﺐ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺪ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاواﻧ‪ÇÇ‬ﻢ آرزوﺳﺖ‬
‫و ﭼﻮن در ﻏﺰل ﺳﻌﺪي ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻃﻌﻦ و ﺗﻌﺮﻳﺾ اﺳﺖ ﻛﺎﺷﻒ از ﻋﺪم ﻋ‪Ç‬ﻘﻴﺪت اﺳﺖ‬
‫ﻛﻠﻴﺎت ﺳ‪Ç‬ﻌﺪي اﺳﺖ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻮن در دﻳ‪Ç‬ﻮان ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ‬
‫ﻋﻘﻴﺪة ﻧﮕﺎرﻧﺪه آن اﺳﺖ ﻛﻪ او‪ Á‬ﻏﺰل ﻧﺎﻣﺒﺮده ﻛ‪Ç‬ﻪ در ‪‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺳﻲ و ﺷﺶ‬

‫ﺗﺒﺮﻳﺰي ‪ Ç‬ﭼﻪ در ﻛﻠﻴ‪‬ﺎت ﭼﺎﭘﻲ و ﭼﻪ ﺧﻄﻲ ﻗﺪﻳﻢ ‪ Ç‬ﻋﻴﻦ آن ﻣﻼﺣﻈﻪ ﺷﺪه‪ ,‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻏﺰل ﻣﺰﺑﻮر ﻫﻢ از‬
‫ﻛﻠﻴﺎت ﺳﻌﺪي اﻟﺤﺎق ﺷﺪه اﺳﺖ و ﺛﺎﻧﻴ‪ H‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ از ﺳﻌﺪي ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬دﻟﻴﻞ آن‬
‫ﮔﻔﺘﺎر ﻣﻮﻻﻧﺎﺳﺖ و در ‪‬‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻧﻈﺮش ﺑﻪ ﻃﻌﻦ و ﺗﻌﺮﻳﺾ ﻏﺰل ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﻜﻪ در آن وزن و ردﻳﻒ وﻗﺎﻓﻴﺖ ﺑﻪﺣﺴﺐ اﺗﻔﺎق‬
‫ﻣﻀﺎﻣﻴﻨﻲ ﺳﺮوده و ﻧﺼﺎﻳﺤﻲ ﻧﻤﻮده و ﻫﺮﮔﺎه ﺷﻴﺦ درﺻﺪد ﻣﺠﺎﺑﺎت و ﻃﻌﻦ و ﺗﻌﺮﻳﺾ ﺑ‪Ç‬ﻮد‪ ,‬ﻏ‪Ç‬ﺰﻟﻬﺎي‬
‫ﻛﻠﻴﺎت ﺷﻴﺦ‬
‫ﺑﺴﻴﺎري از ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﻪ ﻣﺘﻀﻤ‪‬ﻦدﻋﺎويﺑﻠﻨﺪ اﺳﺖ‪ ,‬اوﻟ×ﻲ ﺑﻪﻣﺠﺎﺑﺎت ﺑﻮدو اﺑﺪ‪ G‬آﺛﺎري از آﻧﻬﺎ در ‪‬‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ /‬و دﻳﮕﺮ ﺣﻜﺎﻳﺘﻲ ﻛﻪ در ﺑﻮﺳﺘﺎن اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻨﻴﺪم ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮدي اﺳﺖ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﺰه ﺑ‪ÇÇ‬ﻮم‬

‫ﺷ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻨﺎﺳﺎ و رﻫ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺮو در اﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﺼﺎي روم‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﻦ و ﻳﻚ دو ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻴ‪‬ﺎح ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﺤﺮاﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮرد‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺮﻓﺘﻴﻢ ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺻﺪ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺪار ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮد‬

‫ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻟﻄ‪ÇÇÇÇ‬ﻒ و ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮم ر‪‬و ﻣ‪ÇÇ‬ﺮد ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد‬

‫وﻟﻲ دﻳﮕ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺪاﻧﺶ ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺠﺐ ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮد ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮد‬

‫ﺣﺎﺻﻞ ﺳﺨﻦ اﻳﻦ اﺳﺖ; ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺷﺐ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ از ﺗﻬﻠﻴﻞ و ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻧﻤﻲﺧﻔﺖ و ﻣﺎ از ﺟﻮع در ﺳﺨﺘﻲ‬
‫ﺑﻮدﻳﻢ و وﻗﺖ ﻣﺮﺧ‪‬ﺼﻲ از ﻧﺰد او ﺳﺮ و روي ﻣﺎ را ﻣﻲﺑﻮﺳﻴﺪ و ﻛﻔﺶ ﻣﺎ را ﺟﻔﺖ ﻣﻲﻧﻬﺎد‪ /‬رﻓﻴﻖ ﺧ‪Ç‬ﻮش‬
‫ﻃﺒﻊ ﻣﺎ ﮔﻔﺖ‪ :‬ا ﮔﺮ ﻛﻔﺶ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ ﻣﻲزد و ﻧﺎن ﻣﻲداد ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد‪/‬‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺮاﻣﺖ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﻤﺮدي و ﻧ‪ÇÇ‬ﺎن دﻫ‪ÇÇ‬ﻲ اﺳﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻘﺎﻻت ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻬﻮده ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﻞ ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﻲ اﺳﺖ‬

‫اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ را ﺑﻪ ﻗﺮاﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﺎ و رﻫﺮو در اﻗﺼﺎي روم‪ ,‬درﺑﺎرة ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺗﺼﻮ‪‬ر ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ /‬او‪ Á‬اﻳﻦﻃﻮر‬
‫ﺳﻴﺮت ﻛﻪ ﻛﺴﻲ را در ﻣﻨﺰﻟﺶ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﮕﻬﺪارد از اﺧﻼقو ﺳﻴﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ دور اﺳﺖ و ﮔﺬﺷﺘﻪ از‬
‫آن در اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ اﻗﺮار ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﭼﻴﺰ از اﺧﻼق و ﺳﻴﺮت آن زاﻫﺪ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ :‬ﻳﻜﻲ ﺷﻬﺮﺗﺶ ﺑﻪ ﻋﺮﻓﺎن و‬
‫ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﺧﺪا و راﻫﺮوي در ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻌﺪي ﺑﺎ دو ﻧﻔﺮ ﺳﻴ‪‬ﺎح ﺑﻪ دﻳﺪن او ﺷﺘﺎﺑﻨﺪ و‬
‫دﻳﮕﺮ آﻧﻜﻪ‪ ,‬آن ﺷﺨﺺ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺘﻮاﺿﻊ و ﻓﺮوﺗﻦ ﻛﻪ ﻛﻤﺎل ﻣﻼﻃﻔﺖ اﻇﻬﺎر داﺷﺘﻪ و ﺳﺮ و روي واردﻳﻦ را‬
‫ﺑﻮﺳﻴﺪه و دﻳﮕﺮ‪ ,‬ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺑﻪ آﻧﻜﻪ در ﻟﻄﻒ ﺳﺨﻦ و ﻣﻘﺎﻻت ﮔﺮم ﺑﻮده و دﻳﮕﺮ آﻧﻜﻪ‪ ,‬ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﺑ‪Ç‬ﻴﺪار و‬
‫ﺑﻪﺗﺴﺒﻴﺢ و ﺣﻤﺪ اﻟﻬﻲ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮده‪ /‬ﺣﺎﻻ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ اﻧﺘﻘﺎدي ﻛﻪ از او رﻓﻴﻖ ﻇﺮﻳﻒ ﺷﻴﺦ ﻧﻤﻮده ﭼﻴﺴﺖ?‬
‫ﺑﻪﻗﻮل ﻳﻜﻲ از ﻇﺮﻓﺎي ﻋﺮﻓﺎ ﺷﻜﺎﻳﺖاو از درد ﺷﻜﻢ ﺑﻮده ﻧﻪ از درد دلو درﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻲ از اوﻟﻴﺎي‬
‫اﻟﻬﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬ﺷﺒﻲ را ﻧﺰد او از ﻃﻌﺎم ﮔﺬﺷﺘﻦ ﻳﺎ از ﺧﻮد ﭼﻴﺰي ﺗﻨﺎول ﻛﺮدن و ﺑﻪ ﻫﻤﺮاﻫﻲ او ﺑﻪﻋﺒﺎدت و‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﮔﺬراﻧﻴﺪن ﻣﻲارزد‪ /‬ﺑﻪﻫﺮﺻﻮرت ﻫﻴﭻ دﻟﻴﻠﻲ در دﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد از آن ﻋ‪Ç‬ﺎرف ﻳ‪Ç‬ﺎ ﻋ‪Ç‬ﺎﺑﺪ‬
‫ﻣﻤﺴﻚوﺑﺨﻴﻞ ﻛﻪ در ﺑﻮﺳﺘﺎن آورده ﭼﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﻮدهواﻳﻦ ﺣﺪسوﺗﺼﻮ‪‬ر ﻣﻘﺎﺑﻠﻲﺑﺎدو رواﻳﺖ اﻓﻼ ﻛﻲ‬
‫و ﻋﺠﺎﻳﺐ اﻟ‪Ö‬ﺒﻠﺪان راﺟﻊ ﺑﻪ ﺣﺴﻦ ﻋﻘﻴﺪت ﺷﻴﺦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ و ﻣﻘﺎم ﺟﻨﺎب ﺷﻴﺦ ﺳﻌﺪي‬
‫ﺑﺎﻻﺗﺮ از آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺳﻮ¾ﻇﻨ‪‬ﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪاوﻟﻴﺎي اﻟﻬﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ و ﺳﺨﻦ از روي ﻏﺮض‬

‫ﺳﻲ و ﻫﻔﺖ‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﺎپ ‪‬اول‬

‫ﺷﺨﺼﻲ راﻧﺪ آن ﻫﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﻪ ﭼﻪ در آن ﻋﺼﺮ و ﭼﻪ ﺑﻌﺪ ﭘﻴﺸﻮاي ﻛﻞ‪ ‬اﻫﻞ ﻋﺮﻓﺎن اﺳﺖ‪/‬‬
‫آﺛﺎر ﻣﻮﻻﻧﺎ‬

‫‪ Ç 1‬ﻣﺜﻨﻮيﻣﻌﻨﻮي ﻛﻪ اﻇﻬﺮ ﻣﻦ اﻟﺸ‪‬ﻤﺲ اﺳﺖ و ﺑﻪﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺣﺴ‪Ç‬ﺎماﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﺣﺴ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻠﺒﻲ‬
‫ﺑﻮﺟﻮد آﻣﺪه اﺳﺖ‪ /‬ﺟ‪Ç‬ﻬﺎﺗﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻮﺟﺐ ﻟﻄ‪Ç‬ﺎﻓﺖ و ﺣﺴ‪Ç‬ﻦ زﻳ‪Ç‬ﺎد در ﻣ‪Ç‬ﺜﻨﻮي اﺳﺖ ﻳﻜ‪Ç‬ﻲ آن اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‪,‬‬
‫ﺑﻪﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻫﺮ ﻗﺼﻪ ﻗﺼﺔ دﻳﮕﺮي ﺷﺮوع و در ﺿﻤﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺣﻜﺎﻳﺘﻲ دﻳﮕﺮ آورده و ﺑﻪﻣﻨﺎﺳﺒﺖ‪ ,‬اﻣﺜﺎﻟﻲ‬
‫ﻳﺎد ﻛﺮده و اﻧﺪرزﻫﺎﻳﻲ داده و درﺿﻤﻦ ﺷﺮح دﻗﺎﻳﻖ و ﺣﻘﺎﻳﻖ‪ ,‬ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﻌﻀﻲ اﺧﺒﺎر و آﻳﺎت ﻧﻤﻮده و اﺷﺎره‬
‫ﻓﺮﻣﻮدهوﺑﺎﻻ‪Ð‬ﺧﺮهﺳﺒﺐ اﺻﻠﻲ ﺗﺄﺛﻴﺮﻣﺜﻨﻮي در ﻧﻔﻮس و ﻣﻘﺎم ﺷﺎﻣﺦاو در‬
‫‪Ö‬‬
‫ﺑﻪﺣﻘﺎﻳﻖ ادﻳﺎنو اﺻﻮلﺗﺼﻮ‪‬ف‬
‫ﺑﻴﻦ ﻃﺎﻟﺒﺎن ﺣﻘﻴﻘﺖ و ﺳﺎﻟﻜﺎن ﻃﺮﻳﻘﺖ و ﺳﺎﻳﺮ ﻣﻠﻞ دﻧﻴﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ زﺑﺎن ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪه‪ ,‬ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻦ‬
‫از ﻣﻨﺒﻊ ﻏﻴﺒﻲ و ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ آن ﻧﻮاﻫﺎي ﻏﻴﺒﻲ آﺳﻤﺎﻧﻲ از ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ ﭘﺮﻋﺸﻖ و ﺷﻮر و ﭘﺨﺘﻪ از ﺳﻮز‬
‫ﻋﺸﻖ ﻛﻪ ﻧﻪ ﭼﻮن ﺳﺨﻨﺎن ﻧﺎﺳﻮﺗﻲ اﺳﺖ ﺑﻞ از ﻣﻠﻜﻮت ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪:‬‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺘﺎن ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺪهاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫از ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﻴﺮم ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮد و زن ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻴﺪهاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫و ﺗﺎرﻳﺦ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻣﺜﻨﻮي ﺗﺎ اﺧﺘﺘﺎم از ‪ 659‬ﺗﺎ ‪ 672‬ﺑﻮده اﺳﺖ ‪ Ç‬ﺗﻘﺮﻳﺒ‪/H‬‬
‫ﻛﻠﻴﺎت ﻏﺰل ﻛﻪ ﺑﻪﻧﺎم ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺗﺒﺮﻳﺰي ﻓﺮﻣﻮده ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺘﺎب اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﮕﺎرﻧﺪة ﻗﺎﺻﺮ ﺑﻪ‬
‫‪ Ç2‬‬
‫ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻏﺰﻟﻬﺎ و ﻧﮕﺎﺷﺘﻦ ﺑﻌﻀﻲ ﺣﻮاﺷﻲ و ﺗﻔﺴﻴﺮ واژهﻫﺎ و ﻣﻌﺎﻧﻲ آﻧﻬﺎ ﭘﺮداﺧﺘﻪ و اﻧﺘﺨﺎﺑﻲ دﻗﻴﻖ ﻧﻤﻮده‬
‫و در ﻣﻘﺪ‪‬ﻣﺔ ﻛﺘﺎب ﺑﻪ ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎﻳﻲ آن اﺷﺎره ﻧﻤﻮده و ﻃﺮﻳﻘﺔ ﻏﺰﻟﺴﺮاﻳﻲ ﻣﻮﻻﻧﺎ را ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ و آﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﺗﺼﻮ‪‬ر‬
‫ﻣﻲرود ﻛﻪ از دﻳﮕﺮان اﺳﺖ ﻧﻴﺎورده‪ ,‬ﭘﻴﺪاﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻏﺰﻟﻴﺎت را ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻛﺮدن و ﺻﺤﻴﺢ را از ﺳﻘﻴﻢ‬
‫اﻣﺘﻴﺎز ﻧﻬﺎدن و ﻧﻮﺷﺘﻦ ﭼﻘﺪر زﺣﻤﺖ داﺷﺘﻪ و ﺑﺴﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ و دﻗﺎﻳﻖ ﻣﻌﺮﻓﺖ و اﺻﻮل ﺗﺼﻮ‪‬ف و ﻋﺮﻓﺎن ﻛﻪ‬
‫درﺿﻤﻦ اﻳﻦ ﻏﺰﻟﻴﺎت ﺑﻴﺎن ﺷﺪه و ﻋﻼوه ﺷﻮر و ﺷﻮق و ﻧﺎز و ﻧﻴﺎز ﻋﺎﺷﻘﻲ و ﻣﻌﺸﻮﻗﻲ را ﺑﻪﻃﺮزي ﺑﺪﻳﻊ و‬
‫دﻟﻜﺶ ﺑﻪﻧﻈﻢ آورده ﻛﻪ در ﺣﺪ ﺧﻮد ﺗﺎﻟﻲ و ﺛﺎﻧﻲ ﻧﺪارد و ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺷﻌﺮي ﻛﻪ در ردﻳﻒ >دال< ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﺑﻪ ﻳ‪Ç‬ﺎد ﺑ‪Ç‬ﻮد ﻣ‪Ç‬ﺤﻤ‪‬ﺪ ﻧﮕ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﺎﻗﻴﺴﺖ‬

‫زﺑ‪ÇÇ‬ﻌﺪ ﺷﺸ‪Ç‬ﺼﺪ و ﭘ‪Ç‬ﻨﺠﺎه ﺳ‪Ç‬ﺨﺖ ﺑ‪Ç‬ﻨﻴﺎدﺳﺖ‬

‫ﻫﻨﮕﺎم اﺷﺘﻐﺎل او ﺑﻪ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت ﺗﺤﻘﻴﻘ‪ H‬روﺷﻦ اﺳﺖ و ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺣ‪Ç‬ﺪود ﺷﺸ‪Ç‬ﺼﺪ و ﭘ‪Ç‬ﻨﺠﺎه و ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻏ‪Ç‬ﺰﻟﻴ‪‬ﺎت‬
‫ﻣﻲﺳﺮوده‪/‬‬
‫‪ Ç 3‬ﻓﻴﻪ ﻣﺎ ﻓﻴﻪ ﻛﻪ در ﺗﻬﺮان ﭼﺎپ ﺳﻨﮕﻲ ﺷﺪه و ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاي اﺳﺖ از ﺗﻘﺮﻳﺮات و ﺑﻴﺎﻧﺎت ﻣﻮﻻﻧﺎ در‬
‫ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ او ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺟﻤﻊ ﻧﻤﻮده‪ ,‬اﻳﻦ اﺛﺮ را در ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﻧﻬﺎي اﺧﻴﺮ ﺑﺪﺳﺖ آوردهاﻧﺪ و در‬
‫ﺑﻴﻦ ﻣﺘﻘﺪ‪‬ﻣﺎن از ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺗﺎرﻳﺦ ﻣﻮﻻﻧﺎ ذ ﻛﺮي از او ﻧﺒﻮده وﻟﻲ از ﺟﻬﺖ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ و آﻧﻜﻪ ارﺗﺒﺎط ﺑﺎﻣﺜﻨﻮي و‬
‫ﻏﺰﻟﻴﺎت دارد )و ﺑﻌﻴﺪ اﺳﺖ ﺑﻴﺎﻧﺎت ﻣﺠﻠﺴﻲ ﻣﻮﻻﻧﺎ را ﺑﺎ آن ﻫﻤﻪ اﻫﻤﻴﺖ ﺿﺒﻂ ﻧﻨﻤﻮده ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ آﻧﻜﻪ از‬

‫ﺳﻲ و ﻫﺸﺖ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺑﺴﻴﺎري ﻣﺸﺎﻳﺦ ﺑﺰرگ را ﺗﺎ ﺣﺪ‪‬ي ﺿﺒﻂ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ( دﻟﻴﻞ ﺻﺤﺖ و ﮔﻮاه درﺳﺘﻲ اﻧﺘﺴﺎب آن اﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ‪/‬‬
‫ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺦ ‪ 14‬ﺷﻬﺮﻳﻮرﻣﺎه ‪1318‬‬
‫اﺻﻔﻬﺎن‪ ,‬اﺳﺪاﷲ اﻳﺰد ﮔﺸﺴﺐ‬

‫ﻏﺰﻟﻴﺎت و ﺷﺮح اﺣﻮالﻣﻮﻻﻧﺎ)ﻣﻮﻟﻮي(‬
‫ﺑﺤﺚ در اﻃﺮاف ‪‬‬
‫و ﺧﺎﻧﻮاده و ﺧﻠﻔﺎي او‬

‫ﻏﺰﻟﻴﺎت ﻣﻮﻻﻧﺎ)ﻣﻮﻟﻮي( از ﺟﻬﺖ ﻣﻌﺎﻧﻲ و ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ‬
‫ﻧﻈﺮ در‬
‫‪‬‬
‫ﭘﺲ از ﻧﻈﺮ دﻗﻴﻖ و ﻋﻤﻴﻖ در اﺷﻌﺎر و ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت و ﺗﺮاﻧﻪﻫﺎي ﺷﻴﺮﻳﻦ و دﻟﻜﺶ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﺑﻪﻃﻮر ﻛﻠ‪‬ﻲ‬
‫ﻣﻲﺗﻮان ﺣﻜﻢ ﻛﺮد ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ اﻳﻦ ﭘﻴﺮ روﺣﺎﻧﻲ و داﻧ‪Ç‬ﺎي رﺑ‪Ç‬ﺎﻧﻲ ﺳ‪Ç‬ﺮوده ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻘﺎﺻﺪ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻴﻪ ارﺷ‪Ç‬ﺎد‬
‫ﺑﻪﺣﻘﻴﻘﺖ و ﺗﺮﺑﻴﺖ و ﺗﻤﺠﻴﺪ ﭘﻴﺮان راه و ﺗﺤﺮﻳﺺ و ﺗﺤﺮﻳﺾ ﻧﻔﻮس ﺑﺮ ﺳﻠﻮك راه ﺣﻖ‪ ‬و ﺗﺤﺮ‪‬ي ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫ﺑﻮده‪ /‬ﻧﻪ ﻓﻘﻂ اﻟﻔﺎﻇﻲ ﺷﺎﻋﺮاﻧﻪﺑﺮ زﺑﺎنراﻧﺪه و ﺑﻲﻣﻘﺼﺪي ﻋﺎﻟﻲ ﻣﻌﺸﻮﻗﻲ ﺧﻴﺎﻟﻲو ﻣﻮﻫﻮﻣﻲ را ﺑﺴﺘﺎﻳﺪﻳﺎ‬
‫ﻓﻘﻂ در ﺑﻨﺪ ﺗﺮﺻﻴﻊ و ﺗﺠﻨﻴﺲ و ﺑﺎﻓﺘﻦ اﻟﻔﺎظ ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬روﻳﻬﻢرﻓﺘﻪ در ﻫﻤﺔ اﺷﻌﺎرش دو ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻼﺣﻈﻪ‬
‫ﻣﻲﺷﻮد‪/‬‬
‫ﺟﻨﺒﺔ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ‬

‫ﺷﻮر و ﺷﻮق و ﻋﺸﻖ و ﻋﺸﻘﺒﺎزي‪ ,‬وﻟﻲ ﺑﻪ ﭘﻴﺮ آ ﮔﺎه و ﻛﺎﻣﻞ و ﻣﺮﺑ‪‬ﻲ راه و ﻋﺸﻖ ﺑﻪﺻﻮرت ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ و‬
‫روﺣﺎﻧﻲ و ﺣﻘﻴﻘﺖ او‪ /‬ﺳﺮﮔﺮﻣﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﺑﻪﺧﻴﺎل او و ﺷﺎدي و ﺷﻌﻒ و ﺳ‪Ç‬ﺮور و ﺑ‪Ç‬ﻬﺠﺖ از ﻳ‪Ç‬ﺎد او‪ /‬ﻫ‪Ç‬ﻤﺔ‬
‫زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ را ﺑﺮاي او ﺧﻮاﺳﺘﻦ و از ﻏﻴﺮ او دل ﺑﺮﻳﺪن و ﻣﺠﻨﻮن و ﺷﻴﺪاي‪ ‬ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻦ‪/‬‬
‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎغ ﺧﻨﺪان ﺑﻮدن و ﭼﺮﺧﻴﺪن و ﺷﻮرﻳﺪن و ﻛ‪Ç‬ﻒ و دف زدن و ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ از ﺻ‪Ç‬ﻬﺒﺎي وﻓ‪Ç‬ﺎي او و‬
‫ﻣﺨﻤﻮري از ﺑﺎدة ﻧﺎب او و ﺧﺮﻳﺪار ﻋﺸﻖ آن ﻳﻮﺳﻒ اﻟﻬﻲ ﺑﻮدن‪,‬ا ﻛﻨﻮن ﻛﻪ از ﻧﻈﺮ او زﻳﺮ و زﺑﺮ ﺷﺪه و ﻃﻲ‪‬‬
‫درﺟﺎت و ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻲ از دم آن ﭘﻴﺮ ﻛﺎﻣﻞ ﻣﻜﻤ‪‬ﻞ ﻧﻤﻮده‪ ,‬در ﻋﻮاﻟﻢ ﺷﻴﻔﺘﮕﻲ ﻫﻤﻮاره ﺑﺎ او ﻧﺮد ﻋﺸﻖ ﻣﻲﺑﺎزد;‬
‫ﺑﺴﺎط ﺷﻄﺮﻧﺞ ﭘﻬﻦ ﻣﻲﻛﻨﺪ;ا ﮔﺮ ﻳﻚ ﻣﻬﺮه از اﻳﻦ ﺑﺎزيآن ﻣ‪Ô‬ﻘﺎﻣﺮ زﺑﺮدﺳﺖ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺑﺮدارد‪,‬آن ﺣﺮﻳﻒ‬
‫دﻟﺒﺎﺧﺘﺔ ﭘﺎ ﻛﺒﺎز ﻳﻜﺒﺎره ﺑﺸﻮرد و ﺑﻲﭘﺮوا ﺑﮕﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫اﻳﻦ ﻣﻬﺮه ﭼﻪ ﺷﺪ ﻧﻪ ﻛﺴﻲ او را ﺧﻮرد و ﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻮا رﻓﺖ ﺟﺎﻧﺎ دﻟﻲﻛﻪ ﺑﺮدي ﺑﺎز ده ﻳﺎ در دل ﺗﻨﮕﻢ درآ‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ او را در ﺑﺮ‪ ‬ﺧﻮد ﺧﻮاﻫﺪ‪ ,‬ﮔﺎه ﻣﻬﻤﺎﻧﺶ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ و ﺟﺎن و دل را ﻗﺮﺑﺎﻧﺶ‪ ,‬ﮔﺎه در ﻗﺒﺎل ﻫﻤﺔ ﻋﺸﻮه‬
‫و ﻧﺎز ﭼﻮن ﻣﺴﺖ ﺳﺮاﻧﺪاز اﺳﺖ و از ﺧﻮدي و ﻧﻔﺴﺎﻧﻴ‪‬ﺖ ﭘﺎ ك ﺑﻪﻣﻌﺸﻮق ﻧﺎز ﻧﻤﺎﻳﺪ‪/‬‬

‫ﻏﺰﻟﻴﺎت‬
‫ﺑﺤﺚ در اﻃﺮاف ‪‬‬
‫ﻻف زﻧ‪ÇÇ‬ﻢ ﻻف ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ راﺳﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻲ ﻻف ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﭼﻬﻞ و ﻳﻚ‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺎز ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻢ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎز ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ در ﻧ‪Ç‬ﻈﺮت ﻣ‪Ç‬ﻌﺘﺒﺮم‬

‫آن ﺧﻴﺎل ﺟﺎنﻓﺰا را اﻣﻴﺮ ﻣ‪Ç‬ﺠﻠﺲ و ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲ دوران ﺧ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﺪ و ﺧ‪Ç‬ﻮد را ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﺨﻤﻮرش ﻣﺴﺖ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ; ﻧﻴﻢ ﻣﺴﺘﻲ را ﺑﻪﺗﻤﺎم از ﺑﺎده و ﻣﺪام ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ ﺧﺮاب ﮔﺮدد و ﺑﺎدهاي ﻣﻲﺟﻮﻳﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬
‫ﻫﻴﭻ ﺷﺮاﺑﺨﺎﻧﻪ وﺟﻮد ﻧﺪارد و ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ را ﻫﻢ ﮔﻢ ﻛﺮده ﺑﺎﺟﻮﻗﻪ ﺟﻮﻗﺔ ﻣﺴﺘﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﺮﻣﺴﺘﻲ و زﺑ‪Ç‬ﺮدﺳﺘﻲ‬
‫ﻣﺴﺖذوقو ﺣﺎلاﺳﺖو درﻋﺸﻖرﻧﺪوﭼﺎﻻ كو ازﻣﺤﺘﺴﺐﺑﻲﺑﺎ ك ﺑﻠﻜﻪ ازآن ﻣﻲ ﻛﻪﺟﺎنﻣﻮﻻﻧﺎ ازاو‬
‫ﻣﺴﺖ و ﺧﺮاب اﺳﺖ‪ ,‬ﺑﺮاي ﻣﺤﺘﺴﺐ و زاﻫﺪ و ﻣﻔﺘﻲ ﻫﻢ ﻧﻤﻮﻧﻪاي آورده اﺳﺖ; ﮔﺎه اﻳﻦ اﺷﺘﺮ ﺣﻖ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﺷﺘﺮان ﻋﻒ ﻋﻒ آﻏﺎز ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﺒﻮﺗﺮان ﺑﻘﺒﻘﻮ و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺎﺧﺘﻪﻫﺎ ﻛﻮﻛﻮﻛﻮﮔﻮﻳﻲ آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺑﻪﺣﺴﺐ‬
‫وﺟﻮد و ﻫﺴﺘﻲ ﺧﻮد ﻫﻤﻜﺎر ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ و ﻫﻤﻪ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺣﻖ‪ ‬ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ و ﻣﺴﺖ ﺑﺎدة ﻋﺸﻘﻨﺪ; ﻋﺎﻟﻢ‬
‫ﺑﺎغ ﺣﻘﺎﻳﻖ اﺳﺖ‪ ,‬ﺟﺎﻧﺪاران ‪ Ç‬ﺑﻮﻳﮋه اﻧﺴﺎن ‪ Ç‬ﺑﻠﺒﻼن اﻳﻦ ﮔﻠﺰارﻧﺪ; از رﺑ‪Ç‬ﺎب وﻧ‪Ç‬ﻲ و دف و ﭼ‪Ç‬ﻨﮓ‪ ,‬اﺳ‪Ç‬ﺮار‬
‫ﻗﺪ‪‬وﺳﻲ ﻣﻲﺷﻨﻮد; ﻧﺪاي ﻋﺸﻖ از ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﺑﻠﻨﺪ اﺳﺖ‪ ,‬ﮔﻮش و ﻫﻮش ﺑﺸﺮي و ﻧﺎﺳﻮﺗﻲ ا ﮔﺮ ﻧﺸﻨﻮد‬
‫ﮔﻮشﻫﺎي ﺑﺎﻫﻮش ﺳﺮﻣﺴﺘﺎن ﺑﺎدة ﺣﻘﻴﻘﺖ و ﻋﺸﻖ ﻣﻲﺷﻨﻮﻧﺪ‪ /‬ﻋﺸﻖ ﻣﻮﻻﻧﺎ از دﻓﺘﺮ و اوراق و ﻓﻀﺎﻳﻞ و‬
‫ﻛﻤﺎﻻت ﺻﻮري ﭘﻴﺪا ﻧﺸﺪهو رﻫﺒﺮش ﻧﺒﻮده;ﻋﻘﻞ و داﻧﺶ را ﺳﻮﺧﺘﻪ و دل را ﺻﻴﺪﻛﻤﺎن اﺑﺮوﻳﻲ ﻧﻤﻮدهو‬
‫آﻳﻴﻨﺔ دل را ﺻﺎﻓﻲ ﻛﺮده‪ ,‬درﻣﺎن درد ﺧﻮد را از ﻃﺒﻴﺐ ﻋﺸﻖ ﺧﻮاﺳ‪Ç‬ﺘﻪ و ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن درد را ﻋ‪Ç‬ﻴﻦ درﻣ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ; ﺧﺎﻧﺔ دﻟﺶ از روي دﻟﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ روﺷﻦ و ﺧﺎﻃﺮش از ﻋﺸﻖ آن ﮔﻠﺮخ ﻫ‪Ç‬ﻤﺎره ﮔ‪Ç‬ﻠﺸﻦ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻫﺮﮔﺎه ﻳﺎر از دﻋﻮي ﻋﺸﻖ او ﮔﻮاه ﺧﻮاﻫﺪ‪ ,‬رخ زرد و اﺷﻚ روان را دو ﮔﻮاه ﺻﺎدق آرد; ﺣﻴﺎت و زﻧﺪﮔﻲ‬
‫اﺑﺪي از ﻣﻌﺸﻮق ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﺧﺎ ك ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎ ﻛﻲ را ﺑﻴﺨﺘﻪ و ﮔﻮﻫﺮ ﻋﺸﻖ را ﻳﺎﻓﺘﻪ; در درﻳﺎي ﻋﺸﻖ ﻣﺴﺘﻐﺮق‬
‫اﺳﺖ و ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻨﺎ ﮔﺮي در درﻳﺎي ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ د‪Ô‬رﻫﺎي ﺗﺎزه و ﮔﻮﻫﺮﻫﺎي ﺑﻲاﻧ‪Ç‬ﺪازه ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻒ‬
‫ﻣﻲآورد; ﺑﺎ آن ﻛﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ اﺳﺖ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﺸﺘﻌﻞ و آﺗﺸﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪﻫﻴﭻ آب ﺧﺎﻣﻮش ﻧﻤﻲﺷﻮد; ﺑﺎ آن‬
‫ﻛﻪ ﻣﺴﺖ و ﺑﻲﺧﻮد اﺳﺖ‪ ,‬ﻋﺮﺑﺪه ﺟﻮ و ﺷﻮر و ﺷﺮ دارد ﺷﻴﺸﻪ و ﺟﺎم ﻣﻲﺷﻜﻨﺪ‪ ,‬ﻛﻒ ﭘﺎي ﺑﺮﻫﻨﻪ ﮔﺎن از‬
‫ﺧﻮرده ﺷﻴﺸﻪﻫﺎﻳﺶ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد;او ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ ﺧﺎﻣﻮشﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬ﺑﻪﺳﺨﻨﺶ ﻣﻲآورﻧﺪوﻳﺎر اززﺑﺎن‬
‫او ﺳﺨﻦ ﻣﻲﺳﺮاﻳﺪ و ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ ﻧﻤﻲﮔﺬارد; ﻫﺰاران ﺗﻮﺑﻪ و ﻋﻬﺪ ﺷﻜﺴﺘﻪ وﻟﻲ اﻳﻦ ﻃﺮﻓﻪ ﻛﻪ ﺟﺰ راه ﺻﺪق‬
‫و ﺻﻔﺎ و ﻋﻬﺪ و وﻓﺎ ﻧﻤﻲرود; ﻫﺮ ﺷﺐ ﺣﺮﻳﻔﺎن را ﺻﺪا زده و ﺑﻪﺑﺎدة ﻧﺎب ﺻﻼ داده‪ ,‬از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﺑ‪Ç‬ﺎده‬
‫ﻧﻤﻲاﻧﺪﻳﺸﺪ; ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻬﻤﺎن زﻳﺎد ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬ﮔﻮ ﺑﺎش; ﻣﻲ ﻋﺸﻖ و ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻲﻣﻨﺘﻬﺎﺳﺖ‪ ,‬ﺑﺎ اﻳﻦ آب ﺣﻴﺎت‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﺮا ﻣﺮدﮔﺎﻧﻴﺪ?‬
‫اي ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪﮔﺎن از راه ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺸﺘﺎﺑﻴﺪ و ﺑﺮاﻧﻴﺪ ﺗﺎ از ﻛﺎروان ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﻋ‪Ç‬ﻘﺐ ﻧ‪Ç‬ﻤﺎﻧﻴﺪ‪ /‬ﻋ‪Ç‬ﻘﻞ ﻣ‪Ç‬ﻠﻮل و‬
‫اﻓﺴﺮده راه ﺑﻪﺟﺎﻳﻲ ﻧﺒﺮد‪ /‬ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻠﻮﻻن و اﻓﺴﺮدﮔﺎن ﺳﺨﻦ ﻣﻲراﻧﻴﺪ‪ ,‬ﺳﺨﺖ درﻋﺬاﺑﻴﺪ‪ /‬ﭼﻮن رﻓﺘﻨﺪ در‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ و ﺑﺮ آن ﺧﺮدﻫﺎي اﻓﺴﺮده ﺑﻪ ﻳﻚ ﺑﺎر ﺑﺨﻨﺪﻳﺪ; ﺷﻤﺎ در ﻛﻨﺎر ﺑﺤﺮ و دﺟﻠﻪ ﭼﺮا ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻤﺎﻧﻴﺪ;‬

‫ﭼﻬﻞ و دو‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺷﻤﺎ ﻛﻪ در ﺑﺎغ و ﮔﻠﺰارﻳﺪ‪ ,‬از ﮔﻠﻬﺎي ﻣﻌﺮﻓﺖ و ﺷﻜﻮﻓﻪﻫﺎي ﻣﺤﺒ‪‬ﺖ ﺑﭽﻴﻨﻴﺪ و داﻣﻦ ﭘﺮ ﻛﻨﻴﺪ; ﻧﺸﺎﻧﺔ آﻧﻜﻪ‬
‫در ﺑﺎغ رﻓﺘﻪاﻳﺪ‪ ,‬ﻫﻤﻴﻦ دﺳﺘﻪ ﮔﻠﻬﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻴﺪهاﻳﺪ; ﻫﺎن‪ ,‬ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ در ﺑﺎغ رﻓﺘﻢ ﮔ‪Ç‬ﻠﻬﺎ را دﻳ‪Ç‬ﺪم; از‬
‫ﺧﺠﻠﺖ رخ رﻋﻨﺎي ﺗﻮ ﻓﺮو رﻳﺨﺘﻨﺪ; ﺳﻮﺳﻦ ﺑﻪﻫﺰار زﺑﺎن ﻧﻌﺖ ﺟﻤﺎل ﺗﻮ ﻣﻲﻛﻨﺪ; ﺑﺎد ﺑﺎ ﮔﻠﻬﺎ ﭘ‪Ç‬ﻴﻐﺎم ﺗ‪Ç‬ﺮا‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ; از دﻛ‪‬ﺎن ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺗﻮ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻢ زودم ﺑﺪه و وﻋﺪه ﺑﻪﻓﺮدا ﻣﻴﻔﻜﻦ ﻛﻪ ﻣﺸﺘﺮي وﻋﺪه ﻧﻴﺴﺘﻢ‬
‫وﮔﺮﻧﻪ از دﻛ‪‬ﺎﻧﺖ ﮔﺮوﮔﺎن ﺑﺮﻣﻲدارم; ﻫﺮﮔﺎه از آن ﻛﺎن‪ ‬ﻋﺴﻞ و ﺷﻜﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ا ﮔﺮ ﺑﻪﻣﻦ ﻧ‪Ç‬ﺪﻫﻲ ﺧ‪Ç‬ﻮد را‬
‫ﺑﻪﭼﺴﺘﻲ و ﭼﺎﻻ ﻛﻲ ﺑﺮ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪوي ﻋﺴ‪Ç‬ﻞ ﻣ‪Ç‬ﻲزﻧﻢ‪ /‬ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﺎن ﺷﻜ‪Ç‬ﺮي‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﺮا روﺗ‪Ç‬ﺮش ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻤﺎﻳﻲ و ﺳ‪Ç‬ﺮﻛﻪ‬
‫ﻣﻲﻓﺮوﺷﻲ; ا ﮔﺮ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ زﻫﺮ ﺑﺒﺎرد‪ ,‬ﻣﻦ ﺷﻜﺮ در ﺷﻜﺮم; ﺗﻮ ﺷﻴﺮﻳﻦ ذﻗﻦ ﺗﻠﺨﻲ ﻧﻜﻨﻲ و دﻫﻦ ﻣﺎ را‬
‫ﺧﺎﻟﻲ از ﻣﻲ ﻧﻤﻲﻧﻤﺎﻳﻲ; ﻳﺎر زﻫﺪ و ﺗﻘﻮاي ﻣﺮا ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪرﻗﺼﻬﺎي ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ و ﮔﻮش دادن و اﺳﺘﻤﺎع ﭼﻨﮓ‬
‫و رﺑﺎب و ﭼﻐﺎﻧﻪ ﻧﻤﻮد; دﻣﺎغ را از ﻃﻠﺐ ﺑﺤﺚ و ﺑﺮﻫﺎن و دﻟﻴﻞ و ﻗﺎل و ﻗﻴﻞ آﺳﻮده ﺳﺎﺧﺘﻲ و از اﻧﻮار ﺧﻮد‬
‫ﺑﺮﻫﺎن ﻧﻤﻮدي اﻳﻨﻚ ﻛﻪ ﻣﺮا ﺷﻮراﻧﻴﺪهاي‪ ,‬ﻫﺮ ﺑﻨﺪيﺑﺮﭘﺎي دﻟﻢ ﻧﻬﻲ ﺑﺪراﻧﻢ; در ﺑﺘﻜﺪه و ﻣﻴﻜﺪه ﻣﻘﺼﻮدم‬
‫ﺗﻮﻳﻲ اﻳﻨﻚ ﻣﻦ ﻧﻪ ﻣﺎﻫﻢ و ﻧﻪ ﭼﺮخ ﻧﻪ اﺑﺮم و ﻧﻪ رﻋﺪ ﺑﻪﺟﺎن ﺗﻮ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﺸﻘﻢ و ﺟﺎن و ﻋﻘﻞ‪ ,‬اﻳﻦ ﺷﺎه‬
‫ﺧﻮﺑﺎن و ﺟﺎﻧﺎن ﺟﻬﺎن ﻫﻤﻪ وﻋﺪهاش ﻧﻘﺪ اﺳﺖ‪ ,‬او ﻗﺮص ﻣﺎه ﺗﺎﺑﻨﺪه اﺳﺖ ﻳﺎ آﻓﺘﺎب درﺧﺸﻨﺪه‪ ,‬ﻧﻮر و‬
‫ﻓﺮوغ او ﻧﻘﺪ اﺳﺖ و ﻧﺴﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ; ا ﮔﺮ ﻣﺎ ﮔﺎﻫﻲ ﮔﻠﻪ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﺑﺮاي دل ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﺎن اﺳﺖ و ﭘﻲ ﮔﻢ ﻛﺮدن‪,‬‬
‫ﻣﺤﺒﻮب و ﻣﻌﺸﻮق را ﻧﻘﺪ درﻳﺎﻓﺘﻪاﻳﻢ و ا ﻛﻨﻮن ﺑﻬﺸﺘﻲ ﺷﺪهاﻳﻢ و ﻣﻨﻜﺮﻳﻦ و ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﺎن ﻫ‪Ç‬ﻢا ﻛ‪Ç‬ﻨﻮن در‬
‫دوزخ دوري و ﻓﺮﻗﺘﻨﺪ‪ /‬ﺟﺎي ﺑﺴﻲ ﺷﮕﻔﺘﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻏﻴﺎر در ﺣﻀﻮر ﺗﻮ ﻧﺸﺴﺘﻪاﻧﺪ وﻟﻲ دﻟﺸﺎن ﺑﻪﻋﺸﻖ‬
‫ﻧﭙﻴﻮﺳﺘﻪ‪ ,‬ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮد را ﺑﻤﺎﻟﻨﺪ و ﺑﻪﺧﻮﺑﻲ در آن ﺧﻮب ﺑﻨﮕﺮﻧﺪ‪ /‬ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺎه از آن ﻳﻮﺳﻒ ﺟﺪا ﻣﺎﻧﻢ و‬
‫ﺑﻪﻓﺮاق او ﻣﺒﺘﻼ ﺷﻮم‪ ,‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻌﻘﻮب در ﺑﻴﺖ اﻻﺣﺰاﻧﻢ و ﮔﺮﻓﺘﺎر ﮔﻤﺎن ﺑﺪ و ﻧﺪﻳﻢ ﻧﺪاﻣﺖ ﮔﺮدم ﺳﺨﻨﺎن‬
‫ﻧﻐﺰي ﻛﻪ در ﻋﺸﻖ و ﻋﺎﺷﻘﻲ و ﺑﻴﺎن ﺣﻘﺎﻳﻖ و ﻣﻌﺎرف ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ ﻫﻤﻪ از روي ﻣﺴﺘﻲ و ﺑﻲﺧﻮدي اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﺧﻮب ﺧﺒﺮدار ﺑﺎش ﻛﻪ ﻻﻓﻬﺎ ﻧﭙﺮاﻧﻢ; ﭼﻮن ﺑﺎده ﺑﺎداﻧﮕﻴﺰ اﺳﺖ ﺑﻪوﻳﮋه آن ﺑﺎده ﻛﻪ ﻣﻦ از ﻧﺸﺄهاش ﻣﺴﺖ و‬
‫ﺑﻲﺧﻮد و ﺧﺮاﺑﻢ; ﻣﻦ در ﭘﻴﺶ ﻣﻨﻜﺮان و اﻓﺴﺮدﮔﺎن و ﺑﻲﺧﺒﺮان از ﻋﻮاﻟﻢ ﻣﻌﻨﻲ و ذوق ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺳﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻧﺰد ﻓﺮﻋﻮن ﺑﻪرﺳﺎﻟﺖ رود در زﺑﺎﻧﻢ ﻋﻘﺪه و ﮔﺮﻫﻲ ﭘﻴﺪا ﺷﻮد‪ ,‬از رﺷﻚ آﻧﻜﻪ ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ از اﺳﺮار ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ‬
‫و دروﻧﻲﻣﻦ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ازﻋﺸﻖ دﻟﺪار ﺟﺎﻧﻲﺧﻮب رﺧﺴﺎر‪ ,‬ﺗﺮو ﺗﺎزهام; ﻫﺮﮔﺎه ﺑﻮﻳﻲ ازﻋﺸﻖ ﻣﻦ‬
‫ﺑﻪ ﮔﺮدون ﺑﺮﺳﺪ‪ ,‬اﺧﺘﺮان از د‪‬و‪‬ران ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪه و ﺑﺴﻮزﻧﺪ; ﺗﻮ ﭼﻪ داﻧﻲ ﻛﻪ در ﺑﺎﻃﻦ ﺟﺎن ﺑﺎ ﭼﻪ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ‬
‫ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻢ;ﻫﻤﻪروﻳﻢﺑﻪﺟﺎﻧﺐاوﺳﺖ‪,‬ﮔﺎه ﺧﻮرﺷﻴﺪمﮔﺎهدرﻳﺎيﮔﻮﻫﺮ;ا ﮔﺮﺑﻴﻨﻲﻣﺎﻧﻨﺪزﻧﺒﻮراندر ﻧﺎﻟﻪام‬
‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﻧﺎﻟﻪ ﺧﺎﻧﺔ اﻧﮕﺒﻴﻦ را در دﻟﻢ ﺑﺒﻴﻦ‪ ,‬ﻫﻤﺔ ﺷﻴﺮﻳﻦ زﺑﺎﻧﻲ ﻣﻦ از ﻟﺐ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺷﻜﺮﺑﺎر اوﺳﺖ; از ﻣﻦ ﭼﻪ‬
‫ﭘﺮﺳﻲ ﻛﻪ در ﻣﺪ‪‬ت ﻋﻤﺮ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ دﻳﺪي? ﻫﻤﺔ ﻋﻤﺮ و ﺟﻮاﻧﻲ ﻣﻦ در ﺧﻮﺷﻲ و ﻟﺬ‪‬ت روﺣﺎﻧﻲ رﻓﺘﻪ; ﻣﻦ‬
‫ﺣﻴﺮاﻧﻢ ﻛﻪ آن دوﺳﺖ ﻛﻪ در رخ او ﻣﺎﺗﻢ از ﺟﻨﺲ ﺟﺴﻢ اﺳﺖ ﻳﺎ ﺟﺎن ﻣﻦ او ﻫﺴﺘﻢ ﻳﺎ او ﻣﻦ‪ ,‬آﺗﺶ رخ او‬

‫ﭼﻬﻞ و ﺳﻪ‬

‫ﻏﺰﻟﻴﺎت‬
‫ﺑﺤﺚ در اﻃﺮاف ‪‬‬

‫آب زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ /‬اي ﻳﺎر ﺟﺎﻧﻲ ﻣﺮا ﮔﻮﻳﻲ ﭼﺮا ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺠﻨﻮﻧﻲ از ﺳﻠﺴﻠﺔ زﻟﻒ ﺧﻮد ﺑ‪Ç‬ﭙﺮس ﻣ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻣﻲداﻧﻢ? رﻧﮓ دل ﻣﻦ رﻧﮓ ﺧﻴﺎل ﺗﻮ دارد; ﻫﺮﮔﺎه ﺗﻮ در ﻃﺮب ﺑﺎﺷﻲ‪ ,‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻗﺮﻳﻦ ﺷﺎدي و ﻃ‪Ç‬ﺮﺑﻢ;‬
‫ﻫﺮﮔﺎه ﺗﻮ اﻧﺪوﻫﻨﺎ ك ﺑﺎﺷﻲ‪ ,‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻗﺮﻳﻦ ﻏﻢ و اﻧﺪوﻫﻢ‪ /‬ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ايﺑﺖ ﺧﻮﺷﺘﺮ از ﺷﻜﺮ و ﻗﻨﺪ ﭼﻪ‬
‫ﺧﻮردهاي? ﺑﻔﺮﻣﺎﺗﺎ ﺷﺐو روز ﺧﻮرا كﻣﻦ ﻫﻤﺎنﺑﺎﺷﺪ‪ /‬ﻫﺮﮔﺎهﻣﺮا ﺑﻪﻏﻠﻂ اﻧﺪازي ﻛﻪ راه ﺑﺪاﻧﭽﻪ ﺧﻮردي‬
‫ﻧﺒﺮم از رﻧﮓ ﺳﺮخ ﺗﻮ ﭘﻴﺪاﺳﺖ‪ /‬ﻫﻤﺎن رﻧﮕﻲ ﻛﻪ از دﻳﺪﻧﺶ ﺳﺮ ﻣﻦ دﻧﮓ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ,‬ﺧﻮاﻫﺸﻤﻨﺪم دﻣﻲ‬
‫درﻧﮓ ﻓﺮﻣﺎﻳﻲ ﺗﺎ ﺳﻴﺮ در ﺗﻮ ﺑﻨﮕﺮم و دﻟﻢ روﺷﻦ ﮔﺮدد‪ /‬ﺷﺘﺎب ﻣﻜﻦ‪ ,‬ﺷﺘﺎب ﻣﻜﻦ‪ ,‬ﺗﻨﺪ ﻣﺮو‪ ,‬ﺗﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮو‪,‬‬
‫ﻗﺪري آرام‪ ,‬ﻗﺪري آرام ﻛﻪ دﻟﻢ ﺳﺨﺖ ﻣﻲﻃﭙﺪ و ﺧﻮن از دو دﻳﺪهام ﻣﻲﭼﻜﺪ‪ /‬ﭼﻮن ﺗﻮ آﻓﺘﺎب‪ Ö‬رخ از ﻧﻈﺮ‬
‫ﻣﻦ دور ﺷﻮي‪ ,‬ﺷﺐ ﻓﺮاق ﺟﺎﻣﺔ ﺳﻴﺎه در ﺑﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ /‬ﻣﻦ ﻣﻲداﻧﻢ ﮔ‪Ç‬ﻠﻬﺎ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺣﺴ‪Ç‬ﻦ و ﻧﻜ‪Ç‬ﻮﻳﻲ را از ﺗ‪Ç‬ﻮ‬
‫دزدﻳﺪهاﻧﺪ;ﭼﻮن اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ را ازآنﻫﺎ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﻛﻪ اﻳﻦﻫﻤﻪ ﻧﻜﻮﻳﻲ را از ﻛﺠﺎ آوردهاﻳﺪ و از ﻛﻪ دزدﻳﺪهاﻳﺪ‪ ,‬از‬
‫ﻏﺎﻳﺖ ﺷﺮم ﺧﻨﺪة ﺳﺴﺘﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ وﻟﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ از ﻛﻪ دزدﻳﺪهاﻧﺪ‪ /‬ﮔﻞ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺴﺖ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻦ ﺧﺮاب ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ راز آن ﻧﺮﮔﺲ ﻣﺨﻤﻮر را ﺑﺮﻣﻼ ﮔﻮﻳﺪ; ﻣﺴﺘﻲ اﺳﺖ و راﺳﺘﻲ‪ /‬ا ﮔﺮ رازﻫﺎي اﻫﻞ‬
‫راز را ﻣﻲﻃﻠﺒﻲ‪ ,‬ﻫﻤﺎﻧﺎ در ﻣﻴﺎن ﻣﺴﺘﺎن ﺑﺮو ﺗﺎ ﺑﻲﭘﺮده از روي ﺳﺮﻣﺴﺘﻲ ﺑﻪﺗﻮ ﺑﺎزﮔﻮﻳﻨﺪ‪ /‬اي ﺧﻮاﺟﻪ‪ ,‬اﻳﻦ‬
‫روز ﻗﻴﺎﻣﺖ واﻳﻦ ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺰرگ و آن ﻳﺎر ﺧﻮش ﻗﺪ و ﻗﺎﻣﺖ را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻲ? ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ روﺿﺔ دوﻟﺖ و‬
‫ﺳﻌﺎدت ﻧﻤﻲﺷﺘﺎﺑﻲو ﻗﺪﺣﻲ ازاﻳﻦ ﻣﻲ درﻧﻤﻲﻛﺸﻲ?ﻋﺎﺷﻖﭼﻮن ازﻋﺸﻖ دمزﻧﺪ‪ ,‬در ﻋﺎﻟﻢ و آدم آﺗﺶ‬
‫اﻓﻜﻨﺪ; از ﻫﻴﺒﺖ ﻫﻴﻬﺎي او ﻋﺎﻟﻢ و آدﻣﻲ ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﻣﺎﻧﺪ‪ ,‬دم او آﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻧﻬﺎ را ﺑﺸﻜ‪Ç‬ﺎﻓﺪ; ﻣ‪Ç‬ﺮ‪‬ﻳﺦ ﺧ‪Ç‬ﻮنرﻳﺰي را‬
‫ﺑﮕﺬارد‪ ,‬ﻣﺸﺘﺮي دﻓﺘﺮ را ﺑﺴﻮزد; ﻣﺎه ﻣﻬﺘﺮي ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ و از ﻏﻢ ﺑﮕﺪازد; آﺗﺶ در زﺣﻞ اﻓﺘﺪ و ﻋﻄﺎرد در‬
‫وﺣﻞ‪ ,‬ز‪Ô‬ﻫﺮه را ﭼﻪ ز‪‬ﻫﺮه ﻛﻪ دم زﻧﺪ; ﻧﻪ آب ﻧﻘ‪‬ﺎﺷﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ و ﻧﻪ ﺑﺎد ﻓﺮ‪‬اﺷﻲ و ﻧﻪ ﺑﺎغ و ﮔﻠﺰار را ﺧﻮﺷﻲ‪ /‬ﭘﻴﺮ‬
‫ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﭼﺸﻢ و ﭼﺮاغ آﺳﻤﺎن و زﻣﻴﻦ اﺳﺖ وﻗﺘﻲ ﻓﺮﻣﻮد ﻣﻦ ﻛﻪ را ﺑﻪزاري ﺑﻜﺸﻢ‪ ,‬ﺑﺎ ﻧﻴﺎزش ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬اﻳﻦ‬
‫ﺑﻨﺪة ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ را; او ﻫﻢ ﻛﻤﺎن از ﻛﻤﻴﻦ ﺑﮕﺸﺎد و آﺗﺶ ﺑﻪﻫﺴﺘﻲ ﻣﻦ زد و ﺑﻴﺦ ﻛﺒﺮ و ﻛﻴﻦ و ﻫﻤﺔ ﺻﻔﺎت‬
‫ﭘﺴﺖ را از وﺟﻮد ﻣﻦ ﺑﺮﻛﻨﺪ‪/‬‬
‫ﺟﻨﺒﺔ دوم‬

‫ﺗﻜﺎن دادن ﺟﺎﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺑﻴﺎﻧﻬﺎي ﺷﻴﺮﻳﻦ از ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻲ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ و ﺣﺲ و ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﻮدن‬
‫ﺑﻪﻋﺎﻟﻢ ﺟﺎوداﻧﻲ و اﺻﻞ‪ ‬اﺻﻞ ﺧﻮد ﻛﻪ ﺑﻪﻋﻘﻴﺪه اﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮف اﻟﻬﻲ اﻧﺴﺎن از ﻋﺎﻟﻢ اﻋﻠﻲ× و ﻣﻘﺎم ﺷﺎﻣﺦ‬
‫ﻣﻠﻜﻮت و ﻻﻫﻮت ﺑﻪ اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ آﻣﺪه و ﭼﻮن ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﺮ‪ ‬ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﻳﻚ ﺟﻬﺎن ﺷﻮر و ﺷﻌﻒ ﺑﺎزﮔﺸﺖ اﻳﻦ‬
‫ﻃﺎﻳﺮ ﻗﺪﺳﻲ و ﻣﺮغ ﺑﺎغ ﻣﻠﻜﻮت را ﺑﻪ آﺷﻴﺎﻧﺔ اﺻﻠﻲ و ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻫﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ و ﻫﻤﮕﻲ را ﺑﻪ اﻳﻦ ﻟﻄﻴﻔﻪ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ /‬زﻫﻲ ﺑﺎغ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻻ ﻛﻪ ﺑﺸﻜﻔﺘﻪ; زﻫﻲ ﻣﻠﻚ و ﻣﺎل و ﺟﺎه و ﺟﻼل ﻛﻪ درآن ﺟﺎﺳﺖ‪ /‬ﺑﻴﺎ ﻧﺎﻇﺮ در‬

‫ﭼﻬﻞ و ﭼﻬﺎر‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺟﻼل و ﺟﻤﺎل ﺣﻖ ﺷﻮ ﺗﻮ از آن ﺳﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺳﻮ ﻧﻴﺴﺖ; آن ﻋﺎﻟﻢ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ در ﺗﻮ ﻧﻬﺎن اﺳﺖ و آﺛﺎرش در‬
‫ﺟﻤﺎﻟﺖﻋﻴﺎن; ﺟﺎنﺗﻮ در اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻇﻠﻤﺎﻧﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﻌﻠﻲاﺳﺖ ﻛﻪ در ﺳﻨﮓ ﺧﺎرا ﻧﻬﺎن ﺷﺪه;ﺗﻮ ﺟﻮﻫﺮﻓﻘﺮ‬
‫ﻣﻄﻠﻘﻲو ﭘﺮﺗﻮ ﺣﻘﻲ و ﻳﻮﺳﻔﻲ در ﭼﺎه ﻃﺒﻴﻌﺖ اﻓﺘﺎده;ﺗﻮ ﻃﻮﻃﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﻔﺲو ﺑﻠﺒﻞﺷﻴﺮﻳﻦ ﻧﻮاي ﻋﺎﻟﻢ‬
‫ﻗﺪﺳﻲ; ﻫﻤﺎره ﻧﺪايو آواز ﻃﺒﻞ "ارﺟﻌﻲ" ﻣﻲرﺳﺪ‪ ,‬ﺑﻪ ﮔﻮش ﺟﺎﻧﺖ ﺑﺸﻨﻮ اﻟﺒﺘﻪ ﺳﻤﻌ‪ H‬و ﻃﺎﻋ‪¹‬ﮔﻮﻳﻲ و ﻫﺮ‬
‫دم ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻧﺪا دو ﺻﺪ ﺟﺎن ﻓﺪا ﻛﻨﻲ; ﺗﻮ ﺟﺎن ﺟﺎناﻓﺰا ﻣﻲﺑﺎﺷﻲ‪ ,‬ﭼﺮا دل ﺑﻪﻏﺮﻳﺒﻲ ﻣﻲﻧﻬﻲ; ﺧﺎﻧﻪ و‬
‫ﺟﺎي اﺻﻠﻲ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻤﻮده آن ﺗﻦ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻨﺪه ﭘﻴﺮ ﻛﺎﺑﻠﻲ اﺳﺖ ﺗﻮ را اﻓﺴﻮن ﻧﻤﻮده; آﺧﺮ ﭼﺮا دﻟﺖ‬
‫ﻧﻤﻲﺟﻮﺷﺪ‪ ,‬ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻧﮓ ﺷﺘﺮﺑﺎن اﻳﻦ ﻗﺎﻓﻠﻪ و آواز زﻧﮓ آﻧﻬﺎ را ﻧﻤﻲﺷﻨﻮي? ﻫﺮدم وﺣﻲ آﺳﻤﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺳﺮ‪‬‬
‫ﺟﺎﻧﻬﺎ آﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ در اﻳﻦ ﺧﺎ ك ﺗﻴﺮه اﻓﺘﺎده; اي ﺟﺎن ﺧﻮش ﮔ‪Ç‬ﻮﻫﺮ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﻔﺮ اﻗ‪Ç‬ﺎﻣﺖ‬
‫ﻧﻤﻮدهاي ﺗﻮ ﺑﺎز‪ ‬ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ‪ ,‬آﺧﺮ ﺑﻪﺻﻔﻴﺮ و ﺳﻮت ﭘﺎدﺷﺎه ﺳﻮي او ﺑﺎز ﭘﺮ; ﺗﻮ ﮔﻨﺠﻲ ﺑﻪ زﻳﺮ ﺗﻮدة ﮔ‪‬ﻞ ﺧﻮد را‬
‫اﻧﺪودهو ﻓﺮﺳﻮدهﮔﺸﺘﻪاي‪ /‬ارواحﻛﺎﻣﻞ ﻛﻪﺑﻠﺒﻼن ﻋﺎﻟﻢﺑﻘﺎﻳﻨﺪ ازﮔﻠﺸﻦ ﻋﺎﻟﻢاﺑﺪ ﻧﻌﺮهزﻧﺎنﺑﺎﻧﮓ اﻟﺼ‪‬ﻼ در‬
‫داده ﻛﻪ ﻫﺎن‪ ,‬روزﮔﺎر دي و ﺑﻬﻤﻦ ﺳﭙﺮي ﺷﺪ و ﺑﻬﺎر ﮔﻞ و ارﻏﻮان و رﻳﺤﺎن ﺿﻴﻤﺮان رﺳﻴﺪ; ﺑﻬﺎر زﻧﺪﮔﻲ‬
‫آﻣﺪه دل را از ﻧﻔﺤﺎت ﻛﺒﺮﻳﺎ ﺻﻔﺎﻳﻲ دﻫﻴﺪ; ﭘﻨﺒﻪ ازﮔﻮش ﺑﺮون ﻛﻨﻴﺪ و ﺑﻪ ﻧﺪاي ﻣﺮﻏﺎن ﻗﺪس و ﺻﻔﻴﺮ آﻧﻬﺎ‬
‫ﺳﻮي ﻣﻘﺎم اﺻﻠﻲ و ﺟﺎوداﻧﻲ ﺷﺘﺎﺑﻴﺪ‪ /‬ﺟﻐﺪوار در ﺧﺮاﺑﺔ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﻣﺴﻜﻦ ﻣﻨﻤﺎ‪ ,‬ﺑﺎزي ﺷﻮ و ﺑﻪدﺳﺖ‬
‫ﺷﺎﻫﻨﺸﺎه ﭘﺮواز ﻛﻦ;اي ﻋﺎﺷﻘﺎن‪ ,‬ﺑﻪﺳﻮي ﻛﻮي ﺟﺎﻧﺎنو ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺗﺎﺑﺎن ﺷﺘﺎﺑﻴﺪ; ايﻛﻪ ازﺷﻮق رب‪ ‬اﻟﻌﻼ‬
‫درﺳﺮت ﺷﻮرياﺳﺖﺑﺮﺧﻴﺰو ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﺑﻪﺳﻮيآن ﺣﻀﺮتﺑﺸﺘﺎب;ايﺳﻴﻤﺮغ ﻗﺎف ﻗﺪسو ﺷﺎﻫﺒﺎزﺑﺎغ‬
‫اﻧﺲ و ﻧﻐﻤﻪﺳﺮاي ﮔﻠﺸﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ‪ ,‬ﺑﻪﺑﺎرﮔﺎه ﻋﺰ‪ ‬واﺻﻄﻔﺎ ﺑﺸﺘﺎب; ﺑﻴﺎ ﺑﻴﺎ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﺤﺮ ﻋﺸﻖ و درﻳﺎي ﭘﺮﻣﻮج‬
‫ﺷﻮر و ﺷﻮق و ﺻﻔﺎﻳﻲ‪ /‬ﻣﻦ از ﻛﺠﺎ و ﻏﻢ و ﺷﺎدي اﻳﻦ ﺟﻬﺎن از ﻛﺠﺎ! ﻣﺮا ﭼﻪ ﻏﻢ ﺑﺎران و ﻧﺎودان اﺳﺖ; ﻣﺮا‬
‫ﭼﻪ ﻏﻢ ﺧﺮو ﭘﺎﻻن‪ /‬ﭼﺮا ﺑﻪﻋﺎﻟﻢ اﺻﻠﻲ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺸﺘﺎﺑﻢ; ﺗﻤﺎﺷﺎياﻳﻦ ﺧﺎ ﻛﺪان ﻣﺮا ﻟﺬ‪‬ﺗﻲﻧﺪﻫﺪ‪ /‬ﻫﻴﭻ داﻧﻲ‬
‫ﻛﻪرﺑﺎب ﺑﺎﺟﮕﺮﻫﺎي ﻛﺒﺎب ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ?ﻫﻤﺎﻧﺎ وﺻﻒاﻟﺤﺎل ﻣﺎ را ﺧﺎﻃﺮﻧﺸﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ‪/‬ﮔﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﭘﻮﺳﺘﻲ‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷﻢ از ﮔﻮﺷﺖ ﺟﺪا ﻣﺎﻧﺪه و ﭼﻨﺒﺮش ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﺷﺎخ ﺳﺒﺰي ﺑﻮدم زﻳﻦ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺑﺸﻜﺴﺖ و رﻛ‪Ç‬ﺎﺑﻢ‬
‫درﻳﺪ; ﻣﺎ ﻏﺮﻳﺒﺎن ﻓﺮاﻗﻴﻢ ﺑﻪﺳﻮي ﺧﺪا ﺑﺎز ﮔﺮدﻳﻢ‪ /‬در اﻳﻦ ﺟﻬﺎن آﻣﺪهام ﺗﺎ ﺗﻮ را ﻣﮋدة ﻣﻤﻠﻜﺖ آﺳﻤﺎﻧﻲ‬
‫ﺑﺪﻫﻢ و از ﺗﻨﮕﻨﺎي ﺣﺒﺲ ﺷﺸﺪري ﻧﺠﺎﺗﺖ دﻫﻢ; آﻣﺪهام ﺗﺎ از اﻳﻦ ﺳﺮاي ﻓ‪Ç‬ﺎﻧﻲ دل ﺗ‪Ç‬ﻮ را ﺗ‪Ç‬ﻠﺦ ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ و‬
‫ﺑﻪﻋﻨﺎﻳﺖ ﻗﻮي ﺑﻪﺟﺎﻧﺐ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺨﻮاﻧﻤﺖ‪ /‬ﺗﻮ ﺷﻴﺮزادة در ﺣﺠﺎب ﺗﻦ‪ ‬آﻫﻮﻳﻲ ﻧﻬﺎن ﮔﺸﺘﺔ‪ ,‬ﻣﻦ آﻣﺪهام‬
‫ازﻳﻦ ﭘﺮده ﺗﻮ را وارﻫﺎﻧﻢ‪ /‬ﺑﻬﺎرﻋﺎﺷﻘﺎن آﻣﺪه ﺗﺎ ﻫﻤﻪ اﻳﻦﺧﺎ ﻛﺪانﺑﻮﺳﺘﺎن ﮔﺮدد; ازآﺳﻤﺎن ﻧﺪاﻫﺎ ﻣﻲرﺳﺪ‬
‫ﺗﺎ ﻣﺮغ ﺟﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎل و ﭘﺮ ﮔﺸﺎﻳﺪ و ﺑﺪاﻧﺠﺎ ﭘﺮ‪‬ان ﮔﺮدد‪ ,‬ﺳﻨﮕﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔ‪Ô‬ﻞ ﮔﺮدد و ﻫﻤﺔ ﺟﺴﻤﻬﺎ ﺟﺎن ﺷﻮد‪ /‬در‬
‫اﻳﻦﺟﻬﺎن آﻣﺪهام ﺗﺎ ﺳﺮ ﺑﻪﭘﺎي ﻳﺎر ﻧﻬﻢ و ﺑﺎز ﺧﺪﻣﺖ اﻳﻦ ﮔﻠﺸﻦ و ﮔﻠﺰار را از ﺳ‪Ç‬ﺮ ﮔ‪Ç‬ﻴﺮم; آﻣ‪Ç‬ﺪهام ﻛ‪Ç‬ﻪ از‬
‫ﮔﺮدوﻏﺒﺎر ﻫﺴﺘﻲ ﺻﺎف ﺷﺪه وﺑﺎ ﻧﻜﻮﻛﺎري در ﭘﻲ دﻟﺪار ﺑﺮوم‪ /‬ﭼﻪ دل ﺑﻪاﻳﻦﮔﻴﺘﻲ ﺑﻨﺪي ﻛﻪ ﻧﻮﺟﻮاﻧﻲ ﺗﻮ‬

‫ﻏﺰﻟﻴﺎت‬
‫ﺑﺤﺚ در اﻃﺮاف ‪‬‬

‫ﭼﻬﻞ و ﭘﻨﺞ‬

‫ﺑﮕﺬرد وﭘﻴﺮي درآﻳﺪ‪/‬ﺑﺎغ و ﺑﺴﺘﺎنو ﻣﻠﻚو ﻣﻤﻠﻜﺖ ﻫﻤﻪ درﮔﺬر اﺳﺖ;اﺟﻞ ﭼﻮن ﭘﻞاﺳﺖ و دﻟﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﻛﺎروان ﻧﺎ ﮔﻬﺎن از ﭘﻞ ﺑﮕﺬرﻧﺪ‪ /‬اي ﻋﺎﺷﻘﺎن‪ ,‬ﺷﻤﺎ را ﻣﮋده و ﺑﺸﺎرت ﻛﻪا ﮔﺮﭼﻪ اﻳﻦ ﺟﺴﻤﻬﺎ و ﺑﺪﻧﻬﺎي ﺷﻤﺎ‬
‫ﻧﻤﺎﻧﺪ وﻟﻴﻜﻦ ﭼﻮن ﮔﺮاﻧﻲ ﺑﺪن رﻓﻊ ﺷﺪ‪ ,‬دﻟﻬﺎي ﺷﻤﺎ ﺑﻪﭼﺮخ ﻣﻲﭘﺮد; دل و ﺟ‪Ç‬ﺎن را ﺑ‪Ç‬ﺎ آب ﻣ‪Ç‬ﻌﺮﻓﺖ و‬
‫ﺣﻜﻤﺖ از ﻏﺒﺎرﻫﺎ ﺑﺸﻮﻳﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ دو ﭼﺸﻢ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎ ﻛﺪان ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ‪ /‬ﺟﺰ ﻋﺸﻖ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ‬
‫ﺟﺎوداﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ,‬راه ﺑﻪآﺳﻤﺎن دراز اﺳﺖ‪ /‬ﭘﺮ ﻋﺸﻖ را ﺑﺠﻨﺒﺎن ﻛﻪ ﭼﻮن اﻳﻦ ﭘﺮ ﮔﺸﺎده ﺷﻮد‪ ,‬ﻏﻢ ﻧﺮدﺑﺎن‬
‫ﻧﺨﻮاﻫﻲ داﺷﺖ‪ /‬دل ﺗﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎم اﺳﺖ و ﺣﻮاس و ﻗﻮاي ﺗﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺎوداﻧﻬﺎ; آب را از ﺑﺎم ﺑﻄﻠﺐ ﻛﻪ ﻧﺎوداﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﻘﺎﻳﻲ ﻧﺪارد‪ /‬ﻋﻤﺮ ﻣﺎ ﺑﻲ دﻳﺮوز و اﻣﺮوز و ﻓﺮدا ﻣﻲﮔﺬرد و دﻟﻬﺎ در ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﻲرود; دﻟﻬ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﻃﻮﻃﻲﻫﺎي ﺑﻲﻗﻔﺲ در ﺑﺎغ ﺟﺎن ﺧﻮب ﮔﻔﺘﺎر و ﺷﻜﺮﺧﺎ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ; دﺳﺘﻲ ﺑﺰن ﻛﻪ ﻋ‪Ç‬ﻘﻞ ﺳ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺖ و‬
‫ﺷﻴﺪا ﻣﻲرود و رﻗﺼﻲ ﻧﻤﺎ ﻛﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺟﺎﻧﺎﻧﻪ از اﻳﻦ ﻏﻮﻏﺎ ﺑﻪﻃﺮف ﻋﺎﻟﻢ اﻋﻠﻲ ﻣﻲﺷﺘﺎﺑﺪ‪ /‬آﻓﺘﺎب دوﻟﺖ ﺑﺮ‬
‫آﺳﻤﺎن ﻧﻮراﻓﻜﻦ ﮔﺮدﻳﺪ و آرزوي ﺟﺎﻧﻬﺎ از راه ﻧﻬﺎﻧﻲ ﺑﺮآﻣﺪ‪ /‬درﻫﺎي ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎز ﺷﺪ و ارواح ﺗﺎ ﮔﺮدن در‬
‫ﺣﻮض ﻛﻮﺛﺮ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ /‬ﻧﺪاﻫﺎي ﺑﻴﭽﻮن ﻧﻪ از درون و ﺑﺮون و ﻧﻪ راﺳﺖ و ﭼﭗ و ﺑﺎﻻ و زﻳﺮ‪ ,‬از ﺑﻲﺳﻮﻳﻲ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫اﺳﺖ و آن ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺰرگ ﻛﻪ در ﺑﻪروي ﺧﻮد ﻣﺤﻜﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ,‬دﻟﻖ و ﺟﺎﻣﺔ آدم ﭘﻮﺷﻴﺪ و از ﭘﺮده ﺑﻴﺮون‬
‫آﻣﺪ‪ /‬ﻧﺪاﻫﺎ از ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺪس ﺑﻪﺟﺎﻧﻬﺎ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ در ﻋﺎﻟﻢ ﻓﺮاق و دوري ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮﻳﺪ‪ ,‬ﺑﻪﺳﻮي ﺧﺎﻧﺔ‬
‫اﺻﻠﻲ ﺧﻮد ﺑﺎزآﻳﻴﺪ‪ /‬اﺻﻞ زاد و ﺑﻮم ﺷﻤﺎﻫﺎ از ﻗﺎف ﻗﺮب و وﺻﺎل اﺳﺖ و ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻋﻨﻘﺎي ﻗﺎﻓﻴﺪ; ﺑﻪ ﻛﻮه ﻗﺎف‬
‫ﺑﭙﺮﻳﺪ‪ /‬از اﻳﻦ آب و ﮔﻞ ﮔﻨﺪه ﭘﺎ را ﺧﻼﺻﻲ دﻫﻴﺪ و از اﻳﻦ ﻏﺮﺑﺘﺨﺎﻧﻪ ﺑﻪﺳﻮي ﺧﺎﻧﺔ ﺧﻮد روﻳﺪ‪ /‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ‬
‫ﺧﻄﺎبو ﺧﻮاﻧﺪﻧﻬﺎي ﻟﻄﻴﻔﻲ ﻛﻪ ازﺟﺎﻧﺐﺟﻨﺎب اﻟﻬﻲ ﻣﻲرﺳﺪ‪ ,‬ﭼﮕﻮﻧﻪﺟﺎن ﺑﺪانﺳﻮ ﭘﺮوازﻧﻜﻨﺪ! ﻣﺎﻫﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺑﻪﺧﺸﻜﻲ دراﻓﺘﺪ و ﺑﺎﻧﮓ ﻣﻮج درﻳﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﺪ‪ ,‬ﭼﮕﻮﻧﻪ در آب ﻧﺠﻬﺪ! ﭼﺮا ﺑﺎز‪ ‬ﺳﻠﻄﺎﻧﻲ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻧﺪاي ﺑﺎزﮔﺮد ﺷﻨﻮد‪ ,‬ﺳﻮي آن ﺳﻠﻄﺎن ﺑﺎزﻧﮕﺮدد?‬
‫ﭼﺮا ﻫﺮ ﺻﻮﻓﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ذر‪‬ه در ﭘﻴﺶ آﻓﺘﺎب ﺑﻪرﻗﺺ درﻧﻴﺎﻳﺪ? ﻣﺤﻮ در اﻳﻦ آﻓﺘﺎب از ﻓﻨﺎﻳﺶ ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ و‬
‫ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻪ ﺑﻘﺎي اﻟﻬﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪ /‬از اﻳﻦ آب ﺷﻮر ﺑﻪ آب زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺳﻔﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮد‪ /‬ﻫﺎن اي ﻣﺮغ ﻻﻣﻜﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺳﻮي‬
‫ﻣﺴﻜﻦ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﭙﺮ; ﺑﺮو ﺑﺮو ﻛﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﻪﺗﻮ ﻣﻲرﺳﻴﻢ و از ﺟﻬﺎن ﺟﺪاﻳﻲ ﺑﻪﺟﻬﺎن وﺻﺎل ﻣﻲﺷﺘﺎﺑﻴﻢ‪ /‬ﺗﺎ‬
‫ﻛﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﻮدﻛﺎن داﻣﻦ ﺧﻮد را ﭘﺮﺳﻨﮓ و ﺳﻔﺎل ﻛﺮده و ﺑﻪﺑﺎزﻳﭽﻪ ﺧﺎ ﻛﺒﺎزي ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ! ﺑﺒﻴﻦ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻗﺎﻟﺐ‬
‫ﺧﺎ ﻛﻲ ﭼﻪ در ﺟﻮال ﺗﻮ ﻛﺮده‪ ,‬ﻳﻚ ﺑﺎره آن را ﺑﺸﻜﺎف و از آن ﺳﺮ ﺑﺪر ﻛﻦ‪ /‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﻮاﻧﺪﻧﻬﺎي ﻏﻴﺒﻲ را‬
‫ﺑﭙﺬﻳﺮ و از ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﮕﺮﻳﺰ و ﺳﻮي ﺑﺰم ﻣﺮدان آي‪ /‬ﮔﺎﻫﻲ درﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮد و ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲﮔﻮﻫﺮ ذات ﺑﻪ درﻳﺎي‬
‫ﺣﻴﺮت ﻣﻲاﻓﺘﻢ ﭼﻮن ﺑﻪﺑﺎﻃﻦ ذات ﺧﻮد ﻧﮕﺮم ﻧﻪ ﺷ‪Ç‬ﺮﻗﻲ و ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻏ‪Ç‬ﺮﺑﻲ و ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮ‪‬ي و ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺤﺮي و ﻧ‪Ç‬ﻪ از‬
‫ﻋﻨﺼﺮﻫﺎي ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻣﻲﺑﺎﺷﻢ ﻧﻪ از ﺟﻨﺲاﺟﺮام آﺳﻤﺎﻧﻲ و ﻧﻪ از ﻋﺮش و ﻧﻪ از ﻓﺮش ﻧﻪ از ﻫﻨﺪ و ﻧﻪ از ﭼﻴﻦ‬
‫ﻧﻪ از دﻧﻴﺎ ﻧﻪ از ﻋﻘﺒﻲ ﻧﻪ از ﻫﻴﭻ ﻳﻚ از ﻣﺬاﻫﺐ دﻧﻴﺎ; ﻧﺸﺎن ﻣﻦ ﺑﻲﻧﺸﺎﻧﻲ اﺳﺖ و ﻣﻜﺎن ﻣﻦ ﻻﻣﻜ‪Ç‬ﺎﻧﻲ‪/‬‬

‫ﭼﻬﻞ و ﺷﺶ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﭼﻮن دوﻳﻲ را از ﺧﻮد ﺑﺮون ﻛﺮدم‪ ,‬ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻲ را ﻳﻜﻲ دﻳﺪم‪ /‬ﭘﺲ ﻳﻜﻲ ﺟﻮﻳﻢ و ﻳﻜﻲ ﮔﻮﻳﻢ و ﻳﻜﻲ داﻧﻢ‪/‬‬
‫اي ﻋﺠﺐ ﻣﻦ آن ﻣﺮﻏﻢ ﻛﻪ درون ﺑﻴﻀﻪ ﻫﻤﻲﭘﺮم‪ /‬در درون ﺟﺴﻢ آب وﮔﻞ ﻫﻤﻪ ﻋﺸﻖ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﻢ‪ /‬اي‬
‫ﻓﺎﺿﻞ دوران و داﻧﺸﻤﻨﺪ ﻳﻮﻧﺎن ا ﮔﺮ ﺗﻮ ﺧﺪا را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻲ‪ ,‬ﻣﻦ ﻣﺮد ﺧﺪادان ﻫﺴﺘﻢ و از ذوق ﺧﺪا داﻧﻲ ﺑﺮ‬
‫ﭼﺮخ ﻣﻲﭘﺮم و از ﺷﻮق ﺧﺪاﺧﻮاﻧﻲ ﻃﻮﻃﻲ ﺧﻮش اﻟﺤﺎﻧﻢ; ﻣﻦ ﻫﻤﺴﺎﻳﺔ ﻋﻴﺴﻲ و ﻋﺎﺷﻖ ﺷﻴﺪاﻳﻢ‪ /‬ﺑﺮﺧﻴﺰ‬
‫و اﺳﺒﻢ را زﻳﻦ ﻧﻪ‪ Ö‬ﻛﻪ ﺳﻮي ﺳﻤﺎ ﺑﺮاﻧﻢ‪ /‬ﭼﺮا دﻟﺘﻨﮓ ﺑﺎﺷﻢ ﭼﻮن ﻣﻦ ﺑﻠﺒﻞ دﺳﺘﺎنﺳﺮاي ﻋﺸﻘﻢ! ﭼﺮا در‬
‫اﻳﻦ ﺣﺒﺲ ﺗﻦ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻤﺎﻧﻢ! ﭘﻮﺷﻴﺪه و ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻨﻢ; ﺷﻮرﻳﺪه و ﺷﻴﺪا ﻣﻨﻢ‪ /‬ﻫﻤﻴﻦ و ﻫﻤﺎﻧﻢ‪ ,‬اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ و‬
‫آﻧﺠﺎﻳﻢ و از ﺑﺎدة ﻋﺸﻖ اﻟﻬﻲ ﺳﺮﻣﺴﺘﻢ‪ /‬ﺗﺎ ﻣﻌﺪن واﺻﻞ ﺧﻮد ﻋﺰم ﺳﻔﺮ دارم‪ /‬ﺳﻴﻞ ﻣﺮا ﺑﻪدرﻳﺎ ﻣﻲﻛﺸﺪ و‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮﻛﺎن ﺳﻮي ﺧﺎﻗﺎن ﺧﻮد ﺗﺎزم; ﭼﻮ از او ﺻﺪ ﺑﻨﺪ و ﻛﻤﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺮﮔﺎه دارم‪ /‬اي ﻋﺸﻖ ﻣﺮا ﺻﻼ زدي‬
‫ﺑﻠﻲ‪ ,‬ﺑﺴﻢاﷲ ﻣﻲآﻳﻢ;ﻫﺮﮔﺰ ازﺗﻮ ﻧﺘﺮﺳﻢﭼﻮن ازﺗﻮﺣﺬر ﻛﻨﻢ‪ ,‬ﺑﻪﭼﻪرو آورم‪/‬آﺧﺮاي ﻳﺎر ﺟﻬﺎندﻳﺪهﺑﺮﮔﻮ‬
‫ﻣﺎ از ﭼﻪ ﺟﻬﺎﻧﻴﻢ? ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮد را ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﭼﻪﮔﻮﻳﻴﻢ و ﭼﻪ از ﺧﻮد ﺑﺪاﻧﻴﻢ? آﻳﺎ از آﺑﻴﻢ?ﻳﺎ ازﺧﺎ ﻛﻴﻢ? آﻳﺎ‬
‫از ﺟﻨﺲ ﻣﻌﺎدن و ﺣﻴﻮاﻧﺎت ﻫﺴﺘﻴﻢ? آﻳﺎ ﻣﺎ ﻧﻄﻔﺔ ﺟﺴﻤﻴﻢ? ﻳﺎ آﻧﻜﻪ ﻧﻘﻄﺔ ﺟﺎﻧﻴﻢ? ﻣﺴ ‪‬ﻤﻲ× ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻳﺎ‬
‫اﺳﻢ? ﮔﻨﺠﻴﻢ ﻳﺎ ﻃﻠﺴﻢ? ﻋ‪‬ﺮ‪‬ﺿﻴﻢ ﻳﺎ ﺟﻮﻫﺮ? ا ﮔﺮ ﻣﺎ ﻣﻲﻣﻴﺮﻳﻢ ﻳﻘﻴﻦ ﺑﺪان ﻛﻪ ﻧﻤﻲﻣﻴﺮﻳﻢ; از ﺟﻮﻫﺮﭘﺎ ك و‬
‫ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺮاﻓﺖ ﻣﻲﺑﺎﺷﻴﻢ ﻧﻪ از ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎ ك و ﭘﺴﺖ; ﻣﺎ ﻣﺮغ ﻣﻠﻜﻮت و ﻫﻤﺎي ﺟﺒﺮوﺗﻴﻢ و از ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺪس و‬
‫ﻣﺠﻠﺲ اﻧﺴﻴﻢ‪/‬ا ﮔﺮ از ﺣﺎل و ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻦ ﭘﺮﺳﻲ ﻛﻪ ﭼﻮﻧﻢ? ﻣﻦ ﺧﺮابو ﺑﻲﺧﻮد وﻣﺴﺖ ﺟﻨﻮﻧﻢ‪ /‬ﻣﺮا ز ﻛﺎف و‬
‫ﻧﻮن " ﻛﻦ" ﺑﻴﺮون آوردهاﻧﺪ‪ /‬ﻣﻦ از ﻋﺎﻟﻢ ﺣﺮﻛﺖ و ﺳﻜﻮن ﺑﻴﺮوﻧﻢ‪ /‬ﻣﺰاج ﻣﻦ ﻣﺰاج ﻋﺸﻖ اﺳﺖ; ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻘﻞ‬
‫ﻛﻞ‪‬و ذوﻓﻨﻮﻧﻢ‪/‬ا ﮔﺮ ﺑﻪﺻﻮرت از ذر‪‬هﻛﻤﺘﺮم وﻟﻲ در ﻣﻌﻨﻲ ازرويﻋﺸﻖ ازﻫﺮﭼﻪ در ﻋﺎﻟﻢ اﺳﺖ ﻓﺰونﺗﺮم‪/‬‬
‫روز و ﺷﺐ در اﻳﻦ ﻓﻜﺮم و ﺳﺨﻨﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﺮا از ﺣﺎل ﺧﻮد ﻏﺎﻓﻠﻢ‪ /‬ﻣﻦ در اﻳﻦ ﮔﻴﺘﻲ ﺑﻪﭼﻪ‬
‫ﻛﺎر آﻣﺪهام? و ﺑﻬﺮ ﭼﻪ آﻣﺪم? از ﻛﺠﺎ آﻣﺪهام? و ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻲروم? آﻳﺎﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ در دﻳﺪة ﻣﻦ ﺑﻪ اﺷﻴﺎ¾ ﻧﮕﺎه‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ? آﻳﺎ ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ در ﮔﻮش ﻣﻦ آواز ﻣﻲﺷﻨﻮد و ﻛﺪاﻣﻴﻦ ﻛﺲ اﺳﺖ ﻛﻪ در دﻫﻦ ﻣﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﻧﻬﺪ?‬
‫ﻣﻦ ﺑﻪﺧﻮدي ﺧﻮد ﺑﻪاﻳﻦ ﮔﻴﺘﻲ ﻧﻴﺎﻣﺪهام ﻛﻪ ﺑﺎز ﺑﻪﺧﻮدي ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺮدم‪ /‬روﺷﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ دﻳﮕﺮ ﻣﺮا‬
‫ﺑﻪاﻳﻨﺠﺎ آورده و ﻫﻤﺎن ﺑﺎز ﻣﺮا ﺑﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎه و ﻣﻴﻬﻦ اﺻﻠﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺮد‪ /‬ﻣﻦ زاغ و زﻏﻦ ﻧﻴﺴﺘﻢ; ﻣﻦ ﻃﻮﻃﻲ‬
‫ﺧﻮشاﻟﺤﺎن ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺎﻧﻢ‪ /‬ﻣﻦ ﻣﺮغ ﺑﺎغ ﻣﻠﻜﻮﺗﻢ و از ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎ ك ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ /‬ﭼﻨﺪ روزي از ﺑﺪن ﻣﻦ ﻗ‪Ç‬ﻔﺴﻲ‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ و ﻣﺮغ ﺟﺎن را در آن اﺳﻴﺮ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ‪ /‬اي ﻳﺎر ﺟﺎﻧﻲ و ﺟﺎن‪ ‬ﺟﻬﺎن‪ ,‬ﻣﺮا از ﻣﻲ وﺻﻞ ﺑﭽﺸﺎن ﺗﺎ از‬
‫ﺳﺮ ﻋﺮﺑﺪة ﻣﺴﺘﻲ در‪ ‬زﻧﺪاﻧﻬﺎ را ﺷﻜﺴﺘﻪو ازﺣﺒﺲ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﺑﻢو ﭘﻴﺮﻫﻦ از ﺷﻮق ﺑﺪرم ﻛﻪ او در ﻣﻦاﺳﺖ و‬
‫ﻣﻦ ﭼﻮن ﭘﻴﺮاﻫﻦ ﺑﺮاي او ﻣﻲﺑﺎﺷﻢ‪ /‬اﻳﻦ ﻫﺪﻫﺪان ﻧﻔﻮس ﻛﺎﻣﻠﻪ از ﺳﻠﻴﻤﺎن ﻋﺎﻟﻢ ﻻﻫﻮت ﺑﺮاي ﺳﺎ ﻛﻨﻴﻦ‬
‫‪‬ﺧﻄ‪‬ﺔ ﻧﺎﺳﻮت ﻧﺎﻣﻪ آوردهاﻧﺪ‪ /‬ﻛﻮ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ زﺑﺎن ﻣﺮﻏﺎن داﻧﺪ و ﺗﺮﺟﻤﺎﻧﻲ آن را ﺗﻮاﻧﺪ‪ /‬ﻟﻚﻟﻚ ﻛﻪ ﻋ‪Ç‬ﺎرف‬
‫ﻣﺮﻏﺎن اﺳﺖ ﻣﻌﻨﻲ ﻟﻚﻟﻜﺶ ﻟﻚ اﻟﻤﻠﻚ و ﻟﻚ اﻟﺤﻤﺪ اﺳﺖ‪ /‬اي ﺷﺎﻫﺰادة آزاده‪ ,‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ اﺳﻴﺮ دوﻧﺎﻧﻲ?‬

‫ﭼﻬﻞ و ﻫﻔﺖ‬

‫ﻧﻈﺮ در اﺷﻌﺎر از ﺟﻬﺖ ادب‬

‫زﻧﻬﺎر! زﻧﻬﺎر! ﺑﻪﺟﺰ ﻋﺸﻖﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮ ﻧﮕﺰﻳﻨﻲ‪ /‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲو وزﻳﺮي ﺑﺮايﺗﻮ ﻋﺎراﺳﺖ‪ /‬ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ﺷﻬﺪو ﺷﻜﺮ‬
‫وﺷﻴﺮي‪,‬در ﺳﺮﻛﻪﻣﻴﺎﻣﻴﺰ;ﺗﻮﮔﻮﻫﺮﭘﺎ كوﺟﺎنﺗﺎﺑﻨﺎ ﻛﻲ‪ ,‬درﺧﺎ كﺗﻴﺮه ﭘﻨﻬﺎنﻣﺸﻮ;ﺗﻮ ﻃﻮﻃﻲو ﻃﻮﻃﻲ‬
‫ﺑﭽﻪاي ﻛﻪ ازﺷﻜﺮﺳﺘﺎن ازل آﻣﺪهاي; ايﻃﺮﺑﺴﺘﺎن اﺑﺪي و ايﺷﻜﺮﺳﺘﺎن اﺣﺪي ﺗﻮ ﻃﺮب اﻧﺪر ﻃﺮﺑﻲ و‬
‫ﺷﻜﺮ اﻧﺪر ﺷﻜﺮي‪ /‬آﻣﺪهاي ﻛﻪ ﻫﻤﻪ را ﻣﺴﺖ ﻛﻨﻲ و ﭘﺮدة ﻣﺴﺘﺎن ﺑﺪري‪ ,‬ﻣﻦ از ﻗﺼﺮ و ﺳﺮاﭘ‪Ç‬ﺮدة ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ‬
‫ﻗﺪس ﻧﺎ ﮔﻬﺎﻧﻲ ﺑﻪﻗﻌﺮ ﭼﺎه ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ اﻓﺘﺎدم‪ ,‬ﻧﻪ ﻣﺎل ﻛﺴﻲ را ﺑﺮده ﺑﻮدم و ﻧ‪Ç‬ﻪ از ﺧ‪Ç‬ﻮان ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ‬
‫ﻏﺎﺻﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮرده‪/‬ا ﻛﻨﻮن در اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﻛﻪ ﭼﻮنروﺳﭙﻴﺎن ﺑﺮايﻓﺮﻳﺐ ﻧﺎداﻧﺎن ﻏﺎزهﺑﺮ رخ ﻣﻲﻧﻬﻨﺪ‪ ,‬ﻋﻴﺪو‬
‫ﺟﺸﻨﻲ ﻧﺪارم و ﻫﻤﻪ زﺷﺘﻲ آن ﻛﻤﭙﻴﺮك را دﻳﺪهام‪/‬اي ﻋﺎﺷﻘﺎن‪ ‬ﺑﻼي ﻫﺠﺮ ﻛﺸﻴﺪه و از ﻣﺤﺒﻮب ﺣﻘﻴﻘﻲ‬
‫دورﻣﺎﻧﺪه‪ /‬ﻫﻠﻪ ﺷﻤﺎ را ﻣﮋده دﻫﻢ و ﺷﻤﺎ را ﺑﺸﺎرت ﺑﺎد ﻛﻪ اﻳﻦ ﺟﺪاﻳﻲ و ﻫﺠﺮان ﻫﻤﺎره ﭘﺎﻳﺪار ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‪/‬‬
‫زﻣﺎن وﺻﻞ در رﺳﺪ و ﻫﺰاران ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ آﻳﺪ; ﺧﺪا ﺧﺪاﻳﻲ ﻛﻨﺪ و ﻛﺎر ﺑﻪ ﻛﺎم ﻋﺸ‪‬ﺎق ﮔﺮدد; ﻛﺮﻣﺶ ﻫﻤﻪ را‬
‫ﺑﻪﺧﻮد ﻛﺸﺎﻧﺪ و ﺑﻪﻣﺮاد دل ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ; دﻳﮕﺮ ﻏﻤﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪ و ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎ در ﺻﻔﺎ و وﻓﺎ در وﻓﺎ ﮔﺮدد‪ /‬از ﺟﻬﺎن‬
‫ﻏﻴﺒﻲ ﺑﻪﻋﺎﻟﻢﺧﺎ ك اﻓﺘﺎدي و ﺳﻔﺮي ﭘﻨﻬﺎن از ﺟﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﺒﺎت و ﺣﻴﻮان ﻧﻤﻮدي ﺗﺎ ﺑﻪ آدﻣﻲ رﺳﻴﺪي و در‬
‫اﻳﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﺎﻧﻲ‪ /‬ﺑﺒﻴﻦ دﻟﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻗﻄﺮة ﺧﻮن ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ ,‬ﺑﻲﭘﺮ و ﭘﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﺮد ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻲﮔﺮدد; ﺑﻨﮕﺮ‬
‫در ﻧﻮر دو دﻳﺪهات ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ در اﻋﻤﺎق آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻧﻔﻮذ ﻧﻤﻮده و ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﻣﻲزﻧﺪ‪ /‬از اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﺗﻤﺎم‬
‫ﺑﻪﻧﻮر دﻫﻨﺪه آﺷﻨﺎﻳﻲ ﭘﻴﺪا ﻧﻤﺎ‪ /‬اي دل ﭼﺮا ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﺔ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺪاﻧ‪Ç‬ﻲ? از اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﻨﮕﻨﺎي ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﻇ‪Ç‬ﻠﻤﺎﻧﻲ‬
‫ﺑﻪﻓﺮاﺧﻨﺎي ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺎن ﭘﺮواز ﻛﻦ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻣﺮغ ﺟﺎﻧﻲ; ﺗﻮ ﻣﻘﻴﻢ ﭘﺮدة راز و ﻳﺎر ﺧﻠﻮت ﻧﺎزي‪ ,‬در اﻳﻦ ﻧﺸﻴﻤﻦ‬
‫ﻓﺎﻧﻲ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﺮارﮔﺎه ﻧﻤﺎﻳﻲ? ﺗﻮ ﻃﺎﻳﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺪﺳﻲ و ﻧﺪﻳﻢ ﻣﺠﻠﺲ اﻧﺴﻲ‪ ,‬درﻳﻎ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ از ﺣﺒﺲ ﺟﻬﺎن‬
‫ﺻﻮرت ﺑﻪ ﻣﺮﻏﺰار ﻣﻌﺎﻧﻲ درﻧﻴﺎﻳﻲ‪ /‬ﺑﻴﺎ و از آن ﺷﺮاﺑﻲ ﻛﻪ داﻧﻲ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪاي ﻧﻮش و در آرزوي ﺟﻤﺎﻟﺶ ﺑﻪﺑﺰم‬
‫وﺻﺎل ﺑﺸﺘﺎب‪ /‬ﺣﻮاس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ را ﻛﻪ ﺑﻪﻣﻨﺰﻟﺔ ﭘﻨﺞ ﻧﻤﺎز اﺳﺖ وﻫﻔﺖ ﻣﺮﺗﺒﺔ دل را ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺒﻊاﻟ‪Ö‬ﻤﺜﺎﻧﻲ‬
‫اﺳﺖ‪ ,‬ﺑﻪﻧﻮر ﺟﺎن ﺑﺮاﻓﺮوز‪ /‬ﺳﻌﺎدت و ﻧﻴﻜﺒﺨﺘﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ از اﻳﻦ ﮔﻴﺘﻲ ﻣﻄﻠﺐ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺎﺑﻲ‪ /‬ﺳﻌﺎدت و‬
‫ﻧﻴﻜﺒﺨﺘﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ از ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﻣﺮدان راه و ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺧﺪا ﻃﻠﺐ ﻧﻤﺎ ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﺎﺑﻲ‪/‬‬
‫ﻧﻈﺮي دﻳﮕﺮ در اﺷﻌﺎر ﻣﻮﻻﻧﺎ از ﺟﻬﺖ ادب‬

‫اﺷﻌﺎر ﻣﻮﻻﻧﺎ از ﺟﻬﺖ ادب و ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ و ﻧﻮادر ﻛﻠﻤﺎت و اﺳﺘﻮاري اﺷﻌﺎر ﺳﺮﺣﺪ‪ ‬اﺷﻌﺎر ﻗﺪﻣﺎﺳﺖ و‬
‫ﺑﻪﻣﻀﺎﻣﻴﻦ اﺷﻌﺎر ﺗﺎزي ﻫﻢ آﺷﻨﺎﺳﺖ و در ﺟﻮش و ﺟﺬﺑﻪ و ﮔﺮﻣﻲ و ﺑﻴﺎن ﻧﻜﺎت ﺑﺪﻳﻌﻪ و ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﺗﺎزه‬
‫ﻣﻘﺎﻣﻲ ﻣﺨﺼﻮص دارد وﻟﻲ رﻧﮕﻴﻨﻲ و ﻧﻘ‪‬ﺎﺷﻲ زﻳﺎدي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺘﺄﺧ‪‬ﺮﻳﻦ و ﺑ‪Ç‬ﻌﻀﻲ ﻣ‪Ç‬ﺘﻮﺳ‪‬ﻄﻴﻦ در اﺷ‪Ç‬ﻌﺎر‬
‫ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ‪ ,‬ﭼﻨﺪان در اﺷﻌﺎر ﻣﻮﻻﻧﺎ دﻳﺪه ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ /‬ﺣﺴﻨﺶ ﺣﺴﻦ ﺧﺪاداد اﺳﺖ و ﺣﺎﺟﺖ ﺑﻪﻣﺸﺎﻃﻪ‬
‫ﻧﺪارد و اﻳﻦ از آن ﺟﻬﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد را ﻋﻬﺪهدار ﺑﻴﺪارﻛﺮدن ﻧﻔﻮس ﻏﺎﻓﻠﺔ ﻋﻘﺐ اﻓﺘﺎده از ﻗﺎﻓﻠﻪﻫﺎي‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﭼﻬﻞ و ﻫﺸﺖ‬

‫اﻟﻬﻲ و ﺗﺮﺑﻴﺖ روﺣﻲ راﻫﺮوان ﻣﻲداﻧﺪ وﻟﻲ ﺑﺎز ﻫﻢ در ﻗﻮاﻟﺐ اﻟﻔﺎظ ﺑﺴﻴﺎرﺧﻮب ﻣﺮﻏﺎن ﻣﻌﺎﻧﻲ را ﺷﻜﺎر‬
‫ﻧﻤﻮده‪ /‬در ﺑﻬﺎرﻳ‪‬ﻪﻫﺎ در ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻊ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ وﺻﻒ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻤﻮده وﻟﻴﻚ اﻏﻠﺐ از ﺣﻠﻴﻪﻫﺎي رﻧﮕﻴﻦ‬
‫ﻣﺼﻨﻮﻋﻲ ﺧﺎﻟﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫رﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻊ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ رﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻊ آﻣ‪Ç‬ﺪ رﺑ‪Ç‬ﻴﻊ ﺑﺲ ﺑ‪Ç‬ﺪﻳﻊ آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻘﺎﻳﻘﻬﺎ و رﻳ‪Ç‬ﺤﺎﻧﻬﺎ و ﻻﻟﺔ ﺧ‪Ç‬ﻮش ﻋ‪Ç‬ﺬار آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫و ﻧﻴﺰ‬

‫ايﭼﺸﻢ و ايﭼﺮاغ روان ﺷ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎغ‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﺬار ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﻫﺪان ﭼ‪ÇÇ‬ﻤﻦ را در اﻧ‪ÇÇ‬ﺘﻈﺎر‬

‫ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ﻗ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺘﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮﻛﺮده ﺳ‪Ç‬ﺮ زﺧ‪Ç‬ﺎ ك‬

‫ﭘ‪ÇÇÇ‬ﻮﺳﻴﺪﮔﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﻤﻦ و دي ﻣ‪ÇÇ‬ﺮدﮔﺎن ﭘ‪ÇÇ‬ﺎر‬

‫ﺗﺨﻤﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮده ﺑ‪Ç‬ﻮد ﻛ‪Ç‬ﻨﻮن ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ زﻧ‪Ç‬ﺪﮔﻲ‬

‫رازي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺎ ك داﺷﺖ ﻛ‪Ç‬ﻨﻮن ﮔﺸﺖ آﺷﻜ‪Ç‬ﺎر‬

‫ﺷﺎﺧﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻴﻮه داﺷﺖ ﻫ‪Ç‬ﻤﻲﻧﺎزد از ﻧﺸ‪Ç‬ﺎط‬

‫ﺑﻴﺨﻲﻛﻪ آنﻧ‪Ç‬ﺪاﺷﺖ ﺧ‪Ç‬ﺠﻞﻣﺎﻧﺪ و ﺷ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺎر‬

‫ﻟﺸﻜﺮ ﻛﺸ‪Ç‬ﻴﺪ ﺷ‪Ç‬ﺎخ درﺧﺖ و ﺑﺴ‪Ç‬ﺎﺧﺖ ﺑ‪Ç‬ﺮگ‬

‫اﺳ‪ÇÇ‬ﭙﺮ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺘﻪ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﺳﻤﻦ و ﺳ‪Ç‬ﺒﺰه ذواﻟ‪ÇÖ‬ﻔﻘﺎر‬
‫و ﻧﻴﺰ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻪ دي رﻓﺖ و ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﻤﻦ رﻓﺖ و آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮﺑﻬﺎر اي دل‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻨﺪانوﺧ‪ÇÇ‬ﺮم ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺒﺎرايدل‬
‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﻬﺎنﺳﺒﺰﺳﺖوﮔﻞ‬
‫‪‬‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺮوﺷﺪ در زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮﻣﺎ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻗ‪Ç‬ﺎرون و ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻇ‪Ç‬ﻠﻢ او‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآﻣ‪ÇÇ‬ﺪ از زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻦ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺗ‪Ç‬ﻴﻎ آﺑ‪Ç‬ﺪار ايدل‬

‫درﺧ‪ÇÇ‬ﺘﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﻒ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآورده ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﻬﺎي دﻋ‪ÇÇ‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻔﺸﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮو ﺑ‪Ç‬ﺮده ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺮد ﺷ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺎر اي دل‬

‫ﻫﺮﻳﻚ از ﻣﺘﻮﺳ‪‬ﻄﻴﻦ و ﻣﺘﺄﺧ‪‬ﺮﻳﻦ ﻫﺮﮔﺎه ﺑﻬﺎرﻳﻪ و وﺻﻒ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ ,‬رﻧﮓآﻣﻴﺰي و ﻧ‪Ç‬ﻘ‪‬ﺎﺷﻲ و‬
‫ﻧﺎزكﻛﺎريﻫﺎي زﻳﺎد در او ﺑﻪﺧﺮج ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ ﻛﻪ اﺷﻌﺎر ﺷﺨﺼﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﻻﻧﺎ آنﻗﺪر ﭘﺎﺑﻨﺪ اﻳﻦ ﻗﺴ‪Ç‬ﻤﺖ‬
‫ﻧﺒﻮده و ﺑﻪراﺳﺘﻲ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺮور زﻣﺎن زﻳﺎدﺗﺮ ﺷﺪه‪ ,‬دﺳﺖ ﺗﺼﻨ‪‬ﻊ و ﺗﻜﻠ‪‬ﻒ و رﻧﮓآﻣﻴﺰي ﻗﻮيﺗﺮ و زﻳﺎدﺗﺮ‬
‫ﮔﺸﺘﻪ; و ﻧﻴﺰ در ﺑﻬﺎرﻳ‪‬ﻪ ﺑﺎز اﺷﺎره ﺑﻪﺑﻬﺎر ﺣﻘﺎﻳﻖ و ﻣﻌﺎﻧﻲ دارد‪:‬‬
‫ﺑﻬﺎر آﻣ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻬﺎر آﻣ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻬﺎر ﺧ‪Ç‬ﻮش ﻋ‪Ç‬ﺬار آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺧﻮشو ﺳ‪Ç‬ﺮﺳﺒﺰ ﺷ‪Ç‬ﺪ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ اوان ﻻﻟﻪزار آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻞازﻧﺴ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻦﻫﻤﻲﭘﺮﺳﺪﻛﻪﭼﻮنﺑﻮديدرﻳﻦ ﻏ‪ÇÇ‬ﺮﺑﺖ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻲﮔﻮﻳﺪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﺷﻢ زﻳ‪ÇÇ‬ﺮا ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﺷﻲﻫﺎ زان دﻳ‪Ç‬ﺎر آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫و ﻧﻴﺰ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺮم و رﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺖ ﻧ‪ÇÇ‬ﺜﺎر ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‬
‫آﻣ‪ÇÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎر‬
‫‪‬‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻦ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ذواﻟﻔ‪ÇÇ‬ﻘﺎر ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻲ آﺑ‪Ç‬ﺪار ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﮔ‪ÇÇÇ‬ﻠﻨﺎر ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮه ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ و ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﺑﺎر ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ زره‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺤﺮا ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ از ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻔﺸﻪ و ﻛ‪ÇÇÔ‬ﻪ ﻻﻟﻪزار ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫اﺷﻜ‪Ç‬ﻮﻓﻪ ﻟﺐ ﮔﺸ‪Ç‬ﺎد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻨﮕﺎم ﺑ‪Ç‬ﻮﺳﻪ ﮔﺸﺖ‬

‫ﺑﮕﺸ‪ÇÇ‬ﺎد ﺳ‪ÇÇ‬ﺮو دﺳﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ وﻗﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎر ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﭼﻬﻞ و ﻧﻪ‬

‫ﻧﻈﺮ در اﺷﻌﺎر از ﺟﻬﺖ ادب‬

‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﺎ آن ﻫﻤﻪ ﮔﻔﺘﺎر زﻳﺎد ﻫﺮﮔﺰ ﮔﺮد ﻣﺪ‪‬اﺣﻲ و ﻗﺼﻴﺪهﺳﺮاﻳﻲ ﺑﺰرﮔﺎن ﻇﺎﻫﺮي ﻧﮕﺸﺘﻪ‪ ,‬ﻫﺮ ﻛﻪ را‬
‫ﺳﺘﻮده ﻳﺎران راﺳﺘﻲ و اﻫﻞ دل و ﺳﺰاوار ﻣﺪح و ﺛﻨﺎ ﺑﻮدهاﻧ‪Ç‬ﺪ; ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ و ﺑ‪Ç‬ﺮﻫﺎناﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ و‬
‫ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ و ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﭼﻠﭙﻲ‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪﺳﺨﻨﺎن ﻳﺎوه و ﻫﺰل و ﻫﺠﻮ ﻟﺐ ﻧﮕﺸﻮده و ا ﮔﺮ ﻧﺎدر‪ G‬در‬
‫ﻳﻚ ﻏﺰل اﻟﻔﺎظ ﻣﺴﺘﻬﺠﻨﻲ دﻳﺪه ﺷﺪه‪ ,‬ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻘﺘﻀﻲ اﺳﺖ ﻛﺴﻲ را ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺎﻣ‪ Â‬از ﭘﻴﺮوي ﻧﻔﺲ‬
‫و ﺷﻬﻮت ﻧﻔﺮت دﻫﻨﺪ ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ از ﭘﻴﺮوي ﺷﻬﻮات ﺑﮕﺮﻳﺰد زﻳﺎﻧﻲ ﻧﺪارد‪ ,‬ا ﮔﺮ ﺑﻪﺗﻌﺒﻴﺮي دﺳﺖ ﻳﺎزﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺧﻮاﻧﻨﺪه را از ﭘﻴﺮوي ﻫﻮي× و ﻫﻮس ﻣﻨﺰﺟﺮ ﺳﺎزﻧﺪ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻧﺎدر‪ G‬اﻳﻦ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ در اﺷﻌﺎرش دﻳﺪه ﺷﺪه‪:‬‬
‫اي ﻛﻪ در دﻋﻮي ﻗ‪Ç‬ﺮﻳﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺰﻳﺪي ﻳ‪Ç‬ﻮف ﻳ‪Ç‬ﻮف‬

‫ﻟﻴﻚ در ﻣ‪Ç‬ﻌﻨﻲ ﻣ‪Ç‬ﻘﺎرن ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺰﻳﺪي ﻳ‪Ç‬ﻮف ﻳ‪Ç‬ﻮف‬

‫ﻻفﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮديﻣﻲزﻧﻲدرﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮبﻧﻔﺲايزن ﺻ‪ÇÇÇ‬ﻔﺖ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺲﺳﮓﻳﻚﻧﻌﺮهﺑﺮزدﭼﻮن ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﻴﺪي ﻳ‪ÇÇ‬ﻮف ﻳ‪Ç‬ﻮف‬

‫رﺳﺘﻤﻲ ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ اﻧﺪر ﺟﻨﮓ رﻳﺸ‪Ç‬ﺎرﻳﺶ ﻧ‪Ç‬ﻔﺲ‬

‫ﺗﻮ ﻣ‪Ç‬ﺨﻨ‪‬ﺚوار ﭘ‪Ç‬ﺎ واﭘﺲ ﻛﺸ‪Ç‬ﻴﺪي ﻳ‪Ç‬ﻮف ﻳ‪Ç‬ﻮف‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺷ‪Ç‬ﻬﻮت ﺳ‪Ç‬ﺎﺧﺘﻲ ﺧ‪Ç‬ﻮد را اﺳ‪Ç‬ﻴﺮ ‪ ///‬ﺧ‪Ç‬ﺮ‬

‫‪ ///‬را دﻳﺪي ﻛ‪Ç‬ﺪو را ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻧ‪Ç‬ﺪﻳﺪي ﻳ‪Ç‬ﻮف ﻳ‪Ç‬ﻮف‬

‫داﺳﺘﺎن ﻛﻨﻴﺰك و ﺧﺎﺗﻮن و ﻛﺪو را درﻣﺜﻨﻮي ﻧﻴﺰ آورده و ﻋﺬر ﻫﻤﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺑﺎﻻ ذ ﻛﺮ ﺷﺪ; ﭘﺲ‬
‫ﻏﺮض و ﻗﺼﺪ ﻣﻮﻻﻧﺎ از آوردن ﻣﺜﻠﻲ رﻛﻴﻚ و زﺷﺖ‪ ,‬ﻧﻜﻮﻫﺶ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ زﺷﺖ و ﺧﻮﻫﺎي ﺑﺪ اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫آن اﺳﺖ ﻛﻪ دواي ﺗﻠﺦ ﺑﻪ ﻣﺮﻳﺾ دﻫﻨﺪ ﻛﻪ دﻓﻊ ﻣﺮض ﻧﺎ ﮔﻮار او ﺑﺸﻮد ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻣﺜﻨﻮي ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫زان ﺣ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺚ ﺗ‪ÇÇ‬ﻠﺦ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﮔﻮﻳﻢ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ز ﺗ‪ÇÇ‬ﻠﺨﻴﻬﺎ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮو ﺷ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻢ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫ﺷﺨﺺ ﺣﻠﻴﻢ و ﺧﻮﺷﺨﻮي وﻗﺘﻲ ﻻزم اﺳﺖ ﺗﻨﺪي و ﺗﻠﺨﻲ ﻛﻨﺪ و ﻟﻌ‪Ç‬ﺒﺖ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ ﮔ‪Ç‬ﺎﻫﻲ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﺗ‪Ç‬ﺮش‬
‫ﻧﺸﻴﻨﺪ‪ /‬وﻗﺘﻲ در وﺻﻒ دﻟﺒﺮ و ﻳﺎر ﺳﺨﻦ ﻣﻲراﻧﺪ ﭼﻮن ﻏﺮض ﻳﺎر ﻣﻌﻨﻮي اﺳﺖ‪ ,‬آﻧﻘﺪر دﻗﻴﻖ در ﺧﺎل و‬
‫ﺧﻂ و زﻟﻒ و ﻟﺐ و ﻋﺎرض و ﻏﺒﻐﺐ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ ,‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ;‬
‫ﻧ‪Ç‬ﺮم ﻧ‪Ç‬ﺮﻣﻚ روي و رﺧﺴ‪Ç‬ﺎرش ﻧﮕ‪Ç‬ﺮ‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻤﺎرش ﻧﮕ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺑﮕﺸ‪Ç‬ﺎ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ‪‬‬

‫و ﺑﻪ ﻳﻚ ﺑﺎر از ﻣﺠﺎز ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺧﻮاﻧﻨﺪه را ﺑﻪﺣﻘﻴﻘﺖ ارﺷﺎد ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫اﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪر آ در ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎغ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻲﭘﺎﻳﺎن دل‬

‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻴﻮة ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮﻳﻦ ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻴﺎرش ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻲ ﺻ‪Ç‬ﻮرت ﻧ‪Ç‬ﻘﺶ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎزﮔﺮد و ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي اﺳ‪ÇÇ‬ﺮارش ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮ‬

‫و ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﭘﻨﺠﺎه‬
‫اي ﻗ‪ÇÇ‬ﺪ و ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻻي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺣﺴ‪ÇÇ‬ﺮت ﺳ‪Ç‬ﺮو ﺑ‪Ç‬ﻠﻨﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ دل ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﻨﺪ‬
‫ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻨﺪه ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲآﻳﺪت‬
‫‪‬‬

‫ايز ﺗ‪Ç‬ﻮﻋﺎﻟﻢﺑﻪﺟﻮشﻟﻄﻒ ﻛ‪Ç‬ﻦ ارزان ﻓ‪Ç‬ﺮوش‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻨﺪة ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮﻳﻦ ﻧ‪Ç‬ﻮش راﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﻔﺮﻣﺎ ﺑ‪Ç‬ﭽﻨﺪ‬

‫در وﺻﻒ ﺑﺎده و ﺳﺎﻏﺮ و ﺟﺎم و ﺷﺮاب ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر راز ﺣﻘﻴﻘﺖ را آﺷﻜﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺴﻴﺎري از‬
‫ﺷﻌﺮاي ﻣﺘﻘﺪ‪‬ﻣﻴﻦ و ﻣﺘﻮﺳ‪‬ﻄﻴﻦ و ﻣﺘﺄﺧ‪‬ﺮﻳﻦ ﺑﻪ ﺗﺨﻴ‪‬ﻼت ﻣﺠﺎزي در وﺻﻒ ﻣﻲ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﻛﻨﺪ و ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫اﻧﮕﻮر اﻓﺸﺮدة ﺧﺎم ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ‪ ,‬ﺳﻴﻨﺔ او ﺷﺮاب ﺧﺎﻧﺔ ﻋﺎﻟﻢ اﺳﺖ و ﺧﻮد ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻣ‪Ç‬ﻲ اﻧﮕ‪Ç‬ﻮرم‬
‫آزﻣ‪ÇÇ‬ﻮن ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻤﺘﺮ ز ‪‬‬

‫ﮔﺮ ﻧﻬﻲ ﺗﻮ ﻟﺐ ﺧﻮد ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻟﺐ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻣﺴﺖ ﺷ‪Ç‬ﻮي‬

‫زﺑﺎﻧﺔ آﺗﺶ درون دﻟﺶ ﻫﻤﺎره ﺳﺮ ﺑﺮ آﺳﻤﺎن ﻛﺸﻴﺪه ﺧﻮد ﺳﻮﺧﺘﻪ و ﺳﻮزﻧﺪه اﺳﺖ‪ /‬آري‪ ,‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻛﻪ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ وﺻﻒ ﺟﻨﺒﺔ ادﺑﻲ اﺷﻌﺎر او را ﺑﻨﻤﺎﻳﻴﻢ‪ ,‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر آﺗﺶ از ﺧﺎﻣﺔ ﻣﺎ ﻣﻲﺟﻬﺪ و دﻓﺘﺮ و‬
‫ﻋﺒﺎرت را ﻣﻲﺳﻮزد و ﭼﻮن در ﻫﻤﺔ ﻓﻨﻮن ادب ﺧﺎﺻﻪ ﻋﻠﻢ ﻗﺮآن و ﺗﻔﺴﻴﺮ و ﺣﺪﻳﺚ و ﻛﻼم و ﺣﻜ‪Ç‬ﻤﺖ‬
‫داﻧﺎﻳﻲ ﺧﺒﻴﺮ و ﻣﺤﻘ‪‬ﻘﻲ ﺑﺼﻴﺮ ﺑﻮده‪ ,‬اﺷﺎرات در ﮔﻔﺘﺎر او ﺑﻪ آﻳﺎت اﻟﻬﻲ در ﻗﺮآن و ﺑﻪاﺧﺒﺎر ﺑﺴﻴﺎر اﺳﺖ;‬
‫ﺑﻪاﻏﻠﺐ آﻧﻬﺎ در زﻳﺮ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت‪ ,‬اﻳﻦ ﻓﻘﻴﺮ اﺷﺎره ﻧﻤﻮده و ارﺳﺎل ﻣﺜﻞ و ﻛﻨﺎﻳﺎت و اﺳﺘﻌﺎرات ﻧﻴﺰ در ﻛﻠﻤﺎﺗﺶ‬
‫ﺑﻲﺷﻤﺎر اﺳﺖ‪ /‬ﺑﻼﻏﺖ و ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻛﻼﻣﺶ ﻇﺎﻫﺮ اﺳﺖ ﺑﻪﻃﻮري ﻛﻪ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮد را از ﻓﻠﺴﻔﻪ و ﻋﺮﻓﺎن و‬
‫ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺗﺼﻮ‪‬ف ﺑﻪاﻃﻮار ﻣﺨﺘﻠﻔﻪ و اﻣﺜﺎﻟﻬﺎي ﮔﻮﻧﺎ ﮔﻮن و ﻣﻀﻤﻮﻧﻬﺎي ﺑﻜﺮ و ﺗﺎزه اﻳﺮاد ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ و اﻏ‪Ç‬ﻠﺐ‬
‫ﺻﻨﻌﺘﻬﺎي ﺷﻌﺮي را ﻧﻴﺰ ﻣﻬﻤﻞ ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ و رﻋﺎﻳﺖ ﻛﺮده‪ ,‬ﺑﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ردﻳﻒ و ﻗﺎﻓﻴﻪﻫﺎي دﺷ‪Ç‬ﻮار ﻃ‪Ç‬ﺒﻊ‬
‫وﻗ‪‬ﺎدش اﻗﺒﺎل ﻧﻤﻮده و از ﻋﻬﺪه ﺑﺮآﻣﺪه‪ /‬اﻗﺴﺎم اﻟﻔﺎظ و ﻣﻌﺎﻧﻲ در ذﻫﻦ ﺗﻮاﻧﺎي او درﻧﻮردﻳﺪه و رام اﺳﺖ و‬
‫او ﭘﺎدﺷﺎهﺳﺨﻦ و ﻛﻼم اﺳﺖ‪,‬ا ﻛﻨﻮن از ﻣﺤﺴ‪‬ﻨﺎت ﻟﻔﻈﻲو ﻣﻌﻨﻮي ﮔﻔﺘﺎرش ﺑﺮﺧﻲ ﺑﻪﻧﻤﻮﻧﻪ ﻳﺎد ﻣﻲﺷﻮد‪/‬‬
‫"ﺗﺮﺻﻴﻊ" ﻛﻪ آوردن ﻟﻔﻈﻲ اﺳﺖ ﺑﺮاﺑﺮ ﻟﻔﻈﻲ ﺑﺎ اﺗ‪‬ﺤﺎد در وزن و ﻗﺎﻓﻴﻪ و ذوﻗﺎﻓﻴﺘﻴﻦ ﻫﻢ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪:‬‬
‫ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاري ﻧ‪ÇÇ‬ﺪارد دل و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺎري ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪارد ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻴﺎﺑﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫‪###‬‬

‫ﺗﻮ ﻣﺮا ﮔﻨﺞ رواﻧ‪Ç‬ﻲ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ ﺳ‪Ç‬ﻮد و زﻳ‪Ç‬ﺎن را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻣﺮاﺟ‪ÇÇ‬ﺎنوﺟﻬﺎﻧﻲﭼﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻢﺟﺎنوﺟﻬﺎنرا‬

‫"ﺳﺠﻊ" ﻛﻪ ﻛﻠﻤﺎت آﺧﺮ در وزن و روي ﻳﺎ ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪:‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎﻧﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺘﺎن را ﺑ‪Ç‬ﻬﺎﻧﻪ آﻳ‪Ç‬ﻴﻨﺴﺖ‬

‫ﺳﺘﻴﺰه ﻛﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ زﺧ‪Ç‬ﻮﺑﺎن ﺳ‪Ç‬ﺘﻴﺰه ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻨﺴﺖ‬
‫‪###‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﻧ‪Ç‬ﻤﺎﻳﻨﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺪاﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪاﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در ﻋ‪Ç‬ﻴﻦ ﻋ‪Ç‬ﻴﺎﻧﻴﺪ‬

‫"ﺗﺠﻨﻴﺲ" ﻛﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﻳﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه دو ﻟﻔﻆ ﻳﺎ زﻳﺎده از ﻳﻚ ﺟﻨﺲ‪ ,‬ﻧﺰدﻳﻚ ﻫﻢ آرﻧﺪ ﻛﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺻﻮرت و‬

‫ﭘﻨﺠﺎه و ﻳﻚ‬

‫ﻧﻈﺮ در اﺷﻌﺎر از ﺟﻬﺖ ادب‬

‫ﺗﻠﻔ‪‬ﻆ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ و ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ در ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻳﻜﻲ و ﺑﻪ ﺗﻠﻔ‪‬ﻆ دو ﺑﺎﺷﻨﺪ و آن ﻫﻢ ﻧﺎﻗﺺ و ﻛﺎﻣﻞ‬
‫دارد‪:‬‬
‫ﺗﻮ دﻳﺪي ﻫ‪Ç‬ﻴﭻ ﻧ‪Ç‬ﻘﺸﻲ را ﻛ‪Ç‬ﻪ از ﻧ‪ Ç‬ﻘﺎش ﺑﮕ‪Ç‬ﺮﻳﺰد‬

‫ﺗﻮ دﻳﺪي ﻫﻴﭻواﻣ‪Ç‬ﻖ را ﻛ‪Ç‬ﻪﻋﺬريﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﺪاز ﻋ‪Ç‬ﺬرا‬

‫‪###‬‬
‫ﺗ‪Ç‬ﺮازو ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻧ‪Ç‬ﺪاري ﭘﺲ ﺗ‪ÇÔ‬ﺮا زو ره زﻧ‪Ç‬ﺪ ﻫ‪Ç‬ﺮﻛﺲ‬

‫ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ ﻗ‪Ç‬ﻠﺒﻲ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎراﻳ‪Ç‬ﺪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﭘ‪Ç‬ﻨﺪاري ﻛ‪Ç‬ﻪ زر دارد‬

‫‪###‬‬
‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮاﺑ‪ÇÇÇ‬ﺮوراﺑ‪ÇÇ‬ﻪﭼﻴﻦﻛﺮديﭼﻮﺻﻮرﺗﻬﺎيﭼﻴﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدي‬

‫ﻣﺮا ﺑﻲﻋﻘﻞ و دﻳﻦ ﻛ‪Ç‬ﺮدي ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﻧ‪Ç‬ﻔﺲ ﺑ‪Ç‬ﺪﺧﻮ را‬

‫‪###‬‬
‫در ژﻧ‪ÇÇ‬ﺪه در آ ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﺪم ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ زﻧ‪ÇÇ‬ﺪه دﻻن ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻲ‬

‫اﻃ‪ÇÇ‬ﻠﺲ ﺑ‪Ç‬ﻪدراﻧ‪Ç‬ﺪازي ﻫ‪Ç‬ﻢ ژﻧ‪Ç‬ﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫‪###‬‬
‫ﺑﮕﺸ‪ÇÇÇ‬ﺎي دو ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺐ دان را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪ دو ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺐ ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ را‬
‫‪###‬‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺬار ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮادري را‬

‫اي ﺳ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎﻗﻲ روح از در ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻖ‬
‫‪###‬‬

‫ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪﻫﺎ ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﺎﺳ‪Ç‬ﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻬﺎي ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻔﺰا‬

‫اي ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺒﺎر راﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻲ از ﺟ‪Ç‬ﻮي ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎﺳﺘﻲ‬
‫‪###‬‬

‫ز ﻫﺮ ﻛﺠﺎ ﻛﻪ دﻫ‪Ç‬ﺪ دﺳﺖ ﺟ‪Ç‬ﺎم ﻣ‪Ç‬ﻲ دﺳﺖ آر‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎر ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدت ﻓ‪ÇÇ‬ﺪا ﺳ‪Ç‬ﺮ و دﺳ‪Ç‬ﺘﺎر‬
‫‪###‬‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻨﻮنﺑﺮﺧ‪Ç‬ﻴﺰ و ﮔ‪Ç‬ﻠﺸﻦ ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻬﻤﻦ ﺑ‪Ç‬ﺮﮔﺮﻳﺰ آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺘﻬﺎ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻲﻛﺮدي ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﻤﻦ ﺑ‪Ç‬ﺮگرﻳﺰ آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫‪###‬‬
‫آندم ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ رﻳ‪ÇÇ‬ﺤﺎن ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺟ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﻧ‪Ç‬ﻴﻠﻮﻓﺮ ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺴﺘﺎﻧﻢ ﮔ‪ÇÇ‬ﻞﺳﺘﺎن‬
‫ايﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺴﺘﺎن از‬
‫ايﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﺴﺘﺎن‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫‪###‬‬
‫دل ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎدم ﺑ‪Ç‬ﺨﺪا ﻧ‪Ç‬ﻴﻚ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎدم‬

‫ﭼﻮ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ﺷ‪Ç‬ﺎديو ﻋ‪Ç‬ﻴﺪم ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻧﻜ‪Ç‬ﻮﺑﺨﺖ و ﺳ‪Ç‬ﻌﻴﺪم‬

‫‪###‬‬
‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻖ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻴﺮ ﺷ‪Ç‬ﻮ ور ﻧﺸ‪Ç‬ﻮي رو ﺑ‪Ç‬ﻤﻴﺮ‬

‫ﺗﻨﮓﺷﻜﺮ ﺧﺮﺑﻼش ور ﻧ‪Ç‬ﺨﺮي ﺳ‪Ç‬ﺮﻛﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎش‬
‫‪###‬‬
‫آﺧ‪Ç‬ﺮ زﺑ‪Ç‬ﻬﺮ دوﻧ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻲ دوي ﭼ‪Ç‬ﻮ دوﻧ‪Ç‬ﺎن‬

‫زﺑﻬﺮ ﺳﻪ ﻧ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻲ ﺧ‪Ç‬ﻮري ﺳ‪Ç‬ﻨﺎﻧﺶ‬
‫آﺧﺮ‬
‫‪‬‬

‫"اﻳﻬﺎم" ﻛﻪ ﻟﻔﻈﻲ را اﺳﺘﻌﻤﺎل ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ دو ﻣﻌﻨﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﻘﺼﻮد ﻳﻚ ﻣﻌﻨﻲ ﺑﺎﺷﺪ و ﺷﻨﻮﻧﺪه‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﭘﻨﺠﺎه و دو‬

‫ﺗﻮﻫ‪‬ﻢ ﻛﻨﺪ ﻣﻌﻨﻲ دﻳﮕﺮ را‪:‬‬
‫ﻃ‪Ç‬ﺎﻟﺐ ﻣﺸ‪Ç‬ﺘﺮي ﺷ‪Ç‬ﺪي اي ﻣ‪Ç‬ﻪ دﻟﺴ‪Ç‬ﺘﺎن ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫ايﻛﻪ ﭼﻮ زﻫﺮه ﻣﻲزﻧﻲ ﭼ‪Ç‬ﻨﮓ ﺑ‪Ç‬ﺮآﺳ‪Ç‬ﻤﺎن ﻣ‪Ç‬ﻦ‬
‫‪###‬‬

‫در دو رخ آن ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺎه ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎﺗﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲدﻫﺪ‬

‫اﺳﺐ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ اﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺎده ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪهام‬
‫‪###‬‬

‫ﻃ‪ÇÇ‬ﺮة ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺷﺴﺖ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬
‫ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺔ آن‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺎﻋﺖ ﭘ‪Ç‬ﻨﺠﺎه ﺑ‪Ç‬ﺎر‬
‫‪###‬‬

‫ﺑﻮد ﻛ‪Ç‬ﻲ رﺳ‪Ç‬ﺪش زﺧ‪Ç‬ﻢ ﺗ‪Ç‬ﻴﺮ‬
‫ﭼﻮن ﺳﭙﺮش ﻣﻪ ‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﻛﻪﺷﻮدﺻﻴﺪﻋﺸﻖﻛﻲ ﺷ‪Ç‬ﻮداوﺻ‪Ç‬ﻴﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮگ‬

‫"رد‪ ‬اﻟ‪Ö‬ﻌﺠﺰ ﻋﻠﻲ اﻟﺼ‪‬ﺪر" ﻛﻪ ﻛﻠﻤﻪ در ﻣﺼﺮاع اول و آﺧﺮ ﻫﺮ دو درآﻳﺪ‪:‬‬
‫ز ﻏ‪ÇÇ‬ﻤﺖ ﻛ‪Ç‬ﻨﻮن دل ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺒﺮ از ﺻ‪Ç‬ﺒﺎ ﻧ‪Ç‬ﺪارد‬

‫ز ﺻ‪Ç‬ﺒﺎ ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ ﺷ‪Ç‬ﻨﻴﺪم ﺧ‪Ç‬ﺒﺮي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﭘﺮﻳﺪم‬
‫‪###‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻪ ﻣﺴ‪Ç‬ﻴﺢ ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﻢ اي ﻛ‪Ç‬ﻮر و ﻛ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺮﻗﺺ آ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻮر و ﻛ‪ÇÇ‬ﺮان ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ دﻳ‪Ç‬ﺪ از ﻣﺴ‪Ç‬ﻴﺢ ﻣ‪Ç‬ﺮﻫﻢ‬
‫‪###‬‬

‫ﺻﺪﮔﻮﻧﻪ ﻧﻌﻤﺖ رﻳ‪Ç‬ﺨﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻴﻬﻤﺎن آﻣ‪Ç‬ﻴﺨﺘﻲ‬

‫ﻫﺮ دوﺟﻬﺎن ﻣ‪Ç‬ﻬﻤﺎنﺗﻮﺑﻨﺸﺴﺘﻪ ﮔ‪Ç‬ﺮدﺧﻮان ﺗ‪Ç‬ﻮ‬
‫‪###‬‬

‫ﺳﻴﻼب ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺧ‪Ç‬ﻮد را ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﺎر و ﺣ‪Ç‬ﺎﺻﻠﻢ ﻧ‪Ç‬ﻪ‬

‫ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺣ‪Ç‬ﺎﺻﻠﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ دارم ﺑ‪Ç‬ﻲﺣﺎﺻﻠﺴﺖ ﺟ‪Ç‬ﺰ ﺗ‪Ç‬ﻮ‬

‫"ﺗﻌﺪﻳﺪ و ﺳﻴﺎﻗ‪Ö ¹‬اﻻ ﻋﺪاد" ﻛﻪ ﺷﻤﺎره از اﻋﺪاد ﺑﻪﺗﺮﺗﻴﺐ ﻳﺎ ﺑﻲﺗﺮﺗﻴﺐ آرﻧﺪ و ﻟﻄﻔﻲ در ﺳﺨﻦ ﭘﺪﻳﺪ‬
‫آﻳﺪ‪:‬‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻮي آب و ﺟ‪ÇÇ‬ﻮي ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮ و ﺟ‪ÇÇ‬ﻮي ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺮ واﻧﮕ‪Ç‬ﺒﻴﻦ‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎ دو ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑﮕﺸ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪Ç‬ﻬﺎر ﺟ‪Ç‬ﻮ در ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﺒﻴﻦ‬

‫"ﺗﻤﺜﻴﻞ ﻳﺎ ارﺳﺎل ﻣﺜﻞ" ﻛﻪ در ﺿﻤﻦ اﺷﻌﺎر اﺷﺎره ﺑﻪ ﻣﺜﻠﻲ ﻣﺸﻬﻮر ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪:‬‬
‫دوش آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻓ‪Ç‬ﻴﻞ ﻣ‪Ç‬ﺎ را ﺑ‪Ç‬ﺎز ﻫ‪Ç‬ﻨﺪﺳﺘﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻳ‪Ç‬ﺎد‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮدة ﺷﺐ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲدرﻳﺪ او از ﺟ‪ÇÇ‬ﻨﻮن ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎﻣﺪاد‬

‫‪###‬‬
‫اي ﻋﺎﺷﻘﺎن اي ﻋﺎﺷﻘﺎن ﻳﻚ ﻟﻮﻟﻴﻲ دﻳﻮاﻧ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻃﺸﺘﺶﻓﺘﺎدازﺑﺎمﻣﺎ ﻧﻚﺳ‪Ç‬ﻮيﻣﺠﻨﻮنﺧﺎﻧﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫‪###‬‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮك ﻓ‪ÇÇ‬ﺮوﻛﺶ و ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺞ ﺳ‪ÇÇ‬ﻼﻣﺘﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺸﻴﻦ‬

‫ز دﺳﺖ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺗﻪ ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻮاي ﺳ‪ÇÇ‬ﺮو ﺑ‪ÇÇ‬ﻠﻨﺪ‬

‫‪###‬‬
‫دﻳ‪ÇÇ‬ﻮار ﮔ‪ÇÇ‬ﻮش دارد آﻫﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻪ ﺗ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺨﻦ ﮔ‪Ç‬ﻮي‬

‫رو اي دل ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻴﺮ در را‬
‫اي ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻘﻞ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎم ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ‪Ö‬‬

‫‪###‬‬

‫ﭘﻨﺠﺎه و ﺳﻪ‬

‫ﻧﻈﺮ در اﺷﻌﺎر از ﺟﻬﺖ ادب‬

‫‪Ö‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻻﻣﺎﻧ‪¹‬‬
‫ﺠ ﺎ ‪‬ﻟﺲ‬
‫ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻴﺪﺳﺘﻲ ‪‬ﻣ‪× ÇÇ‬‬

‫ﻣﻜ‪ÇÇÇ‬ﻦ راز ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا اي ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻓﺴ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪ‬
‫‪###‬‬

‫ﻛﻪ روز ﺧ‪Ç‬ﻮش ﻫ‪Ç‬ﻢ از ‪‬اول ﭘ‪Ç‬ﺪﻳﺪﺳﺖ‬

‫ﺑﺰن دﺳﺘﻲ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﺎﻣﺮوز ﺷ‪Ç‬ﺎدﻳﺴﺖ‬

‫"ﺗﻠﻤﻴﺢ" ﻛﻪ در ﺿﻤﻦ ﺷﻌﺮ اﺷﺎره ﺑﻪ ﻗﺼ‪‬ﺔ ﻣﻌﺮوف و ﻣﺸﻬﻮر ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪:‬‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻠﻴﻞ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ داﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺻﻔﺎ زﺑ‪Ç‬ﺎن آﺗﺶ‬

‫ﺧﻨﻚ آﻧﻜﻪ زآﺗﺶ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﻤﻦ و ﮔ‪Ç‬ﻠﺶ ﺑ‪Ç‬ﺮوﻳﺪ‬
‫‪###‬‬

‫وان ﺗ‪ÇÇ‬ﺎج ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻮﻛﺎﻧﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮق ﺳ‪Ç‬ﺮم آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫اﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮوز ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻴﻤﺎﻧﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻧﮕﺸﺘﺮﻳﻢ دادي‬
‫‪###‬‬

‫ﺗﺎ آب ﺷﻮد ﭘﻴﺸﺖ ﻫﺮ ﺑ‪Ç‬ﺤﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ‬

‫ﺟﺎم ﻣﻲ ﻣﻮﺳﻲ ﻛﺶ ﺷﻤﺲاﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي‬
‫‪###‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻲ ﺑﺸﻜ‪ÇÇ‬ﻨﻤﺖ اي ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‬

‫اﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺤﺎق ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ واﻟﺪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫‪###‬‬

‫در ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﻮر درآ ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺮك ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ‬

‫اي ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﭼ‪Ç‬ﻮﭘﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪهاي‬

‫"ﻣﺮاﻋﺎ¸ اﻟﻨ‪‬ﻈﻴﺮ" ﻛﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺎﻧﺔ ﻣﻌﺎﻧﻲ ﻣﺘﻨﺎﺳﺒﻪ اﺳﺖ‪:‬‬
‫در دﺳﺖ ﺗﻮام ﺟﺎﻧﺎ‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻴﺮم و ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺷﺴ‪Ç‬ﺘﻢ‬

‫ﭘ‪Ç‬ﺎﺑﺴﺖ ﺗ‪Ç‬ﻮام ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺎ‪ ,‬ﺳ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺖ ﺗ‪Ç‬ﻮام ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺎ‬
‫‪###‬‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ دراز ﻗ‪ÇÇÇ‬ﺒﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار ﮔ‪ÇÇ‬ﺰ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮدا‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻴﺎط ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﻓ‪ÇÇ‬ﺮدا‬
‫روم ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﺣ‪ÇÇ‬ﺠﺮة‬
‫‪‬‬
‫‪###‬‬

‫ﻣﺮﻳﺦ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ارزد ﭼ‪Ç‬ﺮاغ آن ﺟ‪Ç‬ﻬﺎﻧﻲ را‬
‫ﻣﻬﻲ ‪‬‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻄﺎرد ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﺘﺮي ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﻣ‪Ç‬ﺘﺎع آﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻧﻲ را‬
‫‪###‬‬

‫آورد آﺗﺸ‪ÇÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻴﺮد ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ آب‬

‫ﺑﺎز آﻣﺪ آن ﻣﻬﻲ ﻛﻪ ﻧﺪﻳﺪش ﻓ‪Ç‬ﻠﻚ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮاب‬
‫‪###‬‬

‫رخ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮﺳﻮدة زردم ﻏ‪ÇÇ‬ﻢ ﺻ‪Ç‬ﻔﺮاي ﺗ‪Ç‬ﻮ دارد‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻮداي ﺗ‪Ç‬ﻮ دارد‬
‫دل ﻣ‪Ç‬ﻦ راي ﺗ‪Ç‬ﻮ دارد‬
‫‪‬‬

‫"ﻃﺒﺎق و ﺗﻀﺎد" ﻛﻪ دو ﭼﻴﺰ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ را ذ ﻛﺮ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻟﻄﺎﻓﺘﻲ در ﺳﺨﻦ ﭘﺪﻳﺪ آرد‪:‬‬
‫از ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺧﻮدي و ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲاﻓ‪Ç‬ﺘﻢ و ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻴﺰم‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮواﻧ‪ÇÇ‬ﺔ دﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺎزم‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﻲﺳﻮزم و ﻣ‪Ç‬ﻲﺳﺎزم‬
‫‪###‬‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ ﺧﺸﻚ ﻟﺒ‪ÇÇÇÇ‬ﻢ ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻦ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮم‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ‬
‫اﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺴﺖ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎ ﺧﺸﻚ و‬
‫‪‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﭘﻨﺠﺎه و ﭼﻬﺎر‬
‫‪###‬‬

‫ﻧﻔﺴﻲ ﺳﺠﺪه و ﻃﺮب ﻧ‪Ç‬ﻔﺴﻲ ﺟ‪Ç‬ﻨﮓ و ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﮕﻮ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺴﻲﺷﺎن ﻣ‪Ç‬ﻌﺎﻧﻘﻪ ﻧ‪Ç‬ﻔﺴﻲ ﺷ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﻌﺎﺷﻘﻪ‬
‫‪###‬‬

‫ﻛﻪﺣﻠﻮا ﺳﺨﺖﺷﻴﺮﻳﻨﺴﺖوﭘﻨﻬﺎﻧﺴﺖﺣﻠﻮاﻳ‪Ç‬ﻲ‬

‫دﻫ‪ÇÇ‬ﺎنﻋﺸﻖﻣﻲﺧﻨﺪددوﭼﺸﻢﻋﺸﻖ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﺮﻳﺪ‬
‫‪###‬‬

‫ﮔﻬﻲ زاﻧﻮت ﺑﮕﺸﺎﻳﻢ ﻛﻪ ﺗﺎ از ﺟ‪Ç‬ﺎي ﺑ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﻴﺰي‬

‫ﮔﻬﻲزاﻧﻮت ﺑﺮﺑﻨﺪم ﭼﻮ اﺷ‪Ç‬ﺘﺮ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻓ‪Ç‬ﺮو ﺧﺴ‪Ç‬ﺒﻲ‬

‫ﺗﺮﺻﻴﻊ و ﺳﺠﻊ و ﺗﻀﺎد‬

‫آب ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آﺗﺶ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ رﻳ‪ÇÇ‬ﺨﺘﻢ و ﺳ‪ÇÇ‬ﻮد ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﺮد‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ آﺗﺶ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮﺧﺘﻢ و دود ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﺮد‬

‫"اﻓﺘﻨﺎن" ﻛﻪ ﺳﺨﻨﮕﻮ ﺟﻤﻊ ﻛﻨﺪ ﻣﻴﺎﻧﺔ دو ﻣﻌﻨﻲ ﻣﺘﺒﺎﻳﻦ; ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻏﺰل و ﺣﻤﺎﺳﻪ‪ ,‬ﺗﻌﺰﻳﺖ و ﺗﻬﻨﻴﺖ‪,‬‬
‫ﻣﺪح و ﻫﺠﺎ‪ ,‬ﻓﺨﺮﻳﻪ و ﻧﺼﻴﺤﺖ و ﭘﻨﺪ و ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳﻨﻬﺎ ﻛﻪ ﺳﺨﻦ را ﻟﻄﻔﻲ دﻫﺪ‪:‬‬
‫ﻟﺐ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ آﻳ‪Ç‬ﺪ‬
‫آن را ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ ‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﺘﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ از زﻫ‪ÇÇ‬ﺮ اﺟ‪Ç‬ﻞ ﺗ‪Ç‬ﻠﺦﺗﺮ آﻳ‪Ç‬ﺪ‬

‫اﻓﺘﻨﺎن و زﺷﺖ و زﻳﺒﺎ‬
‫اي ﻧ‪ÇÇ‬ﻮش ﻛ‪ÇÇ‬ﺮده ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺶ را ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﻮﻳﺶ ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎﺧﻮﻳﺶ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺶ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﻮﻳﺶ را ﭼ‪Ç‬ﻴﺰي ﺑ‪Ç‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫‪###‬‬
‫ﺷ‪ÇÇ‬ﺎد ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋﺸ‪Ç‬ﻘﺖ وﻋ‪Ç‬ﺪة اﺣﺴ‪Ç‬ﺎن ﻧ‪Ç‬ﻬﺎد‬

‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺎده دل ﻣ‪ÇÇ‬ﺮدي ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ دل در وﻋ‪ÇÇ‬ﺪة ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺎن ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎد‬

‫"ﺳ‪Æ‬ال و ﺟﻮاب" ﻛﻪ آﻧﺮا ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪:‬‬
‫ﮔﻔﺘﺎ ﻛﻪ‪ >:‬ﻛﻴﺴﺖ ﺑﺮ در< ﮔﻔﺘﻢ‪ >:‬ﻛﻤﻴﻦ ﻏ‪Ç‬ﻼﻣﺖ<‬

‫ﮔﻔﺘﺎ‪>:‬ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺎر داري< ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻢ‪> :‬ﻣ‪Ç‬ﻬﺎ ﺳ‪Ç‬ﻼﻣﺖ<‬

‫ﮔﻔﺘﺎ ﻛﻪ‪>:‬ﭼﻨﺪ ﺧﻮاﻧﻲ< ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ‪> :‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺨﻮاﻧ‪Ç‬ﻲ<‬

‫ﮔﻔﺘﺎ ﻛﻪ‪>:‬ﭼﻨﺪ ﺟﻮﺷﻲ< ﮔﻔﺘﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ‪> :‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻗ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺖ<‬
‫‪###‬‬

‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ آورد ﻗ‪Ç‬ﺪح ‪Ô‬ﭘ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪﻫﻮاي دل ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪>:‬ﻣﻦ ﻣﻲﻧﺨﻮرم< ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪>:‬ﺑ‪Ç‬ﺮاي دل ﻣ‪Ç‬ﻦ<‬

‫ﺳ‪Æ‬ال و ﺟﻮاب و اﻓﺘﻨﺎن‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪>:‬ﻏﻤﺖ ﻣﺮا ﻛﺸﺖ< ﮔﻔﺘﺎ‪>:‬ﭼ‪Ç‬ﻪ زﻫ‪Ç‬ﺮه دارد‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﻢ اﻳ‪ÇÇ‬ﻨﻘﺪر ﻧ‪Ç‬ﺪاﻧ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﺎﺧﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎﻳﻲ<‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻢ‪>:‬زﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻟﻲ دردﺳ‪Ç‬ﺮﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎ را<‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺎ‪>:‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺮ ﺳ‪Ç‬ﺮش را ﺗ‪Ç‬ﻮ ذواﻟ‪ÇÖ‬ﻔﻘﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎﻳﻲ<‬
‫‪Ô‬‬

‫"ﺗﺠﺎﻫﻞ ﻋﺎرف" ﻛﻪ از داﻧﺴﺘﻪ ﺳ‪Æ‬ال ﻛﻨﺪ و ﻏﺮض‪ ,‬ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ در ﺗﺸﺒﻴﻪ و ﺟﺰ آن اﺳﺖ‪:‬‬

‫ﭘﻨﺠﺎه و ﭘﻨﺞ‬

‫ﻧﻈﺮ در اﺷﻌﺎر از ﺟﻬﺖ ادب‬
‫ﭼﻪﺑﻮﻳﺴﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻪﺑﻮﻳﺴﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ‪,‬ﻣﮕ‪Ç‬ﺮ آن ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﻲآﻳﺪ‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﺮ آن ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺮﺧﺴ‪Ç‬ﺎر از آن ﮔ‪Ç‬ﻠﺰار ﻣ‪Ç‬ﻲآﻳﺪ‬

‫ﺷﺒﻲﻳﺎﭘﺮدة ﻋﻮدي ﭼ‪Ç‬ﻪﻣﺸﻚو ﻋ‪Ç‬ﻨﺒﺮي ﺳ‪Ç‬ﻮدي‬

‫و ﻳ‪Ç‬ﺎ ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻒ ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ زودي از آن ﺑ‪Ç‬ﺎزار ﻣ‪Ç‬ﻲآﻳﺪ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪﻧﻮرﺳﺖاﻳ‪Ç‬ﻦ‪,‬ﭼ‪Ç‬ﻪﺗﺎﺑﺴﺖاﻳ‪Ç‬ﻦﭼﻪﻣﺎهوآﻓﺘﺎﺑﺴﺖاﻳ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﺮ آن ﻳ‪Ç‬ﺎر ﺧ‪Ç‬ﻠﻮت ﺟ‪Ç‬ﻮ ز ﻛ‪Ç‬ﻮه و ﻏ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﻲآﻳﺪ‬

‫‪###‬‬
‫دوش ﭼﻪ ﺧﻮردهاي ﺑﮕ‪Ç‬ﻮ اي ﺑﺖ ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮم‬

‫ﺗﺎ ﻫﻤﻪروز ﺑﻌﺪ از اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﺔ ﻋ‪Ç‬ﻤﺮ از آن ﺧ‪Ç‬ﻮرم‬

‫ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻏ‪Ç‬ﻠﻂ دﻫ‪Ç‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﺮا رﻧﮓ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻏ‪Ç‬ﻤﺰ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﺪ‬

‫رﻧﮓ ﺗﻮ ﺗﺎ ﺑﺪﻳﺪهام دﻧﮓ ﺷﺪه اﺳﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮم‬

‫‪###‬‬
‫ﻋﺠﺐ اﻳﻦ ﺑﻮي ﺧ‪Ç‬ﻮش از ﺳ‪Ç‬ﻮي ﭼ‪Ç‬ﻤﻦ ﻣ‪Ç‬ﻲآﻳﺪ‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧﺴ‪ÇÇ‬ﻴﻤﻲ اﺳﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ از دﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻲآﻳﺪ‬

‫‪###‬‬
‫اي دوﺳﺖ ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻬﺘﺮ ﻳ‪Ç‬ﺎ آﻧﻜ‪Ç‬ﻪ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺎزد‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﺑﻲ ﻗ‪ÇÇ‬ﻤﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺘﺮ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ آﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻪ ﻗ‪ÇÇ‬ﻤﺮ ﺳ‪Ç‬ﺎزد‬
‫‪‬‬

‫"ﺣﺸﻮ و اﻋﺘﺮاض" ﻛﻪ ﭘﻴﺶ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﺳﺨﻦ‪ ,‬ﭼﻴﺰي آورﻧﺪ ﻛﻪ ﻛﻼم را روﻧﻖ دﻫﻨﺪ و ﻣﻲﺷﻮد‬
‫ﻛﻪ ﻣﻴﺎن دو ﺟﻤﻠﺔ ﻣﺮﺗﺒﻄﻪ آرﻧﺪ‪:‬‬
‫ﺻﻨﻤﺎ)ﺑﻪﭼﺸﻢﺷﻮﺧﺖ( ﻛ‪Ç‬ﻪﺑﻪﭼﺸﻢاﺷ‪Ç‬ﺎرﺗﻲ ﻛ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺴﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاب ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد را ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﻈﺮ ﻋ‪Ç‬ﻤﺎرﺗﻲ ﻛ‪Ç‬ﻦ‬

‫‪###‬‬
‫ﺳﻴﺮ ﻧﻤﻲﺷﻮم زﺗﻮ )ﻧﻴﺴﺖ ﺟ‪Ç‬ﺰ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﻨﺎه ﻣ‪Ç‬ﻦ(‬

‫ﺳﻴﺮ ﻣﺸﻮ ز ﻣﻦ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻫ‪Ç‬ﻢ اي دو ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن ﭘ‪Ç‬ﻨﺎه ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫‪###‬‬
‫ﻫﻠﻪاي آﻧﻜﻪﺑﺨﻮردي ﺳﺤﺮي ﺑ‪Ç‬ﺎده ﻛ‪Ç‬ﻪ)ﻧ‪Ç‬ﻮﺷﺖ(‬

‫ﻫﻠﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ آ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮﻳﻢ ﺳ‪Ç‬ﺨﻨﻲ راز ﺑ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﺷﺖ‬

‫‪###‬‬
‫دوشﺧﻮاﺑﻲ دﻳ‪Ç‬ﺪهام)ﻣ‪Ç‬ﺮﻋﺎﺷﻘﺎنرا ﺧ‪Ç‬ﻮاب ﻛ‪Ç‬ﻮ(‬

‫ﻛ‪Ç‬ﺎﻧﺪرون ﻛ‪Ç‬ﻌﺒﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺟﺴﺘﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ آن ﻣ‪Ç‬ﺤﺮاب ﻛ‪Ç‬ﻮ‬

‫‪###‬‬
‫‪ÇÇ‬ﻞ(‬
‫×ﻫ‬
‫‪Ô‬ﻮر ‪‬و ﻛ ‪‬ﺴ ‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫‪ÇÇÇÇ‬ﺎت ‪‬ﺣ ‪‬‬
‫ﻴﺒﻲ ‪‬ﺳﻜ‪ÇÇ‬ﺮ‪× ) G‬ﻻ ‪‬ﺑ‪Ô ÇÇ‬ﻔﺘ ‪‬‬
‫‪ÇÇ‬ﺒ ‪â‬‬

‫‪ÇÇÔ‬ﻞ ‪‬ﻣ‪ÇÇ‬ﻼ ‪×‬ل ‪‬و ‪‬ﻓﺸ‪ÇÇ ‬ﻞ‬
‫ﺒﻪ ﻛ ﱠ‬
‫‪ÇÇ‬ﺎﺣ ‪â‬‬
‫‪ÇÇ‬ﻦ ×ﺻ ‪‬‬
‫‪‬ﻳ‪Ö ÇÇÇ‬ﻘﻄ ‪Ô‬ﻊ ‪‬ﻋ ‪Ö‬‬

‫"ﺻﻨﻌﺖ ﻗﻠﺐ" ﻛﻪ ﻛﻠﻤﻪ را از ﺗﻪ ﺑﻪ اول ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ‪ ,‬ﻛﻠﻤﺔ دﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ اﻳﻦ ﻣﻘﻠﻮب اﻟ‪Ö‬ﻜﻞ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪:‬‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ او ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎو ﭼ‪Ç‬ﻴﺰ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮﺳﺖ‬

‫از ﺣ‪ÇÇ‬ﻮر و ﻣ‪Ç‬ﺎه و روح و ﭘ‪Ç‬ﺮي ﻫ‪Ç‬ﻴﭻ دم ﻣ‪Ç‬ﺰن‬
‫‪###‬‬
‫ﺗ‪Ç‬ﺘﺎر ا ﮔ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن را ﺧ‪Ç‬ﺮاب ﻛ‪Ç‬ﺮد ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﻨﮓ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاب ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺞ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ دارد ﭼ‪ÇÇ‬ﺮا ﺷ‪Ç‬ﻮد دﻟﺘ‪Ç‬ﻨﮓ‬

‫ﻣﻘﻠﻮب ا ‪Ö‬ﻟﺒﻌﺾ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﭘﻨﺠﺎه و ﺷﺶ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺪﻳﺪم ﻛ‪Ç‬ﻤﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺮم دﺳﺖ ﮔﺸ‪Ç‬ﺎدم‬

‫زﻣ‪Ç‬ﻴﺎﻧﻢ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﮔ‪Ç‬ﺰﻳﺪي ﻛ‪Ç‬ﻤﺮ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﻢ‬

‫"ﺣﺴﻦ ﺗﻌﻠﻴﻞ" ﻛﻪ ﺑﺮاي وﺻﻔﻲ ﻋﻠ‪‬ﺘﻲ ﻣﻨﺎﺳﺐ آن اد‪‬ﻋﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻛﻪ درﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻠ‪‬ﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪:‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎﻧﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺘﺎن را ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎﻧﻪ آﻳ‪Ç‬ﻴﻨﺴﺖ‬

‫ﺳﺘﻴﺰه ﻛ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ زﺧ‪Ç‬ﻮﺑﺎن ﺳ‪Ç‬ﺘﻴﺰه ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻨﺴﺖ‬
‫‪###‬‬

‫ﭼﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻪ رﻳ‪ÇÇ‬ﺰد داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎر ﺗ‪ÇÇ‬ﻮام‬

‫ﻋﺠﺐﻛﻪ ﺷﻴﺸﻪﺷﻜﺴﺘﻪاﺳﺖوﻣ‪Ç‬ﻲ ﻧ‪Ç‬ﻤﻲرﻳﺰد‬
‫‪###‬‬

‫ﻛﻪ ﺑﻨﺪة ﻗ‪Ç‬ﺪ و اﺑ‪Ç‬ﺮوي ﺗﺴﺖ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﺞ و راﺳﺖ‬

‫ﺑﺨﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎي ﺧ‪Ç‬ﻨﺪهﺗﺮاﺳﺖ‬

‫"ﻣﻠﻤ‪‬ﻊ ﻳﺎ ذواﻟﻠ‪‬ﺴﺎﻧﻴﻦ" ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﺼﺮاع ﻳﺎ ﻳﻚ ﺷﻌﺮ ﺑﻪ زﺑﺎﻧﻲ آرﻧﺪ و دﻳﮕﺮي ﺑﻪ زﺑﺎﻧﻲ دﻳﮕﺮ‪:‬‬
‫‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬
‫ﺒﻲ ‪‬اﻧ‬
‫ﱠ‪ÇÇ‬ﻨﻲ ‪Ô‬ﻣ ‪Ö‬ﺴ‪ÇÇ‬ﺘ‪‬ﻬ ‪‬ﻠ ‪Õ‬‬
‫×ﻳ‪ÇÇÇ‬ﺎ ×ﺻ ‪‬‬
‫ﻚ ‪Ö‬‬
‫ﻟﻮ ‪‬ﻻ ﻛ ×‬
‫‪â‬‬
‫‪ÇÇ‬ﺎﺣ ‪â‬‬

‫ﻫﺎناي ﻃﺒﻴﺐﻋﺎﺷﻘﺎنﺳﻮداﻳﻴﻲدﻳﺪي ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪###‬‬
‫‪Ç‬ﺮف‬
‫‪Ç‬ﺒ ‪Ô‬‬
‫ﻛﻪ ‪‬ﻛﻨ‪Ö‬ﺰ‪ G‬ﻛ‪ÇÔ‬ﻨ ‪Ô‬‬
‫ﻔﻴ‪ H‬و ‪‬ﻗ ‪Ö‬‬
‫‪Ç‬ﺪ ‪‬ا ‪Ö‬ﺣ ‪‬‬
‫‪Ö‬ﺖ ‪‬ﻣ‪Ç‬ﺨ‪ Ö‬‬
‫ﺒﺖ ا ‪Ö‬ن ‪Ô‬ا ‪Ö‬ﻋ ‪‬‬

‫ﺑﺮاي ﺟﺎن ﻣﺸﺘﺎﻗﺎن ﺑﻪ رﻏ‪Ç‬ﻢ ﻧ‪Ç‬ﻔﺲ ﭘ‪Ç‬ﺮ ﻏ‪Ç‬ﺎزه‬

‫‪ÇÇ‬ﻠﻲ ‪‬ﻣ‪× ÇÇ‬ﻌﺎﻟﻴﻨ×ﺎ‬
‫ﺗ‪× ÇÇÇ‬ﻌﺎﻟ‪Ô‬ﻮا ×ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ‪‬ﻣ ×‬
‫ﻟﻲ ‪‬ا ‪Ö‬ﻋ ×‬
‫‪ÇÇ‬ﻮاﻟ‪ÇÇ‬ﻴﻨ×ﺎ ‪‬ا ×‬

‫‪I‬ﻟﻌ‪Ö Ç‬ﻘﻞ ‪Ô‬ﻋﻜ‪Ç‬ﺎزه‬
‫ﻤﻲ ‪‬و ‪‬ا ﱠن ‪‬‬
‫اﻟﺠ ‪‬‬
‫‪‬ﻓ‪ ÇÇ‬ﺎ ﱠن ‪‬‬
‫ﺴ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﺎ ‪‬ﻻ ‪Ö‬ﻋ ×‬

‫"ﺗﻨﺴﻴﻖ ﺻﻔﺎت" ﻛﻪ ﻣﻮﺻﻮﻓﻲ را ﺑﺎ ﺻﻔﺎت ﻣﺘﻮاﻟﻴﻪ ذ ﻛﺮ ﻛﻨﻨﺪ‪:‬‬

‫ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻴﻢ و ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﻴﻢ و ﺧ‪Ç‬ﻤﺎرﻳﻢ و ﺑ‪Ç‬ﻲﻗﺮار‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺮم و آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ رﺳ‪Ç‬ﻮل ﻳ‪Ç‬ﺎر‬
‫آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎر‬
‫‪‬‬
‫‪###‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮادري ﭘ‪ÇÇ‬ﺪري ﻣ‪ÇÇ‬ﺎدري دﻻراﻣ‪ÇÇ‬ﻲ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ از ﻧ‪ÇÇ‬ﺎدرات ا ‪‬ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻲ‬
‫‪###‬‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻮز زﻳ‪ÇÇ‬ﺒﺎﺧﻮر‬
‫روي ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ‬
‫‪‬‬
‫زدﺳﺖ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر آﺗﺶ ‪‬‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدهﺧﻮري ﻳ‪ÇÇ‬ﺎرا ز دﺳﺖ ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎﺧﻮر‬

‫"اﺳﺘﺪرا ك" ﻛﻪ از ﻛﻠﻤﺔ ﻟﻴﻜﻦ ﻳﺎ ﻣﺮادف آن ﻟﻄﺎﻓﺘﻲ در ﺳﺨﻦ ﭘﺪﻳﺪ آرﻧﺪ‪:‬‬
‫ﺗﻮ ﭼﻮ ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻔﻲ وﻟﻴﻜ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪدرون ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ ﻧ‪Ç‬ﺪاري‬

‫ﺷ‪Ç‬ﺪهاي ﻏ‪Ç‬ﻼم ﺻ‪Ç‬ﻮرت ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﺜﺎل ﺑﺖﭘ‪Ç‬ﺮﺳﺘﺎن‬
‫‪###‬‬

‫وﻟﻴﻚ از ﻫ‪ÇÇ‬ﺎيوﻫﻮي او دوﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ در اﻣ‪Ç‬ﺎﻧﺴﺘﻲ‬

‫ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎي ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺳﺒﺎﻧﺎﻧﻪ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻼه ﭘ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺒﺎﻧﺎﻧﻪ‬
‫‪###‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺧﻮاب دوش ﻛ‪ÇÇ‬ﺮا دﻳ‪ÇÇ‬ﺪهاي ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲداﻧ‪Ç‬ﻢ‬

‫ﺧﻮﺷﻲ ﺧ‪Ç‬ﻮﺷﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ وﻟﻲ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻫ‪Ç‬ﺰار ﭼ‪Ç‬ﻨﺪاﻧ‪Ç‬ﻢ‬
‫‪###‬‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎ ﺟ‪Ç‬ﻤﺎل روح ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎ زﻳﺐ و ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻓ‪Ç‬ﺮﺳﺖ‬

‫ﻟﻴﻜﻦ ﺟﻤﺎل ﺣﺴ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﭼ‪Ç‬ﻴﺰ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮﺳﺖ‬

‫"ﻟﻒ‪ ‬و ﻧﺸﺮ" ﻛﻪ او‪‬ل ﭼﻨﺪ ﭼﻴﺰ را ذ ﻛﺮ ﻛﻨﻨﺪ ﭘﺲ از آن ﻣﻨﺴﻮب ﻫﺮ ﻳﻚ را ﺑﻼ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﺬﻛﻮر ﺳﺎزﻧﺪ و‬
‫اﻳﻦ ﺑﺮ دو ﻗﺴﻢ اﺳﺖ; >ﻣﺮﺗ‪‬ﺐ< ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﻮﻟﻮي ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬

‫ﭘﻨﺠﺎه و ﻫﻔﺖ‬

‫ﻧﻈﺮ در اﺷﻌﺎر از ﺟﻬﺖ اﻣﺜﺎل و ‪‬ﺣﻜﻢ‬

‫ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ ﺧ‪Ç‬ﺮاب و دﮔ‪Ç‬ﺮ ﻣﺴﺖ و آن دﮔ‪Ç‬ﺮ دﻟﺸ‪Ç‬ﺎد‬

‫ﻧﺸﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻪاﻳ‪ÇÇ‬ﻢ دل و ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ و ﻛ‪Ç‬ﺎﻟﺒﺪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺸﺖ‬

‫ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫زاﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻪﻗﺼﺪ ﻣ‪ÆÇÇ‬ﻣﻦ و ﺗ‪Ç‬ﺮﺳﺎ و ﻛ‪Ç‬ﺎﻓﺮ داﺷ‪Ç‬ﺘﻲ‬

‫زﻟﻒ ﻛ‪ÇÇ‬ﻔﺮ و روي اﻳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن را ﭼ‪ÇÇ‬ﺮا ﺑ‪Ç‬ﺮﺳﺎﺧﺘﻲ‬

‫دﻳﮕﺮ >ﻏﻴﺮ ﻣﺮﺗ‪‬ﺐ< ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫اﺣﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺖ زﻫ‪ÇÇÇ‬ﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﻫﺪ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﺑﺎش زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎده‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦﻣﺴﺖوﺣﺮﻳﻔﻢ ﻣﺴﺖ زﻟﻒ ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻮش او دردﺳﺖ‬

‫ﻣﻲﺗﻮان اﻳﻦ ﻣﺜﺎل را ﺑﺮاي ﺗﻘﺴﻴﻢ آورد‪/‬‬
‫"ﺗﻌﺠ‪‬ﺐ" ﻛﻪ در ﻛﻼم از ﭼﻴﺰي ﺗﻌﺠ‪‬ﺐ و ﺷﮕﻔﺘﻲ اﻇﻬﺎر ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﺮاي ﻓﺎﻳﺪه و ﻏﺮﺿﻲ از ﻗﺒﻴﻞ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ‬
‫در ﺣﺴﻦ ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎي دﻳﮕﺮ‪:‬‬
‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎرب ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻛﺲاﺳﺖآنﻣ‪Ç‬ﻪ ﻳ‪Ç‬ﺎربﭼﻪ ﻛﺲ اﺳﺖ آن ﻣ‪Ç‬ﻪ‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺰ ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺮه ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺰد آﺗﺶ در ﺧ‪ÇÇÇ‬ﺮﻣﻦ و در ﺧ‪ÇÇ‬ﺮﮔﻪ‬

‫‪###‬‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮي ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻛﺲ را ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻒ ﺑ‪Ç‬ﻬﺎي ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ دارد در ﻛ‪ÇÇ‬ﻒ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آن ﻋ‪ÇÇ‬ﻄﺎي ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫"اﻗﺘﺒﺎس" ﻛﻪ در ﻛﻼم آﻳﺘﻲ ﻳﺎ ﺣﺪﻳﺜﻲ ﻳﺎ ﺳﺨﻨﻲ از ﻏﻴﺮ ذ ﻛﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻳﺎ ﺗﻴﻤ‪‬ﻨ‪ H‬ﻳﺎ ﺑﺮاي ﻟﻄﺎﻓﺘﻲ در‬
‫ﺳﺨﻦ و ﻏﻴﺮه‪:‬‬
‫ﺐ<‬
‫‪Ç‬ﺮ ‪Ö‬ﻏ ‪‬‬
‫ﺖ ‪‬ﻓ‪Ç‬ﺎﻧ ‪Ö‬ﺼ ‪Ö‬‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮاق از درآﻣ‪Ç‬ﺪ > ‪‬ﻓ‪ Ç‬ﺎ ×ذا ‪‬ﻓ ‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺪر ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﺑ‪Ç‬ﻨﺸﻴﻦ ﻣ‪Ç‬ﺨﺴﺐ اﻣﺸﺐ‬
‫ﺻﺪر‬
‫ﻫﻠﻪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪###‬‬

‫‪‬ﺒﺮوا ‪‬ﻣ‪Ç‬ﻨ ‪Ö‬ﻪ ×ﻳ‪Ç‬ﺎ ا‪Ô‬وﻟﻲ ‪ Ö‬‬
‫اﻻ ‪Ö‬ﺑ‪Ç‬ﺼﺎر<‬
‫ﺧ‪Ç‬ﻄﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ > ‪‬ﻓ‪Ç‬ﺎ ‪Ö‬ﻋﺘ ‪Ô‬‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ‪‬د ﻋ‪ÇÇ‬ﺎرض دﻟﺪار‬
‫‪###‬‬
‫ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻨ‪‬ﺖ ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻮد ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻫﺴﺖ در او‬

‫‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎ ‪‬ﻓ‪ÇÇÇ‬ﻲ اﻟ‪ÇÇÖ‬ﻐ×ﺎر‬
‫‪‬ﻴﻦ ‪‬ا ‪Ö‬ذ ‪Ô‬ﻫ‬
‫×‬
‫ﺛ×‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ‪‬ﻧﻲ ‪I‬ﺛ‪ÇÇÇÇ‬ﻨ ‪‬‬

‫ﻧﻈﺮي در ﮔﻔﺘﺎر ﻣﻮﻻﻧﺎ از ﺟﻬﺖ در ﺑﺮداﺷﺘﻦ اﻣﺜﺎل و ﺣﻜﻢ‬

‫ﻏﺰﻟﻴﺎت ﺑﺮﭼﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ(‬
‫ﻛﻠﻴﺎت ‪‬‬
‫)اﻳﻨﻬﺎ ﻛﻪ ذ ﻛﺮ ﻣﻲﺷﻮد ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ از ‪‬‬

‫ﺟﺰ اﻳﻦ روزي ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮري روزيﻫﺎي ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ داري; ﻫﺮ اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻛﻪ درون ﺳﻴﻨﻪداري از دﻟﺖ‬
‫ﺑﻪﭼﻬﺮه رﻧﮕﺶ ﻧﻤﺎﻳﺎن اﺳﺖ; ﺿﻤﻴﺮ و ﻧﻬﺎن ﻫﺮ درﺧﺖ ﺑﺮ ﺷﺎخ و ﺑﺮﮔﺶ آﺷﻜ‪Ç‬ﺎر اﺳﺖ; ﻫ‪Ç‬ﻴﭻ ﻣ‪Ç‬ﺎﻫﻴﻲ‬
‫دﻳﺪهاي از درﻳﺎ ﺳﻴﺮ ﺷﻮد? ﻫﻴﭻ ﻧﻘﺸﻲ دﻳﺪهاي از ﻧﻘ‪‬ﺎش ﺧﻮد ﺑﮕﺮﻳﺰد? ا ﮔﺮ ﺧﻮﻛﻲ را در ﻣﺸﻚ اﻓﻜﻨﻨﺪ‬
‫ﻳﺎ آدﻣﻴﺰادي را در ﺳﺮﮔﻴﻦ ﺑﻴﻨﺪازﻧﺪ‪ ,‬ﺑﺎز ﻫﺮﻳﻚ از اﺻﻞ ﺧﻮد ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻛﻨﻨﺪ; ﺳﮓ ﮔﺮﮔﻴﻦ اﻳﻦ درﮔﺎه از‬
‫ﺷﻴﺮان ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ; ا ﮔﺮ دﻳﮓ از زر ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬از ﺳﻴﺎهروﻳﻲ ﻏﻢ ﻧﺪارد; در راه رﻓﻴﻖ راﻫﺮو راﻫﺪان ﻃﻠﺐ‬
‫ﻛﻦ; اﻣﺮوز داﻧﻪ ﺑﻴﻔﻜﻦ ﺗﺎ ﻓﺮدا ﺑﺪروي; ﻳﻚ ﻣﺸﺖ ﮔﻨﺪم ﻧﻤﻮﻧﺔ ﺧﺮوار اﺳﺖ; ﭼﺮا ﺑﺮ ﻟﺐ ﺟﻮ ﺗﺸﻨﻪاي;ﭼﺮا‬
‫ﺑﺎ داﺷﺘﻦ ﮔﻨﺞ ﻣﻔﻠﺴﻲ; ﭼﻮن آب روان دﻳﺪي ﻣﺮﻏﺎﺑﻲ را در آن اﻓﻜﻦ; ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﺔ ﺟ‪Ç‬ﻐﺪ اﺳﺖ‬

‫ﭘﻨﺠﺎه و ﻫﺸﺖ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﻋﺮﺻﺔ ﭘﺮواز ﻫﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ; ﻏﻢ دﻧﻴﺎ را ﻣﺨﻮر ﻛﻪ زﻫﺮ اﺳﺖ; ا ﮔﺮ ﻣﺮدي‪ ,‬ﻣﺮدان ﺧﺪا را درﻳﺎب; اي ﭘﺎ ﻛﺪﻻن‬
‫ﺟﺰ ﺑﻪﺧﺪا ﻋﺸﻖ ﻣﺒﺎزﻳﺪ; ﻣﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻴﺮم ﻛﻪ ﺗﺎ ﻧﭙﺮاﻧﻨﺪم ﻧﭙﺮم;ا ﮔﺮ دﺷﻤﻦ در ﻗﻔﺎي ﻣﻦ ﺑﺪﮔﻔﺖ‪ ,‬ﭘﺲ ﭼﻪ‬
‫ﺑﮕﻮﻳﺪ! ﭼﻮن دﺷﻤﻦ اﺳﺖ; ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺟﺎم ﺟﻨﻮن ﻧﻮﺷﻴﺪه‪ ,‬اﻓﺴﻮن ﻋﻘﻞ ﺑﺮاﻳﺶ ﻓﺎﻳﺪه ﻧﺪﻫﺪ;ا ﮔﺮ ﺧﻮاﻫﻲ‬
‫آب ﺻﺎﻓﻲ ﺑﻨﻮﺷﻲ‪ ,‬ﻟﺒﺖ را ﺑﻪﻫﺮ د‪Ô‬ردي آﻟﻮده ﻣﻜﻦ; ﻛﻼه ﺳﻠﻴﻤﺎن را ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮ ﻛﻠﻲ ﻧﻨﻬﻨﺪ; ﻛﻮرﻣﺎدرزاد‬
‫از ﺧﻮﺑﻲ رﺧﺴﺎر ﻣﺎه ﭼﻪ ﺧﺒﺮ دارد; دو ﭼﺸﻢ ﻏﻴﺐدان ﺑﺮﮔﺸﺎ و دو ﭼﺸﻢ ﻋﻴﺐ ﺑﻴﻦ را ﺑﺮﺑﻨﺪ; آن ﻧﻘﺪ را‬
‫ﺑﮕﻴﺮ و وﻋﺪه را ﺑﻪﻓﺮدا ﻣﻴﻨﺪاز; ا ﮔﺮ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻧﻤﻲرﺳﺪ‪ ,‬آرزوﻳﺶ را از دور دارﻳﻢ; ﻧﺎ ﻛﺴﺎن را‬
‫ﮔﺴﺘﺎخ ﻣﻜﻦ‪ ,‬دﻧﻴﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻮﻳﻲ اﺳﺖ از آن ﺑﮕﺬر; اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﭼﻮن ﺧﺮﻣﻦ اﺳﺖ و آن ﺟﻬﺎن ﭼﻮن آﺳﻴﺎ;‬
‫ﻣﮕﺮ ﺷﺮاﺑﻲ ﻛﻪ ﺧﻮردهاي ﺻﺎف ﻧﺒﻮد ﻛﻪ رو را ﺗﺮش ﻛﺮدهاي; ﺧﻮد را از آﻻﻳﺶ و آراﻳﺶ ﭘ‪Ç‬ﺎ ك ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﻣﻘﺒﻮل آن درﮔﺎه ﺷﻮي; ﭼﻮن ﺟﻐﺪ در ﺧﺮاﺑﺔ ﺟﻬﺎن ﺟﺎﻧﮕﻴﺮ ﺗﺎ ﺑﺎز ﺷﻮي و ﺑﺮ دﺳﺖ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎه ﭘﺮي; ﻫﺮ‬
‫ﺗﺨﻤﻲ ﺑﻜﺎري ﻫﻤﺎن ﺑﺮوﻳﺪ; ﻋﺎﺷﻘﻲ از ﺧﺸﻜﻲ ﻟﺐ و رﺧﺴﺎر زرد ﭘﻴﺪاﺳﺖ; ﭼﻮن رو را زﺷﺖ ﺑﻴﻨﻲ آﻳﻨﻪ‬
‫را زﻳﺮ ﺑﻐﻞ ﮔﺬار; ﺗﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻨﮓ آﺳﻴﺎﺳﺖ و اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ آب اﺳﺖ; ا ﮔﺮ از ﻏﻨﺎي ﻣﻌﺮﻓﺖ آ ﮔﻬﻲ ﻳﺎﺑﻲ‪,‬‬
‫از ﻋﻨﺎي ﺟﻬﺎن اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﺪاري; ﻗﻮت ﻋﻘﻞ ﻛﺎﻣﻼن ﺣﻜﻤﺖ اﺳﺖ و ﻗﻮت ﻧﻔﺲ ﺣﻴﻮاﻧﻲ ﮔﻴﺎه اﺳﺖ; ﻫ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﻣﮕﺴﻲ ﭘﺮواز ﻛﺒﻚ ﻧﺘﻮاﻧﺪ و ﻫﺮ ﮔﺪاﻳﻲ ﻫﻢراز ﺳﻠﻄﺎن ﻧﺸﻮد; ﻫﻤ‪‬ﺖ ﻣﻦ ﭼﻮن رﻋﺪ اﺳﺖ و ﻧﻜﺘﻪﻫﺎ ﭼﻮن‬
‫اﺑﺮ ﻛﻪ ﻗﻄﺮات ﻣﻌﺮﻓﺖ از آن ﻧﺎزل ﮔﺮدد; ا ﮔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻮﻳﻬﺎي از آب ﺧﺎﻟﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ,‬ﭼﺮا ﺧﻮاﺟ‪Ç‬ﻪ ﺗﺸ‪Ç‬ﻨﻪ‬
‫ﺑﻪﻫﺮ ﻛﻮي ﻣﻲرود; ﺑﺮاﺳﺘﻲ ﺟﺎن ﺑﺮآﺳﺘﺎن وﺻﺎل ﻣﻲرﺳﺪ; درﺧﺖ ا ﮔﺮ از ﺟﺎي ﺧﻮد ﺟﻨﺒﻴﺪي‪ ,‬ﺟﻔﺎي‬
‫ﺗﺒﺮ ﻧﺪﻳﺪي; آﺗﺶ و ﭘﻨﺒﻪ را ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺪار ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﺮ دو ﺿﺪ‪‬ﻧﺪ; ﺑﻪ ﻣﺎدر ﻣﺮده‪ ,‬ﺷﻴﻮن ﻣﻴﺎﻣﻮز; ﻧﺎن را ﭼﻮن‬
‫ﻧﺰد ﺳﮓ اﻓﻜﻨﻲ‪ ,‬او‪‬ل ﺑﻮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﭘﺲ ﻣﻲﺧﻮرد; ﻫﺰارﺷﺐ ﺑﺮاي ﻫﻮاي ﺧﻮد ﺑﺨﻔﺘﻲ‪ ,‬ﻳﻚ ﺷﺐ ﺑﺮاي ﻳﺎر‬
‫ﻣﺨﻮاب; ﻫﺮ ﺑﺎﻏﻲ ﭘﺮ از رﻳﺤﺎن و ﻧﺴﺮﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ و ﻫﺮ ﻣﺮدي ﺑﻪرﻳﺶ و ﺳﺒﻠﺖ ﺳﺰاوار ﻋﺰ‪ ‬و ﺗﻤﻜﻴﻦ ﻧﻲ;‬
‫ا ﮔﺮ ﮔﺮد ﺣﻮض ﮔﺮدي‪ ,‬در ﺣﻮض اﻓﺘﻲ و اﻳﻦ ﺟﺰاي ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺳﺖ; درﻳﺎ ا ﮔﺮ ﺗﺮشروﻳﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ,‬در ﻗﻌﺮ‬
‫ﺧﻮد داراي ﮔﻮﻫﺮ اﺳﺖ; ﻫﻤﻪ ﻧﺎﻣﺮادﻳﻬﺎ از ﻃﻠﺐ ﻣﺮاد اﺳﺖ‪ ,‬ا ﮔﺮ ﻧﺨﻮاﻫﻲ ﻫﻤﻪ ﺑﺮ ﻣﺮاد ﺗﺴﺖ; ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ از‬
‫ﺑﺎدة ﻇﺎﻫﺮ ﭼﺸﻴﺪي‪ ,‬از ﺑﺎدة روح و ﺟﺎن ﻫﻢ ﺑﭽﺶ; ﻗﺼ‪‬ﺎب ﮔﻮﻳﺪ ﮔﺮد ران ﺑﺎ ﮔﺮدن اﺳﺖ; ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺨﺘﻪ در درﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺳﺖ‪ ,‬ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻴﺸﻪ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻦ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮف و رﺟ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺖ; دل ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻨﺪ اﺑ‪ÇÇ‬ﺮ و ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻪﻫﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎم‬
‫و زﺑﺎن ﭼﻮن ﻧﺎودان اﺳﺖ; ﻃﺒﻴﺐ ﺣﺎذق ا ﮔﺮ ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎر دواي ﺗﻠﺦ دﻫﺪ‪ ,‬ﻇﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺖ; ﭘﺎ در ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻫﻢ‬
‫ﻛﻔﺶ ﺧﻮد را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﺪ; ﻛﻒﻫﺎي ﺗﺮازو ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ زﺑﺎﻧﺶ راﺳﺖ ﻧﺒﻮد ﻣﺎﻳﻞ اﺳﺖ; از ﻫﻮاي‬
‫ﺧﻮد ﺑﺘﺮس و از ﭘﻴﺶ آﻣﺪﺑﺎ ك ﻣﺪار; ﻫﺮ ﻛﻪ را ﺧﻮاﻫﻲ ﺷﻨﺎﺳﻲ‪ ,‬ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺶ را ﻧﮕﺮ; ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮ را ﻧﺎﺧﻮش‬
‫آﻳﺪ‪ ,‬ﺑﺮاي دﻳﮕﺮان ﻣﭙﺴﻨﺪ; ا ﮔﺮ زاغ ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺮﮔﻴﻦ ﺧﺮ اﺳﺖ‪ ,‬ﺑﻠﺒﻞ ﻋﺎﺷﻖ ﮔﻞ رﻋﻨﺎﺳﺖ‪ ,‬ﭘﻨﺪ ﺑﻪ رﻧ‪Ç‬ﺪان‬
‫ﻣﺪه و ﺑﻨﺪ ﺑﺮ ﺷﻴﺮان ﻣﻨﻪ; ﺷﻤﻊ ﭼﻮن از ﺳﻮز دل ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺖ ﺳﺮاﭘﺎ ﻧﻮر ﺷ‪Ç‬ﺪ; ﺗﺸ‪Ç‬ﻨﻪ را ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻟﺐ ﺟ‪Ç‬ﻮ در‬

‫ﻧﻈﺮ در اﺷﻌﺎر از ﺟﻬﺖ اﻣﺜﺎل و ‪‬ﺣﻜﻢ‬

‫ﭘﻨﺠﺎه و ﻧﻪ‬

‫ﺧﻮاب ﻧﮕﺮ و ﮔﺪا را ﺑﺮ ﺳﺮ ﮔﻨﺞ در ﺗﺐ و ﺗﺎب; ﻏﻢ و ﻏﺼ‪‬ﻪ در آن دﻟﻲ رود ﻛﻪ از ﻳﺎر ﺧﺎﻟﻲ اﺳﺖ; ﻛﻮري ﭘﺎ‬
‫ﺑﻪ ﻛﻮزه زد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﺮا ﻛﺎﺳﻪ و ﻛﻮزه را ﺳﺮ راه ﻣﻲﻧﻬﻨﺪ? ﻓﺮ‪‬اش ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﺑﻲراﻫﻪ ﻣﻲآﻳﻲ وﮔ‪Ç‬ﺮﻧﻪ ﻛ‪Ç‬ﺎﺳﻪ و‬
‫ﻛﻮزه ﺳﺮ راه ﻧﻴﺴﺖ; آﻧﭽﻪ در ﺑﻬﺎر ﺑﺰاﻳﺪ در ﺧ‪Ç‬ﺰان ﺑ‪Ç‬ﻤﻴﺮد; ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮدهاي ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺗ‪Ç‬ﻮ را‬
‫ﻣﺮدهﺷﻮﻳﻲ ﻛﻨﺪ; روﺑﺎه ﻟﻨﮓ اد‪‬ﻋﺎي ﻋﺸﻖ ﺷﻴﺮ ﻧﻤﻮد‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﻴﺮ ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪ :‬اﻳ‪Ç‬ﻦﻛﺎر ﺑ‪Ç‬ﻪدﻣﺪﻣﻪ و ﻫ‪Ç‬ﺎي و ﻫ‪Ç‬ﻮي‬
‫درﺳﺖ ﻧﻤﻲﺷﻮد; ﻣﺎر را ا ﮔﺮ ﺷﻴﺮ دﻫﻲ‪ ,‬اژدﻫﺎي آدﻣﻲ ﺧﻮار ﺷﻮد; ﻣﺮدي آن ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻣﺮدم‬
‫ﻛﻨﻲ‪,‬ا ﮔﺮ ﻣﺮدي ﺑﺎ ﻧﻔﺲ ﺧﻮد ﭘﻴﻜﺎر ﻧﻤﺎ; ﮔﺎﻫﻲ در ﺟﻮي دوﺳﺖﭼﻮن آب رواﻧﻴﻢو ﮔﺎه ﭼﻮن آب در ﺳﺒﻮ‬
‫ﺑﻪزﻧﺪاﻧﻴﻢ; ﻣﺎه ﻧﻮر ﻣﻲﻓﺸﺎﻧﺪ و ﺳﮓ ﺑﺎﻧﮓ و ﻋﻮﻋﻮ ﻣﻲﻛﻨﺪ; ﻣﻨﻌﻢ و ﺗﻮاﻧﮕﺮ ﺣﺸﻤﺘﺶ ﺑﻪزﻳﺎدﺗﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎل‬
‫اﺳﺖ و ﺣﺸﻤﺖ ﮔﺪا و ﻓﻘﻴﺮ ﺑﻪزﻳﺎدﺗﻲ دوﺳﺖ اﺳﺖ; ﻣﻴﺎﻧﺔ ﻫﺰار ﺧ‪Ç‬ﻢ‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻢ‪ ‬ﺷ‪Ç‬ﺮاب ﭘ‪Ç‬ﻴﺪاﺳﺖ از ﻛ‪Ç‬ﻒ و‬
‫ﺟﻮﺷﻲ ﻛﻪ دارد; ﻣﻴﺎﻧﺔ ﺻﺪ ﻫﻮﺷﻴﺎر ﻳﻚ ﻣﺴﺖ ﭘﻴﺪاﺳﺖ; ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺎن ﻫﺰار ﻛﺲ ﻋﺎﺷﻖ را ﻧﺸﺎن‬
‫ﻣﻲدﻫﻢ; دو ﭼﺸﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﺮاغ اﺳﺖ و ﻧﻮرش زﺑﺎن; ﻣﺮﻏﻲ ﻛﻪ ﻫﻮاي ﺗﻮ ﻧﺪارد ﻧﺎﻣﺒﺎرك ﻣﺮﻏﻲ اﺳﺖ; اﻳﻦ‬
‫ﭘﺮي ﺑﻪاﻓﺴﻮن اﺳﻴﺮ ﺷﻴﺸﻪ ﻧﻤﻲﺷﻮد; ﻋﺸﻖ‪ ,‬ﺧﻮن ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن را ﻣﻲﺧﻮرد و ﻛﺎﻓﺮ ﻧﻴﺴﺖ; ﺑ‪Ç‬ﺎزي‬
‫ﺑﻪﻣﺮﻏﺎﺑﻲ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺻﺤﺮا ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮش و ﺑﺎﺻﻔﺎﺳﺖ‪ ,‬ﻣﺮﻏﺎﺑﻲ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﻮﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮا اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮش‬
‫اﺳﺖ; ا ﮔﺮ از ﭼﺸﻢ ﻣﺮدﻣﺎن اﻓﺘﺎدي در ﻣﺮدم ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎ داري; در ﺧ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت ﺑ‪Ç‬ﻪﻃﻤﻊ ﮔ‪Ç‬ﻨﺞ‬
‫ﻣﻲروي; ا ﮔﺮ ﺗﺮازو ﻧﺪاري ﺗ‪Ô‬ﺮازو ره زﻧﻨﺪ; ﻫﺮ ﭼﺸﻤﻲ ﻧﻈﺮ ﻧﺪارد; ﻫﺮ ﺑﺤﺮي را ﻛﺪ ﻧﻴﺴﺖ; ﻫﺮ آﻫﻲ اﺛ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﻧﺪارد; ﻫﺮ اﺑﺮي ﺑﺎران ﻧﺪارد; ﺑﻲآﺗﺶ ﺑﻮي ﻋﻮد ﺑﻠﻨﺪ ﻧﮕﺮدد; ﺳﺮ ﻛﻪ از ﻫﻮس ﺧﺎﻟﻲ اﺳﺖ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ;‬
‫ﻫﺮﭼﻪ در ﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ ﻣﺎل ﻛﺪﺧﺪاي ﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ; ﻋﻴﺴﻲ از اﻳﻦ ﺧﺎﻧﺔ ﭘﺮﻏﻮﻏﺎ ﺣﻠﻮا ﻧﺨﻮرد; ﻣﻴﺮي ﺑﻪﺗﻠﺨﻲ‬
‫ﻣﻌﺰوﻟﻲ ﻧﻤﻲارزد; ا ﮔﺮ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻢ ﺑﺸﻜﻨﺪ ﺻﺪ ﺟﺎم دﻳﮕﺮ ﺳﺎﻗﻲ دارد; ﻛﺴﻲ ﻛﻪ درﻳﺎي ﻋﺴﻞ دارد ﺗﻠﺦ‬
‫ﻧﻤﻲﺷﻮد; ﺷﻴﺮ ﺷﺘﺮ و ﻳﻐﻤﺎي ﻋﺮب و رﻳﮓ ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺑﺮاي ﺣﺞ ﻣﻲارزد; ﺻﺒﺮ ﻛﻠﻴﺪ ﻫﺮ ﻓﺮج و ﻣﺤﻨﺖ اﺳﺖ;‬
‫ﻫﺮ ﻛﺎري ﻛﻪ ﻣﻲورزي ﺑﻪﻫﻤﺎن ارزي; ﻫﺮ ﺟﻨﺴﻲ ﻣﻲﻛﺎري ﻫﻤﺎن ﺑﺮ ﻣﻲداري; ﮔﻮﻳﻨﺪ در ﺗﺮﻛﺴﺘﺎن از‬
‫ﺗﺮﻛﻲ ﻳﻜﻲ از دو ﻛﻤﺎﻧﺶ ﮔﻢﺷﺪه ﺑﻪﻣﺎ ﭼﻪ ﺿﺮر دارد? ﻧﻔﺲ ﺑﻪزاﻫﺪ ﺷﺪن راﺳﺖ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ; راﺳﺘﻲ‬
‫را ﺗﻨﻬﺎ در ﺳﺮو ﭼﻤﻦ ﺑﺒﻴﻦ; ﻣﺎﻧﻨﺪ اﺷﺘﺮ ﺑﻲﻟﻘﻤﻪ ﻣﻲﺧﺎﻳﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﻛﻪ دﻫﺎﻧﻢ ﭘﺮ اﺳﺖ; ﺑﺴﺎ د‪Ô‬رﻫ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬
‫ﻫﺎون روزﮔﺎر ﺷﻜﺴﺘﻪاﻳﺪ; ﺧﻮرا ك ﻫﺮ ﻣﺮﻏﻲ اﻧﺠﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ; دﺷﻤﻦ دﻳﺮﻳﻨﺔ ﺗﻮ ﺗ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﻮﺳﺖ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﻤﻮ و‬
‫ﺧﺎﻟﻮي ﺗﻮ; ﺑﺮﻫﻨﻪ از ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻏﻢ ﻧﺪارد; ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺧﺮ را رﻫﺎ ﻛﺮد ﻏﻢ ﭘﺎﻻن و اﻓﺴﺎرش ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ; از ﺑﺎﻧﮓ‬
‫ﻃﺎس ﻣﺎه ﺑﮕﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲﮔﺸﺎﻳﺪ; ﺷﻤﺸﻴﺮ ﭼﻮﺑﻲ را آن ﻫﻴﺒﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺷ‪Ç‬ﻤﺸﻴﺮ ﭘ‪Ç‬ﻮﻻدي راﺳﺖ; ﻛ‪Ç‬ﺎر را‬
‫آﺳﺎن ﮔﻴﺮ ﺗﺎ دﺷﻮارﻫﺎ آﺳﺎن ﺷﻮد; دﻳﺮ آﻣﺪهاي زود ﻣﺮو; ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻛﺎن‪ ‬ﻟﻌﻞ دارد ﺳﻮداي ﻛﻠﻮخ و ﺳﻨﮓ‬
‫ﭼﺮا دارد? ﺑﻴﭽﺎره زﻣﻴﻦ ﺷﻮرهاي ﻛﻪ آب ﮔﺮم ﺑﺮ او ﻧﻤﻲﺑﺎرد; ﺑﺴﺎ از ﺑ‪Ç‬ﺎزﻳﻬﺎي ﺧ‪Ç‬ﻮش‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻴﺪﻗﻲ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻳﻦ‬
‫ﮔﺮدد و ﭼﻪ ﺑﺴﺎ در ﺳﺎﻳﺔ ﻓﺮ‪‬خ رخ ﺑﻴﺪﻗﻲ ﻛﺎر ﺷﺎه ﻛﻨﺪ; ﻓﻴﻞ ﻣﺎ را ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﺑﻪﻳﺎد آﻣﺪه; ﺑﻪﻧﻔﺲ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫دﺷﻤﻦ اﺳﺖ ﺣﻠﻮا و ﺑﺮﻳﺎن دادن ﺳﻮدي ﻧﺪﻫﺪ; ﺗﻴﺮ ﻛﻪ از ﺷﺼﺖ ﺑﻴﺮون ﺷﺪ‪ ,‬ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ ﺳﻮد ﻧﺪﻫﺪ; ﻧﺎﻣﺔ‬

‫ﺷﺼﺖ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﻋﻴﺐ ﻛﺴﺎن را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻲ و ﻧﻴﻢﺣﺮف از ﻧﺎﻣﺔ ﺧﻮد ﻧﻤﻲﺧﻮاﻧﻲ; ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻮن ﺑﺎزي ﺷﻄﺮﻧﺞ اﺳﺖ ﺗﺎ ﻛﻪ ﺑﺒﺮد‬
‫و ﻛﻪ ﺑﺒﺎزد; ﺑﺎ آب ﺣﻜﻤﺖ دل و ﺟﺎن را از ﻏﺒﺎرﻫﺎ ﺑﺸﻮﻳﻴﺪ; ﭼﻮن ﮔﺮﺑﻪ درﺧ‪Ç‬ﻮاب اﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﻮش ﮔﺴ‪Ç‬ﺘﺎخ‬
‫ﺻﻨﺪوق را ﺳﻮراخ ﻣﻲﻛﻨﺪ; ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪروزﮔﺎر ﺧﻮد ﻧﻈﺮ ﻛﻦ ﻛﻪ در ﭼﻪ ﺳﻮدا ﻣﻲﮔﺬرد; ﻋﻤﺮ ﻛﻪ در ﻛﻴﺴﻪ‬
‫و ﻛﺎﺳﻪ رﻓﺘﻪ از ﻛﻴﺴﺔ ﺗﻮ رﻓﺘﻪ; دل ﺗﺎ ﻟﺐ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻟﺒﻲ ﻣﺰﻳﺪه‪ ,‬ﻫﺰاران ﭘﺸﺖ دﺳﺖ ﮔﺰﻳﺪه; آﻓﺘﺎبا ﮔﺮ ﻧﻮر‬
‫ﻧﺪﻫﺪ ﭘﺲ در اﻳﻦ ﮔﻨﺒﺪ ﺷﮕﻔﺖآور ﭼﻜﺎر دارد? ا ﮔﺮ ﺷﻴﺮ در ﺧﻮاب ﺑﺎﺷﺪ رو ﺑﻬﻚ ﻟﻨﮓ دﻧﺒﻪ را ﻣﻲﺑﺮد;‬
‫ﻫﺮ ﺟﻨﺴﻲ ﺳﻮي ﺟﻨﺲ ﺧﻮد ﻣﻲرود; ﻛﺸﺘﺔ ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻴﺪ اﺳﺖ و ﻛﺸﺘﺔ ﺷﻬﻮت ﭘﻠﻴﺪ; در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﺮ‬
‫ﻋﺎرﻳﺘﻲ ﭘﺎﻫﺎ را دراز ﻣﻜﻦ; در اﻳﻦ ﻃﺎس ﻧﺮد روزﮔﺎر ﺑﻪ ﮔﺰاﻓﻪ ﻣﻬﺮه ﻣﻴﻨﺪاز ﻛﻪ ﺣﺮﻳﻒ اﺳﺘﺎد اﺳﺖ; ﻫﻤ‪‬ﺖ‬
‫ﺑﻠﻨﺪدار ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻤ‪‬ﺖ ﭘﺴﺖ ﺑﻪﻣﻘﺎم ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺘﻮان رﺳﻴﺪ; ﺷﻬﻮت ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺲ اﺳﺖ و ﻧﻮر ﻋﺸﻖ ﭼﻮن ا ﻛﺴﻴﺮ;‬
‫ﻋﺸﻖ ﺑﻲﺗﻴﻎ ﺳﺮ ﻣﻲﺑﺮد دم ﻋﺸﻖ ﻛﺸﺘﻪ را ﺟﺎن ﻣﻲدﻫﺪ; دل ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺪن اﺳﺖ و ﻋﻘﻞ وزﻳ‪Ç‬ﺮ او; ﻫ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﻛﺎﻓﺮي ﻫﻨﮕﺎم ﺳﺨﺘﻲ رو ﺑﻪﺳﻮي ﺑﻲﺳﻮ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ; ﮔﺎه ﺷﻴﺮ ﺧﻮد را آﻫﻮ ﺟﻠﻮه دﻫﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ را ﺳﻮي ﺑﻴﺸﻪ‬
‫ﻛﺸﺎﻧﺪ; زر ﺧﺎﻟﺺ ﻫﺮﭼﻪ در آﺗﺶ ﺑ‪Ç‬ﻴﺸﺘﺮ ﮔ‪Ç‬ﺪازد ﺧ‪Ç‬ﻨﺪانﺗ‪Ç‬ﺮ اﺳﺖ; ﺑﺴ‪Ç‬ﻴﺎر دﺷ‪Ç‬ﻤﻨﺎن ﭘ‪Ç‬ﻨﻬﺎن داري و‬
‫ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻲ; ا ﮔﺮ ﺗﺸﻨﻪ دل ﺑﻪ آب ﺳﭙﺮد ﺟﺎي ﺷﮕﻔﺘﻲ ﻧﻴﺴﺖ; ﻛﻮر ا ﮔﺮ دو ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﺪ ﻋ‪Ç‬ﺠﺒﻲ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ; ﻛﻮﺷﺶ را از دﺳﺖ ﻣﺪه ﻛﻪ ﺗﻮ را ﺑﻪﻣﻘﺼﻮد ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ; ﭼﻮن ﺟ‪Ç‬ﻨﺒﺶ ﺟ‪Ç‬ﻴﻮه ﻋ‪Ç‬ﺎرﻳﻪ اﺳﺖ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻮن‬
‫ﺟﻨﺒﺶ زﻧﺪﮔﺎن ﻧﻴﺴﺖ و آرام ﮔﻴﺮد; آب و ﻧﺎن ﻣﺎﻫﻲ ﻫﻤﻪ از درﻳﺎﺳﺖ; ﺗﻦ اﻧﺴﺎن ﭼﻮن ﻗﺮاﺑﻪاي اﺳﺖ ﭘﺮ‬
‫از رﻧﺞ; آﻓﺘﺎب را ﺗﻨﻬﺎ روي ﻣﻨﻔﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ; ﻣﺎه ا ﮔﺮ ﺑﺎ ﺳﺘﺎره ﻧﺒﺎﺷﺪ از ﺣﺸﻤﺘﺶ ﻛﺎﺳﺘﻪ ﻧﺸﻮد; ا ﮔﺮ ﻣﺲ‬
‫ﻣﺴﻜﻴﻦ ﻛﻴﻤﻴﺎ ﺟﻮﻳﺪ ﻃﻮري ﻧﻴﺴﺖ; ﻋﺸﻖ ﺷﻴﺮ ﺳﻴﺎﻫﻲ اﺳﺖ ﺧﻮنﺧﻮار ﻛﻪ ﺟ‪Ç‬ﺰ ﺧ‪Ç‬ﻮن دل ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﺎن‬
‫ﻧﺨﻮرد; ﺳﺮﺳﺮ ﻣﺴﺖ راز ﻧﮕﺎه ﻧﺪارد; دﻧﺪان ﻛﻪ درد ﮔﻴﺮد ﻋﺪوي اﻧﺴﺎن ﮔﺮدد; از ﻣﻴﺎن ﺻﺪ ﺳﺒﻮا ﮔﺮ ﻳﻚ‬
‫ﺳﺒﻮي ﺳﺒﻮ ﮔﺮ را آب ﺑﺮد ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺎﻃﺮش ﺑﻪﺳﻮي آن ﺑﺮود; ا ﮔﺮ زﻧ‪Ç‬ﺪة اوﻳ‪Ç‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﺮدهدﻻن را ﻣ‪Ç‬ﺠﻮي;‬
‫ﺳﺨﻦ ﻧﺰد ﺳﺨﻨﺪان ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺰرگ اﺳﺖ; ﭘﺸﻪاي ﻧﻤﺮودي را ﺑﻪﭼﺮخ آرد; ﻣﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣﺴﺖ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ اوﻳ‪Ç‬ﻢ‪,‬‬
‫ﻫﺰار ﺳﺎﻏﺮ ﻣﻲ ﺧﻤﺎرم را ﻧﺸﻜﻨﺪ; ا ﮔﺮ ﺗﻮ ﺷﻴﺮي ﻋﺸﻖ ﺷﻴﺮ ﮔﻴﺮ اﺳﺖ; ﻛ‪Ç‬ﺪام ﻟﺐ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮي ﺟ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﻧﺪﻫﺪ‪ ,‬و ﻛﺪام دل اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺸﺎن ﻳﺎر ﻧﺪﻫﺪ; ﺳﮓ ﺗﺎﺑﻮي ﻗﻠﻴﻪ از آن دﻳﮓ ﻧﺸﻨﻮد ﻧﺪود; ا ﮔﺮ رﻳﺶ ﻋﻘﻞ را‬
‫ﺑﻪدﺳﺖ ﺧﻮاﻫﺸﻬﺎي ﺑﺪﻧﻲ دﻫﻲ‪ ,‬از ﻏﺼ‪‬ﻪ و ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ رﻳﺶ ﺧﻮد ﺑﺮﻛﻨﻲ; ﻧﻴﺎز ﭘﻴﺸﻪ ﻛﻦ ﻧﻪ ﻧ‪Ç‬ﺎزﻛﻪ ﻧ‪Ç‬ﺎز‬
‫ﺧﻮﺑﺎن راﺳﺖ; ﻏﻮره ﻛﻪ از ﺧﺎﻣﻲ رﺳﺖ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺷﺪ; وﻳﺮاﻧﻪ ﺣﻼل ﺟ‪Ç‬ﻐﺪان ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ; دو ﺻ‪Ç‬ﺪ ﺷ‪Ç‬ﻨﺒﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﺟﻬﻮدان ارزاﻧﻲ ﺑﺎد; ﻳﻜﻲ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﻮاﺟﻪ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺑﻤﺮده‪ ,‬ﻣﺮگ اﻳﻦ ﺧﻮاﺟﻪ ﻛﺎر ﻛﻮﭼﻜﻲ ﻧﻴﺴﺖ; ﻧﻪ ﻛﺎه ﺑﻮد‬
‫ﻛﻪ ﺑﻪﺑﺎدي ﺑﭙﺮد‪ ,‬ﻧﻪآب ﺑﻮد ﻛﻪ ازﺳﺮﻣﺎ ﺑﻔﺴﺮد; دراﻳﻦﺧﺎ ﻛﺪانﭼﻮنﮔﻨﺞ زري ﺑﻮدﺗﻦﺧﺎ ﻛﻲ راﺑﻪﺧﺎ ك‬
‫ﺳﭙﺮد و ﺟﺎن آﺳﻤﺎﻧﻲ را ﺳﻮي آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮد; ﻣﺮوزي و رازي و روﻣﻲ و ﻛﺮد در ﺳﻔﺮ ﺑﺎﻫﻤﻨﺪ وﻟﻲ ﻫﺮ ﻳﻚ‬
‫ﺑﻪﺧﺎﻧﺔ ﺧﻮد ﻣﻲروﻧﺪ; ﻫﺮ ﻛﻪ زﺧﺮاﺟﺎت ﺷﺎه ﮔﺮﻳﺰد‪ ,‬ﺑﺎرﻛﺶ ﻏﻮل ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﺷﻮد; ﺧﻮد را در دل اﻫﻞ دﻟﻲ‬
‫ﺟﺎي ﻛﻦ‪ ,‬ﻧﺒﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﻗﻄﺮه در درﻳﺎ د‪Ô‬ر‪ ‬و ﻣﺮﺟﺎن ﻣﻲﺷﻮد; ﻫﻴﭻ ﺳﮕﻲ ﺷﻴﺮ ﻣﺮﻏﺰار ﻧﺸﻮد; ﻛﺴﻲ ﺑﺎ ﻃﻔﻞ‬

‫ﻧﻈﺮ در اﺷﻌﺎر از ﺟﻬﺖ اﻣﺜﺎل و ‪‬ﺣﻜﻢ‬

‫ﺷﺼﺖ و ﻳﻚ‬

‫دو روزه ﺳﺨﻦ از ﻣﻲ و ﻣﻌﺸﻮق ﻧﻜﻨﺪ; ﻟﻮﻟﻲ ﻛﻪ ﻧﻪ زر دارد و ﻧﻪ ﻣﺎل ﭘﺪر‪,‬ﮔﻮﻳﺪا ﮔﺮ دزدي ﻧﻜﻨﻴﻢ ﭘﺲ ﭼﻪ‬
‫ﺧﻮرﻳﻢ? راز ﻋﺸﻖ را ﻧﺘﻮان ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮد; ﻫﻮاﻫﺎي ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ و ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﺧﺎر ﭘﺎي ﺟﺎن اﺳﺖ; ا ﮔﺮ ﻫﻤﺎ ﺑﺮ ﺗﻮ‬
‫ﺳﺎﻳﻪ اﻓﻜﻨﺪ‪ ,‬از زاﻏﻲ ﻛﻪ از دﺳﺘﺖ ﺑﻴﺮون رﻓﺘﻪ ﻧﮕﺮان ﻣﺒﺎش; ﺗﺎراز زﺧﻤﻪاي ﺳﺴﺖ ﻣﻲﮔﺴﻠﺪ‪ ,‬ﻗ‪Ç‬ﻀﺎ و‬
‫ﻗﺪر ﮔﺎه در ﻧﻈﺮ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﺎه را ﻛﻮه و ﻛﻮه را ﻛﺎه ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ; ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪﺣﺎل ﻗﺎﻓﻠﻪاي ﻛﻪ راﻫﺒﺮش ﺑﻴﻨﺎ ﺑ‪Ç‬ﻮ‪‬د;‬
‫ﺷﺨﺼﻲ ﻧﺰد ﭘﺰﺷﻜﻲ رﻓﺖ و از درد ﺷﻜﻢ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻧﻤﻮد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮردهاي? ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪ :‬ﻧ‪Ç‬ﺎن ﺳ‪Ç‬ﻮﺧﺘﻪ‪,‬‬
‫ﭘﺰﺷﻚ ﭼﺸﻤﺶ را دوا ﻓﺮﻣﻮد‪ ,‬رﻧﺠﻮر ﮔﻔﺖ‪ :‬درد ﺷﻜﻢ را ﺑﺎ دواي ﭼﺸﻢ ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺖ? ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﺎ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ‬
‫ﺳﻮﺧﺘﻪ را ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ; ﻛﺮ ﻣﺎدر زاد را ﺑﺎ ﺳ‪Ô‬ﺮﻧﺎ ﭼﻪ ﻛﺎر اﺳﺖ; ﭘﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻟﻨﮓ اﺳﺖ ﮔ‪Ç‬ﻮ ﭘ‪Ç‬ﺮ از ﺧ‪Ç‬ﻠﺨﺎل ﺑ‪Ç‬ﺎش;‬
‫ﮔﻮﺷﻲ ﻛﻪ ﻛﺮاﺳﺖ ﮔﻮﺷﻮارش ﭼﻪ ﺳﻮد‪ ,‬ﺑﺎزوي ﺣﻴﺪر ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ذواﻟ‪Ö‬ﻔﻘﺎر ﺑﻜﺎر ﺑ‪Ç‬ﺮد; ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺎﻫﻲ‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻲ درﻳﺎ را ﺑﺪﺳﺖ آورده ﮔﻴﺮ; ﭼﻮن رﻧﺠﻮر ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺳﺮ ﺧﻮد را ﻣﺒﻨﺪ; ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﮔﻢ ﻧﻜﺮدﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬
‫ﭼﻪ ﻣﻲﺟﻮﻳﻴﺪ? ﻳﺎر ﺑﺎدﻧﺠﺎن ﻳﺎ ﺳﺮﻛﻪ اﺳﺖ ﻳﺎ ﺳﻴﺮ; ا ﮔﺮ آن ﺑﺎغ را دﻳﺪهاﻳﺪ ﻳﻚ دﺳﺘﻪ ﮔﻞ ﻛ‪Ç‬ﻮ? ﺳ‪Ç‬ﺮﻛﻪ‬
‫ﻣﻲآﺷﺎﻣﻲ و ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ ﺷﻴﺮﻳﻨﻴﺶ ﻛﻮ? ﻫﺮ ﻛﻪ ﭘﻮﺳﺖ را ﺟﻮﻳﺪ دوﺳﺖ را ﻧﻴﺎﺑﺪ; ﻫﺮ ﻛﻪ در ﺧﺸﻜﻲ ﺳﻔﺮ‬
‫ﻛﻨﺪ از درﻳﺎ ﺳﺮ ﻧﻴﺎرد; ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺮ وﻓﻖ ﮔﻮﻫﺮ اﺻﻠﻲ ﺧﻮد ﻳﺎر ﻣﻲﮔﻴﺮد و ﺑﺎ ﺟﻨﺲ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻲآﻣﻴﺰد; ﺑﻪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﻧﮕﺮ ﻧﻪ در ﺧﺮ او; ﻳﻜﻲ ﺑﻪﺧﺎﻧﺔ ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬ﮔﺎه‪ ‬ﺧﺮاﺑﻲ ﻣﺮا از ﭘﻴﺶ ﺧﺒﺮ ﻛﻦ‪ /‬ﺷﺒﻲ ﺑﻨﺎ ﮔﺎه ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻓﺮود آﻣﺪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪاي ﮔﻔﺖ‪ :‬آن ﻫﻤﻪ ﺳﻔﺎرش ﭼﻪ ﺷﺪ‪ ,‬ﭼﺮا از ﭘﻴﺶ ﺧﺒﺮ ﻧﻜﺮدي? ﺧﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺴﻴﺎر ﺗﻮ‬
‫را ﺧﺒﺮ دادم از ﻫﺮ ﻃﺮف ﻛﻪ ﺷﻜﺎﻓﻲ ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﺮدم و ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﮔﺎه‪ ‬اﻓﺘﺎدن ﻣﻦ رﺳﻴﺪه‪ ,‬ﻣﺸﺘﻲ ﮔ‪Ç‬ﻞ ﺑ‪Ç‬ﺮ‬
‫دﻫﻦ ﻣﻦ ﻣﻲزدي و ﺷﻜﺎﻓﻬﺎ را ﻣﻲﺑﺴﺘﻲ‪ ,‬ﺑﺪان ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻦ ﺗﻮﺳﺖ و رﻧﺠﻬﺎ ﭼﻮن ﺷﻜﺎف و ﻣﻌﺠﻮن و‬
‫دوا ﻣﺜﺎل ﻛﺎﻫﮕﻞ‪ /‬اﻳﻨﻚ ﺷﺮاب اﻣﺎﻧﺖ و ﻗﺮص ورع ﺑﺴﺎز و از ﺗﻮﺑﻪ و اﺳ‪Ç‬ﺘﻐﻔﺎر ﺗ‪Ç‬ﺮﺗﻴﺐ ﻣ‪Ç‬ﻌﺎﺟﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺪه و‬
‫ﺑﻪﺣﻖ ﮔﺮﻳﺰ; آب ﻧﻴﻞ ﺑﻪاﻫﻞ ﺧﻮد آب اﺳﺖ و ﺑﻪﻏﻴﺮ ﺧﻮن; ﺗﺮاش ﭼﻮب در دﺳﺖ ﻧﺠ‪‬ﺎر ﺑﺮاي ﻫﻼ ك او‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮاي ﻣﺼﺎﻟﺤﻲ اﺳﺖ; ﮔ‪Ç‬ﻠﺨﻦ ﺗ‪Ç‬ﺎﺑﻲ در ﺧ‪Ç‬ﻮاب دﻳ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﺎدﺷﺎه ﺷ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ و ﺑ‪Ç‬ﺮ اورﻧﮓ‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﺗﻜﻴﻪ زده و ﻫﺰاران اﻣﻴﺮ و درﺑﺎن و دﺳﺘﻮر و وزﻳﺮ ﻧﺰدش ﺑﻪﺧﺪﻣﺖ اﻳﺴﺘﺎدهاﻧ‪Ç‬ﺪ و در ﻛ‪Ç‬ﻤﺎل‬
‫ﻏﺮور ﺣﻜﻢ ﻣﻲراﻧﺪ‪ /‬ﺣﻤ‪‬ﺎﻣﻲ ﺑﻨﺎ ﮔﺎه در ﮔﻠﺨﻦ درآﻣﺪ ﭘﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﮔﻠﺨﻦ ﺗﺎب زد ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻴﺰ ﻛﻪ ﭼﻮن ﻣﺮده در‬
‫ﮔﻮر اﻓﺘﺎدهاي‪ /‬ﭼﻮن ﮔﻠﺨﻦ ﺗﺎب از ﺧﻮاب ﺟﺴﺖ ﻧﻪ ﻣﻠﻜﻲ دﻳﺪ ﻧﻪ ﺧﺰﻳﻨﻪ‪ ,‬ﺟﺰ ﺧﺰﻳﻨﺔ ﺣﻤ‪‬ﺎم ﺳﺮد ﻧﺎﻟﻪ‬
‫ﻛﺮد و ﺟﺎﻣﻪ درﻳﺪ‪ /‬ﻫﺮ ﻛﻪ او را دﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬دﻳﻮاﻧﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻳﺎ ﻣﺨﻤﻮر اﺳﺖ; در ﻋ‪Ç‬ﻬﺪ ﻋ‪Ç‬ﻤﺮ در ﺑ‪Ç‬ﺼﺮه‬
‫دروﻳﺸﻲ ﻣﻔﻠﺲ و ﻣﺴﻜﻴﻦ و ﻋﻴﺎﻟﻤﻨﺪ در ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺮاﺑﻪاي ﻣﺴﻜﻦ داﺷﺖ‪ /‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻛﺮﻳﻤﻲ از ﺷﻜﺎر ﺑﺮﺳﻴﺪ‬
‫ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻮد در ﺧﺎﻧﺔ ﮔﺪا را زد و آب ﺧﻮاﺳﺖ‪ /‬ﻳﻜﻲ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮون آﻣﺪه ﮔﻔﺖ‪ :‬آب ﻫﺴﺖ وﻟﻲ ﻛﻮزه ﻧﻴﺴﺖ و‬
‫ﺷﺮح ﺣﺎل آن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﮕﻔﺖ‪ /‬در اﻳﻦﺣﺎل ﻟﺸﻜﺮ رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ,‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺑﺮاي دل ﻣﻦ ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﻘﺪاري‬
‫زر ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ‪ ,‬ﻫﻤﮕﻲ اﻃﺎﻋﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ /‬ﺧﺎﻧﺔ آن ﻓﻘﻴﺮ از اﻗﺒﺎل ﭘﺎدﺷﺎه ﺧﺎﻧﺔ ﮔﻨﺞ ﺷﺪ‪ ,‬وﻟﻮﻟﻪ و‬
‫آوازه ﺑﻪﺷﻬﺮ دراﻓﺘﺎد و ﻣﺮدم از آﻧﻬﺎ ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﺴﺎن ﺑﻪﻳﻚ روز ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ ﻣ‪Ç‬ﻔﻠﺴﺎن ﺻ‪Ç‬ﺎﺣﺐ ﮔ‪Ç‬ﻨﺞ‬

‫ﺷﺪﻳﺪ? ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﻛﺮﻳﻤﻲ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺑﮕﺬﺷﺖ و ﺑﻪﭼﺸﻢ رﺣﻤﺖ ﺑﺮ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ ﻛ‪Ç‬ﺮد; ﻣ‪Ç‬ﻮم و آﺗﺶ ﭼ‪Ç‬ﻮن‬
‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪ ,‬ﻧﻘﺶ و رﻧﮓ ﻣﻮم ﻓﻨﺎ ﮔﺮدد; ﻫﺮ ﻛﻪ از ﻋﺸﻖ ﻧﺒﻀﺶ ﻧﺠﻬﺪ ا ﮔﺮﭼﻪ اﻓﻼﻃﻮن ﺑﻮ‪‬د‪ ,‬ﻧﺎدان‬
‫اﺳﺖ; ﻫﺮ ﻛﺪﺧﺪاي دﻫﻲ را ﺑﺎ ﺷﺎه ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻜﻦ; ﻫﻮاي ﭘﺮﻧﻮر ﭼﻮن ﻏﺒﺎر آﻣﻴﺰ ﺷﻮد‪ ,‬ﺗﻴﺮه ﮔ‪Ç‬ﺮدد; دوﺳﺖ‬
‫ﭼﻮن ﺑﺎ دﺷﻤﻦ ﺗﻮ ﻧﺸﺴﺖ‪ ,‬از او ﺑﮕﺮﻳﺰ; ﺗﻮﺑﺔ ﻋﺎﺷﻖ را ﺑﺎور ﻣﻜﻦ; از ﺧﻨﺪة ﺷﻴﺮ اﻳﻤﻦ ﻣ‪Ç‬ﺒﺎش‪ ,‬از زﺧ‪Ç‬ﻢ‬
‫ﺧﻮن آﺷﺎﻣﺶ ﺑﺘﺮس; درﻳﺎ از دﻫﺎن ﺳﮓ ﻧﺠﺲ ﻧﻤﻲﺷﻮد; ا ﮔﺮ ﻋﺎﺷﻘﻲ‪ ,‬ﭼﺮا ﺑﻴﺮون در ﻣﻲﮔﺮدي ﺑﻪﺑﺰم‬
‫اﻧﺪرآ و ﺑﻪﺻﺪرﻧﺸﻴﻦ; ﺑﺎدة اﻧﮕﻮري ﺟﺰ ﻛﻮري ﻧﻴﻔﺰاﻳﺪ; ﻳﺎر آﻳﻨﺔ ﻳﺎر ﺑﺎﺷﺪ; از ﺷﺘﺮ ﻣﺮده ﺷ‪Ç‬ﻴﺮ ﻣ‪Ç‬ﺪوش;‬
‫ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﻲﮔﺮﻳﺪ ﻛﻪ از ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪه وﻟﻲ ﺧﺮش از اﻳﻦ واﻣﺎﻧﺪن ﺷﻜﺮﮔﺰار اﺳﺖ;ﺗﺎ ﻛﻨﻮن ﻫﻴﭻﻛﺲ ﮔﻔﺘﻪ‬
‫ﺣﻠﻮا ﺗﺮش اﺳﺖ? آﻧﻜﻪ در ﺷﺐ دوغ ﺧﻮرد‪ ,‬ﻓﺮدا ﺗﺮش ﺑﺎﺷﺪ; روﺑﺎﻫﻲ دﻧﺒﻪاي در ﺳﺒﺰهزار دﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻫﺮﮔﺰ دﻧﺒﻪ ﺑﻲدام ﻧﺸﻮد; روز ﺳﺮدي ﺑﺮﻫﻨﻪاي را دﻳﺪم و ﭘﻮﺳﺘﻴﻨﻲ را در ﺟﻠﻮ‪ ,‬ﺑﻪ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﭘﻮﺳﺘﻴﻦ‬
‫را درﻳﺎب‪ ,‬او ﺑﻪﻃﻤﻊ دﺳﺖ در ﭘﻮﺳﺘﻴﻦ زد ﺑﻪدﺳﺖ ﺧﺮس ﮔﺮﻓﺘﺎر ﮔﺮدﻳﺪ ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﭘﻮﺳﺘﻴﻦ را رﻫﺎ و ﺑﺎز آ‪,‬‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﭘﻮﺳﺘﻴﻦ را رﻫﺎ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﭘﻮﺳﺘﻴﻦ ﻣﺮا رﻫﺎ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ; ﺗﻮ ﻛﻪ ﺧﺮت ﻫﻤﻪ ﻛﻨﺠﺪﻫﺎﻳﺖ ﺑﺨﻮرد‪ ,‬از‬
‫ﭼﻪﭼﻴﺰ ﺑﺮاي ﭼﺮاغ روﻏﻦ ﻣﻲﻛﺸﻲ; روح ﻣﺎﻧﻨﺪ آب اﺳﺖ و ﺗﻦ ﻫﻤﭽﻮن ﻛﻮزه‪ ,‬ﭼﻮن آب ﺑﻪدرﻳﺎ رﻓﺖ از‬
‫ﺷﻜﺴﺘﻦ ﻛﻮزه ﭼﻪ ﺑﺎ ك; اﻳﻦ ﺧﻠﻖ ﺑﻪﺿﺮب دف‪ ‬ﺣﻜﻤﺖ در رﻗﺼﻨﺪ‪ ,‬ﻳﻚ ﭘﺮده ﺑﻲﭘﺮدة او ﻧﺮﻗﺼﻨﺪ; ﻗﻨﺪ‬
‫ﺗﺎ زﻳﺮ دﻧﺪان ﻧﻴﺎﻳﺪ‪ ,‬ﺷﻴﺮﻳﻨﻴﺶ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﮕﺮدد; ﺗﺎ زر در ﻛﺎن ﺑﻮ‪‬د روﻧﻘﻲ ﻧﺪارد‪ ,‬روﻧﻘﺶ ﻧﺰد زرﮔﺮ اﺳﺖ;‬
‫ﻣﻦ ﻣﺴﺖ ﻋﺮوﺳﻢ ﻧﻪ ﻣﺴﺖ ﺟﻬﻴﺰ; ﻃﻔﻞ را از ﺟﻮز و ﻣﻮﻳﺰ ﻣﻲﻓﺮﻳﺒﻨﺪ; ﻛﺎﺳﺔ ﺳﻮراخ‪ ,‬ﭘﻴﻤﺎﻧﮕﻲ را ﻧﺸﺎﻳﺪ;‬
‫دروﻳﺶ ﻛﻪ در ﺑﻐﻞ ﮔﻮﻫﺮ دارد‪ ,‬از در ﺑﺪري ﻧﻨﮓ ﻧﺪارد; ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد در زﻧﺪان اﺳﺖ‪ ,‬ﺷﺤﻨﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ;‬
‫ﻣﻦ ﺷﺎخ ﺗﺮم اﻣﺎ ﺑﻲ ﺑﺎد ﻛﻲ رﻗﺼﻢ; ا ﮔﺮ ﺷﻬﺒﺎزي‪ ,‬ﭼﺮا ﺑﺎ زاغ و ﻛﺮﻛﺲ ﻣﻲﭘﺮي? ﺷﺘﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻨﺎر رﻓﺘﻪ ﻛﻪ‬
‫ﻣﻦ اﻳﻨﺠﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪهام; دﻫﻞ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺑﺰرﮔﻲ زﻳﺮ ﮔﻠﻴﻢ ﻧﻤﻲﮔﻨﺠﺪ; ا ﮔﺮ ﺳﮓ ﺑﻪ آدﻣﻲ ﺟﻔﺎ ﻛﻨﺪ و ﭘﺎﻳﺶ‬
‫ﺑﮕﺰد‪ ,‬آدﻣﻲ ﭘﺎي ﺳﮓ را ﻧﮕﺰد; آب رﻓﺘﻪ ﺑﻪﺟﻮ ﺑﺎز ﻧﻴﺎﻳﺪ; ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻲ ﭘﺎدﺷﺎه ﺷ‪Ç‬ﻮي‪ ,‬ﺣ‪Ç‬ﻴﻒ اﺳﺖ‬
‫ﺑﻪدرﺑﺎﻧﻲ ﻗﺎﻧﻊ ﮔﺮدي; ﺑﺮاق اﺣ‪Ç‬ﺪﻳ‪‬ﺖ ﻫ‪Ç‬ﺮﮔﺰ ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﻟﻨﮕﺪ; ﻣ‪Ç‬ﻈﻠﻮم را ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺸﻲ و ﺗ‪Ç‬ﻈﻠ‪‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻲ; ﻟﻘ‪Ç‬ﻤﺔ‬
‫ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻛﻪ از او ﺧﺸﻢ ﺧﻴﺰد ﻣﺨﻮر; ﺧﺸﻢ ﭘ‪Ç‬ﻴﻤﺒﺮان ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ ﺧﺸ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﺎدر اﺳﺖ; دﻳ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺰ زﻧ‪Ç‬ﺠﻴﺮ‬
‫ﺧﺎﻳﻴﺪن ﭼﺎره ﻧﺪارد; ﻻف ﺧﺪا ﺑﻴﻨﻲ ﻣﺰن ﺗﺎ ﺧﺪا ﺑﻴﻦ ﮔﺮدي; ﺗﺎ اﺳﻴﺮ ﻧﻔﺲ ﺳﮕﺴﺎري‪ ,‬دﻋﻮي ﺷﻴﺮي‬
‫ﻣﻜﻦ; اﺷﺘﺮ را در ﭼﺸﻤﺔ ﺳﻮزن ﻧﺘﻮان روان ﻧﻤﻮد; از ﻛﻮزه ﻫﺮﭼﻪ در اوﺳﺖ ﺑﺮون ﺗﺮاود; ﻣﺮد اﺑﻠﻪ ﭼﻮن‬
‫ﺑﺮ زﻣﻴﻦ اﻓﺘﺪ ﺧﻮد را ﺑﻲﮔﻨﺎه داﻧﺪ‪ /‬ﻫﻤﺎن اﺑﻠﻬﻲ ﮔﻨﺎه اوﺳﺖ; ﻫﺮ ﭼﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﻛﻨﺪم او‪‬ل ﺧﻮد در آن اﻓﺘﺎدم‪/‬‬

‫ﺷﺮح اﺣﻮال ﻣﻮﻻﻧﺎ)ﻣﻮﻟﻮي( و ﺧﺎﻧﻮاده و ﺧﻠﻔﺎي او‬

‫ﺷﺮح اﺣﻮال ﻣﻮﻻﻧﺎ)ﻣﻮﻟﻮي( و ﺧﺎﻧﻮاده و ﺧﻠﻔﺎي او‬

‫ﺷﺼﺖ و ﺳﻪ‬

‫)ﻧﻘﻞ از ﻳﻚ ﻣﺜﻨﻮي ﺧﻄﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻛﻪ در ﺗﺎرﻳﺦ ‪ 1021‬ﻫﺠﺮي ﻗﻤﺮي ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه(‪:‬‬
‫ﻣﺤﻤﺪ و اﺟﺪاد‬
‫اﻟﺪﻳﻦ‬
‫ﻓﻲ ﺗﺎرﻳﺦ و اردات ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼل ‪‬‬
‫‪‬‬
‫و ﻓﺮزﻧﺪان و ﻣﺮﻳﺪان و ﻣﺼﺎﺣﺒﺎن ‪ Ç‬ﻗﺪس اﷲ ا‪‬رو اﺣﻬﻢ‪1/‬‬
‫ﱠ ‪‬‬
‫× ‪Ö Ô ‬‬

‫در ﻣﻨﺎﻗﺐ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺑﻦ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻣﻮﻻﻧﺎ اﺣﻤﺪ ﺧﻄﻴﺒﻲ اﻟ‪Ö‬ﺒﻠﺨﻲ ‪Ç‬‬
‫ﻗ‪‬ﺪﱠس‪ ‬اﷲ ارواﺣﻬﻢ ‪ Ç‬ﻣﻨﻘﻮل اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎن ﻣﻠﻚ ﺧﺮاﺳﺎن ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺧﻮارزﻣﺸﺎه ﻛﻪ ﻋﻢ‪‬‬
‫ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺧﻮارزﻣﺸﺎه ﺑﻮد دﺧﺘﺮي داﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﻪﻣﻼﺣﺖ و ﻣﻮزوﻧﻲ ﻧﻈﻴﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‪ /‬ﻻﻳﻖ ﻫﻤ‪‬ﺖ‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎﻧﻪ او را ﻛﻔﻮي ﭘﻴﺪا ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ /‬ﻣﮕﺮ ﺷﺒﻲ ﺑﺎ وزﻳﺮ ﺧﻮد در آن ﺑﺎب ﻣﺸﻮرﺗﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ ,‬وزﻳ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺮد‬
‫ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻮد و ﻋﺎﻟﻢ‪ ,‬ﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪ‪ :‬ﻛﻔﻮي ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎن ﻋﻠﻤﺎي ﻛﺮام ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ ﻛﻪ‪> :‬اﻟﻤﻠﻮك ﺣﻜ‪‬ﺎم ﻋ‪‬ﻠﻲ‪ ‬اﻟﻨ‪Ç‬ﺎس‬
‫واﻟ‪Ö‬ﻌﻠﻤﺎ¾ ﺣﻜ‪‬ﺎم ﻋﻠﻲ اﻟ‪Ö‬ﻤﻠﻮك< ﭘﺎدﺷﺎه ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻋ‪Ç‬ﺎﻣﻞ ﻛ‪Ç‬ﺠﺎﺳﺖ? وزﻳ‪Ç‬ﺮ ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ‪ :‬در‬
‫ﺗﺨﺘﮕﺎه ﺑﻠﺦ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﻄﻴﺒﻲ اﺳﺖ و دار ‪Ö‬اﻻ ﺳ‪Ç‬ﻼم ﺷ‪Ç‬ﺪن ﺑ‪Ç‬ﻠﺦ و ﺧ‪Ç‬ﺮاﺳ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﺑﻪﺑﺮﻛﺖ اﺟﺪاد و ﻓﺘﺢ اﺟﺘﻬﺎد اوﺳﺖ و او در ﺟﻤﻴﻊ ﻓﻨﻮن اﻧﮕﺸﺖﻧﻤﺎي ﻋﺎﻟﻢ و ﻛﺒﺮاي ﺑﻨﻲ آدم اﺳﺖ و‬
‫ﻫﻨﻮز ﺗﺎزه ﺟﻮان اﺳﺖ‪ ,‬در ﺳﻦ ﺳﻲﺳﺎﻟﮕﻲ ﺑﺴ‪Ç‬ﻲ رﻳ‪Ç‬ﺎﺿﺖ و ﻣ‪Ç‬ﺠﺎﻫﺪه ﻛﺸ‪Ç‬ﻴﺪه و ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬
‫ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺷﺒﻲ ﺣﻀﺮت رﺳﺎﻟﺖ ‪ Ç‬ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ‪ Ç‬را در ﺧﻮاب دﻳﺪ ﻛﻪ اﺷﺎرت ﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪ‪ :‬دﺧﺘﺮ‬
‫ﭘﺎدﺷﺎه ﺧﺮاﺳﺎن را ﻧﻜﺎح ﻛﻦ‪ /‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﻪﺗﻘﺪﻳﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ ‪ Ç‬ﻋﺰ‪‬وﺟﻞ ‪ Ç‬ﻫﻤﺎن ﺷﺐ ﻫﻢ ﭘﺎدﺷﺎه و ﻫﻢ وزﻳﺮ‬
‫ﺣﻀﺮت رﺳﻮل را درﺧﻮاب دﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ اﺷﺎرت ﻓﺮﻣﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ‪ :‬ﻣ‪Ç‬ﻠﻜﺔ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن را ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺣﺴ‪Ç‬ﻴﻦ ﺧ‪Ç‬ﻄﻴﺒﻲ ﻧﻜ‪Ç‬ﺎح‬
‫ﻛﺮدﻳﻢ‪ /‬ﻋﻠﻲ اﻟﺼ‪‬ﺒﺎح وزﻳﺮ ﺑﻪﺷﺎدي ﺗﻤﺎم ﭘﻴﺶ ﭘﺎدﺷﺎه آﻣﺪ ﺗﺎ ﺧﻮاب ﻋﺮﺿﻪ دارد‪ ,‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن‬
‫ﺧﻮاب دﻳﺪه ﺑ‪Ç‬ﻮد‪ /‬در ﻋ‪Ç‬ﻈﻤﺖ و ﻗ‪Ç‬ﺪرت ﺣ‪Ç‬ﻴﺮان ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﺪﻧﺪ‪ /‬وزﻳ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪاﺟ‪Ç‬ﺎزت ﭘ‪Ç‬ﺎدﺷﺎه ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﺪﻣﺖ ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ‬
‫ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﻄﻴﺒﻲ آﻣﺪ و آﻧﭽﻪ او ﺑﻪﺧﻮاب دﻳ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﻮد از ﻃ‪Ç‬ﺮﻓﻴﻦ ﻧ‪Ç‬ﻘﻞ ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮد‪ /‬ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از آن‬
‫ﺑﻪﺗﻘﺪﻳﺮاﷲ ‪ Ç‬ﻋﺰ‪‬وﺟﻞ ‪ Ç‬ﺑﻪ ﻣﺸﻴﺖ اﻣﺮ ﺧﻴﺮ ﻣﺸﻐﻮل ﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺑﻪاﺗﻤﺎم رﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ /‬ﻣﻨﻘﻮل اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ ﻧ‪Ô‬ﻪ‬
‫ﻣﺎه‪ ,‬ﺣﻀﺮت ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺑﻪوﺟﻮد آﻣﺪ‪ /‬ﭼﻮن دوﺳﺎﻟﻪ ﺷﺪ‪ ,‬واﻟﺪ او ﺑﻪﺳﺮاي ﻓﺎﻧﻲ ﻧﻘﻞ ﻓﺮﻣﻮد‪ /‬ﭼ‪Ç‬ﻮن‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺑﺰرگ ﺷﺪ و ﺑﺎﻟﻎ ﮔﺸﺖ در اﻧﻮاع ﻋﻠﻮم ﻣﺸﺎراﻟﻴﻪ‪ ‬ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺷﺪ و ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪان واﻟﺪة او‬
‫اﺗ‪‬ﻔﺎق ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ او را ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﻧﺸﺎﻧﻨﺪ‪ ,‬ﺣﻀﺮت اﻳﺸﺎن ﻗﺒﻮل ﻧﻜﺮدﻧﺪ و در ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﺔ ﭘﺪر ﺧﻮد‬
‫درآﻣﺪ و ﺑﻪﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ و ﻣﺎدر او ﻣﻠﻜﻪ ﺧﺎﺗﻮن ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺮا ﺑﻪﺳﺒﺐ اﻳﻦ ﻋﻠﻮم ﺑﻪ ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﻮار ﺗ‪Ç‬ﻮ‬
‫آﺧﺮ ﻳﻚ ﻣﺜﻨﻮي ﺧ ‪‬‬
‫ﻄﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﻛﻪ ﺗﺎرﻳﺦ آن ‪ 1021‬ﻫﺠﺮي ﺑﻮد و ﻇﺎﻫﺮ‪ G‬از ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻗﺪﻳﻤﻪ ﻧﻘﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ :‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻨﺎﻗﺐ‬

‫‪ (1‬در‬
‫اﻓﻼ ﻛﻲ و ﻏﻴﺮه و ﻧﺴﺨﺔ ﻣﻨﺎﻗﺐ در دﺳﺘﺮس ﻧﻴﺴﺖ‪/‬‬
‫اﻳﻦ ﻣ‪Ç‬ﺜﻨﻮي ﺧ ‪‬ﻄﻲ در اﺻﻔﻬﺎن ﻧﺰد دوﺳﺖ ﻣﺤﺘﺮم آﻗﺎي اﺣﻤﺪ ﺛﻘﻔﻲ دﻳﺪه ﺷﺪ‪ ,‬در ﭘﺎﻳﺎن ﺟﻠﺪ ‪‬اول رﻗﻢ ﺷﺪه در ﻋﺎﺷﺮ ﺷﻬﺮ‬
‫‪Ö‬‬
‫‪Ö‬‬
‫ﻋﻠﻲ ﺑﻦ ﻣﺤ ‪‬ﻤﺪ ﻋﻘﻴﻠﻲ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ ﺣ‪Ç‬ﺎﻓﻆ ﻛ‪Ç‬ﻠﻪ و ﺑ‪Ç‬ﻪدﺳﺖ‬
‫ذياﻟﻘﻌﺪه ﺳﻨﺔ ﺛﻤﺎن و ﺧﻤﺴﻴﻦ و ﺛﻤﺎﻧﻤﺄ¸ ﺑﻪدﺳﺖ اﺑﻮاﻟﺤﺴﻦ ‪‬‬
‫ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻏﺎزي در ‪/1021‬‬

‫ﺷﺼﺖ و ﭼﻬﺎر‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫دادﻧﺪ‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺑﻪﺟﺪ‪ ‬ﺗﻤﺎم ﺑﻪﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻮم دﻳﻨﻲ ﻣﺸﻐﻮل و از ﻣﻤﺎﻟﻚ ﺟﻬﺎن ﺑﻪ ﻛﻠ‪‬ﻲ ﻓﺎرغ‬
‫ﮔﺸﺖ‪ /‬ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻮن ﻇﻬﻮر ﻛﺮاﻣﺎت و ﻣﻘﺎﻣﺎت و ﻋﻠﻮم ﺳﻠﻄﺎن اﻟ‪Ö‬ﻌﻠﻤﺎ¾ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ وﻟﺪ ﺷ‪Ç‬ﺎﻳﻊ ﮔﺸﺖ‪,‬‬
‫ﺟﻤﻌﻲ از ﻋﻠﻤﺎ و ﺣﻜﻤﺎ ﻣﺜﻞ اﻣﺎم ﻓﺨﺮ رازي و ﻗﺎﺿﻲ زﻳﻦ ﻗ‪Ç‬ﺮاري و رﺷ‪Ç‬ﻴﺪ ﻗ‪Ç‬ﺒﺎﻳﻲ و ﻏ‪Ç‬ﻴﺮﻫﻢ در ﺣ‪Ç‬ﻖ‪‬‬
‫ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺳﺨﻨﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ و در ﺑﻨﺪ اﻳﺬاي او ﻛﻮﺷﻴﺪﻧﺪ‪ /‬در ﺗﺎرﻳﺦ ﺳ‪Ç‬ﻨﺔ ﺧ‪Ç‬ﻤﺲ وﺳ‪Ç‬ﺘﻤﺄ¸ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬
‫ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ دا‪Ä‬ﻤ‪ H‬ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻨﺒﺮ در اﺛﻨﺎي ﺗﺬﻛﺮه‪ ,‬اﻣﺎم ﻓﺨﺮ رازي و ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺧﻮارزﻣﺸﺎه را ﻣ‪Ô‬ﺒﺪع ﺧﻄﺎب‬
‫ﻛﺮدي و اﻳﺸﺎن ﻗﻮي رﻧﺠﻴﺪﻧﺪي و اﺻ‪ Â‬ﻣﺠﺎل ﻗﺎل ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ /‬اﻟﻘﺼ‪‬ﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﺑﻪ ﺧﻮارزﻣﺸﺎه ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺧﻠﻖ را ﺑﻪﺧﻮد راﺳﺖ ﻛﺮده اﺳﺖ و ﻣﺎ و ﺷﻤﺎ را اﺻ‪ Â‬اﻋﺘﺒﺎري ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ و ﺗﺼﺎﻧﻴﻒ‬
‫ﻣﺎ را اﺻ‪ Â‬ﻗﺒﻮل ﻧﻤﻲﻧﻤﺎﻳﺪ و ﻋﻠﻮم ﻇﺎﻫﺮ را ﻓﺮوع ﺑﺎﻃﻦ ﻣﻲﮔﻴﺮد و در اﻳﻦ ﭼﻨﺪ روز ﻗﺼﺪ ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻄﺎن‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد و ﻋﻮام ﺑﺎ او ﻣﺘ‪‬ﻔﻘﻨﺪ‪ ,‬ﺣﺎﻟﻴﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ در اﻳﻦ ﺑﺎب اﻫﻢ‪ ‬اﺳﺖ‪ /‬ﺧﻮارزﻣﺸﺎه ﻗ‪Ç‬ﺎﺻﺪي از ﺧ‪Ç‬ﺎﺻﺎن‬
‫ﺧﻮد ﺑﻪﻧﺰدﻳﻚ ﺳﻠﻄﺎن اﻟ‪Ö‬ﻌﻠﻤﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﻛﻪ ﺷﻴﺦ ﻣﺎ ﺑﻠﺦ را ﻗﺒﻮل ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻌﺪاﻟ‪Ö‬ﻴﻮم ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ از آن‪ ‬او‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‪ /‬ﻣﺮا دﺳﺘﻮري دﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻗﻠﻴﻢ دﻳﮕﺮ روم ﭼﺮا ﻛﻪ در ﻳﻚ اﻗﻠﻴﻢ دو ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﺸ‪Ç‬ﺎﻳﺪ‪ /‬ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻗ‪Ç‬ﺎﺻﺪ‬
‫ﺗﺒﻠﻴﻎ رﺳﺎﻟﺖ رﺳﺎﻧﻴﺪ‪ ,‬ﺣﻀﺮت ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪ ﺑﻪﺳﻠﻄﺎن ﺑ‪Ç‬ﺮﺳﺎن ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻤﺎﻟﻚ ﻣ‪Ç‬ﻠﻚ ﻓ‪Ç‬ﻨﺎ و‬
‫ﺧﺰاﻳﻦ و دﻓﺎﻳﻦ و ﺗﺨﺖ و ﺑﺨﺖ اﻳﻦ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎﻧﻲ ﻻﻳ‪Ç‬ﻖ ﭘ‪Ç‬ﺎدﺷﺎﻫﺎن دﻧ‪Ç‬ﻴﺎﺳﺖ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﺎ دروﻳﺸ‪Ç‬ﺎﻧﻴﻢ; ﻣ‪Ç‬ﻤﻠﻜﺖ و‬
‫ﺳﻠﻄﻨﺖ ﭼﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺎﺳﺖ! ﻣﺎ ﺑﻪﺧﻮﺷﺪﻟﻲ ﺗﻤﺎم ﺳﻔﺮ ﻛﻨﻴﻢ‪ /‬ﻗﺎﺻﺪ ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻧ‪Ç‬ﻤﻮد‪ /‬ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن اﻟ‪ÇÖ‬ﻌﻠﻤﺎ‬
‫اﺻﺤﺎب را اﺷﺎرت ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ‪> :‬ﺗﺴﺎﻓﺮوا‪ ,‬ﺗﺼﺤﻮا‪ ,‬ﺗﻐﺘﻤﻮا< ﺧﻮد اﻳﻦﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﺗﺎ ﺳﻔﺮ ﻛﻨﻴﻢ‪/‬ﮔﻮﻳﻨﺪ‬
‫ﺳﻴﺼﺪ ﺷﺘﺮ از ﻛﺘﺐ و ﻏﻴﺮ آن راﺣﻠﺔ اﻳﺸﺎن ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺟﻤﻌﻲ ﻛﺜﻴﺮ از ﻋﻠﻤﺎ و دروﻳﺸﺎن ﺑﺎ اﻳﺸﺎن‬
‫ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ /‬ﺑﻌﺪ از آن ﺧﻮارزﻣﺸﺎه اﻋﺘﺬار ﻧﻤﻮد‪ ,‬ﻗ‪Ç‬ﺒﻮل ﻧﻜ‪Ç‬ﺮدﻧﺪ‪ /‬ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ اﻟﻠ‪Ç‬ﺘﻴﺎ واﻟﻠ‪Ç‬ﺘﻲ از دﻳ‪Ç‬ﺎر ﺑ‪Ç‬ﻠﺦ‬
‫ﺑﻪﺟﺎﻧﺐ ﺑﻐﺪاد ﺗﻮﺟ‪‬ﻪ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ /‬در آن زﻣﺎن ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣ‪Ç‬ﺤﻤ‪‬ﺪ ﭘ‪Ç‬ﻨﺠﺴﺎﻟﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮد و ﺑ‪Ç‬ﺮادر اﻳﺸ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ‪ /‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎﻧﺐ ﻛﻪ ﻣﻲرﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ,‬ﻛﺮاﻣﺎت ﻏﺮﻳﺒﻪ و اﺣﻮال ﻋﺠﻴﺒﻪ از اﻳﺸ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﺑﻪﻇﻬﻮر ﻣﻲآﻣﺪ و ﺧﻼﻳﻖ از ﺧﻮارق ﻋﺎدات ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻣﻌﺘﻘﺪ و ﻣﺮﻳﺪ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪﺣﻮاﻟﻲ‬
‫ﺑﻐﺪاد رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ /‬ﺟﻤﻌﻲ ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ ﺗﻌﺠ‪‬ﺐ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﭼﻪ ﻗﻮﻣﻨﺪ و از ﻛﺠﺎ ﻣﻲآﻳﻨﺪ و ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻲروﻧﺪ?‬
‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺳﺮ از ﻋﻤﺎري ﺑﻴﺮون ﻛﺮدﻧﺪ و ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬اﷲ و‪ ‬ا‪‬ﻟﻲ‪ ‬اﷲ و ﻻ ﺣﻮل و ﻻ ﻗﻮ¸‬
‫ا‪‬ﻻ‪ ‬ﺑﺎﷲ; از ﻻﻣﻜﺎن ﻣﻲآﻳﻴﻢ و ﺑﻼﻣﻜﺎن ﻣﻲروﻳﻢ‪ /‬اﻳﻦ ﻛﻼم ﭼﻮن ﺑﻪﺷﻴﺦ ﺷﻬﺎباﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﻬﺮوردي رﺳﻴﺪ‪,‬‬
‫ﺷﻴﺦ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻣ×ﺎ ﻫ×ﺬ×ا ا ‪‬ﻻ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ اﻟﺒﻠﺨﻲ‪ /‬ﭼﻮن ﺷﻴﺦ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﻣﻼﻗﺎت ﻛﺮدﻧﺪ‪,‬‬
‫ﺷﻴﺦ زاﻧﻮي ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ را ﭼﻮن از اﺳﺘﺮ ﻓﺮود آﻣﺪ ﺑﻮﺳﻪ داد و در ﻣﺴﺘﻨﺼﺮﻳﻪ ﻓﺮود آﻣﺪﻧﺪ و‬
‫ﺧﻠﻴﻔﺔ ﺑﻐﺪاد در ﺗﺒﺠﻴﻞ و ﺗﻌﻈﻴﻢ اﻳﺸﺎن ﻣﺒﺎﻟﻐﺔ ﺑﺴﻴﺎر ﻧﻤﻮد و از ﻧ‪Ç‬ﻘﻮد و اﺟ‪Ç‬ﻨﺎس ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﺪﻣﺖ اﻳﺸ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ ,‬ﻗﺒﻮل ﻧﻜﺮدﻧﺪ و در ﺑﻐﺪاد وﻋﻆ و ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ /‬ﻋﺎم و ﺧﺎص از ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻋ‪Ç‬ﻘﻴﺪت و اﺧ‪Ç‬ﻼص‬
‫ﻣﺨﻠﺺ و ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ /‬اﻟﻘﺼ‪‬ﻪ‪ ,‬روز ﺳﻮ‪‬م از راه ﻛﻮﻓﻪ ﺑﻪﺳﻮي ﻛﻌﺒﻪ ﻋﺰﻳﻤﺖ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ /‬ﭼﻮن از زﻳﺎرت‬

‫ﺷﺮح اﺣﻮال ﻣﻮﻻﻧﺎ)ﻣﻮﻟﻮي( و ﺧﺎﻧﻮاده و ﺧﻠﻔﺎي او‬

‫ﺷﺼﺖ و ﭘﻨﺞ‬

‫ﻛﻌﺒﺔ ﻣﻌﻈ‪‬ﻤﻪ ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ ,‬ﺑﻪ دﻣﺸﻖ رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ /‬اﻫﻞ ﺷﺎم رﻏﺒﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ,‬ﺑﻪﺻﺤﺒﺖ اﻳﺸﺎن‬
‫اﺳﺘﺪﻋﺎ ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺳﻠﻄﺎن اﻟ‪Ö‬ﻌﻠﻤﺎ اﻳﻦﺟﺎ ﻣﻘﻴﻢ ﺷﻮﻧﺪ‪ ,‬اﺟﺎﺑﺖ ﻧﻜﺮدﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬اﺷﺎرت اﻟﻬﻲ آن اﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ ﻗﺮارﮔﺎه ﻣﺎ روم ﺑﺎﺷﺪ وﺧﺎ ك ﻣﺎ در داراﻟ‪Ö‬ﻤﻠﻚ ﻗﻮﻧﻴﻪ ﮔﺮدد و ﺑﻌﺪ از آن ﺑﻪﺷﻬﺮ ﻻرﻧﺪه ﻛﻪ از ﺗﻮاﺑﻊ ﻗﻮﻧﻴﻪ‬
‫ﻣﻼ ﺟﻼل اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺑﻪدرﺟ‪Ç‬ﺔ ﺑ‪Ç‬ﻠﻮغ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪﻧﺪ‪ /‬دﺧ‪Ç‬ﺘﺮ‬
‫اﺳﺖ رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ /‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﻀﺮت ‪‬‬
‫ﻛﺮﻳﻢاﻻﺻﻞ ﺑﻮد و دﺧﺘﺮﮔﻮﻫﺮ ﺧﺎﺗﻮن ﻧﺎم داﺷﺖ و‬
‫‪Ö‬‬
‫ﺧﻮاﺟﻪ ﻻﻻي ﺳﻤﺮﻗﻨﺪي را ﺑﺎ او ﻧﻜﺎح ﻛﺮدﻧﺪ و او ﻣﺮد‬
‫ﺣﻀﺮت ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ و ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ از آن ﺧﺎﺗﻮن ﺑ‪Ç‬ﻮدﻧﺪ‪ /‬وﻻدت ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن وﻟﺪ در ﺳ‪Ç‬ﻨﺔ ﺛ‪Ç‬ﻼث و‬
‫ﻋﺸﺮﻳﻦ وﺳﺘ‪‬ﻤﺄ¸ ﺑﻮد و ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﭼﻮن ﺣﻀﺮت ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﺑﺎ واﻟﺪ در ﻫﺮ ﻣ‪Ç‬ﺠﻠﺴﻲ ﻧﺸﺴ‪Ç‬ﺘﻲ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﺮدم‬
‫اﻳﺸﺎن را ﺑﺮادران ﭘﻨﺪاﺷﺘﻲ‪/‬‬
‫ذ@ﻛﺮ اﺳﺎﻣﻲ اوﻻد و اﺧﻼف ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎي ﺑﺰرگ ﺑﻬﺎ¾ا ‪Ö‬ﻟ ‪‬‬
‫واﻟﺪﻳﻦ اﻟﺒﻠﺨﻲ‬
‫ﺤﻖ‬
‫‪‬‬

‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ را دو ﭘﺴﺮ ﺑﻮد و ﻳﻚ دﺧﺘﺮ; ﭘﺴﺮ ﺑﺰرگ ﻧﺎم ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ و ﺧﺮد‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ و ﻳﻚ دﺧﺘﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﺎﺗﻮن ﻋﺎﻟﻤﻪ ﺧﻮاﻧﻲ ﺑﻮد و در ﺑﻠﺦ در ﺣﺒﺎﻟﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺑﻮد‬
‫ﻣﻼ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ را ﺳﻪ ﭘﺴﺮ و ﻳﻚ دﺧﺘﺮ ﺑﻮد; ﭘﺴ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﺳﻔﺮ ﻧﻜﺮد و ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ وﻓﺎت ﻳﺎﻓﺖ و ﺣﻀﺮت ‪‬‬
‫ﺑﺰرگ را ﻧﺎم ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻋﻮام او را ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﺧﻮاﻧﻨﺪ و دﻳﮕﺮ را ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﻛﻪ در ﻗﺼ‪‬ﺔ‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲ ﺗﺒﺮﻳﺰي ﺑﺎ ﺟﻤﻊ ﺑﻲﺧﺒﺮان ﻣﺘ‪‬ﻔﻖ ﺷﺪ و ﭘﺴﺮ ﺳﻴ‪‬ﻢ را ﻧﺎم ﻣﻈﻔ‪‬ﺮاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ اﻣ‪Ç‬ﻴﺮ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﺑ‪Ç‬ﻮد و‬
‫دﺧﺘﺮ‪ ,‬ﻣﻠﻜﻪ ﺧﺎﺗﻮن ﻧﺎم داﺷﺖ و او را اﻓﻨﺪ و ﺑﻮﻟﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪي; ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺪاوﻧﺪﮔﺎر زاده‪ /‬و ﺣﻀﺮت ﺳﻠﻄﺎن‬
‫وﻟﺪ و ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ از دﺧﺘﺮ ﺧﻮاﺟﻪ ﺷﺮفاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻻﻻي ﺳﻤﺮﻗﻨﺪي ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻠﻜﻪ ﺧﺎﺗﻮن و اﻣ‪Ç‬ﻴﺮ‬
‫ﻋﺎﻟﻢ از دﺧﺘﺮ ﻗﻮﻧﻮي ﺑﻮدﻧﺪ‪ /‬و ﺣﻀﺮت ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ را از دﺧﺘﺮ ﺷﻴﺦ ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻳﻚ ﭘﺴﺮ ﺑ‪Ç‬ﻮد; اﻣ‪Ç‬ﻴﺮ‬
‫ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻋﺎرف و دو دﺧﺘﺮ‪ ,‬ﻳﻜﻲ را ﻋﺎﺑﺪه و ﻳﻜﻲ را ﻋﺎرﻓﻪ ﻧﺎم ﺑﻮد; ﻫﺮ دو ﺻﺎﺣﺐ ﻛ‪Ç‬ﺮاﻣﺖ و وﻻﻳﺖ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ را دو ﭘﺴﺮ ﺑﻮد; از ﻳﻜﻲ ﭼﻠﭙﻲ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اﻣﻴﺮ ﻋﺎﺑﺪ و از آن دﻳﮕﺮ ﭼﻠﭙﻲ‬
‫ﺣ‪Ô‬ﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اﻣﻴﺮ زاﻫﺪ و ﺣ‪Ô‬ﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ واﺣﺪ ‪ Ç‬ﻗ‪ÇÔ‬ﺪ‪‬س‪ ‬ﺳ‪Ç‬ﺮ‪‬ﻫ‪Ô‬ﻢ ‪ Ç‬و ﭼ‪Ç‬ﻠﭙﻲ اﻣ‪Ç‬ﻴﺮ ﻋ‪Ç‬ﺎرف را دو ﭘﺴ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻮد;‬
‫ﺷﺎﻫﺰاده اﻣﻴﺮﻋﺎﻟﻢ و اﻣﻴﺮ ﻋﺎدل و ﻳﻚ دﺧﺘﺮ‪ ,‬ﻣﻠﻜﻪ ﺧﺎﺗﻮن‪ /‬و ﭼﻠﭙﻲ اﻣﻴﺮ ﻋﺎﺑﺪ را ﺳﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﻮد; ﭼ‪Ç‬ﻠﭙﻲ‬
‫ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ و ﭼﻠﭙﻲ اﻣﻴﺮ ﻋﺎﻟﻢ و ﭼﻠﭙﻲ ﺷﺎه ﻣﻠﻚ ‪ Ç‬ﻗ‪‬ﺪﱠس‪ ‬اﷲ ا‪‬رو×ا ‪‬ﺣﻬ‪Ô‬ﻢ‪/‬‬
‫ﺳﺮه‪/‬‬
‫اﺣﻮال ﺳﻴﺪ‬
‫‪‬‬
‫ﺑﺮﻫﺎناﻟﺪﻳﻦ ا ‪Ö‬ﻟﻤﺤ ‪‬ﻘﻖ ا ‪Ö‬ﻟﺤﺴﻴﻨﻲ اﻟﺘﺮﻣﺬي ‪Ô Ç‬ﻗ ‪‬ﺪ ‪‬س ‪‬‬

‫ﺣﻀﺮت ﺳﻴ‪‬ﺪ ﺑﺮﻫﺎناﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اﻟ‪Ö‬ﻤﺤﻘ‪‬ﻖ از ﻣﺮﻳﺪان و ﺗﺮﺑﻴﺖﻳﺎﻓﺘﮕﺎن ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑ‪Ç‬ﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ وﻟﺪ ﺑ‪Ç‬ﻮدﻧﺪ و‬
‫ﺑﻪﺳﺒﺐ ا‪‬ﺷﺮاف او ﺑﺮ ﺧﻮاﻃﺮ و ﺿﻤﺎﻳﺮ در ﺧﺮاﺳﺎن و ﺗﺮﻣﺬ ﺑﻪ ﺳﻴ‪‬ﺪ ﭘﺮدان ﻣﺸﻬﻮر‪ /‬ﻫﻤﺎنروز ﻛﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ‬
‫ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﻧﻘﻞ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﺑﺎ ﺟﻤﻌﻲ از اﺻﺤﺎب در ﺗﺮﻣﺬ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﺨﻨﻲ ﻣﻲﻓﺮﻣﻮد‪ /‬در اﺛﻨﺎي‬

‫ﺷﺼﺖ و ﺷﺶ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺳﺨﻦ ﻓﺮﻳﺎدي ﻋﻈﻴﻢ ﻛﺮد و ﺑﺴﻴﺎري ﺑﮕﺮﻳﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪ :‬درﻳﻐﺎ! ﺷﻴﺨﻢ از ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎ ك ﺑﻪﻋﺎﻟﻢ ﭘﺎ ك رﺣﻠﺖ‬
‫ﻓﺮﻣﻮد و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روز ﺑﻪﺟﻬﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي ﻣﺘﻮﺟ‪‬ﻪ ﻗﻮﻧﻴﻪ ﺷﺪ و ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي ﻧﻪ‪ Ô‬ﺳﺎل‬
‫در ﺧﺪﻣﺖ ﺣﻀﺮتﺳﻴ‪‬ﺪ ‪ Ç‬رﺣﻤﻪ اﷲ ‪ Ç‬ﺑﻨﺪﮔﻴﻬﺎ ﻧﻤﻮد و ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ ﻳﺎﻓﺖ‪ /‬ﻧﻘﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻮن ﺷﻴﺦ ‪Ö‬اﻻ ﺳﻼم‬
‫ﺷﻴﺦ ﺷﻬﺎب اﻟ‪Ö‬ﺤﻖ‪ ‬واﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ‪ Ç‬ﻗ‪Ô‬ﺪﱠس‪ ‬ﺳﺮ‪‬ه ‪ Ç‬از داراﻟ‪Ö‬ﺨﻼﻓﻪ ﺑﻪ روم آﻣﺪﻧﺪ‪ ,‬ﺑﻪ دﻳﺪن ﺣﻀﺮت ﺳﻴ‪‬ﺪ)ﭘﺮدان(‬
‫رﻓﺖ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﺳﻴ‪‬ﺪ در ﻣﻴﺎن ﺧﺎ ﻛﺴﺘﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ اﺻ‪ Â‬ﺣﺮﻛﺖ ﻧﻜﺮد‪ /‬ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ از دور ﺗ‪Ç‬ﻌﻈﻴﻢ ﻛ‪Ç‬ﺮد و‬
‫ﺑﻨﺸﺴﺖ و ﺳﺨﻦ واﻗﻊ ﻧﺸﺪ‪ /‬ﻣﺮﻳﺪان ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﺳﻜﻮت ﺑﻨﺎﺑﺮ ﭼﻪ ﺑﻮد? ﺷﻴﺦ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬ﭘﻴﺶ اﻫﻞ ﺣ‪Ç‬ﺎل‪,‬‬
‫زﺑﺎن ﺣﺎل ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﻧﻪ زﺑﺎن ﻣﻘﺎل‪ /‬ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬او را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻳﺎﻓﺘﻴﺪ? ﺷﻴﺦ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬درﻳﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻣﻮ‪‬اج از‬
‫د‪Ô‬رر ﻣﻌﺎﻧﻲ و ﻏﺮر ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪي و ﺑﻪﻏﺎﻳﺖ آﺷﻜﺎرا و ﺑﻪﻏﺎﻳﺖ ﭘﻨﻬﺎن; ﻧﭙﻨﺪارم ﻛﻪ در ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴﺮ ﻣﻮﻻﻧﺎ‬
‫ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﻛﺴﻲ او را ﻛﻤﺎ ﻫﻮ ﺣﻘ‪‬ﻪ درﻳﺎﺑﺪ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﺷﻴﺦ ﺻ‪Ç‬ﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ از ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﺪان ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬
‫ﺳﻴ‪‬ﺪ)ﭘﺮدان( ﺑﻮده اﺳﺖ‪ /‬ﺳﻴ‪‬ﺪ ﻣﻲﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﻢ را ﺑ‪Ç‬ﻪﺷﻴﺦ ﺻ‪Ç‬ﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺨﺸﻴﺪم و ﻗ‪Ç‬ﺎﻟﻢ را‬
‫ﺑﻪﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ اﻳﺜﺎر ﻛﺮدم و ﻣﺰار ﻣﺘﺒﺮ‪ ‬ك ﺣﻀﺮت در داراﻟ‪Ö‬ﻔﺘﺢ ﻗﻴﺼﺮﻳﻪ اﺳﺖ ‪ Ç‬ﺳ‪Ç‬ﻼم اﷲ و ﺗ‪Ç‬ﺤﻴﺎﺗﻪ‬
‫ﻋﻠﻲ ﺟﻤﻴﻊ ﻋﺒﺎداﷲ اﻟﺼ‪‬ﺎﻟﺤﻴﻦ‪/‬‬
‫واﻟﺪﻳﻦ ﻓﺮﻳﺪون ا ‪Ö‬ﻟﻘﻮﻧﻮي اﻟﻤﻌﺮوف ﺑﻪ زرﻛﻮب‬
‫اﺣﻮال اﻟﺸﻴﺦ ﺻﻼح ا ‪Ö‬ﻟﺤﻖ‬
‫‪‬‬

‫ﺣﻀﺮت ﺷﻴﺦ ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در ﺑ‪Ç‬ﺪاﻳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﺪ ﺳ‪Ç‬ﻴ‪‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮﻫﺎناﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ اﻟ‪ÇÖ‬ﻤﺤﻘ‪‬ﻖ ﺗ‪Ç‬ﺮﻣﺬي ﺑ‪Ç‬ﻮد‪ /‬روزي‬
‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ از ﺣﻮاﻟﻲ زرﻛﻮﺑﺎن ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ‪ ,‬از آواز ﺿﺮب اﻳﺸﺎن ﺣﺎل در اﻳﺸﺎن ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺘﻪ و ﺑﺮﻗﺺ‬
‫اﻧﺪر آﻣﺪﻧﺪ‪ /‬ﺷﻴﺦ ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﻪ اﻟﻬﺎم از دﻛ‪‬ﺎن ﺑﻴﺮون آﻣﺪﻧﺪ و ﺳﺮ در ﻗﺪم ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎدﻧﺪ و ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ او را ﻧﻮازش ﺑﺴﻴﺎر ﻛﺮدﻧﺪ‪ /‬از وﻗﺖ ﻧﻤﺎز ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﺎ ﻧﻤﺎز دﻳﮕﺮ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ در ﺳﻤﺎع ﺑﻮدﻧﺪ و اﻳﻦ‬
‫ﻏﺰل ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪:‬‬
‫ﻳﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻲﮔﻨﺠﻲ ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻳﺪ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ درﻳ‪ÇÇ‬ﻦ دﻛ‪ÇÇ‬ﺎن زرﻛ‪ÇÇ‬ﻮﺑﻲ‬

‫زﻫ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻲﺻﻮرتزﻫﻲﻣﻌﻨﻲزﻫﻲﺧﻮﺑﻲزﻫﻲﺧﻮﺑﻲ‬

‫ﺷﻴﺦ ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﺗﺎ دﻛ‪‬ﺎن را ﻳﻐﻤﺎ ﻛﺮدﻧﺪ و از دو ﻛﻮ‪Ö‬ن آزاد ﺷﺪ و در ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ رواﻧﻪ ﺷﺪ‪/‬‬
‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻋﺸﻘﺒﺎزي و ﻫﻤﺎن ﻋﻨﺎﻳﺘﻬﺎ ﻛﻪ درﺑﺎرة ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﻲﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﺑﺎ او ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ‬
‫و ﻣﺪت ده ﺳﺎل ﺑﺎ او ﻣ‪Æ‬اﻧﺴﺖ و ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ /‬روزي از ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺳ‪Æ‬ال ﻛﺮدﻧﺪ‬
‫ﻛﻪ‪ :‬ﻋﺎرف ﻛﻴﺴﺖ? ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬آﻧﻜﻪ از ﺳ‪‬ﺮ‪ ‬ﺗﻮ ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﺪ و ﺗﻮ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﺎﺷﻲ و آنﭼﻨﺎن ﻣﺮد ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‬
‫اﺳﺖ ‪ Ç‬ﻋﻈ‪‬ﻢ اﷲ ذ ﻛﺮه‪ /‬و ﭼﻮن ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﺑﻪﺣﺪ‪ ‬ﺑﻠﻮغ رﺳﻴﺪ‪ ,‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي دﺧﺘﺮ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ‬
‫ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ را ﺑﺎ او ﺧﻄﺒﻪ ﻛﺮد‪ /‬ﭼﻠﭙﻲ ﻋﺎرف از آن دﺧﺘﺮ ﺑﻮد و ﺷﻴﺦ ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در ﻗﻮﻧﻴﻪ وﻓﺎت ﻳﺎﻓﺖ‬
‫و در ﺟﻮار ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﻣﺪﻓﻮن اﺳﺖ ‪ Ç‬ﻗ‪‬ﺪﱠس‪ ‬اﷲ روﺣﻬﻤﺎ و ﻧﻮ‪‬ر ﺿﺮﻳﺤﻬﻤﺎ‪/‬‬

‫ﺷﺮح اﺣﻮال ﻣﻮﻻﻧﺎ)ﻣﻮﻟﻮي( و ﺧﺎﻧﻮاده و ﺧﻠﻔﺎي او‬

‫ﺷﺼﺖ و ﻫﻔﺖ‬

‫اﻟﻮري ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲ ا ‪Ö‬ﻟ ‪‬‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ‬
‫واﻟﺪﻳﻦ‬
‫ﺤﻖ‬
‫ﺳﺮ اﷲ ﺑﻴﻦ‬
‫‪‬‬
‫×‬
‫‪‬‬
‫اﺣﻮال ﺳﻠﻄﺎن ا ‪Ö‬ﻟﻔﻘﺮا ‪‬‬
‫ﻋﻠﻲ ﺑﻦ ﻣﻠﻚ داداﻟﺘﺒﺮﻳﺰي ‪Ô Ç‬ﻗ ﱠﺪ ‪‬س ارواﺣﻬﻢ‪/‬‬
‫‪‬‬

‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬در ﻣﻜﺘﺐ ﺑﻮدم و ﻣﺮاﻫﻖ ﻧﺸﺪه ﺑ‪Ç‬ﻮدم‪ /‬ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﭼ‪Ç‬ﻬﻞ روز‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻲ‪ ,‬از ﻋﺸﻖ ﺳﻴﺮت ﻣﺤﻤ‪‬ﺪي ﻣﺮا آرزوي ﻃﻌﺎم ﻧﺒﻮدي‪ /‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲ در او‪‬ل ﺣﺎل‪ ,‬ﻣﺮﻳﺪ‬
‫ﺷﻴﺦ اﺑﻮﺑﻜﺮ ﺳﻠ‪‬ﻪ ﺑﺎف ﺗﺒﺮﻳﺰي ﺑﻮدﻧﺪ ‪ Ç‬رﺣﻤﻪ اﷲ ‪ Ç‬در آﺧﺮ ﺣﺎل‪ ,‬ﭼﻮن در ﻣﺮاﺗﺐ ﻛﻤﺎل ﺗﺮﻗ‪‬ﻲ ﻳﺎﻓﺖ‪ ,‬در‬
‫ﻃﻠﺐ ﻛﻠ‪‬ﻲ ﺳﻔﺮ ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻧﻤﺪ ﺳﻴﺎه ﭘﻮﺷﻴﺪي و ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ رﺳﻴﺪي در ﻛﺎرواﻧﺴﺮاي ﺑﻮدي‪/‬‬
‫ﭼﻮن ﺑﻪﺧﻄﺔ دار ‪Ö‬اﻻ ﺳﻼم ﺑﻐﺪاد رﺳﻴﺪ‪ ,‬ﺧﺪﻣﺖ ﺷﻴﺦ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﺮﻣﺎﻧﻲ درﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‪ /‬ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ‪ :‬در‬
‫ﭼﻴﺴﺘﻲ? ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺎه را در ﻃﺸﺖ آب ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ /‬ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬ا ﮔﺮ ﺑﺮ ﮔﺮدن دﻧﺒﻞ ﻧﺪاري‪ ,‬ﭼﺮا ﺑﺮ آﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻧﺶ‬
‫ﻧﺒﻴﻨﻲ? ﻃﺒﻴﺒﻲ ﻃﻠﺐ ﻛﻦ ﺗﺎ ﺗﻮ را ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻛﻨﺪ‪ /‬ﭼﻮن در او ﻧﻈﺮ ﻛﻨﻲ‪ ,‬ﻣﻨﻈﻮر ﺣﻘﻴﻘﻲ را ﺑﺒﻴﻨﻲ‪ /‬ﺑﻌﺪ از‬
‫ﻣﺪ‪‬ﺗﻲ ﻳﻚ ﻣﺎه در ﺷﻬﺮ دﻣﺸﻖ ﺑﺎ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﻼﻗﺎت ﻛﺮدﻧﺪ و آن زﻣﺎن ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ دﺳﺖ ﺷﻴﺦ‬
‫ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ را ﺑﮕﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺻﺮ‪‬اف ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺮا درﻳﺎب‪ /‬ﭼﻮن ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ از اﺳﺘﻐﺮاق ﺑﺎز آﻣﺪ‪,‬‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻌﺪ از ﻃﻮل ﻣﺪت ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در اﺛﻨﺎي ﻣﺴﺎﻓﺮت ﺑﻪ ﻗﻮﻧﻴﻪ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪ‪/‬‬
‫ﺑﺎﻣﺪاد روز ﺷﻨﺒﻪ ﺑﻴﺴﺖ و ﺷﺸ‪Ç‬ﻢ ﺷ‪Ç‬ﻬﺮ ﺟ‪Ç‬ﻤﺎدي ‪Ö‬اﻻ‪Ð‬ﺧ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻨﺔ اﺛ‪Ç‬ﻨﻲ و ارﺑ‪Ç‬ﻌﻴﻦ و ﺳ‪Ç‬ﺒﻌﺘﻤﺄ¸ در ﺧ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﺷﻜﺮرﻳﺰان ﻓﺮود آﻣﺪه ﺑﻮد ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ در آن زﻣﺎن ﺑﻪﺗﺪرﻳﺲ ﻋﻠﻮم ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮدﻧﺪ‪ /‬روزي ﺣﻀﺮت‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﺎ ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ ﻓﻀﻼ از ﭘﻴﺶ ﺧﺎن ﺷﻜﺮرﻳﺰان ﻣﻲﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﭘﻴﺶ آﻣﺪﻧﺪ و ﻋﻨﺎن‬
‫اﺳﺘﺮ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﻳﺎ اﻣﺎم اﻟ‪Ö‬ﻤﺴﻠﻤﻴﻦ‪ ,‬ﺳﻠﻄﺎن اﻟ‪Ö‬ﻌﺎرﻓﻴﻦ اﺑ‪Ç‬ﻮﻳﺰﻳﺪ ‪ Ç‬ﻗ‪Ç‬ﺪ‪‬س ﺳ‪Ç‬ﺮ‪‬ه ‪Ç‬‬
‫ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد ﻳﺎ ﺣﻀﺮت رﺳﺎﻟﺖ ‪ Ç‬ﺻﻠ‪‬ﻲ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و آﻟﻪ? ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬از ﻫﻴﺒﺖ آن ﺳ‪Æ‬ال ﮔﻮﻳﻴﺎ ﻛﻪ‬
‫ﻫﻔﺖ آﺳﻤﺎن از ﻳﻜﺪﮔﺮ ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﺮ زﻣﻴﻦ رﻳﺨﺖ و آﺗﺸﻲ ﻋﻈﻴﻢ از ﺑﺎﻃﻦ ﻣﻦ ﺑﺮ دﻣﺎغ ﻣﻦ زد و از آﻧﺠﺎ‬
‫دﻳﺪم ﻛﻪ دودي ﺗﺎ ﺳﺎق ﻋﺮش ﺑﺮآﻣﺪ‪ /‬ﺑﻌﺪ از آن ﺟﻮاب دادم ﻛﻪ‪ :‬ﺣﻀﺮت ﻣﺼﻄﻔﻲ ‪ Ç‬ﺻﻠ‪‬ﻲ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و آﻟﻪ‬
‫و ﺳﻠ‪‬ﻢ ‪ Ç‬ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ‪ ‬ﻋﺎﻟﻤﻴﺎن اﺳﺖ; ﭼﻪ ﺟﺎي اﺑﻮﻳﺰﻳﺪ اﺳﺖ! ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻲ دارد ﻛﻪ آن ﺣﻀﺮت ﺑﺎ ﻫﻤﺔ‬
‫ﻋﻈﻤﺖ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪> :‬ﻣ×ﺎ ﻋ‪‬ﺮ‪‬ﻓ‪Ö‬ﻨ×ﺎ ك‪ ‬ﺣ‪‬ﻖﱠ ‪‬ﻣﻌ‪Ö‬ﺮ‪ ‬ﻓﺘ‪‬ﻚ< و اﺑﻮﻳﺰﻳﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪> :‬ﺳ‪Ô‬ﺒﺤ×ﺎﻧﻲ‪ â‬ﻣ×ﺎ ا‪Ö ‬ﻋﻈ‪‬ﻢ ﺷ‪‬ﺄﻧ‪Ç‬ﻲ‪ <â‬و >ا‪‬ﻧ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺳﻠﻄﺎن اﻟﺴ‪‬ﻼﻃﻴﻦ< ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮد‪ /‬ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬اﺑﻮﻳﺰﻳﺪ را ﺗﺸﻨﮕﻲ از ﺟﺮﻋﻪاي ﺳﺎ ﻛﻦ ﺷﺪ‪ ,‬دم از ﺳ‪Ç‬ﻴﺮاﺑ‪Ç‬ﻲ زد‪,‬‬
‫ﻛﻮزة ادرا ك او از آن ﭘﺮ ﺷﺪ و آن ﻧﻮر ﺑﻪﻗﺪر روزﻧﺔ ﺧﺎﻧﺔ او ﺑﻮد‪ /‬اﻣﺎ ﺣﻀﺮت رﺳﺎﻟﺖ ‪ Ç‬ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴ‪Ç‬ﻼم ‪ Ç‬را‬
‫اﺳﺘﺴﻘﺎي ﻋﻈﻴﻢ و ﺗﺸﻨﮕﻲ در ﺗﺸﻨﮕﻲ ﺑﻮد و ﺳﻴﻨﺔ ﻣﺒﺎرﻛﺶ ﺑﻪﺷﺮح‪> :‬ا‪ ‬ﻟﻢ‪ Ö‬ﻧ‪‬ﺸ‪Ö‬ﺮ‪‬ح‪ Ö‬ﻟﻚ‪ ‬ﺻ‪‬ﺪ‪Ö‬ر‪ ‬ك<‪> ,‬ا‪‬ر‪Ö‬ض‪‬‬
‫اﷲ و×ا ‪‬ﺳﻊ‪ <Õ‬ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﻻﺟﺮم دم از ﺗﺸﻨﮕﻲ ﻧ‪Ç‬ﺰد و ﻫ‪Ç‬ﺮ روز اﺳ‪Ç‬ﺘﺪﻋﺎي ﻗ‪Ç‬ﺮب زﻳ‪Ç‬ﺎدت ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻤﻮد‪ /‬ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ‬
‫ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻧﻌﺮه زد و ﺑﻴﻔﺘﺎد‪ /‬ﻣﻮﻻﻧﺎ از اﺳﺘﺮ ﻓﺮود آﻣﺪﻧﺪ و ا‪Ä‬ﻤﻪ را ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮدﻧﺪ ﺗ‪Ç‬ﺎ او را ﺑ‪Ç‬ﺮﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺮدﻧﺪ‪ /‬ﺗﺎ ﺑﺎ ﺧﻮد آﻣﺪ‪ ,‬ﺳﺮ ﻣﺒﺎرك او را ﺑﺮ زاﻧﻮي ﻣﺒﺎرك ﺧﻮد ﻧﻬﺎده ﺑﻌﺪ از آن دﺳﺖ او را ﺑﮕﺮﻓﺖ‬
‫و ﺑﻪﺧﻠﻮت ﺑﺮدﻧﺪ و ﻣﺪت ﺳﻪ ﻣﺎه در ﺣﺠﺮة ﺧﻠﻮت ‪ Ç‬ﻟﻴ‪ Â‬و ﻧﻬﺎر‪ Ç G‬ﺑﻪﺻﻮم وﺻﺎل ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﺻ‪ Â‬ﺑﻴﺮون‬

‫ﺷﺼﺖ و ﻫﺸﺖ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﻧﻴﺎﻣﺪﻧﺪ و ﻛﺴﻲ را زﻫﺮه ﻧﺒﻮد ﻛﻪ در ﺧﻠﻮت اﻳﺸﺎن درآﻳﺪ و ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎاز ﺗﺬﻛﻴﺮ و ﺗﺪرﻳﺲ ﺑﻪ ﻛ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻲ‬
‫ﻓﺎرغ ﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺑﻪﺗﻘﺪﻳﺲ اﻋﻈﻢ ﻣﺸﻐﻮل ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ /‬ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬روزي ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ‪ Ç‬ﻗ‪ÇÔ‬ﺪ‪‬س‪ ‬ﺳ‪Ç‬ﺮ‪‬ه ‪ Ç‬از‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﺎﻫﺪي اﻟﺘﻤﺎس ﻛﺮدﻧﺪ‪ ,‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺣﺮم ﺧﻮد را دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ در ﻣﻴﺎن آورد‪ /‬ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬او ﺧﻮاﻫﺮ ﺟﺎﻧﻲ‬
‫ﻣﻦ اﺳﺖ; ﻧﺎزﻧﻴﻦ ﭘﺴﺮي ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﺮا ﺧﺪﻣﺘﻲ ﻛﻨﺪ‪ ,‬ﻓﻲاﻟﺤﺎل ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﻮد ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن وﻟﺪ را ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ‬
‫آورد; ﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪ‪ :‬او ﻓﺮزﻧﺪ ﺟﺎﻧﻲ ﻣﻦ اﺳﺖ; ا ﮔﺮ ﻗﺪري ﺻﻬﺒﺎ ﺑﻮدي ﻧﻮش ﻛﺮدﻣﻲ‪ ,‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻴﺮون‬
‫آﻣﺪ و ﺳﺒﻮﻳﻲ از ﻣﺤﻠ‪‬ﺔ ﻳﻬﻮدان ﭘﺮ ﻛﺮده ﺑﻴﺎورد; ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻧﻌﺮه ﺑﺰد و ﺑﻴﻔﺘﺎد و ﺳ‪Ç‬ﺮ در ﻗ‪Ç‬ﺪم‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻧﻬﺎد و از ﻗﻮ‪‬ت و ﻣﻄﺎوﻋﺖ اﻣﺮ ﭘﻴﺮ او را ﺧﺒﺮﺗﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪ‪ /‬ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ‪ Ç‬ﻗﺪ‪‬س اﷲ ارواﺣﻬﻢ ‪ Ç‬ﻛﻪ ﻣﻦ‬
‫ﻏﺎﻳﺖ ﻋﻠﻢ ﻣﻮﻻﻧﺎرا اﻣﺘﺤﺎن ﻣﻲﻛﺮدم‪ ,‬ﺗﻮﺳ‪‬ﻊ ﺑﺎﻃﻦ او از آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ در ﺣﻴﺰ‪ ‬اﻣﻜﺎن ﮔﻨﺠﺪ‪ /‬و در اواﻳﻞ‬
‫ﻛﻪ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪﺧﺪﻣﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻦ آﻣ‪Ç‬ﺪﻧﺪ و اﺗ‪Ç‬ﺼﺎل ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺘﻨﺪ‪ ,‬دﻳ‪Ç‬ﻮان‬
‫ﻣ‪Ç‬ﺘﻨﺒﻲ ﻣ‪Ç‬ﻄﺎﻟﻌﻪ‬
‫‪‬‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ /‬ﻓﺮﻣﻮدش‪ :‬ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻜﻦ ﻛﻪ ﻃﺒﻊ ﻟﻄﻴﻒ را ﺑﻪ آن ﻧﻤﻲارزد ﻛﻪ ﺑﺪان ﻣﺸﻐﻮل ﻛ‪Ç‬ﻨﻲ‪ /‬ﻳﻚ دو‬
‫ﻧﻮﺑﺖ ﻓﺮﻣﻮد‪ ,‬ﺗﺮك ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ /‬ﺷﺒﻲ ﻣﻮﻻﻧﺎ درﺧﻮاب دﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺘﻨﺒ‪‬ﻲ را از رﻳﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫ﭘﻴﺶ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﻲآورد ﻛﻪ ﺳﺨﻨﺎن اﻳﻦ را ﻣﺨﻮان و ﻣﺘﻨﺒ‪‬ﻲ ﻣﺮد ﻧﺤﻴﻒاﻟ‪Ö‬ﺠﺴﻢ ﺿﻌﻴﻒ اﻟﺼ‪‬ﻮت ﺑﻮد‪ /‬ﻻﺑﻪﻫﺎ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻣﺮا از دﺳﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺧﻼص ﻛﻦ ﻛﻪ ﻣﺮا ﻃﺎﻗﺖ ﻏﻀﺐ او ﻧﻴﺴﺖ‪ /‬آﺧﺮ ‪Ö‬اﻻﻣﺮ‪ ,‬ﻣﻮﻻﻧﺎ‬
‫ﺗﺮك ﻣﺘﻨﺒ‪‬ﻲ ﻛﺮد و ﺗﺮك ﺗﺪرﻳﺲ ﻛﺮد‪ /‬روزي ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي در اﺳﺘﻐﺮاق ﺑﻮد; ﭼﻮن ﺑﺎز آﻣﺪﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‬
‫ﻛﻪ‪ :‬ﺷﺨﺼﻲ را دﻳﺪم ﻛﻪ در ﺑﻐﺪاد ﺳﺎﻟﻬﺎي ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻪرﻳﺎﺿﺖ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد‪ ,‬ﺑﺎ ﺗﻦ ﻻﻏﺮ و ﮔﺮدن ﺑﺎرﻳﻚ و‬
‫ﭼﻬﺮة زرد و زارﻳﻬﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ /‬دردي ﻋﻈﻴﻢ داﺷﺖ و ﺣﺎﻟﻲ ﻏﺎﻟﺐ ﺗﺎ ﺣﺪ‪‬ي ﻛﻪ ﺳﺠ‪‬ﺎده ﺑﺮ روي آب و ﻧﻤﺎز‬
‫ﻣﻲﮔﺰارد و ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻗﺮب از ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ اﻟﺘﻤﺎس ﻣﻲﻛﺮد اﻟﻬﺎ و ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎ‪ ,‬ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ ﺣﺎﻟﻲ و ﺣﻴﺮﺗﻢ‬
‫ﺑﺨﺶ ﻛﻪ از اﻳﻨﻬﺎ ﻣﺮا ﺳﻮدي ﻧﻴﺴﺖ‪ /‬ﻓﻲاﻟﺤﺎل‪ ,‬ﺑﻪ ﮔﻮش وي ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ‪ :‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در‬
‫دﻣﺸﻖ اﺳﺖ‪ /‬ﮔﺮد ﻫﻨﮕﺎﻣﻪﻫﺎ ﻣﻲﮔﺮد و ا ﻛﻨﻮن آﻧﺠﺎ رو ﺗﺎ آن ﭘﺎدﺷﺎه ﺗﻮ را ﺑﺪانﺣﺎل و ﺑﻪزاري و ﻧﺰاري ﺗﻮ‬
‫ﺑﺒﺨﺸﺎﻳﺪ و ﻣﻄﻠﻮب ﻣﻴﺴ‪‬ﺮ ﺷﻮد و از دروﻧﺖ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﻛﻪ ﺟﻮﻳﺎي آﻧﻲ ﺳﺮ ﺑﺮزﻧﺪ‪ /‬ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن دم آن دروﻳﺶ‬
‫ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﺮا ﻗﺒﻮل ﻛﺮد و رواﻧﻪ ﺷﺪ‪ /‬ﭼﻮن ﺑﻪ دﻣﺸﻖ رﺳﻴﺪ ﺑﺎ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﻼﻗﺎت ﻛﺮد‪ /‬ﺷﻴﺦ را‬
‫ﻫﻴ‪Ã‬ﺖ آن دروﻳﺶ ﺧﻮش آﻣﺪ‪ ,‬در ﺣﺎل ﺗﺒﺴ‪‬ﻤﻲ ﻛﺮد‪ /‬ﻫﻤﺎنﺳﺎﻋﺖ در ﺑﺎﻃﻦ او ﻧﻮري و ﺳﺮوري از ﻋﺎﻟﻢ‬
‫ﻏﻴﺐ ﺳﺮ ﺑﺮزد و ﺷﻮق ﻋﻈﻴﻢ ﭘﺪﻳﺪ آورد و در ﭼﺮخ آﻣﺪ و ﺑﻪ ﻛﻤﺎل رﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻏﺎﻳﺖ ﻫﻤ‪‬ﺖ ﻫﻤﺔ ﻋﺎرﻓﺎن‬
‫ﻛﺎﻣﻞ اﺳﺖ >واﷲ‪ Ô‬ﻳ‪‬ﺮزق‪ Ô‬ﻣ‪‬ﻦ‪ Ö‬ﻳ‪‬ﺸﺎ¾ ‪‬ﺑﻐ‪‬ﻴﺮ ﺣ‪‬ﺴﺎب< ﭼﻮن ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻋﺰﻳﻤﺖ ﺷﺎم ﻛﺮدﻧﺪ‪,‬‬
‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي ﺗﺎرﻳﺦ ﺳﻔﺮ او را اﻣﻼ ﻛﺮدﻧﺪ و ﭼﻠﭙﻲ ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﻨﻮﺷﺖ‪ :‬ﺳﻔﺮ اﻟ‪Ö‬ﻤﻮﻟﻮي اﻟﺪ‪‬اﻋ‪Ç‬ﻲ اﻟﻲ‬
‫اﻟ‪Ö‬ﺨﻴﺮ‪ ,‬ﺧﻼﺻ‪Ö ¹‬اﻻ رواح‪ ,‬ﺳﺮ‪ ‬اﻟ‪Ö‬ﻤﺸﻜﺎ¸ و اﻟﺰ‪‬ﺟﺎﺟﻪ واﻟ‪Ö‬ﻤﺼﺒﺎح‪ ,‬ﺷﻤﺲ اﻟ‪Ö‬ﺤﻖ‪ ‬واﻟ‪Ö‬ﻤﻠ‪ ¹‬واﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ‪ Ç‬ﻧﻮ‪‬راﷲ ﻓ‪Ç‬ﻲ‬
‫واﻻ‪Ð‬ﺧﺮﻳﻦ ‪ Ç‬ﻳﻮم اﻟ‪Ö‬ﺨﻤﻴﺲ اﻟ‪Ö‬ﺤﺎدي واﻟ‪Ö‬ﻌﺸﺮﻳﻦ ﻣﻦ ﺷﻮ‪‬ال ﺳﻨ‪ ¹‬ﺛﻼث و ارﺑﻌﻴﻦ وﺳﺘﻤﺄ¸ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از‬
‫‪Ö‬اﻻو‪‬ﻟﻴﻦ ‪Ö‬‬
‫ﭼﻨﺪﮔﺎه ﺑﺎز ﺑﻪ ﻗﻮﻧﻴﻪ آﻣﺪﻧﺪ و ﺑﻪدﻳﺪار ﺣﻀﺮت ﺷﻴﺦ ﻣﻮﻟﻮي رﺳﻴﺪﻧﺪ و ﺑﻪﺻﺤﺒﺖ ﻳﻜ‪Ç‬ﺪﻳﮕﺮ ﺑ‪Ç‬ﻮدﻧﺪ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺷﺮح اﺣﻮال ﻣﻮﻻﻧﺎ)ﻣﻮﻟﻮي( و ﺧﺎﻧﻮاده و ﺧﻠﻔﺎي او‬

‫ﺷﺼﺖ و ﻧﻪ‬

‫ﺷﺒﻲ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﺎ ﺣﻀﺮت ﻣ‪Ç‬ﻮﻟﻮي در ﺧ‪Ç‬ﻠﻮﺗﻲ ﻧﺸﺴ‪Ç‬ﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮدﻧﺪ‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﺨﺼﻲ ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ را‬
‫آﻫﺴﺘﻪ اﺷﺎرت ﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﺮون آﻳﺪ‪ /‬ﻓﻲاﻟﺤﺎل ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﻪﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻜﺸﺘﻨﻢ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ‪ /‬ﺑﻌﺪ‬
‫از ﺗﻮﺟ‪‬ﻪ و ﺗﻮﻗ‪‬ﻒ‪ ,‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬ا‪‬ﻻ× ‪‬ﻟﻪ‪ Ô‬اﻟ‪Ö‬ﺨ‪‬ﻠﻖ و ‪Ö‬اﻻ‪‬ﻣﺮ; ﻣﺼﻠﺤﺖ اﺳﺖ‪ /‬ﻫﻔﺖ ﻛﺲ دﺳﺖ ﻳﻜﻲ‬
‫ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و در ﻛﻤﻴﻦ اﻳﺴﺘﺎده ﻛﺎردي راﻧﺪﻧﺪ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﺷﻴﺦ ﻧﻌﺮه زد ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ آن ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﻲﻫﻮش‬
‫ﺷﺪﻧﺪ و ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﺑﻮده; ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻮﻟﻮي ﻛﻪ ﺑﻪداغ آﻳﺔ‪> :‬ﻟ‪‬ﻴ‪Ö‬ﺲ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ Ö‬ا‪‬ﻫ‪Ç‬ﻠﻚ‪ <‬ارﺗﺴ‪Ç‬ﺎم‬
‫داﺷﺖ‪ /‬ﭼﻮن آن ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﻪﻫﻮش ﺑﺎز آﻣﺪﻧﺪ‪ ,‬ﻏﻴﺮ از ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮة ﺧﻮن ﻫﻴﭻ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ و از آن زﻣﺎن ﺗﺎ اﻳﻦ‬
‫زﻣﺎن ﻧﺸﺎﻧﻲ از آن ﺳﻠﻄﺎن ﻣﻌﻨﻲ ﭘﻴﺪا ﻧﻴﺴﺖ و ﻛﺎن ذﻟﻚ ﻓﻲ ﺷﻬﻮر ﺳﻨ‪ ¹‬ﺧﻤﺲ و ارﺑﻌﻴﻦ وﺳﺘﻤﺄ¸ و آن‬
‫ﻧﺎ ﻛﺴﺎن در اﻧﺪك زﻣﺎﻧﻲ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻪﺑﻼﻳﻲ ﻣﺒﺘﻼ ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﻼ ك ﮔﺸﺘﻨﺪ و ﻋﻼ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣ‪Ç‬ﺤﻤ‪‬ﺪ را ﻋ‪Ç‬ﻠﺘﻲ‬
‫ﻋﺠﻴﺐ ﭘﻴﺪا آﻣﺪ و وﻓﺎت ﻳﺎﻓﺖ و ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي ﺑﻪﺟﻨﺎزة او ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ و ﺑﻌﻀﻲ ﺑﺮآﻧﻨﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در ﺟﻨﺐ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﻣﺪﻓﻮن اﺳﺖ و ﺑ‪Ç‬ﻌﻀﻲ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪ آن ﻧ‪Ç‬ﺎ ﻛﺴ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺪن‬
‫ﻣﺒﺎرﻛﺶ را در ﭼﺎﻫﻲ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ,‬ﺷﺒﻲ ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ در ﺧﻮاب دﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اﺷﺎرت‬
‫ﻛﺮد ﻛﻪ ﻣﻦ در ﻓﻼن ﭼﺎه ﺧﻔﺘﻪام‪ /‬ﻧﻴﻢﺷﺐ ﻳﺎران ﻣﺤﺮم را ﺟﻤﻊ ﻛﺮدﻧﺪ و در ﻣﺪرﺳﺔ ﺣﻀﺮت ﻣ‪Ç‬ﻮﻟﻮي‬
‫ﭘﻬﻠﻮي ﺑﺎﻧﻲ ﻣﺪرﺳﻪ اﻣﻴﺮ ﺑﺪراﻟﺪ‪‬ﻳﻦ دﻓﻦ ﻛﺮدﻧﺪ ‪ Ç‬رﺿﻮان اﷲ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻋﻠﻴﻬﻢ اﺟﻤﻌﻴﻦ و ﻋﻠﻲ ﻣﺘﺒﻌﻬﻢ و‬
‫ﻣﺤﺒ‪‬ﻬﻢ اﻟﻲ ﻳﻮماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‪/‬‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ‪Ô Ç‬ﻗ ‪‬ﺪ ‪‬س ‪‬ﺳ ‪‬ﺮه‬
‫ﺟﻼلاﻟﺪﻳﻦ‬
‫اﺣﻮال ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫وﻻدت ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي در ﺷﻬﺮ ﺑﻠﺦ ﺑﻮد; در ﺷﺸﻢ رﺑﻴﻊ ‪Ö‬اﻻو‪‬ل ﺳﻨﺔ ارﺑﻊ و ﺳﺘﻤﺄ¸‪ /‬ﻣﻨﻘﻮل اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺑﺮ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي از ﺳﻦ ﭘﻨﺠﺴﺎﻟﮕﻲ ﺑﺎز ﺻﻮ‪‬ر روﺣﺎﻧﻲ و اﺷﻜﺎل ﻏﻴﺒﻲ اﻋﻨﻲ ﺳﻔﺮة ﻣﻼ‪Ä‬ﻜﻪ و ﺑﺮرة ﺟﻦ‪ ‬و‬
‫ﺧﻮاص اﻧﺲ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﻮران ﻗﺒﺎب ﻋﺰ‪‬تاﻧ‪Ç‬ﺪ ﻇ‪Ç‬ﺎﻫﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﺪ و ﻣ‪Ç‬ﻤﺜ‪‬ﻞ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﺸﺖ‪ /‬ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﻂ ﺷ‪Ç‬ﺮﻳﻒ ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ‬
‫ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ وﻟﺪ در ﺻﺤﻴﻔﻪاي ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﻣﻦ در ﺷﻬﺮ ﺑﻠﺦ ﭘﻨﺠﺴﺎﻟﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ روز‬
‫آدﻳﻨﻪ ﺑﺮ ﺑﺎﻣﻬﺎي ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﻣﺎ ﺳﻴﺮ ﻣﻲﻛﺮد و ﻗﺮآن ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ و ا ﻛﺎﺑﺮ زادهﻫﺎي ﺑﻠﺦ ﻫﺮ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻪﺧﺪﻣﺖ‬
‫او ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ ﺑﺎ او اﻟﻔﺖ و ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲداﺷﺘﻨﺪ و ﺗﺎ وﻗﺖ ﻧﻤﺎز ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﻲﺑﻮدﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﻛﻮدﻛﻲ از ﻣﻴﺎن‬
‫اﻳﺸﺎن ﺑﺎ ﻛﻮدﻛﻲ دﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻴﺎ از اﻳﻦ ﺑﺎم ﺑﻪ آن ﺑﺎم ﺟﻬﻴﻢ‪ /‬ﺟﻼلاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣ‪Ç‬ﺤﻤ‪‬ﺪ ﺗ‪Ç‬ﺒﺴ‪‬ﻢﻛﻨﺎن‬
‫ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ اي ﺑﺮادر‪ ,‬اﻳﻦ ﻧﻮع ﺣﺮﻛﺎت از ﮔﺮﺑﻪ و ﺳﮓ و ﺟﺎﻧﻮران دﻳﮕﺮ آﻳﺪ ﺣﻴﻒ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻛﻪ اﻧﺴ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﻣﻜﺮ‪‬م ﺑﻪ اﻳﻨﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﻮﻧﺪ‪ /‬ا ﮔﺮ در ﺟﺎن ﺷﻤﺎ ﻗﻮ‪‬ت روﺣﺎﻧﻲ ﻫﺴﺖ‪ ,‬ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ﺗﺎ ﺳﻮي آﺳﻤﺎن ﭘﺮﻳﻢ و در‬
‫آن ﺣﺎﻟﺖ از ﻧﻈﺮ اﻳﺸﺎن ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪ‪ /‬از ﻏﺎﻳﺖ وﻫﻢ ﻛﻮدﻛﺎن ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺮآوردﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺮدم ﺑ‪Ç‬ﺮآن ﺣ‪Ç‬ﺎل ﻣ‪Ç‬ﻄﻠﻊ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪ /‬ﺑﻌﺪ از ﻟﺤﻈﻪاي رﻧﮓ او دﻳﮕﺮﮔﻮن ﺷﺪ و در ﭼﺸﻤﺶ ﺗ‪Ç‬ﻐﻴﻴﺮي ﻇ‪Ç‬ﺎﻫﺮ ﺷ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﺎز آﻣ‪Ç‬ﺪ‪ /‬ﺟ‪Ç‬ﻤﻴﻊ‬
‫ﻛﻮدﻛﺎن روي ﺑﺮ ﻗﺪﻣﺶ ﻧﻬﺎدﻧﺪ‪ /‬ﮔﻔﺖ‪ :‬آن ﺳﺎﻋﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﻜ‪Ç‬ﺎﻟﻤﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺮدم‪ ,‬دﻳ‪Ç‬ﺪم ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﻤﺎﻋﺘﻲ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﻫﻔﺘﺎد‬

‫ﺳﺒﺰﻗﺒﺎﻳﺎن ﻣﺮا از ﻣﻴﺎن ﺷﻤﺎ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﮔﺮد اﻃﺒﺎق ﻓﻠﻚ و ﺑﺮوج ﺳﻤﺎوات ﮔﺮداﻧﻴﺪﻧﺪ و ﻋﺠﺎﻳﺐ ﻋﺎﻟﻢ‬
‫روﺣﺎﻧﻲ را ﺑﻪﻣﻦ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ /‬ﭼﻮن ﻓﻐﺎن ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ رﺳﻴﺪ‪ ,‬ﺑﺎزم اﻳﻨﺠﺎ آوردﻧﺪ‪ /‬وﮔﻮﻳﻨﺪ در آن ﺳﻦ در ﻫﺮ‬
‫ﺳﻪ روز ﻳﻚﺑﺎر اﻓﻄﺎر ﻛﺮدي‪ /‬دﻳﮕﺮ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي ﻣﻲﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﻣﻦ اﻳﻦ ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻛﻪ درﻧﻈﺮ‬
‫ﻋﺎﺷﻘﺎن ﻣﻨﻈﻮرم ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻦ آن ذوﻗﻢ و ﺧﻮﺷﻲ ﻛﻪ در ﺑﺎﻃﻦ ﻣﺮﻳﺪ از ﻛﻼم ﻣﺎ ﺳﺮ ﻣﻲزﻧﺪ‪ /‬اﷲ! اﷲ! ﭼﻮن‬
‫آن دم را ﻳﺎﺑﻲ و آن ذوق را در ﺟﺎن ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻛﻨﻲ‪ ,‬ﻏﻨﻴﻤﺖ ﻣﻲدار و ﺷﻜﺮﻫﺎ ﻣﻲﮔﺬار ﻛﻪ ﻣﻦ آﻧﻢ‪ /‬و ﻧﻴﺰ‬
‫آوردهاﻧﺪ ﻛﻪ در ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻮﻟﻮي ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﻓﻼن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ دل و ﺟﺎن ﺑﻪﺧﺪﻣﺘﺖ‪ /‬ﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪ‪ :‬ﺧﺎﻣﻮش‪,‬‬
‫اﻳﻦ دروغ ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﻣﻴﺮاث ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ او آنﭼﻨﺎن دل و ﺟﺎن را از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬
‫ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺮدان ﺑﺎﺷﺪ‪ /‬ﺑﻌﺪ از آن روي ﻣﺒﺎرك را ﺳﻮي ﭼﻠﭙﻲ ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬اﷲ! اﷲ! ﺑﺎ اوﻟﻴﺎي‬
‫ﺣﻖ زاﻧﻮ ﺑﺮ زاﻧﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻛﻪ آن ﻗﺮب را اﺛﺮﻫﺎي ﻋﻈﻴﻢ اﺳﺖ ﺑﻴﺖ‪:‬‬
‫ﻳﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﻟﺤ‪ÇÇÇÇ‬ﻈﻪ ازو دوري ﻧﺸ‪ÇÇÇ‬ﺎﻳﺪ‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ از دوري ﺧ‪ÇÇÇ‬ﺮاﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻬﺎ ﻓ‪ÇÇ‬ﺰاﻳ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﺑﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮﺣ‪Ç‬ﺎﻟﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻲ ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ او ﺑ‪Ç‬ﺎش‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻪ از ﻧ‪ÇÇ‬ﺰدﻳﻚ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮدن ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﺮ زاﻳ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬ﻣﺮغ از زﻣﻴﻦ ﺑﺎﻻ ﭘﺮد ا ﮔﺮ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻧﺮﺳﺪ اﻣﺎ اﻳﻨﻘﺪر ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ از دام دور ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺮﻫﺪ و‬
‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦا ﮔﺮ دروﻳﺶ ﺷﻮد و ﺑﻪ ﻛﻤﺎل ﻧﺮﺳﺪ اﻣ‪‬ﺎ اﻳﻦﻗﺪر ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ از زﻣﺮة ﺧﻠﻖ و اﻫﻞ ﺑﺎزار ﻣﻤﺘﺎز ﺑﺎﺷﺪ و‬
‫از زﺣﻤﺎت دﻧﻴﺎ ﺑﺮﻫﺪ و ﺳﺒﻜﺒﺎر ﮔﺮدد ﻛﻪ ﻧﺠﻲ اﻟ‪Ö‬ﻤﺨﻔ‪‬ﻔﻮن‪ ‬و ﻫﻠﻚ اﻟ‪Ö‬ﻤﺜﻘﻠﻮن‪ /‬از ﺷﻴﺦ ﻣ‪Æ‬ﻳﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺟﻨﺪي‬
‫ﺳ‪Æ‬ال ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﺣﻀﺮت ﺷﻴﺦ ﺻﺪراﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در ﺷﺄن ﺑﻲﻧﺸﺎﻧﻲ ﻣﻮﻟﻮي ﭼﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻔﺖ و ﭼﮕ‪Ç‬ﻮﻧﻪ ﺻ‪Ç‬ﻔﺖ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد? ﮔﻔﺖ‪ :‬واﷲ! روزي ﺑﺎ ﺧﻮاص ﻳﺎران در ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺷﻴﺦ ﺻﺪرااﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ ﻣ‪Ç‬ﺜﻞ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ‬
‫اﻳﻜﻲ‪ ,‬ﻓﺨﺮاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻋﺮاﻗﻲ و ﺷﺮفاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﻮﺻﻠﻲ و ﺷﻴﺦ ﺳﻌﻴﺪ ﻓﺮﻏﺎﻧﻲ و ﻏ‪Ç‬ﻴﺮ ﻫ‪Ç‬ﻢ; ﺣﻜ‪Ç‬ﺎﻳﺖ ﺳ‪Ç‬ﻴﺮت و‬
‫ﺳﺮﻳﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻴﺮون آﻣﺪ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﺷﻴﺦ ﺑﻪﺻﺪق ﺗﻤﺎم و اﻳﻘﺎن ﻛﻠ‪‬ﻲ ﺷﻮرﻛﻨﺎن ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮد‪ :‬ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺰﻳﺪ و‬
‫ﺟﻨﻴﺪ اﻳﻦ ﻋﺼﺮ ﺑﻮدﻧﺪي‪ ,‬ﻏﺎﺷﻴﺔ اﻳﻦ ﻣﺮد ﻣﺮداﻧﻪ را ﺑﮕ‪Ç‬ﺮﻓﺘﻨﺪي و ﻣ‪Ç‬ﻨ‪‬ﺖ ﺑ‪Ç‬ﺮﺟ‪Ç‬ﺎن ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻧ‪Ç‬ﻬﺎدﻧﺪي ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﺧﻮاﻧﺴﺎﻻر ﻓﻘﺮ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪي اوﺳﺖ و ﻣﺎ ﺑﻪﻃﻔﻴﻞ او ذوق ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ و ﻫﻤﮕﻲ ذوق و ﺷﻮق از ﻗ‪Ç‬ﺪم ﻣ‪Ç‬ﺒﺎرك‬
‫اوﺳﺖ و ﻫﻤﻪ دروﻳﺸﺎن اﻧﺼﺎف دادﻧﺪ و ﺑﺮ ﺑﻴﺎن ﺷﻴﺦ آﻓﺮﻳﻦ ﻛﺮدﻧﺪ‪ /‬ﺑﻌﺪ از آن ﺷﻴﺦ ﻣ‪Æ‬ﻳﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻣﻦ ﺑﻴﭽﺎره از ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪان ﺣﻀﺮت آن ﺳﻠﻄﺎﻧﻢ و ﻳﻜﻲ از ﻳﺎران ﻏﻤﻨﺎ ك ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ,‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﻫﻤﺔ دﻟﺘﻨﮕﻲ از دل ﻧﻬﺎدن ﺑﺮ اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ اﺳﺖ ﻫﺮ دﻣﻲ ﻛﻪ آزاد ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬از اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﺧﻮد را ﻏﺮﻳﺐ‬
‫داﻧﻲ و در ﻫﺮ رﻧﮕﻲ ﻛﻪ ﺑﻨﮕﺮي و ﻫﺮ زﻫﺮي ﻛﻪ ﺑﭽﺸﻲ‪ ,‬داﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ او ﻧﻤﺎﻧﻲ و ﺑﻪﺟﺎي دﻳﮕﺮ ﺑﺮوي ﻫﻴﭻ‬
‫دﻟﺘﻨﮕﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ /‬و ﺑﺎز ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬آزادﻣﺮد آن اﺳﺖ ﻛﻪ از رﻧﺠﺎﻧﻴﺪن ﻛﺲ ﻧﺮﻧﺠﺪ و ﺟﻮاﻧﻤﺮد آن اﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ ﻣﺴﺘﺤ‪‬ﻖ رﻧﺠﺎﻧﻴﺪن را ﻧﺮﻧﺠﺎﻧﺪ‪ /‬و ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬در آﺧﺮ وﻗﺖ ﺧﻮاﺟﻪ ﺣﻜﻴﻢ ﺳ‪Ç‬ﻨﺎﻳﻲ در زﻳ‪Ç‬ﺮ‬
‫زﺑﺎن ﭼﻴﺰي ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻣﺮﻳﺪان ﮔﻮش ﺑﺮ دﻫﺎن او ﻧﻬﺎدﻧﺪ‪ ,‬اﻳﻦ ﺑﻴﺖ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪:‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎزﮔﺸﺘﻢ زاﻧ‪ÇÇ‬ﭽﻪ ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻢ زاﻧﻜ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻲ و در ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻲ ﺳ‪Ç‬ﺨﻦ‬
‫در ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦ‬
‫‪‬‬

‫ﺷﺮح اﺣﻮال ﻣﻮﻻﻧﺎ)ﻣﻮﻟﻮي( و ﺧﺎﻧﻮاده و ﺧﻠﻔﺎي او‬

‫ﻫﻔﺘﺎد و ﻳﻚ‬

‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي ‪ Ç‬ﻗﺪ‪‬س ﺳﺮ‪‬ه ‪ Ç‬ﻫﻤﻮاره از ﺧﺎدم ﺳ‪Æ‬ال ﻛﺮدي ﻛﻪ در ﺧﺎﻧﺔ ﻣﺎ اﻣﺮوز ﭼﻴﺰي ﻫﺴﺖ?‬
‫ا ﮔﺮ ﮔﻔﺘﻲ ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ‪ ,‬ﻣﻨﺒﺴﻂ ﮔﺸﺘﻲ و ﺷﻜﺮ ﮔﻔﺘﻲ ﻛﻪ اﻟ‪Ö‬ﺤﻤﺪﷲ اﻣﺮوز ﺧﺎﻧﺔ ﻣﺎ ﺑﻪﺧﺎﻧﺔ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺎ‬
‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ و ا ﮔﺮ ﮔﻔﺘﻲ ﻣﺎ ﻻﺑﺪ‪ ‬ﻣﻄﺒﺦ ﻣﻬﻴﺎﺳﺖ‪ ,‬ﻣﻨﻔﻌﻞ ﮔﺸﺘﻲ و ﮔﻔﺘﻲ‪ :‬از اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮي ﻓﺮﻋﻮن ﻣﻲآﻳﺪ‪ /‬و‬
‫ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬در ﻣﺠﻠﺲ اﻳﺸﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻤﻊ ﺑﺮﻧﻜﺮدي ‪‬اﻻ ﺑﻨﺎدر ﺑﻐﻴﺮ از روﻏﻦ ﭼﺮاغ‪ /‬ﮔﻔﺘﻲ‪ ,‬ﻫﺬا ‪‬ﻟ ‪Ö‬ﻠ ‪‬ﻤﻠ‪‬ﻚ و ﻫﺬا‬
‫ﻟﻠﺼﻌﻠﻮك‪ /‬در ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ ‪ Ç‬ﻗﺪ‪‬س ﺳﺮ‪‬ه ‪ Ç‬ﺣﻜﺎﻳﺖ اوﺣﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻛﺮﻣﺎﻧﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺮد ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎز ﺑﻮد‬
‫اﻣﺎ ﭘﺎ ﻛﺒﺎز ﺑﻮد و ﭼﻴﺰي ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ /‬ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬ﻛﺎش ﻛﺮدي و ﮔﺬﺷﺘﻲ; ﺑﻴﺖ‪:‬‬
‫اي ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮادر ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻲﻧﻬﺎﻳﺖ درﮔ‪ÇÇ‬ﻬﻴﺴﺖ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻫ‪Ç‬ﺮ آﻧ‪Ç‬ﭽﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲرﺳﻲ ﺑﮕ‪Ç‬ﺬر ﻣ‪Ç‬ﺎﻳﺴﺖ‬

‫روزي ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬از رﺑﺎب ﺻﺮﻳﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻲﺷﻨﻮم‪ /‬ﻣﻨﻜﺮي ﮔﻔﺖ ﻛﻪ‪ :‬ﻣﺎ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻨﻮﻳﻢ ﭼ‪Ç‬ﻮن‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﺎن ﮔﺮم ﻧﻤﻲﺷﻮﻳﻢ! ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﺣﺎﺷﺎ و ‪‬ﻛﻼ ﻛﻪ آﻧ‪Ç‬ﭽﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻨﻮﻳﻢ آواز‬
‫ﺑﺎزﺷﺪن آن در اﺳﺖ و آﻧﭽﻪ او ﻣﻲﺷﻨﻮد آواز ﻓﺮازﺷﺪن اﻳﻦ در اﺳﺖ‪ /‬ﻋﺰﻳﺰي ﮔﻔﺖ ﻛﻪ‪ :‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي‬
‫ورﻗﻲ ﺑﻪدﺳﺖ ﻣﻦ داد در وي ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻛﻪ‪ :‬دروﻳﺶ را ﻟﺬ‪‬ت و راﺣﺖ و ﮔﺸﺎد در ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ ﺑ‪Ç‬ﻴﺸﺘﺮ ﺑ‪Ç‬ﻮ‪‬د;‬
‫ﺑﻌﻀﻲ را ﻣﻼل ﻣﻲﮔﻴﺮد ﺗﺎ ﺳﻪ ﻣﻲآﻳﺪ ﺧﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ /‬آن ﺳﺎﻋﺖ ﻛﻪ ﺣﻖ ‪ Ç‬ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ و ﺗﻌﺎﻟﻲ ‪ Ç‬ﺗﺠﻠ‪‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮده‬
‫اﺳﺖ و ﭘﺮده ﺑﺮاﻧﺪاﺧﺘﻪ‪ ,‬ﭼﻪ ﺟﺎي ﺳﺨﻦ اﺳﺖ;‬
‫ﺑﻴﺖ‪:‬‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺘﻢ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ زﺑ‪Ç‬ﺎن‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻪ آﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻨﻪام ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻪ دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺪه‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ اﺛ‪ÇÇÇ‬ﺮﻫﺎي ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮدد ﻓ‪ÇÇ‬ﺎش‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﻲزﻧﻢ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﺮهﻫﺎي ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺷﻴﺪه‬

‫ﻛﺮم اﺑﺮﻳﺸﻢ ﺑﺮ ﺧﻮد ﻣﻲﺗﻨﺪ ﭘﻨﺪارد ﻛﻪ ﻛﺎري ﻣﻲﻛﻨﺪ اﻣ‪‬ﺎ ﺟﻬﺎن را ﺑﺮ ﺧﻮد ﺗﻨﮓ و ﺗﺎرﻳﻚ ﻣﻲﺳﺎزد‬
‫و ﺧﻮد را ﺑﻪدﺳﺖ ﺧﻮد در زﻧﺪان ﻣﻲﻛﻨﺪ >رب‪ ‬ز‪‬د‪Ö‬ﻧﻲ‪ â‬ﺗ‪‬ﺤ‪‬ﻴ‪‬ﺮ‪ /<G‬ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ از ﻣﻮﻻﻧﺎ اﻟﺘﻤﺎس اﻣﺎﻣﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪/‬‬
‫ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﻣﺎ ﻣﺮدم اﺑﺪاﻟﻴﻢ‪ ,‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ﻣﻲرﺳﻴﻢ و ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻴﻢ و ﻣﻲﺧﺰﻳﻢ; اﻣﺎﻣﺖ را ارﺑﺎب ﺗﺼﻮ‪‬ف‬
‫و ﺗﻤﻜﻴﻦ ﻻﻳﻘﻨﺪ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﺷﻴﺦ ﺻﺪراﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ‪ Ç‬ﻗ‪Ô‬ﺪ‪‬س‪ ‬ﺳ‪‬ﺮ‪‬ه ‪ Ç‬را اﺷﺎرت ﻛﺮدﻧﺪ اﻣ‪Ç‬ﺎم ﺟ‪Ç‬ﻤﺎﻋﺖ ﺷ‪Ç‬ﺪ و اﻳ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﺻﻠﱠﻲ ﺧ‪‬ﻠﻒ‪ ‬ﻧ‪‬ﺒﻲ< ﺷﻴﺦ ﺗﻮاﺿﻊ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ,‬ﺑﻪﺗﺸﻮﻳﺮ‬
‫ﺻﻠ‪‬ﻲ ﺧﻠﻒ‪ ‬ا‪‬ﻣﺎم‪ ‬ﺗ‪‬ﻘﻲ‪ ‬ﻓ‪‬ﻜﺎﻧ‪‬ﻤﺎ ‪‬‬
‫ﺣﺪﻳﺚ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪> :‬ﻣ‪‬ﻦ‪ Ö‬‬
‫ﺗﻤﺎم ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ ,‬دروﻳﺸﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ از ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺳ‪Æ‬ال ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻓﻘﺮ ﭼﻴﺴﺖ? ﻓﻲ اﻟﺤﺎل در‬
‫اﺛﻨﺎي ﺳﻤﺎع ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ; ﺷﻌﺮ‪:‬‬
‫‪Ç‬ﺮض‬
‫‪ÇÇ‬ﻘﺮ و ‪‬ﺳ‬
‫‪‬‬
‫‪ÇÖ‬ﻔﻘﺮ ‪‬ﻋ ‪‬‬
‫اﻟﺠ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ‪‬ﻓ ‪Õ‬‬
‫‪Ô‬‬
‫‪ÇÇ‬ﻮي اﻟ ‪‬‬

‫‪Ç‬ﺮض‬
‫‪ÇÇ‬ﻮي اﻟ‬
‫اﻟﻔ‪ÇÇ‬ﻘﺮ ‪‬ﺷ‬
‫‪Õ‬‬
‫‪ÇÇ‬ﻔﺎ¾ و ‪‬ﺳ ‪‬‬
‫‪ÇÇÖ‬ﻔﻘﺮ ‪‬ﻣ ‪‬‬
‫‪Ô‬‬
‫‪‬‬

‫‪ÇÇÇÇ‬ﺪاع و ﻏ‪ÇÇÇ‬ﺮور‬
‫ا‪‬ﻟﻌ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟ ‪Ô‬ﻢ ﻛ‪ÇÇÇÇÔ‬ﻠ‪‬ﻬﺎ ‪‬ﺧ‬
‫‪Õ‬‬

‫‪ÇÇ‬ﻦ اﻟ‪ÇÇÖ‬ﻌﺎﻟ‪‬ﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺰ و ﻏ‪ÇÇ‬ﺮض‬
‫واﻟ‬
‫‪ÇÇÖ‬ﻔﻘﺮ ‪‬ﻣ ‪‬‬
‫‪Ô‬‬

‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي ‪ Ç‬ﻗﺪ‪‬س ﺳﺮ‪‬ه ‪ Ç‬ﺑﻌﺪ از اداي ﻓﺮض ﺻﺒﺢ اﻳﻦ دﻋﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪> :‬اﻟﻠﻬﻢ ‪Ö I‬ﺟﻌ‪‬ﻞ ﻧﻮر‪ G‬ﻓﻲ‬
‫ﻗ‪‬ﻠﺒﻲ و ﻧﻮر‪ G‬ﻓﻲ ‪‬ﺳﻤ‪Ö‬ﻌﻲ و ﻧﻮر‪ G‬ﻓﻲ ﺑ‪‬ﺼ‪‬ﺮي و ﻧﻮر‪ G‬ﻓﻲ ﺷ‪‬ﻌﺮي و ﻧﻮر‪ G‬ﻓﻲ ﺑﺸﺮي و ﻧﻮر‪ G‬ﻓﻲ ‪‬ﻟﺤ‪Ö‬ﻤﻲ و ﻧﻮر‪ G‬ﻓﻲ‬
‫ﻋ‪‬ﻈﺎﻣﻲ و ﻧﻮر‪ G‬ﻣ‪‬ﻦ ﺑ‪‬ﻴﻦ ﻳ‪‬ﺪي و ﻧﻮر‪ G‬ﻣﻦ ‪‬ﺧﻠ‪Ö‬ﻔﻲ و ﻧﻮر‪ G‬ﻣﻦ ﻓ‪‬ﻮﻗﻲ و ﻧﻮر‪ G‬ﻋ‪‬ﻦ‪ Ö‬ﻳ‪‬ﻤﻴﻨﻲ و ﻧ‪Ç‬ﻮر‪ G‬ﻋ‪Ç‬ﻦ‪ Ö‬ﺷ‪Ç‬ﻤﺎﻟﻲ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﻫﻔﺘﺎد و دو‬

‫ا‪‬ﻟﻠ‪‬ﻬﻢﱠ ز‪‬د‪Ö‬ﻧﻲ ﻧﻮر‪ G‬و اﻋﻄ‪‬ﻨﻲ ﻧﻮر‪ G‬وا ‪Ö‬ﺟ ‪‬ﻌﻠ‪Ö‬ﻨﻲ ﻧﻮر‪ G‬ﻳﺎ ﻧﻮراﻟﻨ‪‬ﻮر ﻳﺎ ا‪‬ر‪ Ö‬ﺣﻢ‪ ‬اﻟﺮ‪‬اﺣﻤﻴﻦ<‪ /‬ﺳ‪Æ‬ال ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬دروﻳﺶ‬
‫ﮔﻨﺎه ﻛﻨﺪ? ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﮕﺮ ﻃﻌﺎم ﺑﻲاﺷﺘﻬﺎ ﺧﻮرد ﻛﻪ ﻃﻌﺎم ﺑﻲاﺷﺘﻬﺎ ﺧﻮردن ﮔﻨﺎه ﻋﻈﻴﻢ اﺳﺖ‪ /‬ا ﮔﺮﭼﻪ آدﻣﻲ‬
‫درﻏﺎﻳﺖ ﺟﻮع زﻫﺮ ﺧﻮرد ﮔﺬراﻧﺪه ﺷﻮد ﻫﻴﭽﺶ زﻳﺎن ﻧﺪارد و ﺷﻜﺮ ﺧﻮردن ﺑﺎﻻي ﺳﻴﺮي زﻫﺮ ﺷﻮد در‬
‫ﺣﺎل اﺷﺘﻬﺎ ﺻﺎﺣﺒﺪل را ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰي ﻣﺒﺎح ﺷﻮد‪ /‬و ﻣﻲﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬ﺻﺤﺒﺖ ﻋﺰﻳﺰ اﺳﺖ >ﻻ ﺗﺼﺎﺣﺒﻮا ﻏﻴﺮ‬
‫اﺑﻨﺎ¾ اﻟ‪Ö‬ﺠﻨﺲ< و ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬در اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﺧﺪاوﻧﺪم ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ‪ Ç‬ﻗﺪ‪‬س ﺳﺮ‪‬ه ‪ Ç‬ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﻋ‪Ç‬ﻼﻣﺖ‬
‫ﻣﺮﻳﺪ ﻗﺒﻮل ﻳﺎﻓﺘﻪ آن اﺳﺖ ﻛﻪ اﺑﺪ‪ G‬ﺑﺎ ﻣﺮدم ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺘﻮاﻧﺪ داﺷﺘﻦ و ا ﮔﺮ ﻧﺎ ﮔﺎه در ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺮدم‬
‫ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ اﻓﺘﺎد‪ ,‬ﭼﻨﺎن ﻧﺸﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ در ﻣﺴﺠﺪ و ﻛﻮدك در ﻣﻜﺘﺐ و اﺳﻴﺮ در زﻧﺪان‪ /‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي‬
‫در ﻣﺮض اﺧﻴﺮ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬از رﻓﺘﻦ ﻣﻦﻏﻤﻨﺎ ك ﻣﺸﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻧﻮر ﺣﻀﺮت ﻣﻨﺼﻮر ‪ Ç‬رﺣﻤﻪ اﷲ ‪ Ç‬ﺑﻌﺪ از ﺻﺪ‬
‫و ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎل ﺑﻪ روح ﺷﻴﺦ ﻓﺮﻳﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ‪ Ç‬ﻗﺪ‪‬س ﺳﺮ‪‬ه ‪ Ç‬ﺗﺠﻠ‪‬ﻲ ﻛﺮد و ﻣﺮﺷﺪ او ﺷﺪ‪ /‬در ﻫﺮ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺑﺎﺷﻴﺪ‪ ,‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻴﺪ و ﻣﺮا ﻳﺎد ﻛﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﻣﻤ‪‬ﺪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ‪ /‬دﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﻣﺎ را دو ﺗﻌﻠ‪‬ﻖ اﺳﺖ; ﻳﻜﻲ‬
‫ﺑﻪﺑﺪن و ﻳﻜﻲ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ‪ /‬ﭼﻮن ﺑﻪﺣﻜﻢ ﺑﺎرﻳﺘﻌﺎﻟﻲ ﻓﺮد و ﻣﺠﺮ‪‬د ﺷﻮﻳﻢ و ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺠﺮﻳﺪ و ﺗﻔﺮﻳﺪ روي ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ,‬آن‬
‫ﺗﻌﻠ‪‬ﻖ ﻧﻴﺰ از آن ﺷﻤﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ /‬ﺷﻴﺦ ﺻﺪراﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ‪ Ç‬رﺣﻤﻪ اﷲ ‪ Ç‬ﺑﻪﻋﻴﺎدت اﻳﺸﺎن آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ,‬ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪:‬‬
‫ﺷ‪‬ﻔ×ﺎ ك‪ ‬اﷲ ﺷ‪‬ﻔﺎ¾‪ ‬ﻋ×ﺎﺟ‪ Â‬ر‪ ‬ﻓﻊ‪ ‬د‪‬ر‪‬ﺟ×ﺎت ﺑﺎﺷﺪ اﻣﻴﺪ ﺻﺤ‪‬ﺖ اﺳﺖ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﻪ ﺟﺎن ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻤﻴﺎن اﺳﺖ‬
‫ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﺷ‪‬ﻔﺎ ك‪ ‬اﷲ ﺷﻤﺎ را ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻛﻪ در ﻣﻴﺎن ﻋﺎﺷﻖ و ﻣﻌﺸﻮق ﭘﻴﺮاﻫﻨﻲ از ﺷﻌﺮ‬
‫ﺑﻴﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ‪ /‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﻛﻪ ﻧﻮر ﺑﺎ ﻧﻮر ﭘﻴﻮﻧﺪد; ﺑﻴﺖ‪:‬‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮم ﻋ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺎن زﺗ‪Ç‬ﻦ او از ﺧ‪Ç‬ﻴﺎل‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻲﺧﺮاﻣ‪ÇÇÇ‬ﻢ در ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎﻳﺎت اﻟ‪ÇÇÖ‬ﻮﺻﺎل‬

‫ﺷﻴﺦ ﺑﺎ اﺻﺤﺎب ﮔﺮﻳﺎن ﺷﺪ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ اﻳﻦ ﻏﺰل ﻓﺮﻣﻮد; ﺷﻌﺮ‪:‬‬
‫ﭼ‪Ç‬ﻪداﻧ‪Ç‬ﻲﺗﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪدرﺑﺎﻃﻦﭼﻪﺷﺎﻫﻲﻫﻤﻨﺸﻴﻦ دارم‬

‫زرﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﺎي آﻫ‪Ç‬ﻨﻴﻦ دارم‬
‫رخ ‪‬‬

‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي در وﺻﻴ‪‬ﺖ اﺻﺤﺎب ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬ا‪Ô‬وﺻﻴ ‪Ô‬ﻜﻢ‪ Ö‬ﺑ‪‬ﺘ‪‬ﻘﻮي اﷲ‪ ‬ﻓﻲ اﻟﺴ‪‬ﺮ‪ ‬وا ‪Ö‬ﻟﻌ‪‬ﻼﻧﻴ‪ ¹‬و ‪‬ﺑ ‪‬ﻘ ﱠﻠ ‪¹‬‬
‫واﻻ‪Ð‬ﺛﺎم‪ ‬و ﻣﻮا ‪‬ﻇ ‪‬ﺒ‪ ¹‬اﻟﺼ‪‬ﻴﺎم‪ ‬و ﻣ‪Ô‬ﺪاو ‪‬ﻣ‪ ¹‬اﻟ‪Ö‬ﻘﻴﺎم‪ ‬و ﺗ‪Ç‬ﺮك‪ ‬اﻟﺸﱠ‪Ç‬ﻬﻮات‪ ‬ﻋ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻲ اﻟﺪ‪‬وام‪ ‬و‬
‫اﻟﻄﱠﻌﺎم‪ ‬و ﻫ‪‬ﺠﺮان‪ ‬ا ‪Ö‬ﻟﻤ‪‬ﻌﺎﺻﻲ ‪Ö‬‬
‫ﺴ‪ ¹‬اﻟﺴ‪‬ﻔﻬﺎ واﻟ‪ÇÖ‬ﻌ‪‬ﻮام‪ ‬و ﻣ‪ÇÔ‬ﺼﺎﺣ‪‬ﺒ‪ ¹‬اﻟﺼ‪Ç‬ﺎﻟﺤﻴﻦ واﻟ‪Ö‬ﻜ‪Ç‬ﺮام و ا‪‬ن‪‬‬
‫اﺣﺘﻤﺎل‪ ‬اﻟ‪Ö‬ﺠ‪‬ﻔﺎ ﻣ‪‬ﻦ ﺟ‪‬ﻤﻴﻊ‪Ö ‬اﻻ‪‬ﻧﺎم‪ ‬و ﺗﺮك‪ ‬ﻣ‪Ô‬ﺠﺎ ‪‬ﻟ ‪‬‬
‫ﺧ‪‬ﻴﺮ‪‬اﻟﻨ‪‬ﺎس‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ Ö‬ﻳ ‪Ö‬ﻨ ‪‬ﻔﻊ‪ Ô‬اﻟﻨ‪‬ﺎس‪ ‬و ﺧ‪‬ﻴﺮ‪Ô‬اﻟ‪Ö‬ﻜﻼم‪ ‬ﻣﺎ ﻗ‪‬ﻞﱠ و د‪‬لﱠ واﻟ‪Ö‬ﺤﻤﺪ‪Ô‬ﷲ‪ ‬وﺣﺪ‪‬ه<‪ /‬ﺳ‪Æ‬ال ﻛﺮدﻧﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﻼﻓﺖ‬
‫ﻣﻮﻟﻮي ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻛﻴﺴﺖ? ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﭼﻠﭙﻲ ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‪ ,‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻛﺮت اﻳﻦ ﺳ‪Æ‬ال و ﺟﻮاب ﻣﻜﺮ‪‬ر ﺷﺪ‪,‬‬
‫ﭼﻬﺎرم ﻛﺮت ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﺑﺮاي ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺳﻠﻄﺎن وﻟﺪ ﭼﻪ ﻓﺮﻣﺎﻳﻴﺪ? وﺻﻴ‪‬ﺖ? ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬او ﭘ‪Ç‬ﻬﻠﻮان اﺳﺖ‪ ,‬او را‬
‫ﺣﺎﺟﺖ ﺑﻪوﺻﻴ‪‬ﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﭼ‪Ç‬ﻠﭙﻲ ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ‪ :‬ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﺰارد‪ /‬ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ‪ :‬ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ‬
‫ﺻﺪراﻟﺪ‪‬ﻳﻦ اوﻟﻲ× اﺳﺖ‪ /‬و ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﻃﺸﺘﻲ ﭘﺮآب ﺑﻴﺎورﻧﺪ‪ /‬ﻫ‪Ç‬ﺮ دو ﭘ‪Ç‬ﺎي ﻣ‪Ç‬ﺒﺎرك در آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎدﻧﺪ و‬
‫دمﺑﻪدم از آن آب در ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲرﻳﺨﺘﻨﺪ و ﺑﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﻣﻲﻣﺎﻟﻴﺪﻧﺪ و ﻣﻲﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﻳﺎران ﻣﺎ اﻳ‪Ç‬ﻦﺳﻮ‬
‫ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ و ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ آن ﺳﻮ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ /‬ﻳﺎ ﻗﻮﻣﻨﺎ‪ ,‬اﺟﻴﺒﻮا داﻋ‪‬ﻲ اﷲ‪ /‬ﻧﺎﭼﺎر رﻓﺘﻨﻲ اﺳﺖ اﻧﺘﻘﻞ ‪Ç‬‬

‫ﻫﻔﺘﺎد و ﺳﻪ‬

‫ﺷﺮح اﺣﻮال ﻣﻮﻻﻧﺎ)ﻣﻮﻟﻮي( و ﺧﺎﻧﻮاده و ﺧﻠﻔﺎي او‬

‫ﻗﺪ‪‬س ﺳﺮ‪‬ه ‪ Ç‬ﻣ‪‬ﻦ ﻣ‪‬ﻀﻴﻖ ﻋﺎﻟﻢ‪ ‬ا ‪Ö‬ﻟﻤ‪Ô‬ﻠﻚ‪ ‬ا‪‬ﻟﻲ ﻓ‪‬ﺴﻴﺢ‪ ‬ﻋﺎﻟ‪‬ﻢ اﻟ‪Ö‬ﻤ‪‬ﻠﻜﻮت‪ ‬ﻳﻮم‪Ö ‬اﻻ‪‬ﺣﺪ وﻗﺖ ﻏﺮوب اﻟﺸ‪Ç‬ﻤﺲ ﻣ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﺧﺎﻣﺲ ﺷ‪Ç‬ﻬﺮ ﺟ‪Ç‬ﻤﺎدي ‪Ö‬اﻻ‪Ð‬ﺧ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻨ‪¹‬اﺛ‪Ç‬ﻨﻴﻦ و ﺳ‪Ç‬ﺒﻌﻴﻦ وﺳ‪Ç‬ﺘﻤﺄ¸ روز ﺗ‪Ç‬ﻌﺰﻳﺖ ﻣ‪Ç‬ﻌﺮ‪‬ف در اﻟﻘ‪Ç‬ﺎب ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ‬
‫ﺻﺪراﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ‪ Ç‬ﻗﺪ‪‬س ﺳﺮ‪‬ه ‪ Ç‬ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻠﻚ اﻟﻤﻠﻮك اﻟﻤﺤﻘ‪‬ﻘﻴﻦ‪ ,‬ﺷﻴﺦ اﻻﺳﻼم ﻓﻲ اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺷﻴﺦ اﻻﺳﻼم در ﻋﺎﻟﻢ ﻳﻜﻲ ﺑﻮد‪ ,‬او ﻧﻴﺰ رﻓﺖ‪ /‬ﺑﻌﺪ اﻟ‪Ö‬ﻴﻮم رﺷﺘﺔ ﺻﺤﺒﺖ و ﺟﻤﻌﻴﺖ ﮔﺴﺴﺘﻪ ﺷﺪ‪ /‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬‬
‫اﻳﻦ ﺳﺨﻦ را ﭘﻴﺶ از اﻳﻦ ﻧﻤﻲﮔﻔﺘﻲ? ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﺎ دﻛ‪‬ﺎﻧﻬﺎي ﺷﻤﺎ ﺧﺮاب ﻧﺸﻮد‪ /‬ﺑﻌﺪ از آن ﺷﻴﺦ ﻓﺨﺮاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‬
‫ﻋﺮاﻗﻲ ﺑﻴﺮون آﻣﺪﻧﺪ; ﺟﻤﻌﻴﺖ از ﺟﻤﻊ اﻧﺪك اﻧﺪك ﻣﺘﻔﺮ‪‬ق ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ,‬ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺷﻴﺦ ﻓﺮﻣﻮده ﺑﻮد ‪ Ç‬ﻗ‪‬ﺪﱠس‪‬‬
‫اﷲ ارواﺣﻬﻢ‪/‬‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫ﺧﻲ ﺗﺮك ‪Ç‬‬
‫اﻟﺤﻖ‬
‫اﺣﻮال اﻣﻴﻦ ﻛﻨﻮزا ‪Ö‬ﻟﻌﺮش ﺣﺴﺎم‬
‫‪‬‬
‫واﻟﺪﻳﻦ ﺣﺴﻦ اﺑﻦ اﻻ ‪‬‬
‫ﻗﺪس اﷲ ارواﺣﻬﻢ‬
‫‪‬‬

‫و ﭼﻮن ﺷﻴﺦ ﺻﻼحاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﻪ ﺟﻮار ﺣﻖ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ ,‬ﻋﻨﺎﻳﺖ و ﻣﺤﺒ‪‬ﺖ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ و ﺧﻼﻓﺖ او ﺑﻪ‬
‫ﭼﻠﭙﻲ ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺸﺖ و ﻋﺸﻖﺑﺎزي ﺑﺎ او ﺑﻨﻴﺎد ﻧﻤﻮد و ﺳﺒﺐ ﻧﻈﻢ ﻣﺜﻨﻮي آن ﺑﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮن‬
‫ﺣﻀﺮت ﭼﻠﭙﻲ ﺣﺴﺎم اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﻴﻞ اﺻﺤﺎب را ﺑﺎ اﻟﻬﻲ ﻧﺎﻣﺔ ﺣﻜﻴﻢ ﺳ‪Ç‬ﻨﺎﻳﻲ و ﻣﻨﻄﻖ اﻟﻄ‪‬ﻴﺮ و ﻣﺼﻴﺒﺖﻧﺎﻣﺔ‬
‫ﺷﻴﺦ ﻓﺮﻳﺪاﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ﻋﻄ‪‬ﺎر درﻳﺎﻓﺖ‪ ,‬ﺷﺒﻲ از ﺣﻀﺮت ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎﺳ‪ÆÇ‬ال و درﺧ‪Ç‬ﻮاﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﺮد ﻛ‪Ç‬ﻪ‪ :‬اﺳ‪Ç‬ﺮار‬
‫ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت ﺑﺴﻴﺎر ﺷﺪ‪ ,‬ا ﮔﺮ ﺑﻪﻃﺮز ﻣﻨﻄﻖ اﻟﻄ‪‬ﻴﺮ ﻳﺎ اﻟﻬﻲ ﻧﺎﻣﻪ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻣﻨﻈﻮم ﮔﺮدد ﺗﺎ دوﺳﺘﺎن را ﻳ‪Ç‬ﺎدﮔﺎري و‬
‫ﻃﺎﻟﺒﺎن را آﻣﻮزﮔﺎري ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬ﻏﺎﻳﺖ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻓﻲ اﻟﺤﺎل از ﺳﺮ دﺳﺘﺎر ﻣ‪Ç‬ﺒﺎرك ﺧ‪Ç‬ﻮد‬
‫ﻛﺎﻏﺬي ﺑﻪ ﭼﻠﭙﻲ ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ دادﻧﺪ و در آﻧﺠﺎ ﻫﻴﺠﺪه ﺑﻴﺖ از او‪‬لﻣﺜﻨﻮي ﻧﻮﺷﺘﻪ از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ‪ :‬ﺑﺸﻨﻮ از ﻧﻲ‬
‫ﭼﻮن ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ,‬ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ‪ :‬اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻛﻮﺗﺎه ﺑﺎﻳﺪ واﻟﺴ‪‬ﻼم‪ /‬ﺑﻌﺪ از آن ﺣﻀﺮتﻣﻮﻻﻧﺎ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‪:‬‬
‫ﭘﻴﺶ از آﻧﻜﻪ از ﺿﻤﻴﺮ ﺷﻤﺎ داﻋﻴﻪاي ﺳﺮ ﺑﺮزﻧﺪ‪ ,‬از ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴﺐ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ در دﻟﻢ اﻟﻘﺎ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﻮع‬
‫ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻧﻈﻢ ﻛﺮده ﺷﻮد و ﺑﻪ اﻫﺘﻤﺎم ﺗﻤﺎم ﺷﺮوع ﻛﺮدﻧﺪ در ﻧﻈﻢ‪ /‬ﮔﺎه ﮔﺎه اﺗ‪‬ﻔﺎق اﻓﺘﺎدي ﻛﻪ از اول ﺷﺐ ﺗﺎ‬
‫ﻣﻄﻠﻊ اﻟ‪Ö‬ﻔﺠﺮ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ اﻟﻘﺎ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﭼﻠﭙﻲ ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻣﻲﻧﻮﺷﺖ و ﻣﺠﻤﻮع آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻪ آواز‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺮ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪ /‬ﭼﻮن ﻣﺠﻠ‪‬ﺪ او‪‬ل ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﻴﺪ‪ ,‬ﺣﺮم ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﻓﻮت ﺷﺪ و در‬
‫ﻣﻴﺎن ﻓﺘﺮﺗﻲ واﻗﻊ ﺷﺪ‪ /‬ﺑﻌﺪ از دو ﺳﺎل ﭼﻠﭙﻲ ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﺑﺎﻣﺪادي ﺑﻪﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪي ﺗﻤﺎم‬
‫ﺑﻪ ﺗﻘﺪﻳﻢ رﺳﺎﻧﻴﺪ و ﺑﻘ‪‬ﻴﺔﻣﺜﻨﻮي را اﺳﺘﺪﻋﺎ ﻧﻤﻮدﻧﺪ; ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ در ﻣﺠﻠ‪‬ﺪ ﺛﺎﻧﻲ ﺑﻪ آن اﺷﺎرت رﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ‪:‬‬
‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺪﺗﻲ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﺜﻨﻮي ﺗﺄﺧ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﻠﺘﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺴﺖ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮن ﺷ‪Ç‬ﻴﺮ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺑﻌﺪ از آن ﺗﺎ آﺧﺮ ﻛﺘﺎب ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻟﻮي ﻣﻲﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ و ﺣﺴﺎم اﻟﺪ‪‬ﻳﻦ ﭼﻠﭙﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻮﺷﺖ‪ /‬روزي ﭼ‪Ç‬ﻠﭙﻲ‬
‫ﺣﺴﺎماﻟﺪ‪‬ﻳﻦ در ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻨﺪﮔﻲ ﻧﻤﻮد و ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬وﻗﺘﻲ ﻛﻪ اﺻﺤﺎب و اﺣﺒﺎب ﻣﺜﻨﻮي ﻣ‪Ç‬ﺨﺪوﻣﻲ را‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ‪ ,‬اﻫﻞ ﺣﻀﻮر در آن ﻧﻮر ﻣﺴﺘﻐﺮق ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ ﻏﻴﺒﻴﺎن ﺑﻪ ﻛﻒ دورﺑﺎﺷﻬﺎ و‬

‫ﻫﻔﺘﺎد و ﭼﻬﺎر‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ و ﻫﺮ ﻛﻪ از ﺳﺮ‪ ‬اﺧﻼص و ﮔﻮش‪ ‬ﺟﺎن اﺻﻐﺎ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ,‬ﺑﻴﺦ اﻳﻤﺎن او را و‬
‫ﺷﺎﺧﻬﺎي دﻳﻦ او را ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ و ﻛﺸﺎنﻛﺸﺎن ﺑﻪ ﻣﻘﺮ‪ ‬ﺳﻘﺮ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ‪ /‬ﺣﻀﺮت ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪ :‬آﻧﭽﻨﺎن اﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ دﻳﺪي; ﺷﻌﺮ‪:‬‬
‫دﺷ‪ÇÇ‬ﻤﻦ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦﺣﺮف و اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ دم درﻧ‪Ç‬ﻈﺮ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻤﺜ‪‬ﻞ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﻧﮕﻮن اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﺳ‪ÇÇ‬ﻘﺮ‬

‫‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪي ﺣ‪Ç‬ﺎل او‬
‫اي ﺿ‪ÇÇ‬ﻴﺎ¾اﻟ‬
‫‪‬‬

‫ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻮدت ﭘ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺦ اﺣ‪ÇÇ‬ﻮال او‬

‫اﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺷﻌﺮ از ﻃﺒﻊ ﻗﺎﺻﺮ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻓ‪Ç‬ﻘﻴﺮ ﻣ‪Ç‬ﺘﺨ ‪‬ﻠﺺ ﺑ‪Ç‬ﻪ >ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ< ﮔ‪Ç‬ﺮد آورﻧ‪Ç‬ﺪة اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﺘﺎب در‬
‫وﺻﻒ ﻣﻮﻟﻮي و آﺛﺎر او ﺳﺮزده‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﻴﺰد از دل ﺑ‪Ç‬ﻪ دل ﺑﮕ‪Ç‬ﻴﺮد ﺟ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺨﻦ ز ﻧ‪Ç‬ﻔﺲ و ﻫ‪Ç‬ﻮي× ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻏ‪Ç‬ﻴﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﻫ‪Ç‬ﻮا‬

‫ﻧﮕ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻔﺖ رﺳ‪ÇÇ‬ﻮﻻن ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ز ﺑ‪ÇÇ‬ﻌﺪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺮون‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ در دل و ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﻲدﻫﺪ ﺿ‪Ç‬ﻴﺎ¾ و ﺻ‪Ç‬ﻔﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻃ‪ÇÇ‬ﺒﻌﻬﺎي ﮔ‪ÇÇ‬ﻬﺮ زا ﻛ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﺎه ﻧ‪Ç‬ﻈﻢ ﺳ‪Ç‬ﺨﻦ‬

‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮودهاﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺨﻨﻬﺎي ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺨﺘﺔ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﻮا‬

‫ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺘﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻴﻎ‪ ‬زﺑ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛﺸ‪Ç‬ﻮر‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﭙﺎ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻮده ز ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺤ‪Ö‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ ﻏ‪ÇÇ‬ﻮﻏﺎ‬

‫ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﻌﺪي ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ زﺑ‪Ç‬ﺎن دﮔ‪Ç‬ﺮ ﺣ‪Ç‬ﺎﻓﻆ‬

‫دو ﺑ‪ÇÇ‬ﻠﺒﻠﻨﺪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎم ﻋ‪ÇÇ‬ﺮش ﻋ‪ÇÇ‬ﻼ‬

‫ز اوﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎد ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺨﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﻨﺞ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎدﺷﺎه ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦ‬

‫ﺣﻜ‪ÇÇ‬ﻴﻢ ﻃ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻲ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮدوﺳﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﻈﻢ راﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﻘﺎ‬

‫ﻧ‪ÇÇÇ‬ﻈﺎﻣﻲ اﺳﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در ﺑ‪ÇÇ‬ﺰم داده داد‪ ‬ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦ‬

‫ﻋ‪ÇÇÇ‬ﺮوس ﻧ‪ÇÇ‬ﻈﻢ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺎراﺳﺖ ﻛﺲ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ او زﻳ‪ÇÇ‬ﺒﺎ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻗﺎﻧﻲ‬

‫دﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﻇ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﻴﺮ و ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﻮﭼﻬﺮي ﻗ‪ÇÇ‬ﺼﻴﺪه ﺳ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫ز ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻋﺮان ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻘﺪ‪‬م ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺮﻧﻬﺎي ﻧ‪ÇÇ‬ﺨﺴﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺮن اوﺳ‪ÇÇ‬ﻂ و ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ آﺧ‪ÇÇ‬ﺮ و ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﺎﺻﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺰار د‪Ô‬ر‪ ‬و ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻪاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﮔ‪ÇÇ‬ﺎه‪ ‬ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦ‬

‫دو ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦ ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻪاﻧ‪Ç‬ﺪ از ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻀﺎﻣﻴﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎوردهاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ وﺻ‪Ç‬ﻒ ﭼ‪Ç‬ﻤﻦ‬

‫ﺑﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ دواوﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ زاوﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﺎف دﻟﺒ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ رﻋ‪ÇÇ‬ﻨﺎ‬

‫ﻳﻜ‪ÇÇÇ‬ﻲ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮوده زﺷ‪ÇÇ‬ﻤﻊ و زﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮواﻧ‪ÇÇ‬ﻪ‬

‫دﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ زﺑ‪ÇÇ‬ﻠﺒﻞ و ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻘﺶ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ آن ﮔ‪ÇÇ‬ﻞ‪ ‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺎ‬

‫وﻟﻴﻚ در ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺨﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﻟﻮي ﻛﺸﺸ‪ÇÇ‬ﻬﺎﻳﻲ اﺳﺖ‬

‫ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺎن ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺮد ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻻ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮودﻫﺎش ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ رودي روان زﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺐ‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﻫﺎش ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻪ دﻟﺮﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ و روح اﻓ‪ÇÇÇ‬ﺰا‬

‫ﻧﺪﻳﺪه ﭼﺸﻢ‪ ‬ﺟﻬﺎن ﺷﺎﻋﺮي ﭼﻨﻴﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺖ‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎﻣﺪﺳﺖ ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻴﻦ ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎرﻓﻲ ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺨﻦ آرا‬

‫ﭘ‪ÇÇÇÇÔ‬ﺮ اﺳﺖ ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﺔ ﺷ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺎن او زﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ اﺣ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﻫ‪Ç‬ﻤﺎره ﺳ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺖ اﺳﺖ از ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺧ‪Ç‬ﺎﻟﻖ ﻳﻜ‪Ç‬ﺘﺎ‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻏ‪ÇÇ‬ﺰل ﺑ‪ÇÇ‬ﺪﻫﺪ ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﺎ‪Ñ‬هاي ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑﺸ‪Ç‬ﺮ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻧﺸ‪Ç‬ﺎة اﻳ‪Ç‬ﻨﺴﺎن زﺻ‪Ç‬ﺪ ﺧ‪ÇÔ‬ﻢ‪ ‬ﺻ‪Ç‬ﻬﺒﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺜ‪‬ﻞ ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ آرد‪ ,‬دارد ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار ﻛ‪ÇÇ‬ﺎس‪ ‬ﻋﺴ‪ÇÇ‬ﻞ‬

‫ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﺰل ﭼ‪ÇÇÇ‬ﻮ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎزد‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺎزد ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻳﺎر ﻧ‪ÇÇ‬ﺮد‪ ‬وﻓ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺑﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎن ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﺎﻧﻲ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻮده‬

‫ﻫﻔﺘﺎد و ﺷﺶ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻐﺮ‪‬د ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﺎه‪ ‬ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ و ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﺎي وﻫ‪ÇÇ‬ﻮ ﻓﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ در ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن‪ ‬ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻫ‪Ç‬ﻴﻬﺎ‬

‫ا ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ آب رواﻧﺴﺖ آﺗﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺶ‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﻔﺘﻪ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻣﻦ آﺗﺶ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎن آن درﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ راز و ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺎزﺳﺖ در ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ‪ ‬ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﺸﻮق‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻬﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ رﻧ‪ÇÇ‬ﺪي و ﻋ‪ÇÇ‬ﻴ‪‬ﺎري اﺳﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﻻ‬

‫ﺑﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻏ‪Ç‬ﺰل زﻣ‪Ç‬ﻀﺎﻣﻴﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮب و ﻧ‪Ç‬ﻐﺰ و ﺑ‪Ç‬ﺪﻳﻊ‬

‫ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻲ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮوده و ا‪‬ﻟﺤ‪ÇÇ‬ﻖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫﺴﺖ ﺑ‪Ç‬ﻲﻫﻤﺘﺎ‬

‫ﺑﻤﺎﻧﺪه از اﺛ‪Ç‬ﺮش در ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن ﺳ‪Ç‬ﻪ ﭼ‪Ç‬ﻴﺰ ﻧ‪Ç‬ﻔﻴﺲ‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺨﺴﺖ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺜﻨﻮي آن ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺔ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ آب ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﺎ‬

‫دوم ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻣﺔ ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﺰل ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮ اﻋ‪ÇÇ‬ﻈﻢ از آن ﻃ‪ÇÇ‬ﺒﻊ ﭘ‪Ç‬ﺎ ك ﮔ‪Ç‬ﻮﻫﺮزا‬

‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻮم ﮔ‪ÇÇ‬ﺰﻳﺪه ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻨﻬﺎي ﻓ‪ÇÇ‬ﻴﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻓ‪Ç‬ﻴﻪ اش‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎ¾ دﻳ‪ÇÇ‬ﻦ وﻟﺪش ﮔ‪ÇÇ‬ﺮد ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد و ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﺪه ﺑ‪Ç‬ﺠﺎ‬

‫ﺑﻪﺳﺎل ﺷﺸ‪Ç‬ﺼﺪ و ﭼ‪Ç‬ﺎر آﻣ‪Ç‬ﺪ اﻧ‪Ç‬ﺪر اﻳ‪Ç‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﻴﺘﻲ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺑﺴﺖ رﺧﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺎد و دو ز دار ﻓ‪ÇÇ‬ﻨﺎ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار و ﺳ‪Ç‬ﻴﺼﺪ و ﭘ‪Ç‬ﻨﺠﺎه و ﻧ‪Ç‬ﻪ زﻫ‪Ç‬ﺠﺮت رﻓﺖ‬

‫ﻛﻪ >ﺷﻤﺲ< ﮔﻔﺖ ﻣﺮ اﻳﻦ ﺷﻌﺮﻫﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪﻓﻀﻞ ﺧ‪Ç‬ﺪا‬

‫تصوير منسوب به موالنا‬

‫ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﻴﻢ‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫‪ÇÇ‬ﺮي‬
‫ﱠ‪ÇÇ‬ﺬي ﺧ‪ÇÇ‬ﻠ ‪‬ﻖ اﻟﺜ‪ÇÇÔ‬ﺮ ‪‬ﻳﺎ ‪‬و اﻟﺜ‬
‫‪ÇÇÇÖ‬ﺤ ‪Ö‬ﻤ ‪Ô‬ﺪ ‪‬ﻟﻠ‪×‬ﻪ اﻟ‬
‫أﻟ‬
‫‪‬‬
‫×‬
‫‪â‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺻﺮ‬
‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻄﻮف‬
‫‪Õ‬‬
‫‪ÇÇ‬ﺎدر ﻓ‪ÇÇ‬ﺮ ‪Õ‬د‬
‫‪ÇÇ‬ﻴﻒ ×ﻗ‬
‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻲ ﻟﻄ ‪Õ‬‬
‫‪Õ‬‬
‫‪Õ‬‬
‫ﱞ‬

‫‪Ç‬ﻤﻦ ‪‬د ×ﻋ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪ÇÇ‬ﺎﻓﺮ و‬
‫‪Å‬وف ×ﻏ‬
‫رب ‪‬ر ‪Õ‬‬
‫‪Ô‬‬
‫ﱞ‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻮاﻟﻤ‪Ç‬ﺠﻴﺐ ﻟ‪ ‬‬
‫‪Õ‬‬

‫‪Ç‬ﻦ ﻻ ‪‬ﻧ‪ Ç‬ﱠﺪ ﻟﻪ‬
‫‪Ç‬ﺪ ﻟﻪ‬
‫‪Ç‬ﻦ ﻻ ‪‬ﺿ ﱠ‬
‫ﺳ‪Ç‬ﺒﺤﺎن ‪‬ﻣ ‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫ﺳﺒﺤﺎن ‪‬ﻣ ‪Ö‬‬
‫‪‬‬

‫اﻟﻤ‪Ç‬ﻨﺎ‬
‫ﻦ ﻻ ‪‬ﺣ ﱠﺪ ﻟﻪ ﺳﺒﺤﺎنﻣﻦ ‪Ô‬ﻳ‬
‫ﺳﺒﺤﺎن ‪‬ﻣ ‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫‪Ç‬ﻌﻄﻲ ‪Ô‬‬
‫‪‬‬

‫ﻋ‪Ç‬ﻠﻲﺑﺪر اﻟﻈ‪ÇÔ‬ﻠﻢ‬
‫‪Ç‬ﺮم ‪‬ﺻ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻮا‬
‫‪‬ﺻﻠ‪‬ﻮا ﻋﻠﻲ ‪‬ﺻ ‪Ö‬ﺪ ‪‬ر ‪‬‬
‫اﻟﺤ ‪‬‬
‫‪‬‬

‫اﻟﻮري‬
‫‪Ç‬ﺮم ﺻ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻮا‬
‫ﻋﻠﻲ‬
‫ﻋ‪Ç‬ﻠﻲﺧﻴﺮ ‪‬‬
‫ﺑ‪Ç‬ﺤﺮ اﻟﻜ ‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﺻﻠ‪‬ﻮا ×‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺒﺎﺑﻪ‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻔﻴﻦ‬
‫اﺻ‪Ç‬ﺤﺎﺑﻪ واﻟﻌ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪‬و ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﻤﻮم‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫‪‬‬
‫واﻟﻮﻓ‪Ç‬ﺎ‬
‫اﻫ‪ÇÇ‬ﻞ‬
‫‪‬ﺣ‪ÇÇ‬ﺒ ‪‬ﺎﺑﻪ‬
‫واﻟﺨ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ا‬
‫اﻻﻣ‪Ç‬ﺎﻧ‪ ¹‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫اﻟﻌ‪Ç‬ﻠ×ﻲ‬
‫اﻟﺴ‬
‫‪‬‬
‫اﻟ ×ﻔ ‪‬‬
‫‪Ç‬ﺬي ‪‬ر ‪‬ﻓ ‪‬‬
‫‪Ç‬ﻤﻮات ‪Ô‬‬
‫‪Ç‬ﻊ ‪‬‬
‫‪ÇÇ‬ﺎﻃﺮ اﻟ ‪‬ﻔ‪Ç‬ﺮ ‪‬د اﻟ ‪â‬‬

‫ﺳﭙﺎس ﺧﺪاﻳﻲ را ﻛﻪ ﺧ‪‬ﻠﻖ ﻓﺮﻣﻮده ﺛ‪Ô‬ﺮﻳ‪‬ﺎ )ﭘﺮوﻳﻦ( را و زﻣﻴﻦ ﻧﻤﻨﺎ ك را )ﻳﻌﻨﻲ از ﻋﺎﻟﻲ ﺗﺎ ﺳﺎﻓﻞ و ﺑﺎﻻ‬
‫و ﭘﺴﺖ را اﻳﺠﺎد ﻓﺮﻣﻮد(; آﻓﺮﻳﻨﻨﺪة ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺖ آﺳﻤﺎﻧﻬﺎي ﺑﻠﻨﺪ را‪/‬‬
‫زﻧﺪهاي ﻛﻪ ﻧﻬﺎن و ﻧﻬﺎﻧﺪان و ﺗﻮاﻧﺎ و ﻳﻜﺘﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﺑﻴﻨﺎ ﭘﺮورﻧﺪة ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﺮﺑﺎن و آﻣﺮزﻧﺪه‬
‫و او اﺟﺎﺑﺖﻛﻨﻨﺪه اﺳﺖ ﻫﺮ ﻛﻪ او را ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪/‬‬
‫ﻣﻨﺰ‪‬ه اﺳﺖ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ او را ﻫﻤﺘﺎ و ﻧﺎﻫﻤﺘﺎ ﻧﻴﺴﺖ و ﻛﺴﻲ ﻛﻪ او را ﻧﻬﺎﻳﺖ و ﻣﻌﺮ‪‬ﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ و ﻛﺴﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ آرزو را‪/‬‬
‫درود ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﺪ ﺑﺮ ﺑﺰرگ ﺣﺮم و ﺑﺮ روﺷﻨﻲدﻫﻨﺪة ﺗﺎرﻳﻜﻴﻬﺎ و ﺑﺮ درﻳﺎي ﻛﺮم و ﺑﺮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺧﻠﻖ‪/‬‬
‫و درود ﺑﺮ ﻋﻤﻮم ﻳﺎران او و ﻣﻼزﻣﻴﻦ آﺳﺘﺎن او و ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ دوﺳﺘﺎن او ﺻﺎﺣﺒﺎن اﻣﺎﻧﺖ و وﻓﺎ‪/‬‬
‫ﻋﻠﻲ ﻣﺮﺗﻀﻲ ﺳﺮوده‬
‫در ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺳﻠﻄﺎن اوﻟﻴﺎ¾‬
‫‪‬‬

‫آﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎب وﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻮد اﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻞ ﺻ‪ÇÇ‬ﻔﺎ‬

‫وﻟﻲ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪا‬
‫آن اﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎم ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﻴﻦ‪ ,‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪2‬‬
‫آن اﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎﻣﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺎ‪Ä‬ﻤﺴﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﻖ‬

‫در زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ و زﻣ‪ÇÇ‬ﺎن و ارض و ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬

‫ذات او ﻫﺴﺖ واﺟﺐ اﻟﻌ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺼﻤ‪¹‬‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺰه ز ﺷ‪ÇÇ‬ﺮك و ﻛ‪ÇÇ‬ﻔﺮ و رﻳ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫او‬
‫‪‬‬

‫ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻢ وﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﺗﺴﺖ ﻣﺴﻜ‪ÇÇ‬ﻦ او‬

‫او ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮون از ﺻ‪ÇÇÇ‬ﻔﺎت ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻓ‪ÇÇ‬ﻴﻬﺎ‬

‫ﺣ‪ÇÇÇ‬ﻘﻴﻘﺖ اﻧﺴ‪ÇÇ‬ﺎن‬
‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن‬
‫اوﺳﺖ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﺮﺟ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ ﻓ‪ÇÇ‬ﺎﻧ‪‬ﻲ و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ‪‬‬

‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻲ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪﻳﻢ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ز‬
‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺒﺶ او ‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮد ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﺎ‬
‫‪‬‬
‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮدش او ‪‬‬

‫ﻫﺴﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﭼ‪Ç‬ﻮ ذات ﺧ‪Ç‬ﺎﻟﻖ ﺧ‪Ç‬ﻠﻖ‬

‫ﻋ‪ÇÇÇ‬ﻠﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻲ را‬
‫و آن ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺎﺗﺶ‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﺧ‪Ç‬ﺎﻟﻲ ﺻ‪Ç‬ﻔﺎت ﺣ‪Ç‬ﻖ از ذات‬

‫ﻫﺴﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻤﺴﻮس او ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ذات ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا‬

‫اوﺳﺖ آن ﮔ‪ÇÇÇ‬ﻨﺞ ﻣ‪ÇÇ‬ﺨﻔﻲ ﻻﻫ‪ÇÇ‬ﻮت‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ز ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ او ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﻖ ﺷ‪Ç‬ﺪه ﭘ‪Ç‬ﻴﺪا‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻘﺪ آن ﮔ‪ÇÇÇ‬ﻨﺞ ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﭘﺎﻳﺎن‬

‫ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻲ ‪Ô‬ﻋ‪ÇÇ‬ﻼ‬
‫ﻫﺴﺖ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻘﺼﻮد آن‬
‫‪‬‬

‫ﺣﻜ‪ÇÇÇ‬ﻤﺖ او‪ ,‬ﺟ‪ÇÇ‬ﺰ او ﻧ‪ÇÇ‬ﺪاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛﺲ‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻮ ﺣﻜ‪ÇÇ‬ﻴﻢاﺳﺖ و ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ اﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻼ ‪‬اول‬
‫‪‬او ‪‬ل او‬
‫‪‬‬
‫‪Ö‬‬
‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺻﺮاﻻﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﻴﺎﺳﺖ او ا‪‬ﻟﺤ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ‬

‫‪Ô‬ﺧ‪ÇÇÇ‬ﺮي‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻼ ا‬
‫آﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ او‬
‫‪‬‬
‫×‬
‫‪‬‬
‫اوﻟﻴ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺎ راﺳﺖ دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺪة ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻨﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﻖ اﺳﺖ و ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ از او ﻇ‪ÇÇ‬ﺎﻫﺮ‬
‫او‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺤﻖ اﺳﺖ ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎودان ﺣ‪ ÇÇ‬ﻘﺎ‬
‫او‬
‫‪‬‬

‫دل آدم‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻮد از ﻧ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻮر او ‪‬‬

‫زان ﺷ‪ÇÇÇ‬ﺪه ﺗ‪ÇÇ‬ﺎج و ﻣ‪ÇÇ‬ﻈﻬﺮ اﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻄ‪‬ﻠﻊ ﮔﺸﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴ‪Ã‬ﻲ‬

‫‪ÇÇÇÇÔ‬ﻘﻲ‬
‫آدم از ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻢ آن اﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎم ﺗ‬
‫×‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ‪Ô‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻖ ﻳﻜ‪Ç‬ﺘﺎ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺚ‪ ,‬در ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺪ ﻧ‪Ç‬ﻮر ﻋ‪Ç‬ﻠﻲ‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻮح از او ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺖ آﻧ‪Ç‬ﭽﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻃﻠﺒﻴﺪ‬

‫اﻋ‪ÇÇÇ‬ﻠﻲ‬
‫ﮔﺸﺖ واﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﻒ ز ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻢ‬
‫×‬
‫‪ÇÇ‬ﻠﻴﺎ‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ رﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪش ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺰل ‪Ô‬ﻋ ×‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد ذ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮش ﺧ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻞ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇÔ‬ﻠ‪‬ﺖ‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎر ﻻﻟﺔ ﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺮا‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎد او ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﭼ‪ÇÇ‬ﺎه‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻚ آرا‬
‫ﺗ‪ÇÇÇ‬ﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺖ آن‬
‫‪‬‬

‫ﺑﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻴﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ او ﻳ‪ÇÇ‬ﻌﻘﻮب‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮي ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ ﺷ‪ÇÇ‬ﻨﻴﺪ و ﺷ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﻤﺮان‬
‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮر او دﻳ‪ÇÇÇ‬ﺪ‬
‫‪‬‬

‫ﮔﺸﺖ واﻟﻪ در آن ﺷﺐ ﻳ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻠﺪا‬

‫در ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺪﻳﻨﺔ ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻢ‬
‫در ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﻌﺖ‪ ,‬‬

‫اﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ دو ﺳ‪ÇÇ‬ﺮا‬
‫در ﺣ‪ÇÇÇ‬ﻘﻴﻘﺖ‪,‬‬
‫‪‬‬

‫ﻟﻄ‪ÇÇÇÇ‬ﻒ او ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮد ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﺪم ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻢ‬

‫ﮔﺸﺖ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺴﻲ از آن ﺳ‪ÇÇ‬ﺒﺐ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺪا‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻴﻦ‬
‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻴﺪ‬
‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ او دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ<‬
‫در ﺷﺐ ﻗ‪ÇÇÇ‬ﺮب در ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺎم > ‪‬د ×‬

‫از ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺷﻨﻴﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻄﻖ ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻲ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺰ ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻲ ﻧ‪Ç‬ﺒﻮد آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ‬

‫رﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮوان ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﺒﻨﺪ‪ ,‬او ﻣ‪ÇÇ‬ﻄﻠﻮب‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻃﻘﺎن ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻣﺘﻨﺪ‪ ,‬او ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﺎ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺠﺪه ﺑ‪ÇÇ‬ﺮدﻧﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ او ﻣ‪Ç‬ﻠﻜﻮت‬

‫‪3‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫‪Ç‬ﺮش روﺷ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻢ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎوﻳﺪ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ‪‬ﺑ ‪‬‬

‫‪Ô‬وﺣ‪Ç‬ﻲ<‬
‫>ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ا‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد ﺗ‪ÇÇ‬ﺤﻘﻴﻖ‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ×‬
‫‪‬‬
‫‪Ö‬‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺖ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎ ‪‬اﻣ‪ÇÇ‬ﺘﺎن ز راه ﻳ‪ÇÇ‬ﻘﻴﻦ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻲ ﻫﺴﺖ رﻫ‪ÇÇ‬ﻨﻤﺎي ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬

‫ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﺎدﻗﺎن ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ رو ﺑ‪ÇÇ‬ﺪو آرﻧ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻮ اﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺮﺳﺖ و ﻫ‪ÇÇ‬ﺎدي و ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﻻ‬

‫‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬
‫‪‬‬
‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻞ اﻧ‪ÇÇ‬ﺒﻴﺎ در ‪‬ﺳ ‪‬‬

‫‪Ç‬ﻌﻲ ‪‬ﺟ‪Ö Ç‬ﻬ ×ﺮا<‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺼﻄﻔﻲ ‪‬‬
‫>ﻣ ‪â‬‬
‫×‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮد در دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ‬
‫‪‬اول و آﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ او‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺪا‬
‫ﻇ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻫﺮ و ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎﻃﻦ او ‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪاﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ رﻣ‪Ç‬ﺰ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻌﻨﻲ‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎ رﺳ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻲ در وﻻﻳﺖ واﻻ‬

‫ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺷ‪Ç‬ﻮد روﺷ‪Ç‬ﻨﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻲ اوﺳﺖ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻦ اي ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﻨﻲ ﻏ‪Ç‬ﻮﻏﺎ‬

‫ذر هاﻳ‪ÇÇ‬ﻢ و او ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻗ‪ÇÇ‬ﻄﺮهاﻳ‪ÇÇ‬ﻢ و او درﻳ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻤﺲدﻳ‪Ç‬ﻦﭼﻮنﺗﻮﺻﺎدﻗﻲدرﻋﺸﻖ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﺎن ﻓ‪ÇÇ‬ﺪا ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ز ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﻻﻧﺎ‬

‫واﺻ‪ÇÇ‬ﻞ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺎن‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧ‪Ö‬ﺖ‬
‫‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ راﻫ‪Ç‬ﻨﻤﺎ‬
‫‪###‬‬

‫ﻛﻠﻴﺎت ﭼﺎپ ﻫﻨﺪ‬
‫اﻳﻦ اﺷﻌﺎر در ﻣﺪح و ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ‪ ‬ﻣﺮﺗﻀﻲ در ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت ﻫﺪاﻳﺖ و در ‪‬‬
‫ﺛﺒﺖ اﺳﺖ و ﻧﻴﺰ در ﻛﺘﺎبﻣﺠﺎﻟﺲاﻟ‪Ö‬ﻤ‪Æ‬ﻣﻨﻴﻦ ﻗﺎﺿﻲ ﻧﻮراﷲ ﺷﻮﺷﺘﺮي ﻫﻢ ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﺎم ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎﻣ‪Ç‬ﻨﺪرج اﺳﺖ و‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻣﻘﺪ‪‬ﻣﺎت ﻛﺘﺎب ذ ﻛﺮ ﻧﻤﻮدﻳﻢ‪ ,‬ﻋﻘﻴﺪت ﻛﻠ‪‬ﻴﺔ ارﺑﺎب ﺗﺼﻮ‪‬ف ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آن ﺣﻀﺮت ﺑﺎ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ‬
‫اﻳﻦ اﺷﻌﺎر ﻧﺰدﻳﻚ اﺳﺖ و ﺑﺎ آﻧﻜﻪ ﺑﻪ اد‪‬ﻋﺎي ﻣﺤﻘ‪‬ﻖ ﺷﻮﺷﺘﺮي از ﻛﺘﺎب ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻧ‪Ç‬ﺎﺳﺨﻴﻦ اﻫ‪Ç‬ﻞ ﺳ‪Ç‬ﻨ‪‬ﺖ و‬
‫ﺟﻤﺎﻋﺖ اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ اﺷﻌﺎر را اﻧﺪاﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ ,‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺴﻴﺎري از آﻧﻬﺎ در دﻳﻮاﻧﻬﺎي ﻛﻬﻨﻪ و ﭼﺎﭘﻲ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﺷﻮد‬
‫و ﺑﺴﻴﺎري از اﻫﻞ ﺳﻨ‪‬ﺖ‪ ,‬آن ﺣﻀﺮت را ﮔﺮﭼﻪ در ﺧﻼﻓﺖ ﺻﻮري و ﻇﺎﻫﺮي در ﻣﺮﺗﺒﺔ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ داﻧ‪Ç‬ﻨﺪ‪ ,‬در‬
‫ﻣﻘﺎم ﺧﻼﻓﺖ روﺣﺎﻧﻴ‪‬ﻪ و ﻣﻌﻨﻮﻳ‪‬ﻪ اﺻﻞ و اﺳﺎس و ﻣﻨﺒﻊ ﻓﻴﺾ و ﻣﻘﺘﺪاي ﻛ‪Ç‬ﻞ داﻧ‪Ç‬ﻨﺪ; ﭼ‪Ç‬ﻨﺎﻧﻜﻪ ﻋ‪Ç‬ﻘﻴﺪة‬
‫ﺻﺎﺣﺐ ﻛﺘﺎب ﻣﻨﺎﻗﺐﻣﺮﺗﻀﻮي اﺳﺖ و در آن ﻛﺘﺎب ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ اﺷﻌﺎر ﺑﻪﻧﺎم ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻣﻨﺪرج اﺳﺖ‪/‬‬
‫و ﻧﻴﺰ در ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺳﻠﻄﺎن اوﺻﻴﺎ¾‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ روز ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻣﺪاد ‪‬ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻼ ‪×Õ‬م ‪‬ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻠ ‪Ö‬ﻴﻜ ×‪Ô‬ﻤﺎ‬

‫آﻧ‪ÇÇ‬ﺠﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺪ آن ﺷ‪Ç‬ﺎه ﻣ‪Ç‬ﺮﺗﻀﻲ‬

‫دلاﻳﺴﺘﺎده ﭘﻴﺸﺶو ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﻪ دودﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ دﺳﺖ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺸﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺣﺪ زر و ﻋ‪Ç‬ﻄﺎ‬

‫دﺳﺖ ﻣﺴ‪Ç‬ﻴﺢ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬
‫ﺗ‪Ç‬ﺎ زان ﻧ‪Ç‬ﺼﻴﺐ ﺑ‪Ç‬ﺨﺸﺪ‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮده را ﺳ‪ÇÇ‬ﻌﺎدت و ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻤﺎر را ﺷ‪ÇÇ‬ﻔﺎ‬

‫ﻣﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﺎس او ‪‬ا ‪‬ﺑ‪Ç‬ﺪاﻟ ‪‬ﺪ ﻫ‪Ç‬ﺮ و ﮔ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻬﻲ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮان ﺟﺴ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﺎﺳﻪ ﻧ‪Ç‬ﻬﺪ دل ﻧ‪Ç‬ﺼﻴﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮگ ﺗ‪ÇÇ‬ﻤﺎم ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﺑﺪ از او ﺑ‪ÇÇ‬ﺎغ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﺮﺗﻲ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻮا ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد زﻃ‪ÇÇ‬ﺮب ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﮕ‪Ô‬ﻞ دو ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫در رﻗ‪ÇÇ‬ﺺ ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪ ﺗ‪Ç‬ﻦ زﻧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﺎي ﺗ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﻨ‪‬ﻦ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎنﺧﻮدﺧﺮابوﻣﺴﺖ درآن ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﻮوآنﻓﻨﺎ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ê‬‬
‫زﻧ‪Ç‬ﺪه ﺷ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﻬﺸﺖ ز ﻧ‪Ç‬ﺎز و ز ﻧ‪Ç‬ﻮش ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬

‫ﻗ‪ÇÇÇ‬ﺎﺿﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﻘﻞ ﻣﺴﺖ در آن ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻗ‪ÇÇ‬ﻀﺎ‬
‫‪‬‬

‫‪ÇÇ‬ﺮد آﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺪ در ﺳ‪ÆÇÇ‬ال‬
‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮي‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺪرس ‪‬ﺧ ‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻦ ﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻨﺔ ﻋ‪ÇÇ‬ﻈﻴﻢ در اﺳ‪Ç‬ﻼم ﺷ‪Ç‬ﺪ ﭼ‪Ç‬ﺮا?‬

‫ﻓ‪Ç‬ﺘﻮي دﻫ‪Ç‬ﺪ ﺟ‪Ç‬ﻮاب‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻞ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻣ‪Ç‬ﻔﺘﻲ ﻋ‪Ç‬ﻘﻞ ‪‬‬
‫×‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻴﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﻗ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻣﺘﺴﺖ روا ﮔ‪ÇÇ‬ﻮ و ﻧ‪ÇÇ‬ﺎروا?‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻄﻴﺐ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬
‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺪﮔﺎه وﺻ‪ÇÇ‬ﻞ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآﻣ‪Ç‬ﺪ‬
‫در‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ذواﻟ‪ÇÇÖ‬ﻔﻘﺎر ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮ آن ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه را ﺛ‪ÇÇ‬ﻨﺎ‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮاي ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬
‫ﭘ‪Ç‬ﺮدﮔﻴﺎن‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﺻﺎن ﺧ‪ÇÇ‬ﺎص و‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫در ﺳ‪Ç‬ﺮا‬
‫ﺻ‪ÇÇ‬ﻒ ‪Ö‬‬
‫‪Ö‬‬
‫ﺻﻒ ﻧﺸﺴ‪Ç‬ﺘﻪ در ﻫ‪Ç‬ﻮﺳﺶ ﺑ‪Ç‬ﺮ ‪‬‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮن از ﺷﻜ‪Ç‬ﺎف ﭘ‪Ç‬ﺮده ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻳﺸ‪Ç‬ﺎن ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ‬

‫ﺑﺲ ﻧ‪ÇÇ‬ﻌﺮهﻫﺎي ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪Ç‬ﺮآﻳ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮﺣ‪Ç‬ﺒﺎ‬

‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺳﻴﻨﻪاشﻛ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻨﺎ‪Ä‬ﻲدﻫﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﭼﺮخ‬

‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻨﺎي ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻴﻨﻪاش ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﮕﻨﺠﻴﺪ در ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬

‫ﻫﺮ ﭼ‪Ç‬ﺎر ﻋ‪Ç‬ﻨﺼﺮﻧﺪ در اﻳ‪Ç‬ﻦ دﻳﮓ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﺠﻮش‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ك ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻗﺮار ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎر و ﻧ‪ÇÇ‬ﻢ و ﻫ‪Ç‬ﻮا‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ك در ﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺎس ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺎ رﻓ‪Ç‬ﺘﻪ از ﻫ‪Ç‬ﻮس‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻬﺮ اﻳ‪Ç‬ﻦ وﻻ‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻪ آب ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﻫ‪ÇÇ‬ﻮا ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه از‬
‫‪‬‬

‫از راه اﺗ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺤﺎد ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺪه آب آﺗﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ‬

‫آﺗﺶ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه زﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻫ‪Ç‬ﻮا ﻫ‪Ç‬ﻢ درﻳ‪Ç‬ﻦ ﻓ‪Ç‬ﻀﺎ‬

‫ارﻛ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺧﺎﻧﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪ ﺑﮕﺸ‪Ç‬ﺘﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻴﺪﻗﻲ‬

‫ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺷ‪Ç‬ﺎه ﻧ‪Ç‬ﻪ از ﻟﻬ‪Ç‬ﻮ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ‬
‫از‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫اي ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺧﺒﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮو ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا آب روﺷ‪ÇÇ‬ﻨﺴﺖ‬

‫ﻮت ﺻ‪ÇÇ‬ﻔﺎ‬
‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ وا رﻫ‪ÇÇ‬ﺪ زآب و ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺖ ‪‬ﺻ‪Ö ÇÇ‬ﻔ ‪‬‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ‪‬ﺻ‪Ö ÇÇ‬ﻔﻮﺗﺴﺖ آب‬
‫زﻳ‪ÇÇ‬ﺮا ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻃ‪ÇÇ‬ﺎﻟﺐ‬
‫‪‬‬

‫ﻗ‪Ç‬ﻠﺰم ﺿ‪Ç‬ﻴﺎ‬
‫وان ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﺟ‪ÇÇ‬ﺰ وﺻ‪Ç‬ﺎل ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺧﺪاي ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ‬
‫زآدم ا ﮔ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺮدي او‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻒ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا‬
‫اﺑ‪ÇÇ‬ﻠﻴﺲ وار ﺳ‪ÇÇ‬ﻨﮓ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮري از‬
‫‪‬‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪاي ﻧ‪ÇÇÇ‬ﻴﺴﺖ وﻟﻴﻜ‪ÇÇ‬ﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪاي را‬
‫آري‬
‫‪Ö‬‬

‫اﺳ‪Ç‬ﺮار ﻛ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺎ‬
‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﻨ‪‬ﺘﻲ اﺳﺖ رﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻪ در‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ آدم ازدل و ﺟ‪Ç‬ﺎن و ﺑ‪Ç‬ﺪن ﻛ‪Ç‬ﻨﻲ‬

‫ﻳﻚ ﺳﺠﺪهاي ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻣ‪Ç‬ﺮ ﺣ‪Ç‬ﻖ از ﺻ‪Ç‬ﺪق ﺑ‪Ç‬ﻲرﻳﺎ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﺳﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑﮕ‪Ç‬ﺮدي از ﻗ‪Ç‬ﺒﻠﻪ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از آن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ دل ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ را‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﺒﻪ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺮدد آن ﺳ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺠﻤﻮع ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺎﺷﻢ در راه‪ ,‬ﭘﺲ ز ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺠﻤﻮع ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺷ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺪ رﻓ‪ÇÇ‬ﻴﻘﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻲوﻓﺎ!‬

‫دﻳﻮارﻫ‪Ç‬ﺎي ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺠﻤﻮع ﺷ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻈﻢ‬

‫آﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺎه اﻫ‪ÇÇ‬ﻞ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪ در او ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻊ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ‪‬ﻫ‪Ç‬ﻼ‬

‫‪Ç‬ﺒ ‪‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ درﻳ‪Ç‬ﺪه درز‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻛ‪Ç‬ﻴﺴﻪ ﺟ‪Ç‬ﻤﻊ ﻧ ‪Ö‬‬

‫ﭘﺲ ﺳﻴﻢ ﺟ‪Ç‬ﻤﻊ ﻛ‪Ç‬ﻲ ﺷ‪Ç‬ﻮد اﻧ‪Ç‬ﺪروي اي ﻛ‪Ç‬ﻴﺎ?‬

‫ﻣﺠﻤﻮع ﭼﻮن ﺷﻮم? ﭼﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﺷ‪Ç‬ﺪ ﻣ‪Ç‬ﻘﻴﻢ‬

‫ﺷﻤﺲاﻟ‪Ö‬ﺤﻘﻲ ﻛﻪ او ﺷﺪه ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﻤﻊ ﻫ‪Ç‬ﺮ ‪Ô‬ﻋ‪Ç‬ﻼ‬
‫‪###‬‬

‫ﭘﺲ از ﺗﻌﻤ‪‬ﻖ در اﻳﻦ اﺷﻌﺎر‪ ,‬ﺑﻌﻀﻲ رﻣﻮز از آن ﻣﻔﻬﻮم ﻣﻲﺷﻮد; ﭼﻨﺪ ﺷﻌﺮ اول ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﺮﺗﻀﻲ‬
‫)ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻪ( اﺳﺖ )ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻪ( و ﭼﻮن ﺳﻮي ﻣﺪر‪‬س ﺧﺮد آﻳﻨﺪ و از وي ﺳﺮ‪ ‬ﻓﺘﻨﺔ ﻋﻈﻴﻢ ﻛﻪ در‬
‫اﺳﻼم ﺷﺪ ﭘﺮﺳﻨﺪ‪ ,‬ﻋﻘﻞ ﻛﻞ‪ ‬ﺟﻮاب دﻫﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺧﻮد ﻗﻴﺎﻣﺖ اﺳﺖ ﭼﻪ روا ﮔﻮﻳﻲ و ﭼﻪ ﻧﺎروا و ﺧﻄﻴﺐ‬
‫ﻋﺸﻖ در ﻋﻴﺪﮔﺎه وﺻﻞ ﺑﺎ ذواﻟﻔﻘﺎر زﺑﺎن ﺑﻪ آن ﺷﺎه ﺛﻨﺎ ﮔﻔﺖ‪/‬‬
‫ﺗﺒﺪﻳﻞ ﭼﻬﺎر ﻋﻨﺼﺮ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ و ﺑﻨﺎي ﭼ‪Ç‬ﻬﺎر ارﻛ‪Ç‬ﺎن ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﭘﺲ ﻇ‪Ç‬ﻬﻮر ﺳ‪Ç‬ﺮ‪ ‬ﺣ‪Ç‬ﻖ در آدم‬

‫‪ë‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬

‫ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﺴﺠﻮد‪/‬‬
‫و ﻣﺠﻤﻮع ﺑﻮدن ﺧﺎﻃﺮ ﻛﻪ رﻓﻴﻘﺎن ﺑﻲوﻓﺎ ﻧﻴﺰ ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ و ﻃﺎﻟﺐ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺑﻮدن ﻧﻪ ﺗﻔﺮﻗﻪ رﻣﻮزي‬
‫و اﺷﺎرﺗﻲ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﺑﻴﻦ اﻟ‪Ö‬ﻤﺬﻫ‪‬ﺒﻴﻦ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﺷﻤﺲاﻟﺪﻳﻦ ﺳﺒﺐ رﻫﺎﻳﻲ از دﻳﻮ ﻧﻔﺲ ﺑﻮده‬
‫در ﺑﻴﺎن آﻧﻜﻪ ﻋﺸﻖ‬
‫‪‬‬
‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﻋﺸﻖ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟﺪﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺪي درروز و ﺷﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎ را ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاﻏ‪ÇÇ‬ﺘﻬﺎ ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ ﺑ‪Ç‬ﻮدي ز دام ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺒﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‪1‬‬
‫‪‬‬
‫‪Ô‬‬

‫ﺗ‪Ç‬ﺎب ﺧ‪Ç‬ﻮد ا ﮔﺮ از ﺗ‪Ç‬ﺎﺑﺶ ﻋﺸ‪Ç‬ﻘﺶ ﻧ‪Ç‬ﺒﻮدي ﺗ‪Ç‬ﺎب و ﺗﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﺗﺐ ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﻮت ﺑ‪Ç‬ﺮآوردي دﻣ‪Ç‬ﺎر از ﻣ‪Ç‬ﺎ ز‬
‫‪‬‬
‫‪ÇÇ‬ﺼﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﻧ‪ÇÇÇ‬ﻮازﺷ‪ÇÇ‬ﻬﺎي ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ او‪ ,‬ﻟﻄ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺘﻬﺎي ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﺮ او رﻫ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻴﺪ و ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاﻏﺖ داد از رﻧ‪ÇÇ‬ﺞ و ﻧ ‪‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎر ﺣﺴ‪Ç‬ﻦ آن دﻟﺒ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻨﻤﻮد ﻧ‪Ç‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﺎﻫﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﻘﺎﻳﻘﻬﺎ و رﻳ‪ÇÇ‬ﺤﺎﻧﻬﺎ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﻬﺎي ﻋ‪ÇÇ‬ﺠﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﻣ‪Ç‬ﻬﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎن او‬
‫زﻫ‪Ç‬ﻲ اﻳ‪Ç‬ﻦﻛﻴﻤﻴﺎي ﺣ‪Ç‬ﻖﻛﻪ ﻫﺴﺖ از‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ذوق و راﺣﺖ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ رﻧ‪ÇÇ‬ﺞ و ﺗ‪Ç‬ﻌﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫زﻫﻲدوﻟﺖ‪ ,‬زﻫ‪Ç‬ﻲرﻓﻌﺖ‪ ,‬زﻫ‪Ç‬ﻲﺑﺨﺖ و زﻫ‪Ç‬ﻲاﺧ‪Ç‬ﺘﺮ ﻛﻪ ﻣﻄﻠﻮب ﻫﻤﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎنﻫﺎ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ از ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻃ‪Ç‬ﻠﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺰﻳﺪ او ﻟﺐ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ ﺑ‪ÇÔ‬ﺮو‪ ,‬ﭘ‪Ç‬ﻴﺪا ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻲ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎم ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺎﻟﺐ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ از آن ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻬﺎي ﻟﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫در آن ﻣ‪ÇÇ‬ﺠﻠﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدان ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد ﻟﻄ‪ÇÇ‬ﻒ او ﺻ‪ÇÇ‬ﺮاﺣ‪Ç‬ﻴﻬﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮانﻗ‪ÇÇ‬ﺪر و ﺳ‪ÇÇ‬ﺒﻚ دل ﺷ‪Ç‬ﺪ دل و ﺟ‪Ç‬ﺎن از ﻃ‪Ç‬ﺮب ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻀﺮ ﺑ‪Ç‬ﻲ ﻃ‪Ç‬ﻠﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﺑﻪ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﺧ‪Ç‬ﻄﺔ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﭼﺸ‪Ç‬ﻤﺔ آب ﺣ‪Ç‬ﻴﻮاﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻛﺸﺎﻧﺪ دلﺑﺪان ﺟﺎﻧﺐ ﭼ‪Ç‬ﻮ‬
‫‪‬‬
‫در ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺳﺎﻟﻜﻴﻦ ﺑﻪ ﺳﻠﻮك راه ‪‬‬
‫ﺣﻖ ﻓﺮﻣﻮده‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺎه ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﻮ ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﺪم دﻻ ﺗ‪ÇÇ‬ﻨﻬﺎ دﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻧﻮش ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدة ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن و ﻳﻚ ﻟﺤ‪Ç‬ﻈﻪ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻴﺨﺎ‬
‫ازﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ اﻗ‪ÇÇ‬ﺒﺎل‬
‫‪‬‬

‫‪ (1‬در اﻳﻦ اﺑﻴﺎت ﺑﻴﺎن ﻟﺰوم اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ راﻫﻨﻤﺎ را در ﺳﻠﻮك ﻛﻪ ﻣﺘﻔ ‪Õ‬ﻖ ﻋﻠﻴﻪ ﻫﻤﺔ اﻫﻞ ﺳﻠﻮك و ﻣﻌﺮﻓﺖ اﺳﺖ ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺮ و ﻋﺸﻖ ﻣﺮﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺮاد او را از ﭼﻨﮕﺎل ﻧﻔﺲ ﺑﻬﻴﻤﻲ ﻣﻲرﻫﺎﻧﺪ وﮔﺮﻧﻪ ﻧﻔﺲ ﺷﻬﻮي دﻣﺎر از روزﮔﺎر ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮدﺳﺮ‬
‫و رﻫﺮو ﺑﻲﭘﻴﺮ ﺑﺮﻣﻲآورد‪ /‬اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻨﻘﻮل اﺳﺖ از ﺑﺰرﮔﺎن ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ‪ :‬در ﭘﻨﺎه ﮔﺮﺑﻪ اي ﺑﺎﺷﻲ‪ ,‬ﺑ‪Ö Ç‬ﻪ از آن‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ اﺳﻴﺮ ﻧﻔﺲ ﺧﻮد ﺑﺎﺷﻲ‪ /‬و در ﻣﺜﻨﻮي ﻣﻌﻨﻮي ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ اﺷﺎره ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻧﻜﺸ‪ÇÇ‬ﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺲ را ﺟ‪ÇÇ‬ﺰ ‪‬‬
‫داﻣ‪ÇÇÇ‬ﻦ آن ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺲﻛﺶ را ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﺖ ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺮ‬
‫ﻇ‪ÇÇ‬ﻞ ﭘ‪Ç‬ﻴﺮ‬
‫و ﺟﺎي دﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫‪‬‬
‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻮن و ﻟﺸﮕ‪ÇÇ‬ﺮﻫﺎي ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺦ‬
‫ﻫ‪ÇÇÇ‬ﻴﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﭙﺮ اﻻ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﻫﺎي ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺦ‬
‫ﺗ‪ÇÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻨﻲ ‪Ö‬‬
‫و ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺮ ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻘ‪‬ﻲ ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﻠﻮاﻧ‪ÇÇÇ‬ﻲ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮدﻟﻲ‬
‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺖ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﻐﻤﺒﺮ ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻲ را ﻛ‪ÇÇ‬ﺎي ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻲ‬
‫اﻧ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺪر آ در ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺔ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺨﻞ اﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺪ‬
‫ﻟﻴﻚ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮي ﻣﻜ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ اﻋ‪ÇÇ‬ﺘﻤﻴﺪ‬
‫ﻛﺶ ﻧ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺘﺎﻧﺪ ‪Ô‬ﺑ‪ÇÇÇÇÇ‬ﺮد از ره ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻗﻠﻲ‬
‫اﻧ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺪر آ در ﺳ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺔ آن ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻗﻠﻲ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﻳﻦ‬
‫‪‬ﺮ‬
‫ﻗ‬
‫ﻪ‬
‫ﻟ‬
‫‪Ô‬ﻦ‬
‫ﻜ‬
‫ﻳ‬
‫‪‬ﻢ‬
‫ﻟ‬
‫ﻦ‬
‫ﻣ‬
‫ﺻﺎدق‪:‬‬
‫ﺣﻀﺮت‬
‫از‬
‫اﺳﺖ‬
‫ﺣﺪﻳﺚ‬
‫ﺑﻪ‬
‫ﻣﻨﺴﻮب‬
‫و‬
‫ﻪ‬
‫ﻟ‬
‫ﻳﻦ‬
‫ﻻ ‪‬ﺷ ‪Ö‬ﻴﺦ‪ ‬ﻟ‪Ö ‬ﻪ ×‬
‫و ﻧﻴﺰ از ﮔﻔﺘﺎر ﻣﺸﺎﻳﺦ اﺳﺖ ﻛﻪ‪ :‬ﻣ ‪Ö‬ﻦ ×‬
‫ﻻ ‪â‬د ‪Ö ‬‬
‫‪Õ â Ô Ö  Ö Ö ‬‬
‫ﻴﻢ ‪Ô‬ﻳﺮﺷ ‪Ô‬ﺪه‬
‫‪Ô‬ﻣ ‪Ö‬ﺮ ‪‬ﺷ ‪Õ‬ﺪ ‪Ö‬اﺳﺘ‪Ö ‬ﻤﻜ‪‬ﻦ ‪‬ﻋ ‪Ô‬ﺪ ‪‬وه ‪‬ﻣ ‪Ö‬ﻦ ‪Ô‬ﻋ ‪Ô‬ﻨ ‪‬ﻘﻪ‪ /‬و در ﻛﺸﻒ اﻟﻐ ‪‬ﻤﻪ اﺳﺖ از ﻋﻠﻲ ﺑﻦ ا ‪Ö‬ﻟﺤﺴﻴﻦ‪ :‬ﻫﻠ ‪‬‬
‫‪‬ﻚ ‪‬ﻣ ‪Ö‬ﻦ ﻟ ‪Ö‬ﻴ ‪‬ﺲ ﻟ‪Ô ‬ﻪ ‪‬ﺣ ‪â‬ﻜ ‪Õ‬‬
‫ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮازي ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻇ‪ÇÇ‬ﻠﻤﺎﺗﺴﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺘﺮس از ﺧ‪Ç‬ﻄﺮ ﮔ‪Ç‬ﻤﺮاﻫ‪Ç‬ﻲ‬
‫ﻗﻄﻊ اﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻲﻫﻤﺮﻫﻲ ﺧﻀﺮ ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ì‬‬

‫‪ÇÇ‬ﻞ< دﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ﺗﺸ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻒ > ‪‬ا ‪Ö‬ﻋ‪ÇÇ‬ﻄ ‪Ö‬ﻴﻨ×ﺎ<‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻞ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻇ‪Ç‬ﺎﻫﺮ ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ ﺷﻜ‪Ç‬ﻞ ﮔ‪Ç‬ﻞ دﻣ‪ÇÇ‬ﻲ اﻟﻬ‪ÇÇ‬ﺎم اﻣ‪ÇÇ‬ﺮ > ‪Ô‬ﻗ ‪Ö‬‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻃﻦ ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ ﻋ‪Ç‬ﻘﻞ ‪‬‬

‫ﻲ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻲﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ ز رزم و ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺰم روﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﻲ‪ ,‬ز ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺮ ا‪‬و ‪‬اﺧ‪ÇÇÖ‬ﻔﻲ‪1‬‬
‫ﺗ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺼﻮرﻫﺎي روﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺷ‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪Ö ‬‬
‫‪‬‬
‫×‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻼﺣﺘﻬﺎي ﻫ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻬﺮه از آن درﻳ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺖ ﻳﻚ ﻗ‪ÇÇ‬ﻄﺮه ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻗ‪ÇÇ‬ﻄﺮه ﺳ‪Ç‬ﻴﺮ ﻛ‪Ç‬ﻲ ﮔ‪Ç‬ﺮدد ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ ﻛﺶ ﻫﺴﺖ اﺳ‪Ç‬ﺘﺴﻘﺎ?‬
‫دﻻ زﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﻨﮓ زﻧ‪ÇÇ‬ﺪاﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎ رﻫ‪ÇÇ‬ﻲ داري ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺪاﻧ‪Ç‬ﻬﺎ ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‪ ,‬ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﭘ‪ÇÇ‬ﻨﺪاري ﻧ‪Ç‬ﺪاري ﭘ‪Ç‬ﺎ‬
‫ازﺻ‪Ç‬ﻨﻌﺖ ﻧ‪Ç‬ﺎﻧﻬﺎ‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪروزيﻫﺎﺳﺖﭘﻨﻬﺎﻧﻲ‪,‬ﺟ‪ÇÇ‬ﺰاﻳ‪ÇÇ‬ﻦ روزيﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺟﻮﻳﻲ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ ﭘ‪ÇÇ‬ﺨﺘﻪاﻧ‪Ç‬ﺪ اي ﺟ‪Ç‬ﺎن‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮون‬
‫‪‬‬
‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ دو دﻳ‪ÇÇÇ‬ﺪه ﻓ‪ÇÇ‬ﺮوﺑﻨﺪي و ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ روز روﺷ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ? زﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﺧ‪Ç‬ﻮرﺷﻴﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﭼﺸ‪Ç‬ﻤﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻨﻚ ﻣ‪Ç‬ﻦ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﻮ در ﺑﮕﺸ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﻧﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن رﻧﮓ اﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻳﺸﻪ ز دل ﭘ‪ÇÇÇ‬ﻴﺪاﺳﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻤﺎ‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻠﻮت ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻪ‬
‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺸﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﭘﻮﺷﻲ‪ ,‬درون‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﺿ‪ÇÇ‬ﻤﻴﺮ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ درﺧﺖ اي ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن‪ ,‬ز ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ داﻧ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻮﺷﺪ ﺷ‪ÇÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎخ و ﺑ‪ÇÇ‬ﺮگ او‪ ,‬ﻧ‪ÇÇ‬ﺘﻴﺠﺔ ﺷ‪ÇÇ‬ﺮب او ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺪا‬
‫ز داﻧ‪ÇÇ‬ﺔ ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺐ ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺪ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮوﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮگ ﺳ‪Ç‬ﻴﺐ از وي ز داﻧ‪ÇÇ‬ﺔ ﺗ‪ÇÇ‬ﻤﺮ ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺪ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮوﻳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮش ﺧ‪Ç‬ﺮﻣﺎ‬
‫رﻧ‪ÇÇ‬ﺞ رﻧ‪ÇÇ‬ﺠﻮران‪ ,‬ﻃ‪ÇÇ‬ﺒﻴﺐ از ﻋ‪ÇÇ‬ﻠ‪‬ﺖ آ ﮔ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪ ز رﻧﮓ و روي و ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ دﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺖ ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮد ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺎ‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎﻧﻚ از‬
‫‪‬‬
‫دﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺪاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﺮ و ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ز رﻧﮕﺖ ﻟﻴﻚ ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺷﺎﻧﺪ‪ ,‬ﻧﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﺮداﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ ﺗ‪ÇÇÇ‬ﻮ را رﺳ‪ÇÇ‬ﻮا‬
‫ﺣ‪ÇÇ‬ﺎل‬
‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺒﻴﻨﺪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻈﺮ در ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻣﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲدارد‪ ,‬وﻟﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻟﺐ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺧﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻴﻦ داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺰﻳﻦ ﺣ‪Ç‬ﺎﻣﻞ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺻ‪Ç‬ﻮرت زاﻳ‪Ç‬ﺪش ﻓ‪Ç‬ﺮدا‬
‫دﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﮔﻮﻳﺪ از دﻳ‪ÇÇÇ‬ﺪه‪ ,‬ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ رﻣ‪ÇÇ‬ﺰ و ﭘ‪ÇÇ‬ﻮﺷﻴﺪه ا ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ درد ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﺐ داري‪ ,‬ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺪاﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﺘﻪ و اﻳ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺳ‪Ç‬ﻔﺘﻢ در اﻳ‪Ç‬ﻦ دﻳ‪Ç‬ﻮان‪ ,‬ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺎﺗﻮ ‪‬رﺳ‪Ç‬ﺘﻲ از دﻳ‪Ç‬ﻮان ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺶ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدم ﻛ‪Ç‬ﻨﻮن اي ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺎﻣﻮﺷﻴﺴﺖ رهﭘ‪Ç‬ﻴﻤﺎ‬
‫ز ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪ ﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي‪ ,‬دﻻ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺰي‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ او ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ ﻳ‪ÇÇ‬ﺰداﻧﺴﺖ و ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺗﺎﺑﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﻴﺪا‬

‫‪###‬‬

‫ا‪‬ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر رخ ﻣ‪Ç‬ﻮﺳﻲ‪ ,‬ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ اﻋ‪Ç‬ﻤﻲ ﺻ‪Ç‬ﻔﻮرا را‪2‬‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦﻋﺸﻘﻲﻧﻬﺎدﺳﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﻮرش ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﺎ را‬

‫×‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮق رام ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﺻ‪Ç‬ﻴﺪ و دام ﺗ‪Ç‬ﻮ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﻢ اي‬
‫‪‬‬

‫ﮔﻬﻲ ﺑﺮ رﻛ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎم ﺗ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﻬﻲ ﺑﮕ‪Ç‬ﺮﻓﺘﻪ ﺻ‪Ç‬ﺤﺮا را‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻼ اي زﻫ‪ÇÇ‬ﺮه زﻫ‪Ç‬ﺮا ﺑﻜﺶ آن ﮔ‪Ç‬ﻮش زﻫ‪Ç‬ﺮا را‬

‫دل ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻘﺎﺿﺎﻳﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎدﺳﺘﻲ در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﺬﺑﻪ ‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ دام ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﭽﺎره‪ ,‬ﻓ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺐ ﻣ‪Ç‬ﺮغ آواره?‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪداﻧ‪Ç‬ﺪ ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻒﻣﺼﺮي‪ ,‬ﻏ‪Ç‬ﻢ و درد زﻟﻴ‪Ç‬ﺨﺎ را?‬

‫ﭼﻮﺷﻬﺮ ﻟﻮط وﻳﺮاﻧ‪Ç‬ﻢ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻮ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻟﻮط ﺣ‪Ç‬ﻴﺮاﻧ‪Ç‬ﻢ‬

‫ﺳﺒﺐ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻢﻛﻪ واﭘ‪Ç‬ﺮﺳﻢ‪,‬ﻧ‪Ç‬ﺪارم ‪‬ز ﻫ‪Ç‬ﺮه و ﻳ‪Ç‬ﺎرا‬

‫‪ (1‬اﺷﺎره ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ ﻗﻠﺐ و ﺳﻠﻮك راه ﻛﻪ ﺑﻪ اﻋﺘﺒﺎري ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺗﺒﻪ اﺳﺖ‪ :‬ﺻﺪر و ﻗﻠﺐ و ﻧﻔﺲ و روح و‬
‫ﻧﻮراﻧﻴﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻴﺎل و ﻗﻠﺐ‪ ,‬ﻇﻬﻮر اﻧﻮار ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﻪﺗﻔﺼﻴﻞ در دل و روح‪,‬‬
‫ﺳﺮ و ﺧﻔﻲ و اﺧﻔﻲ‪ /‬ﺻﺪر‪,‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫اﻟﺴﺮ اﺳﺖ ﻓﻨﺎي از اوﺻﺎف و‬
‫ﺳﺮ‬
‫ﻛﻪ‬
‫ﺧﻔﻲ‪,‬‬
‫و‬
‫اﻟﻬﻲ‬
‫ﻓﻌﻞ‬
‫در‬
‫اﻓﻌﺎل‬
‫ﻓﻨﺎي‬
‫‪,‬‬
‫ﺳﺮ‬
‫و‬
‫ﺑﺴﻴﻂ‬
‫و‬
‫اﺟﻤﺎﻟﻲ‬
‫ﻣﺸﺎﻫﺪة‬
‫‪ ‬‬
‫‪‬‬
‫ﻣﺤﻮ در ﺻﻔﺎت اﻟﻬﻲ و اﺧﻔﻲ‪ ,‬ﻓﻨﺎي از ذات در ذات اﻟﻬﻲ و ﺑﻘﺎ ﺑﻪ ﺑﻘﺎي اﻟﻬﻲ‪/‬‬
‫روﺣﻴﺔ ﺳﺎﻟﻚ در ﭘﻴﺶ اﻫﻞ دل‬
‫در ﺑﺎﻗﻲ اﻳﻦ اﺷﻌﺎر ﺑﻴﺎن آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ اﻃﻮار و اﺧﻼق و ﺻﻔﺎت‬
‫‪‬‬
‫ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻴﺴﺖ و ﻃﺒﻴﺒﺎن اﻟﻬﻲ اﻣﺮاض دروﻧﻲ را ﭘﻲ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ‪ ,‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ درد ﻃﻠﺐ از آﻧﻬﺎ اﺳﺘﺸﻔﺎ ﺟﺴﺖ‪/‬‬
‫ﻗﺼﺔ آن در ﺳﻮرة >ﻗﺼﺺ< اﺷﺎره ﺷﺪه‪/‬‬
‫‪ (2‬ﺻﻔﻮرا دﺧﺘﺮ ﺑﺰرگ ﺷﻌﻴﺐ ﺑﻮده ﻛﻪ ﻣﻮﺳﻲ او را ﺑﻪ زﻧﻲ ﮔﺮﻓﺖ و در ﻗﺮآن ﺑﻪ ‪‬‬

‫‪7‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ا ﮔﺮ ﻋﻄ‪‬ﺎر‪1‬ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ ‪Ô‬ﺑﺪ‪ ,‬ﺳ‪Ç‬ﻨﺎ‪Ä‬ﻲ‪ 2‬ﺷ‪Ç‬ﺎه وﻓ‪Ç‬ﺎ‪Ä‬ﻖ ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻧﻪ آﻧﻢ ﻣﻦ ﻧﻪ اﻳﻨﻢ ﻣﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﺮدم ﺳ‪Ç‬ﺮ و ﭘ‪Ç‬ﺎرا‬

‫ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻤﺶﻛﻦ‪,‬در ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﻮﺷﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎنﻛﺸﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮنﻛﻬﺮﺑﺎآن را‬

‫ﻛﻪ ﺟﺎﻧﺶ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻌﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﻛﺸ‪Ç‬ﺎ ﻛﺸ‪Ç‬ﻬﺎي ﺑ‪Ç‬ﺎﻻ را‬

‫ﻳﻜﻲآﻫﻢ‪ ,‬ﻛ‪Ç‬ﺰﻳﻦ آﻫ‪Ç‬ﻢ ﺑﺴ‪Ç‬ﻮزد دﺷﺖ و ﺧ‪Ç‬ﺮﮔﺎﻫﻢ‬

‫ﻳﻜﻲ ﮔﻮﺷﻢ ﻛﻪ ﻣﻦ وﻗ‪Ç‬ﻔﻢ ﺷ‪Ç‬ﻬﻨﺸﺎه ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺎرا‬

‫ﺑﻬﺎرﻳﻪ و اﺷﺎرات ﻣﻌﻨﻮي‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎر آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻬﺎر آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﺳ‪ÇÇ‬ﻼم آورد ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺎن را‬

‫از آن ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻐﻤﺒﺮ)ص(ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺑﺎن ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺎم آورد ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺎن را‬

‫زﺑﺎنﺳﻮﺳﻦاز ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲﻛﺮاﻣ‪Ç‬ﺘﻬﺎي ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﺎن ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻨﻴﺪآن ﺳ‪Ç‬ﺮو ازﺳ‪Ç‬ﻮﺳﻦ‪,‬ﻗ‪Ç‬ﻴﺎمآورد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن را‬

‫ز ﮔ‪ÇÇ‬ﺮم اﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺎﻧﻲ‪ ,‬دم ﺳ‪ÇÇ‬ﺮد زﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺎﻧﻲ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﻴﻠﺖﻛﺮد ﻛ‪Ç‬ﺰﭘﺮده ﺑ‪Ç‬ﻪدامآورد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن را‬

‫>ﺳ‪× ÇÇ‬ﻘﺎ ‪Ô‬ﻫﻢ ‪‬ر ‪‬ﺑ‪Ô ÇÇ‬ﻬ ‪Ö‬ﻢ< ﺧ‪ÇÇ‬ﻮردﻧﺪ و ﻧ‪Ç‬ﺎم و ﻧ‪Ç‬ﻨﮓ ﮔ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﺮدﻧﺪ‬
‫‪‬‬

‫ﭼﻮ آﻣ‪Ç‬ﺪ ﻧ‪Ç‬ﺎﻣﺔ ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﺎم آورد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن را‬

‫‪3‬‬

‫درون ﻣ‪ÇÇ‬ﺠﻤﺮ‪ 4‬دﻟﻬ‪ÇÇ‬ﺎﺳﭙﻨﺪ و ﻋ‪ÇÇ‬ﻮد ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺳﻮزد‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﻣﺎي ﻓ‪Ç‬ﺮاق او‪Ô ,‬ز ﻛ‪Ç‬ﺎم آورد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن را‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن را ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻬﺎر آورد‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﺎ را روي ﻳ‪Ç‬ﺎر آورد‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻦ ﻛ‪Ç‬ﺰ ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ دوﻟﺘ‪Ç‬ﻬﺎ ﻛ‪Ç‬ﺪام آورد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن را‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲ دوﻟﺖ‬
‫ز ﺷﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪﻳﻦ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﺎ ﮔ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﺎم ﺧ‪Ç‬ﺎص ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎﻧﻲ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﺪام آورد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن را‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻮﺷﺎه ﻣ‪Ç‬ﻪروﻳﺎن‬
‫ﻫﺰارانﻓ‪Ç‬ﺎﺧﺘﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺎن‪,‬ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻮ‬
‫‪‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻞوﻻﻟﻪ در اﻳ‪Ç‬ﻦﻣﺠﻠﺲ ﻧ‪Ç‬ﻈﺎمآورد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن را‬

‫ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن ﺗ‪Ç‬ﻠﺦ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬
‫ﺑﻴﺎ ﺑﻨﮕﺮ ﻧﮕﺎرﻳﻦ ﺷﺪ‪,‬‬
‫‪‬‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ ﻛ‪Ç‬ﻼم آورد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن را‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻠﺒﻞ از‬
‫‪‬‬

‫ﻧﮕﺮ ﻛ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﻴﻮة ﻏ‪Ç‬ﻴﺒﻲ‪ ,‬زﺑ‪Ç‬ﺎغ ﻛﺸ‪Ç‬ﻒ و ﺑ‪Ç‬ﻲرﻳﺒﻲ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻬﺮوﻟﻄﻒ ﺑ‪Ç‬ﻲﻋﻴﺒﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺎم آورد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن را‬

‫ﻛﺖﻛﻪاﻳﻦﺳﻮدايﮔﻔﺖ ﻣ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﺧﻤﺶﻛﺮدمﺷﺪمﺳﺎ‬
‫‪‬‬

‫زﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺮ ﺳﻜﺮﺳﻮيﺻﺤﻮ‪ 5‬رامآورد ﻣﺴ‪ÇÇÇ‬ﺘﺎن را‬
‫‪‬‬

‫‪(1‬‬

‫‪(2‬‬

‫‪(3‬‬

‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬

‫ﺗ‪Ç‬ﺼﻮف و‬
‫ﺷﻴﺦ ﻓﺮﻳﺪاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﻣﺤ ‪‬ﻤﺪ ﻋﻄ‪‬ﺎر ﻧﻴﺸﺎﺑﻮري از ﻋﺮﻓﺎي ﺑﺰرگ اﺳﺖ و ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮاﺗﺐ‬
‫‪‬‬
‫ﺳﻠﻮك را ﺑﺎ ﻋﺸﻖ و ﺣﺮارت ﺑﺴﻴﺎر در ﻟﺒﺎس اﺷﻌﺎر و ﻧﻈﻢ ﺑﻴﺎن ﻓﺮﻣﻮده و ﺣﻜﺎﻳﺎت و داﺳﺘﺎﻧﻬﺎي ﺷﻴﺮﻳﻦ در اﻳﻦ زﻣﻴﻨﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻧﻈﻢ آورده‪ /‬از ﺳﻠﺴﻠﺔ ﻛﺒﺮوﻳ‪‬ﻪ اﺳﺖ و ﺗﻮﺳﻂ راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻣﺠﺪاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﺑﻐﺪادي راه ﺳﻠﻮك ﭘﻴﻤﻮده; ﺑﻪﻃﻮري ﻛﻪ از ﺗ‪Ç‬ﺬﻛﺮهﻫﺎ‬
‫ﻣﺴﺘﻔﺎد اﺳﺖ‪ ,‬زاﻳﭽﻪاش در ﺳﺎل ‪ 513‬و ﺷﻬﺎدﺗﺶ در ﻓﺘﻨﺔ ﺗﺘﺎر ‪ Ç‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﺸﻬﻮر اﺳﺖ ‪ Ç‬در ﺳﺎل ‪ 627‬ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ 114 ,‬ﻛﺘﺎب‬
‫ﺗﺼﻨﻴﻒ ﻓﺮﻣﻮده‪/‬‬
‫ﺗﺼﻮف و ﻋﺮﻓﺎن را در ﻟﺒﺎس ﻧﻈﻢ ﺣﻜﻴﻤﺎﻧﻪ‬
‫اﺑﻮاﻟﻤﺠﺪ ﻣﺠﺪود ﺑﻦ آدم ﺳﻨﺎ‪Ä‬ﻲ ﻏﺰﻧﻮي ﺷﺎﻋﺮ و ‪‬او ﻟﻴﻦ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮاﺗﺐ ‪‬‬
‫و ﻋﺎرﻓﺎﻧﻪ اﻳﺮاد ﻓﺮﻣﻮده‪ /‬ﺳﺎل رﺣﻠﺘﺶ را در ﺳﺎل ‪ 545‬و ﺑﻌﻀﻲ در ‪ 576‬ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ /‬ﺣﺪﻳﻘ‪ ¹‬ا ‪Ö‬ﻟﺤﻘﺎﻳﻖ را ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺘﺎﺑﻲ ﺑﺴ‪Ç‬ﻴﺎر‬
‫ﺧﻮب اﺳﺖ‪ ,‬در ﺳﺎل ‪ 525‬ﺑﻪﭘﺎﻳﺎن رﺳﺎﻧﻴﺪه و ﺣﻜﻴﻢ را ﺳﻮاي ﺣﺪﻳﻘﻪ ﻛﺘﺐ دﻳﮕﺮ اﺳﺖ‪ /‬در ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎي ﻋﺮﻓﺎ او را ﻣﺮﻳﺪ‬
‫ﺷﻴﺦ اﺑﻮﻳﻮﺳﻒ ﻳﻌﻘﻮب ﻫﻤﺪاﻧﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ و او اﺧﺬ ﻃﺮﻳﻘﺖ از اﺑﻮﻋﻠﻲ ﻓﺎرﻣﺪي ﻧﻤﻮده و او از اﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻢ ﻋﻠﻲ ﺟﺮﺟﺎﻧﻲ‪/‬‬
‫اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﻪاي ﻛﻪ در ﺳﻮرة دﻫﺮ اﺳﺖ ‪‬و ‪‬ﺳﻘ×ﺎ ‪Ô‬ﻫ ‪Ö‬ﻢ ‪‬ر ‪‬ﺑ ‪Ô‬ﻬ ‪Ö‬ﻢ ‪‬ﺷ ×ﺮاﺑ‪ H‬ﻃ ‪Ô‬ﻬﻮر‪ ,G‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻴﺎﺷﺎﻣﺎﻧﺪ اﻳﺸﺎن را ﭘﺮوردﮔﺎر اﻳﺸﺎن ﺷﺮاﺑﻲ‬
‫ﭘﺎ ك و ﭘﺎ كﻛﻨﻨﺪه از ﻫﺮ ‪‬‬
‫ﻏﻞ وﻏﺶ‪ /‬ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺮاﺑﻲاﺳﺖﻛﻪ ﻣﺴﺘﻲ ﺻﻮﻓﻴﻪو ارﺑﺎب ﻋﺮﻓﺎن از اوﺳﺖ; ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺪام اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫رب در وﻻﻳﺖ اﺳﺖ‪/‬‬
‫رب ﻣﻀﺎف و ‪‬‬
‫رب اﻳﺸﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ ‪‬‬
‫ﻧﺘﻴﺠﺔ ذ ﻛﺮ دوام و ﻓﻜﺮ ﻣﺪام اﺳﺖ و ﺳﺎﻗﻲ ﺑﺎﻗﻲ اﻳﻦ ﺷﺮاب ‪‬‬
‫ﻣﺠﻤﺮ ﺑﺮ وزن ﻣﻨﺒﺮ‪ ,‬ﻋﻮد ﺳﻮز‪/‬‬
‫ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻫﺸﻴﺎري‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪8‬‬
‫ﻓﺮ ﺷﺎه ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪﻳ‪Ç‬ﻦ‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﺪه ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﺻ‪Ç‬ﺪ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﭼ‪Ç‬ﻴﻦ‬
‫ز ‪‬‬

‫‪‬ﻣ‪ÇÇ‬ﻠ‪‬ﻚﻧﻴﺰآﻣ‪ÇÇ‬ﺪازرﺿ‪Ç‬ﻮان‪ 1‬ﺳ‪Ç‬ﻼمآوردﻣﺴﺘﺎن را‬

‫در اﺷﺎرات ﺗﻮﺣﻴﺪي و ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺧﻮد‬
‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﺑﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﻛ‪Ç‬ﻪ >ﺳ‪Ç‬ﺒﺤﺎن اﻟﺬﱠ ي ا‪‬ﺳ‪Ç‬ﺮي<‪2‬‬
‫ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺎت ذات ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻮﻣﻲ ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻪ ﻫﺴﺖ او واﺣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﺘﺎ‬
‫‪ × Ö Ô‬‬

‫‪Ö â‬‬

‫‪‬‬

‫×‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺧﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ آن دﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺮ‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﺮاﻳ‪Ç‬ﻲ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﻪ و ﻣ‪Ç‬ﻀﻄﺮ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲآﻳﻲ از آن ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﻫﻤﺘﺎ?‬

‫ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﺮور آﺗﺶ ﻋﺸ‪ÇÇÇ‬ﻘﺖ‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎن از ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺶ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺑﺎﻳﺪ‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻮد را ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﻨﺎﺳﻲ از آن دارﻧ‪ÇÇ‬ﺪة ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺟﺎ‬

‫ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﺮق ﻗ‪ÇÇ‬ﺮﺑﺖ‬
‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺠﺎﻳﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآ از‬
‫‪‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺧﻮان او ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﺪم ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻲ‪ ,‬ﻣﺴﺖ ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ﮔ‪Ç‬ﺮدي‬
‫‪‬‬
‫ﻓﺴ‪ÇÇ‬ﻮنﻣﻲﺧﻮاﻧ‪Ç‬ﺪآن ﺳ‪Ç‬ﺎﺣﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎد از ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ ﺑ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺮاﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺧﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ آنﻣ‪ÇÇ‬ﺤﺒﻮب> ×ﻻ ‪Ç‬ﺮﻗﻲ <و>ا‪‬و ‪‬ادﻧ‪Ç‬ﻲ<‪3‬‬
‫‪× Ö Ö‬‬
‫ﺷ‪â Ö ‬‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ را ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ دل و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻴﻠﻲ ﻫﺴﺖ ﻻ ﻳ‪Ç‬ﻌﻔﺎ‪4‬‬
‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻮﺑﻲ و ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻟﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ آن ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ ﻻ ﻳ‪ÇÇ‬ﺒﻠﻲ‪5‬‬
‫×‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺪان ﻛ‪ÇÇ‬ﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه دﻳﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎر در ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺰل ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺎراﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد راﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻲ ﺳ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻦ دراﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻨﺰل ﺑ‪Ç‬ﺮو آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺒﻪ و دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎر و ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺒﺮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻧﺎزي‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮو‪ ,‬ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻳﻜ‪Ç‬ﺘﺎ‬
‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮد را ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑﺸ‪Ç‬ﻨﺎﺳﻲ‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ را ﺷ‪ÇÇ‬ﻮي ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺷﻚ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻨﺒﺮ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻓ‪Ç‬ﺮود آري‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﺮش ﻛ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ ﺗ‪Ç‬ﻮ را ﺟ‪Ç‬ﺎ و ﻣﻜ‪Ç‬ﺎن ارﻓ‪Ç‬ﻲ‪6‬‬

‫دراي ﻋﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ را ﺑﺸ‪ÇÇÇ‬ﻨﻮ‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎروان دل‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮو ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫وادي ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﻏﻮﻏﺎ‬
‫درآ از ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺮ ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ ﻳﻜ‪ÇÇÇ‬ﺪم درﻳ‪ÇÇ‬ﻦ‬
‫‪‬‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺶ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﮔﺰ ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﻮ دﻳﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻻﻫ‪ÇÇ‬ﻮﺗﻲ‬

‫‪ÇÇ‬ﻲ ا ‪ Ö‬‬
‫‪ÇÇ‬ﻠﻲ‬
‫‪‬ﻻ ‪Ö‬ﻋ ×‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺳﻮﺗﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲداﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ‪‬ر ‪‬ﺑ ‪â‬‬

‫ز ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻦ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر اﻟﻬ‪ÇÇ‬ﻲ را‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ از ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎن ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﻲ ﺷ‪Ç‬ﻮي داﻧ‪Ç‬ﺎ و ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﺎ‬

‫×‬

‫در ﺑﻴﺎن آﻧﻜﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ از اﻳﻦ ﺳﻮدا ﺳﻴﺮي ﻧﺪارد;‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﺎﻫﻲ از آب‬
‫ﺗﻮ دﻳﺪي ﻫ‪Ç‬ﻴﭻ ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ را ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻴﺮي ﺑ‪Ç‬ﻮد ازﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﻮدا?‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪي ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻫﻲ را ﻛ‪Ç‬ﻪ او ﺷ‪Ç‬ﺪ ﺳ‪Ç‬ﻴﺮ از درﻳ‪Ç‬ﺎ?‬

‫اﻋﻠﻲ ﻣﺮاﺗﺐ رﺿﺎ و ﺧﻮﺷﻨﻮدي و ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺧﺎزن و درﺑﺎن ﺑﻬﺸﺖ و در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺑﻬﺸﺖ رﺿﻮان‪/‬‬
‫‪ (1‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ×‬

‫ﱠﺬي ×ﺑ ‪‬ﺎر ‪Ö‬ﻛ ×ﻨﺎ ‪‬ﺣ ‪Ö‬ﻮﻟ‪Ô ‬ﻪ ‪‬ﻟ ‪Ô‬ﻨ ‪‬ﺮ ‪‬ﻳ ‪Ô‬ﻪ‬
‫ام ‪‬اﻟ‪‬ﻲ اﻟ ‪Ö‬ﻤ ‪‬‬
‫‪ (2‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ ﺷﺮﻳﻔﺔ ﻣﻌﺮاج ﻛﻪ‪Ô :‬ﺳ ‪Ö‬ﺒ ×ﺤ ‪‬‬
‫ﺴﺠ ‪‬ﺪ ‪Ö‬اﻻ ‪‬‬
‫‪‬ﻗﺼﻲ اﻟ ‪â‬‬
‫ﺎن اﻟﱠﺬي ا ‪Ö‬ﺳ ×‬
‫ﺮي ‪‬ﺑ ‪‬ﻌ ‪Ö‬ﺒ ‪‬ﺪ ‪‬ه ﻟ ‪Ö‬ﻴ‪ Â‬ﻣ ‪‬ﻦ اﻟ ‪Ö‬ﻤ ‪Ö‬ﺴ ‪‬ﺠ ‪‬ﺪ اﻟ ‪Ö‬ﺤ ×ﺮ ‪‬‬
‫ﻴﻊ اﻟ ‪Ö‬ﺒ ‪â‬ﺼ ‪Ô‬ﻴﺮ ﭘﺎ ك و ﻣﻨ ‪‬ﺰه اﺳﺖ از ﻋﻴﻮب ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻨﺪة ﺧﻮد را در ﺷﺒﻲ از ﻣﺴﺠﺪاﻟﺤﺮام ﺑﻪﺳﻮي ﻣﺴﺠﺪي‬
‫‪‬ﻣ ‪Ö‬ﻦ ×آﻳ ﺎ ‪‬ﺗ ×ﻨﺎ ‪‬اﻧﱠ ‪Ô‬ﻪ ‪Ô‬ﻫ ‪‬ﻮ اﻟ ﱠ‪Ö‬ﺴ ‪â‬ﻤ ‪Ô‬‬

‫‪(3‬‬

‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬
‫‪(6‬‬

‫دورﺗﺮ از ﻣﻜ‪‬ﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻴﺖاﻟﻤﻘﺪ‪ ‬س ﺑﺒﺮد‪ /‬آن ﻣﺴﺠﺪي ﻛﻪ ﺑﺮﻛﺖ دادﻳﻢ ﺑﺮ ﮔﺮدا ﮔﺮد آن زﻣﻴﻦ ﺗﺎ ﺑ‪Ç‬ﻨﻤﺎﻳﺎﻧﻴﻢ او را از آﻳ‪Ç‬ﺎت و‬
‫ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي ﺧﻮد ﻫﻤﺎﻧﺎ اوﺳﺖ ﺷﻨﻮا و ﺑﻴﻨﺎ‪/‬‬
‫ﻧﻲ‬
‫ﻻ ‪‬ﺷ ‪Ö‬ﺮ ‪‬ﻗ ‪‬ﻴ ‪ ¹‬و ×‬
‫اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ ﺷﺮﻳﻔﺔ ﻧﻮر آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪× :‬‬
‫ﻻ ﻏ ‪Ö‬ﺮ ‪‬ﺑ ‪‬ﻴ ‪ ¹‬ﻛﻪ آن ﺷﺠﺮة ﻣﺒﺎرﻛﻪ ﻧﻪ ﺷﺮﻗﻲ اﺳﺖ و ﻧﻪ ﻏﺮﺑﻲ و ا ‪Ö‬و ا‪Ö ‬د ×‬
‫اﺷﺎره ﺑﻪﻗﺎب ﻗﻮﺳﻴﻦ او ادﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪدوﺳﺖ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ ﻣﻘﺪار دو ﻛﻤﺎن ﻳﺎ ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ ﻛﻪ اﺷﺎره ﺑﻪﻗﺮب‬
‫ﻛﺎﻣﻞ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻛﻬﻨﻪ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪/‬‬
‫ﻛﻬﻨﻪ و ﭘﻮﺳﻴﺪه ﻧﻤﻲﺷﻮد‪/‬‬
‫ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ >ارﻗﻲ< ﻧﻴﺰ ﺧﻮاﻧﺪ و >ارﻓﻲ< داراي آﺳﺎﻳﺶ و آرﻣﻴﺪن از ﺗﺮس و ﭼﻮن ارﻗﻲ ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﻮد ﻣﻨﺎﺳﺐ اﺳﺖ از‬
‫ﻋﺮش ﻛﺒﺮﻳﺎ ﺑﺎﺷﺪ; ﻳﻜﻲ از ادﺑﺎي ﻣﻌﺎﺻﺮ آن را ﻣﺨﻔ‪‬ﻒ ارﻓﻊ ﺑﺮاي ﺿﺮورت ﺷﻌﺮ ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪/‬‬

‫‪9‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪي ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻧ‪ÇÇ‬ﻘﺸﻲ را ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ از ﻧ‪ ÇÇ‬ﻘﺎش ﺑﮕ‪Ç‬ﺮﻳﺰد?‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮدﻳﺪي ﻫ‪Ç‬ﻴﭻواﻣ‪Ç‬ﻖ را ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﺬري ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﺪ از ﻋ‪Ç‬ﺬرا?‪1‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻖ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاق اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﭼ‪Ç‬ﻮ اﺳ‪Ç‬ﻤﻲ ﺧ‪Ç‬ﺎﻟﻲ از ﻣ‪Ç‬ﻌﻨﻲ‬
‫‪‬‬

‫وﻟﻲ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﺸﻮق ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻲ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاﻏﺖ دارد از اﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ درﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻲ ﻣ‪Ç‬ﻨﻢ ﻣ‪Ç‬ﺎﻫﻲ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻨﺎن دارم ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﺑﻜ‪ÇÇ‬ﻦ رﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺖ ﺑﻜ‪ÇÇ‬ﻦ ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ از ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﺪهام ﺗ‪Ç‬ﻨﻬﺎ‬

‫ا‪‬ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﻫﻨﺸﻪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺎﻫﺮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻗ‪ÇÇ‬ﻬﺮ و رﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺘﺴﺖ آﺧ‪Ç‬ﺮ?‬

‫دﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻪاي ﺣ‪ÇÇ‬ﺎﺿﺮ‪,‬ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺖ آﺗﺶ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎﻻ?‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲدﻟﺸﺎد ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﻏﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻘﺎﻣﻲ ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ اﻧ‪Ç‬ﺪر ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‪2‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮه ﻗ‪ÇÇ‬ﺎف ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﺑﺪ ﻣ‪Ç‬ﻘﺎم و ﺟ‪Ç‬ﺎي ﺟ‪Ç‬ﺰ ﻋ‪Ç‬ﻨﻘﺎ‬

‫‪3‬‬

‫ا ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ آﺗﺶ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ را ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺪ‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎن در ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﺷﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺸﻴﻨﺪ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ آﺗﺶ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻞ ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺪ‪ ,‬دﻫ‪Ç‬ﺪ آﺗﺶ ﮔ‪Ç‬ﻞ رﻋ‪Ç‬ﻨﺎ‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺬاﺑﺴﺖ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﺑ‪Ç‬ﻲﺗﻮ ﻣ‪Ç‬ﺒﺎدا ﻳﻚ زﻣ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﻲﺗﻮ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﻲﺗﻮ ﺷﻜ‪Ç‬ﻨﺠﻪ اﺳﺖ و ﺑ‪Ç‬ﻼ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻟﺖ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر دل ﺧ‪Ç‬ﺮاﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻲ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺎن ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻴﻤﺎﻧﻲ‪ ,‬درون ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺠﺪ اﻗ‪ÇÇ‬ﺼﺎ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻨﻮر ﺷ‪Ç‬ﺪ‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺰاران ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﻌﻠﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻣﺴ‪Ç‬ﺠﺪ ‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺸﺖوﺣﻮضﻛﻮﺛﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ از رﺿ‪ÇÇ‬ﻮانﭘ‪Ç‬ﺮ از ﺣ‪Ç‬ﻮرا‬

‫درون ﭼ‪ÇÇ‬ﺮخ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪﻳﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﺎﻟﻲ اﷲ‪ ,‬ﺗ‪ÇÇ‬ﻌﺎﻟﻲ اﷲ‪,‬‬
‫‪‬‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ از ﺣ‪ÇÇ‬ﻮراﺳﺖ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﺠﻠﺲ‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﻬﺎن از دﻳ‪Ç‬ﺪة اﻋ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻨﻘﺎي ر ‪‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﻨﺸﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي‬
‫زﻫ‪ÇÇÇ‬ﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﻛﻪ او ﺷ‪Ç‬ﻤﺴﻴﺴﺖ ﻧ‪Ç‬ﻲ ﺷ‪Ç‬ﺮ ‪‬ﻗﻲ و ﻧ‪Ç‬ﻲ ﻏ‪Ç‬ﺮ ‪‬ﺑﻲ و ﻧ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮﺟ‪Ç‬ﺎ‬

‫در آرزوي وﺻﺎل و رﻫﺎﻳﻲ از ﻫﺮ ﻋﻘﺎل‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ? ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺎرﻳﻨﻢ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻴﺮد دﺳﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻓ‪Ç‬ﺮدا‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎهﺧﻮش ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻤﺎ‬
‫ز روزن ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ درآوﻳ‪ÇÇ‬ﺰد ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻗﺮص‬
‫‪‬‬

‫درآﻳ‪ÇÇ‬ﺪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎنﻓﺰاي ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‪ ,‬ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ دﺳﺖ و ﭘ‪ÇÇ‬ﺎي ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻒ ﻫ‪Ç‬ﺠﺮان ﭘ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺮﺟ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻢ ﺑﺴﺖ و ﭘ‪Ç‬ﺎﻳﻢ ﻫ‪Ç‬ﻢ‪ ,‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺟﺎن ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺗﻮ اي ﺣ‪Ç‬ﻴﺎت ﺟ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺪو ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻢ‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﺷﺎدمﻣﻲﻛﻨﺪﻋﺸﺮت‪,‬ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﻣﺴﺘﻢﻣﻲﻛﻨﺪ ﺻ‪ÇÇÇ‬ﻬﺒﺎ‪4‬‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ از ﻧ‪ÇÇ‬ﺎز او ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ‪> :‬ﺑ‪Ç‬ﺮو‪ ,‬از ﻣ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ?‬

‫زﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮدايﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺗﺮﺳﻢﻛﻪ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﻮﻧﺪدﺑﻪﻣﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮدا<‪5‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮم ﺗ‪ÇÇ‬ﻴﻎ و ﻛ‪ÇÇ‬ﻔﻦ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺸﺶ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻧ‪Ç‬ﻬﻢ ﮔ‪Ç‬ﺮدن‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ از ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ دردﺳ‪ÇÇ‬ﺮ داري‪ ,‬ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدن ﺑ‪ÇÇ‬ﺰن ﻋ‪Ç‬ﻤﺪا‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬

‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬

‫ﻋﺬرا ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ زن دوﺷﻴﺰه اﺳﺖ و ﻧﺎم ﻣﻌﺸﻮﻗﺔ واﻣﻖ اﺳﺖ‪ /‬واژة واﻣﻖ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ دوﺳﺖدارﻧ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ و ﻧ‪Ç‬ﺎم ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ ﻋ‪Ç‬ﺬرا‬
‫اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﺴﺨﺔ ﭼﺎﭘﻲ ﭼﺎپ ﻫﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه و در ﻧﺴﺨﺔ دﻳﮕﺮ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ /‬زﻫﻲ دﻟﺸﺎد آن ﻣ‪Ç‬ﺮﻏﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬
‫ﻋﺸﻘﺶ ﺑﻮد ﻣﻨﺰل‪/‬‬
‫اﻻﺳﻼم ﻣﻘﺼﻮد از ﻛﻮه ﻗﺎف را ﺳﺎﻳﺔ‬
‫ﻛﻮه ﻗﺎف ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﻧﺎم ﻛﻮﻫﻲ اﺳﺖ ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮ ﻛﺮة زﻣﻴﻦ‪ /‬در ﻛﺘﺎب اﻟﻬﻴ‪ ¹Ô Ã‬و ‪ Ö‬‬
‫ﺗﺼﻮر ﻛﺮدهاﻧﺪ و ﻋﺮﻓﺎ در ﻣﻘﺎم ﺗﺄوﻳﻞ ﻗﺎف را اﺷﺎرة ﺑﻪﻗﻠﺐ‬
‫ﻣﺨﺮوﻃﻲ زﻣﻴﻦ ﻣﻲداﻧﺪ و ﺑﻌﻀﻲ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺟﺒﺎل ﻗﻔﻘﺎز را ﻗﺎف ‪‬‬
‫و ﻋﻨﻘﺎي آن روح اﺳﺖ و ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻓﺮﻫﻨﮓ اﻧﺠﻤﻦآرا ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪> :‬ﺣﻘﻴﻘﺖ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﻴﻤﺮغ ﻧﺎم ﺣﻜﻴﻤﻲ ﻣ‪Ç‬ﺮﺗﺎض‬
‫ﺑﻮده ﻛﻪ در ﻛﻮه اﻟﺒﺮز ﻋﺒﺎدت ﻳﺰدان ﻣﻲﻧﻤﻮده‪ </‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ دور ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻋﻨﻘﺎ ﻫﻤﺎن ﺳﻴﻤﺮغ و ﻛﻮه ﻗﺎف ﻣﻘﺼﻮد ﻛﻮه اﻟﺒﺮز‬
‫ﺑﻮده و ﺳﻴﻤﺮغ و ﻛﻮه اﻟﺒﺮز در ﻓﺎرﺳﻲ ﻋﻨﻘﺎ و ﻛﻮه ﻗﺎف اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻣﻲ‪/‬‬
‫ﻳﻜﻲ از اﺧﻼط ﭼﻬﺎرﮔﺎﻧﻪ و ﭼﻮن از ﻏﻠﺒﺔ ﺧﻠﻂ ﺳﻮدا اﺧﺘﻼل دﻣﺎغ را ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ ,‬ﺟﻨﻮن و ﻣﺎﺧﻮﻟﻴﺎ را ﺳﻮدا ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪10‬‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲداﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻲﺗﻮ ﻧ‪Ç‬ﺨﻮاﻫ‪Ç‬ﻢ زﻧ‪Ç‬ﺪﮔﺎﻧﻲ را‬

‫ﻣﺮا ﻣ‪Ç‬ﺮدن ﺑ‪Ç‬ﻪ از ﻫ‪Ç‬ﺠﺮان ﺑ‪Ç‬ﻪﻳﺰدان > ﻛ‪Ç‬ﺎﺧ‪Ö‬ﺮج اﻟ‪ÇÖ‬ﻤﺮﻋﻲ<‪1‬‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا ﺑ‪ÇÇ‬ﺎور ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲآﻳﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ از ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪه ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدي‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻲ ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺘﻢ اراﺟ‪ÇÇ‬ﻴﻔﺴﺖ و ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺘﺎن ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺔ اﻋ‪ÇÇ‬ﺪا‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﻦو‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻲﺟﺎن ﻧ‪Ç‬ﺪاﻧ‪Ç‬ﻢ زﻳﺴﺖ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎري‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﭼﺸ‪ÇÇÇ‬ﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ و ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺗﻮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺪارم دﻳ‪ÇÇ‬ﺪة ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺎ‬

‫رﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻨﻬﺎ را ﺑ‪Ç‬ﺰن ﻣ‪Ç‬ﻄﺮب ﻳﻜ‪Ç‬ﻲ ﭘ‪Ç‬ﺮده‬

‫‪ÇÇ‬ﺒ ‪‬ﻮد ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ را ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﻧﺎ‬
‫رﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎب و دف ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﭘﻴﺶ آور‪ ,‬ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ ‪Ö‬‬

‫رﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﺟﺮا ﻳﻚ دم ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮدم دﻻ از ﻏ‪Ç‬ﻢ‬

‫‪ÇÇ‬ﺮﻧﺎ‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎدا ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎز ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﻣﺴﺘﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﻢ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮو ﺑ‪Ö ‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﻗ‪ÇÇ‬ﺪﻳﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‪ ,‬زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ‬
‫زﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﺷ‪ÇÇÇ‬ﺎه‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﺮ اﻳ‪Ç‬ﻦ زﻧ‪Ç‬ﺪان ﺷ‪Ç‬ﻮد ﺻ‪Ç‬ﺤﺮا‬
‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ دوﻟﺖ‬
‫‪‬‬

‫‪Ö‬‬

‫‪ ‬‬

‫‪Ö‬‬

‫×‬

‫ﻃ‪ÇÇ‬ﺒﻴﺐ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﻀﻢ را ﺑ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺪ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ زﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﻮدا‬
‫‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ از اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻏ‪ÇÇ‬ﻮﻏﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﺪه ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ ﺑ‪Ç‬ﻮدردا‪2‬‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﻮﺷﻲ را ﮔ‪ÇÇ‬ﺰﻳﺪم ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻪدﻧﺪان ﻟﺐ ﮔ‪Ç‬ﺰﻳﺪم ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺶ از اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻫ‪Ç‬ﺮﮔﺰ ﻧ‪Ç‬ﻪ از واﻣ‪Ç‬ﻖ ﻧ‪Ç‬ﻪ از ﻋ‪Ç‬ﺬرا‬

‫دو ‪‬ر ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺸﻴﻦ‬
‫ا‪‬ﻻ اي ﺷ‪ÇÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ‪Ö‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻮﻻﻧﺎي روﻣ‪ÇÇ‬ﻲ را ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدي واﻟﻪ و ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺪا‬

‫در ﻟﺰوم ﺟﺴﺘﻦ ﭘﻴﺮ ﺑﻴﻨﺎ در ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻛﻪ راﻫﻲ ﺑﺲ ﺧﻄﺮﻧﺎ@ك اﺳﺖ‬
‫دﻻ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻲﺣﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﺘﻮان ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺪن ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي او ره را‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪراﻫ‪ÇÇ‬ﻲﺑﺲ ﺧ‪ÇÇ‬ﻄﺮﻧﺎ ﻛﺴﺖوﺗ‪ÇÇ‬ﻮ واﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪهاي ﺗ‪ÇÇ‬ﻨﻬﺎ‬

‫رﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻖ رهرو رهدان‪ ,‬ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﺐ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ وادي‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎده ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻃ‪ÇÇ‬ﺮف ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻲ زﺧ‪ÇÇ‬ﻮد راﻳ‪Ç‬ﺎن ﺑﺴ‪Ç‬ﻲ ﺳ‪Ç‬ﺮﻫﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﺮاغ ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﺮﻓﺖ آﺧ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮاﻓ‪ÇÇ‬ﺮوز اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻇ‪Ç‬ﻠﻤﺖ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪﺟﻮﻳﻲ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻲ‪ ,‬درﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻇ‪Ç‬ﻠﻤﺖ ‪‬ﻋ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻲ اﻟ‪ÇÖ‬ﻌﻤﻴﺎ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻴﺎن ﺑ‪Ç‬ﻨﺪﮔﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮﺑﻨﺪ‬
‫وﻓ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻋ‪ÇÇ‬ﻬﺪش ار ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﻲ‪,‬‬
‫‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻮاي وﺻ‪ÇÇ‬ﻠﺶ ار داري‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآ زﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﺪان ﺑ‪Ç‬ﺎﻻ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺖ‪> :‬ﻟ‪ÇÇ‬ﻴﺲ ﻟ‪ÇÇ‬ﻼﻧ‪Ö‬ﺴﺎن ا ‪× ‬ﻻ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺳ‪Ç‬ﻌﻲ< ﺧ‪Ç‬ﺎﻟﻖ‪3‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻔﻜﻦ داﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻪاي اﻣ‪ÇÇÇ‬ﺮوز ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ آن ﺑ‪Ö ÇÇ‬ﺪ ‪‬روي ﻓ‪ÇÇ‬ﺮدا‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﻗﺪر ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮدﻟﻲ ﮔ‪ÇÇÇ‬ﻔﺘﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻴﻢ در ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻃﺮ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ دﻫ‪Ç‬ﻨﺪت ﺟ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﺎﻃﺮﻫﺎ‬
‫ﺗﻮ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻛ‪Ç‬ﻮﻫﻲ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﺮدل ‪Ö‬‬

‫دل ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎره آواره‬
‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا ﺷ‪ÇÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺳﻮداﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ‪‬‬

‫اﺳ‪ÇÇ‬ﺎس ﻗ‪ÇÇ‬ﺮب ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺳﺎزي ﺑ‪ÇÇ‬ﺪﻳﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻻ زﻫ‪Ç‬ﻲ ﺳ‪Ç‬ﻮدا‬
‫‪‬‬

‫ﻣﺲ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد را ﮔ‪ÇÇ‬ﺪازي ده‬
‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻴﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻃ‪ÇÇ‬ﺎﻟﺐ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺴﻲ‪ ,‬‬

‫ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻈﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد را‬
‫ﻣﺲ ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻮد را ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ زرﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ا‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫‪ Ö‬‬

‫‪‬‬

‫‪× ‬‬

‫‪ ‬‬

‫×‬

‫‪‬‬

‫×‬

‫اﻋﻠﻲ; ﻳﻌﻨﻲ و آن ﺧﺪاﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﺮون آورد از زﻣﻴﻦ ﮔﻴﺎه ‪‬ﭼﺮا ﮔﺎه را‪/‬‬
‫‪ (1‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪآﻳﺔ‪ :‬واﻟ ‪â‬‬
‫ﱠﺬي ا‪ ‬ﺧ ‪Ö‬ﺮ ‪‬ج اﻟ ‪Ö‬ﻤ ×‬
‫ﺮﻋﻲ در ﺳﻮرة ×‬
‫ﻣﺘﺄﺧﺮ ﺑﻮده ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ ﺟ‪Ç‬ﻬﺖ در ﺷ‪Ç‬ﺮﻛﺖ‬
‫‪ (2‬ﻛﻨﻴﺔ ﻳﻜﻲ از ﺻﺤﺎﺑﻪ اﺳﺖ; ﻧﺎﻣﺶ > ﻋﻮﻳﻤﺮ< ﻳﺎ >ﻋﺎﻣﺮ< ﺑﻮده‪ /‬در ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ اﺳﻼم ‪‬‬
‫ﻧﻤﻮدﻧﺶ در ﺟﻨﮓ اﺣﺪ ﻣﺸﻜﻮك ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ /‬اﺑﻮدردا ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻳﻜﻲ از ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻗﺮآن ﺷﺪه‪ /‬در دورة ﺧﻼﻓﺖ‬
‫ﻋﺜﻤﺎن در دﻣﺸﻖ ﻗﺎﺿﻲ و ﭘﻴﺸﻮا ﺑﻮده و در ﻫﻤﺎن ﺷﻬﺮ در ﺳﺎل ‪ 31‬ﻫﺠﺮي درﮔﺬﺷﺖ‪/‬‬
‫‪ (3‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻴﺴﺖ از ﺑﺮاي اﻧﺴﺎن ﻣﮕﺮ آﻧﭽﻪ ﻛﻮﺷﺶ ﻛﺮده‪ /‬اﻳﻦ اﺳﺘﺪﻻل از ﻣﻮﻟﻮي دﻟﻴﻞ آن اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن را ﻓ‪Ç‬ﺎﻋﻞ ﻣ‪Ç‬ﺨﺘﺎر و‬
‫داراي اراده ﻣﻲداﻧﺪ و ﺳﻌﻲ و ﻛﻮﺷﺶ را وﺳﻴﻠﺔ رﺳﻴﺪن ﺑﻪﻣﻘﺎﺻﺪ ﻗﺮار ﻣﻲدﻫﺪ‪ /‬و اﺷﻌﺎر ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ ﻫ‪Ç‬ﻢ دﻟﻴ‪Ç‬ﻞ آناﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ از‬
‫ﻫﺴﺘﻲ ﻣﺠﺎزي ﺧﻮد ﺑﻜﺎه; ا ﮔﺮ ﻛﻮﻫﻲ‪ ,‬ﻛﺎﻫﻲ ﺷﻮ ﺗﺎ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ دوﺳﺘﺎن ﺧﺪاﺟﺎ ﻛﻨﻲ و اﻓﻜﺎر ﭘﺮﻳﺸﺎن را ﺟﻤﻊ ﻧﻤﺎ وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ‬
‫‪‬‬
‫دل ﺻﺪ ﭘﺎرة آواره ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺎس ﻗﺮب را ﻣﻲﻧﻬﻲ! ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ :‬ﺗﻮ را ﻳﻚ دل دادﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ دﻟﺒﺮ ﮔﻴﺮي‪ ,‬ﻧﻪ آﻧﻜﻪ دل را‬
‫ﺻﺪﭘﺎره و ﻫﺮ ﭘﺎره را در ﻃﻠﺐ ﻣﻬﻤﻲ آواره ] ﻛﻨﻲ[‪/‬‬

‫‪11‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﺷﻤﺲاﻟﺪﻳﻦ ﺗﺒﺮﻳﺰي در ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻧﻤﻮده‬
‫در ﺗﺄﺛﻴﺮات ﻋﻤﻴﻘﻲ ﻛﻪ‬
‫‪‬‬
‫ز ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪ ﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي دﻟﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺠﻨﻮن ﺷ‪Ç‬ﺪ و ﺷ‪Ç‬ﻴﺪا‬

‫‪Ç‬ﺮي<‬
‫ﺎن اﻟ ‪â‬‬
‫‪Ç‬ﺒ ×‬
‫ﺤ ‪‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻲ ز ‪Ô‬‬
‫>ﺳ ‪Ö‬‬
‫ﱠ‪Ç‬ﺬ ‪‬ي ا ‪Ö‬ﺳ ×‬

‫ز ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪﻳ‪ÇÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺎراﻣ‪ÇÇ‬ﺪ دﻟﻢ ﻳﻚ دم‬

‫ﻟﻴ‪ÇÇ‬ﻠﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن اﻓ‪Ç‬ﺰا‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ از آن‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺠﻨﻮﻧﺴﺖ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ز ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪ ﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻴﺴﺖ ﺷ‪Ç‬ﻴﺪاﻳ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰو روﺷ‪ÇÇ‬ﻦ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ و زو ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺪا ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد ﺗ‪ÇÇ‬ﻦﻫﺎ‬

‫‪ÇÇ‬ﻴﻢ ﻏ‪ÇÇ‬ﺎﻓﻞ ا‪‬ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﻏ‪ÇÇ‬ﺎﻓﻞ‬
‫ز ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ‪‬ﻧ ‪‬‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻲ ﺣ‪Ç‬ﻤﺮا‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎم ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ در رﻳ‪ÇÇ‬ﺨﺖ ﺟ‪Ç‬ﺎﻣﻲ از ‪‬‬

‫ز ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎﺳﺎﻳﺪ‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻲ<‬
‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻲ< ﺷ‪ÇÇ‬ﻮي آ ﮔ‪ÇÇ‬ﻪ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺪاﻧ‪Ç‬ﻲ‬
‫>ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ا ‪ÔÖ‬و‬
‫ز ×‬
‫‪‬‬
‫ﺳ‪Ç‬ﺮ >ا ‪Ö‬و ‪‬ا ‪Ö‬د ×‬
‫×‬

‫ز ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﺑﻲ ﻫ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ او از ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺟ‪Ç‬ﺎن دارد ﻛ‪Ç‬ﻪ او از ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺷ‪Ç‬ﺪ ﺟ‪Ç‬ﻮﻳﺎ‬

‫ز ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪ ﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑ‪ÇÇ‬ﻪوﻗﺖ ﺻ‪ÇÇ‬ﺒﺤﺪم ﺑ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬

‫ا ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﻳ‪ÇÇÇ‬ﺎﺑﻨﺪ‪ ,‬ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ك ﻣ‪ÇÇ‬ﺮده در دم ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺷﻮد اﺣ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻬﺮ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﺮدي‬
‫‪ÇÔ‬ﺮش‬
‫ز ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﺗ ‪Ô‬‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ او ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻏ‪ÇÇ‬ﻮره را از ﻟﻄ‪ÇÇ‬ﻒ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺳﺎزد ﺑ‪ÇÇ‬ﻪدم ﺣ‪Ç‬ﻠﻮا‬

‫‪###‬‬
‫ﻣﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻤﺎﻧﺎن ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﻠﻤﺎﻧﺎن ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎري را‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻪ ﺻ‪ÇÇ‬ﺪﻓﺮدوس ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺳﺎزدﺟﻤﺎﻟﺶ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﻤﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎري را‬

‫ﻣﻜ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﻣﻜﺎن ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدد‪ ,‬زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻬﺎ ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ ﻛ‪Ç‬ﺎن ﮔ‪Ç‬ﺮدد‬

‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ اودﻫ‪ÇÇ‬ﺪ ﺗﺸ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻒ‪ ,‬ﻳﻚ ﻟﺤ‪ÇÇ‬ﻈﻪ دﻳ‪Ç‬ﺎري را‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﻟﻄ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺶ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻔﺸﺎرد‪ ,‬ﻫ‪ÇÇ‬ﺰاران ﻧ‪ÇÇ‬ﻮﺑﻬﺎر آرد‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻘﺼﺎن ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ زﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺮت او زﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﻬﺎري را‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎﻟﺶ آﻓ‪ÇÇÇ‬ﺘﺎب آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن او را ﻧ‪ÇÇ‬ﻘﺎب آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫وﻟﻴﻜ‪ÇÇ‬ﻦ ﻧ‪ÇÇ‬ﻘﺶ ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺟﺰ ﻧ‪ÇÇ‬ﻘﺶ و ﻧﮕ‪Ç‬ﺎري را‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻞ را ﺧ‪ÇÇ‬ﺒﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮدي‪ ,‬ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﺸﻪ ﺳ‪Ç‬ﺮخ و ﺗ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻮدي‬

‫ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎت ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺷﻴﺎري را‬
‫ازﻳ‪ÇÇÇÇÇ‬ﺮا آﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻲ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺪ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺪﺳﺖ آور ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺎري ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‪ ,‬ﻛ‪ÇÇ‬ﺰﻳﻦ دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎر او‬

‫ﭼ‪ÇÇÇ‬ﺮا ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﺳ‪ÇÇ‬ﭙﺮدن دل‪ ,‬ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺎري ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺎري را‬

‫ز ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪ ﻳ‪ÇÇ‬ﻦﺗﺒﺮﻳﺰي‪,‬ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﻢﻗﺎﺻﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺧﻮنرﻳﺰي‬

‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ اوﺳﺖ در دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎﻧ‪‬ﺪ ذواﻟﻔ‪Ç‬ﻘﺎري را‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫در ﺑﻴﺎن آن ﻛﻪ ﻫﺮ دﻳﺪه درﺧﻮر ﻣﺸﺎﻫﺪة ﺟﻤﺎل ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻌﻨﻮي ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻄﺎرد ﻣﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺮي ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎع آﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎﻧﻲ را‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﺦ ﭼﺸ‪ÇÇÇ‬ﻢ ارزد ﭼ‪ÇÇ‬ﺮاغ آن ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎﻧﻲ را‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪Ç‬ﺮاغ ﺟ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺘﺮن ﮔ‪Ç‬ﺮدد‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺪان ﻏ‪Ç‬ﻴﺒﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺒﻴﻨﺪ ﺑ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻲﻗﺮﻳﻨﻪ او ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﻨﻬﺎي ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎﻧﻲ را‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻋ‪ÇÇ‬ﺠﺐ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ داﻧ‪Ç‬ﺪ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻓ‪Ç‬ﺪا ﻛ‪Ç‬ﺮدن‬
‫ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺮوﺳﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﺎﻧﻲ را‬
‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﭼﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻮي ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ‬
‫‪‬‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﻘﺎل روح ﭘ‪ÇÇ‬ﺬرﻓﺘﻪ‬
‫ﻳﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﻴﺴﺖ ﺑﺸﻜ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻪ‪,‬‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺮﮔﺲ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاب از او رﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮاي ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻏﺒﺎﻧﻲ را‬

‫‪1‬‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻨﻴﻦﺑﺎغوﭼﻨﻴﻦﺧﻮشﺟﻮ‪,‬ﭘﺲاﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦﭘﻨﺞواﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ ﺷﺶﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ‬

‫‪2‬‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﻴﺎﺳﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ‪ ,‬ﻛ‪ÇÇ‬ﻤﺘﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮ ﻗ‪ÇÇ‬ﻴﺎس اﻗ‪ÇÇ‬ﺘﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﻲ را‬

‫‪ (1‬ﻣﻘﺼﻮد از ﭘﻨﺞ‪ ,‬ﭘﻨﺞ ﺣﺲ اﺳﺖ‪) :‬ﻻﻣﺴﻪ( ﺑﺴﺎوا‪Ä‬ﻲ‪) ,‬ذا‪Ä‬ﻘﻪ( ﭼﺸﺎﻳﻲ‪) ,‬ﺷ‪Ç‬ﺎﻣ‪‬ﻪ( ﺑ‪Ç‬ﻮﻳﺎﻳﻲ‪) ,‬ﺳ‪Ç‬ﺎﻣﻌﻪ( ﺷ‪Ç‬ﻨﻮاﻳ‪Ç‬ﻲ و )ﺑ‪Ç‬ﺎﺻﺮه(‬
‫ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ‪ /‬و از ﺷﺶ‪ ,‬ﺷﺶ ﺟﻬﺖ اﺳﺖ‪ :‬راﺳﺖ‪ ,‬ﭼﭗ‪ ,‬ﭘﺸﺖ‪ ,‬ﭘﻴﺶ‪ ,‬زﻳﺮ‪ ,‬ﺑﺎﻻ‪/‬‬
‫‪ (2‬ﻗﻴﺎس دراﺻﻄﻼح ﻋﻠﻢﻣﻨﻄﻖ‪ ,‬ﺳﺨﻨﻲاﺳﺖ ﻣﺮﻛ‪‬ﺐاز ﻗﻀﻴﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻻزم اﺳﺖ ﻃﺒﻌ‪ H‬او را ﻗﻮل دﻳﮕﺮي‪ /‬ﭘﺲ ﻫ‪Ç‬ﺮﮔﺎه ﻗ‪Ç‬ﻮل‬

‫‪Ñ‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪12‬‬
‫ﺣ‪ÇÇ‬ﺎرس ‪‬اﻣﺖ‬
‫راﻳﺖ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺼﺮت‪ ,‬ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﺷﺒﻬﺎ‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﺻﻔﻬﺎ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎده در ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻒ ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺖ‪ ,‬در ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺒﻊ اﻟﻤ‪ÇÇ‬ﺜﺎﻧﻲ را‪1‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﻬﺪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد‪ ,‬درآ در ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺰر و ﻣ‪Ç‬ﺪ‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ‬
‫‪‬‬

‫ره ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻋﻮن ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺪ زد‪ ,‬رﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺷ‪ÇÇ‬ﺒﺎﻧﻲ را‬

‫ا‪‬ﻻ ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﺟﺎن ﺗ‪ÇÇÇ‬ﻮ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻪاﻗ‪ÇÇ‬ﺒﺎل ﺟ‪ÇÇ‬ﻮان ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬

‫ﻟﺒ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاب ارﻏ‪ÇÇÇ‬ﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﻲ را‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎ ده از‬
‫‪‬‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺮدان ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدة ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﻫﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﺪردي و ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﺮاﻫ‪ÇÇ‬ﻲ‬

‫ﻧﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن درد ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﻲ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺮ ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ را‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲ اﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﺤﺮﺳﺖ و ﻫ‪Ç‬ﻢ ﮔ‪Ç‬ﻮﻫﺮ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ درده‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻫﻨﻪ ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻳﻚ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻏﺮ‪ ,‬ﺣ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻒ اﻣ‪ÇÇ‬ﺘﺤﺎﻧﻲ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮو اي رﻫ‪ÇÇ‬ﺰن ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺎن‪ ,‬رﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﺣ‪Ç‬ﻴﻠﻪ و دﺳ‪Ç‬ﺘﺎن‬
‫‪Ö‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ô‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ره ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﻮد در اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺎن دﻏ‪ÇÇ‬ﺎ و ﻗ‪ÇÇ‬ﻠﺘﺒﺎﻧﻲ‪2‬‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻮاب آﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﮔﻮﻳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ زر ﻧ‪ÇÇ‬ﺨﺮﻳﺪه اي ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن را‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺪو ﻗ‪ÇÇÇ‬ﺪر ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﻨﺎﺳﺪ‪ ,‬ﻣ‪ÇÇ‬ﺘﺎع راﻳﮕ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ را‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻤﺶ ﻛ‪Ç‬ﻦ اي ﺻ‪Ç‬ﻼحاﻟ ‪‬ﺪﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ ﺿ‪Ç‬ﻤﻴﺮ ﺷ‪Ç‬ﻪ‬

‫ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺟﺖ ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺘﻦ ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎرات ﻋ‪ÇÇÇ‬ﻴﺎﻧﻲ را‬
‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎﺷﺪ‬
‫‪‬‬

‫در ﺗﺮﻏﻴﺐ رﻫﺮوان ﺑﻪﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ ﺑﺮ آﺳﻤﺎن ﻣﻌﺎﻧﻲ‬

‫اي ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻖ دﻳ‪ÇÇ‬ﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﻪ‪ ,‬ﻳﻚ دم ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺧﺮاﺑ‪ÇÇ‬ﺎت آ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎم ازﻟﻲ ﺑﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎن‪ ,‬آﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻣﻨﺎﺟﺎت آ‬
‫‪‬‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ‬
‫ﺷ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮ ﭼ‪Ç‬ﺮخ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻋ‪Ç‬ﻴﺴﻲ ‪Ö‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻃ‪ÇÇ‬ﻮر ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻮﺳﻲ ‪Ö‬‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻮ‪ ,‬آﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻣﻼﻗﺎت آ‬
‫در ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻨ‪‬ﺖ اﻋ‪ÇÇÇ‬ﻼ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺧﻮﻳﺶ ﻣ‪Ç‬ﻘﺪم ﺷ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻲﺻﻴﺪ ﻣ‪Ç‬ﻌﻠﱠﻢ ﺷ‪Ç‬ﻮ‪3‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻲ آﻳ‪ÇÇ‬ﺎت آ‬
‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻮ‪ ,‬در‬
‫در ﻋﺸ‪ÇÇÇ‬ﻖ ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﻠ‪‬ﻢ‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ‬
‫ﺷ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬در اﻣ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻄﺎﻋﻲ‬
‫ﺷ‪Ç‬ﻮ و راﻋ‪Ç‬ﻲ‬
‫ﻣ‪Ç‬ﺎﻫﻲ‬
‫‪Ö‬‬
‫‪Ö‬‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ درﻃ‪Ç‬ﻮر ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻴﻘﺎت آ‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻲ راﻋ‪Ç‬ﻲ ‪Ö‬‬
‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ö‬‬

‫‪Ö‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮ ﻏ‪Ç‬ﻢ ذواﻟﻨ‪Ç‬ﻮن‪ 4‬رﻓ‪Ç‬ﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪﺣﺠﺎب ﻧ‪Ç‬ﻮن‬
‫در‬
‫‪‬‬

‫‪Ø‬‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬

‫ﺑﻮدي ﺑﻪﺣﻀﻴﺾا ﻛ‪Ç‬ﻨﻮن‪,‬ﺑ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﻴﺰ و ﺑ‪Ç‬ﻪاوﺟ‪Ç‬ﺎت آ‬

‫دﻳﮕﺮي ﺑﻤﺎ ‪‬د ‪‬ﺗ ‪‬ﻪ و ﻫﻴ‪Ã‬ﺘ ‪‬ﻪ در ﻗﻴﺎس ﻣﺬﻛﻮر اﺳﺖ‪ ,‬آن ﻗﻴﺎس اﺳﺘﺜﻨﺎﻳﻲ اﺳﺖ; ﻣﺜﻞ اﻳﻨﻜﻪ ﮔﻮﻳﻲ‪ :‬ا ﮔﺮ اﻳﻦ ﭼﻴﺰ آدم اﺳﺖ‪ ,‬ﺟﺎﻧﺪار‬
‫اﺳﺖ ﻟﻜﻦ آدم اﺳﺖ; ﭘﺲ ﺟﺎﻧﺪار اﺳﺖ‪ /‬و ا ﮔﺮ ﺟﺰ اﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬ﻗ‪Ç‬ﻴﺎس اﻗ‪Ç‬ﺘﺮاﻧ‪Ç‬ﻲ اﺳﺖ; ﭼ‪Ç‬ﻨﺎﻧﻜﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ :‬ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ و ﻫ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﺗﻐﻴﻴﺮﭘﺬﻳﺮ اﺳﺖ‪ ,‬ﺣﺎدث اﺳﺖ; ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺣﺎدث اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻣﻘﺼﻮد از ﺳﺒﻊ اﻟﻤﺜﺎﻧﻲ ﺳﻮرة ﻓﺎﺗﺤﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻔﺖ آﻳﻪ اﺳﺖ و ﭼﻮن در ﻫﺮ ﻧﻤﺎز دو ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺗﻜﺮار ﻣﻲﺷﻮد ﺳﺒﻊ اﻟﻤﺜﺎﻧﻲ ﻧﺎﻣﻴﺪه‬
‫ﺷﺪه‪/‬‬
‫دﻏﺎ ﻣﻜﺮ و ﺣﻴﻠﻪ و ﻗﻠﺘﺒﺎﻧﻲ ﺑﻲﻏﻴﺮت‪/‬‬
‫ﻣﻌﻠ‪‬ﻢ )ﺑﻪﻓﺘﺢ ﻻم( ﺳﮓ ﻣﻌﻠ‪‬ﻢ آن اﺳﺖ ﻛﻪ او را ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺻﻴﺪ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ /‬ﻫﺮﮔﺎه ﺑﺮاي ﺻﻴﺪ او را رﻫﺎ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺻﻴﺪ ﻛﺮد‪ ,‬ﺣﻼل‬
‫اﺳﺖ و ﻛﻠﺐ ﻏﻴﺮﻣﻌﻠ‪‬ﻢ را ﻛﻠﺐ ﻫﺮاش ﮔﻮﻳﻨﺪ‪/‬‬
‫ﺎﺿﺒ‪ H‬و در آﻳﺔ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ ﻓ‪I‬ﻟ‪ ÇÖ‬ﺘﻘ ‪‬ﻤ ‪¹‬‬
‫ﻮن ‪‬ا ‪Ö‬ذ ‪‬ذ ‪‬ﻫ ‪‬ﺐ ‪Ô‬ﻣ ×ﻐ ‪‬‬
‫ﻣﺮاد از ذواﻟﻨ‪‬ﻮن ﻳﻮﻧﺲ اﺳﺖ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در آﻳﺔ ﺷﺮﻳﻔﻪ اﺳﺖ در ﺳﻮرة اﻧﺒﻴﺎ¾ ‪‬و ذ‪I‬اﻟﻨ‪ ‬‬
‫ﻗﺼﺔ وﻋﺪه دادن او ﻗﻮﻣﺶ را ﺑﻪﻋﺬاب و دﻳﺮﺷﺪن وﻋﺪه وﻏﻀﺒﻨﺎ ك رﻓﺘﻦ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ و >ﻧﻮن< ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ‬
‫ﻮتو ‪Ô‬ﻫ ‪‬ﻮ ‪‬ﻣ ‪â‬ﻠﻴﻢ ‪‬‬
‫‪I‬ﻟ ‪Ô‬‬
‫ﺤ ‪‬‬
‫ﻳﻮﻧﺲ روح در ﺷﻜﻢ ﻣﺎﻫﻲ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪه ﺗﺎ ﺑﻪﺗﺴﺒﻴﺢ و ﺗﻘﺪﻳﺲ اﻟﻬﻲ اﺳﺘﺨﻼص‬
‫ﻣﺎﻫﻲ اﺳﺖ و در ﺗﺄوﻳﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ‪ ,‬‬
‫‪‬‬
‫ﻳﺎﺑﺪ و ﺑﻪاﺣﺘﻤﺎل ﺑﻌﻴﺪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺮاد ذواﻟﻨ‪‬ﻮن ﻣﺼﺮي ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ آن ﻫﻢ ﻣﻮاﻓﻖ آﻧﭽﻪ در ﻃﺮاﻳﻖ اﻟﺤﻘﺎﻳﻖ از ﺗﺬﻛﺮة ﻋﻄ‪ ‬ﺎر ﻧﻘﻞ‬
‫ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪> :‬در ﻛﺸﺘﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ,‬ﮔﻮﻫﺮي از ﺑﺎزرﮔﺎن ﻣﻔﻘﻮد ﺷﺪه‪ /‬اﺗ‪‬ﻔﺎق ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ او را ﺑﺮﻧﺠﺎﻧﻨﺪ و اﺳﺘﺨﻔﺎﻓﺶ ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ و‬
‫ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺷﺪه ﻫﺰاران ﻣﺎﻫﻲ از درﻳﺎ ﺳﺮ ﺑﺮآوردﻧﺪ و ﻫﺮ ﻳﻚ ﮔﻮﻫﺮي در دﻫ‪Ç‬ﺎن ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺘﻪ‪ /‬ذواﻟﻨ‪Ç‬ﻮن ﻳﻜ‪Ç‬ﻲ را‬
‫ﺗﻌﺎﻟﻲ‬
‫ﺑﻪﺣﻖ‬
‫او‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫×‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻪاﻳﺸﺎن داد‪ </‬وﻟﻲ ﻣﻌﻨﻲ اول اﻇﻬﺮ و اﻧﺴﺐ اﺳﺖ‪/‬‬

‫‪13‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﺠﺖ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﺮودي‪ 1‬ﻳﻚ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻔﺮﺳﻮدي‬
‫در ﺣ‪ ÇÇ‬‬

‫در ﻻت‪ 2‬ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻲﺑﻮدي‪ ,‬ﻳﻚﻟﺤ‪Ç‬ﻈﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻲﻻت آ‬

‫دم ﻫﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻲ‪ ,‬از ﻋ‪ÇÇÇ‬ﺮﺑﺪة ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ‬
‫ﺑﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﺬار ‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻤﻮات آ‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﭘﺴ‪Ç‬ﺘﻲ‪ ,‬ﻳﻚ دم‬
‫×‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﻦﭘﺮور‪ ,‬ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬار و ازو ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬر‬
‫ﻳﻚ دم‬
‫‪‬‬

‫در ﺣ‪ÇÇ‬ﻀﺮت آندﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺮ ﻳﻚﻟﺤ‪ÇÇ‬ﻈﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺣﺎﺟﺎت آ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﻔﺲ ﻧ‪Ç‬ﻴﺎﻣﻴﺰي‬

‫از ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻖ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﭙﺮﻫﻴﺰي از ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪاﺛ‪ÇÇ‬ﺒﺎت آ‬

‫ﺗﺼﺮﻓﺎت ﭘﻴﺮان راه در رﻫﺮوان‬
‫در اﺷﺎرات دﻗﻴﻘﻪ ﺑﻪﻣﻘﺎﻣﺎت و‬
‫‪‬‬

‫آﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻨﻴﺪ آن ﻣ‪ÇÇ‬ﻪ ‪‬آه ﺳ‪ÇÇ‬ﺤﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺣﺸ‪ÇÇ‬ﺮ دﮔ‪ÇÇ‬ﺮ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ اﻣﺸﺐ ‪‬ﺣ ‪‬ﺸ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﭼﻮن ﭼﺮخ زﻧ‪Ç‬ﺪ آن ﻣ‪Ç‬ﻪ در ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﺔ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻢ‬

‫دور ﻗ‪ÇÇÇ‬ﻤﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬
‫اي دور ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺮ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﮕﺮ ‪‬‬

‫ﻛﻮ رﺳﺘﻢ دﺳ‪Ç‬ﺘﺎن ﺗ‪Ç‬ﺎ دﺳ‪Ç‬ﺘﺎن ﺑ‪Ç‬ﻨﻤﺎﻳﻴﻤﺶ?‬

‫ﻓ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ را?‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﺪ‬
‫ﺧ‪Ç‬ﻮﺑﻲ و ‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ در ﺧ‪Ç‬ﺪﻣﺖ ﻗ‪Ç‬ﻨﺪ او‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻟﻘ‪Ç‬ﻤﺔ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎن ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﻟﻘ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﺘﻮان ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدن‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﮔ‪Ç‬ﻴﺮد‬
‫ﻣﺎ را ﻛ‪Ç‬ﺮﻣﺶ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﺪ ﺗ‪Ç‬ﺎ در ‪‬‬

‫ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫زﻳ‪ÇÇ‬ﻦ روي دوا ﺳ‪Ç‬ﺎزد ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻟﺤ‪Ç‬ﻈﻪ ‪‬‬

‫ﭼﻮن ﺑﻲﻧﻤﻜﻲ ﻧ‪Ç‬ﺘﻮان ﺧ‪Ç‬ﻮردن ﺟﮕ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺮﻳﺎن‬

‫ﺟﮕ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲزد ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﻤﻚ ﻫ‪Ç‬ﺮ دم ﺑ‪Ç‬ﺮﻳﺎن‬
‫‪‬‬

‫ﺑﻲﭘﺎي ﻃﻮافآرﻳ‪Ç‬ﻢ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻲﺳﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﺠﻮد آﻳ‪Ç‬ﻴﻢ‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺳﺮوﭘﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮده او ﭘ‪Ç‬ﺎ و‬
‫‪‬‬

‫ﻓﺮﻣﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻮر ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪة ﻣ‪Ç‬ﺼﺒﺎح اﺳﺖ‪3‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺼﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﻣﺸﻜﺎتو زﺟ‪Ç‬ﺎﺟﻪ ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﻪ و‬
‫‪‬‬

‫ﭼﻮن زر ﺷ‪Ç‬ﺪه رﻧﮓ ﻣ‪Ç‬ﺎ از ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﺔ ﺳ‪Ç‬ﻴﻤﻴﻨﺶ‬

‫زر ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺞ ﻓ‪Ç‬ﺪا ﺑ‪Ç‬ﺎدا اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﻴﻢ و ‪‬‬

‫ﺧﺎﻣﻮش ﻛﻪ ﺗﺎ ﻫ‪Ç‬ﺮﻛﺲ در ﮔ‪Ç‬ﻮش ﻧ‪Ç‬ﻴﺎرد اﻳ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﺧﻮد ﻛﻴﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ درﻳ‪Ç‬ﺎﺑﺪ او ﺧ‪Ç‬ﻴﺮ و‬
‫‪‬‬

‫در ﻫﻮﻳﺪاﺑﻮدن آﺛﺎرﻛﻤﺎل و ﺗﻜﻤﻴﻞ از ﻛﺎﻣﻠﻴﻦ )آﻓﺘﺎب آﻣﺪ دﻟﻴﻞآﻓﺘﺎب(‬

‫اي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺑﻴﻨﻲ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ روز ﻗ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺖ را?‬

‫اﻳﻦ ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻒﺧﻮﺑﻲ را اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮشﻗﺪ و ﻗ‪Ç‬ﺎﻣﺖ را?‬

‫‪ (1‬ﻧﻤﺮود )ﺑﻪﻓﺘﺢ ﻧﻮن( از ﻧﺒﻴﺮهﻫﺎي ﻧﻮح ﺑﻮده‪ /‬در ﻧﺎﺳﺦ اﻟﺘ‪‬ﻮارﻳﺦ ﮔﻮﻳﺪ‪> :‬دو ﻫﺰار و ﺳﻴﺼﺪ و ﭘﻨﺠﺎه و ﻫ‪Ç‬ﻔﺖ ﺳ‪Ç‬ﺎل ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از‬
‫ﺗﺼﺮف داﺷﺘﻪ و ﺷﻬﺮ‬
‫ﻇﻬﻮر آدم‪ ,‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺳﺮﻳﺎﻧﻴﻮن ﺷﺪ و ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺎم وي ﺑﻪﭘﺎرﺳﻲ ﻧﻤﻴﺮاد اﺳﺖ‪ /‬از ﻣﻮﺻﻞ ﺗﺎ ﻛﻨﺎر ﻋ ‪‬ﻤﺎن در ‪‬‬
‫ﺑﺎﺑﻞ را او ﺑﻨﺎ ﻧﻤﻮده و ﺻﻮرت ﺧﻮد را در ﻋﻤﺎرات و ﻣﺴﺎﺟﺪ‪ ,‬ﻣﻌﺒﻮد ﺧﻼﻳﻖ داﺷﺘﻪ و ﭘﺴﺮزادهاش ﺑﺎ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺧﻠﻴﻞ ﻣﻌﺎﺻﺮ‬
‫ﺑﻮده وﻫﻼ ك ﻧﻤﺮود از ﻏﻠﺒﺔ ﭘﺸﻪ ﻛﻪ ﺿﻌﻴﻒﺗﺮﻳﻦ ﻣﺨﻠﻮﻗﻲ اﺳﺖ دﺳﺖ داد‪</‬‬
‫‪ (2‬ﻧﺎم ﺑﺘﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﻮم ﺷﻌﻴﺐ او را ﻣﻲﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ‪/‬‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫ﺎﺟ ‪¹‬‬
‫ﺟ‬
‫ز‬
‫ﻲ‬
‫ﻓ‬
‫ح‬
‫ﺎ‬
‫ﺒ‬
‫ﺼ‬
‫ﻤ‬
‫ﻟ‬
‫ا‬
‫ح‬
‫ﺎ‬
‫ﺒ‬
‫ﺼ‬
‫ﻣ‬
‫ﺎ‬
‫ﻬ‬
‫ﻴ‬
‫ﻓ‬
‫¸‬
‫×ﻮ‬
‫ﻜ‬
‫ﺸ‬
‫ﻤ‬
‫ﻛ‬
‫‪‬‬
‫ه‬
‫ﻮر‬
‫ﻧ‬
‫ﻞ‬
‫ﺜ‬
‫ﻣ‬
‫ض‬
‫‪‬ر‬
‫اﻻ‬
‫‪Ö‬‬
‫و‬
‫ﺎوات‬
‫ﻤ‬
‫اﻟﺴ‬
‫ﻧﻮر‬
‫‪‬ﷲ‬
‫ا‬
‫اﺳﺖ‪:‬‬
‫‪ (3‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪآﻳﺔ ﺷﺮﻳﻔﺔ ﻧﻮر ﻛﻪ در ﺳﻮرة ﻧﻮر‬
‫‪Ô‬‬
‫‪Ö‬‬
‫‪Ô‬‬
‫‪‬‬
‫‪â‬‬
‫‪‬‬
‫‪â‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪  Ö ‬‬
‫× ‪ × Ô Ô × Ö Ô × Ö‬‬
‫‪ Ô Ô‬ﱠ ×‬
‫ﺻﻔﺖ ﻧﻮر او ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﺮاﻏﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در آن ﻓﺘﻴﻠﺔ ﻣﺸﺘﻌﻠﻲ اﺳﺖ و آن در‬
‫ﺗﺎ آﺧﺮ آﻳﻪ; ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺪا ﻧﻮر آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ و زﻣﻴﻨﻬﺎﺳﺖ‪/‬‬
‫‪‬‬
‫آﺑﮕﻴﻨﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﭼﻮن ﺳﺘﺎرة درﺧﺸﻨﺪه اﺳﺖ‪ /‬در ﺗﻔﺎﺳﻴﺮذ ﻛﺮ ﺷﺪه ﻛﻪ‪ :‬ﻣ ‪‬ﺜ ‪Ô‬ﻞ ﻧ‪Ô‬ﻮر ‪‬ه ‪â‬ﻓﻲ ‪‬ﻗﻠ ‪Ö‬ﺐ اﻟﻤ‪ Æ‬ﻣ ‪Ö‬ﻦ ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‬
‫زﺟﺎﺟﻪ‪ ,‬ﺳﻴﻨﻪ و ﺑﺼﺮ اوﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻮر ﺣﻖ در آﻧﻬﺎ ﺗﺎﺑﺎن اﺳﺖ‪ /‬و در ﺗﺄوﻳﻼت‬
‫ﻧﻮر اﻟﻬﻲ ﻣﺼﺒﺎح درﺧﺸﺎن اﺳﺖ و ﻣﺸﻜ×ﻮ¸ و‬
‫×‬
‫‪‬‬
‫اﷲ ا ‪Ö‬ن ‪Ô‬ﺗ ‪Ö‬ﺮﻓ ‪‬ﻊ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪآﺧﺮ‪,‬‬
‫آﻳﺔ‪:‬‬
‫ﺧﺎﺗﻤﺔ‬
‫در‬
‫و‬
‫اﺳﺖ‪/‬‬
‫اﻳﻤﺎن‬
‫روح‬
‫ﻣﺼﺒﺎح‪,‬‬
‫ﺣﻜﻤﺎ و ﻋﺮﻓﺎ ﻣﺮاد از زﺟﺎﺟﻪ‪ ,‬ﻗﻠﺐ و از‬
‫ن‬
‫ذ‬
‫ا‬
‫ﻮت‬
‫ﻴ‬
‫ﺑ‬
‫ﻲ‬
‫ﻓ‬
‫‪Ô    ÔÔ â‬‬
‫راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﻪﺻﻔﺖ ارﺑﺎب ﻗﻠﻮب و اﺻﺤﺎب ذ ﻛﺮ و ﻓﻜﺮ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را ﻫﻴﭻ ﺑﻴﻊ و ﺗﺠﺎرﺗﻲ از ﻳﺎد ﺧﺪا ﺑﺎز ﻧﻤﻲدارد‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪1ê‬‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﻫﻲ را?‬
‫اي ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺑﻴﻨﻲ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ‬
‫‪‬‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺷ‪ÇÇ‬ﻌﺸﻌﺔ ﻧ‪Ç‬ﻮر و اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﺎه و ﺟ‪Ç‬ﻼﻟﺖ را?‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻜﺖ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن را?‬
‫اي ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺑﻴﻨﻲ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ‬
‫‪‬‬

‫اﻳﻦ روﺿ‪Ç‬ﺔ دوﻟﺖ را‪ ,‬اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺨﺖ و ﺳ‪Ç‬ﻌﺎدت را?‬

‫ايﺧﻮشدل و ﺧﻮشداﻣﻦ دﻳﻮاﻧ‪Ç‬ﻪﺗﻮﻳﻲ ﻳ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫در ﻛﺶ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪﺣﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬار ﻣ‪ÇÇ‬ﻼﻣﺖ را‪1‬‬

‫اي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدش ﻫ‪Ç‬ﺮﮔﺰ ﻧﺸ‪Ç‬ﻮي ﻻﻏ‪Ç‬ﺮ‬

‫اﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮار ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻼل ﺗ‪ÇÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪرﻳﺪه ﻇ‪ÇÇ‬ﻼﻣﺖ را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻴﻤﻢ را‬
‫آب روان ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻨﻲ ﺑﮕ‪ÇÇÇ‬ﺬار‬
‫‪‬‬
‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮن ‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺪ وﺻ‪ÇÇ‬ﺎل آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑﮕ‪Ç‬ﺬار رﻳ‪Ç‬ﺎﺿﺖ را‬

‫دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮار و در ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮرﻳﺪه و دﻳ‪ÇÇ‬ﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﻪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﻋ‪ÇÇ‬ﻼﻣﺖ را‬
‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ دﻳ‪ÇÇ‬ﻮارم از‬
‫‪‬‬

‫ﭘﻴﺶ از ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑﺴ‪Ç‬ﻲ ﺷ‪Ç‬ﻴﺪا ﻣ‪Ç‬ﻲﺟﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﺮاﻣ‪Ç‬ﺘﻬﺎ‪2‬‬

‫رخ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻔﺮوﺧﺖ ﻛ‪Ç‬ﺮاﻣﺖ را‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن دﻳ‪ÇÇ‬ﺪ ‪‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎز ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻲ ور ﻧ‪Ç‬ﺎز ﻛﺸ‪Ç‬ﻲ راﻣ‪Ç‬ﻲ‪3‬‬

‫در ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺎزﻛﺸﻲ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﺑﻲ آن ﺣﺴ‪ÇÇ‬ﻦ و ﻣ‪ÇÇ‬ﻼﺣﺖ را‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻮش ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺎﻣﻮﺷﻲ ﺑ‪Ç‬ﻬﺘﺮ ز ﻋﺴ‪Ç‬ﻞ ﻧ‪Ç‬ﻮﺷﻲ‬

‫در ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮز ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎرت را ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬار اﺷ‪ÇÇ‬ﺎرت را‪4‬‬

‫ﻣﺸ‪Ç‬ﺮق ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻬﺎ‬
‫ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ اﻟﺤ‪Ç‬ﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي اي‬
‫‪‬‬

‫از ﺗ‪ÇÇ‬ﺎﺑﺶ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﺑﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺣ‪Ç‬ﺮارت را‬

‫در ﻋﻨﺎﻳﺎت ﻛﺎﻣﻠﻴﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﻗﺼﻴﻦ و ﻛﺸﻴﺪن آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﻣﻠﻜﻮت‬

‫آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ ﺑﺖ ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻴﺨﺎﻧﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮد ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻤﻮد ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻬﺎر ﻧ‪ÇÇ‬ﻮ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎزه ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺑﮕﺸ‪ÇÇ‬ﺎده ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﺎن ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺑﺴﺘﻪ ﻣ‪Ç‬ﻴﺎن ﺧ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮده ﻛ‪ÇÇ‬ﻤﺎن ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ راه زﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﺘﻪ دراﻧ‪Ç‬ﺪازد ﺻ‪Ç‬ﺪ دام و دﻏ‪Ç‬ﻞ ﺳ‪Ç‬ﺎزد‬

‫ﺻﺪ ﻧ‪Ç‬ﺮ ‪‬د ﻋ‪Ç‬ﺠﺐ ﺑ‪Ç‬ﺎزد ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺑ‪Ç‬ﺨﻮرد ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ و ﭘﺲ او ﻣ‪Ç‬ﻲدو‬
‫رو ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺔ ﺳ‪Ç‬ﺮوش‬
‫‪Ö‬‬
‫‪Ö‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ درﺧﺖ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮ از ﺑ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑﻜ‪Ç‬ﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫‪Ô‬ﻮن ﻟ ‪Ô‬ﻮ ‪‬ﻣ ‪ ¹‬ﻻ×‪Ä‬ﻢ‬
‫‪ (1‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﮕﺬار ﻣﻼﻣﺖ ﻣﻼﻣﺖﻛﻨﻨﺪﮔﺎن را و از آنﺑﺎ ك ﻣﺪار ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻗﺮآن اﺳﺖ در وﺻﻒ ﻣ‪Æ‬ﻣﻨﻴﻦ‪ :‬و ×‬
‫ﻻ ‪‬ﻳ ×ﺨﺎﻓ ‪‬‬

‫ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻤﻲﺗﺮﺳﻨﺪ از ﻣﻼﻣﺖﻛﻨﻨﺪه در راه ﺣﻖ‪ /‬و ﺑﻌﻀﻲ ﻣﻼﻣﺘﻴ‪‬ﻪ را ﻃﺮﻳﻘﻪاي از ﻃﺮق ﺻﻮﻓﻴ‪‬ﻪ ﺷﻤﺮدهاﻧﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻓ‪Ç‬ﻌﺎﻟﻲ ﺑ‪Ç‬ﺠﺎ‬
‫آورﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪﻇﺎﻫﺮ ﻧﺎروا ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻣﺮدﻣﺎن در آﻧﻬﺎ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﺧﻮاري ﻧﮕ‪Ç‬ﺮﻧﺪ و ﺧ‪Ç‬ﻮﺑﺸﺎن ﻧﺸ‪Ç‬ﻤﺮﻧﺪ و ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﻬﺖ ﻧ‪Ç‬ﻔﺲ‬
‫ﻌﺠﺐ و ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ را ادب ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪/‬‬
‫ﺧﻮدﺧﻮاه ‪Ô‬ﻣ ‪‬‬
‫ﺗﻔﺮد و ﺗ‪Ç‬ﺤﺪ‪ ‬ي و ﺑ‪Ç‬ﺪون اﻋ‪Ç‬ﺠﺎب و‬
‫اﻇﻬﺎر‬
‫ﺑﺪون‬
‫ﺷﻮد‬
‫ﻣﺸﺎﻫﺪه‬
‫ﺑﺰرﮔﻲ‬
‫از‬
‫ﻋﺎدﻳﺎت‬
‫ﺑﺮﺧﻼف‬
‫ﻛﻪ‬
‫اﺳﺖ‬
‫ﭼﻴﺰي‬
‫‪ (2‬ﻛﺮاﻣﺖ آن‬
‫‪‬‬
‫ﺧﻮدﺑﻴﻨﻲ‪ /‬ﺷﺒﺴﺘﺮي ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﺗﻮ ﻓﺮﻋﻮﻧﻲ و آن دﻋ‪Ç‬ﻮي ﺧ‪Ç‬ﺪا‪ÇÄ‬ﻲ اﺳﺖ‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺮاﻣ‪ÇÇ‬ﺎت ﺗ‪Ç‬ﻮ ﮔ‪Ç‬ﺮ در ﺧ‪Ç‬ﻮدﻧﻤﺎﻳﻲ اﺳﺖ‬
‫ﺻﺤﺖ ﻗﻮل ﺑﻪ ﻛﺮاﻣﺎت ﺑﺮاي اوﻟﻴﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ و ﻧﻘﻞ و آﻧﭽﻪ در ﺗﺬﻛﺮهﻫﺎ و ﺳﻴﺮ و اﺧﺒﺎر ﻧﻘﻞ ﺷﺪه ﺟﺎي ﺗﺮدﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪/‬‬
‫و ‪‬‬
‫وﻟﻲ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﺮاﻣﺖ وﺟﻮد اﺷﺨﺎص ﺑﺰرگ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻮن اﻧﺴﺎن آﻧﻬﺎ را ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻛﺮاﻣﺘﻲ را ﻣﺘﻮﻗﻊ ﻧﺒﺎﺷﺪ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪:‬‬
‫ﻣﺸﻜﻞ از ﺗﻮ ﺣﻞ ﺷﻮد ﺑﻲﻗﻴﻞ و ﻗﺎل‬
‫اي ﻟﻘ‪ÇÇ‬ﺎي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮاب ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪ÆÇ‬ال‬
‫‪ (3‬ﻣﻘﺼﻮد از ﻧﺎزﻛﺸﻲ‪ ,‬رﻋﺎﻳﺖ آداب ﻇﺎﻫﺮه و ﺑﺎﻃﻨﻪ ﻧﺰد اوﻟﻴﺎي اﻟﻬﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ درﻳﺎﻓﺘﻦ ﻛ‪Ç‬ﻤﺎل و ﺣﺴ‪Ç‬ﻦ و ﻣ‪Ç‬ﻼﺣﺖ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﻲ آﻧﻬﺎﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (4‬ﻋﺒﺎرت‪ ,‬ﻣﻌﻨﻲﻫﺎي ﻇﺎﻫﺮ ﺳﺨﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﮕﺎن از او ﺑﻬﺮه ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ و اﺷﺎرت‪ ,‬رﻣﻮز و ﻧﻜﺎﺗﻲ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮاص از آن‬
‫‪Ç‬ﻘﺎﻳﻖ‬
‫ات ﻟ‪‬ﻠﺨﻮاص واﻟﻠ‬
‫ﺘﺎب ا ‪‬‬
‫‪Ô‬‬
‫ﺤ ‪Ô‬‬
‫ات ‪‬ﻟﻠ ‪Ö‬ﻌﻮام وا ‪‬ﻻ ﺷﺎر ‪Ô‬‬
‫ﷲ ‪‬ﻋﻠ‪‬ﻲ ا ‪Ö‬ر ‪‬ﺑﻌ‪ ¹‬اﺷﻴﺎ ‪ ¾‬ا‪ ‬ﻟ‪Ö‬ﻌﺒﺎر ‪Ô‬‬
‫‪Ç‬ﻄﺎﻳﻒ ‪‬ﻟ‪Ç‬ﻼوﻟﻴﺎ¾ واﻟ ‪‬‬
‫ﺑﻬﺮهﻣﻨﺪ ﻣﻲﮔﺮدﻧﺪ‪ /‬و در اﺧﺒﺎر اﺳﺖ‪ :‬ﻛ ‪Ô‬‬
‫‪‬ﻟﻼﻧﺒﻴﺎ¾‪/‬‬

‫‪1ë‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻫﺴﺖ دﻟﺶ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎرا ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺰ و ﻣ‪ÇÇ‬ﺮو ﻳ‪ÇÇ‬ﺎرا‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺎول ﺑﻜ‪Ô‬ﺸ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را و آﺧ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑﻜ‪‬ﺸ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻧ‪ÇÇ‬ﺎز ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎن اﻧ‪Ç‬ﺪر دل ﻣ‪Ç‬ﺎ ﭘ‪Ç‬ﻨﻬﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﺔ ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎﻧﺎن ﺻ‪ÇÇ‬ﺪﻧﺎز رﺳ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎز آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ و ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ آن ﻋ‪ÇÇ‬ﻤﺮ دراز آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫آن ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻮﺑﻲ و ﻧ‪ÇÇ‬ﺎز آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ داغ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫آن ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ و آن ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺞ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎن آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫و آن ﻓ‪ÇÇ‬ﺨﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﺎن آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﺰ ﻋ‪Ç‬ﺎر ﺧ‪Ç‬ﺮد ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻲآﻳﺪ و ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻲآﻳﺪ آن ﻛﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺑﺎﻳﺪ‬

‫وز آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻧﺶ ﺷ‪ÇÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدل ﺑ‪ÇÇ‬ﺠﻬﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي در ﺑ‪Ç‬ﺮج ﺣ‪Ç‬ﻤﻞ آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺮ ﺷ‪Ç‬ﺠﺮ ﻓ‪Ç‬ﻄﺮت ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺑ‪Ç‬ﭙﺰد ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫در وﺻﻒ ﻣﻲ ﻣﻨﺼﻮري و دوري از ﺷﺮاب اﻧﮕﻮري‬

‫اي ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﭘ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻦ آن ﺳ‪Ç‬ﺎﻏﺮ ﭘ‪Ç‬ﻴﺸﻴﻦ را‬

‫آن راﻫ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺰن دل را آن راه ‪Ô‬ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ را‬

‫آن ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ زدل ﺧ‪ÇÇ‬ﻴﺰد ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ روح ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻣﻴﺰد‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺨﻤﻮر ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ ﺟ‪Ç‬ﻮﺷﺶ ﻣ‪Ç‬ﺮ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺧ‪Ç‬ﺪاﺑ‪Ç‬ﻴﻦ را‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺴﻲ را‬
‫آن ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎدة اﻧﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﻮري ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺮ ‪‬اﻣﺖ‬
‫×‬

‫وﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدة ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺼﻮري ﻣ‪ÇÇ‬ﺮ اﻣﺖ ﻳ‪Ç‬ﺎﺳﻴﻦ را‪1‬‬

‫ﺧﻤﻬﺎﺳﺖ از آن ﺑ‪Ç‬ﺎده‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻤﻬﺎﺳﺖ از اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎده‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧﺸﻜ‪ÇÇ‬ﻨﻲ آن ﺧ‪Ç‬ﻢ را ﻫ‪Ç‬ﺮﮔﺰ ﻧ‪Ç‬ﭽﺸﻲ اﻳ‪Ç‬ﻦ را‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺮم‬
‫آن ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎده ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺠﺰ ﻳﻚ دم دل را ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ‬
‫‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﮔﺰ ﻧﻜ‪Ô‬ﺸ‪ÇÇ‬ﺪ ﻏ‪ÇÇ‬ﻢ را ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﮔﺰ ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻛ‪Ç‬ﻴﻦ را‬

‫ﻳﻚ ﻗ‪ÇÇ‬ﻄﺮه از آن ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻏﺮ ﻛ‪Ç‬ﺎرﺗﻮ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ ﭼ‪Ç‬ﻮن زر‬

‫زرﻳ‪ÇÇ‬ﻦ را‬
‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﻔﺪا ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدا اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻏﺮ ‪‬‬

‫اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﺖ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ اﻏ‪Ç‬ﻠﺐ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﺤﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ‬

‫آن را ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﺪازد او ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺮ و ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻴﻦ را‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ زﺧ‪ÇÇ‬ﻢ ﺧ‪Ç‬ﻮري ﺑ‪Ç‬ﺮرو ‪‬ر ‪Ö‬و زﺧ‪Ç‬ﻢ دﮔ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲﺟﻮ‬

‫رﺳﺘﻢ ﭼﻪ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ درﺻ‪Ç‬ﻒ دﺳ‪Ç‬ﺘﺔ ﮔ‪Ç‬ﻞ و ﻧﺴ‪Ç‬ﺮﻳﻦ را‬

‫ﺧ‪Ç‬ﺎﻣﻮش ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎز آﻣ‪Ç‬ﺪ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي‬

‫ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺷ‪Ç‬ﺎد ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ زﻳ‪Ç‬ﻦ ﭘﺲ ﺟ‪Ç‬ﺎن و دل ﻏ‪Ç‬ﻤﮕﻴﻦ را‬

‫‪‬‬

‫در ﺑﻴﺎن آﻧﻜﻪ آراﻣﮕﺎه ﺑﻮم ﻃﺒﻴﻌﺖ درﺧﻮر ﭘﺮواز ﻫﻤﺎي اﻟﻬﻲ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻮان ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺮ روح ﻓ‪ÇÇ‬ﺰاﻳ‪ÇÇ‬ﻲ را‬
‫آب ‪‬ﺣ‬
‫‪‬‬
‫وﻳ‪ÇÇ‬ﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﺔ آب و ﮔ‪Ç‬ﻞ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻣﺴﻜ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻮم آﻣ‪Ç‬ﺪ‪2‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻫﻲ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ درﻳ‪Ç‬ﺎي ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﻲ را‬
‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻋ‪ÇÇ‬ﺮﺻﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ ﺷ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﭘ‪Ç‬ﺮواز ﻫ‪Ç‬ﻤﺎﻳﻲ را‪3‬‬

‫‪ (1‬در اﻳﻦ اﺑﻴﺎت ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد از ﺳﺎﻏﺮ و ﺑﺎده و ﺷﺮاب و ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ اﻳ‪Ç‬ﻨﻬﺎ ﺷ‪Ç‬ﺮاب اﻧﮕ‪Ç‬ﻮري ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ‬
‫ﺪﻳﻴﻦ و ا ‪‬ﻣﺖ ﻳﺎﺳﻴﻦ )ﺳﻴﻦ از اﺳ‪Ç‬ﻤﺎ¾ ﭘ‪Ç‬ﻴﻐﻤﺒﺮ ﻋ‪Ç‬ﺮﺑﻲ‬
‫ﻋﻴﺴﻮﻳﺎن از اوﺳﺖ و ﺷﺮب آن را روا ﻣﻲدارﻧﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻘﺼﻮد ‪‬‬
‫ﻣﺤﻤ ‪‬‬
‫ﺷﻤﺮده ﺷﺪه و داراي ﻧﻜﺘﺔ ﻟﻄﻴﻔﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ زﺑﺮ و ‪‬ﺑﻴﻨﺔ آن ﻛﻪ >س< و >ي< و >ن< ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ دو ‪ 60‬ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻛﻨﺎﻳﻪ از اﻋﺘﺪال‬
‫ﺧ‪Ç‬ﺎﺻﻴﺘﻲ را دارا ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ( ﺑ‪Ç‬ﺎدة‬
‫ﻇﺎﻫﺮ و ﺑﺎﻃﻦ و ﺗﻮاﻓﻖ ﻫﺮ دو و ﻛﻤﺎل آن دوﺳﺖ و ﻫﻴﭻ ﻳﻚ از ﺣﺮوف در ﻋﺪد‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ‬
‫‪‬‬
‫ﺤﻖ ﺑﺪون ا‪‬ﻧﺎ از او ﺳﺮزﻧﺪ ﺷﺒﺴﺘﺮي ﮔﻮﻳﺪ‪/‬‬
‫ﻣﻨﺼﻮري اﺳﺖ; ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎدهاي ﻛﻪ از روي ﻛﻤﺎل ﻣﺴﺘﻲ ﮔﺎﻫﻲ ا‪‬ﻧﺎ ا ‪Ö‬ﻟ ‪‬‬
‫ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺒﻮد روا از ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﻚ ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺘﻲ‬
‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا‬
‫روا ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎﺷﺪ ا‪‬ﻧ‪ÇÇ‬ﺎ ا ‪Ö‬ﻟ‪ÇÇ‬ﺤﻖ از درﺧ‪ÇÇ‬ﺘﻲ‬
‫‪‬‬
‫آن ﺷﺮاب وﺣﺪت و ﻣﻲ ﻃﻬﻮر‪ ,‬دوﺑﻴﻨﻲ را ﺑﺴﻮزد و ﭼﺮاغ ﻳﮕﺎﻧﮕﻲ ﻓﺮوزد‪/‬‬
‫‪ (2‬ﻣﺮﻏﻲ اﺳﺖ ﺑﻨﺎ ﻣﺒﺎرﻛﻲ و ﺷﻮﻣﻲ ﻣﺸﻬﻮر‪/‬‬
‫‪ (3‬ﻣﺮﻏﻲ اﺳﺖ ﻣﺸﻬﻮر ﻛﻪ ﺑﻪ اﺳﺘﺨﻮان ﺧﻮردن ﻣﻌﺮوف و ﻟﻘﺐ ﻫﻤﺎﻳﻮن از آن ﻣﺎﺧﻮذ اﺳﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﺳﻌﺎدﺗﻤﻨﺪ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪1ì‬‬
‫ﺻﺪ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺷ‪Ç‬ﻮد ﺣ‪Ç‬ﻴﺮان در ﺗ‪Ç‬ﺎﺑﺶ اﻳ‪Ç‬ﻦ دوﻟﺖ‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻮر ﻋ‪Ç‬ﺼﺎﻳﻲ را‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﮔ‪Ç‬ﻮش ﻣﻜﺶ ﻫ‪Ç‬ﺮﺳﻮ ﻫ‪Ç‬ﺮ‬
‫‪‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻘﺪ درﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻣﺴﺖ ﻗ‪Ç‬ﺮاﺿ‪Ç‬ﻪ اﺳ‪Ç‬ﺘﻲ?‪1‬‬

‫آﺧ‪ÇÇ‬ﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﻨﺪاري اﻳ‪Ç‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﻨﺞ ﻋ‪Ç‬ﻄﺎﻳﻲ را?‬

‫ﻋ‪Ç‬ﻘﻞ از ﭘ‪Ç‬ﻲ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ آﻣ‪Ç‬ﺪ در ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﺧ‪Ç‬ﺎ ك‪ ,‬ارﻧ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻋ‪ÇÇÇ‬ﻘﻠﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻧﻤﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﻋﻬﺪ و وﻓ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻲ را‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ ﺣ‪Ç‬ﻘﺎﻳﻘﻬﺎ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰﺳﺖ‬

‫دل روي زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮﺳﺪ آن ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻳﻲ را‬

‫اﻇﻬﺎر ﺷﺎدﻣﺎﻧﻲ از ﻏﻢ ﻳﺎر ﺟﺎﻧﻲ‬

‫اي ﺷ‪ÇÇ‬ﺎد ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻴﻢ! اﻧ‪Ç‬ﺪر ﻏ‪Ç‬ﻢ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺎ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﺮم ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﺤﺮم ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺎ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻇﺮ روي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﻣﺴﺖ ﺳ‪Ç‬ﺒﻮي ﺗ‪Ç‬ﻮ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ‪‬ﺷﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻪ‪ 2‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻈ‪‬ﺎره ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻃ‪ÇÇ‬ﺎرم ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺎ‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻴﻤﺎﻧﻲ آراﻣﮕ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ‬

‫اي دﻳ‪ÇÇ‬ﻮ و ﭘ‪ÇÇ‬ﺮي ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺪا از ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﺗﻢ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺎ‪3‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺨﻮدي ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ در ﻃ‪ÇÇ‬ﻠﻌﺖ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮب ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫اي‬
‫‪‬‬

‫روﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻲ دﻟﻬ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ اﻧ‪ÇÇÇ‬ﺪر دم ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎ‬
‫اي‬
‫‪‬‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺎرم در ﺳ‪Ç‬ﺮ زﺗ‪Ç‬ﻮ ‪‬ﻣ‪Ç‬ﻲدارم‬
‫در ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫‪‬‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺮم ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻻت ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫از ﺣﺴ‪ÇÇ‬ﻦ و‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻌﺒﺔ ﻋﺸ‪ÇÇ ‬ﺎﻗﻲ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟﺤ‪Ç‬ﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي!‬

‫زﻣ‪ÇÇÇ‬ﺰم ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ آﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺰد از زﻣ‪ÇÇ‬ﺰم‪ 4‬ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎ‬

‫در ﺗﻘﺎﺿﺎي ﺟﻠﻮات ﻣﺤﺒﻮب ﺣﻘﻴﻘﻲ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﺬار ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﻴﻦ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎرا‬

‫اي ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮو روان ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻤﺎ آن ﻗ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺖ زﻳ‪ÇÇ‬ﺒﺎ را‬

‫ﺧﺮم ﻛﻦ و روﺷ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻦ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻔﺮش ﺧ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻲ را‬
‫‪‬‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ دﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻤﺎ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺒﺪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻀﺮا را‬

‫رﻫ‪ÇÇÇ‬ﺒﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ را ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ زر ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ را‬

‫در ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻮش و ﺧ‪ÇÇÇ‬ﺮوش آور از زﻟﺰﻟﻪ درﻳ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﻣﻐﺰي ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﺪﻳﺸﺪ آن ﻧ‪Ç‬ﻘﺺ ﻣ‪Ç‬ﻨﺴﺖ اي ﺟ‪Ç‬ﺎن‬

‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮداي ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﭙﻮﺳﻴﺪه ﭘ‪ÇÇÇ‬ﻮﺳﻴﺪة ﺳ‪ÇÇ‬ﻮدا را‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺎه آرد در ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺎﻳﺔ اﻗ‪ÇÇ‬ﺒﺎﻟﺖ‬

‫آري ﭼ‪ÇÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮان ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدن آن ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺔ ﻋ‪ÇÇ‬ﻨﻘﺎ را‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ رﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺖ رﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﻲ ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﺮﻫﻢ درﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻲ‬

‫در ‪‬ده ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﻴﺒﺎﻧﻪ آن داﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﻊ ﺻ‪ÇÇ‬ﻔﺮا را‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻠﺒﻞ ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺰاري ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ اﺑ‪ÇÇ‬ﺮاري‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮدة اﺳ‪ÇÇ‬ﺮاري ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺳﺮ و ﺑ‪Ç‬ﻲﭘﺎ را‬

‫اﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺮوﺧﺘﺔ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮري اﻧﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺨﺘﺔ ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻮري‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺸﺎﻧﺪة ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﻃ‪ÇÇ‬ﻮﻓﺎن آن ﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻨﻪ و ﻏ‪Ç‬ﻮﻏﺎ را‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬

‫ﺑﻪﺿﻢ ﻗﺎف ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ رﻳﺰة ﻫﺮ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ از اﺛﺮ ﺑﺮﻳﺪن ﺳﺎﻗﻂ ﺷﻮد و اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻘﺼﻮد رﻳﺰة زر و ﺳﻴﻢ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪‬‬
‫ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪/‬‬
‫ﺳﻠﻴﻤﺎن ﺑﻦ داود و داﺳﺘﺎن او در ﻛﺘﺐ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ و در ﺗﺄوﻳﻼت ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﺳﻠﻴﻤﺎن اﻧﺴﺎن ﻛﺎﻣﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ دﻳﻮ و ﭘﺮي و‬
‫ﻣﺴﺨﺮ و ﻣﻄﻴﻊ او ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪/‬‬
‫ﻃﻴﺮ ﻗﻮاي ﺣﻴﻮاﻧﻲ و ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ ﻫﻤﻪ ‪‬‬
‫وﺣﺸﻲ و ‪‬‬
‫زﻣﺰم ﭼﺎﻫﻲ اﺳﺖ ﻧﺰدﻳﻚ ﻛﻌﺒﻪ و داﺳﺘﺎن ﺟﻮﺷﻴﺪن آن آب در اﺛﺮ ﺧﺮاﺷﻴﺪن اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ زﻣ‪Ç‬ﻴﻦ را ﺑ‪Ç‬ﻪﭘﺎي ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻣ‪Ç‬ﻌﺮوف‬
‫اﺳﺖ‪/‬‬

‫‪17‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﺷ‪Ç‬ﺎد آﻣ‪Ç‬ﺪي از ﻣ‪Ç‬ﻌﻨﻲ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻏ‪ÇÇ‬ﻤﮕﻴﻦ زان ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻏﺮ ﺣ‪Ç‬ﻤﺮا را‬
‫در ‪‬ده ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫‪###‬‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ز ﺷ‪ÇÇ‬ﺮاب ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ دار ﺷ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﻲ را‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ر ‪‬ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﻲ دﻟﻬ‪ÇÇÇÇ‬ﺎي ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺒﺎﺑﻲ را‬
‫در ‪‬ده‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻢ ﮔ‪Ç‬ﻮي ﺣ‪Ç‬ﺪﻳﺚ ﻧ‪Ç‬ﺎن در ﻣ‪Ç‬ﺠﻠﺲ ﻣ‪Ç‬ﺨﻤﻮران‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺰ آب ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻲﺳﺎزد ﻣ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮدم آﺑ‪ÇÇ‬ﻲ را‬

‫از آب و ﺧ‪ÇÇ‬ﻄﺎب ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔﺸﺖ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاب ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬

‫آراﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻪ دار اي ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن زﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺞ ﺧ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﻲ را‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺰار ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻘﺖ آن ﺷ‪ÇÇ‬ﻮرة ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻲ را‬

‫‪Ô‬در ﺑ‪ÇÇ‬ﺎر ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺟﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺳ‪Ç‬ﺤﺎﺑﻲ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻔﺰاي ﺷ‪ÇÇ‬ﺮاب ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮاب ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫از ﺷﺐ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺒﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺮدم ﺧ‪Ç‬ﻮاﺑ‪Ç‬ﻲ را?‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻜﺎﺳﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻚ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﻤﺎن ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﻲ را‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ده زﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻚ آﻳ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮدان ﺛ‪ÇÇ‬ﻮاﺑ‪ÇÇ‬ﻲ را‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻮﺷﺪ ﻟﺐ ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻳﻘﺶ ز >ا ﻛ‪ÇÖ‬ﻮاب و اﺑ‪Ç‬ﺎرﻳﻘﺶ<‪1‬‬
‫‪‬‬

‫‪ÇÇÇÇÔ‬ﻘﻲ ﻳ‪ÇÇÇ‬ﺎﺑﻲ آن ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدة ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﺑﻲ را‬
‫‪ÇÇÇÇÔ‬ﻢ ﺗ‬
‫در ﺧ‬
‫‪‬‬
‫×‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﻫﻮﺷﻲ ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺎن را‬
‫ﻫﺸ‪ÇÇ‬ﻴﺎر ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ?‬
‫‪‬‬
‫اﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎد‪ ,‬ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲواﺳ‪ÇÇ‬ﻄﻪ ﺻ‪ÇÇ‬ﻮﻓﻲ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮﺟﻬﻞ‪ 2‬ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ? اﺣ‪ÇÇ‬ﻮال ﺻ‪ÇÇ‬ﺤﺎﺑﻲ را‪3‬‬
‫اﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎد‪ ,‬ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺘﺎب آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﺻ‪ÇÇ‬ﺎﺑﻲ و ﻛ‪ÇÇ‬ﺘﺎﺑﻲ را‪4‬‬

‫در اﻇﻬﺎر ﺳﭙﺎﺳﮕﺰاري از ﻇﻬﻮر ﺟﻠﻮات ﺳﺒﺤﺎﻧﻲ و اﺷﺎره‬
‫ﺑﻪ اﺳﺮار >ا‪‬ﻧﺎ ‪Ö‬ﻟﺤﻖ< ﮔﻔﺘﻦ ﻣﻨﺼﻮر ﺣ ‪‬‬
‫ﻼج‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺮﺧ‪ÇÇ‬ﻨﺪه ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﺎل ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن آرا‬

‫ﺑﮕﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻮده ﺑ‪ÇÇ‬ﻪروي دل ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ روزﻧ‪ÇÇ‬ﺔ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻀﺎ‬

‫اي ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﻮرت ر ‪‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎﻧﻲ‬

‫ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ دل ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﺘﺎﻗﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ روي ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺷ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﺎ‬

‫در داﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮة ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻢ روﺣﺴﺖ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺎن‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻧ‪Ç‬ﻘﻄﺔ دل ﻣ‪Ç‬ﻲدان ﺳ‪Ç‬ﺮﮔﺸﺘﻪ و ﭘ‪Ç‬ﺎﺑﺮﺟ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﺟ‪ÇÇ‬ﻠﻮه ﮔ‪ÇÇ‬ﺮي ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدي در آﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺔ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻢ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺻ‪ÇÇ‬ﻮرت روﺣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ در آﻳ‪ÇÇ‬ﻨﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺪا‬

‫ﺧﻮد دﻳ‪Ç‬ﺪي و ﺧ‪Ç‬ﻮد ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻲ اﺳ‪Ç‬ﺮار ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻨﻬﻔﺘﻲ?‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮدار ﭼ‪ÇÇÇ‬ﺮا ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدي آن ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻖ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﭘﺮوا?‬

‫‪‬‬
‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻼج ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺪا ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ اﺳ‪ÇÇ‬ﺮار ﻫ‪Ç‬ﻮﻳﺪا ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺼﻮر ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ و اﻟﺤ‪Ç‬ﻖ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻔﺖ ز ﻫ‪Ç‬ﻮي و ﻫ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺣ‪Ç‬ﻼج ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ‪5‬‬
‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد و ﻏ‪Ç‬ﻠﻂ ﻛ‪Ç‬ﺮدي ‪‬‬

‫ﺧﻮد ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ و ﺷ‪Ç‬ﻨﻴﺪ از ﺧ‪Ç‬ﻮد ‪‬‬
‫ﺣ‪Ç‬ﻼج ﺷ‪Ç‬ﺪه رﺳ‪Ç‬ﻮا‬

‫‪‬‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬

‫ﻛﻮزهﻫﺎ و اﺑﺮﻳﻘﻬﺎ‪/‬‬
‫‪Ö‬‬
‫ﻋﻠﻲ رﻏﻢ ﻛﻔ‪‬ﺎر ﻗﺮﻳﺶ‬
‫ﻧﺎﻣﺶ ﻋﻤﺮو ﺑﻦ ﻫﺎﺷﻢ از ﺷﺪ‪ ‬ت ﻛﻴﺎﺳﺘﺶ او را ﺑﻮاﻟﺤﻜﻢ ﻳﺎ اﺑﻮ ﻛﻴﺎﺳﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ و اﻫﻞ اﺳﻼم ﻫﻢ ×‬
‫او را ﺑﻮﺟﻬﻞ ﻛﻨﻴﻪ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ /‬دﺷﻤﻦ ﻗﻮي اﺳﻼم ﺑﻮد و در ﺟﻨﮓ ﺑﺪر ﺑﻪﻗﺘﻞ رﺳﻴﺪ‪/‬‬
‫ﺻﺤﺎﺑﻲ‪ ,‬اﺷﺨﺎﺻﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ را ﺑﻼواﺳﻄﻪ درﻳﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ ﺑﺎاﻳﻤﺎن‪/‬‬
‫ﺑﻪﻧﺒﻮﺗﺶ ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﺻﺎﺑﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ‪ /‬ﻣﺪار ﻣ‪Ç‬ﺬﻫﺐ‬
‫ﺻﺎﺑﻲ‪ ,‬ﻣﻨﺴﻮب ﺑﻪ ﺻﺎب ﭘﺴﺮ ادرﻳﺲ اﺳﺖ‪ /‬اﺷﺨﺎﺻﻲ را ﻛﻪ اﻋﺘﺮاف ‪‬‬
‫روﺣﺎﻧﻴﻴﻦ وﻫﻴﺎ ﻛﻞ آﻧﻬﺎﺳﺖ‪/‬‬
‫ﺻﺎﺑ‪Ã‬ﻴﻪ ﺑﺮ ﭘﺮﺳﺘﺶ‬
‫‪‬‬
‫ﺻﻮﻓﻴﻪ اﺳﺖ‪ /‬ﺑﺴﻴﺎري از ﻣﺸﺎﻳﺦ ﺑﺰرگ از ﻗﺒﻴﻞ ﻣﻮﻟﻮي و ﺷ‪Ç‬ﻴﺦﻋﻄ‪ ‬ﺎر و از‬
‫ﻣﺸﺎﻫﻴﺮ‬
‫ﺑﻴﻀﺎوياز‬
‫ج‬
‫ﺣﻼ‬
‫‪‬‬
‫ﺣﺴﻴﻦﺑﻦ ﻣﻨﺼﻮر‬
‫‪‬‬

‫‪Ñ‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪18‬‬
‫از ﺣﺴ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻒ ﺷ‪Ç‬ﺪ در ﻣ‪Ç‬ﺼﺮ‪ ,‬ﻋ‪Ç‬ﺰﻳﺰ دل‬

‫از ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ زﻛ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺎ‪ 1‬را ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺸﻮد ز ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻏ‪ÇÇ‬ﻮﻏﺎ‬

‫ﻫﺮ ﻣ‪Ç‬ﺮده ﻛ‪Ç‬ﻪ از ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺖ ﺑ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ﺑﺸ‪Ç‬ﻨﻴﺪ اي ﺟ‪Ç‬ﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺷﻚ زﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎن ﺑ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ﮔ‪Ç‬ﺮدد ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﻬﺎن اﺣ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫آن ﻛﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﺰاران ﻗ‪Ç‬ﺮن ﭘ‪Ç‬ﻮﺳﻴﺪه و رﻳ‪Ç‬ﺰﻳﺪه‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز از دم ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺨﺸﺖ ﭘ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﺪ و ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺎ‬

‫ﺧﺎﻣﺶ ﺗﻮ از اﻳﻦ ﮔﻔﺘﻦ رﻣ‪Ç‬ﺰي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ ﺗ‪Ç‬ﺮﺳﻢ‬

‫از ﻃ‪ÇÇ‬ﻠﻌﺖ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ اﻟ ‪‬ﺪﻳ‪ÇÇ‬ﻦ در ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﻨﺖ اﻋ‪Ç‬ﻼ‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻟﺐ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺨﺸﺶ‬
‫ﺧ‪Ç‬ﺎﻣﺶ ﻧ‪Ç‬ﺘﻮان ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻦ‬
‫‪‬‬

‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺮي ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ از او آدم در اﺳ‪ÇÇ‬ﻢ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮﻳﻨﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن آﻣ‪Ç‬ﺪ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي‬
‫‪‬‬

‫ﻛﺰ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ رﺧﺶ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻢ ﺷ‪Ç‬ﺪ ﻃ‪Ç‬ﻮﻃﻲ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺎ‬

‫در ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻲ و ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ اوﻟﻴﺎ¾اﷲ‬

‫ﮔ‪Ç‬ﺮ زاﻧﻜ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻪاي ﻃ‪Ç‬ﺎﻟﺐ ﺟ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ور زاﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻪاي ﻣ‪Ç‬ﻄﺮب ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ زاﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻗ‪ÇÇ‬ﺎروﻧﻲ در ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﻔﻠﺲ‬

‫ور زاﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪي ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻳﻚ ﺷﻤﻊ از اﻳﻦ ﻣﺠﻠﺲ‪ ,‬ﺻ‪Ç‬ﺪ ﺷ‪Ç‬ﻤﻊ ﺑﮕ‪Ç‬ﻴﺮاﻧ‪Ç‬ﺪ‬

‫ور ﻣ‪Ç‬ﺮدهاي ﮔ‪Ç‬ﺮ زﻧ‪Ç‬ﺪه ﻫ‪Ç‬ﻢ زﻧ‪Ç‬ﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑﮕﺸ‪Ç‬ﺎﻳﺪ‪ ,‬روﺷ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪﺗﻮ ﺑ‪Ç‬ﻨﻤﺎﻳﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ﺗﻦ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﮔ‪Ç‬ﻞ در ﺧ‪Ç‬ﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫در ژﻧ‪ÇÇÇ‬ﺪه درآ ﻳﻚ دم‪ ,‬ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ زﻧ‪ÇÇ‬ﺪهدﻻن ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻲ‬

‫اﻃ‪ÇÇ‬ﻠﺲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪر اﻧ‪ÇÇ‬ﺪازي در ژﻧ‪Ç‬ﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﭼﻮن داﻧﻪ ﺷﺪ اﻓﻜ‪Ç‬ﻨﺪه ﺑ‪Ç‬ﺮ ‪Ô‬رﺳﺖ و درﺧ‪Ç‬ﺘﻲ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ رﻣ‪Ç‬ﺰ ﭼ‪Ç‬ﻮ درﻳ‪Ç‬ﺎﺑﻲ اﻓﻜ‪Ç‬ﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻏ‪Ç‬ﻨﭽﺔ دل ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺪ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﺎز ﺷ‪Ç‬ﻮد ﭼﺸ‪Ç‬ﻤﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫زﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎر ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺮﺳﻲ ﺗ‪ÇÇÇ‬ﻮ از رﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻪ و آﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺪه‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ رﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺔ ﺗ‪ÇÇ‬ﻘﺪﻳﺴﻲ آﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺪه ﺷ‪ÇÇ‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد ﭼ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮ زﻫ‪Ç‬ﺮه ﺑ‪Ç‬ﺪرد ﭼ‪Ç‬ﺎدر‬

‫در ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﭼ‪Ç‬ﻨﺎن دﻟﺒ‪Ç‬ﺮ ﻓ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫‪2‬‬

‫‪Ø‬‬

‫ﻣﺘﺄﺧﺮﻳﻦ ﻗﺎﺿﻲ ﻧﻮراﷲ ﺷﻮﺷﺘﺮي او را ﺳﺘﻮدهاﻧﺪ و ﻛﺮاﻣﺎﺗﻲ و ﻣ‪Ç‬ﻘﺎﻣﺎﺗﻲ از او ﻧ‪Ç‬ﻘﻞ ﻛ‪Ç‬ﺮدهاﻧ‪Ç‬ﺪ و ﺑ‪Ç‬ﻌﻀﻲ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ او را اﻧﻜ‪Ç‬ﺎر‬
‫ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ‪ /‬ارادت ﺑﻪﺷﻴﺦ ﻋﻤﺮوﺑﻦ ﻋﺜﻤﺎن ﻣﻜ‪‬ﻲ و ﺧﻠﻴﻔﺔ ﺟﻨﻴﺪ داﺷﺘﻪ‪ ,‬در ﺳﺎل ‪) 309‬ﺳﻴﺼﺪ و ﻧﻪ( دﺳﺖ و ﭘﺎي او را ﻗﻄﻊ‬
‫ﻛﺮده‪ ,‬در ﺑﺎب اﻟﻄ‪‬ﺎق ﺑﻐﺪاد ﺑﺮ دار زده ﺗﻴﺮ ﺑﺎران ﻧﻤﻮدﻧﺪ و ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ ﺳ‪Ç‬ﻮﺧﺘﻨﺪ و ﺧ‪Ç‬ﺎ ﻛﺴ‪Ç‬ﺘﺮش را ﺑ‪Ç‬ﺮﺑﺎد دادﻧ‪Ç‬ﺪ‪ /‬ﻛ‪Ç‬ﺘﺎﺑﻬﺎﻳﻲ از‬
‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ¹‬اﺳﺖ ﻛﻪ‪ :‬او از‬
‫ﻗﺒﻴﻞﺑﺴﺘﺎن ‪Ö‬اﻟﻤﻌﺮﻓ‪ ¹‬و ﻃﺎﺳﻴﻦ ‪Ö‬اﻻزل ﺑﻪ او ﻧﺴﺒﺖ دادهاﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻﻛﺪام ﻣﻌﺮوف ﻧﺸﺪه‪ /‬در رﻳﺎض ‪‬‬
‫ﺣﻼﺟﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ دوﺳﺖ او ﺑ‪Ç‬ﻮد آﻣ‪Ç‬ﺪه آن‬
‫ﺣﻼﺟﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮد و ﺑﻌﻀﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬روزي ﺑﻪدﻛ‪‬ﺎن ‪‬‬
‫ﺣﻼج ﺑﻮده ﺑﻠﻜﻪ اﺳﺮار ‪‬‬
‫اﺻﻞ ﻧﻪ ‪‬‬
‫ﺣﻼج را ﺑﻪﺟﺎﻳﻲ رواﻧﻪ ﻧﻤﻮد و ﮔﻔﺖ روزﮔﺎر وي را ﺿﺎﻳﻊ ﻧﻤﻮدم; آﻧﮕﺎه اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎرت ﻛﺮده ﭘﻨﺒﻪ از ﭘﻨﺒﻪ ﺟﺪا ﺷﺪ ﻟﻬﺬا‬
‫‪‬‬
‫ﺣﻼج ﮔﻔﺘﻨﺪ‪/‬‬
‫وي را ‪‬‬
‫‪ (1‬ﺑﻪﻓﺘﺢ >زا< و > ﻛﺎف< و >ﻳﺎ<‪ /‬ﺑﻪ ﻛﺴﺮ ﻧﻴﺰ آﻣﺪه; ﺑﻪﻣﺪ‪ ‬و ﻗﺼﺮ‪ /‬و در ﻫﺮ دو ﺻﻮرت ﺑﻪ>دال< ﻧﻴﺰ ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﺪه‪ /‬در ﻋﺮﺑﻲ ﻳ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﻋﺒﺮي ﺑﻮدن آن اﺧﺘﻼف اﺳﺖ; ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ داﻳﻢ ‪‬‬
‫اﻟﺬ ﻛﺮ‪ /‬ﻣﺴﻜﻨﺶ ﺑﻴﺖا ‪Ö‬ﻟﻤﻘﺪ‪ ‬س ﺑﻮد‪ ,‬در ﭘﻴﺮي و ﻇﻬﻮر ﺿﻌﻒ و ﺷﻜﺴﺘﮕﻲ‬
‫ﻳﺤﻴﻲ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﭘﺲ از ﺑﺸﺎرت ﺑﻮﺟﻮد آﻣﺪ‪/‬‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺸﺎرت داد او را ﺑﻪ‬
‫×‬
‫‪ (2‬ﻗﺎرون ﻧﺎم ﻳﻜﻲ از ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪان ﺑﺰرگ ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﭘﺴﺮﺧﺎﻟﺔ ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﻋﻤﺮان ﺑﻮده و ﺑﻪ ﺗﻮرﻳ×‪ ¹‬ﺑﺴ‪Ç‬ﻴﺎر داﻧ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻮد‪ /‬داﺳ‪Ç‬ﺘﺎن‬
‫ﺑﻪﻗﺼﺔ او اﺷﺎره ﺷﺪه‬
‫ﺳﺮﻛﺸﻲ او و ﮔﺮﻓﺘﻦ زﻣﻴﻦ او را ﺑﻪاﻣﺮ‬
‫ﻣﻮﺳﻲ ﻣﻌﺮوف و ﻣﺸﻬﻮر اﺳﺖ و در ﻗﺮآن در ﺳﻮرة ﻗﺼﺺ ‪‬‬
‫×‬
‫و در ﺳﻮرة ﻋﻨﻜﺒﻮت و ﻣ‪Æ‬ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻧﺎم او ﻣﺴﻄﻮر اﺳﺖ‪/‬‬

‫‪19‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه ﺑ‪Ç‬ﺮون آﻳ‪Ç‬ﻲ ﻧ‪Ç‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪدرون آﻳ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻲ ﺗ‪Ç‬ﻨﺪ و ﺣ‪Ç‬ﺮون‪ 1‬آﻳ‪Ç‬ﻲ ﭘ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن آﻣ‪Ç‬ﺪ اﻧ‪Ç‬ﻮار ﻋ‪Ç‬ﻴﺎن آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫او را ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑﺸ‪Ç‬ﻨﺎﺳﻲ ﭘ‪Ç‬ﺎﻳﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧﺮﻣﻲ از ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺻﻔﺎت ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ و ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ‬
‫اﻇﻬﺎر ﺷﺎدي و ‪‬‬
‫ﺑﻪ اوﺻﺎف رﺑ‪‬ﺎﻧﻲ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﺸﻮﻗﻪ ﺑﺴ‪Ç‬ﺎﻣﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‪ 2‬ﻛ‪Ç‬ﻔﺮش ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ اﻳ‪Ç‬ﻤﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫ﻣﻠﻜﻲ ﻛﻪ ﭘﺮﻳﺸﺎن ﺷﺪ‪ ,‬از ﺷ‪Ç‬ﻮﻣﻲ ﺷ‪Ç‬ﻴﻄﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫آن ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻤﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ‪‬‬

‫رخ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﻲ‬
‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎري ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ دﻟﻢ ﺧ‪‬ﺴ‪Ç‬ﺘﻲ‪ ,‬در ﺑ‪Ç‬ﺮ ‪‬‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﻤﺨﻮارة ﻳ‪ÇÇ‬ﺎران ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫ﻫﻢ ﺑﺎده ﺟﺪا ﺧ‪Ç‬ﻮردي‪ ,‬ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻋ‪Ç‬ﻴﺶ ﺟ‪Ç‬ﺪا ﻛ‪Ç‬ﺮدي‬

‫ﻧﻚ‬
‫ﺳ‪Ç‬ﺮده‪ 3‬ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬
‫‪‬‬

‫زان ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻌﺖ ﺷ‪ÇÇÇ‬ﺎﻫﺎﻧﻪ‪ ,‬زان ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﻌﻠﺔ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪ‬

‫ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻴﺪان ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫زان ﺧﺸ‪ÇÇ‬ﻢ دروﻏ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺶ‪ ,‬زان ﺷ‪Ç‬ﻴﻮة دﻳ‪Ç‬ﺮﻳﻨﺶ‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺘﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫ﺷﺐ رﻓﺖ و ﺻﺒﻮح آﻣ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﻏ‪Ç‬ﻢ رﻓﺖ و ﻓ‪Ç‬ﺘﻮح آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ درﺧﺸ‪Ç‬ﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺖ ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺠﻨﻮﻧﺎن‬
‫از دوﻟﺖ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺤﺰوﻧﺎن وز‬
‫‪‬‬

‫آن ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﺴﻠﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﻨﺒﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺪ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ و ﻋ‪Ç‬ﻴﺪ آﻣ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﻳ‪Ç‬ﺎري ﻛ‪Ç‬ﻪ رﻣ‪Ç‬ﻴﺪ آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺪاﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاوان ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫اي ﻣ‪ÇÇ‬ﻄﺮب ﺻ‪ÇÇ‬ﺎﺣﺒﺪل‪ ,‬در زﻳ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻨﺰل‬

‫ﻛﺎن ‪Ô‬ز ﻫﺮه ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻴﺰان ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫دروﻳﺶ ﻓﺮﻳﺪون ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﻴﺴﺔ ﻗ‪Ç‬ﺎرون ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻜﺎﺳﺔ ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫آن ﺑ‪ÇÇ‬ﺎد ﻫ‪ÇÇ‬ﻮا را ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻦ‪ ,‬زاﻓﺴ‪ÇÇ‬ﻮن ﻟﺐ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎي در اﻓ‪ÇÇ‬ﻐﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺮﻋﻮن ﺑ‪Ç‬ﺪان ﺳ‪Ç‬ﺨﺘﻲ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺎ آن ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺑ‪Ç‬ﺪﺑﺨﺘﻲ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻲ ﻋ‪Ç‬ﻤﺮان ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬
‫ﻧﻚ‬
‫‪‬‬

‫وان ﮔ‪Ç‬ﺮگ ﺑ‪Ç‬ﺪان زﺷ‪Ç‬ﺘﻲ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺎﺟﻬﻞ و ﻓ‪Ç‬ﺮاﻣﺸ‪Ç‬ﺘﻲ‪4‬‬

‫ﻧﻚ ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻌﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫از ا‪‬ﺳ‪ÇÇ‬ﻠ‪‬ﻢ ‪ÇÇ‬ﻴﻄ×ﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﻧ‪Ç‬ﻔﺲ ﺗ‪Ç‬ﻮ رﺑ‪Ç‬ﺎﻧﻲ‪5‬‬
‫‪ ‬ﺷ‪â Ö ‬‬
‫‪‬‬
‫‪Ö‬‬

‫اﺑ‪ÇÇ‬ﻠﻴﺲ ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﻠﻤﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬

‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬

‫ﺳﺮ ﺑﺎز زدن از رﻓﺘﻦ و ﻣﺨﺼﻮص اﺳﺖ ﺑﻪ ﺣﻴﻮاﻧﺎت ﺻﺎﺣﺐ ‪Ô‬ﺳﻢ‪/‬‬
‫ﻣﺲ‬
‫و‬
‫رﺳﻴﺪ‬
‫اﻟﻬﻲ‬
‫ﺑﻪاوﻟﻴﺎ¾‬
‫ﻛﻪ‬
‫اﺳﺖ‬
‫ﺷﺨﺼﻲ‬
‫از‬
‫ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ‬
‫ﺑﺸﺎرات اﻳﻦ ﻏﺰل ﺑﻴﺸﺘﺮ راﺟﻊ ﺑﻪﺗﺒﺪﻳﻞ اوﺻﺎف ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ و رذا‪Ä‬ﻞ‬
‫‪‬‬
‫وﺟﻮد ﺧﻮد را از ا ﻛﺴﻴﺮ ﻧﻈﺮ آﻧﺎن ﻃﻼ ﻧﻤﻮد و ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪة ارﺿﻲ ﺳﻤﺎوي ﻣﻲﺷﻮد و ﻓﺮﻋﻮﻧﻲ در ﻣﻌﻨﻲ و ﻣﺜﻞ ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ‬
‫ﻋﻤﺮاﻧﻲ ﻣﻲﺷﻮد‪ ,‬ﮔﺮگ ﻃﺒﻴﻌﺘﻲ ﻳﻮﺳﻒ رﺧﻲ ﻣﻲﮔﺮدد‪/‬‬
‫ﺳﺮده ﺑﺮ وزن ﻓﺮﺑﻪ‪ ,‬ﺳﺎﻗﻲ و ﺳﺮ ﺣﻠﻘﺔ ﻣﻴﺨﻮارﮔﺎن‪/‬‬
‫ﻓﺮاﻣﺸﺖ و ﻓﺮاﻣﺶ‪ ,‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻓﺮاﻣﻮش اﺳﺖ; ﻧﻈﺎﻣﻲ ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫ﻧ‪Ç‬ﻬﺎد از ﻋ‪Ç‬ﺎﺟﺰي ﺑ‪Ç‬ﺮ دﻳ‪Ç‬ﺪه اﻧﮕﺸﺖ‬
‫زﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺶ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد ﭘ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺦ را ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاﻣﺸﺖ‬
‫اﺷﺎره ﺑﻪرواﻳﺘﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻀﻤﻮﻧﺶ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ‪ :‬ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﻓﺮﻣﻮده‪> :‬ﺑﺮاي ﻫﺮ ﻧﻔﺴﻲ ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ /‬ﻛﺴﻲ ﻋﺮض‬
‫ﺷﻴﻄﺎن ﻣﻦ ﺑﻪدﺳﺖ ﻣﻦ اﺳﻼم آورده اﺳﺖ<‪/‬‬
‫ﻛﺮد‪ :‬ﺣﺘﻲ ﺑﺮاي ﺗﻮ اي رﺳﻮل ﺧﺪا? ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺑﻠﻲ‪ ,‬ﻟﻴﻜﻦ‬
‫‪‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪20‬‬
‫ازﻛ‪Ç‬ﺎخ ﭼ‪Ç‬ﻪرﻧﮕﺴﺘﺶ? وز ﺷ‪Ç‬ﺎخ ﭼ‪Ç‬ﻪﻧﻨﮕﺴﺘﺶ‪1‬‬

‫اﻳ‪Ç‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﺎو ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫ارﺿﻲ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﻤﺎ‪Ä‬ﻲ ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﻘﺼﻮ ‪‬د ﺳ‪Ç‬ﻨﺎ‪Ä‬ﻲ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ آن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫ﺧﺎﻣﻮش ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺘﻢ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮﺑﺴﺖ ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ دﺳ‪Ç‬ﺘﻢ‬

‫اﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺸﻪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺸﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻏ‪Ç‬ﻨﭽﺔ ﮔ‪Ç‬ﻞ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺪ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺳ‪ÇÇ‬ﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫‪###‬‬
‫ﻳﻚ ﭘ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ز ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺑﺸ‪Ç‬ﻨﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ ﻧﺸ‪Ç‬ﻮي رﺳ‪Ç‬ﻮا‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺮة اﻓ‪ÇÇ‬ﻴﻮﻧﻢ‪ ,‬زﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎر ﺳ‪ÇÇ‬ﺮم ﻣﮕﺸ‪Ç‬ﺎ‬

‫آﺗﺶ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻦ اﻧ‪Ç‬ﺪر زن‪ ,‬آﺗﺶ ﭼ‪Ç‬ﻪ زﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻦ?‬

‫ﻛ‪Ç‬ﺎﻧﺪر ﻓ‪Ç‬ﻠﻚ اﻓﻜ‪Ç‬ﻨﺪم‪ ,‬ﺻ‪Ç‬ﺪ آﺗﺶ و ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻏ‪Ç‬ﻮﻏﺎ‬

‫ﮔﺮ ﭼﺮخ ﻫﻤﻪ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﺪ ور ﺧ‪Ç‬ﺎ ك ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﭘ‪Ç‬ﺎ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﻠﻢ آن را ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﭘ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻬﻠﻢ اﻳ‪Ç‬ﻦ را‬

‫×ﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ×ﺻ‪ÇÇÇ‬ﺎ ‪‬ﻓ ‪‬‬
‫ﻟﻲ‬
‫اﻟﻤ ‪Ö‬‬
‫ﻴ‪ ¹‬اﻟ‪ÇÇÖ‬ﺨ‪Ö ‬ﻤﺮ ‪‬ﻓ‪ÇÇ‬ﻲ آ ‪‬ﻧ ‪‬‬
‫‪ÇÇ‬ﻴ ‪ ¹‬‬
‫‪ÇÇ‬ﻮ ×‬
‫ﭘ‪Ç‬ﺮﺗﻮ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺗ‪Ç‬ﻮ‬
‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي از‬
‫‪‬‬

‫ا‪‬ﺳﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺮ‪ G‬ﻟ‪ÇÇÔ‬ﺪ‪ G‬و اﻟ‪Ö‬ﺴﻜ‪ÇÇÖ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨ×ﺎ ا‪‬وﻟﻲ‪2‬‬

‫‪ Ö‬‬
‫‪  ‬‬
‫‪ Ô‬‬
‫‪Ö‬‬
‫‪× Ö‬‬
‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻨﺪه‪ ,‬آدم ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه زان ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺎ‬

‫در ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻳﻮﺳﻒ ﻣﺼﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ و ﺧﻀﺮ وﻗﺖ‬

‫رﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻢ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﺼﺮ و ﺧ‪Ç‬ﺮﻳﺪم ﺷﻜ‪Ç‬ﺮي را‬

‫زرﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻤﺮي را‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﻓ‪ÇÇ‬ﺎش ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮ ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻒ ‪‬‬

‫در ﺷﻬﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ دﻳ‪Ç‬ﺪﺳﺖ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺷ‪Ç‬ﻬﺮه ﺑ‪Ç‬ﺘﻲ را?‬

‫در ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﻴﺪﺳﺖ ﺳ‪Ç‬ﻬﻴﻞ و ﻗ‪Ç‬ﻤﺮي را?‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺪ ﻋ‪Ç‬ﻘﻞ ﭼ‪Ç‬ﻨﺎن دل ﺷﻜ‪Ç‬ﻨﻲ را‬

‫درﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﻪ ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺪ روح ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎن رﻫﮕ‪ÇÇ‬ﺬري را‬

‫‪Ô‬در ﻫ‪ÇÇ‬ﺪﻳﻪ دﻫ‪ÇÇ‬ﺪ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﭼ‪Ç‬ﻨﺎن ﻟﻌ‪Ç‬ﻞ ﻟﺒ‪Ç‬ﻲ را‬

‫رخ زر زﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ از ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻬﺮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﻴﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻤﺒﺮي را‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻮ اي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪ÇÇ‬ﻪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ اﺑ‪Ç‬ﺮو‬
‫‪‬ر ‪Ö‬و ﺣ‪ÇÇ‬ﺎﺟﺐ آن ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻮ راﺳﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﺞ ﻛ‪ÇÇ‬ﮋﻧﻈﺮي را‬

‫از ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺮ زﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮدﺳﺘﻲ و دوﻟﺖدﻫ‪ÇÇ‬ﻲ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ زﻳ‪ÇÇ‬ﺮ و زﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدن زﻳ‪ÇÇ‬ﺮ و زﺑ‪ÇÇ‬ﺮي را‬

‫ا ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪاﻳ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪان آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﺎﻳﻨﺠﺎ‬

‫زر ﺳ‪ÇÇ‬ﺮخ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ او ﺣ‪ÇÇ‬ﺠﺮي را‬
‫ﻫ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﻟﺤ‪ÇÇ‬ﻈﻪ ‪‬‬

‫اي ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ كدﻻن ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺟ‪ÇÇ‬ﺰ از او ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻣ‪Ç‬ﺒﺎزﻳﺪ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺘﻮان دل و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن دادن ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺨﺘﺼﺮي را‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻲﻋﻘﻞ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﺎﻳﻪ ﭘ‪Ç‬ﻲات اي دوﺳﺖ رواﻧ‪Ç‬ﻴﻢ‬

‫‪Ç‬ﺒ ‪‬ﻮد دﮔ‪Ç‬ﺮي را‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎن روي ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮرﺷﻴﺪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻧ ‪Ö‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺸﺎﻧﺪ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻪﻣﻠﻜﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻜﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪة ﺑ‪ÇÇ‬ﺪ را‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺨﺮﻳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮﻣﺶ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﮔﻬﺮي را‬

‫ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻀﺮ و ‪‬ﺧ‪ÇÇ‬ﻀﺮاﻧﺴﺖ و از او ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻋ‪ÇÇ‬ﺠﺐ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﺔ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺗ‪ÇÇ‬ﺎزه ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ او ﺟﮕ‪Ç‬ﺮي را‬

‫‪ (1‬ﻣﻘﺼﻮد از اﻳﻦ ﺷﻌﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ وﻗﺘﻲ ﮔﺎو ﻧﻔﺲ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺷﺪ‪ ,‬از ﺑﺪن ﻛﻪ ﺑﻪﻣﻨﺰﻟﺔ ﻛﺎخ او ﺑﻮده رﻧﮓ و ﺑﻬﺮه ﻧﺪارد ﻳﺎ ﻋﻴﺒﻲ‬
‫ﺑﺪان ﻧﻴﺴﺖ و از ﺷﺎخ داﺷﺘﻦ ﻧﻨﮕﻲ ﻧﺪارد‪ /‬رﻧﮓ را ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﻌﻨﻲ آوردهاﻧﺪ‪ :‬ﻳﻜﻲ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺑﻬﺮه و ﻧﺼﻴﺐ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺳﻨﺎ‪Ä‬ﻲ‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫ﭼﻮن ‪Ô‬ﺑﻮي ﻣ‪Ç‬ﻔﻠﺲ از ﺗ‪Ç‬ﻮ دارد ﻧ‪Ç‬ﻨﮓ‬
‫ﭼﻮن زرت ﺑﺎﺷﺪ از ﺗﻮ ﺟ‪Ç‬ﻮﻳﺪ رﻧﮓ‬
‫اوﻟﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (2‬اي ﺷﺮاب ﺻﺎﻓﻲ در ﻇﺮف دوﺳﺖ‪ ,‬ﻣﺴﺖ ﻛﻦ ﻣﺮدﻣﺎﻧﻲ را ﻛﻪ دﺷﻤﻨﻨﺪ راه ‪‬‬
‫ﺣﻖ را و ﻣﺴﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﺎ ×‬

‫‪21‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﺨﺴﺒﻴﻢ ﺑ‪Ç‬ﻪﺷﺐ ﭼ‪Ç‬ﻮﻧﻜﻪ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎﻧﻲ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻪ دﻫ‪Ç‬ﺪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺷﺐ اﻧ‪Ç‬ﺠﻢ ﺷ‪Ç‬ﻤﺮي را‬

‫آﺛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر رﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﺪ دل و ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن را ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻣ‪Æ‬ﺛﺮ‬

‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺎل دل و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ آن ﺷ‪ÇÇ‬ﻪ اﺛ‪ÇÇ‬ﺮي را‬
‫‪‬‬

‫ﻋ‪Ç‬ﻴﺴﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻮي ﭼ‪Ç‬ﺮخ ﺑ‪Ç‬ﺮآﻳ‪Ç‬ﻨﺪ‬
‫ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻬﺎي ﭼ‪Ç‬ﻮ‬
‫×‬

‫‪ÇÇÔ‬ﺒﻮد ﻻﺷ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺮي را‬
‫ﻏ‪ÇÇ‬ﻢ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ره ﻧ ‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰ ﮔ‪ÇÇ‬ﻤﺎن ﺑ‪Ç‬ﺮدم در ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ و اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎه و ﺟ‪ÇÇ‬ﻼﻟﺴﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﻲ ﻧ‪Ç‬ﻈﺮي را‬

‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮز دل ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻫﺎﻧﺔ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺎﻳﺪ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﻣﻪ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻋ‪Ç‬ﺮوس ﺳ‪Ç‬ﺤﺮي را‬

‫ذره و ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻋ‪ÇÇ‬ﻘﻞ ﻧ‪ÇÇ‬ﺪارﻳ‪ÇÇ‬ﻢ ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ ‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ آﻫ‪ÇÇ‬ﻮي ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻞ ﻃ‪ÇÇ‬ﻠﺒﺪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺮي را‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ روز ﺑ‪ÇÇ‬ﺪان ﺗ‪ÇÇ‬ﻴﻎ ﮔ‪ÇÇ‬ﺰارد‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ زﺧ‪ÇÇ‬ﻢ زﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻃ‪ÇÇ‬ﺮﻓﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺳﭙﺮي را‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻮش ﻛ‪Ç‬ﻪ او ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺑﻜ‪Ô‬ﺸ‪Ç‬ﺪ ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ ﺧ‪Ç‬ﻮد را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻛ‪‬ﺸ‪ÇÇ‬ﻲ داﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﻫﻨﺮي را‬

‫در ﺗﻘﺪﻳﺲ و ﺗﺤﺴﻴﻦ از ﺷﻜﻔﺘﮕﻲ ﺑﺎغ ﺣﻘﺎﻳﻖ و ﻣﻌﺎرف‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎغ زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎغ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑﺸﻜ‪Ç‬ﻔﺘﻪ زﺑ‪Ç‬ﺎﻻ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻌﺎﻟﻲ‬
‫زﻫ‪ÇÇÇ‬ﻲ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪر زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪر ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺎرك و‬
‫×‬
‫‪‬‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻻ‬
‫زﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺜﻮر زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﭘﺸﺖ و‬

‫زﻫﻲ ﻣﻠﻚ و زﻫﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎل زﻫ‪Ç‬ﻲ ﺣ‪Ç‬ﺎل و زﻫ‪Ç‬ﻲ ﻗ‪Ç‬ﺎل‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﺴﻠﻪﻫﺎ را ﺑ‪ÇÇ‬ﺪراﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺣﺮوﻧﻲ‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ و زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎل ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ اﻓ‪Ç‬ﻼ ك ﺗ‪Ç‬ﺠﻠ ×‪‬ﻲ‬
‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ‬
‫‪‬‬
‫ﭼ‪Ç‬ﻪذواﻟﻨ‪Ç‬ﻮن و ﭼ‪Ç‬ﻪﻣﺠﻨﻮن و ﭼ‪Ç‬ﻪﻟﻴﻠ‪‬ﻲ و ﭼ‪Ç‬ﻪﻟﻴ‪Ç‬ﻼ‬

‫‪‬ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻠ‪‬ﻤﻬﺎي اﻟﻬ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ از ﻛ‪ÇÇ‬ﻮه ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﭼﻪ ﺳﻠﻄﺎن و ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺎﻗﺎن و ﭼ‪Ç‬ﻪ واﻟ‪Ç‬ﻲ و ﭼ‪Ç‬ﻪ واﻻ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺒﺎر ﺑ‪ÇÇ‬ﭙﺮورد ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن را‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲواﺳ‪ÇÇ‬ﻄﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻪﻧﺎﻣﻮس و ﭼ‪Ç‬ﻪﻧﺎﻗﻮس و ﭼ‪Ç‬ﻪاﻫ‪Ç‬ﻼ و ﭼ‪Ç‬ﻪﺳﻬﻼ‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ اﺟ‪ÇÇÇ‬ﺰاي زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻲ و ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ روح اﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻲ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻞ ﺟ‪Ç‬ﻼﻻ‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ آن ﺣ‪ÇÇ‬ﺎل ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻨﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫‪‬‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺮو ﭘ‪ÇÇ‬ﻮش ﻓ‪ÇÇ‬ﺮو ﭘ‪ÇÇ‬ﻮش‪ ,‬ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻔﺮوش ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺨﺮوش‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدة ﻣ‪ÇÇ‬ﺪﻫﻮش ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ ﻟﺤ‪ÇÇ‬ﻈﻪ ﺑ‪Ç‬ﭙﺎﻻ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻛﺮﺑﺎﺳﻲ وﻗ‪ÇÇ‬ﺼﺎر‪1‬ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ اﻧﮕ‪Ç‬ﻮري و ﻋ‪Ç‬ﺼﺎر‪2‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﭙﺎﻻ و ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻔﺸﺎر‪ ,‬وﻟﻲ دﺳﺖ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎﻻ‬

‫ﺧﻤﺶ ﺑﺎش ﺧﻤﺶ ﺑﺎش درﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﺠﻤﻊ اوﺑ‪Ç‬ﺎش‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﻮ ﻓ‪ÇÇ‬ﺎش ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﻮ ﻓ‪ÇÇ‬ﺎش ز ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﻟﻲ و ز ﻣ‪Ç‬ﻮﻻ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻌﺸﻮق ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻳﺪ‪ ,‬رخ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮب ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻳﺪ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮه ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺰن ﮔ‪Ç‬ﺮدن ﻻﻻ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻚ دور زﻣ‪Ç‬ﺎن را‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﺑﺎن ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن را‪,‬‬
‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻃ‪Ç‬ﺮب و ﺣ‪Ç‬ﻮر ﺟ‪Ç‬ﻨﺎن را ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻮي ﭼ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮ و ﻣ‪Ç‬ﻮﻻ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻚ ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎﻧﻲ‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﺎﻧﻲ‪,‬‬
‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫‪‬‬
‫ﻣ‪Ç‬ﻌﻼ‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺴﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻔﺸﺎﻧﻲ دل ﻣ‪Ç‬ﺎ ﮔﺸﺖ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﺮ و زﻫ‪Ç‬ﻲ ﺷ‪Ç‬ﻮر‬
‫زﻫﻲ ﻧ‪Ç‬ﺎر و زﻫ‪Ç‬ﻲ ﻧ‪Ç‬ﻮر زﻫ‪Ç‬ﻲ‬
‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫در ﻗﺪرداﻧﻲ از ﻇﻬﻮر ﻟﻄﻴﻔﺔ ﻋﺸﻖ در دل و ﺟﺎن‬
‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ راﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫‪ (1‬ﮔﺎزري ﻛﻨﻨﺪه‪/‬‬
‫‪ (2‬ﻓﺸﺎرﻧﺪة اﻧﮕﻮر و ﺳﺎﻳﺮ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺷﻴﺮة آن را ﺑﻜﺸﻨﺪ‪/‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻐﺰﺳﺖ و ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮﺑﺴﺖ و ﭼ‪Ç‬ﻪ زﻳ‪Ç‬ﺒﺎﺳﺖ! ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪22‬‬
‫ﻋﺸ‪Ç‬ﺎق ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮردﻧﺪ‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺪاﻧ‪ÇÇ‬ﻴﻢ و ﻧ‪Ç‬ﺪاﻧ‪Ç‬ﻴﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ ‪‬‬

‫ﭼﻪ ﺑﺎده اﺳﺖ ﭼﻪ اﻧﮕ‪Ç‬ﻮر ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﻠﻮاﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫از اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻟﻮت از اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﭘ‪Ç‬ﻮت ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻴﻢ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺒﻬﻮت‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ از دﺧ‪ÇÇ‬ﻞ زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ زﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻻﺳﺖ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪاﻳ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫زﻋﻜﺲ رخ آن ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر در اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺸﻦ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺰار‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻪﻫﺮ ﺳ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻪ و ﺧ‪Ç‬ﻮرﺷﻴﺪ و ﺛ‪Ç‬ﺮ ‪‬ﻳﺎﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﭼﻮ ﺳﻴﻠﻴﻢ و ﭼﻮ ﺟ‪Ç‬ﻮﻳﻴﻢ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﺗ‪Ç‬ﻮ ﭘ‪Ç‬ﻮﻳﻴﻢ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻨﺰﻟﮕﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻴﻞ ﺑ‪Ç‬ﻪ درﻳ‪Ç‬ﺎﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫از آن آب ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﺎﺗﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﺮخ زﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻴﻢ‬

‫ازدف و ﻧ‪Ç‬ﻪ از ﭘ‪Ç‬ﺎﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪‬‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻒ و ﻧ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ از ‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻫﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻐﺰ و دﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻏﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ در اﻓ‪Ç‬ﺘﺎد ﺧ‪Ç‬ﻴﺎﻟﺶ‬

‫ﭼﻪﻣﻐﺰﺳﺖو ﭼ‪Ç‬ﻪﻧﻐﺰﺳﺖو ﭼ‪Ç‬ﻪزﻳﺒﺎﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻦ ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد ﻓ‪ÇÇ‬ﻐﺎﻧﻲ زﻏ‪Ç‬ﻢ ﺳ‪Ç‬ﻮد و زﻳ‪Ç‬ﺎﻧﻲ‬

‫زﺗﺴﺖ آﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻪ دﻣ‪Ç‬ﻴﺪي ﻧ‪Ç‬ﻪ ز ‪Ô‬ﺳ‪Ç‬ﺮﻧﺎﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫ره ﭘ‪Ç‬ﺮده ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ‬
‫ﻧ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﻴﭽﺎره ﭼ‪Ç‬ﻪ داﻧ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ‪‬‬

‫دم ﻧ‪ÇÇ‬ﺎ‪Ä‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻨﺪه و داﻧ‪Ç‬ﺎﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺠﻬﺎﻧﻲ‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺶ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ ﻣ‪Ç‬ﺒﺎدا ‪‬‬

‫ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻬﺪارش از آﻓﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮﺟ‪Ç‬ﺎﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪Ö‬‬

‫ز ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ دل و ﺟ‪Ç‬ﺎن و دو دﻳ‪Ç‬ﺪه‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮاﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻤﻪ و آﺷ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻪ و رﺳ‪ÇÇ‬ﻮاﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫‪1‬‬

‫در ﺑﻴﺎن آﻧﻜﻪ راه ﺧﺪا از آن ﺳﻮي ﺑﻲﺳﻮ اﺳﺖ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﻧ‪ÇÇ‬ﻮ داده ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن را‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎ اي‬
‫‪‬‬

‫ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻘﻞ ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺎردان را‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺮ از ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﭙﺮم‬
‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﻲ‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻴﺮم ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر دﮔ‪ÇÇ‬ﺮ زه ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﻤﺎن را‬

‫زﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻘﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﻃﺸﺖ‪ 2‬اﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎده از ﺑ‪Ç‬ﺎم‬

‫ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﺳﺖ از ﺑ‪ÇÇ‬ﺎم ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز آن ﻧ‪ÇÇ‬ﺮدﺑﺎن را‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻣﺶ از ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻮﻳﺴﺖ‪?3‬‬

‫از آن ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آوردﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن را‬

‫ازآنﺳ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲﻛﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺷﺐ رواﻧﺴﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪوﻗﺖ ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺢ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎز آرد روان را‬

‫از آنﺳ‪ÇÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎر آﻳ‪ÇÇ‬ﺪ زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ را‬

‫ﭼ‪ÇÇÇ‬ﺮاغ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮ دﻫ‪ÇÇ‬ﺪ ﺻ‪ÇÇ‬ﺒﺢ آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن را‬
‫‪‬‬

‫‪ (1‬ﻟﻮت و ﭘﻮت‪ ,‬اﻧﻮاع ﺧﻮردﻧﻲﻫﺎ‪/‬‬
‫در اﻳﻦ ﻏﺰل ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺑﻪﺳﻮداي ﻋﺸﻖ و آﻧﻜﻪ ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻲ از ﻧﻮﺷﻴﺪن ﺷﺮاب ﺣﻘﻴﻘﻲ و ﺧﻮردن از ﻣﺎ‪Ä‬ﺪة ﻏ‪Ç‬ﻴﺒﻲ اوﺳﺖ‪,‬‬
‫ﺟﻮش و ﺧﺮوش ﻋﺸ‪‬ﺎق و واﻟﻬﻴﻦ از آن ﺧﻴﺎل ﻏﻴﺒﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻣﻐﺰ و ﺧﻴﺎﻟﺸﺎن ﻓﺘﺎده و ﭼﻮن ﻧﻲ از ﺧﻮد ﺗﻬﻲ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻨﺪ‬
‫وﭘﺮا زدم ﻧﺎﻳﻲ ﺷﺪهاﻧﺪ‪/‬‬
‫‪ (2‬ﻃﺸﺖ از ﺑﺎم ﻓﺘﺎدن‪ ,‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ رﺳﻮا ﺷﺪن اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (3‬در ﭘﺎﺳﺦ ﭘﺮﺳﺶ از آﻧﻜﻪ ﺑﺎم ﺧﺪاﻳﻲ از ﭼﻪ ﺳﻮﺳﺖ ﭼﻨﺪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻳﻜﻲ آﻧﻜﻪ ﺑﺎم از آنﺳﻮﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺎن را ﺑﻪﺗﻦ‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎده و ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻧﻤﻲداﻧﺪ آنﺳﻮ ﭼﻪ ﺳﻮي اﺳﺖ ﻣﮕﺮ آﻧﻜﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ از ﺳﻮي ﺑﻲﺳﻮﻳﻲ اﺳﺖ; دﻳﮕﺮ آﻧﻜﻪ از آن ﺳﻮﻳﻲ‬
‫ﺣﺲ آن ﺳﻮ را ﻧﺘﻮان ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻤﻮد; دﻳﮕﺮ آﻧﻜﻪ از‬
‫ﻛﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺟﺎن ﭼﻮن ﺑﻪﺧﻮاب اﻧﺪر ﺷﻮد‪ ,‬ﺑﺪان ﺳﻮي ﺷﺘﺎﺑﺪ ﻛﻪ در ﻋﺎﻟﻢ ‪‬‬
‫آن ﺳﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟﻪ ﺑﻬﺎر زﻣﻴﻦ ﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ از ﻫﻤﻪ ﻃﺮف و ﺑﻲﺳﻮﺑﻨﺎ ﮔﺎه ﻫﻤﻪ زﻣﻴﻦ ﺑﻪاﻫﺘﺰاز و ﺟﻨﺒﺶ ﻣﻲآﻳﺪ; دﻳﮕﺮ آﻧﻜﻪ‬
‫ﺑﻪﻗﻮة ﻏﻴﺒﻲ و ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ ﻋﺼﺎي ﻣﻮﺳﻲ اژدﻫﺎﻳﻲ ﺷﺪه‪ ,‬ﻇﻬﻮر ﺧﻮارق ﻋﺎدات و ﻣﻌﺠﺰات ﻫﻤﻪ از ﺳﻮي‬
‫از آن ﺳﻮ ﻛﻪ ‪‬‬
‫ﻣ‪Ç‬ﻌﻴﻦ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ و‬
‫ﺑﻲﺳﻮﺳﺖ; دﻳﮕﺮ آﻧﻜﻪ از آن ﺳﻮﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺴﺘﺠﻮ و ﻃﻠﺐ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ آن را ﺳ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ‪‬‬
‫ﻣﻌﻨﻮي اﺳﺖ و از ﺟﻨﺲ ﻣﻜﺎن ﻧﻴﺴﺖ‪ ,‬ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴﺒﻲ و ﻣﻠﻜﻮت ﻣﺤﻴﻂ ﺑﻪزﻣﺎن و ﻣﻜﺎن اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ اﺳﺖ; ﻣﺜﺎل اﻳﻦ ﺳ‪ÆÇ‬ال آن‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮدي ﺑﺮ ﺧﺮي ﺳﻮار اﺳﺖ و از دﻳﮕﺮان ﻧﺸﺎﻧﺔ آن را ﺑﺠﻮﻳﺪ‪/‬‬

‫‪23‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫از آنﺳ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﺼﺎﻳﻲ اژدﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪدوزخ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮد آن ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻋﻮﻧﻴﺎن را‬

‫از آنﺳﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺮا اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟﺴ‪Ç‬ﺘﺠﻮ ﺧ‪Ç‬ﺎﺳﺖ‬

‫ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﺎن ﺧ‪Ç‬ﻮد اوﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﻲﺟﻮﻳﺪ ﻧﺸ‪Ç‬ﺎن را‬

‫ﺗﻮآن ﻣ‪Ç‬ﺮديﻛﻪ او ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺮ ﻧﺸﺴ‪Ç‬ﺘﻪ اﺳﺖ‬

‫ﻫ‪ÇÇÇ‬ﻤﻲ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺪ ز ﺧ‪ÇÇ‬ﺮ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ را و آن را‬

‫ﺧﻤﺶ ﻛ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﺪ زﻏ‪Ç‬ﻴﺮت‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ در درﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ در آرد ﻫ‪ÇÇÇ‬ﻤﮕﻨﺎن را‬

‫در ﺑﻴﺎن آﻧﻜﻪ ﭼﻮن در درون ‪Ô‬ﻣﻠﻚ ﻧﻬﺎﻧﻲ دﻳﺪه ﺷﻮد‪ ,‬ﻣﻠﻚ اﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻧﻴﺎﻳﺪ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﺮد ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﻘﺶ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن را‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪم در درون ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻚ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎن را‪1‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ آن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه ﺑ‪Ç‬ﻲﭼﻮن را ﻏ‪Ç‬ﻼﻣﻢ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺨﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﻢ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ و آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن را‬

‫ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻮ دﻳ‪Ç‬ﺪ ﻃ‪Ç‬ﻮﻓﺎن‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﻮي‪ ,‬درﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ او ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻳﺚ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎودان را‬

‫درون ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ دو ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ را‬

‫ﻣﻜ‪ÇÇ‬ﻦ ﻋ‪ÇÇ‬ﺮﺿﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﭘﻴﺸﻢ دو ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن را‬

‫رخ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﺸﻮق ﭘ‪ÇÇÇ‬ﻴﺪا ﮔﺸﺖ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ دم‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺮ از ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﺎرت ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن را‬

‫ا ﮔ‪ÇÇÇ‬ﺮ داري ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻗ‪ÇÇ‬ﺼﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺰل ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺰﻳﻦ ز ‪‬اول رﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻖ راه دان را‬

‫ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﺎن ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﻲﻧﺸﺎﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﺸ‪ÇÇÇ‬ﺎن ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬار و ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﻧﺸﺎن را‬

‫ﻋﻴﺎﻧﺴﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ دو ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ را ﻧ‪Ç‬ﻬﺎن ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫ز ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﮋ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻨﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺑﻴﻨﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺎن را‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻳﺪي ﺷ‪ÇÇ‬ﺎخ و ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻏﻲ را ﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺪي‬

‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻬﻞ از ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﻳﻚ ﻗ‪ÇÇ‬ﻄﺮه ﻋ‪ÇÇ‬ﻤﺎن را‬

‫ازﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬر ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﻲ ﭘ‪Ç‬ﻴﺸﻮاﻳ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﻞ وا ﭘﺲ زﻟﻄ‪ÇÇÇ‬ﻔﺖ رﻫ‪ÇÇ‬ﺮوان را‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮان ﮔ‪Ç‬ﺮم ﮔﺴ‪Ç‬ﺘﺮدي ﺑ‪Ç‬ﻪﺷﺎدي‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫‪‬‬

‫ﻣﻜ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﺮوم از ﺧ‪ÇÇ‬ﻮان ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻬﻤﺎن را‬

‫دﻻ در ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺶ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎش و ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﻲ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪي روي ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺮان را‬

‫ﭼﻮن ﺗﻮ دارم ﻫﻤﻪ دارم دﻳﮕﺮم ﻫﻴﭻ ﻧﺒﺎﻳﺪ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ او ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎﺷﺪ دل و دﻟﺴ‪ÇÇ‬ﻮز ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﺷﺐ? ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ روز ﻣ‪Ç‬ﺎ را?‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ ار ﻓ‪ÇÇ‬ﺮوﺷﺪ ور ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎن اﻓ‪Ç‬ﺮوز ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﺑﺲ اﺳﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬
‫‪‬‬

‫‪ (1‬ﺑﻴﺎن اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ آدﻣﻲ را در درون ﻋﺎﻟﻤﻲ ﻧﻬﺎﻧﻲ اﺳﺖ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺳﻨﺎ‪Ä‬ﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺎرﻓﺮﻣﺎي آﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎن ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎن‬
‫آﺳ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻤﺎﻧﻬﺎﺳﺖ در وﻻﻳﺖ ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن‬
‫و ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ اﺳﺖ )آﻳﺎ ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺟﺴﻢ ﺧﺮدي ﻫﺴﺘﻲ درﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻛﺒﻴﺮ در ﺗﻮ درﻧﻮردﻳﺪه‬
‫ﻃﻲ اﻳﻦ ﻏﺰل ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻲﻧﺸﺎﻧﻲ در ﻋﻴﻦ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﻋﻴﺎن اﺳﺖ و ﺑﻪدﻳﺪة ﻛﮋ ﺑﻴﻦ ﻧﻬﺎن ﺷﺪه و ﺑﺪان‬
‫اﺳﺖ(‪ /‬و در ‪‬‬
‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﺧﻪاي از ﺑﺎﻏﻲ را ﺑﺒﻴﻨﻲ و ﺑﺎغ را ﻧﺪﻳﺪه ﺑﺎﺷﻲ ﻳﺎ ﺑﺮاي ﻗﻄﺮهاي درﻳﺎي ﻋﻤﺎن را ﺑﻬﻠﻲ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪2ê‬‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎدر ﻣ‪ÇÇ‬ﺮده را ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﻮن ﻣ‪Ç‬ﻴﺎﻣﻮز‪1‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎدﺳﺖ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ آﻣ‪ÇÇ‬ﻮز ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺪران‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪوزان ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻗﺔ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ را‬
‫‪‬‬

‫ﻧﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺪ ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺦ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮﻗﻪ دوز ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻛﺲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻋ‪ÇÇ‬ﺪو ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺮوز ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎل آن ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺪو‪ ,‬ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺮوز ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻛﺲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺖ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺞ اﻧ‪Ç‬ﺪوز ﺟ‪Ç‬ﻮﻳﺪ‬

‫وﻟﻴﻜ‪ÇÇÇ‬ﻦ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ رﻧ‪ÇÇ‬ﺞ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪوز ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﻬﺮ آﺗﺶ رﺧﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ‬
‫ز‬
‫‪‬‬

‫ﻳﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ آﺗﺶ ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻲ اﻓ‪ÇÇ‬ﺮوز ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫در ﺑﻴﺎن آﻧﻜﻪ ﺷﺐ وﺻﺎل ﺷﺐ ﻗﺪر اﺳﺖ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﻴﻦ ﺷ‪ÇÇ‬ﺒﻬﺎ ﺷﺐ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪرﺳﺖ‪ 2‬ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻼل دﻳﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﺮان ﺑ‪ÇÇ‬ﺪرﺳﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺎر ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎﺳﺖ‬
‫ﺷ‪ÇÇ‬ﺒﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎن دﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻳﻚ ﺷﺐ ﺻ‪Ç‬ﺪ ﺷﺐ ﻗ‪Ç‬ﺪرﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇÇ‬ﺮ ‪‬د ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﺣ‪ÇÇ‬ﻮادث ره ﻧ‪ÇÇ‬ﺪارد‬

‫ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاغ از ﺣ‪ÇÇÇ‬ﺎدث دﻫ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫‪ÇÇÇ‬ﺎر ﻛ‪ÇÇ‬ﻔﺮﺳﺖ‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺰﻳﺮ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻗﻪام زﻧ‬
‫‪‬‬

‫ﺑﺪﻳﻦ ﺷ‪Ç‬ﻬﺮت ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﻬﺮﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫‪Ô‬دري ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﺪر دو ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻧﮕﻨﺠﺪ‬

‫دل ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺤﺮﺳﺖ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ را‬
‫ﻓ‪ÇÇÇÇÇ‬ﺘﺎده در ‪‬‬

‫ﺑﻪ ﺣﺸ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮد درﻳ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪﻳﻢ‪3‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻓﻜ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﺸﺮ و ﺣﺸ‪Ç‬ﺮﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺰت ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ‬
‫ﺑﺸ‪ÇÇÇ‬ﻮ ﻗ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻊ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻟﻄﻒ و‬
‫‪‬‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻟﻄ‪ÇÇ‬ﻒ دﻳﮕ‪ÇÇ‬ﺮان ﻗ‪ÇÇ‬ﻬﺮﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪزﻳﺮ ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺔ ﭼ‪ÇÇÇ‬ﺘﺮﺳﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﻫﻮس ﺣﻠﻮاي ﺗﻦﺗﻨﺎﻧﻲ و ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺮا ﺣ‪ÇÇ‬ﻠﻮا ﻫ‪ÇÇ‬ﻮس ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدﺳﺖ ﺣ‪ÇÇ‬ﻠﻮا‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻔﻜﻦ وﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺪة ﺣ‪ÇÇ‬ﻠﻮا ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮدا‬

‫دل و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪان ﺣ‪Ç‬ﻠﻮاﺳﺖ ﭘ‪Ç‬ﻴﻮﺳﺖ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺻ‪ÇÇ‬ﻮﻓﻲ را ﺻ‪ÇÇ‬ﻔﺎ آرد ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﺻ‪ÇÇ‬ﻔﺮا‬

‫‪ (1‬اﻳﻦ ﻣﺼﺮاع ارﺳﺎل ﻣﺜﻞ اﺳﺖ و ﻣﻘﺼﺪ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﺮ ‪‬ﺑﻲ اﺳﺖ و ﻋﺎﺷﻖ را در ﻋﺎﻟﻢ ﻇ‪Ç‬ﻬﻮر ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ آداب و‬
‫ﺗﺮﺗﻴﺒﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪/‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﻓﻌﻲ درﺳ‪ÇÇ‬ﻲ ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﺮد‬
‫آن ﻃﺮف ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﻣ‪Ç‬ﻲاﻓ‪Ç‬ﺰود درد‬
‫‪ (2‬ﺷﺐ ﻗﺪر ﻛﻪ ﺷﺐ ﻧﺰول ﻗﺮآن اﺳﺖ و در ﭼﻨﺪ ﺳﻮره از ﻗﺮآن ﺑﺪان اﺷﺎرت ﺷﺪه‪ ,‬ﺑﺮاي ﻋﺎﺷﻘﺎن ﻫﺮ ﺷ‪Ç‬ﺒﻲ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﻤﺎل‬
‫ﺷﺐ ﻗﺪر اﺳﺖ ا ﮔﺮ ﻗﺪر ﺑﺪاﻧﻲ‪/‬‬
‫دﻟﺪار ﺣﻘﻴﻘﻲ در آﻳﻨﺔ دل ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻠﻮه ﮔﺮ ﺷﻮد‪ /‬ﻫﺮ ﺷﺐ ‪‬‬
‫ﺻﻐﺮي ﺑﺮاي او رخ داده ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ از ﻛﻠﻤﺎت ﻣﺸﺎﻳﺦ و ﭘﻴﺮان اﺳﺖ ﻛﻪ‪ :‬ا‪‬ﻟ‪ Ö‬ﺪ ﻧﻴﺎ ‪‬آﺧﺮ ‪¸Ô‬‬
‫‪ (3‬ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮن از ﺧﻮد ﺑﻤﻴﺮد ﻗﻴﺎﻣﺖ و ﺣﺸﺮ‬
‫×‬
‫اﻟﺼﻮ ‪â‬ﻓﻴ ‪‬ﻪ ﻣﻮﻟﻮي ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫‪‬‬
‫در ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺪا ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻢ اﻣ‪Ç‬ﺮوز ﻧﺸ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺣﺸ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻢ‬
‫ﷲ‬
‫رﺳ‪ÇÇ‬ﻮلا‬
‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫و ﻧﻴﺰ در ﺟﺎي دﻳﮕﺮ در ﻇﻬﻮر ﺣﻀﺮت رﺳﻮلاﷲ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﭼﻮﻧﻜﻪ ﺣﻞﺷﺪ درﻓﻨﺎﻳﺶ ‪‬‬
‫ﺣﻞ وﻋﻘﺪ‬
‫ﭘﺲ ﻣ‪ÇÇ‬ﺤ ‪‬ﻤﺪ ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻗ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺖ ﺑ‪Ç‬ﻮد ﻧ‪Ç‬ﻘﺪ‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺶ ﺑ‪Ç‬ﻨﻤﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻗ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺖ ﻧﻚ ﻣ‪Ç‬ﻨﻢ‬
‫ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺪ ﻛ‪Ç‬ﻮ ﻗ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺖ اي ﺻ‪Ç‬ﻨﻢ‬

‫‪2ë‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﺣ‪Ç‬ﻠﻮاي ﮔ‪Ç‬ﺮم و ﭼ‪Ç‬ﺮب و ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ دم ﻣ‪ÇÇ‬ﻲرﺳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺶ ز ﺑ‪Ç‬ﺎﻻ‬

‫دﻫ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﻪ ﺣ‪Ç‬ﻠﻮا ﺧ‪Ç‬ﻮر ﭼ‪Ç‬ﻮ اﻧ‪Ç‬ﺠﻴﺮ‬

‫ز دل ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮر ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ دﺳﺖ و ﻟﺐ ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻻ‬

‫از آن دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺴﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺣ‪Ç‬ﻠﻮا از آن دﺳﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﻮر زاﻧ‪ÇÇ‬ﺪﺳﺖ اي ﺑ‪Ç‬ﻲدﺳﺖ و ﺑ‪Ç‬ﻲﭘﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺼﻄﻔﻲ ﻫ‪Ç‬ﻤﻜﺎﺳﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻴﻢ‬
‫دﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫×‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ او ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮرد از آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮ و ﺧ‪Ç‬ﺮﻣﺎ‬

‫از آن ﺧ‪ÇÇ‬ﺮﻣﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻢ را ﻧ‪ÇÇ‬ﺪا ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد‪:‬‬

‫> ﻛ‪ÇÇÇÇÔ‬ﻠﻲ و ‪ÇÇÇ‬ﺮﺑﻲ و ‪‬ﻗ‪ÇÇ‬ﺮي ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺎ<‪1‬‬
‫‪  ‬اﺷ‪Ö‬‬
‫‪ ‬‬
‫‪ â‬‬

‫دﻟﻴ‪ÇÇÇÇ‬ﻞ آﻧﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ زادة ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻘﻞ ﻛ‪ÇÇÔ‬ﻠ‪‬ﻴﻢ‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺪاﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲرﺳﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺑﺎ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪان ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﻳﻴﺪ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮان آراﺳ‪Ç‬ﺘﻪ اﺳﺖ و ﻳ‪Ç‬ﺎر ﺗ‪Ç‬ﻨﻬﺎ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮان اﻟﻬ‪ÇÇ‬ﻲ‬
‫زﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر و زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﻟﻲ‬
‫‪ÇÇ‬ﻦ ‪‬ذ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫ﺪس ‪‬ﺟ‪ÇÇÇ‬ﻠ ‪Ô‬ﱠﻪ ‪‬ﻋ ‪Ö‬‬
‫ﺗ‪ ÇÇÇÇ‬ﱠﻘ ‪Ö‬‬
‫×‬
‫ﻛﻪ ﺷﺎﻫﻢ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي اﺳﺖ اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ‬

‫ﺸ‪Ç‬ﻮ ﻏ‪Ç‬ﺎﻳﺐ از اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮان ﻳﻚ زﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻲ‬
‫‪‬ﻣ ‪Ö‬‬
‫‪###‬‬
‫ﻣﺸﻜ‪ÇÇÇ‬ﻦ دل ﻣ‪ÇÇ‬ﺮد ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﺘﺮي را‬

‫ره ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻤﮕﺮي را‬
‫ﺑﮕ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺬار ‪‬‬

‫رﺣ‪ÇÇ‬ﻢ آر ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﺷ‪Ç‬ﺮﻳﻌﺖ‬

‫ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﺑﺎن ﻧﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻨﺪ ﻻﻏ‪ÇÇ‬ﺮي را‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺨﻤﻮرﺗﻮام‪,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻪدﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﻦ ده‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎم ﺷ‪ÇÇ‬ﺮاب ﻛ‪ÇÇ‬ﻮﺛﺮي را‬
‫آن‬
‫‪‬‬

‫ﭘ‪ÇÇÇ‬ﻨﺪي ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه و ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﺻ‪ÇÇ‬ﻠﺢ آور‬

‫آن ﭼﺸ‪ÇÇÇ‬ﻢ ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺎر ﻋ‪ÇÇ‬ﺒﻬﺮي را‬

‫ﻓ‪ÇÇÇ‬ﺮﻣﺎي ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻨﺪوان ﺟ‪ÇÇ‬ﺎدو‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺰ ﺣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻧﺪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﺣﺮي را‬

‫در ﺷﺸ‪ÇÇ‬ﺪرهاي ﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎده ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ‬

‫ﺑﺸﻜ‪ÇÇÇ‬ﻦدر ﺣﺒﺲ ﺷﺸ‪ÇÇ‬ﺪري را‬
‫‪‬‬

‫ﻳﻚﻟﺤ‪ÇÇÇ‬ﻈﺔﻣﻌﺰﻣﺎﻧﻪ‪2‬ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶآي‬
‫‪‬‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻊ آور ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻘﺔ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮي را‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪﺟﺎ ﭼ‪Ç‬ﻮﻗﻠﻢﻣﻴﺎنﺑﺒﺴﺘﻪ اﺳﺖ‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﮓ ﺷﻜ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﺴﻜﺮي را‬

‫اي ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪Ç‬ﺮادراﻧ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ آي‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﺬار ﺳ‪ÇÇ‬ﻼم ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺮي را‬

‫اي ﻧ‪ÇÇ‬ﻮح زﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﻫ‪Ç‬ﻴﻦ روان ﻛ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﻃ‪ÇÇ‬ﺒﻊ ﻟﻨﮕ‪Ç‬ﺮي را‬
‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ‬
‫‪‬‬

‫اي دل ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ ز ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ‬

‫آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻮز ﻃ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻖ ﻏ‪ÇÇ‬ﻤﺨﻮري را‬

‫ﺑﻪﻗﺪم ﺑﻲﺧﻮدي ﺑﻪﺳﻮي ﺧﺪا‬
‫در ﺳﻔﺮ از ﻧﻔﺲ‬
‫‪‬‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ﺳ‪ÇÇ‬ﻔﺮي ﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎد ﺑ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎ‪3‬‬
‫آﻧ‪ÇÇ‬ﺠﺎ دل ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺎد ﺑ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫‪ (1‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ ﺷﺮﻳﻔﻪ در ﺳﻮرة ﻣﺮﻳﻢ ﻓ‪‬ﻜ‪Ô‬ﻠ‪â‬ﻲ ‪‬و ‪IÖ‬ﺷ ‪‬ﺮ ‪â‬ﺑﻲ ‪‬و ﻗ ‪‬ﺮي ‪‬ﻋ ‪Ö‬ﻴﻨ‪ H‬ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺲ ﺑﺨﻮر از ﺧﺮﻣﺎي ﺗﺮ و ﺑﻴﺎﺷﺎم از آب و روﺷﻦ‬
‫ﻛﻦ ﭼﺸﻢ را; ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻴﺎل ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪ دﻟﺒﻨﺪ ﺧﻮشدار‪/‬‬
‫‪ (2‬ﻣﻌ ‪‬ﺰﻣﺎﻧﻪ‪ ,‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮاﻧﻨﺪة اﻓﺴﻮن ﻛﻪ آﻳﺎﺗﻲ از ﻗﺮآن ﺑﺮ ﻛﺴﺎن آﻓﺖ رﺳﻴﺪه ﺑﻪاﻣﻴﺪ ﺑ ‪Ö‬ﻪﺷﺪن ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ‪/‬‬
‫اﻧ‪Ç‬ﺎﻧﻴﺖ و ﺧ‪Ç‬ﻮدي را ﻓ‪Ç‬ﻨﺎ¾‬
‫‪ (3‬ﺳﺎﻟﻜﻴﻦ اﻟﻲ اﷲ را از ﺧﻮد ﺗﺎ ﺧﺪا ﺳﻔﺮﻫﺎﻳﻲ اﺳﺖ و ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ راﻫ‪Ç‬ﺮو از ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻓ‪Ç‬ﻨﺎ ﺷ‪Ç‬ﺪ و ‪‬‬
‫‪Ñ‬‬
‫ﻓﻲاﷲ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪2ì‬‬
‫آن ﻣﻪ ﻛﻪ ز ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎن ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫رخ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ رخ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎد ﺑ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﭼﻮن در ﻏﻢ ﻳ‪Ç‬ﺎر‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺪادﻳ‪Ç‬ﻢ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎ را ﻏ‪ÇÇ‬ﻢ او ﺑ‪ÇÇ‬ﺰاد ﺑ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻴﻢ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﺸﻪ ﻣﺴﺖ ﺑ‪Ç‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻴﻢ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻴﺸﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎد ﺑ‪Ç‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺷ‪Ç‬ﺪهاﻳ‪Ç‬ﻢ ﺷ‪Ç‬ﺎد‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻴﻢ‬

‫اي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﺸﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﺑ‪Ç‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫درﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑﮕﺸ‪ÇÇÇ‬ﺎد ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ راه داد ﺑ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻴﻢ ز ﺧ‪ÇÇ‬ﻴﺮ و ﺷ‪ÇÇ‬ﺮ رﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺪه‬

‫از ﻃ‪ÇÇ‬ﺎﻋﺖ و از ﻓﺴ‪ÇÇ‬ﺎد ﺑ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻴﻢ ز ﺟ‪Ç‬ﺎم ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﺎم ﻣ‪ÇÇ‬ﻲ او ﻣ‪ÇÇ‬ﺒﺎد ﺑ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫در ﺑﻴﺎن آﻧﻜﻪ دﻳﺪة ‪‬‬
‫ﺧﻔﺎش ‪‬وﺷﺎن ﺷﻤﺲ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ‬

‫‪Ø‬‬

‫از دور ﺑ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺪه ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ و رﺷﻚ ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﻦ را‬
‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺨﺮ ‪‬‬

‫آن ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ و ﭼ‪ÇÇ‬ﺮاغ آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن را‬

‫آن زﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪه ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻨﺪة زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ را‬

‫اي ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪ ﭼ‪Ç‬ﻨﺎن و آﻧ‪Ç‬ﭽﻨﺎن ﺗ‪Ç‬ﺮ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺪﻳﺪ او ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ را‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮا ﻛ‪Ô‬ﺸ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﺰاري?‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻨﺪة ﻛ‪Ç‬ﻤﻴﻦ را‬

‫ﻫﺴﺖ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻨﺪه‬
‫آﺗﺶ در زد ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫وز ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺦ ﺑﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺒﺮ و ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﻦ را‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻬﻲ ﻻﻟﻪ‪ ,‬زان ﻣ‪ÇÇ‬ﻲ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻲدل‬
‫‪Ñ‬‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﻣﺴﺖ ﺑﻜ‪ÇÇ‬ﺮد ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﺳﻤﻴﻦ را‬

‫در داﻣ‪ÇÇ‬ﻦ اوﺳﺖ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﻣ‪Ç‬ﻘﺼﻮد‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻔﺸﺎﻧﺪ آﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻴﻦ را‬

‫ﺷﺎﻫﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮ رخ ﻧ‪Ç‬ﻤﻮده ﻣ‪Ç‬ﻪ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ اﺳﺐ ﻓ‪ÇÇ‬ﻠﻚ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎد زﻳ‪Ç‬ﻦ را‬

‫ﻧ‪Ç‬ﺒ ‪‬ﻮد‬
‫ﺑﻨﺸﻴﻦ ﻛ‪Ç‬ﮋ و راﺳﺖ ﮔ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ‪Ö‬‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺘﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻪ روح راﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻴﻦ را‬

‫واﻟﻠﱠ‪ÇÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ از او ﺧ‪ÇÇ‬ﺒﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺎﺷﺪ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺮﻳﻞ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻘ ‪‬ﺪ ‪‬س اﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ را‬

‫ﭼﻮن ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ دﮔ‪Ç‬ﺮ در او ﮔﺸ‪Ç‬ﺎدﻳﻢ‬

‫ﻳﻚ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺨﺮﻳﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻳ‪Ç‬ﻘﻴﻦ را‬

‫آوه ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺑﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﺮد ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎژﮔﻮﻧﻪ‬

‫آن دوﻟﺖ وﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﻞ ﭘ‪ÇÇÇ‬ﻮﺳﺘﻴﻦ را‬

‫اي ﻣﻄﺮب ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻨﻢ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎز ﮔ‪Ç‬ﻮ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ را‬

‫ﭼﻮن ﻣﻲ ﻧﺮﺳﻢ ﺑ‪Ç‬ﻪ دﺳ‪Ç‬ﺘﺒﻮﺳﺶ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺎ ك ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ زﻧ‪Ç‬ﻢ ﺟ‪Ç‬ﺒﻴﻦ را‪1‬‬

‫ﺳﻔﺮ ﻓﻨﺎ ﻣﺮاﺗﺐ و درﺟﺎﺗﻲ را ﻃﻲ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ در ﻣﻘﺎم ﻧﻔﻲ اﺳﺖ‪ ,‬ﻧﻔﻲ اﻓﻌﺎل و اوﺻﺎف ﺧﻮد و ﺧﻠﻖ‪ /‬در‬
‫ﻧﻤﻮد‪ ,‬در اﻳﻦ ‪‬‬
‫اﻳﻦ ﺳﻔﺮﭘﻴﻤﺎﻳﻲ ﻫﻤﻪ درﻫﺎي ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺮ دل راﻫﺮو ﮔﺸﺎده ﻣﻲﺷﻮد و از ﺧﻮب و ﺑﺪ و ﻃﺎﻋﺖ و ﮔﻨﺎه رﺳﺘﻪ ﭼﻮن ﺑﻪﺧﻮد ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﻣﺴﺖ ﺑﻲ ﻣﻲ اﺳﺖ ﺷﺎد و در ﺑﻴﺨﻮدي اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (1‬در اﻳﻦ ﻏﺰل اﺷﺎراﺗﻲ ﺑﻪ ﻣﻘﺎم ﭘﻴﺮ ﻋﺸﻖ روﺣﺎﻧﻲ ﺷﻤﺲ اﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺳﺒﺐ ﺣﻴﺎت دل و ﺟﺎﻧﺶ ﮔﺮدﻳﺪه و آﺗﺶ ﺑﻪ‬
‫ﻫﺴﺘﻲ ﻣﺠﺎزي او زده و او را از ﻛﺒﺮ و ﻛﻴﻦ و ﻫﻤﺔ ﺻﻔﺎت ﭘﺴﺖ‪ ,‬ﻧﺠﺎت و رﺳﺘﮕﺎري ﺑﺨﺸﻴﺪه‪/‬‬

‫‪27‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬

‫‪###‬‬
‫ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺟﺎن اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻏﺮﺑﺖ ﻇﻠﻤﺎﻧﻲ ﺑﻪ اﺻﻞ ﺧﻮﻳﺶ رود‬

‫ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﻮ ﭘﺲ روي? ﺑ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ آ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺮو‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﻛ‪Ç‬ﻴﺶ آ‬
‫در ﻛ‪Ç‬ﻔﺮ‬
‫‪Ö‬‬

‫در ﻧ‪Ç‬ﻴﺶﺗﻮ ﻧ‪Ç‬ﻮشﺑﻴﻦ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﻴﺶ آ‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫اﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺻﻮرت از زﻣ‪Ç‬ﻴﻨﻲ‬

‫ﺑﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﺷﺘﺔ ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﻳ‪ÇÇÇ‬ﻘﻴﻨﻲ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﺣ‪Ç‬ﻖ اﻣ‪Ç‬ﻴﻨﻲ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺨﺰن‬
‫‪‬‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫اﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺧﻮد را ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺨﻮدي ﺑ‪Ç‬ﺒﺴﺘﻲ‬

‫ﻣﻲدان ﻛﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ از ﺧ‪Ç‬ﻮدي ﺑ‪Ç‬ﺮﺳﺘﻲ‬

‫وز ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺪ ﻫ‪ÇÇÇ‬ﺰار دام ﺟﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻪاﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻤﺮﻳﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﺎﺳﻴﺮ ﻏ‪Ç‬ﺮﺑﺘﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ‬

‫ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺔ دام ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﻨﺘﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎن دوﻟﺘ‪Ç‬ﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻪاﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺑﺸﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﻠﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻟﺒﺪ را‬

‫آزاد ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ از زﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎﻧﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد را‬

‫‪‬ر ‪Ö‬و ﺗ‪ÇÇ‬ﺮك ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮي ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﻚ و ﺑ‪Ç‬ﺪ را‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻪاﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫دﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻴﺴﺖ زود ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬر‬

‫زان ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﺗ‪Ç‬ﺎزه ﺑ‪Ç‬ﻨﮕﺮ‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻦ ﻋ‪ÇÇ‬ﻬﺪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪﻳﻢ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎدآور‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫اﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫از ﭘﺸﺖ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻴﻔﻪاي ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺰادي‪1‬‬

‫ﭼﺸﻤﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن دون ﮔﺸ‪Ç‬ﺎدي‬

‫آوخ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺪﻳﻦ ﻗ‪Ç‬ﺪر ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺷ‪Ç‬ﺎدي‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻪاﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ ﻃ‪Ç‬ﻠﺴﻢ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎﻧﻲ‬

‫در ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻃﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺸﺘﻦ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﺎﻧﻲ‬

‫ﺑﮕﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎي دو دﻳ‪ÇÇÇ‬ﺪة ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎﻧﻲ‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫اﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮن زادة ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﺗﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻼﻟﻲ‬

‫وز ﻃ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻊ ﺳ‪ÇÇ‬ﻌﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﻚ ﻓ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻲ‬

‫از ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﻋ‪ÇÇ‬ﺪم ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ ﻧ‪Ç‬ﺎﻟﻲ‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫اﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻟﻌ‪ÇÇ‬ﻠﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ﺳ‪Ç‬ﻨﮓ ﺧ‪Ç‬ﺎرا‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻏ‪Ç‬ﻠﻂ دﻫ‪Ç‬ﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫در ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻇ‪Ç‬ﺎﻫﺮﺳﺖ ﻳ‪Ç‬ﺎرا‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫اﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺎ‪ Î‬ﺧ ‪â‬ﻠﻴ ‪‬ﻔ ‪ ¹‬ﻓﻲ ‪‬اﻻ ‪Ö‬رض ﻳﻌﻨﻲ اي آدم ﻣﺎ ﺗﻮ را ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻗﺮار دادﻳ‪Ç‬ﻢ در زﻣ‪Ç‬ﻴﻦ‪ /‬زادن از‬
‫‪ (1‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ ﺷﺮﻳﻔﺔ‪× :‬ﻳﺎ آ ‪‬د ‪Ö‬م ‪‬اﻧ‪‬ﺎ ‪‬ﺟ ‪‬ﻌ ‪Ö‬ﻠ ×ﻨ ‪‬‬
‫ﭘﺸﺖ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻻزﻣﻪاش آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﺐ‪ :‬ا‪‬ﻟ ‪Ö‬ﻮﻟ‪Ô ‬ﺪ ‪‬ﺳ ‪‬ﺮ ا‪‬ﺑﻴﻪ ﻧﻤﻮﻧﺔ اﺳﺘﺨﻼف در او ﻣﻮﺟﻮد ﺑﺎﺷﺪ و ﺧﻼﻓﺖ آدم ﻣﻈﻬﺮ ﺑﻮدن‬
‫ﺣﺴﻨﻲ و ﺻﻔﺎت ﻟﻄﻔﻴﻪ و ﻗﻬﺮﻳﻪ و ﺟﻤﺎﻟﻴﻪ و ﺟﻼﻟﻴﻪ اﺳﺖ‪ /‬روح ﻗﺪﺳﻲ درﻳﻦ ﻛﺎﻟﺒﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﻌﻠﻲ ﻛﻪ در‬
‫و ﺟﺎﻣﻌﻴﺖ اﺳﻤﺎ¾‬
‫×‬
‫ﺳﻨﮓ ﺧﺎرا ﻧﻬﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻬﺎن اﺳﺖ‪ ,‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﻪ آﺛﺎر ﻋﻴﺎن اﺳﺖ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪28‬‬
‫ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻳ‪Ç‬ﺎر ﺳ‪Ç‬ﺮﻛﺶ آﻳ‪Ç‬ﻲ‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن از ‪‬‬

‫ﺳﺮﻣﺴﺖو ﻟﻄ‪Ç‬ﻴﻒ و دﻟﻜﺶ آﻳ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺧ‪Ç‬ﻮش و ﭼ‪Ç‬ﻮ آﺗﺶ آﻳ‪Ç‬ﻲ‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻪاﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﺗﻮ ﺣ‪ÇÇ‬ﻘﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫ﺣ‪ ÇÇ‬ﻘﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ز‬
‫‪‬‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﻘﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻄﻠﻘﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫وز ﺟ‪ÇÇÇ‬ﻮﻫﺮ‬
‫‪‬‬

‫روح راوﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ‪ 1‬ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫وز ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎدة ‪‬‬

‫اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻪاﺻ‪Ç‬ﻞ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫در ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ ﺗ‪Ç‬ﻮ داﺷﺖ ﺟ‪Ç‬ﺎم ﺑ‪Ç‬ﺎﻗﻲ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲ‬

‫ﷲ زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ رواﻗ‪ÇÇ‬ﻲ‬
‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺤﺎن ا ‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻪاﺻ‪Ç‬ﻞ اﺻ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آ‬
‫آﺧﺮ ﺗﻮ‬
‫‪‬‬

‫در ﻃﻠﺐ ﺑﺎدة ﺣﻘﻴﻘﻲ و ﻃﺮب ﺑﻪ زﻣﺰﻣﻪﻫﺎي ﻗﻠﻨﺪري‬

‫در ده ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎم اﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺮي را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﺎدي ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻋ‪Ç‬ﺒﻬﺮي‪ 2‬را‬

‫اي ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻄﺮب ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎور‬

‫آن زﻣ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺰﻣﺔ ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻨﺪري را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪي ﻧ‪Ç‬ﻬﻤﺶ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﺮد دل‬

‫آن ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺒﻞ زﻟﻒ ﻋ‪ÇÇÇ‬ﻨﺒﺮي‪ 3‬را‬

‫در ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ‬
‫اي ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻗﻲ روح از ‪‬‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﺬار ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺮادري را‬

‫اي ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺐ ﻣ‪ÇÇ‬ﺼﻄﻔﻲ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺮدان‬

‫‪(1‬‬

‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬

‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬
‫‪(6‬‬

‫آن ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻏﺮ ﺣ‪ÇÇ‬ﻮض ﻛ‪Ç‬ﻮﺛﺮي‪ 4‬را‬

‫ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻐﺎم زﻧ‪ÇÇÇ‬ﻔﺦ ﺻ‪ÇÇ‬ﻮر داري‬

‫ﺑﮕﺸ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺎي ﻟﺐ ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻤﺒﺮي را‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﻻﻟﻪ ﻛ‪Ç‬ﻦ و ﭘ‪Ç‬ﺮ از ﮔ‪Ç‬ﻞ ﺳ‪Ç‬ﺮخ‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺻ‪ÇÇ‬ﺤﻦ رخ ﻣ‪Ç‬ﺰﻋﻔﺮي‪ 5‬را‬

‫اﺳ‪ÇÇÇ‬ﭙﻴﺪ دﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﻛﻨﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‬

‫در رﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺰ رﺣ‪ÇÇÇ‬ﻴﻖ اﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺮي را‬

‫ﺷﻤﺲ اﻟ‪Ö‬ﺤﻖ دﻳﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﻮر اﻳ‪Ç‬ﻤﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻔﺮوز دل ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﺼﻔﺮي‪ 6‬را‬

‫ﺻﺎف و روﺷﻦ‪/‬‬
‫اﺻﻞ ﺧﻮد را ﻛﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﻜﻮت و روح ﺟﺎوداﻧﻲ اﺳﺖ ﺑﻪﻳﺎد آرﻧﺪ‬
‫اﺻﻞ ‪‬‬
‫در اﻳﻦ ﻏﺰل ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻫﻤﺔ ﺟﺎﻧﻬﺎ و رواﻧﻬﺎﺳﺖ ﻛﻪ ‪‬‬
‫و ﺑﻪﺗﻜﻤﻴﻞ و ﺗﺼﻔﻴﺔ روح ﺑﭙﺮدازﻧﺪ و اﺻﻞ ﺧﻮد را ﮔﻢ ﻧﻜﻨﻨﺪ و ﺑﺪﻳﻦ ﻏﺮﻳﺒﺴﺘﺎن ﻓﺎﻧﻲ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ اﺑﺪي ﺑﻪﻫﻢ ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ و اﻳﻦ‬
‫ﻣﺴﺘﻠﺰم روﺷﻨﻲ دل و ﺟﺎن و ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪﻫﻤﮕﻨﺎن ﺑﻠﻜﻪ ﺟﻬﺎن اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﮔﻞ ﺑﺴﺘﺎن اﻓﺮوز ﻧﺮﮔﺲ‪/‬‬
‫ﻣﺪور ﻣﺜﻞ ﺗﺨﻢ ﺷﺘﺮﻣﺮغ در ﺗﻪ درﻳﺎ ﺗﻜﻮﻳﻦ ﻣﻲﺷﻮد و ﭼﻮن درﻳﺎ ﺑﻪﻫﻴﺠﺎن آﻳﺪ‪,‬‬
‫ﺑﻮي ﺧﻮش; آن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﻔﻴﺪ و ‪‬‬
‫ﻋﻨﺒﺮ را از ﺗﻚ ﺑﻴﺮون اﻧﺪازد و ﻣﺎﻫﻲ ﻣﺨﺼﻮص او را ﺑﺒﻠﻌﺪ و ﭼﻮن ﺑﻠﻌﻴﺪ ﺑﻤﻴﺮد و ﺑﺮروي آب اﻓﺘﺪ‪ /‬ﺻﻴ‪‬ﺎدان ﻛﻪ در ﻛﻤﻴﻦ‬
‫در ﻛﺸﺘﻲﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ و اوﻗﺎت ﻳﺎﻓﺘﻦ آن ﻣﺎﻫﻴﻬﺎ را ﻣﻲداﻧﻨﺪ ﺑﺎ ‪‬ﻗﻼﺑﻪﻫﺎي آﻫ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻮي ﺳ‪Ç‬ﺎﺣﻞ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺸﻨﺪ‪ ,‬ﭘﺲ ﭘ‪Ç‬ﺎره‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﻋﻨﺒﺮ را از ﺷﻜﻢ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺮون ﻣﻲآورﻧﺪ و ﺑﻌﻀﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬در ﺑﻄﻦ ﻣﺎﻫﻲ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ "وال" ﻳﺎ "ﺗﺎل" ﺗﻜﻮﻳﻦ ﻣﻲﺷﻮد‪/‬‬
‫اﻳﻦ دو ﺷﻌﺮ ﺧﻄﺎب ﺑﻪﺧﺼﻮص ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ﻳﺎ ﻋﻤﻮم ﻧﺎﻳﺒﺎن دﻳﻦ و ﻃﺮﻳﻖ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺑﻪ آن زﻋﻔﺮان زدهاﻧﺪ و ﻣﻘﺼﻮد رﻧﮓ زرد اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻣﺸ‪Ç‬ﺘﺎﻗﻴﻪ‬
‫دﻳ‪Ç‬ﻮان‬
‫در‬
‫ﻛﺮﻣﺎﻧﻲ‬
‫ﺗﻘﻲ‬
‫ﺪ‬
‫ﻤ‬
‫ﻣﺤ‬
‫ﻋﻠﻴﺸﺎه‬
‫‪‬ﺮ‬
‫ﻔ‬
‫ﻣﻈ‬
‫ﺛﺎﻧﻲ‬
‫ﻣﻮﻟﻮي‬
‫ﻣﻘﺼﻮد رﻧﮓ ﺳﺮخ دل اﺳﺖ‪ /‬از ﻋﺮﻓﺎي ﻋﺼﺮ اﺧﻴﺮ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﺑﻪاﺳﺘﻘﺒﺎل ﻏﺰل ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬

‫‪Ø‬‬

‫‪Ñ‬‬

‫‪29‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﻃﻠﺐ وﺻﺎل و ﺗﺠ ‪‬ﻠﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺣﻘﻴﻘﻲ‬

‫اي ﻳﻮﺳﻒ آﺧ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻮي اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻳ‪Ç‬ﻌﻘﻮب ﻧ‪Ç‬ﺎﺑﻴﻨﺎ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺴﻲ ﭘ‪ÇÇ‬ﻨﻬﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻃ‪Ç‬ﺎرم ﻣ‪Ç‬ﻴﻨﺎ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬
‫اي‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﻤﺮان ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﺎﻫﺎﺳﺘﺖ‬
‫اي‬
‫‪‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑﺸ‪Ç‬ﻨﻮي از ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﺔ ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﺎ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﭼﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻧﻤﺖ‪ ,‬وا ﺷ‪Ç‬ﻮق ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻪ در ﻏ‪Ç‬ﻤﺖ‪1‬‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮ >ا ‪Ö‬ر ‪‬ﺳ‪Ç‬ﻠ‪Ö‬ﻨ×ﺎ< ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬
‫ﻃ‪ÇÇ‬ﺮة اﻧ‪Ç‬ﺪر ﻫ‪Ç‬ﻤﺖ‪ ,‬اي‬
‫زان‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫رخزﻋ‪ÇÇ‬ﻔﺮان رﻧﮓآﻣ‪ÇÇ‬ﺪم‪ ,‬ﺧ‪ÇÇ‬ﻢداده ﭼ‪Ç‬ﻮن ﭼ‪Ç‬ﻨﮓ آﻣ‪Ç‬ﺪم‬

‫در ﮔ‪ÇÇ‬ﻮر ﺗ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﻨﮓ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪم‪ ,‬اي ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﭘ‪ÇÇ‬ﻬﻨﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫اي ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ دوا و ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﺎرهام‪ ,‬ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮر دل ﺻ‪ÇÇÇ‬ﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎرهام‬

‫اﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪر دل ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﭽﺎرهام ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﻻ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫اي ﺧﺴ‪ÇÇ‬ﺮو ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﻮش ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ اي ﺧ‪Ç‬ﻮﺷﺘﺮ از ﺻ‪Ç‬ﺪﺧﻮش ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫اي آب و اي آﺗﺶ ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻴﺎ اي ‪Ô‬د ‪‬ر و اي درﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫‪Ö‬‬
‫روحاﻻ ﻣ‪Ç‬ﻴﻦ‬
‫ﻣ‪Ç‬ﺨﺪوم ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻢ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ! از ﺟ‪Ç‬ﺎﻫﺖ اي‬

‫اﻗ‪ÇÇ‬ﺼﻲ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﻋ‪ÇÇ‬ﺮش ﻣﻜ‪ÇÇ‬ﻴﻦ از ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺠﺪ‬
‫×‬

‫‪‬‬

‫در ﺗﻘﺼﻴﺮ و ﺧﻄﺎﻳﺎي ﺳﺎﻟﻜﻴﻦ و وﻓﺎ و ﻛﺮم ﺻﺎﺣﺒﺎن ﻛﺮم‬
‫اي دل ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺸﻴﺪهاي در ﻋ‪ÇÇ‬ﺬر اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﻘﺼﻴﺮﻫﺎ?‬

‫زان ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي او ﭼ‪Ç‬ﻨﺪﻳﻦ وﻓ‪Ç‬ﺎ زﻳ‪Ç‬ﻦﺳﻮي ﺗ‪Ç‬ﻮ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪﻳﻦ ﺟ‪Ç‬ﻔﺎ‬

‫زانﺳﻮي او ﭼ‪Ç‬ﻨﺪان ﻛ‪Ç‬ﺮم‪ ,‬زﻳ‪Ç‬ﻦﺳﻮ ﺧ‪Ç‬ﻼف و ﺑ‪Ç‬ﻴﺶ و ﻛ‪Ç‬ﻢ‬

‫زانﺳ‪Ç‬ﻮي او ﭼ‪Ç‬ﻨﺪﻳﻦ ﻧ‪Ç‬ﻌﻢ‪ ,‬زﻳ‪Ç‬ﻦﺳﻮي ﺗ‪Ç‬ﻮ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪﻳﻦ ﺧ‪Ç‬ﻄﺎ‬

‫ﻇ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺪ‬
‫زﻳﻦﺳﻮي ﺗ‪Ç‬ﻮ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪﻳﻦ ﺣﺴ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻨﺪﻳﻦ ﺧ‪Ç‬ﻴﺎل و‬
‫‪‬‬

‫زانﺳﻮي او ﭼ‪Ç‬ﻨﺪان ﻛﺸﺶ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪان ﭼﺸﺶ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪان ﻋ‪Ç‬ﻄﺎ‬

‫ﭼﻨﺪﻳﻦ ﭼﺸﺶ از ﺑﻬﺮ ﭼﻪ? ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻠﺨﺖ ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺷ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪان ﻛﺸﺶ از ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ? ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ در رﺳ‪ÇÇ‬ﻲ در اوﻟﻴ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫از ﺟ‪Ç‬ﺮم ﺗ‪Ç‬ﺮﺳﺎن ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮي? وز ﭼ‪Ç‬ﺎره ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﺎن ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮي‬

‫آن ﻟﺤ‪ÇÇÇ‬ﻈﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺎﻧﻨﺪه را ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺑﻴﻨﻲ ﭼ‪ÇÇ‬ﺮا?‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺮﺑﺴﺖ او ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻣ‪Ç‬ﻬﺮهاي در دﺳﺖ او‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻫﻲ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻐﻠﻄﺎﻧﺪ ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ را ﮔ‪ÇÇÇ‬ﺎﻫﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺪازد ﻫ‪ÇÇ‬ﻮا‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦﺳﻮ ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺎن ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺎن و آنﺳ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﺎﺧﻮﺷﺎن‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬرد ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑﺸﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻲ درﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮداﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪان دﻋ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻦ در ﻧ‪Ç‬ﻬﺎن ﭼ‪Ç‬ﻨﺪان ﺑ‪Ç‬ﻨﺎل اﻧ‪Ç‬ﺪر ﺷ‪Ç‬ﺒﺎن‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺒﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻔﺖ آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن در ﮔ‪ÇÇ‬ﻮش ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ آﻳ‪Ç‬ﺪ ﺻ‪Ç‬ﺪا‬

‫آﻳ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻴﻨﻪ ﻣ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻨﻢ ﺳﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺪري را‬
‫ﮔ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻨﺠﻴﻨﻪ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻢ ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻤﺒﺮي را‬
‫ﻣﺴ‪ÇÇÇÇÇ‬ﺘﺎن ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاب ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺪري را‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺧﺪا ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﻢ در اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ دور‬
‫ﻣ‪Ç‬ﺸﺘ‪Ç‬ﺎق ﻋ‪Ç‬ﻠ‪Ç‬ﻲ ﻗﻠ‪Ç‬ﻨ‪Ç‬ﺪري را‬
‫اﻣ‪Ç‬ﺮوز ﻋﻴ‪Ç‬ﺎن و ﻓ‪Ç‬ﺎش ﻛ‪Ç‬ﺮده‬
‫راﻣﻘﻄﻌﺶ اﻳﻨﺴﺖ‪:‬‬
‫‪‬‬
‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ¹‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺟﻤﻌﻲ ﻋﻠﻤﺎ و ﻋﺮﻓﺎ ﻣﺜﻞ ﻣﺤ ‪‬ﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﻲ و اﺑﻦ ﻓ ‪Ö‬ﻬﺪ‬
‫‪ (1‬اﻳﻦ ﺑﻴﺖ اﺷﺎره ﺑﻪﺣﺪﻳﺜﻲ اﺳﺖ ‪‬‬
‫ﻣﻔﺼﻞ در ﺑﺴﺘﺎن ‪‬‬
‫اﻟﻘﻀﺎت ﻫﻤﺪاﻧﻲ و ﻏﻴﺮﻫﻢ در ﻛﺘﺐ ﺧﻮد ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ از ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﻣﺮوي‬
‫‪‬ﺣ ‪‬ﻠﻲ و ﭘﻴﺮ ﺟﻤﺎلاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ اردﺳﺘﺎﻧﻲ و ﻋﻴﻦ ‪‬‬
‫ﻻ ﻳﺎ رﺳﻮل‪ ‬اﷲ‪,‬‬
‫ﻗﺎﻟﺖ اﻟﺼﺤﺎﺑ‪× :Ô¹‬‬
‫ﺪرون ﻣﺎ ﻏ ‪‬ﻤﻲوﻓﻲ ا ‪ ‬ي ‪‬ﺷ‪Ã‬ﻲ ‪‬ﺗﻔﻜ‪‬ﺮيو ﻓﻲ ا ‪ ‬ي ﺷﻲ ‪ ¾‬اﺷﺘﻴﺎﻗﻲ? ‪‬‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ رو ﺑﻪﺟﺎﻧﺐ اﺻﺤﺎب ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ا‪‬ﺗ‪ ‬‬
‫ﻌﺪي ‪‬ﻓﻘ×ﺎل‪ ‬اﺑﻮذر‪ :‬ا ‪‬و ﻟ‪‬ﺴﻨﺎ ‪‬اﺧﻮاﻧ‪ ?Ï‬ﻗﺎل‪ :‬ﻻ×‪,‬‬
‫ﺑ‬
‫ﻦ‬
‫ﻣ‬
‫ﺧﻮاﻧﻲ‬
‫ا‬
‫ﻟﻲ‬
‫ا‬
‫ﺷﻮﻗ‪H‬‬
‫ﻗﺎل‬
‫ﻌﺪاو‬
‫اﻟﺼ‬
‫ﱠﺲ‬
‫ﻔ‬
‫ﻨ‬
‫ﺗ‬
‫‪Ô‬ﻢ‬
‫ﺛ‬
‫اﷲ‬
‫ﺷﺎ¾‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﱠ ‪ ‬ﱠ‬
‫‪â  Ö‬‬
‫ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻗ×ﺎل‪ ‬اﻟ ‪‬ﻨﺒﻲ ا‪‬ﺧ‪ Ö‬ﺒ ‪Ö‬ﺮ ﻛ ‪ÔÖ‬ﻢ ‪‬ا ‪Ö‬ن ‪‬‬
‫ﻣﻔﺼﻞ اﺳﺖ‪ /‬ﻳﻌﻨﻲ آﻳﺎ ﻣﻲداﻧﻴﺪ ﭼﻴﺴﺖ‬
‫ﺷﺄن ‪Ö‬اﻻ ﻧﺒﻴﺎ ﺗﺎ آﺧﺮ ﺣﺪﻳﺚ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ‪‬‬
‫ا‪‬ﻧﺘﻢ اﺻﺤﺎﺑﻲ و اﺧﻮاﻧﻲ ‪‬ﻳﺠﻴ‪Ã‬ﻮن ‪‬ﻣ ‪Ö‬ﻦ ‪‬ﺑﻌﺪي ‪‬ﺷﺄ ‪Ô‬ﻧ ‪Ô‬ﻬﻢ ‪Ô‬‬
‫ﻏﻢ و اﻧﺪوه ﻣﻦ و در ﭼﻪ ﭼﻴﺰ اﺳﺖ اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻛﺮدن ﻣﻦ وﺑﻪ ﻛﺪام ﭼﻴﺰ اﺳﺖ آرزوﻣﻨﺪي ﻣﻦ? ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺻﺤﺎﺑﻪ‪ :‬ﻧﻪ‪ ,‬ﻳﺎ رﺳﻮل اﷲ‬
‫ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد ﻧﺒﻲ‪ :‬ﺧﺒﺮ دﻫﻢ ﺷﻤﺎ را ‪‬ان ﺷﺎ¾اﷲ‪ /‬ﭘﺲ آه ﺳﺮدي ﺑﺮﻛﺸﻴﺪ و ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬آه ﺷﻮق و آرزوﻣﻨﺪي ﺑﺮادراﻧﻢ را دارم‬
‫ﻛﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﻦ ﺧﻮاﻫﻨﺪ آﻣﺪ‪ /‬اﺑﻮذر ﻋﺮض ﻛﺮد‪ :‬اي ﻓﺮﺳﺘﺎدة ﺧﺪا‪ ,‬آﻳﺎ ﻣﺎ ﺑﺮادران ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ? ﻓﺮﻣﻮد ﻧﻪ‪ ,‬ﺷﻤﺎ اﺻﺤﺎب ﻣﻨﻴﺪ‪/‬‬
‫و ﺑﺮادران ﻣﻦ‪ ,‬ﭘﺲ از ﻣﻦ ﻣﻲآﻳﻨﺪ; ﺣﺎل اﻳﺸﺎن ﭼﻮن ﺣﺎل ﭘﻴﻐﻤﺒﺮان اﺳﺖ ﺗﺎ آﺧﺮ ﺣﺪﻳﺚ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪30‬‬
‫‪1‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻚ ﺷ‪ÇÇ‬ﻌﻴﺐ و ﻧ‪Ç‬ﺎﻟﻪاش وان اﺷﻚ ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮن ﻻﻟﻪاش‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ز ﺣ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬از آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن آﻣ‪Ç‬ﺪ ﺳ‪Ç‬ﺤﺮﮔﺎﻫﺶ ﻧ‪Ç‬ﺪا‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺠﺮﻣﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺸﻴﺪﻣﺖ وز ﺟ‪ÇÇ‬ﺮم آﻣ‪ÇÇ‬ﺮزﻳﺪﻣﺖ‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺮدوس ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ دادﻣﺖ ﺧ‪Ç‬ﺎﻣﺶ‪ ,‬رﻫ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻦ اﻳ‪Ç‬ﻦ دﻋ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﮔﻔﺘﺎ‪> :‬ﻧﻪ اﻳﻦ ﺧﻮاﻫﻢ ﻧ‪Ç‬ﻪ آن‪ ,‬دﻳ‪Ç‬ﺪار ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﻴﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﻟﻘ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻫ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮ آﺗﺶ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ در روم‬
‫‪‬‬

‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﻨ‪‬ﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﺑ‪ÇÇ‬ﻲروي او ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ دوزﺧﺴﺖ و ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﻋ‪ÇÇ‬ﺪو‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺮ اﻧ‪Ç‬ﻮار ﻟﻘ‪Ç‬ﺎ?<‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮﺧﺘﻢ زﻳ‪ÇÇ‬ﻦ رﻧﮓ و ﺑ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫‪‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻨﺪ‪> :‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺎري ﻛ‪ÇÇ‬ﻢ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮي ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻢ ﻧﮕ‪Ç‬ﺮدد ﻣ‪Ç‬ﺒﺼﺮي‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﺑﻴﻨﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺑﮕ‪Ç‬ﺬرد از ﺣ‪Ç‬ﺪ ﺑﻜ‪Ç‬ﺎ<‬

‫ﮔﻔﺖ‪> :‬ار دو ﭼﺸ‪Ç‬ﻤﻢ ﻋ‪Ç‬ﺎﻗﺒﺖ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻨﺪ دﻳ‪Ç‬ﺪن آن ﺻ‪Ç‬ﻔﺖ‬

‫ﻫﺮ ﺟﺰو ﻣﻦ ﭼﺸ‪Ç‬ﻤﻲ ﺷ‪Ç‬ﻮد ﻛ‪Ç‬ﻲ ﻏ‪Ç‬ﻢ ﺧ‪Ç‬ﻮرم ﻣ‪Ç‬ﻦ از ﻋ‪Ç‬ﻤﺎ?‬

‫ور ﻋ‪Ç‬ﺎﻗﺒﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﺤﺮوم ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﺪ ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﺪ از او‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮر ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدد آن ﺑ‪ÇÇ‬ﺼﺮ ﻛ‪Ç‬ﻮ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻻﻳ‪Ç‬ﻖ دوﺳﺖ را<‬

‫روزي ﻳﻜ‪ÇÇÇ‬ﻲ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﺮاه ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺰﻳﺪ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر رﻫ‪ÇÇ‬ﻲ‬

‫ﭘﺲ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺰﻳﺪش ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪> :‬ﭼ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺸﻪ ﮔ‪Ç‬ﺰﻳﺪي اي دﻏ‪Ç‬ﺎ?<‪2‬‬

‫>رو‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ‪> :‬ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺮﺑﻨﺪهام< ﭘﺲ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺰﻳﺪش ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪Ö :‬‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎرب ﺧ‪ÇÇ‬ﺮش را ﻣ‪ÇÇ‬ﺮگ ده ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدد او ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪة ﺧ‪Ç‬ﺪا<‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﻨﺪ دردم ﺧ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻤﺮد آن ﻣ‪ÇÇ‬ﺮد ﻣ‪ÇÇ‬ﺮ ‪‬د ﻛ‪ÇÇ‬ﺎر ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫داﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺣ‪Ç‬ﻖ را ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ ﺑ‪Ç‬ﺮ اوﻟﻴ‪Ç‬ﺎ?‬

‫‪Ç‬ﻮ‬
‫اي‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻳﻚ دم ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ او ﻫ‪Ç‬ﻤﺮاه ﺷ‪Ö ‬‬
‫‪‬‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬر ز ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻲ دﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﭘ‪Ç‬ﺮي ﺳ‪Ç‬ﻮي ﺳ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫اي ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﻔﺨﺮ و ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺳ‪Ç‬ﺮوري‬

‫در ﺷ‪ÇÇ‬ﺮق و ﻏ‪ÇÇ‬ﺮﺑﺖ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﻣ‪Ç‬ﺜﻞ اي ﻧ‪Ç‬ﻮر ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ آﺷ‪Ç‬ﻨﺎ‬

‫ﻗﺪﺳﻴﻪ و ﺑﻮي ﺧﻮش ﻣﺤﺒﻮب روﺣﺎﻧﻲ‬
‫در وزﻳﺪن ﻧﻔﺨﺎت‬
‫‪‬‬

‫اي ﻧ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎر ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﺎن داري ﺧ‪Ç‬ﺒﺮ از ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ?‬

‫اي از ﺗﻮ آﺑﺴﺘﻦ ﭼ‪Ç‬ﻤﻦ واي از ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﻨﺪان ﺑ‪Ç‬ﺎﻏﻬﺎ‬

‫اي ﺑﺎدﻫﺎي ﺧ‪Ç‬ﻮش ﻧ‪Ç‬ﻔﺲ ﻋﺸ‪Ç ‬ﺎق را ﻓ‪Ç‬ﺮﻳﺎدرس‬

‫اي ﭘﺎ كﺗﺮاز ﺟ‪Ç‬ﺎن و ﺟ‪Ç‬ﺎ آﺧ‪Ç‬ﺮﻛﺠﺎ ﺑ‪Ç‬ﻮدي? ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫اي ﻓ‪Ç‬ﺘﻨﺔ روم و ﺣ‪Ç‬ﺒﺶ ﺣ‪Ç‬ﻴﺮان ﺷ‪Ç‬ﺪم ﻛ‪Ç‬ﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﻮي ﺧ‪Ç‬ﻮش‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺼﻄﻔﻲ?‬
‫ﭘﻴﺮاﻫﻦ ﻳﻮﺳﻒ ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪش ﻳ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮد رداي‬
‫×‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎﺳﺘﻲ‬
‫اي ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺒﺎر راﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻲ‪ ,‬از ﺟ‪ÇÇ‬ﻮي‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﻪﻫﺎ ﺳ‪Ç‬ﻴﻨﺎﺳﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻬﺎي ﺟ‪Ç‬ﺎنﻓﺰا‬

‫ايﻗ‪ÇÇ‬ﻴﻞوايﻗ‪ÇÇ‬ﺎلﺗﻮﺧﻮشوايﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪاﺷﻜ‪Ç‬ﺎلﺗﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮش‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺎهﺗﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺳ‪Ç‬ﺎلﺗﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮش ايﺳ‪Ç‬ﺎل و ﻣ‪Ç‬ﻪﭼﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﺮا‬

‫رويﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮشﻣﻮي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش زﻟﻒﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺑ‪Ç‬ﻮيﺗﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮش‬

‫ﻟﻌ‪ÇÇ‬ﻞﺗﻮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﺧ‪ÇÇ‬ﻮيﺗﻮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪ از ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺣ‪Ç‬ﺎل ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻲ ﻣﮕ‪Ç‬ﺮ ﻳ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻀﺮ دوراﻧ‪Ç‬ﻲ ﻣﮕ‪Ç‬ﺮ‬

‫ﻳﺎ آب ﺣﻴﻮاﻧ‪Ç‬ﻲ ﻣﮕ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﺰ ﺗﺴﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎن ﻧﺸ‪Ç‬ﻮ و ﻧ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫‪3‬‬

‫‪ (1‬ﺷﻌﻴﺐ را در ﺗﺎرﻳﺦ اﻧﺒﻴﺎ از ﻧﻮادهﻫﺎي اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺧﻠﻴﻞ اﷲ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ‪ /‬ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺑﺮ اﻫﻞ ﻣﺪﻳﻦ ﺑﻮده و ﻣﺪﻳﻦ ﺑﻨﺎ ﻛﺮدة ﻣﺪﻳﻦ ﺑﻦ‬
‫ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﻋﻤﺮان داﻣﺎد او ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻲ‬
‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻮده‪ /‬در ﻗﺮآن در ﺳﻮرة اﻋﺮاف و ﻫﻮد و ﺷﻌﺮا و ﻋﻨﻜﺒﻮت از او ﻳﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ و‬
‫×‬
‫از ﺧﺪﻣﺘﺶ درﻳﺎﻓﺘﻪ‪ /‬ﺧﻮاﺟﻪ ﺣﺎﻓﻆ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻛﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺑﻪ ﺟﺎن ﺧﺪﻣﺖ ﺷﻌﻴﺐ ﻛﻨﺪ‬
‫ﺷ‪Ç‬ﺒﺎن وادي اﻳ‪Ç‬ﻤﻦ ﮔ‪Ç‬ﻬﻲ رﺳ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮاد‬
‫‪ (2‬ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ ﻣﺮدم ﻧﺎراﺳﺖ و ﻣﻜﺮ و ﺣﻴﻠﻪ‪/‬‬
‫‪ (3‬ﻧﺎﻣﺶ را اﻳﻠﻴﺎﺑﻦﻣﺎﻋﻴﻞ ﺑﻦ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻦ اﺳﺤﻖ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ و ﺑﻌﻀﻲ دﻳﮕﺮ ﻧﺎﻣﺶ را ارﻣﻴﺎ و ﺑﻌﻀﻲ اﻳﻠﻴﺎ ﺑﻦ ﻋﺎﻣﻴﻞ و ﺑﻌﻀﻲ ﻛﻪ‬

‫‪31‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫اي ﻗ‪ÇÇ‬ﺒﻠﺔ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺸﻪﻫﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا در ﺑ‪Ç‬ﻴﺸﻪﻫﺎ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎن آﺷ‪ÇÇ‬ﻨﺎ‬
‫اي رﻫ‪ÇÇ‬ﻨﻤﺎي ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺸﻪﻫﺎ در ﻋ‪ÇÇ‬ﻘﻞ و‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺎﺣﺐ ﻗ‪ÇÇ‬ﺮان ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻤﻲ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ و ﭼ‪Ç‬ﺮاغ آدﻣ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ از ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ در ﻛ‪ÇÇ‬ﻤﻲ ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﺮان ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه در ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﺷﻬﺎ‬

‫ﮔ‪Ç‬ﻠﺴﺘﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺒﻴﻦ‬
‫ﺻﺪ ﺳ‪Ç‬ﻮﺳﻦ و ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻳ‪Ç‬ﺎﺳﻤﻴﻦ از‬
‫‪‬‬

‫ﭼﻮن ﻧﺮﮔﺲ ﺣﻮران ﻋﻴﻦ ﻋﺎزم ﺷ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﻬﺮ ﻋ‪Ç‬ﻄﺎ‬

‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﺎق را ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺮاﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻪ‬
‫آﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺎق را آراﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻪ ‪‬‬

‫ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻣﻬﺮ و ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه از روي او ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﻟﺤﻈﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻳﺎﺑﺪ ﺿ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﻣﺨﺪوم ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻤﺲ دﻳﻦ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻪ ﻧ‪Ç‬ﺎزﻧﻴﻦ‬

‫اﻓ‪ÇÇ‬ﺰون زﻫ‪ÇÇ‬ﺮﭼ‪ÇÇ‬ﻪ در زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ ز ﺗ‪Ç‬ﻮ دارد ﺻ‪Ç‬ﻔﺎ‬

‫‪1‬‬

‫‪2‬‬

‫در ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻃﻮﻃﻲ ﺷﻜﺮﺳﺘﺎن اﺣﺪ ‪‬ﻳﺖ ﻛﻪ رازﻫﺎي ﻧﻬﺎﻧﻲ را آﺷﻜﺎر ﻛﻦ‬
‫‪3‬‬

‫اي ﻃ‪ÇÇ‬ﻮﻃﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺴﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺲ‪ ,‬و اي ﺑ‪ÇÇ‬ﻠﺒﻞ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮﻳﻦ ﻧ‪Ç‬ﻮا‬

‫دﻋﻮي ﺧﻮﺑﻲ‬
‫ﻫﻴﻦ ‪Ô‬زﻫﺮه را ﻛﺎﻟﻴﻮه ﻛﻦ زان ﻧﻐﻤﻪﻫﺎي ﺟﺎﻧﻔﺰا‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺘﺎ ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺪو و آﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻬﺮة ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن زﻋ‪ÇÇ‬ﻔﺮان ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮ آﻳ‪Ç‬ﺪ ﮔ‪Ç‬ﻮا‬

‫ﻏﻢ ﺟﻤﻠﻪ را ﻧﺎﻻن ﻛﻨﺪ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺮد و زن اﻓ‪Ç‬ﻐﺎن ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ‬

‫ﻫﻴﻦ داد ده ﻣﺎ را زﻏ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﻮ ﮔﺸﺖ در ﻇ‪Ç‬ﻠﻢ اژدﻫ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺳﺎﻗﻲ! ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺎرا ﻳ‪Ç‬ﺎدﻛﻦ‪ ,‬ﺻ‪Ç‬ﺪﭼﻨﮓ را ﭘ‪Ç‬ﺮﺑﺎدﻛﻦ‪,‬‬

‫ارواح را ﻓ‪Ç‬ﺮﻫﺎد ﻛ‪Ç‬ﻦ‪ ,‬در ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ آن ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ ﻟﻘ‪Ç‬ﺎ‬

‫‪4‬‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻦ آب و ﮔ‪Ç‬ﻠﻲ‬
‫ﭼﻮن ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﺮاﻓ‪Ç‬ﻴﻞ دﻟﻲ‪ ,‬زﻧ‪Ç‬ﺪه ‪‬‬

‫دردم ز راه ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺒﻠﻲ در ﮔ‪ÇÇ‬ﻮش ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﻔﺨﺔ ﺧ‪Ç‬ﺪا‬

‫ﻣﺎ ﻫﻤﭽﻮ ﺧﺮﻣﻦ رﻳ‪Ç‬ﺨﺘﻪ‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﻨﺪم ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺎه آﻣ‪Ç‬ﻴﺨﺘﻪ‬

‫‪Ç‬ﻪ را زﮔ‪Ç‬ﻨﺪم ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﺪا‬
‫ﻫ‪Ç‬ﻴﻦ از ﻧﺴ‪Ç‬ﻴﻢ ﺑ‪Ç‬ﺎدﺟﺎن ﻛ ‪Ö‬‬

‫ﺧ‪Ç‬ﺮم رود‬
‫ﺧ‪Ç‬ﺮم ﺳ‪Ç‬ﻮي ‪‬‬
‫ﺗﺎ ﻏﻢ ﺑﻪﺳﻮي ﻏ‪Ç‬ﻢ رود‪ ,‬‬

‫ﺗﺎ ‪‬ﮔﻞ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻮي ‪‬ﮔ‪Ç‬ﻞ رود ﺗ‪Ç‬ﺎ دل ﺑ‪Ç‬ﺮآﻳ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬

‫ﻇﺎﻫﺮ‪ G‬ﺻﺤﻴﺢﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﻴﺎ ﺑﻦ ﻣﻠﻜﺎن ﺑﻦ ﻓﺎﻟﻎ ﺑﻦ ﻋﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﺷﺎﻟﺦ ﺑﻦ ارﻓﺨﺸﺪ ﺑﻦ ﺳﺎم ﺑﻦ ﻧﻮح و ﺟ‪Ç‬ﺰ اﻳ‪Ç‬ﻨﻬﺎ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻧ‪Ç‬ﺎم او را‬
‫ﻗﺼﺔ او ﺑ‪Ç‬ﺎ اﺳﻜ‪Ç‬ﻨﺪر ‪Ö‬‬
‫ذواﻟ‪Ç‬ﻘﺮﻧﻴﻦ و رﻓ‪Ç‬ﺘﻦ در ﻇ‪Ç‬ﻠﻤﺎت و‬
‫ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ /‬ﺑﻪﻫﺮﺣﺎل ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﺧﻀﺮ و ﻣﻮﺳﻲ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ و ‪‬‬
‫ﻧﻮﺷﻴﺪن آب زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﻣﺸﻬﻮر اﺳﺖ‪ /‬ﺳﻌﺪي ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫داﻧﻲ ﻛﻪ ﺳﻜﻨﺪر ﺑﻪ ﭼﻪ زﺣﻤﺖ ﻃﻠﺒﻴﺪه اﺳﺖ?‬
‫اي ﺧ‪ÇÇ‬ﻀﺮ ﺣ‪ÇÇ‬ﻼﻟﺖ ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻨﻢ ﭼﺸ‪Ç‬ﻤﺔ ﺣ‪Ç‬ﻴﻮان‬
‫و ﻧﺰد ﻋﺮﻓﺎ ﭘﻴﺮي ﻛﻪ ﮔﻤﻨﺎم و دﺳﺘﮕﻴﺮ ﮔﻤﺸﺪﮔﺎن اﺳﺖ ﺧﻀﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ /‬ﮔﻮﻳﻨﺪ وﺟﻪ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺑﻪ ﺧﻀﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻮن ﺑﻪ ﻫﺮ‬
‫زﻣﻴﻨﻲ ﻧﺸﺴﺘﻲ‪ ,‬ﺟﺎي ﻧﺸﻴﻤﻦ وي ﺳﺒﺰه ﻣﻲروﻳﻴﺪه و ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﻮﺑﻲ ﺗﻜﻴﻪ ﻣﻲﻛﺮدي‪ ,‬ﺳﺒﺰ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﺪه از اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﻬﺖ ﺧ‪Ç‬ﻀﺮ‬
‫ﻧﺎﻣﻴﺪه ﺷﺪ‪/‬‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ﮔﻠﻲ اﺳﺖ ﻣﻌﺮوف و ﺑﺮ ﭼﻬﺎر ﻗﺴﻢ اﺳﺖ‪ :‬ﺳﻮﺳﻦ ﺳﻔﻴﺪ ﻛﻪ آن را آزاد ﻧﻴﺰ ﮔﻮﻳﻨﺪ و ده زﺑﺎن دارد و ﺳﻮﺳﻦ ﻛﺒﻮد و‬
‫ﺳﻮﺳﻦ ﺣﻨﺎ‪Ä‬ﻲ و ﺳﻮﺳﻦ زرد و ﺳﻔﻴﺪ و ﻛﺒﻮد ﻛﻪ آن را ﺳﻮﺳﻦ آﺳﻤﺎن ﮔﻮن ﻧﺎﻣﻨﺪ‪/‬‬
‫ﻇﻴﺎن ﻧﺎﻣﻨﺪ‪/‬‬
‫ﮔﻠﻲ اﺳﺖ ﺳﻔﻴﺪ و ﺧﻮﺷﺒﻮ‪ ,‬ﻳﺎس و ﻳﺎﺳﻤﻦ و ﻳﺎﺳﻤﻮن ﻧﻴﺰ ﮔﻮﻳﻨﺪ; ﺑﻪﻋﺮﺑﻲ آن را ‪‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ و ﺑﻴﺨﺮد و ﮔﻴﺞ‪/‬‬
‫ﻧﺎم ﻣﻠﻜﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﻴﺮاﻧﻴﺪن اﻫﻞ دﻧﻴﺎ ﺑﺎدي در ﺻﻮر ﻣﻲدﻣﺪ; ﭘﺲ از آن ﺑﺮاي زﻧﺪه ﺷﺪن آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺻﻮري ﻣﻲدﻣﺪ و‬
‫ﻗ‪Ç‬ﻮي و ﻣ‪Ç‬ﺪارك‬
‫در ﻗﺮآن دﻣﻴﺪن ﺻﻮر در ﺳﻮرة ز ‪‬ﻣﺮ ﻳﺎد ﺷﺪه و ﻧﺰد اﻫﻞ ﻋﺮﻓﺎن در ﺗﺄوﻳﻞ‪ ,‬ﻧﻔﺨﻪ ﻣﻴﺮاﻧﻴﺪن و زﻧﺪه ﺷ‪Ç‬ﺪن‬
‫×‬
‫ﺳﺎﻟﻚ اﺳﺖ از دو ﻧﻔﺨﺔ اﺳﺮاﻓﻴﻞ وﻗﺖ ﻛﻪ ﭘﻴﺮ ﻛﺎﻣﻞ و ﻣﻜ ‪‬ﻤﻞ اﺳﺖ‪ /‬ﻣﻮﻟﻮي در ﻣﺜﻨﻮي ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫رﺳ‪Ç‬ﺘﺨﻴﺰي ﺳ‪Ç‬ﺎز ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ از رﺳ‪Ç‬ﺘﺨﻴﺰ‬
‫ﻫﻴﻦ ﺗﻮ اﺳﺮاﻓﻴﻞ وﻗ‪Ç‬ﺘﻲ راﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﻴﺰ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮده را زاﻳﺸ‪ÇÇ‬ﺎن ﺣ‪Ç‬ﻴﺎﺗﺴﺖ و ﻧ‪Ç‬ﻤﺎ‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﺳ‪ÇÇ‬ﺮاﻓ‪ÇÇ‬ﻴﻞ وﻗ‪Ç‬ﺘﻨﺪ اوﻟﻴ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺪ ز آوازﺷ‪ÇÇ‬ﺎن اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﻛ‪Ç‬ﻔﻦ‬
‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎي ﻣ‪ÇÇ‬ﺮده اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﮔ‪ÇÇ‬ﻮر ﺗ‪ÇÇ‬ﻦ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪32‬‬
‫ﺧﺎﻣﻮش ﻛﻦ ا ﻛﻨﻮن ا ﮔ‪Ç‬ﺮ‪ ,‬دﺳ‪Ç‬ﺘﻮر ﺑ‪Ç‬ﻮدي ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻤﻲ‬

‫ﺳﺮيﻛﻪ ﻧﻔﻜﻨﺪﺳﺖﻛﺲ در ﮔ‪Ç‬ﻮش اﺧ‪Ç‬ﻮان ﺻ‪Ç‬ﻔﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎر ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﭼ‪Ç‬ﻮن زر ﺷ‪Ç‬ﻮد‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺎ دﻟﺒ‪Ç‬ﺮان ﻫ‪Ç‬ﻤﺒﺮ ﺷ‪Ç‬ﻮد‬

‫‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﮔ‪Ç‬ﺮدد ﻛ‪Ç‬ﻬﺮﺑﺎ‬
‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ا ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻮن ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد‪ ,‬ﻛ ‪Ö‬‬

‫اﻳﻦ داﻧﻪﻫﺎي ﻧ‪Ç‬ﺎزﻧﻴﻦ ﻣ‪Ç‬ﺤﺒﻮس ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﺪه در زﻣ‪Ç‬ﻴﻦ‬

‫در ﺑﻨﺪ ﻳﻚ ﺑ‪Ç‬ﺎران ﺧ‪Ç‬ﻮش ﻣ‪Ç‬ﻮﻗﻮف ﻳﻚ ﺑ‪Ç‬ﺎ ‪‬د ﺻ‪Ç‬ﺒﺎ‬

‫اي ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻛﺐ آﻳ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻪ رو اي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه >ﻻ ﺷ‪ÇÇ‬ﺮﻗﻴ‪<¹‬‬

‫از ﺑ‪ÇÇ‬ﺮج >ﻻ ﻏ‪ÇÇ‬ﺮﺑﻴ‪ <¹‬اي ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﻏﺮﻗﻪ ﺷﺪن در درﻳﺎي وﺣﺪت و ﺣﺎل ﻣﺴﺘﻐﺮﻗﻴﻦ‬

‫اي ﻋﺎﺷﻘﺎن اي ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﺎن اﻣ‪Ç‬ﺮوز ﻣ‪Ç‬ﺎﻳﻴﻢ و ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫اﻓﺘﺎده در ﻏﺮﻗﺎﺑﻪاي ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲداﻧ‪Ç‬ﺪ ﺷ‪Ç‬ﻨﺎ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻴﻞ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﭘ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﻮد ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻮج ﭼ‪Ç‬ﻮن اﺷ‪Ç‬ﺘﺮ ﺷ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﻏﺎن آﺑ‪ÇÇ‬ﻲ را ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻏ‪ÇÇ‬ﻢ‪ ,‬ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻏ‪Ç‬ﻢ ﺧ‪Ç‬ﻮرد ﻣ‪Ç‬ﺮغ ﻫ‪Ç‬ﻮا‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ رخ زاﺷﻚ اﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺮوﺧﺘﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻮج و ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮ آﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺨﺘﻪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد درﻳ‪ÇÇ‬ﺎ و ﻃ‪Ç‬ﻮﻓﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻔﺰا‬
‫زانﺳ‪ÇÇ‬ﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻫﻲ را ‪‬‬

‫ايﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺦ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎراﻓ‪ÇÇ‬ﻮﻃﻪ ده واي آب ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ﻏ‪ÇÇ‬ﻮﻃﻪ ده‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺳﻲ ﻋ‪ÇÇÇ‬ﻤﺮان ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آب درﻳ‪ÇÇ‬ﺎ زن ﻋ‪ÇÇ‬ﺼﺎ‬
‫اي‬
‫‪‬‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎده اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺮي ﺳ‪Ç‬ﻮداي دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲﭘﺰد‬

‫آن ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬
‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮداي آن ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ‪‬‬

‫‪ÇÇÔ‬ﻠﻪ‬
‫دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮوز ﻣﺴ‪ÇÇÇ‬ﺘﺎن را ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ره ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺑﻮد آن ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﻛ ‪Ö‬‬

‫اﻣ‪ÇÇÇ‬ﺮوز ‪‬ﻣ‪ÇÇ‬ﻲ درﻣ‪ÇÇ‬ﻲدﻫﺪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ از ﺗ‪ÇÇ‬ﻦ ﻗ‪ÇÇ‬ﺒﺎ‬

‫اي رﺷﻚ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه و ﻣﺸ‪Ç‬ﺘﺮي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ و ﭘ‪Ç‬ﻨﻬﺎن ﭼ‪Ç‬ﻮن ﭘ‪Ç‬ﺮي‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻴﻢ ﻛﺶ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﺒﺮ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﻓ‪Ç‬ﻨﺎ‬

‫اي ﻧ‪ÇÇÇ‬ﻮر ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه و ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﺘﺮي ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺪا و ﭘ‪ÇÇ‬ﻨﻬﺎن درﺧ‪ÇÇ‬ﻮري‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﺧ‪Ç‬ﻮش ﻛﺸ‪Ç‬ﺎﻧﻢ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﺮي آﺧ‪Ç‬ﺮ ﻧﮕ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺷﻖ دﻳ‪ÇÇÇ‬ﺪار او ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪان رﺧﺴ‪ÇÇ‬ﺎر او‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎده ﺧ‪Ç‬ﻮردهام ﺗ‪Ç‬ﺎ ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻪام ﻣﺴﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪا‬

‫دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﺴﺖ در ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻗﺎﺑﻪام ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎري اوﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻢ‬

‫دل ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻗﺎﺑﻪ را‬
‫آﻧﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺣﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺘﻬﺎ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻢ ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎل ‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎ روي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻨﻲ اي ﻫ‪Ç‬ﺮ دو ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ روﺷ‪Ç‬ﻨﻲ‬

‫ﮔ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺑﺮي ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﻓ‪ÇÇ‬ﻨﺎ ور ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺑﺮي ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﺎ‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮه ﻃ‪Ç‬ﻮر دان ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ ﻣ‪Ç‬ﻮﺳﻲ ﻃ‪Ç‬ﺎﻟﺒﺎن‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ دم ﺗ‪ÇÇÇ‬ﺠﻠ‪‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲرﺳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺷﻜﺎﻓﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮه را‬

‫ﻳﻚ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎره اﺧ‪ÇÇ‬ﻀﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺷﻮد ﻳﻚ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎره ﻋ‪Ç‬ﺒﻬﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد‬

‫ﻳﻚ ﭘ‪ÇÇÇ‬ﺎره ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺷﻮد ﻳﻚ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎره ﻟﻌ‪ÇÇ‬ﻞ و ﻛ‪ÇÇ‬ﻬﺮﺑﺎ‬

‫اي ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻏﺒﺎن اي ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎﻏﺒﺎن در ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ درﭘ‪ÇÇ‬ﻴﭽﻴﺪهاي‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮردهاﻳ‪ÇÇ‬ﻢ اﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻮر ﺗ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺮدهاي دﺳ‪Ç‬ﺘﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧﺎﻣﻮشﻛﻦ ﺧﺎﻣﻮشﻛﻦ ﺗﺎ اوﻧﮕ‪Ç‬ﻮﻳﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺨﻦ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ روح را راﺣﺖ رﺳ‪ÇÇ‬ﺪ ﺗ‪Ç‬ﺎ دردﻫ‪Ç‬ﺎ ﻳ‪Ç‬ﺎﺑﺪ ﺷ‪Ç‬ﻔﺎ‬

‫ﺳﺮ ﺧﺪا دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ ﻣﮕ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺧﺴ‪Ç‬ﻲ‬
‫ﺧﺎﻣﻮش ﻛﻦ ‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑﮕ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎ او ﺻ‪Ç‬ﻔﺎت ﻛ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺎ‬

‫‪1‬‬

‫‪2‬‬

‫‪3‬‬

‫ﻣﻌﺮب ﻓﻮﺗﻪ اﺳﺖ; ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻟﻨﮓ ﺣ ‪‬ﻤﺎم و ﻛﻤﺮﺑﻨﺪ‪/‬‬
‫‪(1‬‬
‫‪‬‬
‫‪ (2‬ﺳﺘﺎرهاي اﺳﺖ ﻣﻌﺮوف ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﺎرﺳﻲ آﻧﺮا ﺑﺮﺟﻴﺲ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪/‬‬
‫‪ (3‬ﻛﻮﻫﻲ اﺳﺖ ﻧﺰدﻳﻚ اﻳﻠﻪ و آن ﺟﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﻜ‪‬ﻪ و ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﻣﻀﺎف ﺑﻪ ﺳﻴﻨﺎ و ﺳﻴﻨﻴﻦ ﻣﻲﺷﻮد و ﻧﺎم ﻛﻮﻫﻲ اﺳﺖ در ﺷﺎم‬
‫و ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻫﻤﺎن اﺿﺎﻓﻪ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﺎ ﻣﻲﺷﻮد در ﻗﺮآن در ﺳﻮرة ﻣ‪Æ‬ﻣﻨﻮن و ﺗﻴﻦ ﻧﺎﻣﺒﺮده ﺷﺪه‪/‬‬

‫‪33‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫درﺧﻮاﺳﺘﻦ ﻓﻴﺾ از ﺻﺎﺣﺒﺎن ﻛﺮم ﺣﻘﻴﻘﻲ‬
‫اي ﻧ‪ÇÇ‬ﻮش ﻛ‪Ç‬ﺮده ﻧ‪Ç‬ﻴﺶ را‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﻮﻳﺶ ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺶ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﻮﻳﺶ را‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻴﺰي ﺑ‪Ç‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫ﻋﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎق را‪ ,‬ﭘ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ آﻓ‪ÇÇ‬ﺎق را‬
‫ﺗﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﻒ ده ‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ زﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮزن ﺗ‪ÇÇÇ‬ﺮﻳﺎق را‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎرويﻫﻤﭽﻮنﻣﺎهﺧﻮد‪,‬ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻄﻒﻣﺴﻜﻴﻦﺧﻮاه ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ را ﺑﻜ‪ÇÇ‬ﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﺮاه ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﺒ ‪‬ﻮد ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﺎن? ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن و زﺑ‪ÇÇ‬ﺎن ‪Ô‬درﻓﺸ‪ÇÇ‬ﺎن‬
‫دروﻳﺶ را‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ دﻟﻖ ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎره ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺎن‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﺑ‪Ç‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺟ‪ÇÇ‬ﻠﻮة ﻣ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﻨﻲ وز ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ آ ﮔ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻲ‪,‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﺮه ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﻨﻲ? ﭼ‪Ç‬ﻴﺰي ﺑ‪Ç‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻠﺦازﺗ‪ÇÇ‬ﻮﺷﻴﺮﻳﻦﻣﻲﺷﻮد‪,‬ﻛ‪ÇÇ‬ﻔﺮازﺗ‪ÇÇ‬ﻮﭼﻮندﻳﻦﻣﻲﺷﻮد‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎر از ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻧﺴ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻦ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻴﺰي ﺑ‪Ç‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ! ﻛ‪ÇÇ‬ﻔﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ و اﻳ‪Ç‬ﻤﺎن ﻣ‪Ç‬ﻦ!‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ! ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﺑ‪Ç‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻣﻮش ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ از ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻬﺪه‪ ,‬دل را ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺎز آﺗﺸﻜ‪ÇÇ‬ﺪه‬

‫ﻧﻚ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮوران ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺻ‪ÇÇ‬ﻒ زده‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﺑ‪Ç‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ آدم و آن دم ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﻋ‪Ç‬ﻴﺴﻲ و ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﻢ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ راز و ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﺮم ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻴﺰي ﺑ‪Ç‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫اي ﺗ‪ÇÇ‬ﻦﭘﺮﺳﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮاﻟ‪ÇÖ‬ﺤﺰن‪ ,‬در ﺗ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﭙﻴﭻ و ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺗﻦ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻣﻦ‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫اﻣ‪ÇÇ‬ﺮوز اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﻊ آن ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻢ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﻮﻻن ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎناﻓﺸ‪Ç‬ﺎن ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻴﺰي ﺑ‪Ç‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫اﻣ‪ÇÇ‬ﺮوز ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻢ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻢ‪ ,‬ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﺒﺎره دل را ﺧ‪Ç‬ﻮن ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ‬

‫وﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎر را ﻳﻚ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻢ‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺐ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ﻛ‪Ç‬ﻴﺴﺘﻲ? ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺎر ﻳ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻫ‪Ç‬ﻴﺴﺘﻲ?‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد را ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺘﻲ? ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﺎن را دراﻓﻜ‪ÇÇ‬ﻦ در ﻋ‪ÇÇ‬ﺪم زﻳ‪ÇÇ‬ﺮا ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ اي ﺻ‪ÇÇ‬ﻨﻢ‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﺘﺸﻢ او ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﺘﺸﻢ‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ از ﻧ‪ÇÇ‬ﻈﺮ‪ ,‬اﺷ‪ÇÇ‬ﻌﺎر ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻟﻌ‪Ç‬ﻞ و ﮔ‪Ç‬ﻬﺮ‬

‫ﮔ‪ÇÇÇ‬ﻔﺘﺎر ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﺪ و ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه دروﻳﺶ را‬

‫‪1‬‬

‫اﺣﻮال ﻣﻨﻜﺮ ﻣﺪﺑﺮ ﻣﺘﻜ ‪‬ﺒﺮي ﻛﻪ ﻣﻘﺒﻞ و ﻣﺴﺘﺒﺼﺮ ﺷﻮد‬
‫آن ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪ÇÇ‬ﻪ را در ﻛ‪ÇÇ‬ﻮي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‪ ,‬در ﮔ‪Ç‬ﻞ ﻓ‪Ç‬ﺮو رﻓ‪Ç‬ﺘﺴﺖ ﭘ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻢ ﺣ‪ÇÇ‬ﺎل او‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮان اذا ﺟ‪Ç‬ﺎ¾ اﻟ‪ ÇÖ‬ﻘﻀﺎ‪2‬‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎر وار و زﻓﺖ او‪ ,‬داﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ ﻛﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻲرﻓﺖ او‬
‫‪‬‬

‫‪‬ﺴ‪ÇÇ‬ﺨ‪ Ô‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﺑ‪Ç‬ﺎزﻳﭽﻪ دﻳ‪Ç‬ﺪه ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ را‬
‫ﺗ ‪Ö‬‬

‫اي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘ‪ Ï‬ﺷ‪ÇÇ‬ﺪي‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﺧ‪Ç‬ﻨﺒ‪ Ï‬زدي‪3‬‬

‫ﺧ‪ÇÇÇ‬ﺪاوﻧ‪ÇÇ‬ﺪي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﻛ‪Ô‬ﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺘﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا‬
‫ﻣﺴﺖ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮده ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ‪ ,‬وز ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪Ç‬ﺒﺸﺖ او ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﺒﺮ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻴﺎن او ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻢ و زر‪ ,‬ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺶ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ از ﻃ‪Ç‬ﺎل ﺑ‪Ç‬ﻘﺎ‬

‫از ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺳﻪﻫﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ دﺳﺖ او‪ ,‬وز ﺳ‪ÇÇ‬ﺠﺪهﻫﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎي او‬

‫وز ﻟﻮر ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺪ‪ 4‬ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻋﺮان‪ ,‬وز دﻣ‪ÇÇ‬ﺪﻣﺔ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ژاژ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ‪5‬‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬

‫‪‬‬

‫ﻣﻘﺼﻮد اﻳﻦ اﺳﺖ‪ :‬ﺗﻮ ﻛﻴﺴﺘﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺐ ﻣﺎ را ﻳﺎد ﻛﻨﻲ ﺗﻮ ﻓﻜﺮ در ﻋﻴﺒﻬﺎي ﺧﻮد ﺑﻜﻦ‪/‬‬
‫ﺎق اﻟ‪Ö‬ﻔ ×‪‬ﻀﺎ‪ ,‬وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻗﻀﺎ آﻣﺪ ﺗﻨﮓ ﻣﻲﺷﻮد ﻓﻀﺎ‪/‬‬
‫‪‬اذ×ا ×ﺟ ‪‬ﺎ¾ اﻟ‪Ö‬ﻘ ×‬
‫‪‬ﻀﺎ ×ﺿ ‪‬‬
‫ﺧﻨﺒ‪ ,Ï‬دﺳﺖ زدن از روي ﺳﺮور و ﺷﺎدي‪/‬‬
‫زﻣﻴﻦ ﺳﻴﻼب ﻛﻨﺪه‪/‬‬
‫ﻟﻮر ﻛﻨﺪ‪ ,‬‬
‫ژاژ‪ ,‬ﮔﻴﺎﻫﻲ اﺳﺖ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺪرﻣﻨﻪ در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻲﻣﺰﮔﻲ و ژاژ ﺧﺎﻳﻴﺪن‪ ,‬ﻛﻨﺎﻳﻪ از ﺣﺮف ﺑﻲﻣﻌﻨﻲ زدن‪/‬‬

‫× ‪‬‬

‫×‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪3ê‬‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻫﺪ درﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎ در ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺮم‪ ,‬او ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺮﻳﺪﺳﺖ آن درم‬

‫از ﻣ‪ÇÇ‬ﺎل و ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻚ دﻳﮕ‪ÇÇ‬ﺮي ﻣ‪ÇÇ‬ﺮدي ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﺳ‪Ç‬ﺨﺎ?‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺮﻋﻮن و ﺷ‪ ÇÇ‬ﺪادي ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه‪ ,‬ﺧ‪ÇÇ‬ﻴ‪ Ï‬ﭘ‪Ç‬ﺮ از ﺑ‪Ç‬ﺎدي ﺷ‪Ç‬ﺪه‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻮري ‪Ô‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه ﻣ‪ÇÇ‬ﺎري ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه‪ ,‬وان ﻣ‪ÇÇ‬ﺎر ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪ اژدﻫ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ از ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﻗ‪ ÇÇ‬ﺪوﺳﻴﻲ‪ ,‬ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮن ﻋ‪Ç‬ﺼﺎي ﻣ‪Ç‬ﻮﺳﻴﻲ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ اژدﻫ‪ÇÇ‬ﺎ را ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺧﻮرد‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن اﻓﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﻮﺳﻲ ﻋ‪Ç‬ﺼﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪ÇÇ‬ﺔ روي زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺑﮕﺸ‪ÇÇ‬ﺎده ﮔ‪Ç‬ﺮدون از ﻛ‪Ç‬ﻤﻴﻦ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻴﺮي زدش ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ زﺧ‪ÇÇ‬ﻢ او ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮن ﻛ‪Ç‬ﻤﺎﻧﻲ ﺷ‪Ç‬ﺪ دو ﺗ‪Ç‬ﺎ‬

‫در رو ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎد او آن زﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن از ﺿ‪ÇÇÇ‬ﺮﺑﺖ زﺧ‪ÇÇ‬ﻢ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮان‬

‫ﺧ‪ÇÔ‬ﺮﺧ‪ÇÔ‬ﺮ‪ 1‬ﻛ‪Ç‬ﻨﺎن ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺻ‪Ç‬ﺮﻋﻴﺎن در ﻏ‪Ç‬ﺮﻏ‪‬ﺮة ﻣ‪Ç‬ﺮگ و ﻓ‪Ç‬ﻨﺎ‪2‬‬

‫رﺳ‪Ç‬ﻮا ﺷ‪Ç‬ﺪه ﻋ‪Ç‬ﺮﻳﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪه‪ ,‬دﺷ‪Ç‬ﻤﻦ ﺑ‪Ç‬ﺮ او ﮔ‪Ç‬ﺮﻳﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪه‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺸﺎن او ﻧ‪ÇÇ‬ﻮﺣﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺮوي ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ اﺻ‪Ç‬ﺤﺎب ﻋ‪Ç‬ﺰا‬

‫ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻋﻮن و ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﺮودي ‪Ô‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه‪> ,‬اﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ‪‬اﻧ‪ÇÇ‬ﺎاﷲ< ﻣ‪ÇÇ‬ﻲزده‬

‫ﺑﺸﻜﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻪ ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮدن آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪه در ﻳ‪ÇÇÇ‬ﺎ رب و در ر ‪‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺎ‬

‫او زﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮده رو‪ ,‬زﺧ‪ÇÇ‬ﻤﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪام او‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﻤ ﺎزهاي ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ ﻟﺐ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮﻳﻦ ﻟﻘ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺰ ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺰة‬
‫‪‬‬

‫‪3‬‬

‫اﻳﻦ ﺧﻮاﺟﺔ ﺑ‪Ç‬ﺎﺧﺮ ﺧﺸ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪ ﭘ‪Ç‬ﺮ ﺷﻜﺴ‪Ç‬ﺘﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﭘﺸ‪Ç‬ﻪ‬

‫ﺾ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑﻜ×‪Ç‬ﺎ‪4‬‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻻن زﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺸﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﺑﻴ ‪‬‬

‫اي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﺔ ﺑ‪Ç‬ﺎ دﺳﺖ و ﭘ‪Ç‬ﺎ ﭘ‪Ç‬ﺎﻳﺖ ﺷﻜﺴ‪Ç‬ﺘﺴﺖ از ﻗ‪Ç‬ﻀﺎ‬

‫دﻟﻬ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷﻜﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻲ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﭘﺎي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﺟ‪Ç‬ﺰا‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ از ﻋ‪ÇÇ‬ﻨﺎﻳﺘﻬﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺮ‪ ,‬ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﻛ‪Ç‬ﻮي ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ آﻣ‪Ç‬ﺪ ﺿ‪Ç‬ﺮر‬

‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻣ‪ÇÇ‬ﺠﺎزي را ﮔ‪ÇÇ‬ﺬر ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺣ‪ ÇÇ‬ﻘﺴﺖ اﻧ‪Ç‬ﺘﻬﺎ‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﺎزي ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ دﺳﺖ ﭘ‪Ç‬ﻮر ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺷ‪Ç‬ﻤﺸﻴﺮ ﭼ‪Ç‬ﻮﺑﻴﻦ زان دﻫ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ او در آن ا‪Ô‬ﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد‪ ,‬ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺸﻴﺮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺮد در ﻏ‪ÇÇ‬ﺰا‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻮد‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﻤﺸﻴﺮ ﭼ‪Ç‬ﻮﺑﻴﻦ آن ‪‬‬
‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻘﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در اﻧﺴ‪Ç‬ﺎن ‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن آﺧ‪ÇÇ‬ﺮ آﻳ‪ÇÇ‬ﺪ اﺑ‪ÇÇ‬ﺘﻼ‬
‫آن ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫رﺣ‪ÇÇ‬ﻤﻦ ‪‬‬
‫×‬

‫‪ Ö‬‬

‫‪âÖ ‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ô Ö‬‬

‫در ﺑﻴﺎن اﻳﻨﻜﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﺠﺎزي ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﻲﻛﺸﺎﻧﺪ و ﻣﻄﻠﻮب ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻲﮔﺮدد‬
‫ﻋﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ زﻟﻴ‪ÇÇ‬ﺨﺎ ز اﺑ‪ÇÇ‬ﺘﺪا ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻬﺎ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ آﺧ‪ÇÇ‬ﺮ آن ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﺮد ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻒ ﻗ‪Ç‬ﻔﺎ‬

‫‪ÇÇ‬ﻴﺶ‪ ,‬زد دﺳﺖ در ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺮاﻫ‪Ç‬ﻨﺶ‬
‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺨﺖ او ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ ‪‬ﭘ ‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺪرﻳﺪه ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ از ﺟ‪ÇÇ‬ﺬب او ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻋﻜﺲ ﺣ‪ÇÇ‬ﺎل اﺑ‪ÇÇ‬ﺘﺪا‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺶ‪> :‬ﻗ‪Ç‬ﺼﺎص ﭘ‪Ç‬ﻴﺮﻫﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻢ ز ﺗ‪Ç‬ﻮ اﻣ‪Ç‬ﺮوز ﻣ‪Ç‬ﻦ<‬

‫ﮔ‪ÇÇÇ‬ﻔﺘﺎ‪> :‬ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻲ زﻳ‪ÇÇ‬ﻨﻬﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻘﻠﻴﺐ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻛ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻄﻠﻮب را ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﺐ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻐﻠﻮب را ﻏ‪ÇÇ‬ﺎﻟﺐ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ‬

‫ايﺑﺲ دﻋ‪ÇÇ‬ﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮ را ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺣ‪ÇÇ‬ﻖﻛﺮد ازﻛ‪ÇÇ‬ﺮم ﻗ‪ÇÇ‬ﺒﻠﺔ دﻋ‪Ç‬ﺎ<‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻨﻬﺎ رﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ‪ ,‬ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪرا ﺑ‪Ç‬ﻨﮕﺮ‪,‬ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮا‪:‬‬

‫>ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ آﺗﺶ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر رﻳﺶ زد ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را رﻫ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮدن ﭼ‪Ç‬ﺮا?<‬

‫اي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪ÇÇ‬ﺔ ﺻ‪ÇÇ‬ﺎﺣﺐ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪم ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ رﻓ‪Ç‬ﺘﻢ اﻳ‪Ç‬ﻨﻚ آﻣ‪Ç‬ﺪم‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ در اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ آﺧ‪Ç‬ﺮ زﻣ‪Ç‬ﺎن ﺣ‪Ç‬ﺎل ﺗ‪Ç‬ﻮ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻢ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻼ‬

‫ذر هاي‬
‫آﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﺪ‬
‫‪‬‬
‫ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ هاي از آﻓ‪ÇÇÇ‬ﺘﺎﺑﻲ ‪‬‬

‫از ﺑ‪Ç‬ﺤﺮ ﻗ‪Ç‬ﻠﺰم ﻗ‪Ç‬ﻄﺮهاي زﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻲﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎﺟﺮا‬

‫ﭼﻮن ﻗﻄﺮهاي ﺑﻨﻤﺎﻳﺪت‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺎﻗﻴﺶ ﻣ‪Ç‬ﻌﻠﻮم آﻳ‪Ç‬ﺪت‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻒ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺪﻣﻲ ﻋ‪Ç‬ﺮﺿﻪ ﻛ‪Ç‬ﻨﻨﺪ اﻧ‪Ç‬ﺪر ﺷ‪Ç‬ﺮا‬
‫‪‬‬
‫زاﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺎر‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬

‫آوازي ﻛﻪ از ﮔﻠﻮي اﻓﺸﺮده ﺑﺮآﻳﺪ‪/‬‬
‫ﮔﺮدﻳﺪن ﺟﺎن در ﮔﻠﻮ ﻫﻨﮕﺎم ﺟﺎن ﻛﻨﺪن‪/‬‬
‫ﺟﻨﮓ و ﺧﺼﻮﻣﺖ‪/‬‬
‫ﺳﻔﻴﺪ ﺷﺪ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ از ﮔﺮﻳﻪ‪/‬‬

‫‪3ë‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﻛ ‪‬ﻔﻲ ﭼﻮدﻳﺪي‪ ,‬ﺑﺎﻗﻴﺶ ﻧﺎدﻳﺪه‪ ,‬ﺧﻮد ﻣ‪Ç‬ﻲداﻧ‪Ç‬ﻴﺶ‬

‫داﻧﻴﺶداﻧﻪ ﭼﻮن ﺷ‪Ç‬ﻮد ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﺎز ﮔ‪Ç‬ﺮدد ز آﺳ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﻫﺴﺘﻲ ﺗﻮ اﻧﺒﺎر ﻛ‪Ç‬ﻬﻦ‪ ,‬دﺳ‪Ç‬ﺘﻲ در اﻳ‪Ç‬ﻦ اﻧ‪Ç‬ﺒﺎر ﻛ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﺑﻨﮕﺮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﻨﺪﻣﻲ? واﻧﮕ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﻃﺎﺣﻮن ﺑ‪Ç‬ﺮ‪ ,‬ﻫ‪Ç‬ﻼ‬

‫ﻫﺴﺖآنﺟ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻬﺎنﭼﻮنآﺳﻴﺎ‪,‬ﻫﺴﺖاﻳ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻦﺟﻬﺎنﭼﻮنﺧﺮﻣﻨﻲ‬

‫آﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺠﺎ ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻴﻦ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺪن ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺪﻣﻲ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻟﻮﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫اي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻲ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮ‪ ,‬ﺧﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻪ در اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻨﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ‬

‫در ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮن و ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ك اﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎدهاي ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﭽﺎرهوار و ﻣ‪ÇÇ‬ﺒﺘﻼ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ‪> :‬اﻟﻐ‪ÇÇ‬ﻴﺎث اي ﻣﺴ‪Ç‬ﻠﻤﻴﻦ! دﻟﻬ‪Ç‬ﺎ ﻧﮕ‪Ç‬ﻬﺪارﻳ‪Ç‬ﺪ ﻫ‪Ç‬ﻴﻦ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ رﻳ‪ÇÇ‬ﺨﺘﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺧ‪Ç‬ﻮن ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﺎ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﻴﺎﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن را در ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺶ ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻴﺎر ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدم ﺳ‪ÇÇ‬ﺮزﻧﺶ‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﻞ و ﻏﺶ ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻴﺎر ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻢ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺰا<‬
‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎ ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺔ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫‪‬‬

‫‪ÇÇÇÇ‬ﻞ ‪‬ﻟﻜ‬
‫>و ‪Ö‬ﻳ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد‬
‫‪ÇÇÇÇÔ‬ﻞ ‪Ô‬ﻫ‬
‫‪Õ‬‬
‫‪ÇÇÇÇ‬ﻤ ‪‬ﺰ ‪ <¸‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ زﺑ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺪ ‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺒ ‪‬ﻮد دوا‬
‫ﻟﻤ‪ÇÇÇÇ‬ﺎز را ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺰ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻣﺸﻲ‬
‫‪Ö‬‬
‫ﻫ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻤﺎز را ‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد‬
‫اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ رﻧﮓ و ﺑ‪ÇÇ‬ﻮ زﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﮕﻮ از ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑﺸ‪Ç‬ﻨﻮ ادا‬

‫‪1‬‬

‫ﻋﺰت‬
‫در ﻃﻠﺐ ﺑﺎران ﻓﻴﺾ وﺟﻮد از ﺳﺤﺎب آﺳﻤﺎن ‪‬‬
‫اي اﺑ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎران ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ رﻳ‪ÇÇ‬ﺰ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎران ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮن اﺷﻚ ﻏ‪ÇÇÇ‬ﻤﺨﻮاران ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ در ﻫ‪ÇÇ‬ﺠﺮ دﻟﺪاران ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫اي ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ اﺑ‪Ç‬ﺮ‪ ,‬اﻳ‪Ç‬ﻦ اﺷﻜ‪Ç‬ﻬﺎ ﻣ‪Ç‬ﻲرﻳﺰ ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮن ﻣﺸﻜ‪Ç‬ﻬﺎ‬

‫زﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ داري رﺷﻜ‪ÇÇ‬ﻬﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه رﺧﺴ‪ÇÇ‬ﺎران ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫اﻳﻦ اﺑﺮ را ﮔ‪Ç‬ﺮﻳﺎن ﻧﮕ‪Ç‬ﺮ وان ﺑ‪Ç‬ﺎغ را ﺧ‪Ç‬ﻨﺪان ﻧﮕ‪Ç‬ﺮ‬

‫از ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻪ و ﻻﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻮن رﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻴﻤﺎران ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫اﺑﺮ روان ﭼﻮن داد ﺣ‪Ç‬ﻖ از ﺑ‪Ç‬ﻬﺮ ﻟﺐ ﺧﺸﻜ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫رﻃﻞ ﮔ‪Ç‬ﺮان ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺣ‪Ç‬ﻖ دﻫ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻬﺮ ﺳ‪Ç‬ﺒﻜﺒﺎران ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ك و دﺷﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻮا ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮﻓﺸﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن‬

‫ﻃ‪ÇÇ‬ﺮاران ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫زﻳ‪ÇÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻮاﻳ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﺸﻨﺪ از ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ‬
‫‪‬‬

‫اﻳﻦ اﺑﺮ ﭼﻮن ﻳ‪Ç‬ﻌﻘﻮب ﻣ‪Ç‬ﻦ وان ﮔ‪Ç‬ﻞ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻒ در ﭼ‪Ç‬ﻤﻦ‬

‫ﺑﺸﻜ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻪ روي ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻔﺎن از اﺷﻚ اﻓﺸ‪Ç‬ﺎران ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻳﻚ ﻗ‪ÇÇ‬ﻄﺮه از وي ‪Ô‬در ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد ﻳﻚ ﻗ‪Ç‬ﻄﺮهاش ﻋ‪Ç‬ﻨﺼﺮ ﺷ‪Ç‬ﻮد‬

‫وز ﻣﺎل و ﻧ‪Ç‬ﻌﻤﺖ ﭘ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﻮد ﻛ‪Ç‬ﻔﻬﺎي ﻛ‪Ç‬ﻔﺪاران ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑﺮﺑﻨﺪ ﻟﺐ ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮن ﺻ‪Ç‬ﺪف‪ ,‬ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ! ﻣ‪Ç‬ﻴﺎ ور ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ ﺻ‪Ç‬ﻒ!‬

‫ﺗﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎز آﻳ‪Ç‬ﻨﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻃ‪Ç‬ﺮف از ﻏ‪Ç‬ﻴﺐ ﻫﺸ‪Ç‬ﻴﺎران ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻮشﻛﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻮشﻛﻦ زﻳ‪Ç‬ﻦ ﭘﺲ ﻣﮕ‪Ç‬ﻮ ﻧ‪Ç‬ﻐﺰ ﺳ‪Ç‬ﺨﻦ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ دﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺣ‪Ç‬ﺎل دل اﻓﻜ‪Ç‬ﺎران ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫‪###‬‬
‫آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﺪا از آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن را ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز آ اﻟﺼ‪ÇÇ‬ﻼ‪2‬‬
‫‪‬‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪> :‬اي ﻧ‪Ç‬ﺎدي ﺧ‪Ç‬ﻮش اﻫ‪ ÂÇ‬و ﺳ‪Ç‬ﻬ‪ Â‬ﻣ‪Ç‬ﺮﺣ‪Ç‬ﺒﺎ‪3‬‬
‫‪‬‬

‫‪ (1‬واي ﺑﺮ ﻫﺮ ﻋﻴﺐ ﺟﻮﻳﻨﺪه و ﻃﻌﻨﻪ زﻧﻨﺪه‪/‬‬
‫ﻣﻘﺼﻮد از اﻳﻦ اﺑﻴﺎت اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮاﺟﻪ ﻛﻪ ﻋﺸﻖ را ﺑﺎزﻳﭽﻪ ﻣﻲﺷﻤﺮد و ﺑﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎن ﺗﺴﺨﺮ ﻣﻲزدﻧﺎ ﮔﺎه ﺗﻴﺮ ﻋﺸﻘﻲ ﺧﻮرد‬
‫و ﻣﻨﻘﻠﺐ ﮔﺸﺖ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻋﺸﻖ زﻟﻴﺨﺎ ﺑﻪ ﻳﻮﺳﻒ ﭼﻮن ﺑﻪﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘ‪Ç‬ﻴﻮﺳﺖ‪ ,‬ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ ﻣ‪Ç‬ﻌﺸﻮق ﺷ‪Ç‬ﺪ و ﻣ‪Ç‬ﻌﺸﻮق ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ‪ /‬از‬
‫ﻋﺸﻘﻬﺎي ﻣﺠﺎزي ﭘﻲ ﺑﻪﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺗﻮان ﺑﺮد ﻛﻪ ﻣﺸﺖ ﻧﻤﻮﻧﺔ ﺧﺮوار اﺳﺖ ﺑﻪاﺷﺎره و ﻛﻨﺎﻳﻪ و در اﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ا ﮔ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﻄﻠﻊ ﺷﺪه وﻟﻲ ﺗﺘﻤﺔ اﺷﻌﺎر ﺳﺎﺑﻘﻪ اﺳﺖ‪/‬‬
‫اﻟﺼﻼ ﻛﻪ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ وﺳﻂ ﻇﻬﺮ اﺳﺖ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ و ﻣﻌﻨﻲ ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺮاي اﻃﻌﺎم و ﻏﻴﺮه ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻮﻗﻊ‬
‫‪ (2‬ﺻﻼ‪ ,‬ﻇﺎﻫﺮ‪ G‬از ‪‬‬
‫ﻇﻬﺮ ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ /‬در ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻛﺎﺗﻮزﻳﺎن‪ ,‬ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻣﺤ ‪‬ﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﻃﻬﺮاﻧﻲ‪ ,‬رﻳﺸﺔ او را ﻣﺠﻬﻮل داﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (3‬ﻳﻌﻨﻲ ﻳﺎﻓﺘﻦ اﻫﻞ و ﻛﺴﺎن و ﺟﺎي آﺳﺎن و ﺧﻮش‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪3ì‬‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﻌ‪ H‬و ﻃ‪ÇÇ‬ﻮﻋ‪ H‬اي ﻧ‪ÇÇ‬ﺪا ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ دم دو ﺻ‪Ç‬ﺪ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺖ ﻓ‪Ç‬ﺪا‬

‫ﻳﻚ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎر دﻳﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻧﮓ زن ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺮﭘﺮم ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻫ‪Ç‬ﻞ ا‪‬ﺗ‪Ç‬ﻲ<‪2‬‬

‫اي ﻧ‪ÇÇ‬ﺎدره ﻣ‪Ç‬ﻬﻤﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﺮدي ﻗ‪Ç‬ﺮار از ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫آﺧﺮﻛﺠﺎ ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﻧ‪Ç‬ﻴﻢﮔﻔﺘﺎ‪>:‬ﺑ‪Ç‬ﺮون از ﺟ‪Ç‬ﺎن و ﺟ‪Ç‬ﺎ<‬

‫از ﭘﺎي اﻳ‪Ç‬ﻦ زﻧ‪Ç‬ﺪاﻧ‪Ç‬ﻴﺎن ﺑ‪Ç‬ﻴﺮون ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ ﺑ‪Ç‬ﻨﺪ ﮔ‪Ç‬ﺮان‬

‫ﺑﺮ ﭼﺮخ ﺑﻨﻬﻢ ﻧ‪Ç‬ﺮدﺑﺎن ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺮآﻳ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻋ‪Ç‬ﻼ‬

‫ﺟﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎن اﻓ‪Ç‬ﺰاﺳ‪Ç‬ﺘﻲ‪ ,‬آﺧ‪Ç‬ﺮ ز ﺷ‪Ç‬ﻬﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎﺳﺘﻲ‬
‫ﺗﻮ ‪‬‬

‫دل ﺑﺮ ﻏﺮﻳﺒﻲﻣﻲﻧﻬﻲ‪ ,‬اﻳ‪Ç‬ﻦﻛﻲ ﺑ‪Ç‬ﻮد ﺷ‪Ç‬ﺮط وﻓ‪Ç‬ﺎ!‬

‫آوارﮔﻲ ﻧ‪Ç‬ﻮﺷﺖ ﺷ‪Ç‬ﺪه‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮاﻣ‪Ç‬ﻮﺷﺖ ﺷ‪Ç‬ﺪه‬

‫آن ﮔ‪Ç‬ﻨﺪه ﭘ‪Ç‬ﻴﺮ ﻛ‪Ç‬ﺎﺑﻠﻲ ﺑﺲ ﺳ‪Ç‬ﺤﺮ ﻛ‪Ç‬ﺮدت از دﻏ‪Ç‬ﺎ‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻗ‪ÇÇ‬ﺎﻓﻠﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻗ‪ÇÇ‬ﺎﻓﻠﻪ ﭘ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺎن ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي آن ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﺣ‪Ç‬ﻠﻪ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﮔﺮدد ﺳ‪Ç‬ﺮت? ﭼ‪Ç‬ﻮن دل ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﺟﻮﺷﺪ ﺗ‪Ç‬ﺮا?‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻧﮓ ﺷ‪ÇÇ‬ﺘﺮﺑﺎن و ﺟ‪ÇÇ‬ﺮس ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻧﺸﻨﻮي از ﭘ‪Ç‬ﻴﺶوﭘﺲ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎروان ﺷ‪ÇÇ‬ﻮ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻨﻔﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ره ﺑ‪Ç‬ﺮي ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺻ‪Ç‬ﺪر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧﻠﻘﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮش ﻣ‪Ç‬ﺎ‪ ,‬ﻣﺴﺖ و ﺧ‪Ç‬ﻮش و ﺑ‪Ç‬ﻲﻫﻮش ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻌﺮهزﻧﺎن در ﮔ‪ÇÇ‬ﻮش ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه آ اي ﮔ‪Ç‬ﺪا‬

‫ﺗﺎ ﻧﻮر دل اﻓﺰاﻳﺪت‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑﮕﺸ‪Ç‬ﺎﻳﺪت‬

‫اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ در ﺑ‪ÇÇ‬ﺎرﮔﺎه ﻛ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺎ‬

‫‪1‬‬

‫‪Ö ‬‬

‫×‬

‫در ﻋﺸﻖ و ﺷﻮرﻳﺪﮔﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‬
‫ايﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن اي ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﻣ‪Ç‬ﻦ ازﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫اي ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺪﻻن اي ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺪﻻن ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ? ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫ﺷ‪ÇÇÇ‬ﻮرﻳﺪهام ﺷ‪ÇÇ‬ﻮرﻳﺪهام وز ﺧ‪ÇÇ‬ﺎن و ﻣ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺪهام‬

‫ﻋﺸ‪Ç‬ﻘﺖ ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﺎن ﺑﮕ‪Ç‬ﺰﻳﺪهام ﻣ‪Ç‬ﻦاز ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ? ﻋﺸ‪Ç‬ﻖاز ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺎﻫﻲ در آﺗﺶ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺧ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻞ ﮔ‪ÇÇ‬ﺎﻫﻲ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻲ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺳ‪Ç‬ﺒﻴﻞ‬

‫ﮔ‪Ç‬ﻪ ﻏ‪Ç‬ﺮﻓﻪ در درﻳ‪Ç‬ﺎي ﻧ‪Ç‬ﻴﻞ ﻣ‪Ç‬ﻦ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ? ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫ﮔﺸ‪ÇÇÇ‬ﺘﻢ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺪار ﻏ‪ÇÇ‬ﻤﺖ ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﺮان ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎزار ﻏ‪ÇÇ‬ﻤﺖ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن داده در ﻛ‪ÇÇ‬ﺎر ﻏ‪Ç‬ﻤﺖ ﻣ‪Ç‬ﻦ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ? ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺮﻫﺎن ﻳ‪Ç‬ﻘﻴﻦ‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎن ﻳ‪ÇÇ‬ﻘﻴﻦ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻘﺴﺖ‬
‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻘﺴﺖ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻴﺪان ﻳ‪Ç‬ﻘﻴﻦ ﻣ‪Ç‬ﻦ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ? ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬
‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻘﺴﺖ‬
‫‪‬‬

‫ﻋﺸﻖ آﻣ‪Ç‬ﺪﺳﺖ از آﺳ‪Ç‬ﻤﺎن ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻮزد ﺑ‪Ç‬ﻲﮔﻤﺎن‬

‫ﻋﺸﻘﺴﺖ ﺑ‪Ç‬ﻼي ﻧ‪Ç‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﻬﺎن ﻣ‪Ç‬ﻦ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ? ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫‪ (1‬ﻳﻌﻨﻲ ﺷﻨﻴﺪم و ﻓﺮﻣﺎﻧﺒﺮدار ﺑﻪ رﻏﺒﺖ و ﻣﻴﻠﻢ‪/‬‬
‫ﻴﻦ ‪‬ﻣ ‪‬ﻦ اﻟﱠﺪ ‪Ö‬ﻫ ‪‬ﺮ ﻟ ‪Ö‬ﻢ ‪‬ﻳﻜ ‪ÔÖ‬ﻦ ‪‬ﺷﻴ‪ HÃ‬ﻣ ‪Ö‬ﺬ ﻛ‪ÇÔ‬ﻮر‪ G‬ﻛﻪ در ﺳﻮرة دﻫﺮ اﺳﺖ و ﻣﻌﻨﻲ آﻳﻪ ﺑﻨﺎ ﺑ‪Ç‬ﺮآﻧﻜ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻠﻲ ‪Ñ Ö‬‬
‫ﺎن ‪‬ﺣ ‪Õ‬‬
‫اﻻﻧ‪× Ö‬ﺴ ‪‬‬
‫‪‬ﺗﻲ ﻋ‪× ‬‬
‫‪ (2‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ‪ :‬ﻫ ‪Ö‬ﻞ ا ×‬
‫اﺳﺘﻔﻬﺎم ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻧﻔﻲ ﺑﺎﺷﺪ; ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻴﭻ زﻣﺎﻧﻲ ﺑﺮ اﻧﺴﺎن ﻧﮕﺬﺷﺖ ﻛﻪ ﭼﻴﺰي ﻳﺎد ﻧﻜﺮده ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ /‬ﭼﻪ ﭘﻴﺶ از ﺧﻠﻘﺖ در‬
‫ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻨﺼﺮ در ﻋﻮاﻟﻢ ﻣﻠﻜﻮت و ﺟﺒﺮوت ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻔﻮس ﻧﺎﻃﻘﻪ داراي ﻧﺤﻮي از ﻫﺴﺘﻲ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ آﻧﻜﻪ اﺳﺘﻔﻬﺎم ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬
‫ﺗﻘﺮﻳﺮ ﺑﺎﺷﺪ; ﻳﻌﻨﻲ آﻳﺎ آﻣﺪ ﺑﺮ آدم زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻳﺎد ﻛﺮده ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ? ﭘﺲ ﭼﻮن وﻗﺘﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ آدم ﻧﺒﻮد ﻣﺎ ﺧﻠﻖ ﻧﻤﻮدﻳﻢ او را‬
‫ﺑﻪﺗﻔﺼﻴﻠﻲ ﻛﻪ ﻧﺎمﺑﺮده ﺷﺪه‪ /‬ﭘﺲ ﻣﻘﺼﻮد ﻣﻮﻟﻮي اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در اﺑﺘﺪا ﻫﻴﭻ ﻧﺒﻮدم و ﻓﻘﻂ در ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻠﻢ و ﻫﻨﺪﺳﻪ‬
‫ﺑﭙﺮم اﻳﻦ ﺣﻜﻴﻢ اﻟﻬﻲ و ﻣﺮد‬
‫اوﻟﻲ و ﻋﺎﻟﻢ ذر ﺑﻮدم‪ ,‬ﺑﺎﻧﮕﻲ دﻳﮕﺮ ﺑﺰن ﺗﺎ ﺑﻪ آن ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻪ )در ﻋﺪم ﻣﻦ ﺷﺎﻫﻢ و ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﻢ( ‪‬‬
‫آﺳﻤﺎﻧﻲ ﮔﻮﻫﺮ ﺟﺎن را در اﻳﻦ زﻧﺪان ﺗﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﻏﻲ ﻣﻲداﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻨﺪي ﮔﺮان ﺑﺮﭘﺎي او ﻧﻬﺎدهاﻧﺪ و ﻫﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﭘﺎﺑﻨﺪ‬
‫ﮔﺮان را از ﭘﺎي اﻳﻦ ﻣﺮغ ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ ﺑﻴﻨﺪازد و ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺪس ﭘﺮوازش دﻫﺪ‪ /‬ﻫﻤﺎﻧﺎ روح ﻗﺪﺳﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺎدﺷﺎه زادهاي ﻣﺎﻧﺪ ﻛﻪ از‬
‫ﺟﺎﻳﮕﺎه ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﺧﻮد دور اﻓﺘﺎده و در ﺷﻬﺮ ﻏﺮﺑﺖ ﺑﺎ زﻧﻲ ﮔﻨﺪه ﭘﻴﺮ اﻟﻔﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﺟﺎﻳﮕﺎه اﺻﻠﻲ ﺧﻮد را ﻓﺮاﻣﻮش‬
‫ﻧﻤﻮده ﺑﺎﺷﺪ; ﻣﺮدان آﺳﻤﺎﻧﻲ و داﻋﻴﺎن روﺣﺎﻧﻲ ﺑﺮاي آ ﮔﺎﻫﻲ او ﻓﺮﻳﺎدﻫﺎ ﻣﻲزﻧﻨﺪ ﻛﻪ او را از اﻳﻦ ﻏﻔﻠﺖ ﻧ‪Ç‬ﺠﺎت ﺑ‪Ç‬ﺪﻫﻨﺪ و‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﺑﺴﻴﺎري از اﺷﻌﺎر ﻣﻮﻻﻧﺎ دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮد اﻳﻦ ﻣﻨﻈﻮر را ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ و ﺣﻘ‪ H‬ﻳﻜﻲ از ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﺑﻴﺪارﻛﻨﻨﺪﮔﺎن‬
‫اﻟﻬﻴﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴﺒﻲ و ﻧﺸ‪Ã‬ﻪ ﺟﺎوداﻧﻲ دﻋﻮت ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪/‬‬
‫ﻏﺎﻓﻠﻴﻦ و از ﻋﺮﻓﺎي ﻛﺎﻣﻠﻴﻦ و ﻓﻼﺳﻔﻪ ‪‬‬

‫‪37‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﻋﺸﻘﺴﺖ ﺟﺎن اﻳﻦ ﺟﺎﻣﻪ را ﻋﺸ‪Ç‬ﻘﺴﺖ ﻻم اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻻﻣ‪Ç‬ﻪ را‪1‬‬

‫ﻋﺸﻘﺴﺖ دام اﻳﻦ ﻋ‪Ç‬ﺎﻣﻪ را ﻣ‪Ç‬ﻦ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ? ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺑﺲ ﻛ‪Ç‬ﻦ زﻣ‪Ç‬ﺰﻣﻪ اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻏﺴﺖ و رﻣ‪Ç‬ﻪ‬

‫ﻋﺸﻘﺴﺖ ﭼﻮن ﮔﺮگ و ﮔ‪Ç‬ﻠﻪ ﻣ‪Ç‬ﻦ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ? ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫‪###‬‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎدا ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺒﺎرك در ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﺳ‪ÇÇ‬ﻮر و ﻋ‪ÇÇ‬ﺮوﺳﻴﻬﺎي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻮر و ﻋ‪ÇÇ‬ﺮوﺳﻲ را ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻻي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‪2‬‬

‫‪Ô‬زﻫ‪ÇÇ‬ﺮه ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺎرن ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻗ‪Ç‬ﻤﺮ‪ ,‬ﻃ‪Ç‬ﻮﻃﻲ ﻗ‪Ç‬ﺮﻳﻦ ﺷ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺮوﺳﻲ دﮔ‪ÇÇ‬ﺮ از ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺳ‪Ç‬ﻴﻤﺎي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷﺐ‬
‫‪‬‬

‫ان اﻟ ‪Ô‬ﻘ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻠ‪Ô‬ﻮب ﻓ‪ÇÇÇÇÇÔ‬ﺮﺟﺖ‪3‬ان اﻟ‪ÇÇÇÇÖ‬ﻨﻔ‪Ô‬ﻮس زوﺟﺖ‪4‬‬

‫ﻮم ‪Ô‬اﺧ‬
‫ﺖ در دوﻟﺖ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻻي ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬
‫‪ÇÇÇÇÖ‬ﺮ ‪‬ﺟ ‪Ö‬‬
‫‪‬ا ﱠن اﻟ‪Ô ÇÇÇÇÇÖ‬ﻬ ‪Ô‬ﻤ ‪‬‬
‫‪‬‬

‫‪5‬‬

‫ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻢاﷲ اﻣﺸﺐ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮي ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﻋ‪Ç‬ﺮوﺳﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲروي‬

‫داﻣ‪ÇÇ‬ﺎد ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﺑﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺷﻮي‪ ,‬اي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮب ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﺮ آراي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻮش ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻮازي ﻧ‪Ç‬ﺎي ﻣ‪Ç‬ﺎ‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻮش ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﺸﺎﻳﻲ ﭘ‪Ç‬ﺎي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻲﺑﺮي ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﻬﺎي ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ اي ﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺳﻒ زﻳ‪ÇÇÇ‬ﺒﺎي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮش‬
‫‪Ô‬‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﻣ‪ÇÇ‬ﻲروي در ﻛ‪ÇÇ‬ﻮي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‪ ,‬ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺧﺮاﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮش ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺟﻬﻲ در ﺟ‪ÇÇ‬ﻮي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‪ ,‬اي ﺟ‪ÇÇ‬ﻮي و اي ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺎي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫از ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻔﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدن روا وز ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ وﻓ‪ÇÇ‬ﺎ ﺟﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﻄﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺧ‪ÇÇ‬ﻮن ﭘ‪ÇÇ‬ﺎﻻي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺼﺮف را‬
‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺎي‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن را ﺑﻜﺶ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫اي‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻋ‪Ç‬ﻨﻘﺎي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫وﻳ‪ÇÇ‬ﻦ اﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺨﻮان را ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑﻜﺶ ﻫ‪ÇÇ‬ﺪﻳﻪ ‪‬‬

‫رﻗ‪ÇÇ‬ﺼﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻴﺪ اي ﻋ‪Ç‬ﺎرﻓﺎن‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﻲ زﻧ‪Ç‬ﻴﺪ اي ﺻ‪Ç‬ﻮﻓﻴﺎن‬

‫در دوﻟﺖ ﺷ‪ÇÇÇ‬ﺎه ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن‪ ,‬آن ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن اﻓ‪ÇÇ‬ﺰاي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫واﷲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ دم ﺻ‪ÇÇ‬ﻮﻓﻴﺎن ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻨﺪ از ﺷ‪ÇÇ‬ﺎدي ﻣ‪Ç‬ﻴﺎن‬

‫در ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺐ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺐ دان از ﺷ‪ÇÇ‬ﻮق اﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺴﻘﺎي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﻮﻣﻲ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮدرﻳﺎ ﻛ‪Ç‬ﻒ زﻧ‪Ç‬ﺎن‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻮنﻣﻮﺟﻬﺎ ﺳ‪Ç‬ﺠﺪه ﻛ‪Ç‬ﻨﺎن‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﻮﻣﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﺒﺎرز ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺳ‪ÇÇ‬ﻨﺎن ﺧ‪ÇÇ‬ﻮنﺧﻮارة اﺟ‪Ç‬ﺰاي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻮش ﻛ‪Ç‬ﺎﻣﺸﺐ زﻫ‪Ç‬ﺮه ﺷ‪Ç‬ﺪ ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﻤﺎﻧﻪ دﻫ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺘﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻏﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﺸﺪ ﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺮاي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺮاي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻓ‪Ç‬ﺮخ رﺧ‪Ç‬ﻲ‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻮش ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺸﺐ ﻣ‪ÇÇ‬ﻄﺒﺨﻲ ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﺴﺖ از ‪‬‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎدره ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﭘﺰد ﺣ‪ÇÇ‬ﻠﻮاي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﺣ‪ÇÇ‬ﻠﻮاي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ ﻣ‪Ç‬ﻦ اي ﺷ‪Ç‬ﻬﺪ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ رﻳ‪Ç‬ﺰ ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮر و ﺷ‪ÇÇ‬ﺮ اﻓﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪهاي اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر دل ﺷ‪Ç‬ﻴﺪاي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫‪ ‬‬

‫‪‬‬

‫‪  Ö  ‬ﱠ‬

‫‪Ô‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ö   Ô‬‬

‫در اﻋﺘﻜﺎف ﺑﺮ در دل و اﻧﺘﻈﺎر ﻇﻬﻮر اﻧﻮار ﻳﺎر‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺸﺴﺘﻪام ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ درت ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﻮﺷﺪ وﻓ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑﮕﺸ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻲ دري‪ ,‬ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﻴﺰ اﻧ‪Ç‬ﺪر آ‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﺮﻗﺴﺖ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ درت‪ ,‬در ﺑ‪ÇÇ‬ﻮي ﻣﺸﻚ و ﻋ‪ÇÇ‬ﻨﺒﺮت‬

‫اي ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﺰاران ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮروي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﺑﺖ دا‪ÇÇÄ‬ﻤﺎ‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬

‫ﻻم ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ زﻳﻮر و ﻻﻣﻪ‪ ,‬ﭼﺎر ﮔﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻻي دﺳﺘﺎر ﭘﻴﭽﻨﺪ‪/‬‬
‫در رﺳﺎﻟﺔ ﺷﺮح ﺣﺎل ﻣﻮﻟﻮي آورده ﻛﻪ‪> :‬ﻣﻮﻻﻧﺎ در ﺷﺐ اول ازدواج و ﻫﻤﺴﺮي ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ وﻟﺪ ﺑﺎ دﺧﺘﺮ ﺻﻼحاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ زرﻛﻮب‬
‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﺎﺗﻮن اﻳﻦ ﻏﺰل را ﺑﻪﻧﻈﻢ آورده‪</‬‬
‫دﻟﻬﺎ ﮔﺸﺎده ﺷﺪ‪/‬‬
‫ﻧﻔﺴﻬﺎ ﺟﻔﺖ ﮔﺮدﻳﺪه ﺷﺪ; ﺻﺎﻟﺢ ﺑﺎ ﺻﺎﻟﺢ و ﻃﺎﻟﺢ ﺑﺎ ﻃﺎﻟﺢ‪ /‬و اﻳﻦ اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﻪاي ﻛﻪ در ﺳﻮرة ﺗﻜﻮﻳﺮ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻫﻢ و ﻏﻢ از دﻟﻬﺎ ﺧﺎرج ﮔﺮدﻳﺪه ﺷﺪ‪/‬‬
‫‪‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪38‬‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﻴﻢ ﻣﺴﺖ و ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﮔﺮان‪ ,‬ﻓ‪ÇÇ‬ﺎرغ ز ﻛ‪ÇÇ‬ﺎر دﻳﮕ‪ÇÇ‬ﺮان‬

‫ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻢ ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ رود ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ را ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدا ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﺎ‬

‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻒ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻫﻢ زﻧ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺮن ﻧ‪ÇÇ‬ﻮﭘﻴﺪا ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺮون ز اﻓ‪ÇÇ‬ﻼ ك و ﺳ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫ايﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺧ‪ÇÇ‬ﻨﺪان ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮﮔﻞ‪ ,‬ويﺧ‪ÇÇ‬ﻮشﻧﻈﺮﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻋ‪ÇÇ‬ﻘﻞ ﻛ‪ÇÇ‬ﻞ‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ را در ﻛﺶ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺠﻞ اي ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺴﻮار >ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻞ ا‪‬ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ<‪1‬‬

‫اﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮوز ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﻤﺎن ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‪ ,‬ﻣﺴﺖ رخ ﺧ‪ÇÇ‬ﻨﺪان ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮن ﻧ‪ÇÇ‬ﺎم روﻳﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺑﺮم‪ ,‬دل ﻣ‪ÇÇ‬ﻲرود واﷲ ز ﺟ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎم ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎم ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ? ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎم ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎم ﺗ‪Ç‬ﻮ?‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎم ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎم ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ? اي ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮﻳﻦ ادا‬

‫ﮔ‪ÇÇÇ‬ﺮ زﻧ‪ÇÇ‬ﺪه ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﺑﻤﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ داﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺶ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺑﺎﻳﻤﻲ‬

‫اي ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻜﻲ در ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺑ‪ÇÇ‬ﻤﻲ‪ ,‬در ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاب ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻤﻮدي ﻟﻘ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫اي ﺑ‪ÇÇ‬ﺮدرت ﺧ‪ÇÇ‬ﻴﻞ و ﺣﺸ‪Ç‬ﻢ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻴﺮون ﺧ‪Ç‬ﺮام اي ﻣ‪Ç‬ﺤﺘﺸﻢ‬

‫زﻳ‪ÇÇ‬ﺮا ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺖ و ﺧ‪Ç‬ﻮﺷﻢ زان ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻣﺴﺖ و دﻟﺮﺑ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻮن دﻳ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ! ﺻ‪Ç‬ﺪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺮﻫﻦ ﺑ‪Ç‬ﺪرﻳﺪه ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ‬
‫اﻓ‪ÇÇ‬ﻐﺎن و‬
‫‪‬‬

‫ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻮنﺟﮕﺮ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﭽﻴﺪه ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻦ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدن و روي و ﻗ‪ÇÇ‬ﻔﺎ‬

‫آنﻛﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺪ روي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺠﻨﻮن ﺑﮕ‪Ç‬ﺮدد ﻛ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻮ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻨﮓ و ﻛ‪ÇÇ‬ﻠﻮﺧﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ او‪ ,‬او را ﭼ‪ÇÇ‬ﺮا ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﻼ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﺒﺮ‬
‫رﻧ‪ÇÇ‬ﺞ و ﺑ‪ÇÇ‬ﻼﻳﻲ زﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﺘﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﺗ‪Ç‬ﻮ ‪‬‬

‫اي ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه و ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎن ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﺮ >ﻻ ﺗ‪ÇÇÔ‬ﺒﻞ ﻧ‪Ç‬ﻔ‪Ö‬ﺴ‪ H‬ﺑ‪Ç‬ﺎﻟ‪Ö‬ﻌﻤﻲ<‪2‬‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻼﺑﻲ روان ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﺣﻞ درﻳ‪Ç‬ﺎي ﺟ‪Ç‬ﺎن‬

‫از آﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺎﻳﺎن ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻘﻄﻊ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺤﺮ ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪ آﺷ‪ÇÇ‬ﻨﺎ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻠﻲ روان اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ‪‬وﻟ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻠﻲ دﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮده ره‬

‫اﻟ‪ÇÇÇÇÇÖ‬ﺤﻤﺪﷲ ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﺪ آن‪ ,‬وﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ آه و ﻻ ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻮل و ﻻ‬

‫اي آﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎﺑﻲ آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪه‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻔﻠﺴﺎن ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪﮔﺎن ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد را زده‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺎري ﻛ‪ÇÇ‬ﺮم ﺑ‪ÇÇ‬ﺎري ﻋ‪ÇÇ‬ﻄﺎ‬

‫ﻃ‪ÇÇ‬ﻤﻊ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﻪ ﻛ‪Ç‬ﻤﺮ‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﻬﺎ و ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﺻﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺸﻜﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫‪Ö‬‬

‫‪‬ﺸ‪Ç‬ﺎ<‬
‫‪Ç‬ﻦ ﺗ ×‬
‫رﻗ‪ÇÇ‬ﺼﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه در ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺘﺎن ﻳ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻲ >ﺗ‪ ÇÔ‬ﻌ ‪‬ﺰ ‪‬ﻣ ‪Ö‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺪﺑﻲﺗﻮ ﭼ‪Ç‬ﻨﮓ و ﻧ‪Ç‬ﻲ ﺣ‪Ç‬ﺰﻳﻦ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮد آن ﻛ‪Ç‬ﻨﺎر و ﺑ‪Ç‬ﻮﺳﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬

‫دف ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲزن ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ رﺧ‪ÇÇ‬ﻢ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ روي ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻳ‪Ç‬ﺎﺑﺪ ﺑ‪Ç‬ﻬﺎ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﭘ‪ÇÇ‬ﺎرهﭘﺎره را ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﭘ‪ÇÇ‬ﺎرهﭘﺎره ﻣﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﻦ‬
‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ‬
‫‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ آﻧ‪ÇÇ‬ﭽﻪ دوﺷﺶ ﻓ‪Ç‬ﻮت ﺷ‪Ç‬ﺪ آن را ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ دم ﻗ‪Ç‬ﻀﺎ‬

‫‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎن ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎﻧﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻨﺪان ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮرﺷﻴﺪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺸﺖ ﭼ‪Ç‬ﻮن ‪Ô‬ﺳ‪Ç‬ﻬﺎ‬
‫اﻓ‪ÇÇ‬ﺰون ز ﻫ‪Ç‬ﺮ‬
‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ô‬‬

‫‪ Ö‬‬

‫‪Ö‬‬

‫×‬

‫‪× ‬‬

‫‪###‬‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺮﻣﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﺪارم ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺶ از اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ دل ﻫ‪ÇÇ‬ﻮادارم ﺗ‪Ç‬ﺮا‬

‫از زﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺮاﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ روي ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻦ رو ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺑﮕﺮداﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﭼ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ دل ﺧ‪ÇÇ‬ﻮنﺧﻮاره را ﻟﻄ‪ÇÇ‬ﻒ و ﻣ‪ÇÇ‬ﺮاﻋ‪Ç‬ﺎﺗﻲ ﺑﻜ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﺸﺎ<‬
‫ﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬
‫اﷲ ×ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ‪‬ﻳ ×‬
‫ﻗ‪ÇÇ‬ﻮت ﺻ‪ÇÇ‬ﺒﺮش ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه در > ‪‬ﻳ‪ÇÇ‬ﻔ ‪Ö‬ﻌ ‪Ô‬ﻞ ‪Ô‬‬
‫‪‬‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ دو ره آﻳ‪ÇÇ‬ﺪ در روش ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﺻ‪ÇÇ‬ﺒﺮ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻌﻢ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻲﺷﻤﻊ روي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺘﺎن دﻳ‪ÇÇ‬ﺪن ﻣ‪ÇÇ‬ﺮ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ دو راه را‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﮔﻪ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺮداﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ رو آﺑ‪ÇÇ‬ﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﺪارد ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮ‬

‫اﻟﻀ‪Ç‬ﺤﺎ?‬
‫ذرهﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﭘ‪Ç‬ﻴﺪا ﺷ‪Ç‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﻲﺷﻌﺸﻌﺔ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ‪‬‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻲﺑﺎدة ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺪ در ﻣ‪ÇÇ‬ﻐﺰ ﻧ‪ÇÇ‬ﻐﺰان ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻴﻲ?‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻲﻋﺼﻤﺖ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ رود ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﻄﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻼ ﺣ‪ÇÇ‬ﻮل وﻻ?‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻐﺮد ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ رود ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ در ﺑ‪ÇÇ‬ﺮج اﺳ‪ÇÇ‬ﺪ‬
‫اﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮت‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻲﺗﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ ﺟ‪ÇÇ‬ﻨﺒﺪ رﮔ‪ÇÇ‬ﻲ در دﺳﺖ و ﭘ‪ÇÇ‬ﺎي ﭘ‪ÇÇ‬ﺎرﺳﺎ?‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻞ ﺳ‪ÇÇ‬ﭙﺎه ﺷﺐ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮد ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﺟ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﻘﻠﺴﺖ و ﺧ‪Ç‬ﺮد‬

‫‪‬ﺗ‪Ç‬ﻲ<?‬
‫زان ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻠﺸﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ واﺧ‪Ç‬ﺮد ﺟ‪Ç‬ﺰ‬
‫ﻣﺸ‪Ç‬ﺘﺮي > ‪‬ﻫ ‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫‪Ç‬ﻞ ا ×‬

‫‪‬ﺗﻲ‪ ,‬اﺷﺎره ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺰول آن ﺳﻮره در ﺷﺄن اوﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (1‬ﺷﻬﺴﻮار ‪‬ﻫ ‪Ö‬ﻞ ا ×‬
‫‪ (2‬ﻣﺒﺘﻼ ﻣﻜﻦ ﻧﻔﺴﻲ را ﺑﻪ ﻛﻮري; ﻣﻘﺼﻮد ﻛﻮري دل اﺳﺖ‪/‬‬

‫‪39‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺟ‪Ç‬ﺰو و ﻛ‪Ç‬ﻞ وي ﺣ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺨﺶ ﺑ‪Ç‬ﺎغ و ﮔ‪Ç‬ﻞ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن‬
‫اي‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫اﻟﺼ‪Ç‬ﻼ‬
‫وي ﻛ‪ÇÇ‬ﻮﻓﺘﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮ دﻫ‪ÇÇ‬ﻞ ﻛ‪Ç‬ﺎي ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺣ‪Ç‬ﻴﺮان ‪‬‬

‫آنﻛﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ دل ﺗ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺖ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ‪ ,‬ﺳ‪Ç‬ﺮﺳﺒﺰ و ﮔ‪Ç‬ﻞ رﻧﮕﺖ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻢ اوت آرد در دﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‪ ,‬ﻫ‪ÇÇÇ‬ﻢ او دﻫ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺰ ‪‬د دﻋ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ>را¾< و ﻫ‪Ç‬ﻢ >ﺑ‪Ç‬ﺎ¾< را و >ﻧ‪Ç‬ﻮن< ﻛ‪Ç‬ﺮده اﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﻘﺮون ﺑ‪Ç‬ﺎ >اﻟﻒ<‬

‫در ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺎد دم اﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪر دﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ‪ ,‬ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮش ﺑﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﻲ ‪‬ر ﱠﺑ‪× ÇÇÇÇ‬ﻨﺎ‬

‫‪‬ﻟﺒ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻚ ‪‬ﻟﺒ‪ÇÇÇ‬ﻴﻚ اي ﻛ‪ÇÇ‬ﺮم‪ ,‬ﺳ‪ÇÇ‬ﻮداي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ دارد ﺳ‪ÇÇ‬ﺮم‬

‫زآب ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﺧ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲزﻧﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻨﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﺮخ آﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﮔﺰ ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺪاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ آﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺼﻮد ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدﺷﻬﺎي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺳﺘﻮن ﻗ‪ÇÇ‬ﻮت ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺖ او ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛﺴﺐ و ﻛ‪ÇÇ‬ﺎر ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻮا‬

‫آﺑ‪ÇÇÇ‬ﻴﺶ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدان ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﻨﺪ‪ ,‬او‪ ,‬ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺰ ﭼ‪ÇÇ‬ﺮﺧ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲزﻧﺪ‬

‫ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ آب را ﺑﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ او ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺟﻨﺒﺪ ز ﺟ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﭘﺮد از اﺳ‪ÇÇ‬ﺮار ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺶ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ او ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﮔﺰ ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻗ‪ÇÇ‬ﻔﺎ‬
‫ﺗ‪ÇÇÇ‬ﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ او ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ‬
‫‪‬‬

‫در ﺷﻬﻮد ﺟﻤﺎل دوﺳﺖ و ﻧﺜﺎر ﻧﻤﻮدن ﺟﺎن‬
‫‪‬ﺗ‪Ç‬ﻲ<‬
‫دﻳ‪ÇÇ‬ﺪم ﺳ‪ÇÇ‬ﺤﺮ آن ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه را ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﻫﺮاه > ‪‬ﻫ ‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫‪ÇÇ‬ﻞ ا ×‬

‫درﺧ‪ÇÇ‬ﻮاب ﻏ‪ÇÇ‬ﻔﻠﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺧﺒﺮ زو ﺑ‪ÇÇ‬ﻮاﻟﻌ‪ÇÇ‬ﻠ‪‬ﻲ و ﺑ‪ÇÇ‬ﻮاﻟﻌ‪Ç‬ﻼ‪1‬‬

‫زان ﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﺳ‪Ç‬ﺮ داﺷ‪Ç‬ﺘﻢ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺎﻏﺮي ﭘ‪Ç‬ﺮ داﺷ‪Ç‬ﺘﻢ‬

‫‪‬ﻟﺼ‪Ç‬ﻼ<‬
‫در ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ او ﻣ‪ÇÇ‬ﻲداﺷ‪ÇÇ‬ﺘﻢ‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ‪> :‬اي ﺷ‪Ç‬ﻪ ا ‪‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺎ‪> :‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ اﺳﺖ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ اي ﻓ‪Ç‬ﻼن?< ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ‪> :‬ﺧ‪Ç‬ﻮن ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﺎن‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺷﻴﺪه و ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻓﻲ ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ آﺗﺶ ﻋﺸ‪ÇÇÇ‬ﻖ و ‪‬وﻻ<‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺎ‪>:‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻮﺷﻴﺪهاي‪ ,‬در دﻳﮓ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺟ‪Ç‬ﻮﺷﻴﺪهاي‬

‫از ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن و دل ﻧ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺶ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻢ‪ ,‬اي ﺑ‪ÇÇ‬ﺎغ اﺳ‪ÇÇ‬ﺮار ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا<‬

‫آن دﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﻣﺴﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪح از دﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫اﻧ‪ÇÇ‬ﺪرﻛﺸﻴﺪش ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮ ﺟ‪Ç‬ﺎن‪,‬ﻛ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﻮد ﺟ‪Ç‬ﺎن را ﺟ‪Ç‬ﺎنﻓﺰا‬

‫از ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﮔ‪Ç‬ﺬﺷﺘﻪ ﺻ‪Ç‬ﺪ درج‪ ,‬ﻫ‪Ç‬ﻢ در ﻃ‪Ç‬ﺮب ﻫ‪Ç‬ﻢ در ﻓ‪Ç‬ﺮج‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺮد اﺷ‪Ç‬ﺎرت آﺳ‪Ç‬ﻤﺎن ﻛ‪Ç‬ﺎي‪> :‬ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﺪ دور از ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ<‬

‫اي ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪ ﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ از ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺐ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﺟ‪Ç‬ﺎن‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺎﻳﺪ ز ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ در ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻟﺤ‪ÇÇ‬ﻈﻪاي ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر و ﺿ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﻓ‪ÇÇ‬ﺰود اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﺳ‪ÇÇ‬ﺮم‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﺎﻣﺶ ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ ﺧﺸﻚ آورم‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻣﺶ ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻨﻮي اﻣﺸﺐ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮو ﻓ‪ÇÇ‬ﺮدا ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫در ﺳﻮداي ﻋﺎﺷﻘﺎن و ﺣﺴﻦ ﻋﺎﻗﺒﺖ اﻳﺸﺎن‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺎن ايﻃ‪ÇÇ‬ﺒﻴﺐ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﺳ‪Ç‬ﻮداﻳ‪Ç‬ﻴﻲ دﻳ‪Ç‬ﺪي ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺣﺒﻲ اﻧﱠ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻲ ﻣﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘ‪‬ﻬﻠ‪ Ï‬ﻟ‪ÇÇÇ‬ﻮ ×ﻻ ﻛ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‪2‬‬
‫×‬

‫×‬

‫‪ ‬ﱠ ‪‬‬

‫‪Ö Ô‬‬

‫‪Õ‬‬

‫‪Ö‬‬

‫×‬

‫‪ (1‬در ﻧﺴﺨﻪاي ﺑﻮﻋﻠﻲ و ﺑﻮاﻟﻌﻼ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪ /‬ﻣﻌﻨﻲ ﺷﻌﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ‪ :‬ﺳ‪Ç‬ﺤﺮﮔﺎﻫﺎن آن ﺷ‪Ç‬ﺎه و ﺳ‪Ç‬ﺮور ﺧ‪Ç‬ﻮﺑﺎن را ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﺮاه‬
‫‪‬ﺗﻲ< ﻳﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﺳﻮرة ﻧﺎﻣﺒﺮده در وﺻﻒ او ﻧﺎزل ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ,‬دﻳﺪم ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد ﺣﻀﺮت ﻋ‪Ç‬ﻠﻲ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻮرة > ‪‬ﻫ ‪Ö‬ﻞ ا ×‬
‫ﺷﺎﻫﺎن ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮ ﺷﺎﻫﺮاه او ﺳﺎﻟﻜﻨﺪ و ﺑﻮﻋﻠﻲ و ﺑﻮاﻟﻌﻼ ازو درﺧﻮاب ﻏﻔﻠﺘﻨﺪ‪/‬‬
‫‪‬‬
‫ﻋ‪Ç‬ﻠﻮ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ‪/‬‬
‫ﺑ‪Ç‬ﺮ‬
‫دال‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﺑﺰرگ‬
‫ﻛﻨﻴﺔ‬
‫ﻣﻲﺷﻮد ﻣﻘﺼﻮد از ﺑﻮﻋﻠﻲ و ﺑﻮاﻟﻌﻼ ﻳﺎ ﺑﻮاﻟﻌﻠﻲ و ﺑﻮا ‪Ö‬ﻟﻌﻼ ﻣﻜﻨ‪‬ﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ دو‬
‫‪‬‬
‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺻﺎﺣﺒﺎن آن ﻧﺎﻣﻬﺎ ﻣﺘﻌﺪد ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد از ﺑﻮﻋﻠﻲ‪ ,‬اﺑﻮﻋﻠﻲ ﺟﺒﺎ‪Ä‬ﻲ ر‪Ä‬ﻴﺲ و اﻣﺎم ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ در‬
‫ﺳﺎل ‪ 328‬ﻫﺠﺮي وﻓﺎت ﻧﻤﻮده‪ ,‬ﻧﺎﻣﺶ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺪاﻟﻮ ‪‬ﻫﺎب ﺑﻦ ﺳﻼم ﺑﻦ ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ ﺣﻤﺰ¸ ﺑﻦ اﺑﺎن و ﻣﻘﺼﻮد از اﺑﻮاﻟﻌﻼ‪,‬‬
‫ﻣﻌﺮي ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ در ﺳﺎل ﺳﻴﺼﺪ و ﺷﺼﺖ و ﺳﻪ ﻫﺠﺮي ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه و در ﺳﺎل ﭼﻬﺎرﺻﺪ و ﭼﻬﻞ و ﻧﻪ وﻓﺎت ﻳﺎﻓﺘﻪ;‬
‫اﺑﻮاﻟﻌﻼ¾ ‪‬‬
‫ادﻳﺐ و ﺷﺎﻋﺮي ﺑﻲﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻮده و از ﻣﺸﺎﻫﻴﺮ اﺳﺖ‪ /‬ﻳﺎ اﺑﻮاﻟﻌﻼ¾ ﮔﻨﺠﻮي اﺳﺘﺎد ﺧﺎﻗﺎﻧﻲ‪/‬‬
‫‪ (2‬اي دو ﻳﺎر ﻣﻦ‪ ,‬ﻣﻦﻫﻼ ك ﮔﺮدﻳﺪه ﺑﻮدم ا ﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮدﻳﺪ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ê0‬‬
‫اي ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ اﻧ‪ÇÇ‬ﺠﻤﻦ ﻳ‪Ç‬ﻌﻘﻮب دﻳ‪Ç‬ﺪﺳﺘﻲ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫اﺻ‪ÇÇ‬ﻔ‪‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪي ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺣ‪ÇÇ‬ﺰن و اﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺾ ﻋ‪Ç‬ﻴﻨﻲ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺑﻜ‪Ç‬ﺎ‪1‬‬
‫‪Ö‬‬

‫ازﭼﺸﻢ ﻳﻌﻘﻮب ﺻ‪Ç‬ﻔﻲ اﺷﻜ‪Ç‬ﻲ روان ﺑ‪Ç‬ﻲﻳﻮﺳﻔﻲ‬

‫ﻻ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ö Ç‬ﻘﻠ‪‬ﺘ‪‬ﻲ ﻋ‪Ç‬ﻴﻦ اﻟ‪ÇÖ‬ﻮﻻ‪2‬‬
‫ﺗ‪‬ﺠﺮي دﻣ‪Ç‬ﻮﻋﻲ ﺑ‪Ç‬ﺎﻟ‪Ö‬ﻮ ×‬

‫ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻣﺼﺮو ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﺷﻜ‪ ‬ﺮﺳﺘﺎندرجاﺳﺖاﻧ‪ÇÇ‬ﺪرﻳﻮﺳﻔﺎن‬

‫ا‪‬ﻟﺼ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺪ ﺟ‪ÇÇ‬ﻞ ا‪‬وﺻ‪ÇÇ‬ﻐﺮ ﻓ‪ÇÇ‬ﺎ ‪Ö‬ﻟﻜ‪Ô‬ﻞ ﻓ‪ÇÇ‬ﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮف اﻟ‪ÇÇÖ‬ﻔ‪‬ﺮا‪3‬‬

‫اﺳﺒﺎب ﻋﺸﺮت راﺳﺖ ﺷﺪ ﻫ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ دﻟﻢ ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫‪Ç‬ﻴﻒ ×ﻗ‪Ç‬ﺎﻃﻊ‪ ,‬ﻻ ﺗ‪Ö Ç‬ﻔﺘﻜﺮ ﻓ‪Ç‬ﻴﻤﺎ ﻣ‪Ç‬ﻀﻲ‪4‬‬
‫‪‬ﻓ‪Ç‬ﺎﻟ‪Ö‬ﻮﻗﺖ ﺳ ‪Õ‬‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺎز اﻧ‪Ç‬ﺪر ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﻫ‪Ç‬ﻮ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺳ‪Ç‬ﺒﻂ ﻣ‪Ç‬ﻮﺳﻲ را ﻣﮕ‪Ç‬ﻮ‬

‫ﻼ ا ‪×‬ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ‪Ô‬ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﻮد ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻫﻨﺎ<‪5‬‬
‫>ا ‪Ö‬ذﻫﺐ و رﺑﻚ ×ﻗ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎﺗ ×‬

‫ﻫ‪ÇÇÇ‬ﺮﮔﺰ ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻨﻲ در ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻈﻠﻮﻣﺘﺮ زﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن‬

‫‪Ô‬ﻗ‪ÇÇ‬ﻮﻟﻮا ﻻ‪‬ﺻ‪ÇÇ‬ﺤ ﺎب اﻟ‪ÇÇÖ‬ﺤﺠﻲ‪>:‬رﻓ‪ÇÇÖ‬ﻘ‪ H‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ‪‬رﺑ ﺎب اﻟ‪ÇÖ‬ﻬﻮي<‪6‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد‬
‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ درد و ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﺎدي‬
‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻮد در ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻗﺒﺖ دادي ‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻓ‪Ç‬ﻀﻞ رب ﻣ‪Ç‬ﺤﺴﻦ ﻋ‪Ç‬ﺪل ﻋ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻲ اﻟ‪ÇÖ‬ﻌﺮش اﺳ‪Ç‬ﺘ‪‬ﻮي‪7‬‬
‫‪‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ واﻗ‪ÇÇ‬ﻔﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺮب ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ وز ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ ﻟﻘ‪Ç‬ﺎ‬

‫ا ﻟ‪ÇÇÖ‬ﺰﻣﻪ و اﻋ‪ÇÇ‬ﻠ‪‬ﻢ ا‪‬ن ‪‬ذا ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺮه ﻻ ﻳ‪Ç‬ﺮﺗ‪‬ﺠﻲ‪8‬‬

‫آﻣ‪Ç‬ﻮز ﻧ‪ÇÔ‬ﻬﺎ‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدﻳﻢ ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﻠﻪﻫﺎ اي ﺣ‪Ç‬ﻴﻠﻪ‬
‫‪‬‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻮش و ﺑ‪Ç‬ﺎﻗﻲ را ﺑ‪Ç‬ﺠﻮ از ﻧ‪Ç‬ﺎﻃﻖ ا ﻛ‪Ç‬ﺮام ﺧ‪Ç‬ﻮ‬

‫‪ â ‬‬

‫‪Ô â‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ô Ö‬‬

‫‪ â‬‬

‫‪Ô Ô‬‬

‫‪  Ö  ‬ﱠ‬

‫‪ Ö ‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ö‬‬

‫× ‪‬‬

‫‪Ô    Ö‬‬

‫‪‬‬

‫‪ â‬‬

‫‪‬‬

‫×‬

‫‪Õ‬‬

‫‪‬‬

‫×‬

‫‪ ‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ö  ‬‬

‫‪Õ‬‬

‫‪  Ö‬‬

‫‪â‬‬

‫‪‬‬

‫‪ Ô‬‬

‫‪Ö ‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ô Ö ‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ô Ö  â‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪ ×Ö‬‬

‫‪ ‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ö‬‬

‫×‬

‫‪ Ö Ö  Ô Ö ‬ﱠ ‪‬‬
‫‪Ô ‬‬
‫×‬
‫ﻻ ﻳ‪Ç‬ﺮي‪9‬‬
‫‪Ç‬ﺮي ×ﻳ‪Ç‬ﺎ ‪‬ﻣ ‪Ö‬‬
‫ﺗ‪‬ﺮي ‪â‬ﻓ ×‬
‫‪Ç‬ﺮي ×ﻣ‪Ç‬ﺎ × ‪× Ô‬‬
‫‪Ç‬ﻦ ‪‬ﻳ ×‬
‫ﻴﻤﺎ ﺗ ×‬
‫×ﻣﺎذا ×‬

‫‪‬ﻓ‪ÇÇ‬ﺎ ‪Ö‬ﻟ ‪‬ﻔﻬﻢ ﻣ‪Ç‬ﻦ اﻳ‪Ç‬ﺠﺎﺑﻪ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻞ ﻣﻜ‪Ç‬ﺮوه ﺷ‪Ç‬ﻔﺎ‪10‬‬

‫‪Ö  Ô Ö‬‬

‫‪ ‬‬

‫‪‬‬

‫‪ ‬‬

‫‪###‬‬
‫آه ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آن ﺻ‪ÇÇ‬ﺪر ﺳ‪ÇÇ‬ﺮا ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﺪﻫﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻧﻜﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﺤﺮم ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﺤﺮم اﺳ‪Ç‬ﺮار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻧﻐﺰي و ﺧ‪Ç‬ﻮﺑﻲ و ﻓ‪Ç‬ﺮش‪ ,‬آﺗﺶ ﺗ‪Ç‬ﻴﺰ ﻧ‪Ç‬ﻈﺮش‬

‫ﭘﺮﺳﺶ ﻫﻤﭽﻮن ﺷﻜﺮش‪ ,‬ﻛ‪Ç‬ﺮد ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺘﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻓ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻮ?<‬
‫ﮔﻔﺖ ﻣﺮا‪> :‬رﻧﮓ ﺗﻮ ﻛ‪Ç‬ﻮ? ﻣ‪Ç‬ﻬﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻮ? ‪‬‬

‫رﻧﮓ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺠﺎ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﺪ و ﺑ‪ÇÇ‬ﻮ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻋﺖ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪار ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﺮﻗﺔ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮي ﻛ‪Ç‬ﺮﻣﻢ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻨﺪة آن ﺻ‪Ç‬ﺒﺤﺪﻣﻢ‬

‫ﻛﺎن ﮔ‪Ç‬ﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮﺷﺒﻮي ﻛﺸ‪Ç‬ﺪ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺐ ﮔ‪Ç‬ﻠﺰار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻮد ﺟ‪Ç‬ﺎﻣﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮ او ﺑ‪Ç‬ﺎر ‪‬‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺠﻮﺑﺎر ‪‬‬

‫ﭼﻨﺪ زﻳ‪Ç‬ﺎﻧﺴﺖ و ﮔ‪Ç‬ﺮان ﺧ‪Ç‬ﺮﻗﻪ و دﺳ‪Ç‬ﺘﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻣﻠﻜﺖ و اﺳﺒﺎب ﮔﺰﻳﻦ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﺎﻫﺮﺧ‪Ç‬ﺎن ﺷﻜ‪Ç‬ﺮﻳﻦ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد ﻳ‪Ç‬ﺎر وﻓ‪Ç‬ﺎدار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬
‫ﻫﺴﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻣﻌﻨﻲ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻮ ‪‬‬

‫دﺳ‪Ç‬ﺘﮕﻪ و ﭘ‪Ç‬ﻴﺸﻪ ﺗ‪Ç‬ﺮا‪ ,‬داﻧﺶ و اﻧ‪Ç‬ﺪﻳﺸﻪ ﺗ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻴﺮ ﺗ‪Ç‬ﺮا‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻴﺸﻪ ﺗ‪Ç‬ﺮا‪ ,‬آﻫ‪Ç‬ﻮي ﺗ‪Ç‬ﺎﺗﺎر‪ 11‬ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫‪ (1‬زرد ﺷﺪ رﺧﺴﺎر ﻣﻦ از ﻏﻢ و ﺳﻔﻴﺪ ﺷﺪ دو ﭼﺸﻢ ﻣﻦ از ﮔﺮﻳﻪ‪/‬‬
‫‪ (2‬ﺟﺎري ﻣﻲﺷﻮد اﺷﻜﻬﺎي ﻣﻦ ﺑﻪدوﺳﺘﻲ‪ ,‬از ﭘﻴﻪ درون ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﭼﺸﻤﺔ دوﺳﺘﻲ ﺟﺎري اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (3‬ﺷﻜﺎر ﻛﻢ و ﺑﻴﺶ ﻫﻤﻪ در ﺟﻮف ﻛﻮه ﮔﻮرﺧﺮ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (4‬وﻗﺖ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺮﻧﺪه اﺳﺖ; ﻓﻜﺮ ﻣﻜﻦ در آﻧﭽﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪/‬‬
‫×‬
‫ﺖ ‪‬و ‪‬رﺑ‪ Ï ‬ﻓ ×ﻘﺎ ‪‬ﺗ ×‬
‫ون ﻳﻌﻨﻲ ﻗﻮم ﻣﻮﺳﻲ ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﭘﺲ ﺑ‪Ç‬ﺮو‬
‫‪ (5‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﻪاي ﻛﻪ در ﺳﻮرة ﻣﺎ‪Ä‬ﺪه اﺳﺖ‪ :‬ﻓ‪‬ﺎ ‪Ö‬ذ ‪‬ﻫ ‪Ö‬ﺐ ا‪‬ﻧ‪ Ö‬‬
‫ﻼ ‪‬اﻧ‪‬ﺎ ×ﻫ ‪Ô‬ﻬ ×ﻨﺎ ﻗ×ﺎ ‪‬ﻋ ‪Ô‬ﺪ ‪‬‬
‫ﺧﻮدت و ﭘﺮوردﮔﺎرت‪ ,‬ﭘﺲ ﺟﻨﮓ ﻛﻨﻴﺪ‪ /‬ﺑﻪدرﺳﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ از ﻧﺸﺴﺘﮕﺎﻧﻴﻢ‪/‬‬
‫‪ (6‬ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ﺑﻪ اﺻﺤﺎب ﻋﻘﻞ‪ ,‬ﻧﺮﻣﻲ ﻛﻨﻴﺪ ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎن ﻋﺸﻖ و ﻫﻮي‪/‬‬
‫‪ (7‬از ﻓﻀﻞ ﭘﺮوردﮔﺎر اﺣﺴﺎن ﻛﻨﻨﺪة ﻋﺎدل ﻛﻪ ﺑﺮ ﻋﺮش ﻣﺤﻴﻂ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (8‬او را ﻣﻼزم ﺑﺎش و ﺑﺪان ﻛﻪ از ﻏﻴﺮ او اﻣﻴﺪ ﺑﺮآوردن اﻳﻦ ﻛﺎر ﻧﻴﺴﺖ‪/‬‬
‫‪ (9‬ﭼﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ در آﻧﭽﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ‪ ,‬اي ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ آﻧﭽﻪ دﻳﺪه ﻧﻤﻲﺷﻮد‪/‬‬
‫‪ (10‬ﭘﺲ ﻓﻬﻢ از ﭘﺎﺳﺦ دادن او از ﻫﺮ ﻧﺎﺧﻮﺷﻲ ﺷﻔﺎ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪/‬‬
‫‪ (11‬ﺗﺎﺗﺎر ﺑﺮ وزن ﻧﺎﭼﺎر‪ ,‬ﻧﺎم ﻃﺎﻳﻔﻪاي اﺳﺖ ﺑﺰرگ از ﺗﺮﻛﺴﺘﺎن و اﺻﻞ آن از اوﻻد ﺗﺎﺗﺎرﺧﺎن ﺑﺮادر ﻣﻐﻮل ﺧ‪Ç‬ﺎن و ﭼ‪Ç‬ﻨﺎﻧﻜﻪ در‬
‫ﻓﺮﻫﻨﮓ اﻧﺠﻤﻦ آرا¾ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ‪ ,‬ﺣﺪ‪ ‬ﺷﻤﺎﻟﻲ آن ﻗﺎﻟﻤﺎق و روﺳﻴﻪ و ﺣﺪ‪ ‬ﻣﺸﺮﻗﻲ آن ﺗﺎﺗﺎر ﭼﻴﻦ و ﺣﺪ‪ ‬ﺟﻨﻮﺑﻲ آن اﻳﺮان و ﻛﺎﺑﻞ و‬

‫‪ê1‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ‪ ,‬ﻫﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻲدل و ﺑ‪Ç‬ﻲدﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ‬

‫‪ÇÇ‬ﻤﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎده دﻫ‪ÇÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﻣﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ‪ ,‬ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﺧ ‪‬‬

‫اي دل ‪‬‬
‫ﻗﻼش ﻣﻜﻦ‪ ,‬ﻓ‪Ç‬ﺘﻨﻪ و ﭘ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﺎش ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎزار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬
‫ﺷﻬﺮه ﻣﻜﻦ‪ ,‬ﻓﺎش ﻣﻜﻦ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮ‬
‫‪‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮا زﻓﺖ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻃ‪ÇÇ‬ﻤﻊ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﺧﺘﻦ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﺧ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺪار ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺶﻣﺰن دم ز دوﻳ‪ÇÇ‬ﻲ‪ ,‬دو دو ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﻮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺛ‪Ç‬ﻨﻮي‬

‫اﺻ‪ÇÇÇ‬ﻞ ﺳ‪ÇÇ‬ﺒﺐ را ﺑ‪ÇÇ‬ﻄﻠﺐ‪ ,‬ﺑﺲ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ از آﺛ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫‪###‬‬
‫ﺧﻮاﺟﻪﺑﻴﺎ‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪﺑﻴﺎ‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪ دﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎر ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﻋ‪Ç‬ﻴﺎر ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬
‫دﻓ‪ÇÇ‬ﻊ ﻣ‪ÇÇ‬ﺪه‪ ,‬دﻓ‪ÇÇ‬ﻊ ﻣ‪ÇÇ‬ﺪه‪ ,‬اي ﻣ‪Ç‬ﻪ ‪‬‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﺠﻮر ﻧﮕ‪Ç‬ﺮ‪ ,‬ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﭘ‪Ç‬ﺮﺷﻮر ﻧﮕ‪Ç‬ﺮ‬

‫‪ÇÇ‬ﻤﺎر ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬
‫ﺗﺸ‪ÇÇ‬ﻨﺔ ﻣ‪ÇÇ‬ﺨﻤﻮر ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮ اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ ‪‬‬

‫ﻫﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻫﺴﺖ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬
‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺎيﺗﻮﻳﻲ‪ ,‬دﺳﺖﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ‪,‬‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﺒﻞ ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻣﺴﺖ ﺗ‪ÇÇÇ‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺐ ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺰار ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﮔﻮشﺗﻮﻳﻲ‪ ,‬دﻳﺪهﺗﻮﻳﻲ‪,‬وزﻫ‪Ç‬ﻤﻪﺑﮕﺰﻳﺪه ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ دزدﻳ‪ÇÇ‬ﺪه ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎزار ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫اي زﻧ‪ÇÇ‬ﻈﺮ ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎن‪ ,‬اي ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ را ﺟ‪Ç‬ﺎن و ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر دﮔ‪ÇÇÇ‬ﺮ رﻗ‪ÇÇ‬ﺺ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻲدل و دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎر ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫روﺷﻨﻲ روز ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﺎدي ﻏ‪Ç‬ﻢ ﺳ‪Ç‬ﻮز ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه ﺷﺐاﻓ‪ÇÇ‬ﺮوز ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬اﺑ‪Ç‬ﺮ ﮔ‪Ç‬ﻬﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎر ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫اي ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ رﻫ‪ÇÇ‬ﻴﻦ اﺟ‪ÇÇ‬ﻠﻲ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﺮد و ﺑ‪Ç‬ﻲﻋﻤﻠﻲ‬

‫ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺶ ﻃ‪ÇÇ‬ﺒﻴﺐ ازﻟﻲ از ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺰار ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫اي ‪‬ﻋ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻢ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﻧ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻋ‪Ç‬ﻘﻞ ﮔ‪Ç‬ﺮو‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮو‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻴﺰ و ﺑ‪Ç‬ﻪﻳﻜﺒﺎر ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺎه ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‪ ,‬ﮔ‪ÇÇ‬ﺎه‬
‫‪Ö‬‬

‫اي دل آواره ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎ‪ ,‬وي ﺟﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎره ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ره دﻳ‪ÇÇ‬ﻮار ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬
‫ور ره در ﺑﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻪ‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮد از ‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﺷ‪Ç‬ﻮر و ﺟ‪Ç‬ﻨﻮن‬
‫اي دل آﻏﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺧﻮن‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ‪‬‬

‫ﭘ‪ÇÇÇ‬ﺨﺘﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ اﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻮر ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻮن‪ ,‬ﻏ‪ÇÇ‬ﻮره ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻔﺸﺎر ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ زﺑ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﺑﺲﺑﻮد ايﻧﺎﻃﻖ ﺟﺎن‪ ,‬ﭼﻨﺪ ازﻳ‪Ç‬ﻦ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ زﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﻃ‪Ç‬ﺒﻞ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎن‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻲدم و ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﺎر ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬
‫‪###‬‬

‫‪‬ر ﺳﺘﻢ ازﻳﻦ ﻧﻔﺲ و ﻫﻮا‪ ,‬زﻧ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﻼ ﻣ‪Ç‬ﺮده ﺑ‪Ç‬ﻼ‬

‫زﻧﺪه و ﻣﺮده وﻃ‪Ç‬ﻨﻢ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﺑ‪Ç‬ﺠﺰ ﻓ‪Ç‬ﻀﻞ ﺧ‪Ç‬ﺪا‬

‫‪‬ر ﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻢ ازﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺖ و ﻏ‪Ç‬ﺰل‪ ,‬اي ﺷ‪Ç‬ﻪ و ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن ازل‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻔﺘﻌﻠﻦ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺘﻌﻠﻦ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺘﻌﻠﻦ ﻛﺸﺖ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﺎﻓﻴﻪ و ﻣ‪ÇÇ‬ﻐﻠﻄﻪ را‪ ,‬ﮔ‪ÇÇ‬ﻮ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺳ‪Ç‬ﻴﻼب ﺑ‪Ç‬ﺒﺮ‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻮر ﻣ‪Ç‬ﻐﺰ ﺷ‪Ç‬ﻌﺮا‬
‫ﭘ‪Ç‬ﻮﺳﺖﺑﻮد‪ ,‬در‬
‫ﭘ‪Ç‬ﻮﺳﺖﺑﻮد‪,‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻐﺰ ﻣ‪Ç‬ﻨﻲ‬
‫ﻣ‪Ç‬ﻐﺰ ﻣ‪Ç‬ﻨﻲ‪ ,‬ﭘ‪Ç‬ﺮدة آن‬
‫اي ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺸﻲ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪Ç‬ﺒ ‪‬ﻮد ﺧ‪Ç‬ﻮف و رﺟ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﻛﻤﺘﺮ ﻓ‪Ç‬ﻀﻞ ﺧ‪Ç‬ﻤﺸﻲ ﻛﺶ ‪Ô‬‬

‫آﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻪام‪ ,‬آﻳ‪ÇÇ‬ﻨﻪام‪ ,‬ﻣ‪ÇÇ‬ﺮد ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺎﻻت ﻧ‪ÇÇ‬ﻲام‬

‫دﻳﺪهﺷﻮد ﺟﺎنﻣﻦ ار ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺷ‪Ç‬ﻮدﮔﻮش ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫دﺳﺖﻓﺸﺎﻧﻢ ﭼﻮ ﺷﺠﺮ‪ ,‬ﭼﺮخ زﻧ‪Ç‬ﺎﻧﻢ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻗ‪Ç‬ﻤﺮ‬

‫ﭼﺮخ ﻣﻦ از رﻧﮓ زﻣﻴﻦ ﭘ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺘﺮ از ﭼ‪Ç‬ﺮخ ‪‬ﺳ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫ﻧ‪Ç‬ﺒ ‪‬ﻮد‬
‫دﻟﻖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ و ﺧ‪ÇÇ‬ﺮﻗﺔ ﻣ‪Ç‬ﻦ از ﺗ‪Ç‬ﻮ درﻳ‪Ç‬ﻐﻲ ‪Ô‬‬

‫واﻧ‪Ç‬ﭽﻪ ز ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن رﺳ‪Ç‬ﺪم ﻧ‪Ç‬ﻴﻢ ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻧ‪Ç‬ﻴﻢ ﺗ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻣﻦ ﺧﻤﺸﻢ ﺧﺴ‪Ç‬ﺘﻪ ﮔ‪Ç‬ﻠﻮ‪ ,‬ﻋ‪Ç‬ﺎرف ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪه ﺑﮕ‪Ç‬ﻮ‬

‫زانﻛﻪ ﺗﻮ داود ﻣﻨﻲ‪ 1‬ﻣ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪ÇÔ‬ﻬﻢ رﻓ‪Ç‬ﺘﻪ زﺟ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺣﺪ‪ ‬ﻣﻐﺮﺑﻲ آن درﻳﺎي ﺧﺰر و در ﺟﻐﺮاﻓﻲ آن را ﺗﺮﻛﺴﺘﺎن ﻏﺮﺑﻲ ﻣﻲﻧﺎﻣﻨﺪ‪/‬‬
‫‪ (1‬داود ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ از ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻮده و از ﺟﻤﻠﺔ ﭼﻬﺎر ﭘﻴﻐﻤﺒﺮي اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﻛﺮد‪ /‬آوازي ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮب داﺷﺖ و ﮔﺎ ‪‬ه‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ê2‬‬
‫‪###‬‬
‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺘﻢ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪Ç‬ﺘﻢ ﻛ‪Ç‬ﺮد ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺘﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد ﺑ‪Ç‬ﻪﺻﺪ ﺣ‪Ç‬ﻴﻠﻪ ﮔ‪Ç‬ﺮي از ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺰار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﺧﻮاﻧﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮا ﺧ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮا‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲروم و واي ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻣﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻫﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻋﺎﺟﺰ و ﺑ‪Ç‬ﻴﭽﺎره ﺷ‪Ç‬ﺪم‪ ,‬ﺧﺴ‪Ç‬ﺘﻪ و آواره ﺷ‪Ç‬ﺪم‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد ﭼ‪Ç‬ﺎرة اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻧ‪Ç‬ﺪاﻧ‪Ç‬ﻢ ﭼ‪Ç‬ﻪ ‪‬‬

‫ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻤﺶ‪> :‬اي ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﻔﻠﺲ ﺑ‪Ç‬ﻲﻣﺎﻳﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪم<‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺖ‪> :‬ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺔ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﻚ ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻬﺪار ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا<‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮدم ﻗ‪ÇÇ‬ﺎرورة‪ 1‬دل ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ ﻃ‪Ç‬ﺒﻴﺐ ﻣ‪Ç‬ﺮﺿﻢ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣﮕ‪Ç‬ﺮ ﭼ‪Ç‬ﺎره ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ دل ﺑ‪Ç‬ﻴﻤﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﺳﺎﻗﻲ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻦ‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪>:‬ﺣ‪Ç‬ﺮﻳﻔﺎﻧﻪ ﺑ‪Ç‬ﺪه<‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺒﻪ و دﺳ‪Ç‬ﺘﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا<‬
‫ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻢ‪>:‬ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﺮو ‪‬‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻮﻛﺎﻧﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه‬
‫ﻳﻚ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪح ﺑ‪ÇÇ‬ﺎده از آن‬
‫‪‬‬

‫ﺑﻮ ﻛﻪ ﻣﮕﺮ ﻣﺴﺖ ﻛﻨﻲ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻫﺸ‪Ç‬ﻴﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا<‬

‫دادﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲﺟﺮﻋﻪﺑﻪﻣﻦﺧﻮردموﺳﺮﻣﺴﺖ ﺷ‪Ç‬ﺪم‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮد ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻠ‪‬ﻲ ز ﺳ‪ÇÇ‬ﺮم دﻋ‪Ç‬ﻮي ﭘ‪Ç‬ﻨﺪار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﺎن ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن‬
‫داد ﻳﻜﻲ ﺗ‪Ç‬ﻴﻎ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻦ آن ﺷ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪>:‬ﺑ‪Ç‬ﺪﻳﻦ ﺗ‪Ç‬ﻴﻎ ﺑ‪Ç‬ﺰن ﮔ‪Ç‬ﺮدن اﻏ‪Ç‬ﻴﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا<‬

‫ﺠﺎده ﻧﺸ‪Ç‬ﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﻮدم ﺑ‪Ç‬ﺎ زﻫ‪Ç‬ﺪ و ورع‬
‫زاﻫ‪ÇÇ‬ﺪ ﺳ‪ Ç‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺧﻤﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا‬
‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ در آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ز درم ﺑ‪ÇÇ‬ﺮد‬
‫‪‬‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻮاﺳ‪Ç‬ﺘﻢ از ﺧ‪Ç‬ﻮن ﺟﮕ‪Ç‬ﺮ ﻧ‪Ç‬ﻌﺮة ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎﻧﻪ زدن‬

‫دﺳﺖ ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﻮرﻳﺶ ﺑ‪Ç‬ﺰد ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻟﺐ ﻣﺴ‪Ç‬ﻤﺎر‪ 2‬ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﮔﻔﺖﺑﻪﻣﻦ ﺷﻤﺲﻛﻪ‪>:‬ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻧ‪Ç‬ﻪ ازﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮي‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﻲ ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﺘﺔ اﺳ‪ÇÇ‬ﺮار ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا<‬

‫‪###‬‬
‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‪ ,‬ﻏ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‪ ,‬ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺟﮕ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻳﺎر ﺗﻮﻳﻲ‪ ,‬ﻏ‪Ç‬ﺎر ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪ! ﻧﮕ‪Ç‬ﻬﺪار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻧﻮح‪ 3‬ﺗﻮﻳﻲ‪ ,‬روحﺗﻮﻳﻲ‪ ,‬ﻓ‪Ç‬ﺎﺗﺢ و ﻣ‪Ç‬ﻔﺘﻮح ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺔ ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﺮوح ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﭘ‪Ç‬ﺮدة اﺳ‪Ç‬ﺮار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻮرﺗﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺳ‪Ç‬ﻮر ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬دوﻟﺖ ﻣ‪Ç‬ﻨﺼﻮر ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬

‫‪ÇÔ‬ﻪ ﻃ‪Ç‬ﻮر ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺧﺴ‪Ç‬ﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻨﻘﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮغ ﻛ ‪‬‬

‫ﻗﻄﺮهﺗﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺑﺤﺮﺗﻮﻳﻲ‪ ,‬ﻟﻄ‪Ç‬ﻒﺗﻮﻳﻲ ﻗ‪Ç‬ﻬﺮﺗﻮﻳﻲ‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬زﻫ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻴﺶ ﻣ‪Ç‬ﻴﺎزار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫روز ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬روزه ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺣ‪ÇÇ‬ﺎﺻﻞ در ﻳ‪ÇÇ‬ﻮزه ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ‬

‫آب ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻮزه ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬آب ده اي ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫داﻧﻪﺗﻮﻳﻲ‪ ,‬دام ﺗﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺑﺎده ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﺎم ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬

‫ﭘﺨﺘﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﺎم ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﺎم ﺑ‪Ç‬ﻤﮕﺬار ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﺣﻮر ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﻮر ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﻨ‪‬ﺖ ﻣ‪Ç‬ﻌﻤﻮر ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬

‫ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺴ‪Ç‬ﺮور ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺳ‪Ç‬ﺮور و ﺳ‪Ç‬ﺎﻻر ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫‪4‬‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬

‫ﺧﻮاﻧﺪن او ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻛﻮﻫﻬﺎ ﺑﻪوﺟﺪ آﻣﺪه ﺑﺎ او ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ و ﭘﺪر ﺳﻠﻴﻤﺎن اﺳﺖ‪ ,‬ﻧﺎﻣﺶ در ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺿﻊ در ﻗﺮآن ﻣﺬﻛﻮر ﺷﺪه‪/‬‬
‫ﻗﺎروره‪ ,‬ﺷﻴﺸﻪاي ﻛﻪ ﺑﻮل ﻣﺮﻳﺾ در آن ﺑﺎﺷﺪ‪/‬‬
‫ﻣﺴﻤﺎر‪ ,‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻣﻴﺦ‪/‬‬
‫ﻧﺠ ﺎري ﺑﻮده‪ /‬در ‪14‬‬
‫ﻧﻮح ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻧﺎم اﺻﻠﻴﺶ ﻋﺒﺪا ‪Ö‬ﻟﻐﻔ‪‬ﺎر ﻳﺎ‬
‫ﻋﺒﺪاﻟﺮﺣﻤﻦ ﺑﻮده‪ ,‬در ‪ 1642‬ﭘﺲ از ﻫﺒﻮط ﻣﻲزﻳﺴﺘﻪ و ﺷﻐﻠﺶ ‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﺳﻮره از ﺳﻮرهﻫﺎي ﻗﺮآﻧﻲ ﻧﺎﻣﺶ ﻳﺎد ﺷﺪه; داﺳﺘﺎن ﻃﻮﻓﺎن ﻧﻮح ﻣﻌﺮوف و ﻣﺸﻬﻮر اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﮔﺪاﻳﻲ ﻛﺮدن‪/‬‬

‫‪ê3‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﺷﻤﺲ ﺷﻜﺮ رﻳﺰ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﻔﺨﺮ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﻟﺨ‪ÇÇ‬ﻠﺨﻪ‪ 1‬آﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺰ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﺔ ﻋ‪Ç‬ﻄ‪‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫در اذواق و اﺷﻮاق ‪‬‬
‫ﻋﺸﺎق ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻗﺎن‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ و ﺷ‪Ç‬ﻨﻴﺪ و ﻣ‪Ç‬ﺎﺟﺮا‬
‫ﺑﺎ ﻟﺐ او ﭼﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮش ‪‬‬

‫ﺧﺎﺻﻪ ﻛ‪Ç‬ﻪ درﮔﺸ‪Ç‬ﺎﻳﺪ وﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺪ‪> :‬ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪ! اﻧ‪Ç‬ﺪر آ<‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﺼﺔ ﭼﺸ‪Ç‬ﻤﺔ ﺧ‪Ç‬ﻀﺮ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻟﺐ ﺧﺸﻚ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ او‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮد ﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ‪Ô‬ﺑﺮد درزي ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ او ﻗ‪Ç‬ﺒﺎ‬

‫ﻣﺴﺖ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺪ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﻬﺎ از ﺳﻜ‪ÇÇ‬ﺮات ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ او‬

‫رﻗ‪ÇÇ‬ﺺ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎن درﺧ‪ÇÇ‬ﺘﻬﺎ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ ﻟﻄ‪Ç‬ﺎﻓﺖ ﺻ‪Ç‬ﺒﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻠﺒﻞ ﺑ‪Ç‬ﺎ درﺧﺖ ﮔ‪Ç‬ﻞ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺪ‪> :‬ﭼ‪Ç‬ﻴﺴﺖ در دﻟﺖ?‬

‫ﺑﻨﻪ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ و ﻣ‪Ç‬ﺎ<‬
‫اﻳﻦ دم در ﻣﻴﺎن ‪Ö‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد‪ ,‬ﻳ‪Ç‬ﻘﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺪان‬
‫ﭼﺸﻤﺔ ﺳ‪Ç‬ﻮزن ﻫ‪Ç‬ﻮس ﺗ‪Ç‬ﻨﮓ ‪‬‬

‫ره ﻧ‪Ç‬ﺪﻫﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ رﻳﺴ‪Ç‬ﻤﺎن ﭼ‪Ç‬ﻮﻧﻜﻪ ﺑ‪Ç‬ﺒﻨﺪ ‪‬ﻳﺶ دو ﺗ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﮕﺮ آﻓ‪ÇÇÇ‬ﺘﺎب را ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﻮ در آﺗﺸ‪ÇÇ‬ﻲ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ز روي او ﺷ‪Ç‬ﻮد روي زﻣ‪Ç‬ﻴﻦ ﭘ‪Ç‬ﺮ ازﺿ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﭼﻮن ﻛﻪ ﻛ‪Ç‬ﻠﻴﻢ ﺣ‪Ç‬ﻖ ﺑﺸ‪Ç‬ﺪ ﺳ‪Ç‬ﻮي درﺧﺖ آﺗﺸ‪Ç‬ﻴﻦ‬

‫ﮔﻔﺖ‪> :‬ﻣﻦ آب ﻛﻮﺛﺮم‪ ,‬ﻛ‪Ç‬ﻔﺶ ﺑ‪Ç‬ﺮون ﻛ‪Ç‬ﻦ و ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‪2‬‬

‫ﻫﻴﭻ ﻣﺘﺮس زآﺗﺸ‪Ç‬ﻢ‪ ,‬زاﻧﻜ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻦ آﺑ‪Ç‬ﻢ و ﺧ‪Ç‬ﻮﺷﻢ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺐ دوﻟﺖ آﻣ‪Ç‬ﺪي‪ ,‬ﺻ‪Ç‬ﺪر ﺗ‪Ç‬ﺮاﺳﺖ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﺮﺣ‪Ç‬ﺒﺎ‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣﻜ‪Ç‬ﺎن و ﻻﻣﻜ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﺟﻮﻫﺮﻳﻲ و ﻟﻌ‪Ç‬ﻞ و ﻛ‪Ç‬ﺎن‪,‬‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺎدرة زﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪاي ﺧ‪ÇÇ‬ﻠﻖ ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ و ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ?<‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎرﮔﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﻄﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد از ﻛ‪ÇÇ‬ﻒ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻔﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎرﮔﻪ وﻓ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد از ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻲوﻓﺎ‬
‫‪‬‬

‫ز ‪‬اول روز آﻣ‪ÇÇ‬ﺪي ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻏﺮ ﺧﺴ‪ÇÇ‬ﺮوي ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻒ‬

‫‪‬ﻟﺼ‪Ç‬ﻼ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺐ ﺑ‪ÇÇ‬ﺰم ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﺸﻲ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻛ‪Ç‬ﻪ ا ‪‬‬

‫دل ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد? ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ دﺳﺖ دل‪ ,‬ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺮد زﻟﻒ دﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺮي‬

‫ﻣﺲ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد? ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻨﻮد ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻧﮓ و ﺻ‪Ç‬ﻼي ﻛ‪Ç‬ﻴﻤﻴﺎ‬

‫آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ دﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺮي ﻋ‪ÇÇ‬ﺠﺐ‪ ,‬ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺰه ﺑ‪ÇÇ‬ﻪدﺳﺖ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻋ‪ÇÇ‬ﺮب‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪> :‬ﻫﺴﺖ ﺧﺪﻣﺘﻲ< ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪> :‬ﺗ‪Ç‬ﻌﺎل ﻋ‪Ç‬ﻨ‪Ö‬ﺪﻧ×ﺎ<‪3‬‬

‫‪‬ﺟﺴﺖ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮد ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲروم ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ دﻟﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ‪> :‬ﻣ‪Ç‬ﻲدوم<‬

‫ﻼ ﻛ‪ÇÇÔ‬ﻤ ﺎ<‪4‬‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺮد اﺷ‪ÇÇ‬ﺎرت از ﻛ‪ÇÇ‬ﺮم ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ‪> :‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻠﻲ ﻛ‪× ÇÇ‬‬

‫× ‪ ‬‬

‫‪‬‬

‫× ‪‬‬

‫‪‬‬

‫×‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮانﭼ‪ÇÇ‬ﻮرﺳﻴﺪ از آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن دﺳﺖﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻮي و ﻫ‪Ç‬ﻢدﻫﺎن‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇÇ‬ﻴﺎﻳﺪ از ﻛ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮي ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺎز و ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺪﻧﺎ‪5‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎن ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻚ رﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﻦ‪ ,‬ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻠﻴﺢ و ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻮزه ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻮش و ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﺳﻪ زن‪ ,‬ﺷ‪ÇÇ‬ﻮر ﮔ‪ÇÇ‬ﺰﻳﻦ‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﻮرﺑﺎ‬

‫ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦاﻳ‪ÇÇ‬ﻦ دوﻟﺐ‪ ,‬ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﭼ‪Ç‬ﺮاغ روزوﺷﺐ‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﺼﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ زﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎﻧﺔ زﺑ‪ÇÇ‬ﺎن ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ‬
‫‪‬‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬

‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬

‫ﮔﻮي ﻋﻨﺒﺮﻳﻨﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻣﺸﻚ و ﻋﻨﺒﺮ و ﻛﺎﻓﻮر و ﻻدن و ﻏﻴﺮه ﺳﺎزﻧﺪ‪/‬‬
‫ﺖ ﻧ×ﺎر‪ G‬ﻟ ‪‬ﻌﻠ‪‬ﻲ آ ‪â‬ﺗﻴﻜ ‪ÔÖ‬ﻢ ‪‬ﻣ ‪Ö‬ﻨ ×ﻬﺎ‬
‫اي ﻧ×ﺎر‪ G‬ﻓﻘ×ﺎل‪  ‬‬
‫اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪآﻳﻪاي ﻛﻪ در ﺳﻮرة ﻃ× ×ﻪ اﺳﺖ‪ :‬و ‪‬ﻫ ‪Ö‬ﻞ ا‪× ‬ﺗ ‪‬‬
‫‪I‬ﻣ ‪Ô‬ﻜﺜ‪Ô‬ﻮا ‪‬اﻧ‪â ‬ﻲ آﻧ‪Ö ‬ﺴ ‪Ô‬‬
‫ﻴ‪ Ï‬ﺣ ‪â‬ﺪ ‪Ô‬‬
‫ﻻ ‪Ö‬ﻫ ‪‬ﻠ ‪‬ﻪ ‪Ö‬‬
‫ﻮﺳﻲ ‪‬اذ ‪Ö‬ر ×‬
‫ﻳﺚ ‪Ô‬ﻣ ×‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫‪Ô‬ﻮي و ﻧﻴﺰ در ﺳﻮره اﻟﻘﺼﺺ در‬
‫ﺳﻲ ‪‬اﻧ‪â ‬ﻲ اﻧ‪‬ﺎ ‪‬رﺑ‪ Ï ‬ﻓ‪‬ﺎ ‪Ö‬ﺧﻠ ‪Ö‬ﻊ ‪‬ﻧ ‪Ö‬ﻌﻠ ‪‬‬
‫‪‬ﻴ‪ Ï‬اﻧﱠ ‪ Ï‬ﺑﺎﻟ ×‪Ö‬ﻮا ‪‬د اﻟ ‪ÖÔ‬ﻤ ‪‬ﻘ ﱠﺪ ‪‬س ﻃ ‪‬‬
‫ﺪي ‪‬ﻓﻠ ‪×‬ﻤﺎ ا‪× ‬ﺗﻴﻬﺎ ﻧ‪Ô‬ﻮ ‪‬د ‪‬ي ×ﻳﺎ ‪Ô‬‬
‫ﻠﻲ ‪I‬اﻟ ‪‬ﻨ ‪‬ﺎر ‪Ô‬ﻫ ‪‬‬
‫ﻣﻮ ×‬
‫‪‬ﺑﻘ‪ ‬ﺒ ‪‬ﺲ ا ‪Ö‬وا ‪‬ﺟ ‪Ô‬ﺪ ﻋ‪ ‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﻤ‬
‫ﻟ‬
‫ﺎ‬
‫‪Ö‬ﻌ‬
‫ﻟ‬
‫ا‬
‫ب‬
‫ر‬
‫اﷲ‬
‫ﺎ‬
‫ﻧ‬
‫ا‬
‫ﻧﻲ‬
‫ا‬
‫ﻮﺳﻲ‬
‫ﻣ‬
‫ﺎ‬
‫ﻳ‬
‫‪‬ن‬
‫ا‬
‫¸‬
‫ﺮ‬
‫ﺠ‬
‫اﻟﺸ‬
‫ﻦ‬
‫ﻣ‬
‫‪¹‬‬
‫ﻛ‬
‫ﺎر‬
‫ﺒ‬
‫‪Ö‬ﻤ‬
‫ﻟ‬
‫ا‬
‫‪¹‬‬
‫ﻌ‬
‫‪Ö‬ﺒ‬
‫ﻟ‬
‫ا‬
‫ﻲ‬
‫ﻓ‬
‫ﻦ‬
‫ﻤ‬
‫‪‬ﻳ‬
‫اﻻ‬
‫‪Ö‬‬
‫د‬
‫ا‬
‫‪Ö‬ﻮ‬
‫ﻟ‬
‫ا‬
‫‪Ã‬ﻲ‬
‫ﻃ‬
‫ﺎ‬
‫ﺷ‬
‫ﻦ‬
‫ﻣ‬
‫ي‬
‫د‬
‫ﻮ‬
‫ﻴﻦ و ﻣﻘﺼﻮد از ﻫﻤﻪ آن‬
‫ﻘ‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﱠ‬
‫×‬
‫‪Ô‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪â‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪ ×   Ô‬‬
‫‪‬‬
‫‪Ö Ö‬‬
‫آﻳﺔ‪ :‬ﻓﻠ ‪×‬ﻤﺎ ا× ×ﺗ ×ﻴ ×ﻬﺎ ﻧ‪Ö  Ô‬‬
‫‪ ×Ô  Ô‬‬
‫×‬
‫‪â × Ô × Ö  ‬‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﻋﻤﺮان در درﺧﺖ ﻛﻮه ﻃﻮر آﺗﺸﻲ دﻳﺪ و از آن آﺗﺶ ﻧﺪا ﺑﺮآﻣﺪ ﻛﻪ ﻣﻨﻢ ﺧﺪاي ﺗﻮ در اﻳﻦ وادي‬
‫ﺗﻌﻴﻨﺎت ﺟﺴﻤﻲ و روﺣﻲ اﺳﺖ‪ /‬ذ ﻛﺮ ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﻋﻤﺮان در ﺑﺴﻴﺎري از ﺳﻮر‬
‫ﻣﻘﺪ‪ ‬س ﭘﺎﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻴﺎ; و در ﺗﺄوﻳﻞ‪ ,‬اﺷﺎره ﺑﻪﺧﻠﻊ ‪‬‬
‫ﻗﺮآﻧﻲ ﻫﺴﺖ‪ ,‬ﻇﻬﻮر او را در ‪ 3748‬ﭘﺲ از ﻫﺒﻮط ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ /‬ﻣﺪت ﻋ‪Ç‬ﻤﺮش را ﻳﻚ ﺻ‪Ç‬ﺪوﺑﻴﺴﺖ و ﺷﺶ ﺳ‪Ç‬ﺎل ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻪاﻧ‪Ç‬ﺪ‪,‬‬
‫داﺳﺘﺎن او و ﻓﺮﻋﻮن و ﮔﺰارﺷﻬﺎي او ﺑﺎ ﻓﺮﻋﻮن و ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﻣﻌﺮوف و ﻣﺸﻬﻮر اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻴﺎ ﻧﺰد ﻣﺎ‪/‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ دو ﺷﻤﺎ‪/‬‬
‫ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺗﺮه‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪êê‬‬
‫ﺻﻔﻴﺮ ﻣﺮﻏﺎن ﮔﻠﺸﻦ اﺑﺪي و وزﻳﺪن ﻧﻔﺨﺎت اﻟﻬﻲ‬

‫‪‬ﻟﺼ‪Ç‬ﻼ‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ز ﮔ‪Ç‬ﻠﺸﻦ اﺑ‪Ç‬ﺪ ﻧ‪Ç‬ﻌﺮه زﻧ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ا ‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز رﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻠﺒﻞ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﺎ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز رﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﻧ‪Ç‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﻬﺎن ‪‬ورد‪ 1‬و ﺑ‪Ç‬ﻬﺎر ارﻏ‪Ç‬ﻮان‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺘﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﺻ‪ÇÇ‬ﻔﺎي دل از ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺨﺎت ﻛ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺎ‬

‫ﻗﻤﺮيﻣ‪Ç‬ﺪحﺧﻮانﻛ‪Ç‬ﺠﺎﺗﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪرويﮔﻞ رﺧ‪Ç‬ﻲ‬

‫‪‬ﻟﺼ‪Ç‬ﻼ?‬
‫ﻧ‪Ç‬ﻌﺮه زﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺻ‪Ç‬ﺪ زﺑ‪Ç‬ﺎن ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎز ا ‪‬‬

‫آﻧﻜﻪ ﺑﻪدي ﺑﺮﻓﺘﻪ ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪ در ﺷﺐ ﻏ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﺨﻔﺘﻪ ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎر زﻧ‪ÇÇ‬ﺪﮔﻲ ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ ز ﻧﻜ‪Ç‬ﻬﺖ‪ 2‬ﺻ‪Ç‬ﺒﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎد ﺻ‪Ç‬ﺒﺎ ز ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺐ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ وزﻳ‪Ç‬ﺪ ﻫ‪Ç‬ﺮ زﻣ‪Ç‬ﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﻧﺴ‪ÇÇ‬ﻴﻢ ﻣ‪Ç‬ﻲزﻧﺪ دم ز ﻣﺴ‪Ç‬ﻴﺢ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻓ‪Ç‬ﺰا‬

‫ﻫ‪ÇÇÇ‬ﺮﻧﻔﺴﻲ وﺟ‪ÇÇ‬ﻮدﮔﻞ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺴﻲ زﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺳﺮ‬

‫از ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺴﺶ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻬﺖ ﺻ‪ÇÇ‬ﻴﻒ در ﺷ‪Ç‬ﺘﺎ‪3‬‬

‫ﺧﻮد ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﻮدش ﺑ‪Ç‬ﻮد ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ ﺟ‪Ç‬ﺰ او دﮔ‪Ç‬ﺮ‪4‬‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺰ و دراي ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎروان ﺑﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻮ و ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش درآ درآ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮو‬
‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻣﺶﮔﻔﺘﮕﻮﻣﻜﻦ‪ ,‬در ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﺟﺴﺖوﺟ‪ÇÇÇ‬ﻮ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻨﻮ از ﻟﺐ ﻟﻌ‪ÇÇ‬ﻞ ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﺣ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺚ را‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮازﻣ‪Ç‬ﻲ ازل‪ ,‬از دم ﻟﻄ‪Ç‬ﻒ ﻟﻢ ﻳ‪Ç‬ﺰل‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺗﺎ ﺷﻨﻮي ﺑﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮش ﺟ‪Ç‬ﺎن از دم روح اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﺪا‬

‫‪‬‬

‫‪###‬‬
‫در دو ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﻟﻄ‪Ç‬ﻴﻒ و ﺧ‪Ç‬ﻮش ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ اﻣ‪Ç‬ﻴﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ?‬

‫اﺑ‪ÇÇ‬ﺮوي وي ﮔ‪ÇÇ‬ﺮه ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺪﻳﺪ ﺻ‪Ç‬ﺪ ﺧ‪Ç‬ﻄﺎ‬

‫ﭼﺸﻢ ﮔﺸﺎ‪ ,‬و رو ﻧﮕ‪Ç‬ﺮ‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﺮم ﺑ‪Ç‬ﻴﺎر و ﺧ‪Ç‬ﻮ ﻧﮕ‪Ç‬ﺮ‬

‫ﺧﻮي ﭼﻮ آب ﺟ‪Ç‬ﻮ ﻧﮕ‪Ç‬ﺮ‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ ﻃ‪Ç‬ﺮاوت و ﺻ‪Ç‬ﻔﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ زﺳ‪ÇÇ‬ﻼم ﮔ‪ÇÇ‬ﺮم او آب ﺷ‪Ç‬ﺪم ز ﺷ‪Ç‬ﺮم او‬

‫وز ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺨﻨﺎن ﻧ‪ÇÇ‬ﺮم او آب ﺷ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺪ ﺳ‪ÇÇ‬ﻨﮕﻬﺎ‬

‫زﻫﺮ ﺑﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ او ﺑ‪Ç‬ﺒﺮ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪش ﺑ‪Ç‬ﻪ از ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪﭘﻴﺶ او ﺑ‪Ç‬ﺒﺮ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪش ﺑ‪Ç‬ﻪ از رﺿ‪Ç‬ﺎ‬

‫آب ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﺎت او ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻦ‪ ,‬ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻣ‪Ç‬ﺘﺮس از اﺟ‪Ç‬ﻞ‬

‫دو در رﺿ‪ÇÇ‬ﺎي او ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻣ‪ÇÇ‬ﺘﺮس از ﻗ‪ÇÇ‬ﻀﺎ‬
‫در ‪Ö‬‬

‫ﻋﺰت ﻣﺴ‪Ç‬ﺠﺪت دﻫ‪Ç‬ﺪ‬
‫ﺳﺠﺪه ﻛﻨﻲ ﺑﻪﭘﻴﺶ او‪ ,‬‬

‫اي ﻛﻪ ﺗﻮ ﺧﻮار ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻪاي زﻳ‪Ç‬ﺮ ﻗ‪Ç‬ﺪم ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻮرﻳﺎ‬

‫ﻣﺮو‪ ,‬ﺳﻔﺮ ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ‪ ,‬ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ ﺗ‪Ç‬ﻮ اﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎه ﻧ‪Ç‬ﻮ‬
‫دور ‪Ö‬‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻌﺮه ﻣ‪Ç‬ﺰن ﻛ‪Ç‬ﻪ زﻳ‪Ç‬ﺮ ﻟﺐ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻨﻮد ز ﺗ‪Ç‬ﻮ دﻋ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻨﻮد دﻋ‪Ç‬ﺎي ﺗ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﻲدﻫﺪت ﺟ‪Ç‬ﻮاب ﺗ‪Ç‬ﻮ‬

‫ﻛﺎي‪ >:‬ﻛﺮ ﻣﻦ ﺑﻬﻞ ﻛﺮي‪ ,‬ﮔﻮش ﺗ‪Ç‬ﻤﺎم ﺑ‪Ç‬ﺮﮔﺸﺎ<‬

‫ﮔﺮ ﻧﻪ ﺣﺪﻳﺚ او ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪي‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮ آه ﻛ‪Ç‬ﻲ زدي?‬

‫آه ﺑ‪ÇÇ‬ﺰن ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آه ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ راه ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎش ﺧ‪Ç‬ﻤﺶ زﮔ‪Ç‬ﻔﺘﮕﻮ‪ ,‬ﻏ‪Ç‬ﻴﺮ وﺻ‪Ç‬ﺎل او ﻣ‪Ç‬ﺠﻮ‬

‫ﺗﺎ زﺟﻤﺎل ﺷﻤﺲ دﻳﻦ ﻫﺮ ﻧ‪Ç‬ﻔﺴﺖ رﺳ‪Ç‬ﺪ ﺿ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬

‫ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﮔﻞ‪/‬‬
‫ﺑﻮي ﺧﻮش دﻫﺎن‪/‬‬
‫ﺻﻴﻒ‪ ,‬ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن و ﺷﺘﺎ‪ ,‬زﻣﺴﺘﺎن‪/‬‬
‫ﻛﻨﺎﻳﻪ اﺳﺖ از وﺣﺪت وﺟﻮد و ﻳﻜﻲ ﺑﻮدن ﻫﺴﺘﻲ ﻛﻪ در ﻛﻠﻤﺎت ﻋﺮﻓﺎ ﻣ‪Ç‬ﺨﺼﻮﺻ‪ H‬ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ ا ﻛ‪Ç‬ﺒﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪ آن ﺗ‪Ç‬ﺼﺮﻳﺢ ﺷ‪Ç‬ﺪه ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫درﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﺲ از ﻗﻄﻊ ﻧﻈﺮ از ﺗﻌﻴﻨ‪‬ﺎت و ﻓﺸﺎﻧﺪن ﮔﺮد اﻣﻜﺎن‪ ,‬ﺟﺰ ﻫﺴﺘﻲ واﺟﺐ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي ﻧﻴﺴﺖ و ﻓﻘﻂ ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ‬
‫ﺑﻪذات ﺧﻮد دارد ﻛﻪ‪ :‬ﻟ‪‬ﻤﻦ اﻟ‪Ö‬ﻤﻠ ‪ ÏÖÔ‬اﻟ‪Ö‬ﻴ ‪× ‬‬
‫اﻟﻮ ‪‬اﺣ ‪‬ﺪ ا ‪Ö‬ﻟﻘ‪ ‬ﻬ ‪×‬ﺎر ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺲ از رﻓﻊ ﺗﻌﻴﻨ‪‬ﺎت در ﻃﺮف ﺻ‪Ç‬ﻌﻮد و ﺣﺸ‪Ç‬ﺮ اﻟﻲ اﷲ ﺑ‪Ç‬ﻪزﺑﺎن‬
‫ﻮم ﻟ‪‬ﻠ‪ ‬ﻪ ×‬
‫‪‬‬
‫‪Ô  ‬‬
‫×‬
‫×ﺎن‬
‫اﻟﻮ ‪‬اﺣ ‪‬ﺪ ا ‪Ö‬ﻟﻘ‪ ‬ﻬ×ﺎر ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ در ﻃﺮف ﻣﺒﺪ¾ و اﺑﺘﺪاﻳﻲ ازﻟﻲ اﺳﺖ ﻛ ‪‬‬
‫ﺑﻲزﺑﺎﻧﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﺮاي ﻛﻴﺴﺖ ﻣﻠ‪ Ï‬و ﺧﻮد ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻟﻠ‪ ‬ﻪ ×‬
‫اﷲ ‪‬و ﻟ ‪Ö‬ﻢ ﻳ‪‬ﻜ ‪ÔÖ‬ﻦ ‪‬ﻣ ‪‬ﻌ ‪Ô‬ﻪ ‪‬ﺷﻲ ‪ ¾‬ﻫﺴﺘﻲ او ﺑﻮد و ﭼﻴﺰي ﺑﺎ او ﻧﺒﻮد‪/‬‬
‫‪Ô‬‬

‫‪êë‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫در رﻓﻊ ﻣﻠﻮﻟﻲ و ﺳﺮ ﺧﻮﺷﻲ ﺑﻪ دوﺳﺘﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻠﻮﻟﻲ اي ﭘ‪Ç‬ﺪر‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺐ ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎر ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎزه ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ دل ﺗ‪Ç‬ﻮ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮي ﺳ‪ÇÇ‬ﻼم ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻟﺨ‪ÇÇ‬ﻠﺨﺔ ﺑ‪Ç‬ﻬﺎر ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎغ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻞ و ﺛ‪Ç‬ﻤﺎر ﻣ‪Ç‬ﻦ آرد ﺳ‪Ç‬ﻮي ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺻ‪Ç‬ﺒﺎ‬

‫ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ و ﻃ‪ÇÇ‬ﺮﻓﻪ ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻴﻲ ﻫﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ و ﻃ‪ÇÇ‬ﺮﻓﻪ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻴﻲ‬

‫‪‬ﻟﺼ‪ÇÇ‬ﻼ‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻠ‪ Ï‬دراز دﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻴﻲ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﺮه زﻧ‪ÇÇÇ‬ﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ا ‪‬‬

‫ﭘ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎيﺑﻜﻮب و دﺳﺖزن دﺳﺖدرآن دوﺷﺴﺖ زن‬

‫ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺶ دو ﻧ‪ÇÇ‬ﺮﮔﺲ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺶ ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪ ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮ دل ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫زﻧﺪه ﺑﻪﻋﺸﻖ ﺳﺮ ﻛﺸﻢ ﻣ‪Ç‬ﻨ‪‬ﺖ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﭼ‪Ç‬ﺮا ﻛﺸ‪Ç‬ﻢ?‬

‫ﭘﻬﻠﻮي ﻳ‪Ç‬ﺎر ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺧ‪Ç‬ﻮﺷﻢ ﻳ‪Ç‬ﺎوه ﭼ‪Ç‬ﺮا روم ﭼ‪Ç‬ﺮا?‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺎن ﭼ‪Ç‬ﻮﺳﻮي وﻃ‪Ç‬ﻦرود آب ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﻮي ﻣ‪Ç‬ﻦ رود‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﮔ‪Ç‬ﻮﻟﺨﻦ رود ﻃ‪Ç‬ﺒﻊ ﺧ‪Ç‬ﺒﻴﺚ ژاژ ﺧ‪Ç‬ﺎ‪1‬‬

‫دﻳ‪ÇÇ‬ﺪن ﺧﺴ‪ÇÇ‬ﺮو زﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‪ ,‬ﺷ‪Ç‬ﻌﺸﻌﺔ ﻋ‪Ç‬ﻘﺎر ﻣ‪Ç‬ﻦ‪2‬‬

‫ﺳﺨﺖﺧﻮﺷﺴﺖ اﻳﻦوﻃﻦ ﻣﻲﻧﺮوماز اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻋ‪Ç‬ﻘﻞ ﺧ‪Ç‬ﺮاب ﻣﺴﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺟﺎن ﻃ‪Ç‬ﺮب‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﺟﺎنﺑﻪدﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎﺳﺨﺖﺧﻮﺷﺴﺖ ايﺧ‪Ç‬ﺪا‬

‫ﺑﺸ‪Ç‬ﻮ ﮔ‪Ç‬ﺮو‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻮش ﺑ‪Ç‬ﺮﻓﺖ ﮔ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺮو‪ ,‬ﺟ‪Ç‬ﺎﻳﺰه ﮔ‪Ç‬ﻮ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺑﺸ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻲﺷﺐ و روز ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬
‫روز ﺷ‪Ç‬ﺪهاﺳﺖﮔ‪Ç‬ﻮ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻣﺴﺖ رود ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ در ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ و در ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‬

‫ﻫ‪Ç‬ﻴﭻ ﻣﮕ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺖ و ﺑ‪Ç‬ﺎ وﻓ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﻦ‪ ,‬ﻛ‪Ç‬ﻮري دﺷ‪Ç‬ﻤﻨﺎن ﻣ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن‬
‫آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫روﻧ‪ÇÇ‬ﻖ ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺴﺘﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‪ ,‬زﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺖ روﺿ‪ÇÇ‬ﺔ رﺿ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧﺎﺻﻪ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﺷﺎه ﺟﻬﺎن ﻣﻌﺮﻓﺖ‪ ,‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻚ ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻚ ﻻ ﻣﻜ‪ÇÇ‬ﺎن‪ ,‬ﺧﺴ‪ÇÇ‬ﺮو ﻛﺸ‪Ç‬ﻮر ﺑ‪Ç‬ﻘﺎ‬

‫‪Ô‬‬

‫در ﻓﺮاق و ﻣﻬﺠﻮري و ﭘﺎ@ك ﺷﺪن از ﻫﺴﺘﻲ ﻣﺠﺎزي ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‬

‫از ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاق ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ دﻳ‪ÇÇ‬ﻦ اﻓ‪Ç‬ﺘﺎدهام در ﺗ‪Ç‬ﻨﮕﻨﺎ‬

‫او ﻣﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺢ روزﮔ‪ÇÇ‬ﺎر و درد ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﻲدوا‬

‫ﮔﺮﭼﻪدرد ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ او ﺧ‪Ç‬ﻮد راﺣﺖ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﻨﺴﺖ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد ﺻ‪Ç‬ﺪ ﺧ‪Ç‬ﻮﻧﺒﻬﺎ‬
‫ﺧ‪Ç‬ﻮن ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻢ ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺮﻳﺰد او‪ ,‬‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻘﻞ آواره ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه دوش آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ و ﺣ‪Ç‬ﻠﻘﻪ ﺑ‪Ç‬ﺰد‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺑﮕ‪Ç‬ﻔﺘﻢ‪ >:‬ﻛ‪Ç‬ﻴﺴﺖﺑﺮ در?ﺑ‪Ç‬ﺎزﻛﻦ‪,‬از در درآ<‬

‫ﮔﻔﺖ‪>:‬آﺧﺮ ﭼ‪Ç‬ﻮن در آﻳ‪Ç‬ﻢ? ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﺔ ﻣ‪Ç‬ﺎ آﺗﺸﺴﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺑﺴﻮزد ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ دو ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ آﺗﺶ ﻣ‪Ç‬ﻬﺮ و وﻻ<‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻪ ‪‬ﻣ‪Ç‬ﺮدوار‬
‫ﮔﻔﺘﻤﺶ‪>:‬ﺗﻮ ﻏﻢﻣﺨﻮر ﭘﺎ اﻧ‪Ç‬ﺪرون ‪Ö‬‬

‫ﺗﺎ ﻛﻨﺪ ﭘ‪Ç‬ﺎ ﻛﺖ زﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻲ ﻣﺴﺖ ﮔ‪Ç‬ﺮدي زاﺟ‪Ç‬ﺘﺒﺎ<‬

‫ﻋ‪Ç‬ﺎﻓﻴﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﻲ ﻧﻜ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻋ‪Ç‬ﺎﻗﺒﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﻲ ﺷ‪Ç‬ﻮي‬
‫ﻫﺴﺘﻴﺖ ﭼ‪Ç‬ﻮن از ﻋ‪Ç‬ﺪم ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺮ زﻧ‪Ç‬ﺪ‬
‫ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﻻ ‪‬ﻓ‪Ç‬ﺘﻲ‪3‬‬
‫ﻫﻤﭽﻮ ﺷﻴﺮ ﺣ‪Ç‬ﻖﺷﻮي اﻧ‪Ç‬ﺪرﺷﺠﺎﻋﺖ ×‬

‫×‬
‫روح ﻣﻄﻠﻖ ﻛ‪Ç‬ﺎﻣﻜﺎري ﺷ‪Ç‬ﻬﺴﻮار >ﻫ‪Ç‬ﻞ ا‪‬ﺗ‪Ç‬ﻲ<‪2‬‬
‫‪Ö ‬‬
‫×‬

‫‪ (1‬ژاژ‪ ,‬ﮔﻴﺎﻫﻲ اﺳﺖ ﺳﻔﻴﺪ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻪ درﻣﻨﻪ درﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻲﻣﺰﮔﻲ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺷﺘﺮ آن را ﺑﺨﺎﻳﺪ ﻧﺮم ﻧﺸﻮد و ﺑﻪﺟﻬﺖ ﺑﻲﻣﺰﮔﻲ ﻓﺮو‬
‫ﻧﺒﺮد‪ /‬ژاژ ﺧﺎﻳﻴﺪن‪ ,‬ﻛﻨﺎﻳﻪ از ﺣﺮف ﺑﻲﻣﻌﻨﻲ زدن اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻋﻘﺎر)ﺑﻪﺿﻢ ﻋﻴﻦ( ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺷﺮاب اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪‬‬
‫‪ (2 + 3‬ا ﮔﺮ اﺷﻌﺎري ﻛﻪ ﻣﻮﻟﻮي در وﺻﻒ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ﺷﺎه اوﻟﻴﺎ ﺳﺮوده‪ ,‬اﻟﺤﺎﻗﻲ و ﺟﻌﻠﻲ ﻓﺮض ﻛﻨﻴﻢ‪ ,‬اﻣﺜﺎل اﺷﻌﺎري را ﻛﻪ‬
‫‪‬ﺗﻲ< و ﻏﻴﺮه ﻛﻪ ‪‬‬
‫دال ﺑﺮ اﻓﻀﻠﻴﺖ آن ﺣﻀﺮت اﺳﺖ و در ﻫﻤﺔ ﻧﺴﺦ ﻗﺪﻳﻢ و ﺟ‪Ç‬ﺪﻳﺪ ﻣ‪Ç‬ﻮﺟﻮد اﺳﺖ‬
‫ﺷﻬﺴﻮار ×‬
‫ﻻﻓ ×‬
‫‪‬ﺘﻲ و > ‪‬ﻫ ‪Ö‬ﻞ ا ×‬
‫ﻧﺘﻮان اﻧﻜﺎر ﻛﺮد‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪êì‬‬
‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻠﻪﻋﺸﻖوﺟﻤﻠﻪﺣﺴﻦو ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪﻟﻄﻒو ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪﺣﻖ‬

‫ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ ﺑ‪Ç‬ﺨﺸﺶ ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﺶ ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ ﻛ‪Ç‬ﻮﺷﺶ در دﻋ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻋ‪Ç‬ﺰ و ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪر و ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ اﺣﺴ‪Ç‬ﺎن ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ ‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﺗﻀﻲ‬
‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﻤﻠﻪ در ﻫﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﻴﺪ و در ﻋ‪ÇÇ‬ﺪم او‬
‫×‬

‫آن ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺪم ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻣﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺟﻬﺎ دارد ازو‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﻴﺐ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮج او ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدان ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه ﻫ‪ÇÇ‬ﻔﺖ آﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻗ‪Ç‬ﻠﻮب‬
‫ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛﺸ‪Ç‬ﻒ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﺣ‪ ÇÇ‬ﻘﻲ ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺗﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺸﻴﺪه اﻗ‪ÇÇ‬ﺒﺎل و ﻋ‪ÇÇ‬ﻄﺎ‬

‫‪###‬‬
‫از ﭘﻲ ﺷﻤﺲ اﻟ‪Ö‬ﺤﻖ اﺳﺖ اﻳﻦ دﻳﺪة ﮔ‪Ç‬ﺮﻳﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫از ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ آن آﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎﺑﺴﺖ اﺷﻚ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﺎران ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻛﺸﺘﻲ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﻮح ﻛ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﻴﻢ ﻫ‪Ç‬ﻨﮕﺎم وﺻ‪Ç‬ﺎل?‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻜﻪ ﻫﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻴﻬﺎ ﻧ‪Ç‬ﻤﺎﻧﺪ از ﭘ‪Ç‬ﻲ ﻃ‪Ç‬ﻮﻓﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﺮﻳﺎن ﺷ‪Ç‬ﻮد در ﺑ‪Ç‬ﺤﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ زاوﺻ‪Ç‬ﺎف ﺧ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮح ﺑﺲ ﭘ‪ÇÇ‬ﻨﻬﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫رو ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎﻳﺪ ﻛﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻲ آن‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮ ﻫ‪ÇÇ‬ﺠﺮان رو ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺪ در وﺻ‪ÇÇ‬ﻞ و ﺳ‪Ç‬ﺎﺣﻞ رو دﻫ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﭘﺲ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮوﻳﺪ ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻠﻪ ﻋ‪ÇÇÇ‬ﺎﻟﻢ ﻻﻟﻪ و رﻳ‪ÇÇ‬ﺤﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻫﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﺎرﻳﺪ ا ﻛ‪Ç‬ﻨﻮن دﻳ‪Ç‬ﺪة ﮔ‪Ç‬ﺮﻳﺎن ﺑ‪Ç‬ﺒﻴﻦ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ آن ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺪا ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ از ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺸﻦ ﺧ‪Ç‬ﻨﺪان ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﺷﺮق و ﻏ‪Ç‬ﺮب اﻳ‪Ç‬ﻦ زﻣ‪Ç‬ﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﻠﺴﺘﺎن ﻳﻜﺴ‪Ç‬ﺎن ﺷ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر و ﺧﺲ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺪا ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺎﺷﺪ در ﮔ‪ÇÇ‬ﻞ ﻳﻜﺴ‪ÇÇ‬ﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫زﻳ‪Ç‬ﺮ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﮔ‪Ç‬ﻠﺒﻦ ﻧﺸﺴ‪Ç‬ﺘﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎﻫﺮوﻳﻲ زﻫ‪Ç‬ﺮه رخ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﮓ ﻋﺸ‪Ç‬ﺮت ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻮازد از ﭘ‪Ç‬ﻲ ﺧ‪Ç‬ﺎﻗﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻫﺮزﻣﺎن ﺷﻬﺮهﺑﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﻴﻨﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ از ﻫ‪Ç‬ﺮ ﮔ‪Ç‬ﻮﺷﻪاي‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺎم ﻣ‪Ç‬ﻲ را ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻬﺪ در دﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﺎ دﺳ‪Ç‬ﺘﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫دﻳ‪ÇÇ‬ﺪة ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ در ره ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻮﺳﻪ دﻳ‪Ç‬ﺪه زان ﺑ‪Ç‬ﺘﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺘﻪ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪة ﺣ‪Ç‬ﻴﺮان ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺟﺎن ز ﺳﻮدا ﻧﻌﺮهزن‪,‬ﻫ‪Ç‬ﺎن‪ ,‬اي ﺑ‪Ç‬ﺘﺎن ﺳ‪Ç‬ﻴﻤﺒﺮ‬

‫ﮔﻔﺘﻪ دل اﺣﺴﻨﺖ ﻋﻴﺶ و ﻧ‪Ç‬ﻮش ﺑ‪Ç‬ﻲﭘﺎﻳﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي اﺳﺖ اﻧ‪Ç‬ﺪر رﻏ‪Ç‬ﺒﺖ و ﻟﻄ‪Ç‬ﻒ و ﺻ‪Ç‬ﻔﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺻ‪ÇÇ‬ﻔﺎي ﻛ‪ÇÇ‬ﻮﺛﺮ و ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﺔ ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﻮان ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫‪###‬‬
‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮدة دﻳﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺰن ﺟ‪ÇÇ‬ﺰ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮدة دﻟﺪار ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ ﻛ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫آن ﻫﺰاران ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻒ‬
‫‪‬‬

‫ﻳ‪Ç‬ﻮﺳﻔﺎنرا ﻣﺴﺖﻛ‪Ç‬ﺮدو ﭘ‪Ç‬ﺮدهﻫﺎﺷﺎن ﺑ‪Ç‬ﺮدرﻳﺪ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﻣﺴﺖ آن ﺷ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫ﻏ‪ÇÇ‬ﻤﺰة ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﺎن‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫در ﻧ‪ÇÇ‬ﻮاي ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ او ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻧ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻬﺎر ﺳ‪Ç‬ﺮﻣﺪي‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﺰاران ﺑ‪Ç‬ﻠﺒﻼن اﻧ‪Ç‬ﺪر ﮔ‪Ç‬ﻞ و ﮔ‪Ç‬ﻠﺰار ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫دل ﭼﻮ زﻧ‪‬ﺎري زﻋﺸ‪Ç‬ﻖ آن ﻣﺴ‪Ç‬ﻴﺢ ﻋ‪Ç‬ﻬﺪ ﺑﺴﺖ‬

‫ﻻﺟﺮم ﻏ‪Ç‬ﻴﺮت ﺑ‪Ç‬ﺮد اﻳ‪Ç‬ﻤﺎن ﺑ‪Ç‬ﺮ اﻳ‪Ç‬ﻦ زﻧ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫آﻓﺘﺎﺑﻲﻧﻲ زﺷ‪Ç‬ﺮقوﻧﻲ زﻏ‪Ç‬ﺮب از ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺘﺎﻓﺖ‬

‫ذرهوار آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ رﻗ‪Ç‬ﺺ از وي در و دﻳ‪Ç‬ﻮار ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫ذر هاﻳ‪ÇÇ‬ﻢ اﻧ‪Ç‬ﺪر ﭘ‪Ç‬ﻲ آن آﻓ‪Ç‬ﺘﺎب‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻣ‪ÇÇ‬ﺜﺎل ‪‬‬

‫ذره روزوﺷﺐﻛ‪Ç‬ﺮدار ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫رﻗ‪Ç‬ﺺ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ ‪‬‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ را ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻴﺎر ﻳ‪Ç‬ﺎرﻳﻬﺎ دﻫ‪Ç‬ﻴﻢ‬

‫ﭼﻮﻧﻜﻪﺷﻤﺲاﻟﺪ ﻳﻦﺗﺒﺮﻳﺰي ﻛﻨﻮن ﺷﺪ ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫‪###‬‬
‫ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ك ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻦ زآﻻﻳﺶ و آراﻳﺶ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد راه را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮي ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺒﻮل آن ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن ﺑ‪Ç‬ﻲدرﮔﺎه را‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﻲ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن ﻣﺄوا ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻐﺪوار اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر‬
‫‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺎز و ﺑ‪Ç‬ﺒﻮﺳﻲ دﺳﺖ ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﻨﺸﺎه را‬

‫‪ê7‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫آﻓ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻨﺶ را ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻴﻎ ﻻ اﻟﻪ‬

‫ﺗﺎ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺻ‪Ç‬ﺎﻓﻲ ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن ‪‬اﻻ اﷲ را‬

‫ﮔﺮ رخ ﺧﻮد ﺳ‪Ç‬ﺮخ ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﺑ‪Ç‬ﻴﺪﻗﻲ‬

‫در ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﺰاي ﻏ‪ÇÇ‬ﻮل ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﻜﺎري ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻔﻜﻦ راه را‬

‫ور ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ ﺟ‪Ç‬ﺎه و ﮔ‪Ç‬ﺎه و ﻣ‪Ç‬ﻠﻚ ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﻫ‪ÇÇÇ‬ﻤﭽﻮ او ﻳﻚ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻣﺴﻜ‪ÇÇ‬ﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎز ﻗ‪ÇÇ‬ﻌﺮ ﭼ‪ÇÇ‬ﺎه را‬

‫ﻗ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﻮتﺟﺎن ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮدوﻋﺎﻟﻢﻋﺸﻖﺗﻮﺣﻴﺪﺳﺖ و ﺑﺲ‬

‫اﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦﻗﺪر ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﻠﻮم ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺷﺪ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮدم آ ﮔ‪ÇÇÇ‬ﺎه را‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺗ‪Ç‬ﺮا اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻗ‪Ç‬ﻮت ﺣ‪Ç‬ﺎﺻﻞ ﺷ‪Ç‬ﺪ رﻫ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﺮدوار‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺮ اﻳ‪ÇÇÇ‬ﻦ ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮان اﻳ‪ÇÇ‬ﻦﻛﺎر و ﺑ‪ÇÇ‬ﺎرﻛﺎه را‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻘﻞ را ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻛ‪Ç‬ﺎري ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ زودش ﻧ‪Ç‬ﺮم ﻛ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮد اﻳ‪Ç‬ﻦ اﻓﺴ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﻲاﺷ‪Ç‬ﺒﺎه را‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻦ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎ ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎروب را ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﮔﻴﺮ اﺑ‪ÇÇ‬ﺮاﻫ‪ÇÇ‬ﻴﻢوار‬

‫ﭘﺲ ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺮوروب از ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﻠ‪ Ï‬ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ روي ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﺮوﻣﺎه را‪1‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ آن ﻣ‪ÇÇ‬ﺮداﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدي ﺳ‪ÇÇ‬ﺰاوار آﻣ‪Ç‬ﺪي‬

‫ﮔﺮ زﻧ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻓ‪Ç‬ﺮق ﮔ‪Ç‬ﺮدون ﺧ‪Ç‬ﻴﻤﻪ و ﺧ‪Ç‬ﺮﮔﺎه را‬

‫زﺣ‪Ç‬ﻤﺖﻋﺸﺎقﺗﻨﮕﺴﺖ آنﭼ‪Ç‬ﻨﺎن‬
‫ﻛﻮيﻋﺸﻖاز‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪر او ﻛ‪Ç‬ﻨﺠﻲ ﻧ‪Ç‬ﻴﺎﺑﻲ ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺨﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ راه را‬

‫ﻋﻘﻞ را ﺑﺎ ﻋﺸﻖ‪ ,‬ﺧﻮد ﻛ‪Ç‬ﺎري ﺗ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻮد‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺰد ﺷ‪ÇÇ‬ﺎﻫﻨﺸﻪ ﭼﻜ‪Ç‬ﺎر اوﺑ‪Ç‬ﺎش ﻟﺸﮕ‪Ç‬ﺮﮔﺎه را‬

‫ﻛﻪﺳﺮ ﻣ‪Ç‬ﻌﺮﻓﺖازﻓ‪Ç‬ﻴﺾ اوﺳﺖ‬
‫ﺷﻤﺲﺗﺒﺮﻳﺰي‬
‫‪‬‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ او را ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﻨﺎﺳﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ دل ﮔ‪ÇÇ‬ﻤﺮاه را‬
‫‪‬‬

‫‪###‬‬
‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺮوﻳﺪ اي ﺣ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻔﺎن ﺑﻜﺸ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ آورﻳ‪ÇÇ‬ﺪ ﻳﻚ دم ﺻ‪Ç‬ﻨﻢ ﮔ‪Ç‬ﺮﻳﺰ ﭘ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﺑﻪﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎي ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺮاﻧ‪Ç‬ﻪﻫﺎي رﻧﮕ‪Ç‬ﻴﻦ‬

‫ﺑﻜﺸﻴﺪ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﻣ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮب ﺧ‪Ç‬ﻮش ﻟﻘ‪Ç‬ﺎ را‬

‫دم دﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﻳﻢ‬
‫و ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ او ﺑ‪ÇÇ‬ﻪوﻋﺪه ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ وﻋ‪ÇÇ‬ﺪه ﻣﻜ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﺑ‪Ç‬ﻔﺮﻳﺒﺪ او ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ را‬

‫دم ﺳ‪Ç‬ﺨﺖﮔﺮم داردﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﺎدوﻳﻲ و اﻓﺴ‪Ç‬ﻮن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺰﻧﺪ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮه ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آب او‪ 2‬و ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻨﺪد او ﻫ‪ÇÇ‬ﻮا را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻣﺒﺎرﻛﻲ و ﺷ‪ÇÇ‬ﺎدي ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻧﮕ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﻦ در آﻳ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺸﻴﻦ ﻧ‪Ç‬ﻈﺎره ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻦ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻋ‪Ç‬ﺠﺎﻳﺐ ﺧ‪Ç‬ﺪا را‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد ﺟ‪Ç‬ﻤﺎل ﺧ‪Ç‬ﻮﺑﺎن‬
‫ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﻤﺎل او درآﻳ‪Ç‬ﺪ ﭼ‪Ç‬ﻪ ‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ رخ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ آﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎﺑﺶ ﺑﻜﺸ‪ÇÇ‬ﺪ ﭼ‪Ç‬ﺮاﻏ‪Ç‬ﻬﺎ را‬

‫ﺑﺮو اي دل ﺳ‪Ç‬ﺒﻚ رو ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻳ‪Ç‬ﻤﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪ دﻟﺒ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﺑﺮﺳﺎن ﺳ‪Ç‬ﻼم و ﺧ‪Ç‬ﺪﻣﺖ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻋ‪Ç‬ﻘﻴﻖ ﺑ‪Ç‬ﻲﺑﻬﺎ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه رو ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎﻧﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺎن ﭘ‪Ç‬ﻴﺎم ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺪل ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻪ آن ﻣ‪Ç‬ﻲ ﺻ‪Ç‬ﻔﺎ را‬
‫‪‬‬

‫ﺑﻨﺸﺎن ﺑﻪ ﻟﻄﻒ و اﺣﺴ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻴﺎﻧﺔ ﮔ‪Ç‬ﻠﺴﺘﺎن‬

‫دل ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﺮان ﺑﮕﺸ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻒ ﻋ‪Ç‬ﻄﺎ را‬

‫ﭼﻮ ﺗﻮ ﺷﺎه ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﺎﻧﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﻣ‪Ç‬ﻲﭼﺸﺎﻧﻲ‬

‫رﺧ‪ÇÇ‬ﻬﺎي زﻋ‪ÇÇ‬ﻔﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻨﺪ ﻻﻟﻪﻫ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻪﻣﺎﺳﺖ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲﺗﺒﺮﻳﺰﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺳﺨﻦ ﺷ‪Ç‬ﻮد ﺷﻜ‪Ç‬ﺮرﻳﺰ‬

‫ز ﻟﺒ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎت رﻳ‪ÇÇ‬ﺰد زدﻫ‪ÇÇ‬ﺎن ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﺎت ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‪3‬‬

‫اﻟﺸ ‪Ö‬ﻤ ‪‬ﺲ ×ﺑ ‪‬ﺎز ‪‬ﻏ ‪ ¹‬ﺗﺎ آﺧﺮ آﻳﻪ ﻛﻪ‬
‫‪ (1‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ‪ :‬ﻓﻠ ‪×‬ﻤﺎ ‪‬ﺟ ﱠﻦ ‪‬ﻋﻠ ‪Ö‬ﻴ ‪‬ﻪ اﻟﻠ ‪Ô‬‬
‫اي ﱠ‬
‫اي ا ‪Ö‬ﻟﻘ‪ ‬ﻤ ‪‬ﺮ ×ﺑ ‪‬ﺎزﻏ‪ H‬ﺗﺎ آﺧﺮ آﻳﺔ ‪‬ﻓﻠ ‪×‬ﻤﺎ ‪‬ر ‪‬‬
‫أي ﻛ‪‬ﻮﻛ‪‬ﺒ‪ H‬ﺗﺎ آﺧﺮ آﻳﺔ ‪‬ﻓﻠ ‪×‬ﻤﺎ ‪‬ر ‪‬‬
‫ﱠﻴﻞ ‪‬ر ×‬
‫در ﺳﻮرة اﻧﻌﺎم اﺳﺖ و ﻣﻘﺼﻮد آن اﺳﺖ ﻛﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻫﺮ ﻳﻚ را ﻛﻪ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪× ,‬ﻫﺬا ‪‬ر ‪‬ﺑ ‪â‬ﻲ ﮔﻔﺖ‪ /‬وﻟﻲ ﭼﻮن ﻫﻤﻪ اﻓﻮل و‬
‫ﻏﺮوب داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺟﺎروب "ﻻ" ﻳﻌﻨﻲ ×ﻻ ا ‪Ô‬ﺣ ‪‬ﺐ ا ×ﻻ ‪‬ﻓ ‪â‬ﻠﻴﻦ ﻫﻤﻪ را ﻓﺮورﻳﺨﺖ و از درﺟﺔ رﺑﻮﺑﻴﺖ اﻧﺪاﺧﺖ‪/‬‬
‫‪ (2‬در ﻧﺴﺨﻪ ﻫﺪاﻳﺖ "ﺑﺰﻧﺪ ﮔﺮه ﺑﺮ آﺗﺶ"‪/‬‬
‫‪ (3‬ﻣﻘﻄﻊ اﻳﻦ ﻏﺰل ﻣﻮاﻓﻖ ﻧﺴﺨﺔ ﺧ ‪‬ﻄﻲ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ وﻟﻲ در ﻛﻠﻴ‪‬ﺎت ﭼﺎپ ﻫﻨﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻗﺴ‪Ç‬ﻢ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ در زﻳ‪Ç‬ﺮ‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪:‬‬
‫ز ﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺎن ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺎت رﻳ‪ÇÇ‬ﺰد ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺮد ز ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻋ‪Ç‬ﻨﺎ را‬
‫ﺷﻪ ﻣﺎﺳﺖ ﺷﻤﺲ دﻳﻨﻢ ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳ‪Ç‬ﻘﻴﻨﻢ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ê8‬‬
‫در ﻣﺪارا¸ و اوﺻﺎف ﻫﻮﺷﻴﺎري و ﻃﺮب و وﺟﺪ در ﻣﺴﺘﻲ‬

‫رو ﺗ‪ÇÇ‬ﺮش ﻛ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ رو ﺗ‪Ç‬ﺮﺷﺎﻧﻨﺪ اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﺨﻮري از ﻛ‪Ç‬ﻒ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻮر ﻋ‪Ç‬ﺼﺎ‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻮر‬
‫‪Ö‬‬

‫رو ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻜﻪ در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻮي ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻟﻨﮕ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﻟﻨﮓ ‪Ö‬‬

‫ﻟﺘ‪ÇÇ‬ﻪ‪ 1‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﭘﺎي ﺑ‪Ç‬ﭙﻴﭻ و ﻛ‪Ç‬ﮋ و ﻣ‪Ç‬ﮋ ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮوﭘﺎ‬

‫زﻋ‪ÇÇ‬ﻔﺮان ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ رخ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻣ‪Ç‬ﺎل ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻪ روﻳ‪Ç‬ﻲ‬

‫روي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮب ار ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻤﺎﻳﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﻮري زﺧ‪Ç‬ﻢ ﻗ‪Ç‬ﻔﺎ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻨﻲ زﺷ‪Ç‬ﺘﻲ‬
‫آﻳ‪ÇÇ‬ﻨﻪ زﻳ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻐﻞ ‪Ö‬‬

‫ور ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻧﺎم ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻲ آﻳ‪ÇÇ‬ﻨﻪ را اي ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﻻ‬

‫ﺗﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫﺸ‪Ç‬ﻴﺎري و ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﺪارا ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻦ‬

‫ﭼﻮﻧﻜﻪ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺷﺪي ﻫ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎدا ﺑ‪Ç‬ﺎدا‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲ وﺻ‪Ç‬ﺎل‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻏﺮي ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﺨﻮر از ﻛ‪Ç‬ﻒ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺮﺟ‪Ç‬ﻪ و دررﻗ‪Ç‬ﺺ درآ‬
‫ﭼ‪Ç‬ﻮنﻛﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮﻛﺎر ﺷ‪Ç‬ﺪي‬
‫‪Ö‬‬

‫ﮔﺮد آن ﻧ‪Ç‬ﻘﻄﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﭘ‪Ç‬ﺮﮔﺎر ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ زن ﭼ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻛﻴﻦﭼﻨﻴﻦ ﭼ‪Ç‬ﺮخﻓﺮﻳﻀﻪ اﺳﺖ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ داﻳ‪Ç‬ﺮه را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﮔ‪ÇÇ‬ﻮ آﻧ‪Ç‬ﭽﻪ ﺑﮕ‪Ç‬ﻔﺘﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮاﻣ‪Ç‬ﻮﺷﻢ ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﷲ ‪‬ﻋ‪ÇÇ‬ﻠ ‪Ô‬ﻴ ‪ ÏÖ‬اي ﻣ‪ÇÇ‬ﻪ و ﻣ‪ÇÇ‬ﻪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎرة ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪‬ﺳ‪ÇÇ‬ﻠ ‪‬ﱠﻢ ا ‪Ô‬‬

‫ﷲ ‪‬ﻋ‪ÇÇ‬ﻠ ‪Ö‬ﻴ‪ Ï‬اي ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ا ‪‬ﻳ‪Ç‬ﺎم ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮش‬
‫‪‬ﺳ‪ÇÇ‬ﻠ ‪‬ﱠﻢ ا ‪Ô‬‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﱠﻢ اﷲ ﻋ‪ÇÇ‬ﻠ‪‬ﻴ‪ Ï‬اي دم >ﻳ‪Ç‬ﺤﻴﻲ اﻟ‪ÇÖ‬ﻤﻮﺗﻲ<‪2‬‬

‫ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪ دور از آن رو ﻛ‪Ç‬ﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺮﺑﻮد دﻟﻲ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮدي ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﺎره و ﻻ ﺣ‪Ç‬ﻮل و ﻻ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ درﻳ‪Ç‬ﻮزة ﺣﺴ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﻮ ز دور آﻣ‪Ç‬ﺪهاﻳ‪Ç‬ﻢ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﺟ‪ÇÇ‬ﻮد و ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﺎ‬
‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎه را از رخ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﻧﻮر ‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻨﻴﺪ دﻋ‪Ç‬ﺎي ﻣ‪Ç‬ﻦ و ﻛ‪Ç‬ﻔﻬﺎ ﺑ‪Ç‬ﺮداﺷﺖ‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻔﺖ ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﻏ‪Ç‬ﻴﺮﺗﺖ ﻟﺐ ﺑﮕ‪Ç‬ﺰﻳﺪ و ﺑ‪Ç‬ﻪ دﻟﻢ ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ ﺧ‪Ç‬ﻤﻮش‬

‫دل ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﻦ زد و ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺸﺴﺖ و ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻔﻜﻨﺪ ﻟﻮا‬

‫ﺷﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﻣ‪Ç‬ﺮا ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‪ > :‬ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﻨﻲ‬

‫ﭘﻴﺶ ﻫﺮ ﻣ‪Ç‬ﺨﺘﺼﺮي ﻟﺐ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺣﻜ‪Ç‬ﺎﻳﺖ ﻣﮕﺸ‪Ç‬ﺎ<‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪ Ô‬‬

‫‪Ö‬‬

‫‪ Ö Ô‬‬

‫‪× Ö‬‬

‫‪###‬‬
‫دل ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ داﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﺜﺎل آﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫آﺳ‪Ç‬ﻴﺎ ﻛ‪Ç‬ﻲ داﻧ‪Ç‬ﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﺮدش ﭼ‪Ç‬ﺮا‪3‬‬

‫اﻟﺴﻴﺎﺣ‪ ¹‬در ﺑﺎب ﻣﻼﻗﺎت ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ و ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ ﻛﻪ‪> :‬اﺻﺤﺎب ﻣ‪Ç‬ﻮﻻﻧﺎ ﺷ‪Ç‬ﻮر و ﻏ‪Ç‬ﻮﻏﺎ ﺑ‪Ç‬ﺮآوردﻧ‪Ç‬ﺪ و ﺑ‪Ç‬ﺮ‬
‫در ﺑﺴﺘﺎن ‪‬‬
‫ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﻃﻌﻦ و ﺗﺸﻨﻴﻊ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺳﺮ و ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ و ﺷﻜﻢ ﮔﺮﺳﻨﻪاي ﻇﻬﻮر ﻧﻤﻮده و ﻣﻘﺘﺪاي ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن را ﮔﻤﺮاه ﻛﺮده‬
‫اﺳﺖ‪ /‬ﻃﺮﻓﻪﺗﺮ آﻧﻜﻪ ﻧﻪ ﺧﻂ دارد و ﻧﻪ ﺳﻮاد و ﻧﻪ رﺑﻂ دارد و ذﻫﻦ ﻧﻘ‪‬ﺎد< و ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪> :‬ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﺗﺒﺮﻳﺰ‬
‫رواﻧﻪ ﺷﺪ و ﻣﻮﻻﻧﺎ در ﻋﻘﺐ او ﺑﻪ ﺗﺒﺮﻳﺰ ﺷﺘﺎﻓﺖ و ﺑﻪ روم آﻣﺪﻧﺪ‪ /‬دﻳﮕﺮ ﺑﺎره ﻣﻮاﻟﻲ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻨﻴﺎد ﺣﺴﺪ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎدﻧﺪ و اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎر‬
‫ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺷﺎم ﻋﺰﻳﻤﺖ ﻛﺮد و ﻣﺪت دو ﺳﺎل در ﻧﻮاﺣﻲ ﺷﺎم اﻗﺎﻣﺖ ﻓﺮﻣﻮد ﺗﺎ ﻋﺸﻖ ﺷﻤﺲاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﺑﻨﻴﺎد ﺻﺒﺮ و‬
‫ﻗﺮار ﻣﻮﻻﻧﺎ را ﺑﺮاﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﺒﻠﻎ ﻫﺰار دﻳﻨﺎر زر ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﺧﻮد ﺑﻬﺎ¾اﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ داد ﻛﻪ ﺑﻪﺳﻮي ﺷﺎم ﺑﺨﺮام و اﻳﻦ اﺑﻴﺎت ﺑﺨﻮاﻧ‪Ç‬ﺪ‪:‬‬
‫>ﺑﺮوﻳﺪ اي ﺣﺮﻳﻔﺎن ﺑﻜﺸﻴﺪ ﻳﺎر ﻣﺎ را ‪ .‬ﺗﺎ آﺧﺮ ﻏﺰل<‪/‬‬
‫‪ (1‬ﭘﺎره ﺟﺎﻣﺔ ﻛﻬﻨﻪ‪/‬‬
‫‪ (2‬زﻧﺪه ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻣﺮدهﻫﺎ را‪ /‬ﻣﻮﺗﻲ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺖ اﺳﺖ ﺑﺪون ﺗﺸﺪﻳﺪ و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ اﻣﻮات و ﺟﻤﻊ ‪‬ﻣﻴﺖ ﺑﻪﺗﺸﺪﻳﺪ ‪‬ﻣﻴﺘﻮن ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪/‬‬
‫ﺗ‪Ç‬ﻔﺮج ﻣﺴ‪Ç‬ﺠﺪ‬
‫‪ (3‬از ﻛﺮام اﺻﺤﺎب ﻣﻨﻘﻮل اﺳﺖ ﻛﻪ‪> :‬روزي ﺷﻴﺦ ﺻﺪراﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ و ﻗﺎﺿﻲ ﺳﺮاجاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ و ﺳﺎﻳﺮ ﻋﻠﻤﺎ و ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻪ ‪‬‬
‫ﺣﺮام و ﺑﺎﻏﻬﺎ ﺑﻴﺮون آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻧﻴﺰ در ﻣﻴﺎﻧﺔ اﻳﺸﺎن ﺣﻀﻮر داﺷﺘﻨﺪ‪ /‬ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از ﺳ‪Ç‬ﺎﻋﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﺎﺳﺖ و در آﺳ‪Ç‬ﻴﺎﻳﻲ‬
‫ﺣﻖ ﺟﻼل و ﻋﻈﻤﺖ‬
‫درآﻣﺪﻧﺪ‪ ,‬دﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻮﻻﻧﺎ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﻨﮓ آﺳﻴﺎ ﺳ ‪‬ﺒﻮح و ﻗﺪ‪ ‬وس ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ و ﺑﻪﭼﺮخ درآﻣﺪه ﻓﺮﻣﻮد ﺑﻪ ‪‬‬

‫‪ê9‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﻨﮓ و آب او اﻧ‪Ç‬ﺪﻳﺸﻪﻫﺎ‬

‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﮓ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ آب داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﺟﺮا‬

‫آب ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﺪ‪> :‬آﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺎﺑﺎن را ﺑ‪ÇÇ‬ﭙﺮس‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻮ ﻓﻜ‪Ç‬ﻨﺪ اﻧ‪Ç‬ﺪر ﻧﺸ‪Ç‬ﻴﺐ اﻳ‪Ç‬ﻦ آب را<‬

‫آﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺎﺑﺎن ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺪت‪ > :‬ﻛ‪Ç‬ﻲ ﻧ‪Ç‬ﺎنﺧﻮار‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧﮕ‪Ç‬ﺮدد اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﻧ‪Ç‬ﺎﻧﻮا<‬

‫ﻣﺎﺟﺮا ﺑﺴ‪Ç‬ﻴﺎر ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﺪ ﺷ‪Ç‬ﺪ ﺧ‪Ç‬ﻤﻮش‬

‫از ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا واﭘ‪ÇÇ‬ﺮس ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫ﺷ‪ÇÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﺎي دوﻟﺘﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻲﭘﺮد ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ اوج ﻗ‪ÇÇ‬ﺪس ﭘ‪ÇÇ‬ﺎدﺷﺎ‬

‫در ﻋﺮوج ﺑﺮ ﺑﺮوج ﺣﻘﺎﻳﻖ و آﻧﻜﻪ ﻇﻬﻮر ﻣﺮدان راه اﻣﻮاج ﺑﺤﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲروم ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻨﺪ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺴﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫آﺧ‪ÇÇ‬ﺮ اي ﺗ‪ÇÇ‬ﻦ از زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻻ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻓ‪Ç‬ﻠﻚ ﺟ‪Ç‬ﺎن راﺳﺖ ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﺎروﻛﻴﺎ‬

‫در زﻣﻴﻦ اﻳﻦ ﺗﻦ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﮔ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد‬
‫ﻗ‪ÇÇ‬ﻮت ﻋ‪ÇÇ‬ﻘﻞ ﻛ‪Ç‬ﺎﻣﻼن ﺣﻜ‪Ç‬ﻤﺖ ‪‬‬

‫ﺟﺴ‪Ç‬ﻢ ﺣ‪Ç‬ﻴﻮاﻧ‪Ç‬ﻲ ﻧ‪Ç‬ﺨﻮاﻫ‪Ç‬ﺪ ﺟ‪Ç‬ﺰ ﭼ‪Ç‬ﺮا‬

‫در ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن روح ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺠﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪن‬

‫ﻓ‪Ç‬ﺮ ﻫ‪Ç‬ﻤﺎ‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد ﺧ‪ ÇÇ‬ﻔﺎش ﻫ‪Ç‬ﻢ ‪‬‬

‫ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻣﮕﺲ را ﻛ‪Ç‬ﻲ رﺳ‪Ç‬ﺪ ﭘ‪Ç‬ﺮواز ﻛ‪Ç‬ﺒﻚ‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻲ ﺷ‪Ç‬ﻮد ﻫ‪Ç‬ﻤﺮاز ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن ﻫ‪Ç‬ﺮ ﮔ‪Ç‬ﺪا‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد‬
‫در درونﺟ‪ÇÇ‬ﺎنرا زﺧ‪Ç‬ﻮد ﻣ‪Ç‬ﻄﺮب ‪‬‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲ و ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺟ‪Ç‬ﺎم ﺻ‪Ç‬ﻔﺎ‬
‫ﻫ‪Ç‬ﻢ زﺧ‪Ç‬ﻮد‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺟ‪Ç‬ﻨﻴﺪ و ﺷ‪Ç‬ﺒﻠﻲ و ﻛ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﻲ ﺣ‪Ç‬ﺮﻳﻒ‬

‫در ﺟ‪ÇÇÇ‬ﻬﺎن ﻋ‪ÇÇ‬ﻘﻞ ﻛ‪ÇÇ‬ﻞ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ اﻧ‪ÇÇ‬ﺒﻴﺎ‬

‫اﻳﻦﺷﻤﺎر ﻧ‪Ç‬ﺎﻣﺸﺎنﭼﻮن ﻣ‪Ç‬ﻮﺟﻬﺎﺳﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد درﻳ‪ÇÇ‬ﺎي ﺟ‪Ç‬ﺎن در دو ﺳ‪Ç‬ﺮا‬
‫ﻳﻚ ‪‬‬

‫ﻋ‪ÇÇÇ‬ﺮشوﻓﺮشو ﻟﻮحوﻛ‪ÇÇ‬ﺮﺳﻲاﻧ‪ÇÇ‬ﺪروﺳﺖ‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﭼ‪ÇÇÇ‬ﻴﺰي در ﺣ‪ÇÇ‬ﻘﻴﻘﺖ زو ﺟ‪ÇÇ‬ﺪا‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد‬
‫ﺟﺎنﭼﻮ ﺷ‪Ç‬ﺨﺺوﺗﻦﻟﺒﺎسﺟﺎن ‪‬‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻨﺒﺶ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ازو ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ز ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻫﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ را ﺑ‪Ç‬ﺒﻴﻦ‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻨﻴﻦ‬
‫‪‬‬

‫ﭼﻮن ﻟﺒﺎﺳﻲدان ﺑ‪Ç‬ﺮآن ﺟ‪Ç‬ﺎن ايﻓ‪Ç‬ﺘﻲ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد درﻫ‪Ç‬ﺮﻧﻔﺲ‬
‫ﻗﺒﺾوﺑﺴﻂ از ﺣ‪Ç‬ﻖ ‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ازو ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ ﺟ‪ÇÇ‬ﻔﺎ و ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ وﻓ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮﻧﻜﻪ ﺑ‪Ç‬ﻲاﻣ‪Ç‬ﺮش ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﺟﻨﺒﺪ ﻛ‪Ç‬ﻬﻲ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﻄﺎ‬
‫ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺮ را دﻳ‪ÇÇ‬ﺪن ‪‬‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲﺗﺒﺮﻳﺰي ﮔ‪ÇÇ‬ﺬر از ﺣ‪ÇÇ‬ﺮف و ﺻ‪ÇÇ‬ﻮت‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻲرﺳﺪ زﻧﮕﺖ زﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮد آﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻨﻪ را‪1‬‬

‫ﺧﺪا ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﻨﮓ آﺳﻴﺎ ﺳ ‪‬ﺒﻮح و ﻗﺪ‪ ‬وس ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪</‬‬
‫‪ (1‬در اﻳﻦ اﺷﻌﺎر ﺑﻪ دو ﻗﺴﻤﺖ از ﻣﺴﺎ‪Ä‬ﻞ ﻓﻠﺴﻔﺔ اﻟﻬﻲ اﺷﺎرت اﺳﺖ‪ :‬اول آﻧﻜﻪ( روح ﻏﻴﺮ از ﺗﻦ و ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ روح ﺟ‪Ç‬ﺰ از ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ‬
‫اﺟﺴﺎم اﺳﺖ‪ /‬ﻣﻴﻞ ﺟﺎن در ﺣﻜﻤﺖ و ﻋﻠﻮم و ﻏﺬاي روح داﻧﺶ و ﺣﻜﻤﺖ اﺳﺖ و ﺗﻦ ﺟﺴﻢ ﺣﻴﻮاﻧﻲ ﻏﺬاﻫﺎي ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ /‬ﻫ ‪‬ﻤﺖ ﺟﺎن ﺑﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ آﺳﻤﺎن رود و او را در آن ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺰاران ﻛﺎروﺑﺎر اﺳﺖ وﻟﻲ اﻳﻦ ﺗﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧ‪Ç‬ﺮان‬
‫دوم آﻧﻜﻪ( ﺟﺎن از ﻋﺎﻟﻢ ﻳﻚ رﻧﮕﻲ و وﺣﺪت اﺳﺖ و ﭼﻮن ﺑﻪﺻﻮرت ﻣﻲآﻳﺪ‪ ,‬ﺷﻤﺎره ﻧﺎﻣﺸﺎن‬
‫ﻣﺸﻐﻮل ﺧﺎﻳﻴﺪن ﮔﻴﺎه اﺳﺖ; ‪‬‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﻴﺪ‪ ,‬ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ‪ ,‬ﺷﺒﻠﻲ‪ ,‬ﻣﻌﺮوف ﻛﺮﺧﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷ‪Ç‬ﻤﺎره ﻣ‪Ç‬ﻮﺟﻬﺎي درﻳ‪Ç‬ﺎﺳﺖ‪ /‬ﻋ‪Ç‬ﺮش و ﻓ‪Ç‬ﺮش و ﻟﻮح و ﻛ‪Ç‬ﺮﺳﻲ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ‬
‫ﻣﻮﺟﻬﺎي اﻳﻦ درﻳﺎ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ و از ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻲ ﺟﺪا ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ /‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺗﻦ ﻟﺒﺎس ﺟﺎن اﺳﺖ‪ ,‬ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ë0‬‬
‫وﺻﻒ ﮔﻞ و ﮔﻠﺰار در ﺑﻬﺎر و اﺷﺎره ﺑﻪ ﺟﻠﻮات ﻳﺎر‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻔﺸﻪ رﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺐ ﺳ‪Ç‬ﻮﺳﻦ دو ﺗ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﮔ‪ÇÇÇ‬ﻞ ﻟﻌ‪ÇÇ‬ﻞﭘﻮش ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺑﺪراﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺒﺎ‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎز‬
‫‪‬‬

‫ﺑﺎز رﺳ‪Ç‬ﻴﺪﻧﺪ ﺷ‪Ç‬ﺎد زان ﺳ‪Ç‬ﻮي ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎد‬

‫ﻣﺴﺖ و ﺧ‪Ç‬ﺮاﻣ‪Ç‬ﺎن و ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺳ‪Ç‬ﺒﺰ ﻗ‪Ç‬ﺒﺎﻳﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺳﺮو ﻋﻠ‪‬ﻢدار رﻓﺖﺳ‪Ç‬ﻮﺧﺖ ﺧ‪Ç‬ﺰان را ﺑ‪Ç‬ﻪﺗﻔﺖ‪1‬‬

‫وز ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇÔ‬ﻪ رخ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻮد ﻻﻟﺔ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮﻳﻦ ﻟﻘ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫>ﺳ‪Ç‬ﻼم ﻋ‪Ç‬ﻠﻴ‪<Ï‬‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻨﺒﻠﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻳ‪Ç‬ﺎﺳﻤﻴﻦ ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪:‬‬
‫‪Õ‬‬

‫ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪> :‬ﻋ‪Ç‬ﻠﻴ‪ Ï‬اﻟﺴ‪Ç‬ﻼم در ﭼ‪Ç‬ﻤﻦ آ اي ﻓ‪Ç‬ﺘﻲ<‬

‫ﻳ‪ÇÇÇ‬ﺎﻓﺘﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﺮوﻓﻴﻲ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻃ‪ÇÇ‬ﺮﻓﻲ ﺻ‪ÇÇ‬ﻮﻓﻴﻲ‬

‫دﺳﺖزﻧ‪ÇÇ‬ﺎن ﭼ‪Ç‬ﻮنﭼﻨﺎر رﻗ‪Ç‬ﺺﻛﻨﺎنﭼﻮنﺻﺒﺎ‬

‫ﻏﻨﭽﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻮرﻳﺎن ﻛ‪Ç‬ﺮده رخ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻧ‪Ç‬ﻬﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎد ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﺎدرش ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﺮ و رو ﺑ‪Ç‬ﺮﮔﺸﺎ‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﺎ آب در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫زﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺖ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻠﻮﻓﺮي ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻪ و زردي ﭼ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫رﻓﺘﻪ دي روﺗﺮش‪ ,‬ﻛﺸ‪Ç‬ﺘﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪ آن ﻋ‪Ç‬ﻴﺶ ﻛﺶ‬

‫ﻋ‪ÇÇÇ‬ﻤﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدا دراز اي ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﻴﺰ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺮﮔﺲ در ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﺟﺮا ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﻚ زد ﺳ‪ÇÇ‬ﺒﺰه را‬

‫ﺳﺒﺰه ﺳﺨﻦ ﻓﻬﻢ ﻛﺮد ﮔﻔﺖ ﻛﻪ‪> :‬ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﺎن ﺗ‪Ç‬ﺮا<‬

‫ﮔﻔﺖ ﻗﺮﻧﻔﻞ‪ 2‬ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺪ‪> :‬ﻣ‪Ç‬ﻦ زﺗ‪Ç‬ﻮ دارم اﻣ‪Ç‬ﻴﺪ<‬

‫‪‬ﻟﺼ‪ÇÇ‬ﻼ<‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﻋ‪ÇÇ‬ﺰﺑﺨﺎﻧﻪام ﺧ‪ÇÇ‬ﻠﻮت ﺗﺴﺖ ا ‪‬‬

‫ﺳﻴﺐ ﺑﮕﻔﺖ اي ﺗ‪Ç‬ﺮﻧﺞ‪> :‬از ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮﻧﺠﻴﺪهاي<‬

‫ﮔﻔﺖ‪> :‬ﻣﻦ از ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﺪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﺸﻮم ﺧ‪Ç‬ﻮدﻧﻤﺎ<‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺎﺧﺘﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ و ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪه ﻛ‪Ç‬ﺎن ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻛ‪Ç‬ﻮ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد اﺷ‪ÇÇ‬ﺎره ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻞ ﺑ‪ÇÇ‬ﻠﺒﻞ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮﻳﻦ ﻧ‪Ç‬ﻮا‬

‫ﭼﻨﺪ ﺳﺨﻦ‪ ,‬ﻣﺎﻧﺪ ﻧ‪Ç‬ﻴﻚ ﺑ‪Ç‬ﻲﮔﻪ و دﻳ‪Ç‬ﺮﺳﺖ ﻟﻴﻚ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺷﺐ ﻓ‪Ç‬ﻮت ﺷ‪Ç‬ﺪ آرم ﻓ‪Ç‬ﺮدا ﻗ‪Ç‬ﻀﺎ‬

‫ﻣﺴﺖ ازل ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪاي ﺟ‪ÇÇ‬ﺎم اﺑ‪ÇÇ‬ﺪ ﻧ‪Ç‬ﻮش ﻛ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺨﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰﻳﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﺣ‪ÇÇ‬ﻘﻴﻘﺖ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬

‫‪‬‬

‫‪###‬‬

‫ﻟﺒﺎﺳﻲ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﺟﺎن ﻋﺎﻟﻢ و ﻫﺮﭼﻪ از ﻗﺒﺾ و ﺑﺴﻂ و ﺟﻔﺎ و وﻓﺎﺳﺖ از آﻧﺠﺎﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (1‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﮔﺮم‪/‬‬
‫ﻣ‪Ç‬ﻌﺮب‬
‫ﻗ‪Ç‬ﺮﻧﻔﻞ‬
‫و‬
‫آﻓﺘﺎب<‬
‫ﺷﻌﺎع‬
‫ﮔﻞ‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‬
‫اﺳﺖ;‬
‫ﻫﻨﺪي‬
‫و‬
‫ﭘﻬﻮل‬
‫ﻛﺮن‬
‫آن‬
‫>اﺻﻞ‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫آرا‬
‫اﻧ‪Ç‬ﺠﻤﻦ‬
‫ﻓﺮﻫﻨﮓ‬
‫در‬
‫‪ (2‬ﮔﻞ ﻣﻴﺨﻚ;‬
‫‪‬‬
‫اﺳﺖ‪ /‬در ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻛﺎﺗﻮزﻳﺎن رﻳﺸﺔ آن را ﻣﺠﻬﻮل ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪/‬‬

‫‪ë1‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﺎذﺑﺔ ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺒﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺳﺨﺖ ﺑﺨﻮﻳﺸﻢ ﻛﺸﻴﺪ ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ‪> :‬ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ<‬

‫ﭼﻨﺪ روي در ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ ﺳﮓ اﻓ‪Ç‬ﻐﺎنﻛﻨﺎن‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آ در ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ ﻃ‪ÇÇ‬ﻴﺮان ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮان ﻣ‪Ç‬ﻲروي در ﭘ‪Ç‬ﻲ آب و ﻋ‪Ç‬ﻠﻒ‬

‫ﻃ‪ÇÇ‬ﻮﻃﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن را ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎر در ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺘﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫‪Ô‬دردي ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺟﻬﻞ را ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺰد ﻛ‪ÇÇ‬ﺜﻴﻔﺎن ﮔ‪ÇÇ‬ﺬار‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﻤﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎر ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ ﻟﻄ‪ÇÇ‬ﻴﻔﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺎف‬
‫‪‬‬

‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﻒ ﻧ‪Ç‬ﺒﺎﺷﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﺎه ﺑ‪Ç‬ﻨﺪه ﺷ‪Ç‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﻨﺪه را‬

‫ﺑﮕﺴ‪ÇÇ‬ﻞ ازﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻨﺪﮔﻲ اي ﺷ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺣﻜ‪ÇÇ‬ﻢ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا دادهاﻳ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﻴﻄﺎنﻫﺎ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ اﺳ‪Ç‬ﻴﺮي ﻛﺸ‪Ç‬ﻲ رﺳ‪Ç‬ﺘﻢ دﺳ‪Ç‬ﺘﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫درد ﺳ‪ÇÇ‬ﺮي ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﺸﻲ زﺣ‪Ç‬ﻤﺖ ﺗ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﺮي‬

‫زﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺖ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد را ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎر ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ ﺣﻜ‪Ç‬ﻴﻤﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻧﻮر ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ ﺷ‪Ç‬ﻬﺮة ا ‪‬ﻳ‪Ç‬ﺎم دﻳ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر ورا ﺷ‪ÇÇÇ‬ﺪ ﻳ‪ÇÇ‬ﻘﻴﻦ در ره اﻳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫آرزوي وﺻﻮل ﺑﻪ ﻣﻘﺎم ﺧﺮاﺑﺎت و ﺑﻴﺰاري از زﻫﺪ ﺧﺸﻚ و ﻃﺎﻣﺎت‬
‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﻤﺎﻳﺪم راه ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪ÇÇ‬ﺎت را‪1‬‬
‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺪﻫﻢ ﻣ‪ÇÇ‬ﺰد او ﺣ‪ÇÇ‬ﺎﺻﻞ ﻃ‪ÇÇ‬ﺎﻋﺎت را‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ و ﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ذوق ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪ÇÇ‬ﺎت ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬
‫ﻟﺬ‪ ‬ت‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻨﻲ از دل ﺑ‪ÇÇ‬ﺮد ﺗ‪ÇÇ‬ﻘﻮي و ﻃ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺎت را‪2‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎش دﻫ‪ÇÇ‬ﻨﺪم ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺸﺖ ﻋ‪Ç‬ﺎرﻳﺘﻢ زاﻫ‪Ç‬ﺪان‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮو ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدﻣﻲ وﺟ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت را‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﺪ و ﻋ‪ÇÇ‬ﺒﺎدت ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻲ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻮد ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻟﻴﻚ ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫دادم و ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮدم ﻧ‪ÇÇÇ‬ﻴﺎز زﻫ‪ÇÇ‬ﺪ و ﻋ‪ÇÇ‬ﺒﺎدات را‬

‫ﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﺮا ﺑ‪Ç‬ﻴﺶ ﺑ‪Ç‬ﻮد زﻫ‪Ç‬ﺪ و ورع اﻳ‪Ç‬ﻦ زﻣ‪Ç‬ﺎن‬

‫راﻧ‪ÇÇ‬ﺪه و ﻛ‪ÇÇ‬ﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدهام ﻓ‪ÇÇ‬ﻀﻞ و ﻛ‪Ç‬ﺮاﻣ‪Ç‬ﺎت را‬

‫دم ﻣ‪Ç‬ﺰن و ﺗ‪Ç‬ﺮك ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻬﺮ دل ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ‬

‫وﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻆ و اﺷ‪ÇÇÇ‬ﺎرات را ﻟﻔ‪ÇÇ‬ﻆ و ﻋ‪ÇÇ‬ﺒﺎرات را‬

‫درﺧﻮاﺳﺖ آب زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ از ﺧﻀﺮ وﻗﺖ‬

‫اي ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺮآب ﺑﮕﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ آن ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﺔ روان را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢﻫﺎ ﮔﺸ‪Ç‬ﺎﻳﺪ زاﺷﻜ‪Ç‬ﻮﻓﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮﺳﺘﺎن را‬

‫آب ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﺎت ﻟﻄ‪ÇÇ‬ﻔﺖ در ﻇ‪ÇÇ‬ﻠﻤﺖ دو ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﻢ‬

‫زانﻣﺮدﻣﻚ ﭼ‪Ç‬ﻮ درﻳ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮده اﺳﺖ دﻳ‪Ç‬ﺪﮔﺎن را‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮﮔﺰ ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﺮﻗﺼﺪ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻟﻄ‪Ç‬ﻒ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻧ‪Ç‬ﺒﻴﻨﺪ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪر ﺷﻜ‪Ç‬ﻢ زﻟﻄ‪Ç‬ﻔﺖ رﻗ‪Ç‬ﺼﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﻮدﻛﺎن را‬

‫اﻧﺪر ﺷﻜ‪Ç‬ﻢ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ وﻧ‪Ç‬ﺪرﻋﺪم ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ‬

‫ﻛ‪Ç‬ﺎﻧﺪر ﻟﺤ‪Ç‬ﺪ زﻧ‪Ç‬ﻮرت رﻗ‪Ç‬ﺼﺴﺖ اﺳ‪Ç‬ﺘﺨﻮان را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮدهﻫﺎي دﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺎ ﺑﺴ‪Ç‬ﻴﺎر رﻗ‪Ç‬ﺺ ﻛ‪Ç‬ﺮدﻳﻢ‬

‫ﭼﺎﺑﻚ ﺷ‪Ç‬ﻮﻳﺪ ﻳ‪Ç‬ﺎران ﻣ‪Ç‬ﺮ رﻗ‪Ç‬ﺺ آن ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن را‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻬﺎ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮﻗﺼﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪهﻫﺎي ﻗ‪Ç‬ﺎﻟﺐ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﺻﻪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑﮕﺴ‪ÇÇ‬ﻼﻧﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪة ﮔ‪Ç‬ﺮان را‬

‫‪ (1‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ اﺳﺖ و در اﺻﻄﻼح ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻳﻚ رﻧﮕﻲ رﺳﻴﺪن اﺳﺖ‪ /‬ﺷﺒﺴﺘﺮي ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻘﺎم ﻋ‪ÇÇÇÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﻻاﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻲ اﺳﺖ‬
‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاﺑ‪ÇÇ‬ﺎت از ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﻣﺜﺎﻟﻲ اﺳﺖ‬
‫‪ (2‬ﺳﺨﻨﺎن ﭘﺮا ﻛﻨﺪه و ﻫﺬﻳﺎن و ﻣﻨﺎﺳﺐ اﻳﻦ ﻣﻘﺎم ﺳﺨﻨﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻲﻣﻐﺰ در اﻣﻮر دﻳﻨﻲ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮد‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ë2‬‬
‫زاول وﻻدت ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮدﻳﻢ ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺎي ﻛ‪ÇÇ‬ﻮﺑﺎن‬
‫ﭘﺲ ‪‬‬

‫رﺣ‪ÇÇ‬ﻤﻬﺎ از ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎن را‬
‫در ﻇ‪ÇÇ‬ﻠﻤﺖ ‪‬‬

‫ﭘﺲ ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ ﺻ‪ÇÇ‬ﻮﻓﻴﺎﻧﻴﻢ از ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻘﻪ رﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺪه‬

‫رﻗ‪ÇÇ‬ﺼﺎن و ﺷﻜ‪Ç‬ﺮﮔﻮﻳﺎن اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻟﻮت راﻳﮕ‪Ç‬ﺎن را‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻟﻮت را ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺪﻫﻴﻢ راﻳﮕ‪Ç‬ﺎﻧﺴﺖ‬

‫ﺧﻮدﭼﻴﺴﺖ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺻ‪Ç‬ﻮﻓﻲاﻳ‪Ç‬ﻦﮔﻨﺞﺷﺎﻳﮕﺎن را‬

‫اﻳ‪Ç‬ﻦﺟﻬﺎنراﺳ‪Ç‬ﺮﭘﻮش آﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻧﺴﺖ‬
‫ﭼﻮنﺧﻮان‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد زﺑ‪Ç‬ﺎن را?‬
‫از ﺧﻮان ﺣ‪Ç‬ﻖ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻢ زﻫ‪Ç‬ﺮه ‪‬‬

‫ﻣﺎ ﺻ‪Ç‬ﻮﻓﻴﺎن راﻫ‪Ç‬ﻴﻢ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻃ‪Ç‬ﺒﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮار‪ 1‬ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﻴﻢ‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻨﺪه دار ﻳ‪ÇÇ‬ﺎرب اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﺎﺳﻪ را و ﺧ‪Ç‬ﻮان را‬

‫ﻛﺮدم ﺧﻤﺶ ﭼﻮ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻢ ﻣﺸ‪Ç‬ﻐﻮلﻧﺎنو ﻛ‪Ç‬ﺎﺳﻪ‬

‫ﻓﺎرغ ﺷ‪Ç‬ﻮم ﻛﺸ‪Ç‬ﻢ ﺧ‪Ç‬ﻮش رﻃ‪Ç‬ﻞ ﻣ‪Ç‬ﻲ ﮔ‪Ç‬ﺮان را‬

‫‪###‬‬
‫آن دل ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ از ﺣ‪Ç‬ﻖ ﻣ‪Ç‬ﻌﺮاج رﻓ‪Ç‬ﺮﻓﻲ را‪2‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻲﺣﺮف و ﺻ‪Ç‬ﻮت ﺧ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﺪآﻳﺎت ﻣ‪Ç‬ﺼﺤﻔﻲرا‪3‬‬

‫ﺳﻠﻄﺎن ﻫﺮ دو ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮاﻧﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮش ﻋﺸ‪Ç‬ﻘﺖ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ دم ز ﺳ‪Ç‬ﺮ >ا‪‬وﺣ‪Ç‬ﻲ< ﺻ‪Ç‬ﺪ آﻳﺖ ﺧ‪Ç‬ﻔﻲ را‪4‬‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮ وﺣ‪Ç‬ﺪت او‬
‫از ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻚ ﺟﺴ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬر ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫‪× Ö ‬‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮداﻧ‪ÇÇ‬ﺪت ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻤﺎن اﺳ‪ÇÇ‬ﺮار آﺻ‪ÇÇ‬ﻔﻲ را‪5‬‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬر زﻇ‪ÇÇ‬ﻠﻤﺖ ﺗ‪ÇÇ‬ﻦ وز اﺣ‪ÇÇ‬ﺘﺠﺎب ﻏ‪Ç‬ﻔﻠﺖ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر او ﻓ‪ÇÇ‬ﺮوزد آن ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﻊ ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﻄﻔﻲ را‪6‬‬

‫ﻣﺸ‪Ç‬ﺮف آﻣ‪Ç‬ﺪ‬
‫ﻋﺸﻘﺴﺖ آﻧﻜ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ دل ﻛ‪Ç‬ﺰ وي‬
‫‪‬‬

‫ﻧﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﺬاﺷﺖ در ﻃ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻘﺖ آداب ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺼﻔﻲ را‬

‫ﺗ‪Ç‬ﻌﺎﻟﻲ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻟﻮح ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻬﺎم ﺣ‪Ç‬ﻖ‬
‫×‬

‫اﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎ¾ ﻛ‪ÇÇ‬ﻞ اﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺎ¾ ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ آدم ﺻ‪ÇÇ‬ﻔﻲ را‪7‬‬

‫‪‬‬

‫‪ (1‬ﻃﺒﻞ ﺧﻮار‪ ,‬ﻛﻨﺎﻳﻪ از ﻣﺮدم ﭘﺮﺧﻮار‪/‬‬

‫‪ (2‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺑﺎﻏﻬﺎي ﺑﻬﺸﺖ و ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺗﻜﺎن دادن ﺑﺎل ﭘﺮﻧﺪه و ﻣﻘﺼﻮد ﻋﺮوج روح اﺳﺖ ﺑﺎ ﻃﺎﻳﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﻳﺎ اﺷﺎره ﺑﻪ ‪Ô‬ﻣ ﱠﺘ ‪â‬ﻜ ‪Ãâ‬ﻴ ‪‬ﻦ‬
‫اﻟﺮ ﺣ ×ﻤﻦ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد ﺑﺎﻟﺶ و ﻓﺮاش اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺲ از وﺻﻮل اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﻤﻮده و ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎﻟﺶﻫﺎي‬
‫ﻠﻲ ‪‬رﻓ ‪Ö‬ﺮ ‪‬ف ﺧ ‪Ö‬‬
‫‪Ô‬ﻀ ‪‬ﺮ در ﺳﻮرة ‪‬‬
‫ﻋ‪× ‬‬

‫ﺑﻬﺸﺘﻲ ﺗﻜﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ و ﭼﻮن رﻓﺮف از رف اﺳﺖ و رف ﻟﻮﻧﻪ اذا ﺑ‪Ç‬ﺮق و ﺗ‪Ç‬ﻼ‪Ñ‬ﻻ ﭼ‪Ç‬ﻨﺎن ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﻗ‪Ç‬ﺎﻣﻮس اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻌﻨﻲ‬
‫درﺧﺸﻴﺪن و ﺑﺮق و ﺗﻼﻟ‪ Æ‬اﺳﺖ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﻣﻌﺮاج ﻇﻬﻮر ﻣﻠﻜﻲ ﻧﻮراﻧﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﺿﻢ آن اﺳﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﺟﺎﻳﮕﺎه ﺻﺤﻒ و ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ و ﺑﻲﺣﺮف و ﺻﻮت آﻳﺎت ﻣﺼﺤﻒ را‬
‫‪ (3‬ﺑﻪﺣﺮﻛﺎتﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ در ﻣﻴﻢ و اﺷﻬﺮ ‪‬‬
‫ﻳﻦ ا ‪ÔÖ‬وﺗ‪Ô‬ﻮا ا ‪Ö‬ﻟ ‪‬ﻌﻠ ‪Ö‬ﻢ در ﺳﻮرة ﻋﻨﻜﺒﻮت اﺳﺖ ﻳﻌﻨﻲ‬
‫ﺎت ‪‬ﺑ ‪‬ﻴ ×ﻨ ‪Õ‬‬
‫ﺧﻮاﻧﺪن ﭼﻨﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ در آﻳﺔ دﻳﮕﺮ اﺷﺎره ﺷﺪه ‪‬ﺑ ‪Ö‬ﻞ ‪Ô‬ﻫ ‪‬ﻮ ا ××ﻳ ‪Õ‬‬
‫ور اﻟ ‪â‬ﱠﺬ ‪‬‬
‫ﺎت ‪‬ﻓﻲ ‪Ô‬ﺻ ‪Ô‬ﺪ ‪‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ اﻳﻦ ﻗﺮآن آﻳﺖﻫﺎي روﺷﻦ اﺳﺖ در دﻟﻬﺎي آﻧﺎن ﻛﻪ داده ﺷﺪهاﻧﺪ داﻧﺶ را‪/‬‬
‫‪‬وﺣﻲ در ﺳﻮرة ﻧﺠﻢ‪ /‬ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺲ وﺣﻲ ﻛﺮد ﺑﻪ ﺑ‪Ç‬ﻨﺪة ﺧ‪Ç‬ﻮد آﻧ‪Ç‬ﭽﻪ وﺣ‪Ç‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮد‪ /‬ﻣ‪Ç‬ﻘﺼﻮد‬
‫ﺣﻲ ‪‬ا ×ﻟﻲ ‪‬ﻋ ‪Ö‬ﺒ ‪‬ﺪ ‪‬ه ×ﻣﺎ ا ×‬
‫‪ (4‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ ‪‬ﻓﺎ ‪Ö‬و ×‬
‫ﭼﻴﺮﻫﺎي ﻣﺨﻔﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ از اﺳﺮار ﺑﻮد‪ ,‬ﻳﺎ در ﺑﻴﺎن ﻧﮕﻨﺠﺪ ﻳﺎ ﺻﻼح ﻧﺒﻮده ﻛﻪ ﺑﺮ زﺑﺎن آﻳﺪ‪/‬‬
‫‪ (5‬ﻧﺎم آﺻﻒ ﻣﻄﺎﺑﻖ آﻧﭽﻪ از زﻣﺨﺸﺮي ﻧﻘﻞ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺳﻄﻮم ﺑﻮده‪ ,‬وزﻳﺮ و ﭘﺴﺮ ﺧﻮاﻫﺮ و وﻟﻴﻌﻬﺪ و ﺧﻠﻴﻔﺔ ﺳﻠﻴﻤﺎن ﺑ‪Ç‬ﻮده و‬
‫داﺳﺘﺎن او در ﺳﻮرة ﻧﻤﻞ ﻣﺬﻛﻮر اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪاﺷﺎرت ﺳﻠﻴﻤﺎن ﺑﻪ ﻳﻚ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻫﻢ زدن ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻘﻴﺲ را ﻧﺰد ﺳﻠﻴﻤﺎن ﺣﺎﺿﺮ‬
‫ﺗﺼﺮف ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ ﺑﻮده ﻛﻪ از اﺳﺮار وﺣﺪت اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺴﻢ ﺑﺎﻻﺗﺮ اﺳﺖ و ﺑﻪﻗﻮل‬
‫ﻛﺮد و اﻳﻦ اﺣﻀﺎر ﺑﻪﻗﻮل ﻣﺤﻘﻘ‪‬ﻴﻦ ‪‬‬
‫آن واﺣﺪ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﺷﺮح ﻓﺼﻮص ﻓﺎرﺳﻲ ﻛﻤﺎلاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬
‫ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺼﻮص ا ‪Ö‬ﻟﺤﻜﻢ ﺑﻪاﻋﺪام و اﻳﺠﺎد ﺑﻮد در ‪‬‬
‫ﺷﻌﺮ را در اﻳﻦ ﺧﺼﻮص ﻧﻘﻞ ﻛﺮده‪:‬‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﻧﺰد ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻤﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻧﻘﻞ از ﺻ‪ÇÇ‬ﺒﺎ‬
‫ﻧ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻴﺎورد او ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺨﺖ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻘﻴﺲ را‬
‫ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﻋ‪Ç‬ﻠﻢ و ﺗ‪Ç‬ﺼﺮﻳﻒ اﺳ‪Ç‬ﺘﺎد ﺑ‪Ç‬ﻮد‬
‫وﻟﻴﻜ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪاﻋ‪ÇÇ‬ﺪام و اﻳ‪ÇÇ‬ﺠﺎد ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد‬
‫‪ (6‬ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪه‪/‬‬
‫‪ (7‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ‪ :‬و ‪‬ﻋﻠ ‪‬ﱠﻢ ا× ‪‬د ‪‬م ‪Ö‬اﻻ ‪Ö‬ﺳ ×ﻤ ‪‬ﺎ¾ ‪Ô‬ﻛ ﱠﻠ ×ﻬﺎ در ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﻤﺎ¾ ﻫﻤﻪ اﺷﻴﺎ را ﺑﻪ آدم ﺻﻔﻲ آﻣﻮﺧﺖ ﻳﺎ آﻧﻜﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫اﺳﻤﺎ¾ اﻟﻬﻴ‪‬ﻪ را ﺑﻪ او آﻣﻮﺧﺖ و او را ﻣﻈﻬﺮ اﺳﻤﺎ¾ ﺟﻤﺎﻟﻴﻪ و ﺟﻼﻟﻴﻪ ﻧﻤﻮد‪ ,‬ﺑﻪﻫﺮﺣﺎل ﺣﻘﺎﻳﻖ اﺳﻤﺎ را در او ﺟﻠﻮه ﮔﺮ ﺳﺎﺧﺖ‪/‬‬

‫‪ë3‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫آن ﻛ‪ÇÇ‬ﺎو زﻓ‪Ç‬ﻘﺮ ﻓ‪Ç‬ﺨﺮي‪ 1‬ﺑﺸ‪Ç‬ﻨﻴﺪ ﺑ‪Ç‬ﻮي ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺎن‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻔﺮوﺧﺖ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻖ ﻣ‪Ç‬ﻠﻚ ﻣﻜ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻔﻲ را‬

‫‪Ç‬ﺮ ‪Ö‬ب<‪ 2‬آﻣ‪Ç‬ﺪ ﺳ‪Ç‬ﺠﻨﺠﻞ دل‬
‫و اﺳ‪Ç‬ﺮار >ﻧ ‪Ö‬‬
‫‪Ç‬ﺤ ‪Ô‬‬
‫ﻦ ‪‬ا ‪Ö‬ﻗ ‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﺘﺠﺐ ﻧﮕ‪Ç‬ﺮدد وﺳ‪Ç‬ﻮاس ﻓ‪Ç‬ﻠﺴﻔﻲ را‪3‬‬

‫اي ﺳ‪ÇÇ‬ﺎرﺑﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺰل ﺑﮕﺸ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻨﺎم‪ 4‬ﺳ‪Ç‬ﺒﺰي‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ اﺷ‪Ç‬ﺘﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑﮕ‪Ç‬ﺬاﺷﺖ ﻋ‪Ç‬ﻔﻌﻔﻲ را‬

‫ﺧﻮاﻫﻲﻛﻪ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲدﻳﻦراﺳ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺖﻋﺸﻖﺑﻴﻨﻲ‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬر زﺧ‪ÇÇ‬ﻮف ﺻ‪ÇÇ‬ﻮرت ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬار ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ‪Ä‬ﻔﻲ را‬

‫راز و ﻧﻴﺎز ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮق و اﻧﺘﻈﺎر وﺻﻞ‬

‫آي آب و آﺗﺶ اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ در ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﺰﻳﻦ ﺟ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺮو از اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎ اﻣﺸﺐ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻳﻚدمﻛﻪ ﺷﺴﺘﻪ‪ 5‬ﺑﺎﺷﻲايﺧﻮاﺟ‪Ç‬ﺔ ﻣ‪Ç‬ﻮاﺷ‪Ç‬ﻲ‪6‬‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺮو از اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ‬
‫ﺻﺪ ﺣ‪Ç‬ﻴﻠﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﺮاﺷ‪Ç‬ﻲ اﻣﺸﺐ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺗﻔﺮﻳﻖ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن را ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻲ ﺑ‪Ç‬ﺪه ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﺎن را‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮو از اﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺠﺎ‬
‫ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﺬار ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن را اﻣﺸﺐ‬
‫‪Ö‬‬

‫از ﻧ‪ÇÇ‬ﺎزﻛﻴﺖ داﻧ‪ÇÇ‬ﻴﻢ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺨﻮداﻧ‪Ç‬ﻴﻢ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺮو از اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺪﻣﺖ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻲرﺳﺎﻧﻴﻢ اﻣﺸﺐ‬
‫‪Ö‬‬

‫‪‬‬

‫ﻣﺎرا ﺗﻮ رخ ﭼﻮﻣﻪ ﻛﻦ‪ ,‬ﺑﺮﺗﺨﺖ ﺑ‪Ç‬ﺨﺖ ﺷ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺮو از اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ‬
‫ﺠﺎب را‪ 7‬ﺑ‪Ç‬ﻪ ره ﻛ‪Ç‬ﻦ اﻣﺸﺐ‬
‫‪Ô‬ﺣ‪ ÇÇ‬‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻋﻴﺸﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺶآﻣﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎي ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮو از اﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺠﺎ‬
‫زاﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺶ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ اﻣﺸﺐ‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﻮﻳﺶ و ﺑ‪Ç‬ﻲﺑﺮادر ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻳ‪Ç‬ﺘﻴﻢ ﻳﻜﺴ‪Ç‬ﺮ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺮو از اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺸﻴﻦ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺮ اﻣﺸﺐ‬
‫‪Ö‬‬

‫درﻋﺸ‪Ç‬ﻖﺷﻤﺲﺗﺒﺮﻳﺰ ﻣ‪Ç‬ﺎﻳﻴﻢ ﻣﺴﺖوﺧ‪Ç‬ﻮﻧﺮﻳﺰ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺮو از اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ‬
‫اي ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ ﻟﻄ‪Ç‬ﻒ ﻣﮕ‪Ç‬ﺮﻳﺰ اﻣﺸﺐ‬
‫‪Ö‬‬

‫‪###‬‬
‫آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎر ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ‪ ,‬اي ﺷ‪ÇÇ‬ﺎخ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪرﻗﺺ آ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪرآﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪Ç‬ﺼﺮ و ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪرﻗﺺ آ‬

‫اي ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺎه ﻋﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺮور ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻨﺪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎدر‬

‫رو ﺟ‪Ç‬ﺎن ﭘ‪Ç‬ﺪر ﺑ‪Ç‬ﻪرﻗﺺ آ‬
‫اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺟ‪Ç‬ﻮش در ‪Ö‬‬

‫‪(1‬‬

‫‪(2‬‬

‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬
‫‪(6‬‬
‫‪(7‬‬

‫أس‬
‫‪ÇÖ‬ﻤ ‪Ö‬ﻌ ‪‬ﺮ ‪‬ﻓ ‪ ¹Ô‬ر ‪‬‬
‫اﻟﻲ ‪‬و اﻟ ‪‬‬
‫ﺎﻟﻲ ‪‬و اﻟ ‪Ö‬ﺤ ‪â‬ﻘﻴ ‪‬ﻘ ‪ ¹Ô‬ا‪Ö ‬ﺣ ×ﻮ ‪â‬‬
‫اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪﺣﺪﻳﺚ ﻣﻌﺮوف از ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬اﻟ ‪Ö‬ﺸ ‪â‬ﺮ ‪‬ﻳﻌ ‪ ¹Ô‬ا‪‬ﻗ ×‪Ö‬ﻮاﻟﻲ ‪‬و ا ‪Ö‬ﻟﻄ ‪â‬ﱠﺮﻳ ‪‬ﻘ ‪Ô‬ﻪ ا‪‬ﻓ ×‪Ö‬ﻌ ‪â‬‬
‫ﻠﻲ ×ﺳﺎ ‪ Ä‬ﺮ ‪ Ö‬‬
‫ﻴﻦ ﺣﺪﻳﺚ ﻧﺎمﺑﺮده را در ﻏﻮاﻟﻲ و ﺣﺪاﻳﻖ ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ‪/‬‬
‫ﺮﺳ ‪â‬ﻠ ‪‬‬
‫اﻻ ‪Ö‬ﻧ ‪â‬ﺒﻴﺎ ‪ ¾‬و اﻟ ‪ÖÔ‬ﻤ ‪‬‬
‫ﺎﻟﻲ ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬و ا ‪Ö‬ﻟﻔ‪‬ﻘ‪Ô Ö‬ﺮ ﻓ ‪Ö‬ﺨ ‪‬ﺮ ‪‬‬
‫×ﻣ ‪â‬‬
‫يو ‪‬ﺑ ‪‬ﻪ ا‪Ö ‬ﻓ ‪‬ﺘ ‪‬ﺨ ‪Ô‬ﺮ ‪‬ﻋ ×‬
‫ﻣﺮاد ﺑﻪﻓﻘﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺮاﺗﺐ اوﺳﺖ ﺻﻮرت و ﻣﻌﻨﻲ ﻓﻘﺮ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻧﺪﻳﺪن وﺟﻮد و ﺻﻔﺎت وﺟﻮد از ﺧﻮد اﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﻠﻜﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮد را‬
‫ﺻﺮف رﺑﻂ و ﺣﺎﺟﺖ و ﻧﻴﺎز ﺑﻪ ﻣﺒﺪأ دﻳﺪن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ‪‬د ×ﻧﻲ ﻓﺘﺪﻟ ×‪‬ﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪Ç‬ﻦ ‪‬ﺣ ‪ÇÖ‬ﺒ ‪‬ﻞ اﻟ ‪ÇÖ‬ﻮ ‪â‬ر ‪‬ﻳﺪ در ﺳ‪Ç‬ﻮرة ﻗ‪Ç‬ﺎف; ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪‬ﻗﺮ ‪Ô‬ب اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ ‪‬و ﻧ‪Ö ‬ﺤ ‪Ô‬ﻦ ا‪‬ﻗ ‪Ö‬ﺮ ‪Ô‬ب ‪‬ا ﻟ ‪Ö‬ﻴ ‪‬ﻪ ‪‬ﻣ ‪Ö‬‬
‫ﺳﺠﻨﺠﻞ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ آﻳﻨﻪ اﺳﺖ و ‪‬و ﻧ‪Ö ‬ﺤ ‪Ô‬ﻦ ا ‪‬‬
‫ﻧﺰدﻳﻜﺘﺮﻳﻢ ﺑﻪاﻧﺴﺎن از رگ ﮔﺮدن وي ﺑﻪوي و ﺣﺒﻞ‪ ,‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ رﮔﻲ اﺳﺖ در ﮔﺮدن و ورﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ رگ ﮔﺮدن اﺳﺖ‪ /‬در‬
‫ﺗ‪Ç‬ﻘﺮب‬
‫ﻣﺠﻤﻊ اﻟﺒﺤﺮﻳﻦ ﮔﻮﻳﺪ‪ > :‬ﺣ ‪Ö‬ﺒ ‪Ô‬ﻞ اﻟ ‪Ö‬ﻮ ‪â‬‬
‫رﻳﺪ از ﻗﺒﻴﻞ اﺿﺎﻓﺔ ﺷﻴ‪Ã‬ﻲ اﺳﺖ ﺑﻪﺧﻮد< ﻣﺜﻞ زده ﺷﺪه در ﻓﺮط ﻧ‪Ç‬ﺰدﻳﻜﻲ و ﻛ‪Ç‬ﻴﻔﻴﺖ ان ‪‬‬
‫ﻣﺠﻬﻮل اﻟﻜﻨﻪ اﺳﺖ و ﺑﻲﭼﻮن‪/‬‬
‫ﻗﺮب ﺣ‪Ç‬ﻖ از ﻗ‪Ç‬ﻴﺪ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻲ رﺳ‪Ç‬ﺘﻦ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻗ‪ÇÇ‬ﺮب ﻧ‪ÇÇ‬ﺰ ﭘﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺑﺎﻻ رﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻦ اﺳﺖ‬
‫ﻓﻠﺴﻔﻲ‪ ,‬ﻣﻨﺴﻮب ﺑﻪﻓﻠﺴﻔﻪ ﻛﻪ ﻋﻠﻢ ﺑﻪﺣﻘﺎﻳﻖ اﺷﻴﺎﺳﺖ از راه ﻧﻈﺮ و ﺑﺮﻫﺎن‪/‬‬
‫ﺑﻪﺿﻢ ﻛﺎف‪ ,‬آراﻣﮕﺎه ﺟﺎﻧﻮران و آﺷﻴﺎﻧﻪ ﻣﺮﻏﺎن‪/‬‬
‫‪‬‬
‫ﺷﺴﺘﻪ‪ ,‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪/‬‬
‫ﻣﻮاﺷﻲ‪ ,‬ﺟﻤﻊ ﻣﺎﺷﻴﻪ ﭼﻬﺎرﭘﺎﻳﺎن از ﻗﺒﻴﻞ اﺳﺐ و اﻻغ و اﺳﺘﺮ و ﺷﺘﺮ و ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ و ﮔﺎو‪/‬‬
‫ﺑﻪﺿﻢ >ﺣﺎ< ﺟﻤﻊ ﺣﺎﺟﺐ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ درﺑﺎﻧﻬﺎ‪/‬‬
‫‪‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ëê‬‬
‫از ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺗ‪Ç‬ﺎﺟﺪاران‪ ,‬در ﭼ‪Ç‬ﺮخ او ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎران‬

‫آﻧﺠﺎ ﻗﺒﺎ ﭼﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ايﺧ‪Ç‬ﻮش ﻛ‪Ç‬ﻤﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪرﻗﺺ آ‬

‫ﻣﺴﺖ ﻫﺴﺖ ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻓ‪Ç‬ﻨﺎ ﻧ‪Ç‬ﺒﺸﺘﻪ‬
‫اي‬
‫‪‬‬

‫رﻗ‪ÇÇ‬ﻌﺔ ﻓ‪ÇÇ‬ﻨﺎ رﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺪه ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺳ‪Ç‬ﻔﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪرﻗﺺ آ‬

‫ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺎن ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﮓ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬آواز ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﮓ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ زﭼ‪ÇÇ‬ﺎه آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬اي ﺑ‪Ç‬ﻲﻫﻨﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪرﻗﺺ آ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ آن زﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻓ‪Ç‬ﻼﻧﻲ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ اي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﺒﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪرﻗﺺ آ‬
‫ﻛﺎي ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﺒﺮ ﻓ‪Ç‬ﻨﺎ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻃ‪ÇÇ‬ﺎوس ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ درآﻳ‪ÇÇ‬ﺪ‪ ,‬وان رﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻬﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآﻳ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺗﺎ ﻣﺮغ ﺟﺎن ﺳ‪Ç‬ﺮاﻳ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻲﺑﺎل و ﭘ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪرﻗﺺ آ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻮر و ﻛ‪ÇÇ‬ﺮان ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ‪ ,‬دﻳ‪Ç‬ﺪ از ﻣﺴ‪Ç‬ﻴﺢ ﻣ‪Ç‬ﺮﻫﻢ‬

‫ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﻢ ﻛ‪Ç‬ﺎي ﻛ‪Ç‬ﻮر و ﻛ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪرﻗﺺ آ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺨﺪوم ﺷ‪Ç‬ﻤﺲدﻳﻦ اﺳﺖ‪,‬ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ رﺷﻚﭼ‪Ç‬ﻴﻦ اﺳﺖ‬

‫آﻣ‪ÇÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎر ﺣﺴ‪ÇÇ‬ﻨﺶ‪ ,‬ﺷ‪ÇÇ‬ﺎخ و ﺷ‪ÇÇ‬ﺠﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪرﻗﺺ آ‬

‫در ﺗﻘﺎﺿﺎي ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﻃﻠﺐ و ارادات ﻣﺮﻳﺪان از ﻃﺮف ﻣﺮاد‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎ ﻗ‪ÇÇ‬ﺒﻮل ﮔ‪Ç‬ﺮدان اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟﺴ‪Ç‬ﺘﺠﻮي ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﺪ ﻋﺸ‪Ç‬ﻘﻴﻢ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮﮔﻴﺮ ﻣ‪Ç‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺨﻤﻮر و ﻣﺴﺖ ﮔ‪Ç‬ﺮدان اﻣ‪Ç‬ﺮوز ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫رﺷﻚ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺸﺖ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدان اﻣ‪ÇÇ‬ﺮوز ﻛ‪Ç‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻲﺳﺎﻏﺮ و ﭘ‪ÇÇÇ‬ﻴﺎﻟﻪ در د ‪Ö‬ه ﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻻﻟﻪ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﻞ ﺳ‪ÇÇ‬ﺠﻮد آرد ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻤﺎي روي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫اي آب زﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﮔﺎﻧﻲ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ را رﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻠﺖ‬

‫ا ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻮن ﺣ‪ÇÇ‬ﻼل ﺑ‪Ç‬ﺎدت ﺑﺸﻜ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺒﻮي ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪ÇÇ‬ﺪاﻧ‪ÇÇ‬ﻲ از ﻟﻄ‪ÇÇ‬ﻒ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎده واﺟ‪ÇÇ‬ﻮي‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻢﺧﻮي ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﺶﻛﺮدهاﺳﺖآنﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎدهﺧﻮيﻣﺎرا‬

‫ﮔ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮﻣﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺰي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺮ و ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮدﻳﻢ‬

‫زﻳ‪ÇÇ‬ﺮا ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻮن ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎدي در ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﺪوي ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫زر و ﺳ‪Ç‬ﻴﻤﻴﻢ‪ ,‬دﺷ‪Ç‬ﻤﻦ ﻛ‪Ç‬ﺠﺎﺳﺖ زر را‬
‫ﻣﺎ ﻛ‪Ç‬ﺎن ‪‬‬

‫از ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ رﺳ‪ÇÇ‬ﺪ ﺳ‪ÇÇ‬ﻌﺎدت ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر و ﻋ‪Ç‬ﺪوي ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﻊ ﻃ‪Ç‬ﺮاز ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻴﻢ دﺷ‪Ç‬ﻤﻦ ﮔ‪Ç‬ﺪاز ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻴﻢ‬

‫ﻓ‪Ç‬ﺤﻞ و ﻓ‪Ç‬ﺮاخ ﻛ‪Ç‬ﺮدي زﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻲ ﮔ‪Ç‬ﻠﻮي ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺮك ﻫ‪ÇÇ‬ﻨﺮ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ‪ ,‬دﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺮ ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ ﺑﺸ‪Ç‬ﻮﻳﺪ‬

‫ﻃ‪Ç‬ﺮﻗﻮي‪ 1‬ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻨﻮد ﻋ‪ÇÇ‬ﻄﺎرد اﻳ‪Ç‬ﻦ ‪‬‬

‫ﻧﻚ ﺟﻮق ﺟﻮق ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن در ﻣ‪Ç‬ﻲرﺳﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﻬﻤﺎن‬

‫ﻣﺨﻤﻮر ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻧ‪Ç‬ﻴﺎﻳﺪ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ ﺑ‪Ç‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬
‫‪2‬‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻠﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﻧﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن دف در ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻓ‪ÇÇ‬ﺨﺮﺟ‪Ç‬ﻮﻳﺎن‬

‫زﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﭼﻨﮓ آور ﻣ‪ÇÇ‬ﻲزن ﺳ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺑﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻠﺦ ﮔ‪Ç‬ﺮدد دﻧ‪Ç‬ﻴﺎ ﺑ‪Ç‬ﺮ اﻫ‪Ç‬ﻞ دﻧ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻨﻮﻧﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﮕﻮي ﻣ‪Ç‬ﺎ را‬

‫‪###‬‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺖ ا ﻛ‪Ç‬ﻨﻮن آن ﻣ‪Ç‬ﺎﻳﺔ ﺻ‪Ç‬ﻮر را‪3‬‬

‫داﻣ‪ÇÇ‬ﻲ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎدهام ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش آن ﻗ‪ÇÇ‬ﺒﻠﺔ ﻧ‪ÇÇ‬ﻈﺮ را‬

‫دﻳ‪ÇÇ‬ﻮار ﮔ‪ÇÇ‬ﻮش دارد‪ ,‬آﻫﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻪﺗﺮ ﺳ‪Ç‬ﺨﻦ ﮔ‪Ç‬ﻮ‬

‫رو اي دل ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻴﺮ در را‬
‫اي ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻘﻞ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎم ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ‪Ö‬‬

‫‪Ô‬‬

‫‪‬‬

‫ﻣﻨﺠﻤﻴﻦ ﺳﺎﺑﻖ دﺑﻴﺮ ﻓﻠ‪ Ï‬ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ و ﻃ ‪‬ﺮﻗﻮا‪ ,‬ﻳﻌﻨﻲ راه دﻫﻴﺪ‪/‬‬
‫‪ (1‬ﻋﻄﺎرد را ‪‬‬
‫‪ (2‬ﻃﻨﺒﻮر ﺳﻪ ﺗﺎر را ﮔﻮﻳﻨﺪ‪/‬‬
‫ﻓﺺ اﻟﻴﺎﺳﻲ ﺑﻪ ﺳﻪ ﺷﻌﺮ اﻳﻦ ﻏﺰل اﺳﺘﺸﻬﺎد ﻧﻤﻮده‪/‬‬
‫‪ (3‬در ﺷﺮح ﻓﺼﻮص ا ‪Ö‬ﻟﺤﻜﻢ ﺑﻪﭘﺎرﺳﻲ ﻛﻤﺎلاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﻮارزﻣﻲ در ‪‬‬

‫‪ëë‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﻏ‪ÇÇ‬ﺼﺔ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻴﻨﻨﺪ‬
‫اﻋ‪ÇÇÇ‬ﺪا ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در ﻛ‪ÇÇ‬ﻤﻴﻨﻨﺪ در‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻨﻮﻧﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺰي ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻨﺪ ﻫ‪Ç‬ﻤﺪﮔﺮ را‬

‫ذرهﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎﻧﻨﺪ ﺧ‪Ç‬ﺼﻤﺎن و دﺷ‪Ç‬ﻤﻨﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ‪‬‬

‫در ﻗﻌﺮ ‪‬ﭼﻪ ﺳ‪Ç‬ﺨﻦﮔﻮ‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻠﻮت ﮔ‪Ç‬ﺰﻳﻦ ﺳ‪Ç‬ﺤﺮ را‬

‫ايﺟﺎن ﭼ‪Ç‬ﻪﺟﺎي دﺷ‪Ç‬ﻤﻦ روزي ﺧ‪Ç‬ﻴﺎلدﺷﻤﻦ‬

‫در ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﺔ دﻟﻢ ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ از ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ رﻫﮕ‪ÇÇ‬ﺬر را‬

‫رﻣﺰيﺷﻨﻴﺪ زﻳﻦ ‪‬ﺳ ‪‬ﺮ زو ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ دﺷ‪Ç‬ﻤﻨﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ ﻳﻚﺑ‪Ç‬ﻪﻳﻚ راﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻔﺖ ﺧﺸﻚوﺗ‪Ç‬ﺮ را‬

‫زان روز ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ و ﻳ‪ÇÇ‬ﺎران در راه ﻋ‪ÇÇ‬ﻬﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدﻳﻢ‬

‫‪Ç‬ﺮ را ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ اﻓﻜ‪Ç‬ﻨﻴﻢ ‪‬ﺳ‪Ç‬ﺮ را‬
‫ﭘ‪ÇÇ‬ﻨﻬﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻴﻢ ‪‬ﺳ ‪‬‬

‫زﺳ‪Ç‬ﻨﮓ ﻛ‪Ç‬ﺎﻧﻴﻢ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺰ ﻣ‪Ç‬ﺮدﻣﺎﻧﻴﻢ‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻢ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻲزﺧ‪ÇÇ‬ﻤﻬﺎي ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺘﻴﻦ‪ 1‬ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺪا ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﺮد زر را‬

‫درﻳ‪Ç‬ﺎي ﻛ‪Ç‬ﻴﺴﻪ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﻪ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﻠﺦ و ﺗ‪Ç‬ﺮش ﻧﺸﺴ‪Ç‬ﺘﻪ‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﺒﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺪارم ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪهام ﮔ‪Ç‬ﻬﺮ را‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺤﺮ دل ﺑ‪ÇÇ‬ﺠﻮﺷﺪ از آﺗﺶ ﺗ‪ÇÇ‬ﺠﻠ‪‬ﻲ‬

‫ﺧ‪Ç‬ﺎﻣﺶ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﻴﺎﺑﺪ ﻫ‪Ç‬ﺮﻛﺲ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ را‬

‫@ﮔﻔﺘﺎر ﺷﻴﺮﻳﻦ در اﻟﺘﺬاذ ﺑﻪﺟﻤﺎل ﻳﺎر و ﺣﺪﻳﺚ ﻧﻌﻤﺖ وﺻﺎل‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺮم و آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎر‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻫ‪Ç‬ﺰار ﺗ‪Ç ‬ﻨﮓ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ‪ 2‬در ﻛ‪Ç‬ﻨﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻨﻮ رﺳﺖ‬
‫آﻣ‪Ç‬ﺪ ﻣ‪Ç‬ﻬﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺠﻠﺲ ﺟ‪Ç‬ﺎن زو ‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑﺸﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ز ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدة ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﮕﻮن ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺷ‪ÇÇÇ‬ﺎد آﻣ‪ÇÇ‬ﺪي ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻮﻛﺎﻧﻪ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪي‬

‫اي ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺮو و ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺒﻦ و ﭼ‪ÇÇ‬ﻤﻦ و ﻻﻟﻪزار ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎﺑﻨﺪه ﺑ‪Ç‬ﺎش اي ﻣ‪Ç‬ﻪ و ﭘ‪Ç‬ﺎﻳﻨﺪه ﻋ‪Ç‬ﻤﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎش‬

‫در ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺸﺔ ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ز ﺑ‪ÇÇ‬ﺮاي ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫درﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﻮش از ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻲﻣﺜﻞ ﮔ‪Ç‬ﻮﻫﺮي‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻬﺴﺎر در ﺧ‪ÇÇ‬ﺮوش ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اي ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻏ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫در روز ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺰم ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ درﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﻋ‪ÇÇ‬ﻄﺎي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫در روز رزم ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺮ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ و ذواﻟ‪ÇÇÖ‬ﻔﻘﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻲ درﻳ‪Ç‬ﻦ ﻏ‪Ç‬ﺮﻳﺒﻲ ﭼ‪Ç‬ﻮﻧﻲ درﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﻔﺮ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺧ‪ÇÇ‬ﻴﺰ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ روﻳ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺳﻮي دﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻢ و ﺳ‪Ç‬ﺒﻮﻫﺎ ﻗ‪Ç‬ﺮار ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬
‫ﻣﺎ را ‪‬‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﺸﻚ و ‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺎن ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﺟ‪Ç‬ﻮﻳﺒﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫آن ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻮ ﺧ‪Ç‬ﺮاب ﻧﺸ‪Ç‬ﺪ از ﺷ‪Ç‬ﺮاب ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬

‫وان ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺮﻫﻨﻪ ﻧﺸ‪Ç‬ﺪ از ﻗ‪Ç‬ﻤﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﭘ‪ÇÇ‬ﺮي رﺧ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آن ﭼﺸ‪Ç‬ﻤﻬﺎ ﻧﺸﺴﺖ‬

‫آرام ﻋ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻘﻞ ﻫﺴﺖ و دل ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻲﻗﺮار ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه در ﮔ‪Ç‬ﺪازش ﺳ‪Ç‬ﻮداي او ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ آﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎب از رخ او ﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎدﮔﺎر ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎ‬

‫اي روﻧ‪ÇÇ‬ﻖ ﺻ‪ÇÇ‬ﺒﺎح و ﺻ‪ÇÇ‬ﺒﻮح‪ 3‬ﻇ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻒ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫وي دوﻟﺖ ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎﭘﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺶ از ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺨﺖ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ‪ ,‬ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ ﻣﮕ‪Ç‬ﻴﺮ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎرزد ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ﺧ‪Ç‬ﻤﺮ و ﺧ‪Ç‬ﻤﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﺎم ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ آﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎب ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ آﺗﺶ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻴﺮ زود‬

‫در ﻛﺶ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ روي ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻗ‪Ç‬ﻤﺮ ﺷ‪Ç‬ﻬﺮﻳﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫‪ (1‬ﻣﻴﻠﻲ اﺳﺖ آﻫﻨﻴﻦ ﻛﻪ ﺳﻨﮓ ﺗﺮاﺷﺎن ﺑﺪان ﺳﻨﮓ ﺳﻮراخ ﻛﻨﻨﺪ‪/‬‬
‫‪ (2‬ﻳﻚ ﺗﻨﮓ ﺑﺎر را ﺗﻨﮓ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪/‬‬
‫‪ (3‬ﺻﺒﺎح ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺑﺎﻣﺪاد و ﺻﺒﻮح‪ ,‬ﺧﻮرا ﻛﻲ ﻛﻪ در ﺑﺎﻣﺪاد از ﺷﻴﺮ و ﺷﺮاب و ﻏﻴﺮ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮرﻧﺪ و آن را ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ëì‬‬
‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﻴﻢ ﻛ‪Ç‬ﺎره ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﺪ و دل ﻣ‪Ç‬ﻦ زﻛ‪Ç‬ﺎر ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎر او ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫﺴﺖ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪﮔﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺧﺎﻣﻮش ﻛﻦ ﻛﻪ ﻣ‪Ç‬ﻔﺨﺮ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ در ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ز ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‪1‬‬

‫‪Ô‬‬

‫در وﺻﻒ ﻣﻲ و اﺷﺎره ﺑﻪ ﺷﺮاب ﭘﺨﺘﺔ ﻋﺸﻖ‬

‫اﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺸﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﻨ‪‬ﻴﺎن داﻧ‪Ç‬ﺎ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺰ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮندل اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻴﺎن ﺻ‪ÇÇ‬ﻬﺒﺎ را‬

‫رﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮدهاﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻼه ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار ﺧﺴ‪ÇÇ‬ﺮو را‬

‫ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎي ﻟﻌ‪ÇÇ‬ﻞ ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺨﺸﻴﺪه ﭼ‪ÇÇ‬ﻬﺮة ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺎه ﺟ‪ÇÇ‬ﻠﻮه ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻃ‪Ç‬ﺎوس ﻋ‪Ç‬ﻘﻠﻬﺎ ﺑ‪Ç‬ﺮده‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ رﻋ‪ÇÇ‬ﻨﺎ را‬
‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﺎق‬
‫ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺎده ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن دل ‪‬‬
‫‪‬‬

‫ز ﻋﻜﺲﺷ‪Ç‬ﺎن ﻓ‪Ç‬ﻠﻚ ﺳ‪Ç‬ﺒﺰ رﻧﮓ ﻟﻌ‪Ç‬ﻞ ﺷ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﻴﺎس ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﭼﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻨﺪ دﻟﻬ‪Ç‬ﺎ را‬

‫درآورﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪرﻗﺺ و ﻃ‪Ç‬ﺮب ﺑ‪Ç‬ﻪﻳﻚ ﺟ‪Ç‬ﺮﻋﻪ‬

‫ﺿ‪ÇÇ‬ﻌﻴﻒ ﺑ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﺪه ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺟ‪ÇÇ‬ﺎ را‬
‫ﻫ‪ÇÇÇ‬ﺰار ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺮ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎي ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آب ﺣ‪Ç‬ﻴﺎت ‪‬‬
‫ﺧ‪Ç‬ﻼﻗﻨﺪ‬

‫ﻛﻪ ﺟﺎن دﻫ‪Ç‬ﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﻳﻚ ﻏ‪Ç‬ﻤﺰه ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ اﺷ‪Ç‬ﻴﺎ را‬

‫ﺷﻜﺮﻓﺮوشﭼﻨﻴﻦﭼﺴﺖ ﻫ‪Ç‬ﻴﭻﻛﺲ دﻳ‪Ç‬ﺪﺳﺖ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦﺷﻨﺎس ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻃ‪ÇÇ‬ﻮﻃﻲ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺎ را‬

‫زﻫ‪Ç‬ﻲﻟﻄﻴﻒ وﻛ‪Ç‬ﺮﻳﻢ و زﻫ‪Ç‬ﻲﻇﺮﻳﻒ وﺷ‪Ç‬ﺮﻳﻒ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻴﻦ رﻓ‪ÇÇÇ‬ﻴﻖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺎﻳﺪ ﻃ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻻ را‬

‫ﺻ‪ÇÇÇ‬ﻼ زدﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﻃ‪ÇÇ‬ﺎﻟﺐ را‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻤﺎﺷﺎ را‬
‫روان ﺷ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺪان‬
‫‪‬‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺰﻳﻨﺔ ﻗ‪ÇÇ‬ﺎرون ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻣﺎ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮو رﻳ‪Ç‬ﺰﻧﺪ‬

‫ز ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻐﺰ ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎ ﻧ‪ÇÇ‬ﺘﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮد ﺳ‪ÇÇ‬ﻮدا را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎر ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻬﺎﻳﻲ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮدا ﺷ‪ÇÇ‬ﺮاب ﺣ‪Ç‬ﻤﺮا را‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺰ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫‪‬‬

‫دﻟﻲ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﭘ‪ÇÇÇ‬ﻨﺪ ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻴﺮد زﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ دﻟﺪاري‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ او ﮔ‪ÇÇ‬ﻤﺎر دﻣ‪ÇÇ‬ﻲ آن ﺷ‪ÇÇ‬ﺮاب ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺮا را‬

‫زﻫ‪ÇÇÇ‬ﻲﺷﺮابﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻘﺶﺑﻪدﺳﺖﺧﻮدﭘﺨﺘﻪ اﺳﺖ‬

‫زﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﻮده اﺳﺖ ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ درﻳ‪ÇÇ‬ﺎ را‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﺮ ﻳﺦ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ رﺳ‪Ç‬ﺪ ﺟ‪Ç‬ﺎﻣﺶ‬
‫زدﺳﺖ زﻫ‪Ç‬ﺮه‬
‫‪‬‬

‫رﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﻳﻜﻲ ﺟ‪Ç‬ﺮﻋﻪ ﺧﺸ‪Ç‬ﻢ و ﺻ‪Ç‬ﻔﺮا را‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﺪهاي و ﺷ‪Ç‬ﺮاب و ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻓ‪Ç‬ﻨﺎ ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻴﻢ‬

‫ز ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎن ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﻴﻤﺎ را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺘﺎب ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ اﻓ‪Ç‬ﻼ ك ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﻣﻐﺰ ﻧ‪ÇÇÇ‬ﻐﺰ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎراي ﺑ‪ÇÇ‬ﺮج ﺟ‪ÇÇ‬ﻮزا را‪2‬‬

‫‪‬‬

‫‪###‬‬
‫ﺑﺸ‪ÇÇÇ‬ﻨﻮ ز آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﻬﺎ ﺣ‪ÇÇ‬ﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻲ اﻟﺼ‪ÇÇ‬ﻼ‪3‬‬

‫اي ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪه ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﮔ‪ÇÇ‬ﺮد و ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ درﮔ‪ÇÇ‬ﺎه ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫‪‬‬
‫در ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎرزار ﭼ‪ÇÇÇ‬ﻨﺪ ‪‬دوي اي ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻫﻨﻪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﺎن را ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ آﻓ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺪم و دردﻳﺶ دادهام‬

‫آن ﻛﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ درد داد‪ ,‬ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ او ﺳ‪Ç‬ﺎزدش دوا‬

‫درﻫ‪ÇÇ‬ﺎي ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺴﺘﺎن ز ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﮔﺸ‪Ç‬ﺎدهاﻳ‪Ç‬ﻢ‬

‫‪‬‬

‫‪ (1‬ا ﮔﺮ ﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﻏﺰﻟﻴ‪‬ﺎت ﻣﻮﻟﻮي در ﺣﺪ‪ ‬ﺧﻮد ﻓﺼﻴﺢ و ﻣﻠﻴﺢ اﺳﺖ‪ ,‬در اﻳﻦ ﻏﺰل ﺑﺎﻻ ﭼﻮن درﺳﺖ ﻧﻈﺮ ﻛﻨﻴﻢ ﻏﺰﻟﻲ اﺳﺖ ﺑﺴﻴﺎر‬
‫ﻓﺼﻴﺢ و ﻣﻠﻴﺢ و ﺷﺎﻋﺮاﻧﻪ و ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻣﺼﺮاع اﺧﻴﺮ اﺷﺎره دارد ﻛﻪ از ﮔﻮﻫﺮ ﻣﻌﻨﻲ ﭘﺮ ‪Ô‬در اﺳﺖ ﻳﺎ آﻧﻜﻪ ﭼﻮن ﻓ‪Ç‬ﺼﺎﺣﺖ ﻟﻔ‪Ç‬ﻈﻲ‬
‫ﺑﻪﻧﻬﺎﻳﺖ دﺳﺖ داد‪ ,‬ﭘﻴﺮ ﻣﻌﻨﻮي از ﮔﻮﻫﺮ ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻨﺎر ﻣﺎ را ﭘﺮ ‪Ô‬در ﻛﻨﺪ‪/‬‬
‫ﺳﻮم ﺑﻬﺎر اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (2‬ﺟﻮزا‪ ,‬ﺷﻜﻞ دو ﭘﻴﻜﺮ ﻛﻪ ﻣﺎه ‪‬‬
‫‪ (3‬ﺣﺬف >ﻫﺎ< در آﺧﺮ ﺻﻼه ﺑﺮاي ﺿﺮورت ﺷﻌﺮ اﺳﺖ ﻳﺎ آﻧﻜﻪ ﺻﻼ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺧﻮاﻧﺪن ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺸﺘﺎﺑﻴﺪ ﺑﻪدﻋﻮت‪/‬‬

‫‪ë7‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫رو‬
‫‪‬‬
‫ﺑ‪Ç‬ﺎغ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ‪Ö‬‬
‫ﻗﺪي ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﺮو ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ در ‪‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻏﻲﻛﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮگوﺷﺎﺧﺶﮔﻮﻳﺎ و زﻧ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ‬

‫ﻗ‪Ç‬ﺪ ﺗ‪Ç‬ﻮ دو ﺗ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﭼ‪Ç‬ﺮخ ﻛ‪Ç‬ﻮژﭘﺸﺖ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ ‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺎﻏﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻧ‪Ç‬ﺪارد آن ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻔﺰا‪1‬‬

‫از ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺐ رو ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻮده ﺻ‪ÇÇ‬ﻼﻳﻲ زد و ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺖ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﻦ راه ﻛ‪ÇÇ‬ﻮﺗﻬﺴﺖ ﮔ‪Ç‬ﺮت ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﭘ‪Ç‬ﺎروا‪2‬‬

‫اﻣﻜ‪Ç‬ﺎن ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬
‫دل از ﺳﺨﻦ ﺑ‪Ç‬ﺮآﻣ‪Ç‬ﺪ و‬
‫‪‬‬

‫اي ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺻ‪ÇÇ‬ﻮﻓﻴﺎن ﺑﮕﺸ‪ÇÇ‬ﺎ ﻟﺐ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎﺟﺮا‬

‫زان ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﻬﺎ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻨﻮز آن ﻧ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺪه اﺳﺖ‬

‫ﭼﻮن ﺧ‪Ç‬ﻮي ﺻ‪Ç‬ﻮﻓﻴﺎن ﻧ‪Ç‬ﺒﻮد ذ ﻛ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻀﻲ‬

‫اي زﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪه زاده ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻲ از ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮدﮔﺎن‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺗ‪Ç‬ﺎﺳﻪ‪ 3‬ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﮕﻴﺮد زﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﺮدﮔﺎن ﺗ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﺣ‪Ç‬ﻲ ﺣ‪Ç‬ﻴﺎت ﺑ‪Ç‬ﺨﺶ‬
‫ﻫﺮ دو ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﺖ ز ‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﭘ‪ÇÇ‬ﻨﺞ روزه ﻗ‪ÇÇ‬ﻨﺎﻋﺖ ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ ز ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ذره ﻣ‪ÇÇ‬ﻌﻠ‪‬ﻖ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻲزﻧﻨﺪ‬
‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ ﺷ‪ÇÇÇ‬ﻤﺎر ‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻳﻚ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ آﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎب ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ اﻓ‪ÇÇ‬ﻼ ك ﻛ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺪرﻳﺪ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮﻗﻪﻫﺎ‬
‫اي ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻓﻴﺎن ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ‬
‫‪‬‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻪ ﭼ‪ÇÇ‬ﺎ ك ﻛ‪Ç‬ﺮد ﮔ‪Ç‬ﻞ از ﻟﺬ‪ ‬ت ﺻ‪Ç‬ﺒﺎ‬

‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﺧ‪Ç‬ﻤﻮش ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻢ و رﻓ‪Ç‬ﺘﻢ ﻋ‪Ç‬ﻘﻴﺐ ﮔ‪Ç‬ﻞ‬

‫از ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﻼم و ﺧ‪ÇÇ‬ﺪﻣﺖ رﻳ‪Ç‬ﺤﺎن و ﻻﻟﻪ را‬

‫ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪﻓﻜﺮ ﻣ‪Ç‬ﻔﺨﺮ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن را زﺷ‪ÇÇ‬ﻮق ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﺗ‪ÇÇ‬ﺠﻠ‪‬ﻲ دﻫ‪Ç‬ﺪ ﺿ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ﻫﻮي و آﺛﺎر آن‬
‫در ﺑﻴﺎن ﻓﺮق ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺑﺎ‬
‫×‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬

‫‪(4‬‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ ﻋﺸ‪Ç‬ﻘﻲ و ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ را ﺟ‪Ç‬ﻮﻳﺎ‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻨﺠﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻴﺰ و ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺮ ﮔ‪Ç‬ﻠﻮي ﻫ‪Ç‬ﻮي‪4‬‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺪ ﻋ‪Ç‬ﻈﻴﻤﺴﺖ در روش ﻧ‪Ç‬ﺎﻣﻮس‬
‫ﺑﺪان ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﺣﺪﻳﺚ ﺑﻲﻏﺮﺿﺴﺖ اﻳﻦ ﻗ‪Ç‬ﺒﻮل ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪﺻﻔﺎ‬

‫ﻫ‪Ç‬ﺰارﮔ‪Ç‬ﻮﻧﻪ ﺟ‪Ç‬ﻨﻮن ﮔ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺮد آن ﻣ‪Ç‬ﺠﻨﻮن‬

‫ﻫ‪ÇÇÇ‬ﺰار ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآورد آن ﮔ‪ÇÇ‬ﺰﻳﻦ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺪا‬

‫×‬

‫رو آن ﺑﺎﻏﻲ ﻛﻪ ﺑﺮگ و ﺷﺎﺧﺶ زﻧﺪه اﺳﺖ و ﮔﻮﻳﺎ ﻧﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻏﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻧ‪Ç‬ﺪارد ﭼ‪Ç‬ﻮن در‬
‫در اﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ در ﺑﺎغ ﻋﺸﻖ ‪Ö‬‬
‫ان ﺳﺮاي دﻳﮕﺮ ﻫﺮ آﻳﻨﻪ زﻧﺪه ﺟﺎوداﻧﻲ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻗﺮآناﺳﺖ‪ :‬ا ﱠن اﻟ ‪×‬ﺪ ‪‬ار ‪Ö‬اﻻ ‪×‬ﺧ ‪‬ﺮ ‪ ¸‬ﻟ ‪‬ﻬ ‪‬ﻲ اﻟ‪ Ö‬ﺤ ‪‬ﻴ ×ﻮ ‪Õ‬‬
‫ﭘﺎ روا ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ از روان ﺑﻪﺣﺬف >ﻧﻮن< ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ آﻧﻜﻪ روا ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻣﺒﺎح و ﺟﺎﻳﺰ; ﻳﻌﻨﻲ ا ﮔﺮ ﭘﺎ ﻧ‪Ç‬ﺪاري ﻫ‪Ç‬ﻢ رواﺳﺖ و‬
‫ﺿﺮري ﻧﺪارد ﭼﻮن راه ﻛﻮﺗﺎه اﺳﺖ‪ /‬در اﺷﻌﺎر ﻗﺪﻣﺎ از اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﻗﻮاﻓﻲ ﺑﺴﻴﺎر دﻳﺪه ﺷﺪه‪/‬‬
‫ﺗﺎﺳﻪ‪ ,‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ اﺿﻄﺮاب و اﻧﺪوه و ﻏﻢ و ﺗﻴﺮﮔﻲ ﺧﺎﻃﺮ‪ /‬ﺳﻪ ﺷﻌﺮ از اول اﻳﻦ اﺷﻌﺎر را در ﺷﺮح ﻓﺼﻮص ا ‪Ö‬ﻟﺤﻜﻢ ﺷﻴﺦ ا ﻛﺒﺮ‬
‫ﺑ‪Ç‬ﻌﺾ اﻟﻌ‪Ç‬ﺎرﻓﻴﻦ‬
‫ﻣﺤﻲاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ‪ ,‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﻤﺎلاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﻮارزﻣﻲ اﺳﺘﺸﻬﺎد ﻓﺮﻣﻮده و در ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻛﻼم ﻣﺤﻲاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﻛﻤﺎ ﺟﺎ ‪‬ع ‪Ô‬‬
‫ﻜﻲ اﻟﻲ آﺧﺮه ﮔﻔﺘﻪ ﭼﻮن ﺷﺪ‪ ‬ت ارﺗﺒﺎط را‬
‫ﻓﻲ ×ﻫﺬ‪‬ا اﻟﻔ ‪‬ﻦ ‪Ô‬ﻣﻌﺎ ‪‬ﺗﺒ‪ H‬ﻟ‪Ô ‬ﻪ‪ /‬ﻓ‪‬ﻘﺎل‪ ‬اﻟ ×‪Ö‬ﻌ ‪Ô‬‬
‫‪‬ﺒﻜﻲ ﻓﻘﺎل ﻟ‪‬ﻪ ﻓﻲ ذﻟ‪ :Ï‬ﻣﻦ ﻻ ‪‬‬
‫ذوق ﻟ‪Ô ‬ﻪ ‪â‬‬
‫ﺎرف‪ :‬اﻧ‪‬ﻤﺎ ‪‬ﺟ ﱠﻮﻋﻨﻲ ‪‬ﻻ‪‬ﺑ‪× Ö‬‬
‫ﻓ ×‬
‫داﻧﺴﺘﻲ دوا از درد دﻫﻨﺪة ﺧﻮﻳﺶ ﺟﻮي و از ﺑﻬﺮ اﻟﺘﺠﺎ ﺑﻪﻏﻴﺮ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﭘﺎ در ﺧﺎرزار ﻣﭙﻮي ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺤﺎي ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮ درﻫ‪Ç‬ﺎي‬
‫ﮔﻠﺴﺘﺎن ﮔﺸﺎده اﺳﺖ و اﻳﻦ ﺻﻼ در داده ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻋﺎرﻓﻲ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺷﺪ و از ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺑﮕﺮﻳﺴﺖ‪ /‬ﭘﺲ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ او را ذوق اﻳﻦ‬
‫ﻓﻦ ﻧﺒﻮد‪ ,‬در ﺧﻄﺎب ﻋﺎرف زﺑﺎن ﺑﻪﻋﺘﺎب ﮔﺸﻮد‪ /‬ﻋﺎرف ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣ‪Ç‬ﺮا از آن روي ﮔ‪Ç‬ﺮﺳﻨﻪ داﺷ‪Ç‬ﺘﻪ اﺳﺖ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑﮕ‪Ç‬ﺮﻳﻢ‪ /‬ﻻﺟ‪Ç‬ﺮم‬
‫ﺑﻀﺮا ﻣﺒﺘﻼ ﺳﺎﺧﺘﻦ از ﺑﺮاي اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ رﻓﻊ ﺿﺮري ﻛﻪ ﺑﻪﻣﻦ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ از او ﺧﻮاﻫﻢ و اﻳ‪Ç‬ﻦ در ﺻ‪Ç‬ﺎﺑﺮ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻣﺮا ‪‬‬
‫ﺑﻮدن او ﻗﺎدح ﻧﻴﺴﺖ‪/‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻢ درد ﺧ‪Ç‬ﻮد ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻏ‪Ç‬ﺎﻳﺖ درﻣ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬
‫از ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﻮﻳﻢ اﻧﺲ دل ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻣ‪Ç‬ﻮﻧﺲ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻳ‪Ç‬ﺎد ﺗﺴﺖ‬
‫ﺣﻴﺎ; ن‪ ,‬خ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ë8‬‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻬﻲ ﻗ‪ÇÇ‬ﺒﺎ ﺑ‪Ç‬ﺪرﻳﺪ و ﮔ‪Ç‬ﻬﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻮه دوﻳ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻬﻲ ز زﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻴﺪ و ﮔ‪Ç‬ﻬﻲ ﮔ‪Ç‬ﺰﻳﺪ ﻓ‪Ç‬ﻨﺎ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﭼ‪Ç‬ﻬﺮة ﻟﻴ‪Ç‬ﻠﻲ ﺑ‪Ç‬ﺪان ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ارزﻳ‪Ç‬ﺪ‬

‫‪ÇÇ‬ﻴﻼ×<‬
‫ﭼﮕ‪ÇÇÇ‬ﻮﻧﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ >ا ‪Ö‬ﺳ‬
‫‪ÇÇ‬ﺮي ‪‬ﺑ‪ ÇÇ‬ﻌ ‪Ö‬ﺒ ‪‬ﺪ ‪‬ه ﻟ ‪Ö‬‬
‫×‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺪهاي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ دوا وﻳ‪ÇÇ‬ﻦ وﻳﺴ‪Ç‬ﻪ و راﻣ‪Ç‬ﻴﻦ‪1‬‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺨﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﺪهاي ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺣﻜ‪Ç‬ﺎﻳﺎت واﻣ‪Ç‬ﻖ و ﻋ‪Ç‬ﺬرا‬

‫ﭼﻮ ﻋ‪Ç‬ﻨﻜﺒﻮت ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺻ‪Ç‬ﻴﺪﻫﺎي زﻓﺖ ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺖ‬

‫‪Ç‬ﻲ ا ‪ Ö‬‬
‫‪Ç‬ﻠﻲ<‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻦ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺻ‪Ç‬ﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ دام ‪‬‬
‫‪‬ﻻ ‪Ö‬ﻋ ×‬
‫>ر ‪‬ﺑ ‪â‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮد ﻛ‪Ç‬ﻨﻲ ﺗ‪Ç‬ﺎ زآب ﺗ‪Ç‬ﺮ ﻧﺸ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار ﻏ‪ÇÇ‬ﻮﻃﻪ ﺗ‪Ç‬ﺮا ﺧ‪Ç‬ﻮردﻧﻲ اﺳﺖ در درﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻃ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻖ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ آﻣ‪Ç‬ﺪ و ﭘﺴ‪Ç‬ﺘﻲ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻴﻞ ﭘﺴﺖ رود ﻛ‪Ç‬ﻲ رود ﺳ‪Ç‬ﻮي ﻋ‪Ç‬ﻠﻴﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ﺣ‪ÇÇ‬ﻠﻘﺔ ﻋﺸ‪Ç ‬ﺎق ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻧﮕ‪Ç‬ﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻲ‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺣ‪Ç‬ﻠﻘﻪ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮش ﻧﮕ‪Ç‬ﻴﻨﻲ‪ 2‬اي ﻣ‪Ç‬ﻮﻻ‬

‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﮕﻮﺷﺴﺖ ﭼ‪Ç‬ﺮخ را اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎ ك‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎﻧﻜﻪ ﺣ‪ÇÇ‬ﻠﻘﻪ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺴﺖ روح را اﻋ‪Ç‬ﻀﺎ‬

‫ﺑﻴﺎ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮ ﭼ‪Ç‬ﻪ زﻳ‪Ç‬ﺎن ﻛ‪Ç‬ﺮد ﺧ‪Ç‬ﺎ ك ازﻳ‪Ç‬ﻦ ﭘ‪Ç‬ﻴﻮﻧﺪ‬

‫ﭼﻪ ﻟﻄ‪Ç‬ﻒﻫﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻧﻜ‪Ç‬ﺮده اﺳﺖ ﻋ‪Ç‬ﻘﻞ ﺑ‪Ç‬ﺎ اﺟ‪Ç‬ﺰا‬

‫دﻫ‪ÇÇ‬ﻞ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪزﻳﺮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻢ اي ﭘﺴ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧﺸ‪Ç‬ﺎﻳﺪ زد‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺰن ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ دﻟﻴ‪ÇÇ‬ﺮان ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻧﺔ ﺻ‪Ç‬ﺤﺮا‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮش ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑﺸ‪Ç‬ﻨﻮ از ﻏ‪Ç‬ﺮﻳﻮ ﻣﺸ‪Ç‬ﺘﺎﻗﺎن‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺒﺪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻀﺮا‬
‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺰار ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻐﻠﻪ در‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﮔﺸﺎﻳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻗ‪Ç‬ﺒﺎ زﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬

‫ﺗﻮ ﻫ‪Ç‬ﺎي و ﻫ‪Ç‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﻠﻚ ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ و ﺣ‪Ç‬ﻴﺮت ﺣ‪Ç‬ﻮرا‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻪ اﺿ‪Ç‬ﻄﺮاب ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻻ و زﻳ‪Ç‬ﺮ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ راﺳﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺰه ز زﻳ‪ÇÇ‬ﺮ و از ﺑ‪Ç‬ﺎﻻ‬
‫ز ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ‪ ,‬ﻛ‪ÇÇ‬ﻮﺳﺖ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ آﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎب ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﺪ ﺷﺐ‬

‫رﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﺟ‪ÇÇ‬ﻴﺶ ﻋ‪ÇÇ‬ﻨﺎﻳﺖ‪ ,‬ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ ﺑ‪Ç‬ﻤﺎﻧﺪ ﻋ‪Ç‬ﻨﺎ‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮ‬
‫ﺟ‪Ç‬ﺎن‬
‫ﺧﻤﻮش ﻛﺮدم اي‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ذره زﺷ‪ÇÇ‬ﻮق رخ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺎ‬
‫ذره ‪‬‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ‪‬‬

‫در ﻇﻬﻮر ﻧﺸﺎﻧﻲﻫﺎي ﻋﺸﻖ از ﭼﻬﺮة ﻋﺎﺷﻘﺎن‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻴﺮه ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﮕﺮي در رخ ﻣ‪Ç‬ﻦ اي داﻧ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ در رﺧ‪Ç‬ﻢ اﺳﺖ آﻳ‪Ç‬ﺘﻲ از آن ﺳ‪Ç‬ﻮدا‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮ رخ ﻣ‪Ç‬ﻦ داغ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﻴﻨﻲ‬

‫‪ÇÇ‬ﺰﻟ‪Ö‬ﻨ×ﺎ<‬
‫ﻦﻧ ﱠ‬
‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻴﺎن داغ ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺸﺘﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ >ﻧ ‪Ö‬‬
‫‪ÇÇ‬ﺤ ‪Ô‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار ‪‬ﻣﺸﻚ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﻢ و ﻫ‪Ç‬ﺰار ﺷﻜ‪Ç‬ﻢ‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻪ آب ﺧ‪Ç‬ﻀﺮ ﻟﺬﻳ‪Ç‬ﺬﺳﺖ و ﻣ‪Ç‬ﻦ در اﺳ‪Ç‬ﺘﺴﻘﺎ‬

‫وﻓ‪Ç‬ﺎ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻃﻠﺒﻲ از ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺪل ﺷ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮ دل ﺑ‪Ç‬ﺮﻓﺖ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮﻓﺖ از ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ وﻓ‪Ç‬ﺎ و ﺟ‪Ç‬ﻔﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺣﻖ اﻳ‪Ç‬ﻦ دل وﻳ‪Ç‬ﺮان و ﺣﺴ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻌﻤﻮرت‬
‫‪‬‬

‫ﺧﻮﺷﺴﺖ ﮔ‪Ç‬ﻨﺞ ﺧ‪Ç‬ﻴﺎﻟﺖ در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺔ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻟﺔ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎنﺳﻮز ﺳ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﻲﺳﻮﻳﻲ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا زﺧ‪ÇÇ‬ﻮاب رﻫ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻴﺪ دوش وﻗﺖ دﻋ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ز ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻢ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ از ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﺎل ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎن‬

‫ز ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮش ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺖ‪ ,‬از ﺟ‪Ç‬ﻤﺎل او ﻋ‪Ç‬ﻴﻨﺎ‬

‫‪ (1‬وﻳﺴﻪ و وﻳﺲ ﻧﺎم ﻣﻌﺸﻮق راﻣﻴﻦ اﺳﺖ و راﻣﻴﻦ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻖ وﻳﺲ اﺳﺖ ﮔﻮﻳﻨﺪ واﺿﻊ ﺳ‪Ç‬ﺎز ﭼ‪Ç‬ﻨﮓ ﺑ‪Ç‬ﻮده و او را راﻣ‪Ç‬ﺘﻴﻦ و‬
‫راﻣﺘﻴﻨﻪ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ و ﭼﻮن ﺑﺴﻴﺎر ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮده او را رام ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪/‬‬
‫‪ (2‬در ﻧﺴﺨﺔ ﻫﺪاﻳﺖ‪ ,‬ﻛﻤﻴﻨﻲ‪/‬‬

‫‪ë9‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﻗ‪ÇÇ‬ﺮار ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ زﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا ﺑ‪ÇÇ‬ﺮادر ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺸﺪت ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻃ‪Ç‬ﺮف ﺗ‪Ç‬ﻘﺎﺿﺎﻫﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺜﺎل ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪر ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ﺻ‪Ç‬ﺪ ﭼ‪Ç‬ﻮﮔﺎن‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻴﺪان و ﮔ‪Ç‬ﻪ ز ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﭘ‪Ç‬ﺎ‬
‫دواﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻴﺖ ﮔ‪Ç‬ﻮي‬
‫ﻧ‪Ç‬ﻴﺖ ﺷ‪Ç‬ﺎه و ﻛ‪Ç‬ﺠﺎﺳﺖ ‪‬‬
‫ﻛﺠﺎﺳﺖ ‪‬‬

‫ﻛﺠﺎﺳﺖ ﻗﺎﻣﺖ ﻳ‪Ç‬ﺎر و ﻛ‪Ç‬ﺠﺎﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﺎﻧﮓ ﺻ‪Ç‬ﻼ‬

‫ﻏ‪Ç‬ﺮﻳﺪم‬
‫ز ﺟﻮش ﺷﻮق ﺗﻮ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ ﺑ‪Ç‬ﺤﺮ ‪‬‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇÇ‬ﻮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻪ داﻧ‪ÇÇ‬ﺎ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺎ‬

‫ﺧﻤﺶ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﺎدت ﻋﺸ‪Ç ‬ﺎق ﻫﺴﺖ ﺧ‪Ç‬ﺎﻣﻮﺷﻲ‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﻮ ﺣ‪Ç‬ﺪﻳﺚ ﺑ‪Ç‬ﺒﻴﻦ ﺻ‪Ç‬ﻮرت ﻋ‪Ç‬ﻄﺎي ﺧ‪Ç‬ﺪا‪1‬‬

‫در وﺻﻒ ﻋﺸﻖ و ﻧﺸﺎﻧﻲﻫﺎي ‪‬‬
‫ﻋﺸﺎق‬

‫ﭼﻮ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ را ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻧ‪Ç‬ﺪاﻧ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﭙﺮس از ﺷﺐﻫ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﭙﺮس از رخ زرد و ز ﺧﺸﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﻟﺒ‪ÇÇ‬ﻬﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎﻧﻜﻪ آب ﺣﻜ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ز اﺧ‪Ç‬ﺘﺮ و ﻣ‪Ç‬ﺎه‬

‫زﻋ‪ÇÇÇ‬ﻘﻞ و روح ﺣﻜ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻨﺪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺎﻟﺐﻫﺎ‪2‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻪ ادب ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن زﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ آﻣ‪ÇÇ‬ﻮزد‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آن ادب ﻧ‪ÇÇ‬ﺘﻮان ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺘﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣﻜ‪Ç‬ﺘﺐﻫﺎ‪3‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻛﺲ ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ ﭼ‪Ç‬ﻨﺎن ﭘ‪Ç‬ﺪﻳﺪ ‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻓ‪Ç‬ﻠﻚ ﻣ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺎﺑﺎن ﻣ‪Ç‬ﻴﺎن ﻛ‪Ç‬ﻮﻛﺐﻫﺎ‬

‫ﺧﺮد ﻧﺪاﻧ‪Ç‬ﺪ و ﺣ‪Ç‬ﻴﺮان ﺷ‪Ç‬ﻮد زﻣ‪Ç‬ﺬﻫﺐ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﭼ‪ÇÇ‬ﻪ واﻗ‪ÇÇ‬ﻒ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ زﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ ﻣ‪Ç‬ﺬﻫﺐﻫﺎ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻀﺮ دﻟﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ زآب ﺣ‪Ç‬ﻴﺎت ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﭼﺸ‪Ç‬ﻴﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آن ﻛﺲ زﻻل ﻣﺸ‪Ç‬ﺮبﻫﺎ‬
‫ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﺎد ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ‪‬‬

‫ﻣﺸ‪Ç‬ﻮ در درون ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻖ ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺑﺎغ رﻧ‪Ç‬ﺠﻪ‬
‫‪Ö‬‬

‫دﻣﺸ‪ÇÇ‬ﻖ و ﻏ‪ÇÇ‬ﻮﻃﻪ و ﮔ‪Ç‬ﻠﺰارﻫ‪Ç‬ﺎ و ﻳ‪Ç‬ﺜﺮبﻫ‪Ç‬ﺎ‪4‬‬

‫ﻓﺺ ﺷﻴﺜﻲ‬
‫‪ -1‬ﺳﻪ ﺑﻴﺖ ‪‬اول اﻳﻦ ﻏﺰل را ﻛﻤﺎلاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﺣﺴﻦ ﺧﻮارزﻣﻲ در ﺷﺮح ﻓﺼﻮص ا ‪Ö‬ﻟﺤﻜﻢ ﺑﻪﻓﺎرﺳﻲ در ‪‬‬
‫اﺳﺘﺸﻬﺎد ﻧﻤﻮده و ﺑﺎ ﻗﺮب زﻣﺎن او ﺑﺎﻟﻨ‪‬ﺴﺒﻪ ﺑﻪ زﻣﺎن ﻣﻮﻟﻮي ﭼﻮن در ﺳﻨﺔ ‪ 839‬وﻓﺎت ﻧﻤﻮده و وﻓﺎت ﻣﻮﻟﻮي در ﺷﺸﺼﺪ و‬
‫ﻫﻔﺘﺎد و دو واﻗﻊ ﺷﺪه‪ ,‬از ﻏﺰلﻫﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﻄﻌ‪ H‬ﻣﻮﻟﻮي ﺳﺮوده و ﻛﻠﻤﺔ آﺧﺮ ﻣﺼﺮاع اول آن در آﻧﺠﺎ ﺑﻪﻧﺤﻮي اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ "داﻧﺎ" وﻟﻲ در ﻛﻠﻴ‪‬ﺎت ﭼﺎپ ﻫﻨﺪ و ﻛﺘﺎب ﺧ ‪‬ﻄﻲ "ﺑﺮﻧﺎ" ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪ /‬ﺑﻪﻫﺮﺣﺎل در ﺷﺮح ﻓﺼﻮص ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪> :‬اﻫﻞ‬
‫ﺗﺠﻠﻴﺎت از ﻣﻘﺎم روح و ﻗﻠﺐ ﻧﺎزل ﻣﻲﺷﻮد ﺑﻪﻣﻘﺎم ﻧﻔﺲ و ﻗﻮاي اﻳﺸ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﻠﻜﻪ آﺛ‪Ç‬ﺎر آن ﻻﻳ‪Ç‬ﺢ‬
‫ذوق آن ﻃﺎﻳﻔﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﺣﻜﻢ ‪‬‬
‫ﻣﻲﺷﻮد از وﺟﻮه اﻳﺸﺎن و اﻳﻦ ﻣﻘﺎم ﻛ ‪‬ﻤﻞ اﻓﺮاد اﺳﺖ ﻛﻪ آﺛﺎر ﺗﺠﻠﻴ‪‬ﺎت ﺑﺮ ﭼﻬﺮة اﻳﺸﺎن ﻫﻮﻳﺪا ﮔﺮدد و دﻳﺪة ﻧﻈ‪‬ﺎره ﻛﻨﻨﺪﮔﺎن‬
‫ﺧﻴﺮه ﺷﻮد<‪/‬‬
‫‪ (2‬اﻳﻦ ﻣﺜﻞ ﺑﺮاي ﺗﻘﺮﻳﺐ ﺑﻪاذﻫﺎن در ﻇﻬﻮر روح و ﻋﻘﻞ در ﻗﺎﻟﺐ ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮب اﺳﺖ‪ /‬ﺑﻴﺎﻧﺶ آﻧﻜﻪ آب ﻫﺮ ﺑﺮﻛﻪ و درﻳ‪Ç‬ﺎﭼﻪ‬
‫ﺻﻮرت ﻣﺎه ﻳﺎ ﺳﺘﺎرﮔﺎن در آن ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﺷﻮد ﺑﺎ آﻧﻜﻪ ﻫﺮ ﺑﺮﻛﻪ و درﻳﺎﭼﻪ در ﺟﺎﻳﻲ ﺟﺪاﺳﺖ وﻟﻲ ﺑﺪون ﺗﻔﺎوت ﻋﻜﺲ ﻣﺎه و‬
‫ﺳﺘﺎرﮔﺎن در آن ﻣﻲاﻓﺘﺪ و ﺣﻜﺎﻳﺖ از وﺟﻮد آﻧﻬﺎ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ /‬ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر اﺳﺖ در ﻇﻬﻮر ﻋﻘﻞ و روح ﻛﻪ ﻋﻘﻞ و روح ﻛ ‪‬ﻠﻲ از‬
‫ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻘﻮل و ارواح ﻋﻜﺲ آﻧﻬﺎ در اﺑﺪان و ﻗﻮاﻟﺐ ﻣﺴﺘﻌﺪ‪ ‬ه اﻓﺘﺎده ﻛﻪ ﺣﻜﺎﻳﺖ از وﺟﻮد ﻋﻘﻞ و روح ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ /‬ﭘﺲ ﻧﻪ آن‬
‫آدﻣﻴﻴﻦ ﻋﻜﺲ و ﭘﺮﺗﻮي اﺳﺖ از آﻧﭽﻪ در ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﻜﻮت‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻘﻞ و روح ﻛ ‪‬ﻠﻲ ﻣﺘﻨ ‪‬ﺰل ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻠﻜﻪ ارواح و ﻋﻘﻮل ‪‬‬
‫و ﻋﺎﻟﻢ اﻣﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻗﻮاﻟﺐ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه‪/‬‬
‫>و ‪‬ﻋﻠ ‪Ö‬ﻤ ×ﻨﺎ ‪Ô‬ه ‪‬ﻣ ‪Ö‬ﻦ ﻟ‪Ô ‬ﺪﻧ‪ H‬ﻋﻠﻤ‪ <H‬ﺑﺎﻳﺪ آﻣﻮﺧﺖ ﻧﻪ از ﻣﻜﺘﺐﻫﺎي ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ‪/‬‬
‫‪ (3‬راه ﻋﺸﻖ و آداب آن را از ﻣﻜﺘﺐ ‪‬‬
‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﺴ‪ÃÇ‬ﻠﻪ آﻣ‪Ç‬ﻮﺧﺘﻨﻲ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬
‫اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺦ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮو ﻣﺴ‪ÃÇÇ‬ﻠﺔ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻣﻮز‬
‫ﻣﻮﻟﻮي در ﻣﺜﻨﻮي ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺣﻨﻴﻔﻪو ﺷ‪ÇÇÇ‬ﺎﻓﻌﻲ درﺳ‪ÇÇ‬ﻲ ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﺮد‬
‫آن ﻃ‪ÇÇ‬ﺮف ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲاﻓ‪ÇÇ‬ﺰود درد‬
‫دﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺮ و درس و ﺳ‪ÇÇ‬ﺒﻘﺸﺎن روي اوﺳﺖ‬
‫ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﺎن را ﺷ‪Ç‬ﺪ ﻣ‪Ç‬ﺪ ‪‬رس ﺣﺴ‪Ç‬ﻦ دوﺳﺖ‬
‫‪ (4‬ﻧﺎم ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ì0‬‬
‫دﻣﺸﻖ ﭼﻪ ﻛﻪ ﺑ‪Ç‬ﻬﺸﺘﻲ ﭘ‪Ç‬ﺮ از ﻓ‪Ç‬ﺮﺷﺘﻪو ﺣ‪Ç‬ﻮر‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻘﻮل ﺧ‪ÇÇ‬ﻴﺮه در آن ﭼ‪ÇÇ‬ﻬﺮهﻫﺎ و ﻏ‪Ç‬ﺒﻐﺐﻫﺎ‬

‫ز ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﺪا در ﻛﺸ‪Ç‬ﺎ ﻛﺶ ﻃ‪Ç‬ﻤﻌﻨﺪ‬

‫ﻃ‪Ç‬ﻤﻊ و ﻣ‪Ç‬ﻄﻠﺐﻫﺎ‬
‫ﺑﻪﻋﺸﻖ ﺑ‪Ç‬ﺎز رﻫ‪Ç‬ﺪ ﺟ‪Ç‬ﺎن ز ‪Ö‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻓ‪Ç‬ﺨﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ را زﻣﺸ‪Ç‬ﺘﺮﻳﺎن‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﭘﺸﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮ را ز ﺛ‪Ç‬ﻌﻠﺐﻫﺎ‪1‬‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪Ç‬ﭙﺮ در ﻫ‪Ç‬ﻮا و در ﮔ‪Ç‬ﺮدون‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺰه ز ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﻛﺐﻫﺎ‬
‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ آﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎب‬
‫‪‬‬

‫ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺎﻳﺘﺶ ﺑﮕ‪ÇÇÇ‬ﺰﻳﺪﺳﺖ از ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﺴ‪ÇÇ‬ﺒﺐ‪ 2‬ﻫ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﺴ‪ÇÇÇ‬ﺒﺒﺶ ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺮﻳﺪﺳﺖ از ‪Ô‬ﻣ‬
‫‪Ô‬ﻣ‬
‫ﱠ‬
‫‪‬‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن و زﻫ‪Ç‬ﻲ ﻧ‪Ç‬ﻈﻢ ﻧ‪Ç‬ﺎدر و ﺗ‪Ç‬ﺮﺗﻴﺐ‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺰار ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻮر در اﻓﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ در ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﺗ‪‬ﺐﻫﺎ‬

‫ﮔﺪايﻋﺸﻖﺷﻤﺮ ﻫﺮﭼﻪدر ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن ﻃ‪Ç‬ﺮﺑﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﻪ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﭼ‪Ç‬ﻮن زر ﻛ‪Ç‬ﺎﻧﺴﺖ و آن ﻣ‪Ç‬ﺬ ‪‬ﻫﺐﻫﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﻣ‪Ç‬ﻔﺨﺮ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ زﻟﻒ را ﺑﮕﺸ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺰود روﻧ‪ÇÇ‬ﻖ ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﻨﺎر و ﻋ‪ÇÇ‬ﻄﺮ اﻃ‪ÇÇ‬ﻴﺐﻫﺎ‬

‫در ﻓﻮاﻳﺪ ﺳﻔﺮ و ﺳﻴﺎﺣﺖ آﻓﺎق و اﻧﻔﺲ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺘﺤﺮ ك ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪي ز ﺟ‪Ç‬ﺎي ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎ‬
‫درﺧﺖ ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫‪‬‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ آﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎب و ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻬﺘﺎب ﻧ‪Ç‬ﻮر ﺑ‪Ç‬ﺨﺸﻴﺪي‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬

‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬

‫‪(5‬‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻮر ‪‬اره ﻛﺸ‪Ç‬ﻴﺪي ﻧ‪Ç‬ﻪ زﺧ‪Ç‬ﻤﻬﺎي ﺟ‪Ç‬ﻔﺎ‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪Ö‬‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﻴﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪﻧﺪي ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺻ‪Ç‬ﺨﺮة‪3‬‬
‫ﺻ‪Ç‬ﻤﺎ‬
‫‪Ô‬‬
‫‪‬‬

‫ﻓﺮات و دﺟﻠﻪ و ﺟ‪Ç‬ﻴﺤﻮن‪ 4‬ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻠﺦ ﺑ‪Ç‬ﻮدﻧﺪي‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ اﻳﺴ‪Ç‬ﺘﺎده ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪﻧﺪي ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﺎي ﭼ‪Ç‬ﻮن درﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﻫﻮا ﻋ‪Ç‬ﻔﻦ‪ 5‬ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑﮕ‪Ç‬ﺮدد ﺑ‪Ç‬ﻪﭼﺎه‪ ,‬زﻫ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺒﻴﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ زﻳ‪Ç‬ﺎن ﻛ‪Ç‬ﺮد از درﻧﮓ ﻫ‪Ç‬ﻮا‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ آب ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻔﺮ ﻛ‪Ç‬ﺮد ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻫ‪Ç‬ﻮا در اﺑ‪Ç‬ﺮ‬

‫زﺗ‪Ç‬ﻠﺨﻲ و ﮔﺸﺖ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺣ‪Ç‬ﻠﻮا‬
‫ﺧ‪Ç‬ﻼص ﮔﺸﺖ‬
‫‪‬‬

‫ز ﺟ‪ÇÇ‬ﻨﺒﺶ ﻟﻬﺐ و ﺷ‪Ç‬ﻌﻠﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﻤﺎﻧﺪ آﺗﺶ‬

‫ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺮي و ﻣ‪Ç‬ﺮگ و ﻓ‪Ç‬ﻨﺎ‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﺎد روي ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺧﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ ﻛ‪Ç‬ﻨﻌﺎن ﻛ‪Ç‬ﻪ از ﻛ‪Ç‬ﻨﺎر ﭘ‪Ç‬ﺪر‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻔﺮ ﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎدش ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺼﺮ و ﺷ‪Ç‬ﺪ ﺷ‪Ç‬ﻪ واﻻ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎدر‬
‫ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫ﻣ‪Ç‬ﻮﺳﻲ ﻋ‪Ç‬ﻤﺮان ﻛ‪Ç‬ﻪ از ‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﻣﺪﻳﻦ آﻣ‪ÇÇÇ‬ﺪ و زان راه ﮔﺸﺖ او ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﻻ‬

‫ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﻴﺴﻲ ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ از دوام ﺳ‪Ç‬ﻔﺮ‬

‫ﺗﻲ<‬
‫ﭼﻮ آب ﭼﺸﻤﺔ‬
‫ﺣ‪Ç‬ﻴﻮاﻧﺴﺖ > ‪Ô‬ﻳ‪Ö Ç‬‬
‫‪Ö‬‬
‫ﻴﻲ اﻟ ‪‬‬
‫‪ÇÖ‬ﻤ ‪Ö‬ﻮ ×‬
‫ﺤ ‪â‬‬

‫روﺑﺎه‪/‬‬
‫دوم را)ﺑﻪﻓﺘﺢ(‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﺳﺒﺐ ﺳﺎزﻧﺪهاش ﺑﺨﺮﻳﺪه اﺳﺖ از ﺳﺒﺐ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪهﻫﺎ‪ /‬ﭘﺲ اول را ﻣﺴﺒ‪‬ﺐ)ﺑﻪ ﻛﺴﺮ( ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮاﻧﺪ و ‪‬‬
‫ﻓﺺ ﻣﺤ ‪‬ﻤﺪي‬
‫ﻣﺴ ‪‬ﺒﺐ‪ :‬در ﺷﺮح ﻓﺼﻮص ا ‪Ö‬ﻟﺤﻜﻢ ﺑﻪﻓﺎرﺳﻲ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﻤﺎلاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﻮارزﻣﻲ ﺑﻪدو ﺷﻌﺮ از اﻳﻦ ﻏﺰل در ‪‬‬
‫اﺳﺘﺸﻬﺎد ﻧﻤﻮده و ﮔﻔﺘﻪ‪> :‬ﺑﻪﺣﻜﻢ آﻧﻜﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻋﺸﻖ و ﻣﺸﻚ را ﻧﮕﻪ ﻧﺘﻮان داﺷﺖ‪ ,‬ﺧﻠﻖ ﻣﻲداﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻘﻢ و از اﺷﻚ‬
‫ﻘﻲ ﻟ‪ ‬ﻤ ‪Ö‬ﻦ‪</‬‬
‫ﮔﻠﮕﻮن و ﭼﻬﺮه ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﻛﻪ در ﻋﺸﻖ ﺻﺎدﻗﻢ ‪‬ﺻ ﱠﺢ ‪‬ﻋ ‪Ö‬ﻨ ‪‬ﺪ اﻟ ‪×‬ﻨ ‪‬‬
‫ﺎس ا‪‬ﻧ‪â ‬ﻲ ×ﻋﺎ ‪‬ﺷ ‪Õ‬ﻖ ﻏ‪Ö ‬ﻴ ‪‬ﺮ ا ‪Ö‬ن ﻟ ‪Ö‬ﻢ ‪‬ﻳ ‪Ö‬ﻌﻠ ‪Ô‬ﻤﻮا ‪‬ﻋ ‪Ö‬ﺸ ‪â‬‬
‫ﺗﺨﺖ ﺳﻨﮓ ﺳﺨﺖ‪/‬‬
‫ﻓﺮات‪ ,‬از رودﻫﺎي ﻋﺮاق ﻋﺮب اﺳﺖ و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ دﺟﻠﻪ و از ﺑﻪﻫﻢ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ اﻳﻦ دو رود ‪‬‬
‫ﺷﻂ ا ‪Ö‬ﻟ‪Ç‬ﻌﺮب ﺗﺸﻜ‪Ç‬ﻴﻞ و ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﻠﻴﺞ‬
‫ﻓﺎرس ﻣﻲرﻳﺰد و ﻧﺎم ﭘﺎرﺳﻲ ﻓﺮات‪ ,‬ﻓﺎﻻد اﺳﺖ ﻛﻪ آن را ﻓ‪Ç‬ﺎﻻد رود ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪ و ﺟ‪Ç‬ﻴﺤﻮن‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﺎم رود ﺧ‪Ç‬ﻮارزم اﺳﺖ در‬
‫ﺗﺮﻛﺴﺘﺎن‪/‬‬
‫ﺑﺪﺑﻮ و در ﻧﺴﺨﺔ دﻳﮕﺮ ﺣﺎﻗﻦ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻣﺘﻮﻗﻒ و اﻳﺴﺘﺎده‪/‬‬

‫‪ì1‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﻧﮕﺮ ﺑﻪ اﺣ‪Ç‬ﻤﺪ ﻣ‪Ç‬ﺮﺳﻞ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ را ﺑﮕ‪Ç‬ﺬاﺷﺖ‬

‫ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﻟﺸﮕ‪ÇÇ‬ﺮ و ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ ﮔﺸﺖ او ﻣ‪Ç‬ﻮﻻ‪1‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺮاق‪ 2‬ﺳ‪Ç‬ﻔﺮ ﻛ‪Ç‬ﺮد در ﺷﺐ ﻣ‪Ç‬ﻌﺮاج‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻲ<‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻓﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﺗﺒﺔ > ×ﻗ‬
‫‪‬‬
‫‪ÇÇ‬ﺎب ﻗ‪ÇÇ‬ﻮس ا ‪Ö‬و ‪‬ا ‪Ö‬د ×‬

‫‪Ö‬ﻨﻤﻮا<‪ 3‬ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮد‬
‫‪ÇÇ‬ﺼ ‪‬‬
‫> ‪Ô‬ﺗ ×ﺴ‪ÇÇ‬ﺎ ‪‬ﻓ ‪Ô‬ﺮوا و ﺗ ‪‬‬
‫ﺤﻮا و ﺗ‪ÇÇ‬ﻐ ‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ‪‬اﻣ‪ÇÇ‬ﺘﺎن ﮔ‪ÇÇ‬ﺰﻳﻨﺶ رﺳ‪Ç‬ﻮل ﻫ‪Ç‬ﺮ دو ﺳ‪Ç‬ﺮا‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻮل ﻧﮕ‪Ç‬ﺮدي ﻳﻜ‪Ç‬ﺎن ﻳﻜ‪Ç‬ﺎن ﺷ‪Ç‬ﻤﺮم‬

‫ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺮان ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن را دو ﺗ‪Ç‬ﺎ دو ﺗ‪Ç‬ﺎ و ﺳ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻛﻲ ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻤﺮدم ﺑ‪Ç‬ﺪان ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎﻗﻲ را‬

‫زﺧﻮي ﺧﻮﻳﺶ ﺳﻔﺮﻛﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪﺣﺴﻦ ﺧ‪Ç‬ﻠﻖ ﺧ‪Ç‬ﺪا‬

‫ﺳ‪Ç‬ﻔﺮ ﻛ‪Ç‬ﻨﻴﺪ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﺷ‪Ç‬ﻬﺮ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي‬

‫ﺄوي<‬
‫ﻛﻪ ﮔﻮﺷﻪاﻳﺴﺖاز او ﻫﺸﺖ >ﺟ‪Ç‬ﻨ‪‬ﺖ اﻟ ‪‬‬
‫‪ÇÖ‬ﻤ ×‬

‫در ﺳﻮداﻫﺎي ﻋﺎﺷﻘﺎن و اﺷﺎره ﺑﻪﺟﻤﻊ و ﺗﻔﺮﻳﻖ و ﻣﺤﻮ و ﺛﺒﺖ اﺷﻴﺎ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻴﺎط ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﻓ‪ÇÇ‬ﺮدا‬
‫روم ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﺣﺠﺮة‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ درازﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار ﮔ‪ÇÇ‬ﺰ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮدا‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺒﺮدت ز ﻳ‪ÇÇ‬ﺰﻳﺪ و ﺑ‪ÇÇ‬ﺪوزدت ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ زﻳ‪ÇÇ‬ﺪ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺪﻳﻦ ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪت واﻣ‪Ç‬ﻖ آن دﮔ‪Ç‬ﺮ ﻋ‪Ç‬ﺬرا‬

‫ﺑﺪان ﻳﻜﻴﺖ ﺑ‪Ç‬ﺪوزد ﻛ‪Ç‬ﻪ دل ﻧ‪Ç‬ﻬﻲ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻋ‪Ç‬ﻤﺮ‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺸﻢ و ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﻴﻪ زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﻳ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻴﻀﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ دل ﺗ‪Ç‬ﻤﺎم ﻧ‪Ç‬ﻬﺎدي ﺑ‪Ç‬ﻪﻫﺮ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑﺸﻜ‪Ç‬ﺎﻓﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪزﺧ‪Ç‬ﻢ ﻧ‪Ç‬ﺎدره ﻣ‪Ç‬ﻘﺮاض >اﻫ‪Ç‬ﺒﻄ‪Ô‬ﻮا ﻣ‪Ç‬ﻨﻬﺎ<‪4‬‬

‫‪× Ö ‬‬

‫زﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻊ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدن و ﺗ‪Ç‬ﻔﺮﻳﻖ او ﺷ‪Ç‬ﺪم ﺣ‪Ç‬ﻴﺮان‬

‫‪ Ö ‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺛﺒﺖ و ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﻮ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺗ‪Ç‬ﻠﻮﻳﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎﻃﺮ ﺷ‪Ç‬ﻴﺪا‬

‫دﻟﺴﺖ ﺗ‪ÇÇ‬ﺨﺘﺔ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺎ ك و او ﻣ‪Ç‬ﻬﻨﺪس دل‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ رﺳ‪ÇÇ‬ﻮم و رﻗ‪ÇÇ‬ﻮم و ﺣ‪Ç‬ﻘﺎﻳﻖ و اﺳ‪Ç‬ﻤﺎ‬

‫ﺗﺮا ﭼ‪Ç‬ﻮ در دﮔ‪Ç‬ﺮي ﺿ‪Ç‬ﺮب ﻛ‪Ç‬ﺮد ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ ﻋ‪Ç‬ﺪد‬

‫زﺿ‪ÇÇ‬ﺮب ﺧ‪Ç‬ﻮد ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﺘﻴﺠﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺪا‬

‫ﭼﻮ ﺿﺮب دﻳﺪي ا ﻛ‪Ç‬ﻨﻮن ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ و ﻗﺴ‪Ç‬ﻤﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻗ‪Ç‬ﻄﺮهاي را ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﺨﺶ ﻛ‪Ç‬ﺮد در درﻳ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺟﺒﺮ‪ 5,‬ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﺔ اﺿ‪ÇÇ‬ﺪاد را ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺎﺑﻠﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد‬

‫ﺧﻤﺶ ﻛﻪ ﻓﻜ‪Ç‬ﺮ درا ﺷﻜﺴﺖ زﻳ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﺠﺎﻳﺒﻬﺎ‬

‫‪###‬‬
‫‪(1‬‬

‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬

‫ﺣﺪﻳﺒﻴﻪ ﺑﺎ ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻪﻣﻮﺟﺐ ﻗﺮارداد ﻃﺎﻳﻔﻪ ﺧﺰاﻋﻪ ﺑﺎ ﻣﺤ ‪‬ﻤﺪ و ﻃﺎﻳﻔﺔ ﺑﻜﺮ ﺑﺎ ﻗﺮﻳﺶ ﻗﺮارداد ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ وﻟﻲ‬
‫ﭘﺲ از ﺻﻠﺢ‬
‫‪‬‬
‫ﭘﺲ از ﺟﻨﮓ ﻣﻮﺗﻪ ﮔﺮوﻫﻲ از ﻗﺮﻳﺶ ﻛﻪ ﻋﻜﺮﻣ‪ ¹‬ﺑﻦ اﺑﻮﺟﻬﻞ از آن ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻮد‪ ,‬ﻣﺮدم ﺑﻨﻲ ﺑﻜﺮ را ﺗﺤﺮﻳﺾ ﻧﻤﻮده و ﺷﺒﻲ ﺑﻪ‬
‫ﺣﺪﻳﺒﻴﻪ ﺷﺪ و ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن از ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﺮاي ﻓﺘﺢ ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ آﻣ‪Ç‬ﺎده ﺷ‪Ç‬ﺪﻧﺪ و‬
‫ﺑﻨﻲ ﺧﺰاﻋﻪ ﻫﺠﻮم آوردﻧﺪ و درﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻘﺾ ﻗﺮارداد‬
‫‪‬‬
‫ﺣﻀﺮت ﻣﺤ ‪‬ﻤﺪ ﺑﺎ ﺳﭙﺎه ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻪ ﻣﻜ‪‬ﻪ وارد ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺪون ﺟﻨﮓ و ﺧﻮﻧﺮﻳﺰي ﻣﻜ‪‬ﻪ ﻓﺘﺢ ﺷﺪ‪/‬‬
‫ﺑﺮاق)ﺑﻪﺿﻢ ﺑﺎ¾( ﭼﺎرﭘﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻧﺸﺴﺖ ﺑﺮ او ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ در ﺷﺐ ﻣﻌﺮاج و او ﻓﺮوﺗﺮ از اﺳﺘﺮ و ﺑﺰرﮔﺘﺮ از اﻻغ و داراي‬
‫دو ﺑﺎل ﺑﻮده‪/‬‬
‫ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻛﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺗﻨﺪرﺳﺖ ﺑﺎﺷﻴﺪ و ﻏﻨﻴﻤﺖ و ﻓﺎﻳﺪه ﺑﺒﺮﻳﺪ‪/‬‬
‫ﺾ ‪‬ﻋ ‪Ô‬ﺪ ‪ ‬و در ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه اﺳﺖ‪ /‬ﻏﺮض اﺷﺎره ﺑﻪﻋﺎﻟﻢ ﺟﻤﻊ و‬
‫ﻌ‬
‫ﺒ‬
‫ﻟ‬
‫‪Ô‬ﻢ‬
‫‪‬‬
‫اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ ﻓ‪‬ﺎ ‪Ö‬ﻫ ‪‬ﺒﻄ‪Ô‬ﻮا ‪‬ﻣ ‪Ö‬ﻨ ×ﻬﺎ ‪‬ﺟ ‪â‬ﻤﻴﻌ‪ H‬و در آﻳﺔ دﻳﮕﺮ‪ :‬ﺑ ‪Ö‬ﻌ ‪Ô‬‬
‫ﻀﻜ ‪ Ö  Ö‬‬
‫ﭘﺲ ﺗﻔﺮﻗﻪ و ﻓﺮود آﻣﺪن ارواح ﺑﻪﻋﺎﻟﻢ ﻓﺮق و ﻃﺒﻴﻌﺖ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﺟﺒﺮ و ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ‪ ,‬ﻋﻠﻢ وﺳﻴﻌﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺸﻜﻠﺘﺮﻳﻦ ﻣﺴﺎ‪Ä‬ﻞ رﻳﺎﺿﻲ ﺑﺪان ﺣﻞ ﻣﻲﺷﻮد‪ /‬ﺟﺒﺮ ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻃﺮف ﻣﻌﺎدل اﺳﺖ; ﻳﻌﻨﻲ‬
‫ﺧﺎرج را داﺧﻞ ﻓﺮض ﻛﻨﻲ و ﺑﻪاﻧﺪازة او ﺑﺮﻃﺮف ﻣﻌﺎدﻟﻪ ﺑﻴﻔﺰاﻳﻲ و ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ آن اﺳﺖ ﻛﻪ اﺟ‪Ç‬ﻨﺎس ﻣ‪Ç‬ﺘﺴﺎوﻳﻪ در ﻃ‪Ç‬ﺮﻓﻴﻦ را‬
‫اﺳﻘﺎط ﻛﻨﻨﺪ و در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻘﺼﺪ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﺘﻀﺎ ‪‬ده را ﺑﻪﺟﺒﺮ و ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ در ﻣﻮاﻟﻴﺪ ﺛﻼث ﻓﺮاﻫﻢ آورده‪ /‬در اﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ‬
‫اﻃﻼع ﮔﻮﻳﻨﺪه از رﻳﺎﺿﻴﺎت و ﺟﺒﺮ و ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ì2‬‬
‫ﻣﺮا ﺗﻮ ﮔ‪Ç‬ﻮش ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺘﻲ ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ ﻛﺸ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ‬

‫ﺑﮕﻮ ﻛﻪ در دل ﺗﻮ ﭼ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﭼ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻋ‪Ç‬ﺰم ﺗ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﭼﻪ دﻳﮓ ﭘ‪Ç‬ﺨﺘﻪاي از ﺑ‪Ç‬ﻬﺮ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﺰﻳﺰا دوش‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺪاي داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﭼ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ را ﺳ‪Ç‬ﻮدا‬
‫‪Ö‬‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺠﺎ روﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﺠﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻪاي ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‪1‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﮔﻮش ﭼ‪ÇÇ‬ﺮخ و زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ و ﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎره در ﻛ‪Ç‬ﻒ ﺗﺴﺖ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺮا دو ﮔ‪Ç‬ﻮش ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺘﻲ و ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ را ﻳﻚ ﮔ‪Ç‬ﻮش‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲزﻧﻢ ز ﺑ‪Ç‬ﻦ ﻫ‪Ç‬ﺮ دو ﮔ‪Ç‬ﻮش ﻃ‪Ç‬ﺎل ﺑ‪Ç‬ﻘﺎ‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﻼم ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪاش ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ آزاد‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻢ زآﻏ‪ÇÇ‬ﺎز ﺑ‪Ç‬ﻨﺪه ﻛ‪Ç‬ﺮد ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮدﻛﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳ‪Ç‬ﭙﻴﺪ ﻣ‪Ç‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﻴﺰﻧﺪ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮي ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد ﭘ‪Ç‬ﻴﺮان را‬
‫ﻗ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻣﺖ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﭼﻮ ﻣ‪Ç‬ﺮده زﻧ‪Ç‬ﺪه ﻛ‪Ç‬ﻨﻲ ﭘ‪Ç‬ﻴﺮ را ﺟ‪Ç‬ﻮان ﺳ‪Ç‬ﺎزي‬

‫ﺧﻤﻮش ﮔﺸﺘﻢ و ﻣﺸ‪Ç‬ﻐﻮل ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮم ﺑ‪Ç‬ﻪ دﻋ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺷﻤﺲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻔﺨﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ ﻓ‪ÇÇ‬ﺨﺮﻛﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ از اوﺳﺖ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎلزﻫﺮهو ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ و ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﺘﺮي و ﺳ‪ÇÇ‬ﻬﺎ‪2‬‬
‫‪Ô‬‬

‫‪###‬‬

‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬

‫ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺸﺘﺮ آ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺸﺘﺮ اي ﺑ‪ÇÇ‬ﻮاﻟ‪ÇÇÖ‬ﻮﻓﺎ‬

‫از ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ و ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬر و زوﺗ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺸﺘﺮ آ‪ ,‬در ﮔ‪ÇÇ‬ﺬر از ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ و ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺸﺘﺮ آ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻲ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺗﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺮ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬار و ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻴﺮ‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺮ و‬
‫‪‬‬

‫در ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﻮض ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺒﺮ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﻴﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺎ‬

‫>ﺑ‪Ç‬ﻠﻲ<‬
‫ﮔﻔﺖ‪> :‬اﻟﺴﺖ< او ﺗﻮ ﺑﮕ‪Ç‬ﻔﺘﻲ‪:‬‬
‫×‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻠﻲ ﭼ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻛﺸ‪Ç‬ﻴﺪن ﺑ‪Ç‬ﻼ‬
‫ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫×‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻠﻲ ﭼ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ ﻣ‪Ç‬ﻨﻢ‬
‫‪‬‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ×‬

‫درﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻓ‪ÇÇ‬ﻘﺮ و ﻓ‪ÇÇ‬ﻨﺎ‬
‫ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻘﻪ زن‬
‫‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮو از ﺟ‪Ç‬ﺎ و ﻫ‪Ç‬ﻢ از ﺟ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺮو‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎ ز ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ ﺣ‪ÇÇ‬ﻀﺮت ﺑ‪ÇÇ‬ﻲﺟﺎ ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ‬
‫ﺷﻮ از ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶوﻫﻤﻪ ﺧ‪Ç‬ﺎ ك‬
‫‪Ö‬‬
‫ﭘﺎ ك ‪Ö‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ز ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ك ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮوﻳﺪ ﮔ‪Ç‬ﻴﺎ‬

‫ورﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺎ ﺧﺸﻚ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮي ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﺑﺴ‪Ç‬ﻮز‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ زﺳ‪ÇÇÇ‬ﻮز ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮوزد ﺿ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ورﺷ‪ÇÇ‬ﻮي از ﺳ‪Ç‬ﻮز ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﺎ ﻛﺴ‪Ç‬ﺘﺮي‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺷﺪ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﻤﻴﺎ‪3‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻨﮕﺮ در ﻏ‪Ç‬ﻴﺐ ﭼﺴ‪Ç‬ﺎن ﻛ‪Ç‬ﻴﻤﻴﺎﺳﺖ‪4‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ زﻛ‪ÇÇ‬ﻒ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ك ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺎزد ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫از ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻒ درﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺎرد زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ‬

‫دود ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻪ را ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﮕﺎرد ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻤﺎ‪5‬‬

‫ﻓﺼﻠﺖ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ :‬ﻓﻘ×ﺎل‪ ‬ﻟ ×ﻬﺎ ‪‬و ﻟ‪‬ﻼ ‪Ö‬ر ‪‬ض ‪ ÄÖ I‬ﺘﻴﺎ ﻃ ‪Ö‬ﻮﻋ‪ H‬ا ‪Ö‬و ﻛ ‪Ö‬ﺮﻫ‪ H‬ﻗ×ﺎ ‪‬ﻟ ×ﺘﺎ ا‪ ‬ﺗ ‪Ö‬ﻴ ×ﻨﺎ ﻃ×ﺎ ‪Äâ‬ﻌﻴﻦ ﻳﻌﻨﻲ ﮔﻔﺖ آﺳﻤﺎن و‬
‫اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﻪاي ﻛﻪ در ﺳﻮرة ‪‬‬
‫زﻣﻴﻦ را ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ‪ Ç‬ﺧﻮاﻫﻲ ﻧﺨﻮاﻫﻲ‪ /‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬آﻣﺪﻳﻢ درﺣﺎﻟﺘﻲ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﺑﺮﻧﺪﮔﺎﻧﻴﻢ‪/‬‬
‫ﺳﺘﺎرهاي اﺳﺖ رﻳﺰ در ﺑﻨﺎت اﻟﻨ‪‬ﻌﺶ‪/‬‬
‫ﻛﻴﻤﻴﺎ در اﻳﻦ ﺷﻌﺮ‪ ,‬ﻛﻴﻤﻴﺎي اﺻﻄﻼح ارﺑﺎب ﺻﻨﻌﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻤﻠﻲ در اﺟﺴﺎم ﻧﺎﻗﺼﻪ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ اﻣﺜﺎل ﻗﻠﻊ و ﻣﺲ را ﺳﻴﻢ و زر‬
‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻳﺎ ا ﻛﺴﻴﺮي ﺳﺎزﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﻮن ﺑﺮ اﺟﺴﺎم ﻧﺎﻗﺼﻪ ﻃﺮح ﻛﻨﻨﺪ زر ﮔﺮدد‪/‬‬
‫ﻛﻴﻤﻴﺎ در اﻳﻦ ﺷﻌﺮ‪ ,‬ﻣﺮادف ﺷﻴﻤﻲ و ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻣﺎ ‪‬ده اﺳﺖ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪/‬‬
‫اﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﻣﻄﺎﺑﻖ اﺣﺎدﻳﺚ و آﻳﺔ ﺷﺮﻳﻔﻪ دﻻﻟﺖ دارد ﺑﺮ ﻋﻘﻴﺪه داﻧﺸﻤﻨﺪان اﻣﺮوز راﺟﻊ ﺑﻪﺗﻜﻮﻳﻦ زﻣ‪Ç‬ﻴﻦ و آﺳ‪Ç‬ﻤﺎن ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬
‫ﻫﻴ‪Ã‬ﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﻧﺪارد و ﻫﻤﺎن ﺟﻬﺖ ﺑﺎﻻ و ﻣﺪار ﺳﻴ‪‬ﺎرات اﺳﺖ و ﻣﻘﺼﻮد از اﻳﻦ آﺳ‪Ç‬ﻤﺎن دودي )ﭼ‪Ç‬ﻨﺎنﻛﻪ در آﻳ‪Ç‬ﺔ‬
‫×ﺎن ﻳﻌﻨﻲ آﻫﻨﮓ آﺳﻤﺎن ﻛﺮد درﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ آﺳﻤﺎن دود ﺑﻮد(‪ ,‬ﺑﺨﺎرات ﻏﻠﻴﻈﻪ ﺷ‪Ç‬ﺒﻴﻪ دود‬
‫اﻟﺴ ×ﻤﺎ ‪ ¾‬و ‪‬ﻫ ‪‬ﻲ ‪Ô‬دﺧ ‪Õ‬‬
‫ﻮي ‪‬اﻟ‪‬ﻲ ﱠ‬
‫ﺷﺮﻳﻔﻪ‪ :‬ﺛ ﱠ‪Ô‬ﻢ ‪Ö‬اﺳ ‪‬ﺘ ×‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ از درﻳﺎ ﻣﺘﺼﺎﻋﺪ ﺷﺪه و رﻧﮓ ﻛﺮة )اﺗﻤﺴﻔﺮ( اﺳﺖ ﻛﻪ دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮد و زﻣﻴﻦ از ﻛﻒ درﻳﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﺪن ﺑﻪﻓﺮض آن‬
‫ﺳﻴﺎل ﺑﻮده و ﻛﻢﻛﻢ ﻛﻒ اﻳﻦ درﻳﺎي آﺗﺸﻴﻦ ﻣﺘﻜﺎﺛﻒ و ﻗﺸﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﺪه و ﭘﺲ از ﺳﺮدي ﻗ‪Ç‬ﺎﺑﻞ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺑﺪو آﻓﺮﻳﻨﺶ ‪‬‬

‫‪Ñ‬‬

‫‪ì3‬‬

‫ردﻳﻒ اﻟﻒ‬
‫ﻟﻘ‪ÇÇ‬ﻤﺔ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن را ﻣ‪ÇÇ‬ﺪد ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎد ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﺲ را دﻫ‪ÇÇ‬ﺪ آن ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻤﻬﺎ‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎن ﻛ‪Ç‬ﺎرو ﻛ‪Ç‬ﻴﺎ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺪه‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﻘﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺟﺎن داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﺟ‪Ç‬ﻮد و ﺳ‪Ç‬ﺨﺎ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﭘ‪ÇÇÇ‬ﺮ از ﻋ‪ÇÇ‬ﻠ‪‬ﺖ او را دﻫ‪ÇÇ‬ﻲ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺎﻧﻲ ﺧ‪Ç‬ﻮش و ﺑ‪Ç‬ﻲﻣﻨﺘﻬﺎ‬

‫ﺑﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻢ از ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻦ و ﺧ‪Ç‬ﺎﻣﺶ ﺷ‪Ç‬ﻮم‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻓ‪Ç‬ﺰا‬
‫در ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺸﻲ ‪Ö‬‬

‫در اﺷﺎره ﺑﻪ آﺛﺎر ﻧﻴﻚ ﺷﺐ ﺑﻴﺪاري و آﻧﻜﻪ اﻏﻠﺐ اﺣﻮال ﺧﻮش در ﺷﺐ دﺳﺖ داده‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﺨﺴﺒﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﺒﻲ اي ﻣ‪ÇÇ‬ﻪ ﻟﻘ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫رو ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺞ ﺑ‪ÇÇ‬ﻘﺎ‬

‫ﮔ‪Ç‬ﺮم ﺷ‪Ç‬ﻮي ﺷﺐ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻏ‪Ç‬ﻴﺐ‬

‫ﭼﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻢ ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎز ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ آن ﺿ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﻪ‬
‫اﻣﺸﺐ اﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻴﺰه ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻦ و ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻨﻲ ز ﺳ‪ÇÇ‬ﻌﺎدت ﻋ‪ÇÇ‬ﻄﺎ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺘﺎن در ﺷ‪ÇÇ‬ﺒﺴﺖ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻠﻮه ‪‬‬

‫‪‬ﻟﺼ‪ÇÇ‬ﻼ‬
‫ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﻨﻮد آن ﻛﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﻔﺖ‪ ,‬ا ‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻲ ﻋ‪ÇÇ‬ﻤﺮان ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺷﺐ دﻳ‪Ç‬ﺪ ﻧ‪Ç‬ﻮر‬

‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮي درﺧ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺶ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫رﻓﺖ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﺷﺐ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺶ ز ده ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻪ راه‬

‫دﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ درﺧ‪ÇÇÇ‬ﺘﻲ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻏ‪ÇÇ‬ﺮق ﺿ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺷﺐ اﺣ‪Ç‬ﻤﺪ ﻣ‪Ç‬ﻌﺮاج رﻓﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮد ﺑ‪ÇÇ‬ﺮاﻗ‪ÇÇ‬ﻴﺶ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺳﻮي ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎ‪1‬‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻖ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺨﻔﺘﻨﺪ‪ ,‬وﻟﻲ ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﺼﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا‬
‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻠﺔ ﺷﺐ‬
‫‪‬‬

‫روز ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛﺴﺐ و ﺷﺐ از ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ‬

‫ﺷﺐ ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻪ ﺷﺐ در ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮم ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺒﺮﻳﺎ‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺖ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ داود ﺧ‪ÇÇÇ‬ﺪاي ﻛ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻢ‪:‬‬

‫>ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ دﻋ‪ÇÇ‬ﻮي ﺳ‪ÇÇ‬ﻮداي ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد‪ ,‬اﻳ‪Ç‬ﻦ دروغ<‬
‫ﭼﻮن ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺷﺐ ﺧ‪Ç‬ﻔﺘﻪ ‪‬‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻮاب ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺠﺎ آﻳ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ را‬

‫ﺷﺐ ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﺒﺪ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻖ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺎي ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺤﺮم ﺷﺐ ﻋ‪ÇÇÇ‬ﺎﺷﻖ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر و ﺻ‪ÇÇ‬ﻔﺎ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻖ ﺧ‪ÇÇ‬ﻠﻮت ﻃ‪ÇÇ‬ﻠﺐ‬
‫زاﻧﻜ‪ÇÇÇ‬ﻪ ‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﻢ دل ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻳﺪ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎ دﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫ﺗﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻪ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺨﺴﺒﻴﺪ ﻣﮕ‪ÇÇÇ‬ﺮ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻛﻲ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاب ﮔ‪ÇÇ‬ﺮان از ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ‬
‫ﺗﺸ‪ÇÇÇ‬ﻨﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺨﺴﺒﻴﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﻮاب آب دﻳ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﻟﺐ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺒﻮ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﺳ‪Ç‬ﻘﺎ‬

‫‪Ø‬‬

‫روﻳﻴﺪن ﮔﻴﺎه و ﻧﺒﺎت ﺷﺪه‪ /‬ﺑﻪﻫﺮﺣﺎل اﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﻣﻮﻟﻮي ﺑﺎ ﻋﻘﻴﺪة ﻫﻴ‪Ã‬ﺖ ﺟﺪﻳﺪ و ﻋﻠﻢ اﻣﺮوزه ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ دارد‪ ,‬ﻧﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻓ‪Ç‬ﻠﺴﻔﺔ‬
‫اﻟﺴ‪Ç‬ﻤﻮات و ﺧ‪Ç‬ﻠ ‪‬ﻖ ‪‬ﻣ‪Ç‬ﻦ اﻟﻄ‪Ç‬ﻴﻦ‬
‫ﺧﺎن ﻓﻐﻼ و ﺳﻤﻲ و ﻧ‪‬ﻤﺎ ﻓ ‪‬‬
‫‪‬ﺎﺧﺮج ‪‬ﻣﻦ اﻟ‪Ö‬ﻤﺎ¾ ‪Ô‬دﺧﺎﻧ‪ H‬وﻃﻴﻨ‪ H‬و زﺑﺪ‪ G‬ﻓﺎﻣﺮاﻟ ‪‬ﺪ ‪‬‬
‫ﻗﺪﻳﻤﻪ‪ /‬در ﺑﺤﺎر اﺳﺖ‪> :‬ﻓ ‪‬‬
‫‪Ç‬ﺨﻠ ‪‬ﻖ ‪‬ﻣ‪Ç‬ﻨ ‪Ô‬ﻪ ‪‬‬
‫ﻋﻠﻲ‬
‫و‬
‫دﺧﺎن‬
‫ﻪ‬
‫ﻨ‬
‫ﻣ‬
‫‪‬ﻊ‬
‫ﻔ‬
‫ﺗ‬
‫‪‬ﺎر‬
‫ﻓ‬
‫‪Ö‬ﻤﺎ¾‬
‫ﻟ‬
‫ا‬
‫‪‬ﻲ‬
‫ﻠ‬
‫ﻋ‬
‫ﻳﺎح‬
‫اﻟﺮ‬
‫اﷲ‬
‫ﻓﺎرﺳﻞ‬
‫>‬
‫اﺳﺖ‪:‬‬
‫رﺳﻮل‬
‫ﺣﻀﺮت‬
‫از‬
‫ﻏﻴﺮه‬
‫و‬
‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ‬
‫ﺑﻦ‬
‫‪Ö‬اﻻ رﺿﻴﻦ< و در ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﻠﻲ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫‪Ô‬‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬
‫×‬
‫اﻟﺴﺒﻊ< ﻛﻪ ﺻﺮﻳﺢ اﺳﺖ از آﻧﻜﻪ زﻣﻴﻦ را از ﻛﻒ درﻳﺎ آﻓﺮﻳﺪ و‬
‫اﻟﺴﺒﻊ و ‪‬ﺧﻠ ‪‬ﻖ ‪‬ﻣﻦ زﺑﺪه ‪Ö‬اﻻ ‪‬‬
‫رﺿﻴﻦ ‪‬‬
‫اﻟﺴﻤ×ﻮات ‪‬‬
‫‪‬ﻮق اﻟﺰﺑﺪ ﻓ ‪‬ﺨﻠ ‪‬ﻖ ‪‬ﻣﻦ ‪Ô‬دﺧﺎﻧﻪ ‪‬‬
‫ﻓ ‪‬‬
‫آﺳﻤﺎن را از دﺧﺎن‪/‬‬
‫‪ (1‬ﻣﻌﺮاج در ﺳﺎل ‪ 621‬ﻣﻴﻼدي رخ داده و در ‪‬اول ﺳﻮرة اﺳﺮي و واﻟﻨ‪‬ﺠﻢ ﺑﺪان ﺗ‪Ç‬ﺼﺮﻳﺢ ﺷ‪Ç‬ﺪه‪ /‬ﭼ‪Ç‬ﻮن در ﺷﺐ روح ﺑ‪Ç‬ﻬﺘﺮ‬
‫ﺗﻮﺟﻪ دارد و ﺧﻠﻮت ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻬﺘﺮ دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﺪ‪ ,‬اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻏﺎﻟﺐ در ﻣﻮاﻗﻊ ﺳﺤﺮ و ﻃﻠﻮع ﻓﺠﺮ ﺑﺮاي ﺗﻀﺮع و‬
‫ﺑﻪﺑﺎﻃﻦ ‪‬‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪﺟﺎﻧﺐ ذواﻟﺠﻼل ﻣﻨﺎﺳﺐﺗﺮ اﺳﺖ و ﺗﺸﺮﻳﻊ ﻧﻤﺎز ﺷﺐ و ﻓﺠﺮ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻬﺖ اﺳﺖ‪/‬‬
‫اﺑﺘﻬﺎل و ‪‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ìê‬‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﺔ ﺷﺐ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲرﺳﺪ از ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ﺧ‪Ç‬ﻄﺎب‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺰ و ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻴﻤﺖ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺮ اي ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻮا‬

‫ﭘﺲ ﻣ‪Ç‬ﺮگ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺣﺴ‪Ç‬ﺮت ﺧ‪Ç‬ﻮري‬
‫ورﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﻮد ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮ از ﺗ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﺪا‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺮدﻧﺪ و زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎم‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﭻ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪارد ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺰ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎر و ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺷ‪Ç‬ﺪم از دﺳﺖ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎﻗﻲ ﺑ‪Ç‬ﺨﻮان‬

‫ﻣﺴﺖ ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺪم ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﻨﺎﺳﻢ ز ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻔﺨﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮور ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻫﺎن ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎن ﻋ‪ÇÇ‬ﻼ‬

‫‪‬‬
‫واﻟﺪﻳﻦ‬
‫اﻟﺤﻖ‬
‫وﺻﻒ ﺣﺎل ﻋﺎرﻓﻴﻦ و ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺻﻼح‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻨﺎري ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪارد ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎﺑﺎن ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاري ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺪارد دل و ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺟﻬﺎن در ﺟﻬﺎن ﻧ‪Ç‬ﻘﺶ و ﺻ‪Ç‬ﻮرت ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺖ‬

‫آن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺪاﻣﺴﺖ از اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻧ‪ÇÇ‬ﻘﺸﻬﺎ ‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ در ره ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺒﻴﻨﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺪه ﺳ‪ÇÇ‬ﺮي‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻏ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎن رود ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺪان ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫از او ﭘ‪ÇÇÇ‬ﺮس از او ﭘ‪ÇÇ‬ﺮس اﺳ‪ÇÇ‬ﺮار ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﭘ‪ÇÇ‬ﻨﻬﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺰ او ﺑﺸ‪ÇÇÇ‬ﻨﻮي‬
‫‪‬‬

‫ﭘ‪Ç‬ﺮان ﺷ‪Ç‬ﺪي‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮدي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻳﻚ ﻣ‪Ç‬ﺮغ ‪‬‬

‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻤﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺮو ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﻮق‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮدي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻳﻚ ﮔ‪Ç‬ﻮش ﭘ‪Ç‬ﻴﺪا ﺷ‪Ç‬ﺪي‬

‫ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻴﺪي زﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎي ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺮﻏﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮدي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻳﻚ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﭘ‪Ç‬ﻴﺪا ﺷ‪Ç‬ﺪي‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻳﺪي درﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎن ﺑﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮدي ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻮﺟﻲ ﭘ‪Ç‬ﺪﻳﺪ آﻣ‪Ç‬ﺪي‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻤﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺮ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎر زان ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮ‬
‫‪‬‬

‫ﻧﻪ ﻫﻔﺖ آﺳ‪Ç‬ﻤﺎن ﻛ‪Ç‬ﺎن زﻋ‪Ç‬ﺮﺷﺴﺖ زﻳ‪Ç‬ﺮ‬

‫از آن ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﻋ‪ÇÇ‬ﺮﺷﺴﺖ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﻻن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇ‬ﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎي ﻫ‪ÇÇ‬ﻮا و ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺸﺖ و ﻓ‪ÇÇ‬ﻠﻚ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺰار وﺻ‪ÇÇ‬ﻠﺴﺖ ﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺮان ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫ﭼﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻪ زﻧ‪ÇÇ‬ﻢ دم ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ دم ﺑ‪Ç‬ﻪ دم‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺸﺎن ﺗ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺖ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﭘ‪Ç‬ﺮﻳﺸﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺒﻜﺎن و ﺑ‪Ç‬ﺎزان ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﻲﭘﺮﻧﺪ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎن ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻮاي ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺴﺘﺎن ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ﻫ‪ÇÇ‬ﻮاﻳ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻔﺘﻢ ﻫ‪Ç‬ﻮاﺳﺖ‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ در اوج آﻧﺴﺖ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻮان‪ 1‬ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻢ ﭼ‪Ç‬ﻪ داﻧ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ داﺳ‪Ç‬ﺘﺎن‬

‫ﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺰوﻧﺴﺖ از ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ اﻣﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫از اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ داﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎن ﺑﮕ‪Ç‬ﺬر از ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﭙﺮس‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ﺷﻜﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺴﺖ دﺳ‪Ç‬ﺘﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﻼح ﺣ‪ÇÇÇ‬ﻖ و دﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻳﺪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎل ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﻨﺸﺎه و ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻄﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ‬

‫‪ (1‬ﻫﻔﺖ ﻫﻮا دﻟﻴﻞ آن اﺳﺖ ﻛﻪ آﺳﻤﺎن ﻣﺼﻄﻠﺢ ﻓﻼﺳﻔﻪ ﻣ‪Ç‬ﻘﺼﻮد ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ و ﻏ‪Ç‬ﺮض از اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻫ‪Ç‬ﻮا ﻓ‪Ç‬ﻀﺎﺳﺖ و ﻫ‪Ç‬ﺮﮔﺎه ﻫ‪Ç‬ﻮاي‬
‫)اﺗﻤﺴﻔﺮ( ﻫﻢ ﺑﺪاﻧﻴﻢ ﺿﺮر ﻧﺪارد ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ‪ (1 :‬ﻫﻮاي زﻣﻴﻦ; ‪ (2‬ﻫﻮاي ﻣﺎه; ‪ (3‬ﻫﻮاي ﻋﻄﺎرد; ‪ (4‬ﻫﻮاي زﻫﺮه;‪ (5‬ﻫﻮاي‬
‫ﻣﺮﻳﺦ; ‪ (7‬ﻫﻮاي ﻣﺸﺘﺮي‪ ,‬ﭘﺲ ﻛﻴﻮان در اوج ﻣﺸﺘﺮي ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ /‬ﻏﺮض آن اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺑ‪Ç‬ﻌﺾ اﺷ‪Ç‬ﻌﺎر‬
‫ﺷﻤﺲ; ‪ (6‬ﻫﻮاي ‪‬‬
‫ﻣﻮﻟﻮي ﻃﺒﻌ‪ H‬ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺗﻲ ﺑﺎ ﻫﻴ‪Ã‬ﺖ ﺟﺪﻳﺪ و ﻋﻠﻮم اﻣﺮوزي ﭘﻴﺪا ﺷﺪه ا ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ‪‬ﺑﻮد ﻛﻪ اﺷﺎرة ﺑﻪ ﻫﺸﺖ ﻣﻘﺎم دل ﺑﺎﺷﺪ و‬
‫ﻛﺒﻜﺎن و ﺑﺎزان اﻟﻬﻲ در آن ﻣﻘﺎﻣﺎت در ﭘﺮوازﻧﺪ‪/‬‬

‫ردﻳﻒ ﺑﺎ‬
‫اي ﺧﻮاب ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮ زﺣ‪Ç‬ﻤﺖ ﺑ‪Ç‬ﺒﺮي اﻣﺸﺐ‬

‫وز ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺪا زﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺠﺎ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﮔ‪Ç‬ﺬري اﻣﺸﺐ‬

‫ﺑﭙﺮي ﺗ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬وﻳ‪Ç‬ﺮان ﺷ‪Ç‬ﻮد آن ﻣ‪Ç‬ﺠﻠﺲ‬
‫ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ‪‬‬

‫اي ﺧﻮاب در اﻳﻦ ﻣﺠﻠﺲ ﺗ‪Ç‬ﺎ در ﻧ‪Ç‬ﭙﺮي اﻣﺸﺐ‬

‫اﻣﺸﺐ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻪﺟﻤﺎل او ﭘ‪ÇÇ‬ﺮورده ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد دﻳ‪ÇÇ‬ﺪه‬

‫اي ﭼﺸﻢ ز ﺑﻲﺧﻮاﺑﻲ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻏ‪Ç‬ﻢ ﻧ‪Ç‬ﺨﻮري اﻣﺸﺐ‬

‫‪Ö‬ﺸﻲ<‪ 1‬اي ﺧ‪Ç‬ﻮاب ﺑ‪Ç‬ﺮو ﺣ‪Ç‬ﺎﺷﺎ‬
‫>واﻟﻠ ‪Ö‬‬
‫ﱠ‪Ç‬ﻴ ‪‬ﻞ ‪‬ا ×ذا ‪‬ﻳ‪Ç‬ﻐ ×‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ از دل ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺪاران ﺻ‪Ç‬ﺪ ﺗ‪Ç‬ﺤﻔﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮي اﻣﺸﺐ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻠﻖ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺧ‪Ç‬ﻔﺘﻨﺪ اي دل ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺤﻤﺪاﷲ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ دوش ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺧﻔﺘﻲ اﻣﺸﺐ ﺑ‪Ç‬ﺘﺮي اﻣﺸﺐ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺎه ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻫ‪Ç‬ﻤﺨﻮﻳﻢ‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺎ روز ﺳ‪Ç‬ﺨﻦ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻢ‬

‫ﻛﺎي ﻣﻮﻧﺲ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎن ﺻ‪Ç‬ﺎﺣﺐ ﻧ‪Ç‬ﻈﺮي اﻣﺸﺐ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎه ﮔ‪ÇÇ‬ﻮاه ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‪ ,‬اﺳ‪Ç‬ﺘﺎره ﺳ‪Ç‬ﭙﺎه ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫وز ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺎوك اﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎره اي ﻣ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﭙﺮي اﻣﺸﺐ‬

‫ﺧﺎﻣﻮش ﻛﻦ و ﻛ‪Ç‬ﻢ ﮔ‪Ç‬ﻮ ﺗ‪Ç‬ﺎ از دل ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺑ‪Ç‬ﺤﺮت‬

‫ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎن زﮔ‪Ç‬ﻬﺮ رﻳ‪Ç‬ﺰي ﺑ‪Ç‬ﺪﻫﻲ ﺧ‪Ç‬ﺒﺮي اﻣﺸﺐ‬

‫از ﻋﺸﻖ ﺷ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬

‫اي دل ز ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻨﺎﺟﺎﺗﺶ زﻳ‪ÇÇ‬ﺮ و زﺑ‪ÇÇ‬ﺮي اﻣﺸﺐ‬

‫در اﺷﺎره ﺑﻪ ﻣﻌﺮاج و ﻋﺮوج روح ﺑﻪ ﻣﻌﺎرج ﺣﻘﺎﻳﻖ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻠﻪﺻﺪر و ﺑ‪Ç‬ﺪر ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢﺑﻨﺸﻴﻦ‪ ,‬ﻣ‪Ç‬ﺨﺴﺐاﻣﺸﺐ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮاق از درآﻣ‪Ç‬ﺪ > ‪‬ﻓ‪Ç‬ﺎ ×ذا ‪‬ﻓ‪Ç‬ﺮ ‪Ö‬ﻏﺖ ‪‬ﻓ‪Ç‬ﺎﻧ‪Ö‬ﺼﺐ<‪2‬‬

‫ﭼ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻮﻃﺮﻳﻖﺑﺴﺘﻪﺑﻮدهاﺳﺖوﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻊﮔﺴﺴﺘﻪﺑﻮدهاﺳﺖ‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮآ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﻬﺎ‪ ,‬ﺑﮕﺸ‪ÇÇ‬ﺎ ﻃ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻖ و ﻣ‪ÇÇ‬ﺬﻫﺐ‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺴﻲ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻚ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎﻳﺪ‪ ,‬دو ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺰار درﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺪ‪3‬‬

‫‪Ç‬ﺮأ< ﺑ‪Ç‬ﻪ دﻋ‪Ç‬ﺎ ﮔﺸ‪Ç‬ﺎﻳﺪ آن ﻟﺐ‬
‫اﻣﻴﺮ‬
‫‪‬‬
‫ﺧ‪Ç‬ﺎص > ‪‬ا ‪Ö‬ﻗ ‪‬‬
‫ﭼﻮ ‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ö ‬‬

‫‪ (1‬ﻗﺴﻢ ﺑﻪﺷﺐ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﭘﻮﺷﺪ آﻓﺘﺎب را‪/‬‬
‫‪ (2‬اﻳﻦ آﻳﻪ در ﺳﻮرة اﻧﺸﺮاح اﺳﺖ; ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻮن ﻓﺎرغ ﺷﻮي از ﺗﺒﻠﻴﻎ رﺳﺎﻟﺖ‪ ,‬رﻧﺞ ﺑﻜﺶ در ﻣﺮاﺳﻢ ﻋﺒﺎدت‪ /‬ﻳﺎ ﭼﻮن از ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز‬
‫ﻓﺎرغ ﺷﻮي‪ ,‬ﻛﻮﺷﺶ ﻣﻲﻛﻦ در دﻋﺎ‪/‬‬
‫‪Ö‬‬
‫ﱠ‪Ç‬ﺬي‬
‫ﻟ‬
‫ا‬
‫ﻚ‬
‫ﺑ‬
‫ر‬
‫ﻢ‬
‫‪Ç‬ﺎﺳ‬
‫ﺑ‬
‫ا‬
‫‪Ö‬ﺮ‬
‫ﻗ‬
‫ا‬
‫ﺑﻪ‪:‬‬
‫اﺳﺖ‬
‫اﺷﺎره‬
‫ﺧﺎص‬
‫اﻣﻴﺮ‬
‫درﮔﺸﺎﻳﺪ‪/‬‬
‫ﻫﺰار‬
‫ﻛﻪ‬
‫ﺑﻴﺎﻳﺪ‬
‫ﻣﻠﻚ‬
‫ﭘﻴﺖ‬
‫‪ (3‬در ﻧﺴﺨﺔ ﻫﺪاﻳﺖ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ :‬ز‬
‫اﻗﺮأ‬
‫‪‬‬
‫‪   Ö  ‬‬
‫‪â‬‬
‫‪‬ﺧﻠ ‪Ö‬ﻖ‪ /‬ﭼﻨﺎن ﻛﻪ در آﻏﺎز وﺣﻲ در ﺳﺎل ‪ 610‬ﻣﻴﻼدي روزي ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺤ ‪‬ﻤﺪ در ﻏﺎر ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮد‪ ,‬ﻓﺮﺷﺘﻪاي ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ وي‬
‫ﱠ‪Ç‬ﺬي‬
‫ﺎﺳ ‪‬ﻢ ‪‬ر ‪‬ﺑ ‪‬‬
‫آﻣﺪه ورﻗﻪاي ﺑﻪدﺳﺖ او داد ﻛﻪ ﺑﺨﻮان‪ /‬ﻣﺤ ‪‬ﻤﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﺘﻮاﻧﻢ‪ /‬ﻓﺮﺷﺘﻪ او را ﻓﺸﺎر داده‪ ,‬ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻗ ‪Ö‬ﺮا ‪‬ﺑ ‪Ö‬‬
‫ﻚ اﻟ ‪â‬‬
‫‪‬ﺧﻠ ‪Ö‬ﻖ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺨﻮان ﺑﻪﻧﺎم ﭘﺮوردﮔﺎرت ﻛﻪ ﺟﻬﺎن را آﻓﺮﻳﺪ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ìì‬‬

‫ﭼﻮ ﺑﮕﻮﻳﺪ او ﭼ‪Ç‬ﻪﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﻲﺗﻮﺑﮕﻮ‪>:‬اﻟ‪Ç‬ﻴﻚ ا‪‬ر ‪‬ﻏﺐ<‪1‬‬

‫رو ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﺎﻫﻲ‪ ,‬ز ﺑ‪Ç‬ﺮاي ‪Ô‬د ‪‬ر ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﻲ‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺤﺮ ‪Ö‬‬

‫‪Ö  Ö ‬‬
‫ﭼﻮ ﺑﻪﻗﻠﺐ ﺗﻮ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪم ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻛﺸ‪Ç‬ﻢ ﺻ‪Ç‬ﺪاع ﻗ‪Ç‬ﺎﻟﺐ‬

‫زﺳ‪ÇÇ‬ﻼم ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺳ‪Ç‬ﻼﻣﺎن ﺑﻜﺸ‪Ç‬ﻢ زﻛ‪Ç‬ﺒﺮ داﻣ‪Ç‬ﺎن‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻄﻴﺐ‬
‫ﻛﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ از ﺳﻼﻣﺖ دل و ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫ز ﺗ‪ÇÇ‬ﻒ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﻴﻦ ﺷ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﻲ‪ ,‬ز دم ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﺧ‪Ç‬ﻄﺎﺑﻲ‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺠﺒﺴﺖ ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﻬﺎن دﻟﻲ ﻣ‪ ÆÇ‬دب‬

‫ز ﻏ‪ÇÇ‬ﻨﺎي ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺘﻪ‪ ,‬ز ﻧ‪Ç‬ﻴﺎ ز ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻧ‪Ç‬ﺠﺴﺘﻪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻣﺸﺎﻏﻞ ‪‬اﻧ‪ÇÇ‬ﺎاﻟ‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه ﻓ‪Ç‬ﺎﻧﻲ ﻣ‪ Ç‬ﻠﻬﺐ‪3‬‬

‫ﺑﻜﺶ آب را ازﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ‪‬ﮔ‪ÇÇ‬ﻞ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﺎن آﻓ‪Ç‬ﺘﺎﺑﻲ‬

‫ﻛﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪ روح ﺻﺎﻓﻲ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺷ‪Ç‬ﺪ او ﺑ‪Ç‬ﻪ ‪‬ﮔ‪Ç‬ﻞ ﻣ‪Ç‬ﺮﻛ‪‬ﺐ‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﻠﻮات ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ آرم ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻓ‪Ç‬ﺰوده ﺑ‪Ç‬ﺎد ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺖ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻘﺮب‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﻗﺮب ﻛ‪Ç‬ﻞ ﺑﮕ‪Ç‬ﺮدد ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺟ‪Ç‬ﺰوﻫﺎ‬
‫‪‬‬

‫دو ﺟﻬﺎن زﻧ‪Ç‬ﻔﺦ ﺻ‪Ç‬ﻮرت ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻗ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺘﺴﺖ ﭘ‪Ç‬ﻴﺸﻢ‬

‫ﺳﻮي ﺟﺎن ﻣﺰﻟﺰﻟﺴﺖ و ﺳ‪Ç‬ﻮي ﺟﺴ‪Ç‬ﻤﻬﺎ ﻣ‪Ç‬ﺮﺗ‪‬ﺐ‬

‫ﺑﻪﺳﺨﻦ ﻣﻜﻮش ﻛﺎﻳﻦ ﻓ‪Ç‬ﺮ زدﻟﺴﺖ‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﻲ ز ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻦ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻨﺮ زﭘ‪Ç‬ﺎي دارد ﻧ‪Ç‬ﻪ زدﻧﺐ و دﻳ‪Ç‬ﺪ ارﻧﺐ‪4‬‬

‫ﺑﻪﺳﻤﺎع ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ آ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻃ‪Ç‬ﺮاوت ﺻ‪Ç‬ﺒﻮﺣﺶ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ز ﺑ‪ÇÇ‬ﻮي ﻧﻜ‪Ç‬ﻬﺖ او ﺷ‪Ç‬ﻮدت ﻣﺸ‪Ç‬ﺎم اﻃ‪Ç‬ﻴﺐ‬

‫ﭼﻮ ﺻﺮﻳﺮ‪ 2‬ﺗﻮ ﺷ‪Ç‬ﻨﻴﺪم‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻗ‪Ç‬ﻠﻢ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﺮ دوﻳ‪Ç‬ﺪم‬

‫‪Ö‬‬

‫‪‬‬

‫‪Ô‬‬

‫‪‬‬

‫در آ@ﮔﺎه ﻧﻤﻮدن ﻧﻔﻮس ﻏﺎﻓﻠﻪ از ﺧﻮاب ﻏﻔﻠﺖ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﻧ‪Ç‬ﺪاري‪ ,‬ﺗ‪Ç‬ﺮا رواﺳﺖ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺨﺴﺐ‬

‫ﺑﺮو ﻛﻪ ﻋﺸﻖ و ﻏ‪Ç‬ﻢ او ﻧ‪Ç‬ﺼﻴﺐ ﻣ‪Ç‬ﺎﺳﺖ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺨﺴﺐ‬
‫‪Ö‬‬

‫ذره ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺪﻳﻢ‬
‫ز‬
‫‪‬‬
‫ذره ‪‬‬
‫آﻓ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎب ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﻢ ﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر ‪‬‬

‫ﺗﺮا ﻛﻪ آن ﻫﻮس اﻧ‪Ç‬ﺪر ﺟﮕ‪Ç‬ﺮ ﻧ‪Ç‬ﺨﺎﺳﺖ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺨﺴﺐ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻪﺟﺴﺘﺠﻮي وﺻ‪ÇÇ‬ﺎﻟﺶ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ آب ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﭘﻮﻳﻴﻢ‬

‫ﻏ‪Ç‬ﺼﺔ او ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﺎو ﻛ‪Ç‬ﺠﺎﺳﺖ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺨﺴﺐ‬
‫ﺗﺮا ﻛﻪ ‪‬‬

‫ﻃ‪ÇÇÇ‬ﺮﻳﻖ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ زﻫ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺎد و دو ﺑ‪ÇÇ‬ﺮون ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ‬

‫ﭼﻮﻋﺸﻖ و ﻣﺬﻫﺐﺗﻮ ﺧ‪Ç‬ﺪﻋﻪو رﻳ‪Ç‬ﺎﺳﺖ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺨﺴﺐ‬

‫ز ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻤﻴﺎ ﻃ‪ÇÇÇ‬ﻠﺒﻲ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮ ﻣﺲ ﮔ‪ÇÇ‬ﺪازاﻧ‪ÇÇ‬ﻴﻢ‬

‫ﺗﺮا ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﺮ و ﻫ‪Ç‬ﻤﺨﻮاﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻴﻤﻴﺎﺳﺖ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺨﺴﺐ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪدﺳﺖ ﻋﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻖ در اﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎدهاﻳ‪ÇÇ‬ﻢ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﻮﭼﻮنﺑﻪدﺳﺖﺧﻮديروﺑﻪدﺳﺖراﺳﺖ‪,‬ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺨﺴﺐ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺒﺎح ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺖ ﺻ‪Ç‬ﺒﻮﺣﺶ‪ ,‬ﻋﺸ‪Ç‬ﺎي ﻣ‪Ç‬ﺎﺳﺖ ﻋﺸ‪Ç‬ﻮش‪5‬‬

‫ﺗ‪ÇÇÇ‬ﺮا ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ رﻏ‪ÇÇ‬ﺒﺖ ﻟﻮت و ﻏ‪ÇÇ‬ﻢ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺖ ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺴﺐ‬

‫‪6‬‬

‫ﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺎس ﺣ‪ÇÇ‬ﺮف درﻳ‪ÇÇ‬ﺪم ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦ رﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮدم‬

‫ﺗﻮ ﭼﻮن ﺑﺮﻫﻨﻪ ﻧ‪Ç‬ﻪاي ﻣ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﺮا ﻗ‪Ç‬ﺒﺎﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﺨﺴﺐ‬

‫در وﺻﻒ ﺧﺮاﺑﻲ دل از ﻋﺸﻖ و ﮔﻮاراﻳﻲ ﺑﻼﻫﺎ‬
‫‪(1‬‬
‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬
‫‪(6‬‬

‫ﺑﻪﺳﻮي ﺗﻮ ﻣﻴﻞ و رﻏﺒﺖ دارم‪/‬‬
‫ﺻﺮﻳﺮ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺑﺎﻧﮓ‪/‬‬
‫آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪/‬‬
‫ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺧﺮﮔﻮش‪/‬‬
‫در ﻧﺴﺨﺔ ﭼﺎپ ﻫﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ :‬ﻋﺸﺎي ﻣﺎ ﻋﺸﻮهاش; و ﻣﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﺴﺨﺔ ﺧﻄﻲ ﻧﻮﺷﺘﻴﻢ و ﻋﺸﻮش ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻻﻏﺮي اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻋﺸﺎ )ﺑﻪﻓﺘﺢ ﻋﻴﻦ( ﻏﺬاي ﺷﺐ‪/‬‬

‫‪ì7‬‬

‫ردﻳﻒ ﺑ‪Ç‬ﺎ‬
‫واﺟﺐ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻛ‪Ç‬ﺮد دل ﺧ‪Ç‬ﺮاب‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﺪر ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪ÇÇ‬ﺔ دل ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎﺑﺪ آﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎب‬

‫از ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺎي درﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎدم از ﺷ‪ÇÇ‬ﺮم اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﺮم‬

‫ﻛﺎن ﺷﻪ دﻋ‪Ç‬ﺎم ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ و ﻫ‪Ç‬ﻤﻮ ﻛ‪Ç‬ﺮد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺠﺎب‬

‫ﺑﺮ ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺖ ﻋﺸﻖ و ﻣﻦ اﻧﺪر ﭘ‪Ç‬ﻲاش ﺷ‪Ç‬ﺪم‬

‫وا ﮔﺸﺖ و ﻟﻘﻤﻪ ﻛﺮد و ﻣ‪Ç‬ﺮاﺧ‪Ç‬ﻮرد ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻋ‪Ç‬ﻘﺎب‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺧ‪ÇÇ‬ﻮردم از زﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﭼ‪Ç‬ﻮ او ﺧ‪Ç‬ﻮرد ﻣ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺮا‬

‫در ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮ ﻋ‪Ç‬ﺬب‪ 1‬رﻓ‪Ç‬ﺘﻢ و وارﺳ‪Ç‬ﺘﻢ از ﻋ‪Ç‬ﺬاب‬

‫آن را ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻟﻘ‪ÇÇ‬ﻤﻪﻫﺎي ﺑ‪ÇÇ‬ﻼﻫﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮار ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ‬

‫زاﻧﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺪ ﮔ‪Ç‬ﻮارش‪ 2‬از اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺷ‪Ç‬ﺮاب‬

‫زﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ اﻋ‪ÇÇ‬ﺘﻤﺎد ﻧ‪ÇÇ‬ﻮش ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﻨﺪ اوﻟﻴ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻼ‬

‫زﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻧ‪ÇÇ‬ﺘﺮﺳﺪ زآﺗﺶ آب‬

‫ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﺟ‪Ç‬ﺎن رﺳ‪Ç‬ﺪ‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﻨﺖ و ﺑ‪Ç‬ﻼ ﻛ‪Ç‬ﻪ ز‬
‫‪‬‬

‫ﻋ‪Ç‬ﺰت و ﺛ‪Ç‬ﻮاب‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺒ ‪‬ﻮد ﻋ‪ÇÇ‬ﻘﺎب ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮد ‪‬‬
‫‪Ö‬‬

‫در وﺻﻒ آﺗﺶ ﻋﺸﻖ ﻛﻪ ﺑﻪﻫﻴﭻ آب ﻧﻤﻴﺮد‬

‫ﺑﺎز آﻣﺪ آن ﻣﻬﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﺪﻳﺪش ﻓ‪Ç‬ﻠﻚ ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﻮاب‬

‫آورد آﺗﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇÇ‬ﻤﻴﺮد ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻫﻴﭻ آب‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﮕﺮ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﺧﺎﻧﺔ ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ و ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻨﮕﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺟﺎن ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ‬

‫ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ او ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه آن ﻣﺴﺖ و اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاب‬
‫از ﺟ‪ÇÇ‬ﺎم‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺮ ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺎﻧﻪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ دﻟﻢ ﺣ‪ÇÇ‬ﺮﻳﻒ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﻧﻢ ﺷ‪Ç‬ﺮاب ﮔﺸﺖ زﻋﺸ‪Ç‬ﻖ و ﺟﮕ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﺒﺎب‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن دﻳ‪Ç‬ﺪه ﭘ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﻮد زﺧ‪Ç‬ﻴﺎﻟﺶ ﻧ‪Ç‬ﺪا رﺳ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻛ‪Ö ÇÇ‬ﺎ ‪Ö‬ﺣ ‪‬ﺴﻨ‪Ö‬ﺖ اي ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻟﻪ و ﺷ‪Ç‬ﺎﺑﺎش اي ﺷ‪Ç‬ﺮاب‬

‫ﭼ‪ÇÇÇ‬ﻨﮕﺎل ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ از ﺑ‪ÇÇ‬ﻦ و از ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺦ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻛﻨﺪ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪر اوﻓ‪Ç‬ﺘﺪ از ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ اﻧ‪Ç‬ﻘﻼب‬

‫درﻳ‪ÇÇ‬ﺎي ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ را ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ دﻟﻢ دﻳ‪Ç‬ﺪ ﻧ‪Ç‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﻬﺎن‬

‫ﺠﺴﺖ در وي و ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﺎ‪> :‬ﻣ‪Ç‬ﺮا ﺑ‪Ç‬ﻴﺎب<‬
‫از ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ Ç‬‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺷﻴﺪ روي ﻣ‪Ç‬ﻔﺨﺮ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ‬

‫اﻧﺪر ﭘﻲاش روان ﺷﺪه دﻟﻬﺎي ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺳ‪Ç‬ﺤﺎب‬

‫در وﺻﻒ رﺑﺎب و ﺟﮕﺮﻫﺎي ﻛﺒﺎب ﻓﺮﻣﻮده‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲداﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﺪ رﺑ‪Ç‬ﺎب‬

‫زاﺷﻚ ﭼﺸ‪ÇÇÇ‬ﻢ و از ﺟﮕ‪ÇÇ‬ﺮﻫﺎي ﻛ‪ÇÇ‬ﺒﺎب‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﻮﺳﺘﻲام دورﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪه ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ز ﮔ‪Ç‬ﻮﺷﺖ‬

‫ﭼ‪ÇÇÇ‬ﻮن ﻧ‪ÇÇ‬ﻨﺎﻟﻢ در ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاق و در ﻋ‪ÇÇ‬ﺬاب‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺒﺮش ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﺪ ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪم ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺷ‪Ç‬ﺎخ ﺳ‪Ç‬ﺒﺰ‬

‫زﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺪرﻳﺪ و ﺑﺸﻜﺴﺖ آن رﻛ‪Ç‬ﺎب‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎ ﻏ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺒﺎن ﻓ‪ÇÇ‬ﺮاﻗ‪ÇÇ‬ﻴﻢ اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﺎن‬

‫‪ÇÇÖ‬ﻤ‪Ĥ‬ب<‬
‫ﺑﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻮﻳﺪ از ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ > ‪‬اﻟ‪ÇÇ‬ﻲ ا ‪‬‬
‫ﷲ اﻟ ‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ زﺣ‪ÇÇÇ‬ﻖ ‪Ô‬ر ﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻴﻢ اول در ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻢ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺪو وا ﻣ‪ÇÇ‬ﻲروﻳﻢ از اﻧ‪ÇÇ‬ﻘﻼب‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻧﮓ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮن ﺟ‪Ç‬ﺮس در ﻛ‪Ç‬ﺎروان‬

‫ﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ رﻋ‪Ç‬ﺪي وﻗﺖ ﺳ‪Ç‬ﻴﺮان ﺳ‪Ç‬ﺤﺎب‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺰﻟﻲ‬
‫اي ﻣﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻓﺮ دل‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮي ﺧﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ وﻗﺖ اﺟ‪Ç‬ﺘﺬاب‬

‫زاﻧﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ از ﺑﺴ‪ÇÇÇ‬ﻴﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﻨﺰل رﻓ‪ÇÇ‬ﺘﻪاي‬

‫ﺗ‪ÇÇÇ‬ﻮ ز ﻧ‪ÇÇ‬ﻄﻔﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻫﻨﮕﺎم ﺷ‪ÇÇ‬ﺒﺎب‬

‫‪ (1‬درﻳﺎي ﺷﻴﺮﻳﻦ‪/‬‬
‫‪ (2‬ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻫﻀﻢ و ﮔﻮارﻳﺪن ﻃﻌﺎم ﺗﺮﻛﻴﺐ ﻛﻨﻨﺪ و ﺑﻪﺿﻢ> ﮔﺎف< اﺳﺖ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪ì8‬‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻬﻞ ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺮش ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻬﻠﻲ وا رﻫ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ رﻫ‪ÇÇ‬ﻲ آﺳ‪Ç‬ﺎن و ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻳ‪Ç‬ﺎﺑﻲ ﺛ‪Ç‬ﻮاب‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﺖ او را ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻛ‪Ç‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﺨﺘﺖ ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺖ‬

‫‪‬اول او آﺧ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺮ او را ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻴﺎب‬
‫ﻋﺸ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺎق دارد اﺿ‪ÇÇÇÇ‬ﻄﺮاب‬
‫در دل ‪‬‬

‫روﻣ‪ÇÇ‬ﻲ و ﻋ‪ÇÇ‬ﺮب ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﻨﺪ‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺮك و‬
‫‪‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ زﺑ‪ÇÇ‬ﺎن اوﺳﺖ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎﻧﮓ رﺑ‪Ç‬ﺎب‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎد ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻧﺎﻟﺪ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﭘ‪ÇÇ‬ﻲام ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺟ‪Ç‬ﻮي آب‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎد ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮدم‪ ,‬آب ﮔﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻢ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪم‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ رﻫ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻢ ﺗﺸ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺎن را زﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮاب‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻄﻖ از ﺑ‪ÇÇ‬ﺎدﺳﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﺑﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮده اﺳﺖ‬

‫آب ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮدد ﭼ‪ÇÇÇÇ‬ﻮن ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﺪازد ﻧ‪ÇÇ‬ﻘﺎب‬

‫ﺑﺮون ﺷﺶ ﺟﻬﺖ اﻳﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎﻧﮓ ﺧ‪Ç‬ﺎﺳﺖ‬
‫از‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺖ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺰ و رو از ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺘﺎب‬

‫ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎ ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻤﺘﺮ ز ﭘ‪ÇÇ‬ﺮواﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻪاي‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮواﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ز آﺗﺶ اﺟ‪ÇÇ‬ﺘﻨﺎب‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه در ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﺮﺳﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻐ ‪Ö‬ﺪ ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﮔ‪Ç‬ﺬارم ﺷ‪Ç‬ﻬﺮ و ﻛ‪Ç‬ﻲ ﮔ‪Ç‬ﻴﺮم ﺧ‪Ç‬ﺮاب‬

‫ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮدﻳﻮاﻧ‪ÇÇ‬ﻪاي ﻧﻚ ﮔ‪ÇÇ‬ﺎو ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺮ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮش ﭼ‪Ç‬ﻨﺪان ﺑ‪Ç‬ﺰن ﻛ‪Ĥ‬ﻳ‪Ç‬ﺪ ﻟﺒ‪Ç‬ﺎب‬

‫ﮔﺮ دﻟﺶ ﺟ‪Ç‬ﻮﻳﻢ ﺧﺴ‪Ç‬ﻴﺲ اﻓ‪Ç‬ﺰون ﺷ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﻛﺎﻓﺮان را ﮔﻔﺖ ﺣ‪Ç‬ﻖ‪> :‬ﺿ‪Ç‬ﺮب اﻟﺮ ×ﻗ‪Ç‬ﺎب<‪1‬‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﻛ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﭽﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺸﺪ ﻛ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻴﺮ او‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ز ﺟ‪ÇÇ‬ﺎم ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺗ‪Ç‬ﻮ‬

‫‪  Ö ‬‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻠﻖ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﻠﮕﻲ ﻣﺴﺖ و ﺧ‪Ç‬ﺮاب‬
‫‪Ö‬‬

‫در وﺻﻒ رﺑﺎب و ﺣﺎل اﺻﺤﺎب در دﻟﻬﺎي ﻛﺒﺎب‬

‫رﺑﺎب ﻣﺸ‪Ç‬ﺮب ﻋﺸ‪Ç‬ﻘﺴﺖ و ﻣ‪Ç‬ﻮﻧﺲ اﺻ‪Ç‬ﺤﺎب‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﺑ‪ÇÇ‬ﺮ را ﻋ‪ÇÇ‬ﺮﺑﺎن ﻧ‪Ç‬ﺎم ﻛ‪Ç‬ﺮدهاﻧ‪Ç‬ﺪ رﺑ‪Ç‬ﺎب‪2‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎﻧﻜﻪ اﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻘﺎي ﮔ‪ÇÇ‬ﻞ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺴﺘﺎﻧﺴﺖ‬

‫رﺑ‪ÇÇ‬ﺎب ﻗ‪ÇÇ‬ﻮت ﺿ‪ÇÇ‬ﻤﻴﺮﺳﺖ و ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ ‪‬اﻟ‪ÇÖ‬ﺒﺎب‬

‫در آﺗﺸﺶ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺪﻣﻲ‪ 3‬ﺷ‪ÇÇ‬ﻌﻠﻪﻫﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮاﻓ‪ÇÇ‬ﺮوزد‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺠﺰ ﻏ‪ÇÇ‬ﺒﺎر ﻧ‪ÇÇ‬ﺨﻴﺰد ﭼ‪Ç‬ﻮ در دﻣ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪﺗﺮاب‬

‫رﺑ‪ÇÇ‬ﺎب دﻋ‪ÇÇ‬ﻮت ﺑ‪ÇÇ‬ﺎزﺳﺖ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﺷ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎز آ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻃﺒﻞ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻮي ﺷ‪Ç‬ﺎه ﻏ‪Ç‬ﺮاب‪4‬‬

‫ﻋﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻗﺴﺖ‬
‫ﮔﺸ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺶ ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮه ﻣﺸﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻼت ‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣﺸﻜ‪ÇÇ‬ﻠﻴﺶ ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺎﺷﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ درﺧ‪ÇÇ‬ﻮرﺳﺖ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮاب‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻮاب ﻣﺸﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻞ ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﻮان ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ آب آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ و ﻛ‪ÇÇ‬ﺎه‬

‫ﻛﻪ ﺗﺨﻢ ﺷ‪Ç‬ﻬﻮت او ﺷ‪Ç‬ﺪ ﺧ‪Ç‬ﻤﻴﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎﻳﺔ ﺧ‪Ç‬ﻮاب‬

‫‪‬‬

‫×ﺎق ‪‬ﻓ ‪‬ﺎ ‪×‬ﻣﺎ ‪‬ﻣ ‪‬ﻨﺎ‪ ‬ﺑ ‪Ö‬ﻌ ‪Ô‬ﺪ ‪‬و‬
‫ﻳﻦ ‪‬ﻛﻔ ‪Ô‬ﺮوا ﻓ ‪‬‬
‫×ﺎب ‪‬ﺣﺘ‪× ‬ﻲ ‪‬اذ×ا ا‪‬ﺛ ‪Ö‬ﺨ ‪Ö‬ﻨﺘ‪Ô Ô‬ﻤﻮ ‪Ô‬ﻫ ‪Ö‬ﻢ ﻓ ‪Ô‬ﺸ ‪‬ﺪوا اﻟ ‪Ö‬ﻮﺛ ‪‬‬
‫‪ (1‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪآﻳﻪاي ﻛﻪ در ﺳﻮرة ﻣﺤ ‪‬ﻤﺪ اﺳﺖ‪ :‬ﻓ ‪‬ﺎذ×ا ﻟ ‪â‬ﻘﻴ ‪Ô‬ﺘ ‪Ô‬ﻢ اﻟ ‪â‬ﱠﺬ ‪‬‬
‫‪I‬ﻟﺮﻗ ‪‬‬
‫‪‬ﻀ ‪Ö‬ﺮ ‪‬ب ‪‬‬
‫‪‬ا ‪×‬ﻣﺎ ‪‬ﻓ ×ﺪ ‪‬ا¾ ‪ Ç‬ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺲ ﻫﺮﮔﺎه ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ اي اﻫﻞ اﻳﻤﺎن آﻧﺎن را ﻛﻪ ﻧﮕﺮوﻳﺪهاﻧﺪ ﭘﺲ ﺑ‪Ç‬ﺰﻧﻴﺪ ﮔ‪Ç‬ﺮدنﻫﺎي اﻳﺸ‪Ç‬ﺎﻧﺮا ﭘﺲ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺑﺴ‪Ç‬ﻴﺎر‬

‫ﺑﻜﺸﺘﻴﺪ ﭘﺲ ﻣﺤﻜﻢ ﻛﻨﻴﺪ ﺑﻨﺪ آﻧﺎن را ﭘﺲ ﻳﺎ ﻣﻨ‪‬ﺖ ﻧﻬﻴﺪ ﺑﺮ اﻳﺸﺎن و آزاد ﻛﻨﻴﺪ ﻳﺎ ﻓﺪﻳﻪ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ‪/‬‬
‫ﺜﻞ ﻓﻲ‬
‫ﻀﺮ ‪Ô‬ب ﺑﻪ اﻟ ‪Ö‬ﻤ ‪Ô‬‬
‫اﻟﻮ ‪‬‬
‫ﻀﺮ ‪Ô‬ب ‪‬ﺑ ×ﻬﺎ ‪‬و ‪‬ﻣ ‪Ö‬ﻤ ‪Ô‬ﺪود ﺑﻦ ‪‬ﻋ ‪‬‬
‫ﺤﺎب اﻻ ‪Ö‬ﺑ ‪‬ﻴ ‪Ô‬‬
‫ﺎب ﱠ‬
‫ﺒﺪاﷲ ×‬
‫ﺾ ×و ‪‬اﺣ ‪‬ﺪﺗ ‪Õ‬ﻪ ‪‬ﺑﻬﺎ ‪ ¾‬و ا×ﻟ‪ ¹Ô ‬‬
‫اﻟﺴ ‪Ô‬‬
‫اﻟﺮ ×ﺑ ‪Ô‬‬
‫ﺑﺎﺑﻲ ‪Ô‬ﻳ ‪‬‬
‫اﺳﻄ‪‬ﻲ ‪‬‬
‫ﻟﻬﻮ ‪Ô‬ﻳ ‪‬‬
‫‪ (2‬در ﻗﺎﻣﻮس ﮔﻮﻳﺪ‪ > :‬‬
‫اﻟﺮ ‪â‬‬
‫ﺑﺎﻟﺮﺑﺎب ﻳﻌﻨﻲ رﺑﺎب ﺑﺮ وزن ﺳﺤﺎب ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ اﺑﺮ ﺳﻔﻴﺪ اﺳﺖ و ﻣ‪Æ‬ﻧﺚ او رﺑﺎﺑﻪ اﺳﺖ و آﻟﺖ ﺑﺎزي اﺳﺖ زده‬
‫ﻣﻌﺮﻓ‪¹‬‬
‫‪‬‬
‫اﻟﻤﻮﺳﻴﻘﻲ ‪‬‬
‫‪‬‬
‫ﻣﻲﺷﻮد دﺳﺖ ﺑﻪﺗﺎرﻫﺎي او و ﺻﺪا‪Ä‬ﻲ از آن ﺑﺮﻣﻲآﻳﺪ و ﻣﻤﺪود ﺑﻦ ﻋﺒﺪاﷲ ﺑﻪ او ﻣﺜﻞ زده ﻣﻲﺷﺪه در ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺑﻪ‬
‫رﺑﺎب<‪ /‬ﻓﺎرﺳﻲ آن رواوه اﺳﺖ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ آواز ﺣﺰﻳﻦ زﻳﺮا ﻛﻪ "رو" ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ آواز و "آوه" ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻌﻨﻲ آوازﻧ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ و رﺑ‪Ç‬ﺎب‬
‫ﻣﻌﺮب اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪‬‬
‫‪ (3‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻮن در آﺗﺸﺶ ﺑﺪﻣﻲ )از دﻣﻴﺪن( ﺷﻌﻠﻪ ﺑﺮ اﻓﺮوزد وﻟﻲ ﻫﺮﮔﺎه درﺧﺎ ك ﺑﺪﻣﻲ ﺟﺰ ﻏﺒﺎر ﺑﺮﻧﺨﻴﺰد‪/‬‬
‫‪ (4‬ﻳﻌﻨﻲ رﺑﺎب ﺑﺎزان را ﺳﻮي ﺷﺎه ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ ﻧﻪ ﻛﻼﻏﺎن را‪/‬‬

‫‪ì9‬‬

‫ردﻳﻒ ﺑ‪Ç‬ﺎ‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺮ از ﻛ‪ÇÇ‬ﺠﺎ و دم ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺴﻮي ز ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ‬

‫‪‬ﺢ ‪ Ö‬‬
‫‪Ç‬ﻮاب‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔﺸ‪ÇÇ‬ﺎد ﻧ‪ÇÇ‬ﺪادش ‪Ô‬ﻣ‪ Ç‬ﻔﺘ ‪Ô‬‬
‫اﻻ ‪Ö‬ﺑ ×‬

‫‪Ö‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻧﮓ او ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ دﻟﻬ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻳﻚ ﻣ‪Ç‬ﻬﻢ آﻳ‪Ç‬ﻨﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮاي ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻚ وﺻ‪ÇÇ‬ﺎل و ﺑ‪Ç‬ﺮاي رﻓ‪Ç‬ﻊ ﺣ‪Ç‬ﺠﺎب‬
‫ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺪاي رب ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﻫﺎﻧﺪ ز ﺗ‪ÇÇ‬ﻔﺮﻗﺔ >ارﺑ‪ÇÇ‬ﺎب<‪2‬‬

‫ز ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﻛ‪Ç‬ﻢ ﮔ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺟﺴ‪Ç‬ﻤﻴﺎن ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻳﺸ‪Ç‬ﺎن را‬

‫وﻇ‪ÇÇ‬ﻴﻔﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮف و رﺟ‪Ç‬ﺎ آﻣ‪Ç‬ﺪ و ﺛ‪Ç‬ﻮاب و ﻋ‪Ç‬ﻘﺎب‬

‫ز ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻣﺴﺖ ﺗ‪Ç‬ﻮ اي ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﻣ‪Ç‬ﻔﺨﺮ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ‬

‫دﻟﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آﺗﺶ ﺷ‪ÇÇ‬ﻮﻗﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﺪام ﻫﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﺒﺎب‬

‫ﻛﻪ ﻋﺸﻖ ﺧ‪Ç‬ﻠﻌﺖ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺴﺖ و ﻃ‪Ç‬ﻮق > ﻛ‪Ç‬ﺮﻣﻨ×ﺎ<‪1‬‬

‫‪###‬‬
‫اي دل ز ﺣ‪Ç‬ﻖ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪ ﺗ‪Ç‬ﺮا >ارﺟ‪Ç‬ﻌﻲ< ﺧ‪Ç‬ﻄﺎب‪3‬‬

‫ﺑﺮﺟﻪ ز ﺟﺎ ﻛﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻄﺎﺑﻴﺴﺖ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻄﺎب‬
‫‪Ö‬‬

‫‪â  Ö‬‬
‫ﻣﺸ‪Ç‬ﻮ ﺗ‪Ç‬ﻮ دور‬
‫اي دل ﻣ‪ÇÇ‬ﺒﺎش ﻏ‪Ç‬ﺎﻓﻞ و از ﺣ‪Ç‬ﻖ‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻛﺰ ﺣﻖ ﻫ‪Ç‬ﺰار رﺣ‪Ç‬ﻤﺖ و ﻟﻄ‪Ç‬ﻔﺴﺖ و ﻓ‪Ç‬ﺘﺢ ﺑ‪Ç‬ﺎب‬

‫اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﺣ‪ÇÇ‬ﺠﺎب ﻇ‪ÇÇ‬ﻠﻤﺖ ﺗ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﻲروي‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﺎل ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﺗ‪ÇÇ‬ﺠﻠ‪‬ﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻲﺣﺠﺎب‬

‫ﻳﻚ ﺷ‪ÇÇ‬ﻌﻠﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ا ﮔ‪Ç‬ﺮت در دل اوﻓ‪Ç‬ﺘﺪ‬

‫رﺧﺴ‪ÇÇ‬ﺎرهات ﺷ‪ÇÇ‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﻈﺮ ﺻ‪Ç‬ﺪ ﭼ‪Ç‬ﻮ آﻓ‪Ç‬ﺘﺎب‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﻗ‪ÇÇ‬ﻠﻮب ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ ك ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻧ‪Ç‬ﻮرﻳﺴﺖ ﺑ‪Ç‬ﻲﻧﻈﻴﺮ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎن ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر روز ﺣﺸ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺮون آﻳ‪Ç‬ﺪ از ﻧ‪Ç‬ﻘﺎب‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد‬
‫از ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ دﻳ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻔﺨﺮ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﺣ‪Ç‬ﻖ ‪‬‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن و دل ﺗ‪Ç‬ﻮ ﮔ‪Ç‬ﺮدد از اﻳ‪Ç‬ﻦ راي ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺻ‪Ç‬ﻮاب‬

‫‪###‬‬
‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺑ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺴﺘﻪاي ﺑﮕﺸ‪Ç‬ﺎ اي ﻗ‪Ç‬ﻤﺮ ﻧ‪Ç‬ﻘﺎب‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺳ‪ÇÇ‬ﺠﺪهﻫﺎي ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺸﺖ آﻓ‪Ç‬ﺘﺎب‬

‫داﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﺗ‪ÇÇÇ‬ﻮ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺘﻢ و دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺘﺎﻓﺘﻲ‬

‫ﻫ‪Ç‬ﻴﻦ دﺳﺖ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻛﺸ‪Ç‬ﻴﺪم‪ ,‬رو از وﻓ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺘﺎب‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻲ ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ ﺷ‪Ç‬ﺘﺎب ﻛ‪Ç‬ﻪ آﻧﺴﺖ ﻓ‪Ç‬ﻌﻞ دﻳ‪Ç‬ﻮ‪4‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻜﻨﺪ ﺳ‪Ç‬ﻮي ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺷ‪Ç‬ﺘﺎب‬
‫دﻳ‪ÇÇ‬ﻮ او ‪‬‬

‫درﮔ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺎز‬
‫ﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ رب ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻨﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪﻳﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار ﻳ‪ÇÇ‬ﺎرب‪ ,‬ﻣﺸ‪Ç‬ﺘﺎق آن ﺟ‪Ç‬ﻮاب‬

‫از ﺧ‪ÇÇÇ‬ﺎ ك ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺸﺘﺮ دل و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻬﺎي آﺗﺸ‪ÇÇ‬ﻴﻦ‬

‫ﻣﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺴﻘﻴﺎﻧﻪ ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻮزه ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺘﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آب آب‬

‫ﺑﺮ ﺧ‪Ç‬ﺎ ك رﺣ‪Ç‬ﻢ ﻛ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ ازﻳ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﺎر ﻋ‪Ç‬ﻨﺼﺮ او‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻲدﺳﺖ و ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ ﺗ‪Ç‬ﺮ آﻣ‪Ç‬ﺪ در ﺳ‪Ç‬ﻴﺮ و اﻧ‪Ç‬ﻘﻼب‬

‫وﻗﺘﻲ ﻛﻪ آن ﺳﺒﻚ ﺷ‪Ç‬ﻮد آن ﺑ‪Ç‬ﺎد‪ ,‬ﭘ‪Ç‬ﺎي اوﺳﺖ‬

‫ﻟﻨﮕ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮﺟ‪Ç‬ﻬﺪ دو ﺳ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﺎﻣﻲ ﭘ‪Ç‬ﻲ ﺳ‪Ç‬ﺤﺎب‬

‫‪‬ﻀ ‪Ö‬ﻠ ×ﻨﺎ ‪Ô‬ﻫ ‪Ö‬ﻢ‬
‫ﺎت ‪‬و ﻓ ﱠ‬
‫‪‬ﻴﺒ ‪‬‬
‫‪ (1‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪآﻳﺔ ﺷﺮﻳﻔﻪ در ﺳﻮرة ﺑﻨﻲ اﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ‪ :‬و ﻟ‪ ‬ﻘ ‪Ö‬ﺪ ﻛ ﱠ‪‬ﺮ ‪Ö‬ﻣ ×ﻨﺎ ‪‬ﺑ ‪â‬ﻨﻲآ ‪‬د ‪‬م ‪‬و ‪‬ﺣ ‪‬ﻤ ‪Ö‬ﻠ ×ﻨﺎ ‪Ô‬ﻫ ‪Ö‬ﻢ ‪‬ﻓﻲ ‪‬اﻟﺒ ‪‬ﺮ ‪‬و اﻟ ‪Ö‬ﺒ ‪Ö‬ﺤ ‪‬ﺮ ‪‬و ‪‬ر ‪‬ز ‪Ö‬ﻗ ×ﻨﺎ ‪Ô‬ﻫ ‪Ö‬ﻢ ‪‬ﻣ ‪‬ﻦ اﻟﻄ ×‬
‫ﻋ‪× ‬ﻠﻲ ‪‬ﻛ ‪â‬ﺜ ‪‬ﻴﺮ ‪‬ﻣ ﱠﻤ ‪Ö‬ﻦ ‪‬ﺧ ‪‬ﻠﻘ‪× Ö‬ﻨﺎ ‪‬ﺗﻔ ‪Öâ‬ﻀﻴ‪ Â‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ آﻳﻨﻪ ﮔﺮاﻣﻲ داﺷﺘﻴﻢ ﺑﻨﻲ آدم را و ﺑﺮداﺷﺘﻴﻢ اﻳﺸﺎن را در ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ و درﻳﺎﻫﺎ و روزي دادﻳﻢ‬

‫از ﻃﻌﺎﻣﻬﺎي ﭘﺎ ﻛﻴﺰه و ﺑﺮ ﺑﺴﻴﺎري از ﻣﺨﻠﻮق اﻓﺰوﻧﻲ و ﺑﺮﺗﺮي دادﻳﻢ‪/‬‬
‫اﷲ اﻟ ×‪Ö‬ﻮ ‪‬اﺣ ‪Ô‬ﺪ ا ‪Ö‬ﻟ‪Ç‬ﻘ‪ ‬ﻬ ‪×Ô‬ﺎر; ﺳﻮرة ﻳﻮﺳﻒ‪ ,‬ﻳﻌﻨﻲ آﻳﺎ ﭘﺮوردﮔﺎرﻫﺎي ﺟﺪا ﺟﺪا ﺧﻮب اﺳﺖ ﻳﺎ‬
‫ﺎب ‪Ô‬ﻣ ‪‬ﺘﻔ ‪‬ﺮﻗ ‪‬‬
‫‪Ô‬ﻮن ﺧ‪Ö ‬ﻴ ‪Õ‬ﺮ ا ‪‬م ‪Ô‬‬
‫‪ (2‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪآﻳﺔ‪ :‬ا ‪Ö‬ر ×ﺑ ‪Õ‬‬
‫ﻫﻤ‪ H‬واﺣﺪ ا‪ ‬ﻛ‪Ö‬ﻔ‪‬ﻲ‬
‫ﻳﻚ ﺧﺪاي? و از ﺑﺎﻧﮓ رﺑﺎب ﻫﻤﺔ دﻟﻬﺎ ﺑﻪﻃﺮف ﻳﻚ ﻣﻬﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻨﺪ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﺧﺒﺮ اﺳﺖ‪ :‬ﻣ ‪Ö‬ﻦ ‪‬ﺟ ‪‬ﻌ ‪‬ﻞ ‪Ô‬ﻫ ‪‬‬
‫ﻤﻮﻣ ‪Ô‬ﻪ ‪‬‬
‫ﻫﻢ واﺣﺪ ﻗﺮار دﻫﺪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺳﺎﻳﺮ ﻫﻤﻮم او ﻛﻔﺎﻳﺖ ﻛﻨﺪ‪/‬‬
‫اﷲ ﺳﺎﻳﺮ ﻫﻤﻮﻣﻪ‪ ,‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮﻛﺲ ﻫﻤﻪ ﻫﻤﻮﻣﺶ را ‪‬‬
‫اﺿﻴ ‪ ¹‬ﻣ ‪Ö‬ﺮ ‪‬ﺿ ﱠﻴ ‪ ¹‬ﻳﻌﻨﻲ اي ﻧﻔﺲ آرام ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻪذ ﻛﺮ‬
‫ﻚ ×ر ‪‬‬
‫ﻌﻲ ‪‬ا ×ﻟﻲ ‪‬ر ‪‬ﺑ ‪‬‬
‫‪ (3‬اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﻪاي در ﺳﻮرة اﻟﻔﺠﺮ‪× :‬ﻳﺎ ا ﱠ‪‬ﻳ ‪Ô‬ﺘ ‪‬ﻬﺎ ا ‪Ö‬ﻟ ﱠﻨﻔ ‪ÖÔ‬ﺲ اﻟ ‪ÖÔ‬ﻤﻄ ‪Ö‬ﻤ ‪ Ã‬ﱠﻨ ‪ ¹Ô‬ا ‪Ö‬ر ‪‬ﺟ ‪â‬‬
‫ﻣﻦ ﺑﺎزﮔﺮد ﺑﻪﺳﻮي ﭘﺮوردﮔﺎر ﺧﻮد‪ ,‬ﺧﻮﺷﻨﻮد از اﻋﻤﺎل ﺧﻮد و ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه ﻧﺰد ﭘﺮوردﮔﺎر‪ /‬از اﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻔﺲ را ﺑﺮ ﺳ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﻗﺴﻢ داﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ :‬ﻧﻔﺲ اﻣ‪‬ﺎره ﻛﻪ ﺟﺰ ﺑﺪ ﻧﻜﻨﺪ; ‪‬ﻟﻮاﻣﻪ ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺪ ﻛﻨﺪ و ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻮب; ﻧﻔﺲ ﻣ‪Ç‬ﻄﻤ‪Ã‬ﻨﻪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮﺑﻲ از او‬
‫ﺳﺮزﻧﺪ‪/‬‬
‫×ﺎن ﻳﻌﻨﻲ ﺷﺘﺎب ﻓﻌﻞ ﺷﻴﻄﺎن اﺳﺖ‪/‬‬
‫‪ (4‬در اﺧﺒﺎر اﺳﺖ‪ :‬ا‪ ‬ﻟ ‪Ö‬ﻌ ‪‬ﺠﻠ‪ ¹Ô ‬ﻣ ‪‬ﻦ ﱠ‬
‫اﻟﺸ ‪Ö‬ﻴﻄ ‪‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪70‬‬
‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇ‬ﻨﺪه ﮔ‪ÇÇ‬ﻴﺮد از ﺗﻚ آن ﻟﻨﮓ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮق را‬

‫واﻧﺪر ﺷ‪Ç‬ﻔﺎﻋﺖ آﻳ‪Ç‬ﺪ آن رﻋ‪Ç‬ﺪ ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺧ‪Ç‬ﻄﺎب‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻴﺎن اﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ‪> :‬ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﻬﻴﺪ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﺗﺸ‪ÇÇ‬ﻨﮕﺎن ﺧ‪Ç‬ﺎ ك ﺑ‪Ç‬ﺠﻮﺷﻴﺪ اﺿ‪Ç‬ﻄﺮاب<‬

‫ﭘﺲ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻴﺎن اﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﺎن دم روان ﺷ‪Ç‬ﻮﻧﺪ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺮه‪ 1‬و ﻗ‪Ç‬ﻨﻴﻨﻪ‪ 2‬و ﺑ‪Ç‬ﺎ ‪‬ﻣﺸﻚ ﭘ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﺮاب‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫‪‬‬

‫ﻫ‪Ç‬ﻤﻲﺟﻮي ﮔ‪Ç‬ﻨﺞ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬
‫ﺧﺎﻣﻮش و در ﺧ‪Ç‬ﺮاب‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺞ در ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺎر ﺑ‪ÇÇ‬ﺮوﻳﻴﺪ از ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاب‬

‫ﺟﺮه‪ ,‬ﺳﺒﻮي ﺑﺰرگ دو دﺳﺘﻪ‪/‬‬
‫‪(1‬‬
‫‪‬‬
‫‪ (2‬ﻗﻨﻴﻨﻪ ﻣﺜﻞ ﺳﻜﻴﻨﻪ و در ﺷﻌﺮ ﻣﺨﻔ‪‬ﻒ ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﺪه; ﻇﺮف ﺷﻴﺸﻪاي‪/‬‬

‫ردﻳﻒ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬
‫در آ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﺮﻗﺔ ﻗ‪Ç‬ﺎﻟﺐ دراﻧ‪Ç‬ﺪازم ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ ﺳ‪Ç‬ﺎﻋﺖ‬

‫در آ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﺔ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﭙﺮدازم ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ ﺳ‪Ç‬ﺎﻋﺖ‬

‫ﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﻼ زن ﭘ‪ÇÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﺒﺎزي را رﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﺒﺎزي را‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﻳﻚﺟﺎندارموﺧ‪ÇÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﻢﻛﻪدرﺑﺎزمﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻴﻦﺳﺎﻋﺖ‬

‫ﻨﻲ<‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻤﺎن زه ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺪا ﻳ‪Ç‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻴﺮ > ×ﻗ ‪‬‬
‫‪Ç‬ﺎب ‪‬ﻗ ‪Ö‬‬
‫‪Ç‬ﻮ ‪‬ﺳ ‪Ö‬ﻴ ‪â‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪوﻗﺖآﻣﺪﻛﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﺎن را ﺳ‪Ç‬ﭙﺮ ﺳ‪Ç‬ﺎزم ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦﺳﺎﻋﺖ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲآﻳﺪ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ آﺗﺶ ﻓ‪ÇÇ‬ﻐﺎنﻣﻲﺧﻴﺰد از ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ‬

‫اﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﻢ ده اﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻢ ده ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺪازم ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻴﻦ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻋﺖ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻲﭘﺮد‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲدرد و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن از ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن از ﺗ‪ÇÇ‬ﺮس‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﻏﺎن را ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ رﺷﻚ آرم زﭘ‪Ç‬ﺮوازم ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ ﺳ‪Ç‬ﺎﻋﺖ‬

‫‪1‬‬

‫ز ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮق ﻻﻣﻜ‪ÇÇ‬ﺎن آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺳﻤﻨﺪ‪2‬ﻣﻌﻨﻮي ﻫﺮﮔﻮﺷﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺗﺎزمﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ ﺳ‪Ç‬ﺎﻋﺖ‬

‫در ﻛﺒﺮﻳﺎ و ﺟﻼﻟﺖ ارﺑﺎب ﻣﻌﺮﻓﺖ‬

‫ﺑﺎد اﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺮا زان ﺳ‪Ç‬ﺮ اﻧ‪Ç‬ﺪر ﺳ‪Ç‬ﺮ و در ﺳ‪Ç‬ﺒﻠﺖ‬

‫ﻧ‪Ç‬ﺒﻮد ﺳ‪Ç‬ﺮﻣﺴﺖ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ دوﻟﺖ‬
‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﺮا ‪‬‬

‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ و ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺎﻋﺖ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻮري ﻫﺸ‪Ç‬ﻴﺎري‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪ رﻃ‪Ç‬ﻞ‪ 3‬در آﺷ‪Ç‬ﺎﻣﻢ ﺑ‪Ç‬ﻲﺳﺎﻏﺮ و ﺑ‪Ç‬ﻲآﻟﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﻏﺎن ﻫ‪ÇÇ‬ﻮاﻳ‪ÇÇ‬ﻲ را‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺎزان ﺧ‪ÇÇ‬ﺪاﻳ‪ÇÇ‬ﻲ را‬

‫از ﻏ‪ÇÇ‬ﻴﺐ ﺑ‪Ç‬ﺪﺳﺖ آرم ﺑ‪Ç‬ﻲﺻﻨﻌﺖ و ﺑ‪Ç‬ﻲﺣﻴﻠﺖ‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻒ دﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﺮﻏﺎن ﻋ‪Ç‬ﺠﺐ آﻳ‪Ç‬ﻨﺪ‬
‫ﺧﻮد در ‪‬‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻲ از ﻟﺐ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﻮﺷﺪ در ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻲ آن ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﺖ‬

‫آن داﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺔ آدم را ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺰ ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻨﺒﻞ او ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻔﺮوﺷﻢ ﺟ‪ÇÇ‬ﻨ‪‬ﺖ را ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻧ‪Ç‬ﻬﻢ آن ﻣ‪Ç‬ﻨ‪‬ﺖ‬

‫در ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﺻﺎﻧﻊ ‪‬‬
‫ﻛﻞ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ آﺛﺎر ﺑﻪ او ﻣﻲﭘﻴﻮﻧﺪد‬

‫ﺣ‪ÇÇ‬ﺎﻟﺖ ده و ﺣ‪Ç‬ﻴﺮت ده اي ﻣ‪Ç‬ﺒﺪع ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﺖ‬

‫ﻟﻴ‪Ç‬ﻠﻲ ﻛ‪Ç‬ﻦ و ﻣ‪Ç‬ﺠﻨﻮن ﻛ‪Ç‬ﻦ‪ ,‬اي ﺻ‪Ç‬ﺎﻧﻊ ﺑ‪Ç‬ﻲآﻟﺖ‬

‫‪ (1‬زه)ﺑﻪ ﻛﺴﺮ زا( رﻳﺴﻤﺎن ﻛﻪ ﺑﻪدو ﻃﺮف ﻛﻤﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه و ﺗﻴﺮ را در وﺳﻂ آن ﮔﺬاﺷﺘﻪ و ﺑﻜﺸﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪﻫﺪف زﻧﻨﺪ‪/‬‬
‫‪ (2‬ﺳﻤﻨﺪ‪ ,‬اﺳﺒﻲ ﻛﻪ رﻧﮓ او ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻪ زردي ﺑﺎﺷﺪ‪/‬‬
‫‪ (3‬رﻃﻞ‪ ,‬وزﻧﻲ ﺑﻮده اﺳﺖ ﻣﻌﺎدل ‪ 90‬ﻣﺜﻘﺎل ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ از ﻗﺎﻣﻮس و ﻣﺠﻤﻊ ﻣﺴﺘﻔﺎد اﺳﺖ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪72‬‬
‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺪﺣﺎﺟﺖﮔﻮﻧﺎ ﮔ‪Ç‬ﻮن در ﻟﻴ‪Ç‬ﻠﻲ و در ﻣ‪Ç‬ﺠﻨﻮن‪1‬‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺎدﻛﻨﺎن ﭘ‪Ç‬ﻴﺸﺖ ﻛ‪Ç‬ﺎي ﻣ‪Ç‬ﻌﻄﻲ ﺑ‪Ç‬ﻲﺣﺎﺟﺖ‬

‫اﻧﮕﺸ‪ÇÇ‬ﺘﺮي ﺣ‪ÇÇ‬ﺎﺟﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻬﺮﻳﺴﺖ ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻤﺎﻧﻲ‬

‫ﺠﺖ‬
‫رﻫﻨﻴﺴﺖ ﺑﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ ﺗ‪Ç‬ﻮ‪ ,‬از دﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﺪه ﺣ‪ Ç‬‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺬﺷﺖ ﻣ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮﺑﻪ‪ ,‬آﻣ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎﻫﻲ‬

‫ﻛﻮ ﺑﺸﻜﻨﺪ و ﺳﻮزد ﺻﺪ ﺗ‪Ç‬ﻮﺑﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻳﻚ ﺳ‪Ç‬ﺎﻋﺖ‬

‫اي ﮔ‪Ç‬ﻴﺞ ﺳ‪Ç‬ﺮي ﻛ‪Ç‬ﺎن ﺳ‪Ç‬ﺮ ﮔ‪Ç‬ﻴﺠﻴﺪه ﻧﮕ‪Ç‬ﺮدد او‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻴﺖ‬
‫وي ﮔ‪ÇÇ‬ﻮل دﻟﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎن دل ﻳ‪ÇÇ‬ﺎوه ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﻟﻨﮓ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪﻳﻢ اﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺠﺎ‪ ,‬ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻨﺪ در ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ‬

‫ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﻧﺪه ﻟﻨﮕ‪ÇÇ‬ﻨﺪ درﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﺮﻧﺪه و‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫اي ﻋﺸﻖ ﺗﻮﻳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻲ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺗ‪Ç‬ﺎﺟﻲ و ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻏ‪Ç‬ﻠ‪‬ﻲ‬

‫دﻟﻲ ‪‬اﻣﺖ‬
‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻢ دﻋ‪ÇÇÇ‬ﻮت ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﻐﻤﺒﺮ ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ده ‪‬‬

‫از ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آوردي ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ﺟﮕ‪Ç‬ﺮي ﺗﺸ‪Ç‬ﻨﻪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ دوﺧ‪ÇÇ‬ﺘﻪاي ﻣ‪Ç‬ﺎ را ﺑ‪Ç‬ﺮ ﭼﺸ‪Ç‬ﻤﺔ اﻳ‪Ç‬ﻦ دوﻟﺖ‬

‫ﺧﺎرم ز ﺗﻮ ﮔ‪Ç‬ﻞ ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻪ و ا ‪Ö‬ﺟ‪Ç‬ﺰا ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻛ‪Ç‬ﻞ ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻪ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ ‪‬اول ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ رﺣ‪ÇÇ‬ﻤﺖ ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ آﺧ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ راﺣﺖ‬

‫ﻛﻒﻣﻲزن و زﻳ‪Ç‬ﻦﻣﻲدان ﺗ‪Ç‬ﻮﻣﻨﺸﺎ¾ﻫﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎﻧﮕﻲ‬

‫ﻧ‪Ç‬ﺒ ‪‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﻲﻓﺮﻗﺖو ﺑ‪Ç‬ﻲوﺻﻠﺖ‬
‫ﻛﻴﻦﺑﺎﻧﮓ دوﻛ‪Ç‬ﻒ ‪Ö‬‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺶ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻬﺎر آﻣ‪Ç‬ﺪ ﮔ‪Ç‬ﻞ آﻣ‪Ç‬ﺪ و ﺧ‪Ç‬ﺎر آﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫از ﻏﻴﺐ ﺑ‪Ç‬ﺮون ﺟﺴ‪Ç‬ﺘﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮﺑﺎن ﺟ‪Ç‬ﻬﺖ دﻋ‪Ç‬ﻮت‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻲ را‬
‫در ﻏﻮرهﺑﺒﻴﻦ ﻣ‪Ç‬ﻲ را در ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﺑ‪Ç‬ﺒﻴﻦ‬
‫‪Ñ‬‬

‫‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﻨﺸﻬﻲ و ﻣ‪Ç‬ﻠﻜﺖ‬
‫اي ﻳﻮﺳﻒ در ‪‬ﭼ ‪Ö‬‬

‫ﺷﻤﺲ اﻟ‪Ö‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﺳ‪Ç‬ﻠﻄﺎن ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ رﻳ‪Ç‬ﺰي‬

‫ﻳﻚ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺒﺮي ‪‬اﻣﺖ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻮي ﺟ‪Ç‬ﻨ‪‬ﺖ‬

‫در وﺻﻒ ﺧﺎﻧﺔ دل ﻛﻪ ﺟﺎي ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻲ اﺳﺖ‬
‫اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﻮﺳﺘﻪدرو‪ 2‬ﭼ‪Ç‬ﻨﮓوﭼﻐﺎﻧﻪ‪ 3‬اﺳﺖ از ﺧﻮاﺟﻪ ﺑﭙﺮﺳﻴﺪﻛﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ اﺳﺖ‬

‫اﻳﻦ ﺻﻮرت ﺑﺖ ﭼ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﺔ ﻛ‪Ç‬ﻌﺒﻪ اﺳﺖ‬

‫وﻳ‪Ç‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﻮر ﺧ‪Ç‬ﺪا ﭼ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ دﻳ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻐﺎﻧﻪ اﺳﺖ‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻨﻪ دﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﻃ‪Ç‬ﻠﺴﻤﺴﺖ‬
‫ﺑﺮ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ‪Ö‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪ ﻣﮕ‪Ç‬ﻮﻳﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ او ﻣﺴﺖ ﺷ‪Ç‬ﺒﺎﻧﻪ اﺳﺖ‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻮن ﻧﮕ‪Ç‬ﻨﺠﺪ‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﺠﻴﺴﺖ در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﻛ‪Ç‬ﻪ در ‪Ö‬‬

‫اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ و اﻳﻦ ﺧﻮاﺟﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻓ‪Ç‬ﻌﻞ و ﺑ‪Ç‬ﻬﺎﻧﻪ اﺳﺖ‬

‫ﻓ‪ÇÇ‬ﻲاﻟ‪ÇÖ‬ﺠﻤﻠﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ آنﻛﺲ ﻛ‪Ç‬ﻪ در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ رﻫ‪Ç‬ﻲ ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬

‫ﺳ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻠﻄﺎن زﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻨﺴﺖ و ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻠﻴﻤﺎن زﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻧﻪ اﺳﺖ‬

‫ﺧﺎ ك و ﺧﺲ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻋ‪Ç‬ﻨﺒﺮ و ﻣﺸﻜﺴﺖ‬

‫در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺖ و ﺗ‪Ç‬ﺮاﻧ‪Ç‬ﻪ اﺳﺖ‬
‫ﺑ‪Ç‬ﺎم و ‪‬‬

‫ﻋﺸ‪Ç‬ﺎق‬
‫ﮔ‪Ç‬ﻪ ‪‬‬
‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺔ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻘﺴﺖ و ﻗ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺖ ‪‬‬
‫‪(1‬‬

‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬

‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻐﺮاق‪ 4‬ﺧ‪ÇÇ‬ﺪاﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪ و ﺑ‪ÇÇ‬ﺰم ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻜﺎﻧﻪ اﺳﺖ‬

‫در رﻳﺎض ‪Ö‬اﻟﻌﺎرﻓﻴﻦ ﻧﺎم ﻣﺠﻨﻮن را ﻗﻴﺲ ﺑﻦ ﻣﺰاﺣﻢ ﺑﻦ ﻗﻴﺲ داﻧﺴﺘﻪ از ﻗﺒﻴﻠﺔ ﺑﻨﻲﻋﺎﻣﺮ ﻛﻪ ﺻﺎﺣﺐ دﻳﻮاﻧﻲ اﺳﺖ از اﺷﻌﺎر و‬
‫ﺑﻪﭼﺎپ رﺳﻴﺪه و در آن ﻛﺘﺎب آورده ﻛﻪ ﻛﺎر ﻗﻴﺲ ﺑﻪﺟﻨﻮن ﻛﺸﻴﺪه و روي ﺑﻪﺻﺤﺮا و ﻫﺎﻣﻮن ﻧﻬﺎده‪ ,‬ﻋﺸﻖ او راﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻤﺎل‬
‫ﻣﻜﺮر ﻳﺎ ﻟﻴﻠﻲ ﮔﻔﺘﻲ‪ /‬ﮔﻮﻳﻨﺪ ﭼﻮن از ﻓﻮت ﻟﻴﻠﻲ ﺧﺒﺮ ﻳﺎﻓﺖ‪ ,‬ﮔﻔﺖ‪ :‬آن ﻟﻴﻠﻲ را ﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺮد; ﻣﺪت ﻋﻤﺮش ‪45‬‬
‫رﺳﺎﻧﻴﺪ و ‪‬‬
‫ﺳﺎل‪/‬‬
‫‪Ö‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﺿﻤﻴﺮ >او< را ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ذوي اﻟﻌﻘﻮل ﻣﻲداﻧﻨﺪ اﻣﺜﺎل اﻳﻦ اﺷﻌﺎر ﺑﺮﺧﻼف آﻧﻬﺎ دﻟﻴﻞ اﺳﺖ ﭼﻮن در ﻫﻤﺔ ﻧﺴﺦ "او"‬
‫اﺳﺘﻌﻤﺎل ﮔﺮدﻳﺪه ﻧﻪ "آن"‪/‬‬
‫ﭼﻐﺎﻧﻪ ﺑﺮ وزن ﺗﺮاﻧﻪ‪ ,‬ﺳﺎزي اﺳﺖ ﻣﻨﺴﻮب ﺑﻪ اﻫﻞ ﭼﻐﺎن ﻛﻪ ﺷﻬﺮي اﺳﺖ از ﻣﺎورا¾ اﻟﻨ‪‬ﻬﺮ‪/‬‬
‫ﻛﺎﺳﻪ و ﻛﻮزة ﻟﻮﻟﻪدار اﺳﺖ‪ ,‬در اﻧﺠﻤﻦ آراي ﻧﺎﺻﺮي اﻳﻦ ﻟﻐﺖ را ﺗﺮﻛﻲ داﻧﺴﺘﻪ‪ /‬در ﻧﺴﺦ ﻛ ‪‬ﻠﻴﺎت ﻫ‪Ç‬ﻤﮕﻲ ﺳ‪Ç‬ﻐﺮاق ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ‬
‫>ﺑﻪﻏﻴﻦ< ﭘﺲ >ﻗﺎف< ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ وﻟﻲ در ﻛﺘﺐ ﻟﻐﺘﻲ ﻛﻪ در دﺳﺘﺮس ﺑﻮد‪ ,‬ﻫﻤﮕﻲ اﻳﻦ واژه را >ﺑﻪﻗﺎف< ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ‪/‬‬

‫‪73‬‬

‫ردﻳﻒ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬
‫اﻳﻦﺧﺎﻧﺔ ﺟﺎﻧﺴﺖو ﻫﻤﺎن ﺟﺎﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﻪ زﻳﺮ و ﻧﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻻ و ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺷﺶ ﺳ‪Ç‬ﻮ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻴﺎﻧﻪ اﺳﺖ‬

‫در ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺸﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺰن آﺗﺶ و ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻮش ﻛ‪Ç‬ﻦ اي دل‬

‫زﺑ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮ زﺑ‪Ç‬ﺎﻧﻪ اﺳﺖ‬
‫در ﻛﺶ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ زﺑ‪Ç‬ﺎن را ﻛ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻮﮔﻨﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺟﺎن ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺰ دﻳ‪Ç‬ﺪن روﻳﺖ‬

‫ﮔﺮ ﻣ‪Ç‬ﻠﻚ ﺟ‪Ç‬ﻬﺎﻧﺴﺖ ﻓﺴ‪Ç‬ﻮﻧﺴﺖ و ﻓﺴ‪Ç‬ﺎﻧﻪ اﺳﺖ‬

‫‪###‬‬
‫زان ﺷ‪ÇÇ‬ﺎه ﻛ‪Ç‬ﻪ او را ﻫ‪Ç‬ﻮس ﻃ‪Ç‬ﺒﻞ و ﻋ‪Ç‬ﻠﻢ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫دﻳ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪم‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺮ دﻳ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﻪ ﻗ‪Ç‬ﻠﻢ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫از دور ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﻴﻨﻲ ﺗ‪ÇÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﺷ‪ÇÇ‬ﺨﺺ روﻧ‪ÇÇ‬ﺪه‬

‫زان ﺷﺨﺺ ﻣ‪Ç‬ﭙﺮﻫﻴﺰ ﻛ‪Ç‬ﻪ او ﻏ‪Ç‬ﻴﺮ ﻋ‪Ç‬ﺪم ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‪1‬‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﺪم ﻣ‪Ç‬ﻌﺪن ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺴﺖ‬
‫ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ آ و ﻋ‪Ç‬ﺪم‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻏ‪Ç‬ﺼﻪ و ﻏ‪Ç‬ﻢ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬
‫ﻟﻴﻜﻦ ﻧﻪ ﭼﻨﺎن ﺟﺎن ﻛﻪ ﺑﺠﺰ ‪‬‬

‫ﻣﻦ ﺑﻲ ﻣ‪Ç‬ﻦ و ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ در آﻳ‪Ç‬ﻴﻢ در اﻳ‪Ç‬ﻦﺟﻮي‬

‫زﻳﺮا ﻛﻪ درﻳﻦ ﺧﺸﻚ ﺑ‪Ç‬ﺠﺰ ﻇ‪Ç‬ﻠﻢ و ﺳ‪Ç‬ﺘﻢ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦﺟﻮي ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﻏ‪ÇÇ‬ﺮق وﻟﻴﻜ‪ÇÇ‬ﻦ ﻧﻜ‪Ô‬ﺸ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛﺲ‬

‫ﻛﺎﻳﻦ آب ﺣ‪Ç‬ﻴﺎﺗﺴﺖ ﺑ‪Ç‬ﺠﺰ ﻟﻄ‪Ç‬ﻒ و ﻛ‪Ç‬ﺮم ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻴﺶ ﺗ‪Ç‬ﻮ آﻳ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪدل رﻳﺶ‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺗ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ از‬
‫‪‬‬

‫او ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺮﻫﻢ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺴﺖ در او ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ اﻟﻢ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ‬

‫ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎ زود و ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮ ﻻ‬

‫زﻳ‪ÇÇ‬ﺮا ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮاب ﻛ‪ÇÇ‬ﺮﻣﺖ ﻻ و ﻧ‪ÇÇ‬ﻌﻢ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫اﺷﺎره ﺑﻪ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻌﺸﻮق ﻋﺎﺷﻖ دﻟﺒﺎﺧﺘﺔ ﺧﻮد را‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺖ‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎر دﮔ‪ÇÇ‬ﺮ آن دﻟﺒ‪ÇÇ‬ﺮ‬
‫‪‬‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﻣﺴﺖ ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ ﺗ‪Ç‬ﺎﺧﺖ ﺑ‪Ç‬ﻪﺑﺎزار ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬

‫ﭘ‪Ç‬ﻨﻬﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪم‪ ,‬آن ﻧ‪Ç‬ﺮﮔﺲ ﻣ‪Ç‬ﺨﻤﻮر ﻣ‪Ç‬ﺮا دﻳ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺖ‬
‫ﺑﮕ‪ÇÇÇ‬ﺮﻳﺨﺘﻢ‪ ,‬از ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺔ‬
‫‪‬‬

‫ﻏ‪Ç‬ﻤﺎز ﻣ‪Ç‬ﺮا ﺟﺴﺖ‬
‫اي ﻣ‪ÇÇ‬ﮋده ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آن ﻏ‪ÇÇ‬ﻤﺰة ‪‬‬

‫ﻃ‪Ç‬ﺮار ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬
‫وي ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آن‬
‫ﻃ‪ÇÇ‬ﺮة ‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ‪> :‬در اﻧ‪Ç‬ﺒﻮﻫﻲ ﺷ‪Ç‬ﻬﺮم ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﺑﺪ<‬

‫آنﻛﺲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در اﻧ‪ÇÇ‬ﺒﻮﻫﻲ اﺳ‪ÇÇ‬ﺮار ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬

‫از ﺧ‪ÇÇ‬ﻮن ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ آﺛ‪ÇÇ‬ﺎر ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ راه ﭼﻜ‪ÇÇ‬ﻴﺪه‬

‫اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﻪ آﺛ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺨﺘﻨﻢ ﭼ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﺰو ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻧ‪Ç‬ﺒﺮد ﻛﺲ‬

‫ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪﻧﻢ ﭼﻴﺴﺖ ﭼﻮ ﺻ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﺮوﮔﺎن‬
‫دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎر رﺑ‪ÇÇ‬ﻮد از‬
‫‪‬‬

‫دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎر ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺔ دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ از ﻛ‪ÇÇ‬ﻒ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎر ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻲﻛﺮدم ﺑ‪Ç‬ﻴﺮون‬

‫آن ﺳ‪ÇÇ‬ﺮو دوﺻ‪Ç‬ﺪ ﮔ‪Ç‬ﻠﺸﻦ و ﮔ‪Ç‬ﻠﺰار ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﻢ ﺷ‪Ç‬ﺪم اﻧ‪Ç‬ﺪر ﺑ‪Ç‬ﻦ اﻧ‪Ç‬ﺒﺎر ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻴﻠﻪ‪2‬‬

‫اﻣ‪ÇÇ‬ﺮوز ﻣ‪ÇÇ‬ﻪ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪر ﺑ‪ÇÇ‬ﻦ اﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬

‫‪‬‬

‫‪ (1‬ﺳﻪ ﺷﻌﺮ اﻳﻦ ﻏﺰل را ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻛﻤﺎلاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﺣﺴﻦ ﻛﺎﺷﻲ در ﺷﺮح ﻓﺼﻮص اﻟﺤﻜﻢ ﻓﺎرﺳﻲ اﺳﺘﺸﻬﺎد آورده و اﻳﻦ‬
‫ﻣﺼﺮع را ﺑﻪﻗﺴﻤﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﺎﺷﺘﻴﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ وﻟﻲ در ﻛ ‪‬ﻠﻴﺎت ﻃﺒﻊ ﻫﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻗﺴ‪Ç‬ﻢ ﻧ‪Ç‬ﻮﺷﺘﻪ‪ :‬آن ﺷ‪Ç‬ﺨﺺ ﺧ‪Ç‬ﻴﺎﻟﻲ اﺳﺖ وﻟﻲ‬
‫ﻏ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻴﺮﻋﺪم‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪/‬‬
‫‪ (2‬ﺑﻪ ﻛﺴﺮ اﺳﻢ اﺳﺖ از ﻛﻴﻞ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﭘﻴﻤﻮدن و ﻛﻴﻠﻪ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ اﺳﺖ‪ /‬اﺷﺎرة دوري ﺑﻪداﺳﺘﺎن ﺑﻨﻴﺎﻣﻴﻦ ﻛﻪ در ﺳﻮرة ﻳﻮﺳﻒ اﺳﺖ‬
‫راﺟﻊ ﺑﻪﻧﻬﺎدن ﻛﻴﻠﺔ زر را در ﺑﺎر او ﺑﻪاﻣﺮ ﻳﻮﺳﻒ و ﭘﻴﺪا ﻛﺮدن آن را در ﺑﺎر او دارد ﻛﻪ ﭼﻮن ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻳﻜﻲ از ﻣﺎ را ﺑﻪﺟﺎي او‬
‫ﷲ ا ‪Ö‬ن ﻧ‪‬ﺎ ‪Ô‬ﺧ ‪‬ﺬ ‪‬ا ‪×‬ﻻ ‪‬ﻣ ‪Ö‬ﻦ ‪‬و ‪‬ﺟ ‪Ö‬ﺪﻧ×ﺎ ‪‬ﻣ ×ﺘﺎ ‪‬ﻋ ×ﻨﺎ ‪‬ﻋ ‪Ö‬ﻨ ‪‬ﺪ ‪Ô‬ه ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺎ ﻛﺴﻲ را ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﺘﺎع ﻣﺎ ﻧﺰد اوﺳﺖ‪ /‬و ﺑﺰرﮔﺎن ﻃﺮﻳﻘﺖ‬
‫ﺑﮕﻴﺮ‪ ,‬ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻣ ×ﻌﺎذ‪‬ا ‪‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪7ê‬‬
‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن آﻫ‪ÇÇ‬ﻮ از آن ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮ رﻣ‪Ç‬ﻴﺪم ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﺑﺎن‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮﮔﻪ ﺻ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻬﺴﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬
‫آن‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﭙﺮﻳﺪ‬
‫اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﮔ‪Ç‬ﺮان ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺳ‪Ç‬ﺒﻜﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮد و ‪‬‬

‫ﻛﺎن رﻃ‪Ç‬ﻞ ﮔ‪Ç‬ﺮان ﺳ‪Ç‬ﻨﮓ ﺳ‪Ç‬ﺒﻜﺒﺎر ﻣ‪Ç‬ﺮا ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬

‫اﻣ‪ÇÇ‬ﺮوز ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺴﺖ و ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﺎر و ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻮﺷﺴﺖ‬

‫اﺻ‪ÇÇ‬ﻞ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺸﻪ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺖ‬
‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺎن‬
‫‪‬‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÇÖ‬ﺤﻖ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑﮕﺸ‪Ç‬ﻮد ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ را‬

‫در روﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻲ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪة دﻳ‪ÇÇ‬ﺪار ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺖ‬

‫در ﺗﺮﻏﻴﺐ و ﺗﺤﺮﻳﺾ ﻧﻔﻮس ﺑﻪ ﺳﻠﻮك اﻟﻲ اﷲ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻴﺎﻳﻴﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻳﻴﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻠﺰار دﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺪه اﺳﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎﻳﻴﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻳﻴﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ دﻟﺪار رﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺪه اﺳﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎﻳﻴﺪ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﻳﻚ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺎر ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن و ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن را‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺳ‪ÇÇ‬ﭙﺎرﻳﺪﻛﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺗ‪Ç‬ﻴﻎ ﻛﺸ‪Ç‬ﻴﺪه اﺳﺖ‪1‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺮآن زﺷﺖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﻨﺪﻳﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ از ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﺑ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ‪2‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ آن ﻳ‪Ç‬ﺎر ﺑﮕ‪Ç‬ﺮﻳﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ از ﻳ‪Ç‬ﺎر ﺑ‪Ç‬ﺮﻳﺪه اﺳﺖ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻮرﻳﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ آوازه در اﻓ‪Ç‬ﺘﺎد‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻪ دﻳ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﻪ دﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎر ز زﻧ‪Ç‬ﺠﻴﺮ رﻫ‪Ç‬ﻴﺪه اﺳﺖ‬

‫ﺑﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺑﻴﺪ دﻫ‪ÇÇ‬ﻠﻬﺎ و دﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻴﺪ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪﺟﺎي دلوﻋ‪Ç‬ﻘﻠﺴﺖﻛﻪﺟﺎنﻧﻴﺰرﻣﻴﺪه اﺳﺖ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪروزﺳﺖ ﭼ‪Ç‬ﻪروزﺳﺖ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ روز ﻗ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺖ‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺔ اﻋ‪ÇÇ‬ﻤﺎل ز آﻓ‪ÇÇ‬ﺎق ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺪه اﺳﺖ‬

‫ﺧﻤﺶ ﺑﺎش‪ ,‬ﺧ‪Ç‬ﻤﺶ ﺑ‪Ç‬ﺎش ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ ﻓ‪Ç‬ﺎش ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ ﻓ‪Ç‬ﺎش‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺨﻮر ﻏ‪ÇÇ‬ﻮره و ﻣ‪ÇÇ‬ﻔﺸﺎر ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻮر رﺳ‪Ç‬ﻴﺪه اﺳﺖ‬

‫‪###‬‬
‫درآﻳ‪ÇÇ‬ﻴﺪ درآﻳ‪ÇÇ‬ﻴﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺪان ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪ÇÇ‬ﺎت‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺘﺮﺳﻴﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺘﺮﺳﻴﺪ ز ﻫ‪ÇÇ‬ﺠﺮان ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﻨﺸﺎه ﺷ‪Ç‬ﻬﻨﺸﺎه ﻳﻜ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﺰم ﻧ‪Ç‬ﻬﺎدﺳﺖ‬

‫ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻴﺪ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻴﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ رﻧ‪ÇÇ‬ﺪان ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻣﺴﺖ درآﻳ‪Ç‬ﻴﺪ در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻗ‪Ç‬ﺼﺮ درآﻳ‪Ç‬ﻴﺪ‬

‫ﻛﻪ ﺳﻠﻄﺎن ﺳﻼﻃﻴﻦ ﺷﺪه ﻣ‪Ç‬ﻬﻤﺎن ﺧ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت‬

‫ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺖ و ﺧ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﻴﺪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ دﻳ‪Ç‬ﺪه ﭘ‪Ç‬ﺮ آﺑ‪Ç‬ﻴﺪ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺧ‪Ç‬ﻮرﺷﻴﺪ ﺑ‪Ç‬ﺘﺎﺑﻴﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮ اﻳ‪Ç‬ﻮان ﺧ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ دﻳ‪ÇÇ‬ﺪه و ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻟﻄ‪Ç‬ﻒ و اﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮو رواﻧ‪Ç‬ﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﺎن ﺧ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ‬
‫‪‬‬

‫درآﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺪ درآﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺘﺮﺳﻴﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺘﺮﺳﻴﺪ‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻨﻬﻜﺎر ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺨﺸﻨﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺳﻠﻄﺎن ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت‬

‫ﭼﻮ آن ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪ وﻓ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮد ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ درد دوا ﻛ‪Ç‬ﺮد‬

‫ﮔ‪ÇÇÇ‬ﻨﻬﻜﺎر روا ﻛ‪ÇÇ‬ﺮد ﺳ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻤﺎن ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪ÇÇ‬ﺎت‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ اﻣ‪ÇÇ‬ﺮ رﻫ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻲ زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﺰم ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﻲ‬

‫زﻫﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﺷ‪Ç‬ﺎﻫﻲ زﻫ‪Ç‬ﻲ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺧ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت‬

‫زﻫﻲ ﻣﻔﺨﺮ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ زﻫ‪Ç‬ﻲ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮرﻳﺰ‬

‫ﻛﻪ ﺑﺮراﻧﺪ ﻓﺮس را ﺳ‪Ç‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﻴﺪان ﺧ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت‪3‬‬

‫ﻫﻢ دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﻛﺴﻲ را ﻛﻪ ﻣﺘﺎع ﻋﺸﻖ ﻧﺰد او ﺑﺎﺷﺪ‪/‬‬
‫‪ (1‬در ﻧﺴﺨﺔ ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت ﻫﺪاﻳﺖ اﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﺑﻪﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﺘﺎزﻳﺪ ﻛﻪ ﺧﻮش ﺗﻴﻎ ﻛﺸﻴﺪه اﺳﺖ‬
‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎزﻳﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻳﻜﺒﺎر ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن و ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن را‬
‫‪ (2‬در ﻧﺴﺨﺔ ﻣﻨﺘﺨﺒﺎت ﻫﺪاﻳﺖ اﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ :‬ﺑﺮ آن زﺷﺖ ﺑﻪﺧﻨﺪﻳﺪ ﻛﻪ او ﻧﺎز ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ /// .‬و اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺧ‪Ç‬ﺎﻟﻲ از ﻟﻄ‪Ç‬ﺎﻓﺖ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪/‬‬
‫‪ (3‬در ﻧﺴﺨﺔ ﭼﺎپ ﻫﻨﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪" :‬ﺳﻮي اﻳﻮان ﺧﺮاﺑﺎت" و ﭼﻮن اﻳﻦ ﻗﺎﻓﻴﻪ ﺗﻜﺮار ﺷﺪه و از ﻃﺮﻓﻲ دﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪان ﻣﻨﺎﺳﺐ اﺳﺖ‬

‫‪7ë‬‬

‫ردﻳﻒ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪###‬‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه ﻳﻚ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻢ اي ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑ‪ÇÇ‬ﺎت‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﻮ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮدا ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ‪‬ﻓ‪ÇÇ‬ﻲ ‪I‬ﻟ‪ÇÖ‬ﺘ‪‬ﺄﺧﻴﺮ آ ×ﻓ‪Ç‬ﺎت‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻪﺟﺎي ﺑ‪ÇÇ‬ﺎده در د ‪Ö‬ه ﺧ‪ÇÇ‬ﻮن ﻓ‪ÇÇ‬ﺮﻋﻮن‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻲ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻣﻴﻘﺎت‪1‬‬

‫ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺮاب ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ زﺧ‪ÇÇ‬ﻮن ﺧ‪ÇÇ‬ﺼﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﻴﺎدﻳﺴﺖ ﻟﺬ‪ ‬ات‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮان را ز‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﺧ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺴﺖ ﭘ‪Ç‬ﻮز و ﭘ‪Ç‬ﻨﺠﺔ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮ‬

‫زﺧ‪ÇÇ‬ﻮن ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺘﺴﺖ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﻼﻣﺎت‬

‫ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻴﺮم ﮔ‪ÇÇ‬ﻮر و ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺧ‪Ç‬ﻮن اﻧﮕ‪Ç‬ﻮر‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ از ﻧ‪ÇÇ‬ﻔﻲ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻢ ﻧ‪Ç‬ﻲ زاﺛ‪Ç‬ﺒﺎت‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎزم‪ ,‬ﮔ‪ÇÇ‬ﺮد ﺻ‪ÇÇ‬ﻴﺪ زﻧ‪Ç‬ﺪه ﮔ‪Ç‬ﺮدم‬

‫ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮدم ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮ زاﻏ‪ÇÇ‬ﺎن ‪‬ﮔ‪ÇÇ‬ﺮد اﻣ‪Ç‬ﻮات‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻔﺸﺎن وﺻ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﻬﺎي ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز را ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻮ اﻧ‪Ç‬ﺪر ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ ﭼ‪Ç‬ﻮن ذات‬
‫ﻣ‪Ç‬ﺠﺮ دﺗﺮ‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮوﺳﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﺻ‪ÇÇ‬ﺒﺢ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻳﺪ ﺻ‪ÇÇ‬ﺒﺢ را ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﻧ‪ÇÇ‬ﻮر ﻣﺸﻜ‪Ç‬ﺎت‬

‫ﺛ‪ÇÇ‬ﻨﺎي ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي اﺳﺖ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺎ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇÇ‬ﺮا ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻮﺳﺘﻪ اوراد و ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺎﺟﺎت‬
‫‪###‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻣﺮوز ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎ را روز ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺪﺳﺖ‬

‫ازﻳﻦ ﭘﺲ ﻋﻴﺶ و ﻋﺸ‪Ç‬ﺮت ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺰﻳﺪﺳﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺰن دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺮوز ﺷ‪Ç‬ﺎدﻳﺴﺖ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ روز ﺧ‪ÇÇ‬ﻮش ﻫ‪ÇÇ‬ﻢ از ‪‬اول ﭘ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺪﺳﺖ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ در اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﻋ‪Ç‬ﻴﺪي ﺑ‪Ç‬ﻪﺻﺪ دوران ﻛ‪Ç‬ﻪ دﻳ‪Ç‬ﺪﺳﺖ‬

‫زﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻦ و آﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎﻧﻬﺎ ﭘ‪ÇÇÇ‬ﺮﺷﻜﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻫﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮﻫﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ دﻣ‪Ç‬ﻴﺪﺳﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺤﻤﺪ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎز از ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﺮاج آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ‬
‫‪‬‬

‫ز ﭼ‪ÇÇ‬ﺎرم ﭼ‪ÇÇ‬ﺮخ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﺴﻲ در رﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺪﺳﺖ‬

‫رﺳ‪ÇÇ‬ﻴﺪ آن ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﻧﮓ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮج ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ اﻓﺸ‪Ç‬ﺎن‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎن ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﻣﻮج و درﻳ‪ÇÇ‬ﺎ ﻧ‪ÇÇ‬ﺎﭘﺪﻳﺪﺳﺖ‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﻣ‪ÇÇ‬ﺠﻠﺲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲ ﺑ‪Ç‬ﺨﺖ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ‬

‫ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﻔﺎﻧﺶ ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻴﺪ و ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻳﺰﻳﺪﺳﺖ‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻤﺎري داﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻢ ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ در ارادت‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺪاﻧﺴ‪ÇÇ‬ﺘﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺣ‪ÇÇ‬ﻖ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ﻣ‪Ç‬ﺮﻳﺪﺳﺖ‬

‫دﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن روزهداران ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻗ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﻞ روزه درﻫ‪ÇÇ‬ﺎ را ﻛ‪ÇÇ‬ﻠﻴﺪﺳﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪدﺳﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ زﻧ‪Ç‬ﺠﻴﺮ‬
‫ﭘﺲ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ در‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ در ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﺘﮕﺎن را در ﻛﺸ‪Ç‬ﻴﺪﺳﺖ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﺷ‪ÇÇ‬ﺪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ از ﺑ‪Ç‬ﻮي ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺎن‬

‫زﻫ‪ÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﺻ‪ÇÇ‬ﻠﺶ ﻧ‪Ç‬ﺎﭘﺪﻳﺪﺳﺖ‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﺎزي‪ 2‬ﻋﺸ‪Ç‬ﻘﺶ‬
‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺘﻪ اﺳﺖ آن‬
‫‪‬‬

‫وﻟﻲ ﺷ‪ÇÇ‬ﺎدم ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻏ‪ÇÇ‬ﺎزي ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ ﺷ‪Ç‬ﻬﻴﺪﺳﺖ‬

‫‪Ø‬‬

‫ﺑﺎ راﻧﺪن ﻓﺮس‪ ,‬ﻣﺎ ﻣﻴﺪان ﻧﻮﺷﺘﻴﻢ‪/‬‬

‫ﺳﻲ ‪‬ﻟﻤﻴ ×ﻘ ﺎ ‪‬ﺗ ×ﻨﺎ‪/‬‬
‫‪ (1‬وﻗﺖ و ﻫﻨﮕﺎم وﻋﺪه و اﺷﺎره اﺳﺖ ﺑﻪ آﻳﺔ‪ :‬ﻓﻠ ‪×‬ﻤﺎ ×ﺟ ‪‬ﺎ¾ ‪Ô‬ﻣ ‪Ö‬ﻮ ×‬

‫‪ (2‬ﻏﺎزي; ﺟﻨﮓ ﻛﻨﻨﺪه‪ ,‬ﺟﻨﮕﺠﻮ‪/‬‬

‫‪Ñ‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪7ì‬‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا از ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ و از ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺸﺎن ﺑ‪Ç‬ﺮﻳﺪﺳﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻦ اي ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻋﺸ‪Ç‬ﻘﺖ‬

‫اﺷﺎره ﺑﻪ آﻧﻜﻪ ﻫﻤﺔ اﻓﻌﺎل از ‪‬‬
‫ﺣﻖ اﺳﺖ و ﻋﻴﻦ ﺻﻮاب‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﺴﺘﻲ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ‪ ,‬ﻳ‪ÇÇ‬ﻌﻨﻲ وﻗﺖ ﺧ‪Ç‬ﻮاﺑﺴﺖ‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮاﺑﺴﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺣ‪Ç‬ﺮﻳﻔﺎن را ﺟ‪Ç‬ﻮاﺑﺴﺖ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲداﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪان ﻧ‪Ç‬ﭙﺎﻳﻴﻢ‬

‫وﻟﻴﻜ‪ÇÇÇ‬ﻦ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺖ را ﺷ‪ÇÇ‬ﺘﺎﺑﺴﺖ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻔﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﻦ‪ ,‬ﺟ‪ÇÇ‬ﻔﺎﻳﺖ ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ ﻟﻄ‪Ç‬ﻔﺴﺖ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﻄﺎ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻛﻦ‪ ,‬ﺧ‪ÇÇ‬ﻄﺎي ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺻ‪ÇÇ‬ﻮاﺑﺴﺖ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ آﺗﺸ‪ÇÇ‬ﻴﻦ در ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاب ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻦ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ و دل ﭘ‪Ç‬ﺮآب و ﺗ‪Ç‬ﺎﺑﺴﺖ‬

‫ﺑﺴ‪ÇÇÇ‬ﻲ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﻫﺎ رﺑ‪ÇÇ‬ﻮده ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻢ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺷﻤﺸﻴﺮي ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آن ﻳﻚ ﻗ‪ÇÇ‬ﻄﺮه آﺑﺴﺖ‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺠﺐ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﺎ درﻳ‪Ç‬ﺎي ﺧ‪Ç‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻤﻬﺎ ز ﻣ‪ÇÇ‬ﻮج او ﺧ‪ÇÇ‬ﺮاﺑﺴﺖ‬

‫ﻋ‪Ç‬ﻴﺴﻲ وﻗ‪Ç‬ﺘﺴﺖ‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻬﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺮﻳﺰ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻗﻲ و ﮔ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﺷ‪ÇÇ‬ﺮاﺑﺴﺖ‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻬﻲ‬
‫‪‬‬

‫ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آن از ﻓ‪Ç‬ﻌﻞ ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻴﺴﺖ‬

‫ﻳﻜ‪ÇÇÇ‬ﻲ ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ از ﻓ‪ÇÇ‬ﻌﻞ ﺷ‪ÇÇ‬ﺮاﺑﺴﺖ‬

‫ﻣﻲ و ﺳ‪Ç‬ﺎﻗﻲ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﺟ‪Ç‬ﺰ ﺣ‪Ç‬ﻖ‬

‫ﺧﺪا داﻧ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ از ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺑﺴﺖ‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻲ داﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻢ ﻣ‪ÇÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﻣ‪ÇÇ‬ﻄﺒﺦ دل‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮاﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮي ﻛ‪ÇÇ‬ﺒﺎﺑﺴﺖ‬

‫ﻏ‪ÇÇ‬ﻮاص درﻳ‪ÇÇ‬ﺎ‬
‫دﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺑﻨﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ اﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻫﻴﺎن در زﻳ‪ÇÇ‬ﺮ آﺑﺴﺖ‬
‫‪###‬‬

‫زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺨﺎﻧﻪ دﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎر اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮﻳﺴﺖ‬

‫دﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎر اﻳ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﻮر و ﮔ‪Ç‬ﻔﺖوﮔﻮﻳﺴﺖ‬

‫ﺟ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻬﺎن ﺑﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻓﺖ ارواح ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺠﺮد‪1‬‬
‫‪‬‬

‫زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ و آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن ﭘ‪ÇÇ‬ﺮ ﻫ‪Ç‬ﺎي و ﻫ‪Ç‬ﻮﻳﺴﺖ‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻴﺎ اي ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻲ از ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻨﺒﺴﺖ‪2‬‬

‫اﺷ‪ÇÇ‬ﺎرت ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺎت از ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻮﻳﺴﺖ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﮔﻮﻳﻢ اﺷ‪ÇÇ‬ﺎرت ﭼ‪Ç‬ﻴﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﺎﻧﺠﺎ‬

‫ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﻨﺠﺪ ﻓﻜ‪ÇÇ‬ﺮﺗﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎن ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ ﻣ‪Ç‬ﻮﻳﺴﺖ‬

‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﻳﻚ ﺗ‪ÇÇÔ‬ﻮ‬
‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎﻳﺪ در ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻈﺮ آن‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در ﻓﻜ‪ÇÇ‬ﺮ آﻧ‪ÇÇ‬ﭽﻪ آﻳ‪ÇÇ‬ﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﺎر ‪Ô‬ﺗﻮﻳﺴﺖ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺸﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ آﻳ‪Ç‬ﺪ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻢ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪه و رﺳ‪ÇÇ‬ﻮاي ﻛ‪ÇÇ‬ﻮﻳﺴﺖ‬

‫ز رﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮاﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻪﺑﺤﺮ دل رود ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز‬

‫ﻛﻪ دل ﺑ‪Ç‬ﺤﺮﺳﺖ و ﻓﻜ‪Ç‬ﺮﺗﻬﺎ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺟ‪Ç‬ﻮﻳﺴﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺪﺧﻮﺳﺖ‬
‫دار ﮔ‪ÇÇÇ‬ﻮﻫﺮ‬
‫‪‬‬
‫ﺧ‪ÇÇÇÇ‬ﺰﻳﻨﻪ ‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آب ﺟ‪Ç‬ﻮي و ‪‬ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻦﺟﺎﻣﻪ ﺷ‪Ç‬ﻮﻳﺴﺖ‬

‫ﺑﻜﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻲ ﻋ‪ÇÇÇ‬ﺎﻟﻤﻲ را ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺨﺸﻴﺪي ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ را اﻳ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺴﺖ‬

‫‪ (1‬ﻳﻌﻨﻲ روحﻫﺎي ﺑﺮﻫﻨﻪ از ﻣﺎ ‪‬ده‪/‬‬
‫‪ (2‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺧﻢ‪/‬‬

‫‪77‬‬

‫ردﻳﻒ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬
‫در ﺳﻤﺎع راﺳﺖ ﻛﻪ آرام ﺟﺎن ﻋﺎرﻓﺎن اﺳﺖ‬

‫آرام ﺟ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن زﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻛﺎﻧﺴﺖ‬
‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎع ‪‬‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺴﺖ‬
‫ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﻲ داﻧ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ او را‬
‫‪‬‬

‫ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﻫ‪ÇÇ‬ﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ او ﺑ‪Ç‬ﻴﺪار ﮔ‪Ç‬ﺮدد‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ او ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻔﺘﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻮﺳﺘﺎﻧﺴﺖ‬

‫وﻟﻲ آن ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺎو ﺑ‪ÇÇ‬ﻪزﻧﺪان ﺧ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ‬

‫ا ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺪار ﮔ‪ÇÇ‬ﺮدد در زﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺴﺖ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎع آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ ﺑﻜ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﺎﻧﺠﺎ ﻋ‪Ç‬ﺮوﺳﻴﺴﺖ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ در ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﺗﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ آن ﺟ‪Ç‬ﺎي ﻓ‪Ç‬ﻐﺎﻧﺴﺖ‬

‫ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻮﻫﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮد را ﻧ‪Ç‬ﺪﻳﺪﺳﺖ‬

‫ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎه از ﭼﺸ‪Ç‬ﻤﺶ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎﻧﺴﺖ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﻴﻦ ﻛﺲ را ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎع ودف ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ‬

‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻤﺎع از ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ وﺻ‪ÇÇ‬ﻞ دﻟﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺎﻧﺴﺖ‬

‫ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﻛﻪ روﺷ‪Ç‬ﺎن ﺳ‪Ç‬ﻮي ﻗ‪Ç‬ﺒﻠﻪ اﺳﺖ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎع اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن و آن ﺟ‪Ç‬ﻬﺎﻧﺴﺖ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺼﻮﺻ‪ H‬ﺣ‪ÇÇ‬ﻠﻘﻪاي ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪر ﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻋﻨﺪ‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻲﮔﺮدﻧﺪ و ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻌﺒﻪ در ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎﻧﺴﺖ‬

‫ﻛﺎن ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻲ ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن ﺟ‪Ç‬ﺎﺳﺖ‬
‫ا ﮔﺮ ‪‬‬

‫ور اﻧﮕﺸﺖ ﺷﻜ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد را ﻳﮕ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺴﺖ‬
‫ﺟ‪ÇÇ‬ﻤﺎل ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺒﺮﻳﺰي ﻋ‪Ç‬ﻴﺎﻧﺴﺖ‪1‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺒﻴﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ دﻳ‪Ç‬ﺪهاي داري ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﺎ‬
‫‪###‬‬
‫ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎع از ﺑ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻘﺮارﺳﺖ‬

‫ﺟ‪Ç‬ﻪ‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎي اﻧ‪Ç‬ﺘﻈﺎرﺳﺖ‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺒﻚ ﺑ‪Ç‬ﺮ ‪Ö‬‬

‫ﻣﺸ‪Ç‬ﻴﻦ اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎ اﻧ‪Ç‬ﺪﻳﺸﺔ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮدي ﺑ‪ÇÇ‬ﺮو آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻳ‪Ç‬ﺎرﺳﺖ‬

‫ﻣﮕ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎﺷﺪ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ او ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﻮاﻫ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻛﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮد ﺗﺸ‪Ç‬ﻨﻪ را ﺑ‪Ç‬ﺎ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺎرﺳﺖ‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮواﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ اﻧ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺸﺪ ز آﺗﺶ‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺎن ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ را اﻧ‪Ç‬ﺪﻳﺸﻪ ﻋ‪Ç‬ﺎرﺳﺖ‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮد ﺟ‪ÇÇ‬ﻨﮓ ﺑ‪Ç‬ﺎﻧﮓ ﻃ‪Ç‬ﺒﻞ ﺑﺸ‪Ç‬ﻨﻴﺪ‬

‫در آن ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻋﺖ‪ ,‬ﻫ‪ÇÇ‬ﺰار اﻧ‪Ç‬ﺪر ﻫ‪Ç‬ﺰارﺳﺖ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻨﻴﺪي ﻃ‪ÇÇ‬ﺒﻞ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻛﺶ زود ﺷ‪Ç‬ﻤﺸﻴﺮ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻏ‪ÇÇ‬ﻼف ذواﻟ‪ÇÖ‬ﻔﻘﺎرﺳﺖ‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺰن ﺷ‪Ç‬ﻤﺸﻴﺮ و ﻣ‪Ç‬ﻠﻚ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺑﺴ‪Ç‬ﺘﺎن‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻠﻚ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﻣ‪Ç‬ﻠﻚ ﭘ‪Ç‬ﺎﻳﺪارﺳﺖ‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﺮادر‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻪ دل ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن‬
‫‪Ö‬‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﻳ‪ÇÇ‬ﻨﻚ ﭘ‪ÇÇ‬ﻨﺞ روزي در ﮔ‪ÇÇ‬ﺬارﺳﺖ‬

‫ﺻ‪Ç‬ﻼحاﻟﺪﻳ‪Ç‬ﻦ ﺻ‪Ç‬ﺎﻟﺢ‬
‫ﺣﺴ‪ÇÇ‬ﺎماﻟﺪﻳ‪ÇÇ‬ﻦ‪,‬‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬

‫ﺧ‪Ç‬ﻤﺶ ﻛ‪Ç‬ﺮدم ﺧ‪Ç‬ﻤﻮﺷﻲ ﻏ‪Ç‬ﻤﮕﺴﺎرﺳﺖ‬

‫ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟﺪﻳ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ‬
‫ﻓﺪا ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ از وي ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻣﻜﺎرﺳﺖ‬
‫ا ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ‬
‫‪‬‬
‫‪###‬‬

‫‪ -1‬در اﻳﻦ اﺷﻌﺎر ﺗﻔﺼﻴﻞ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﻤﺎع ﺑﺮاي اﻫﻞ ﻃﺒﻊ و ﻧﻔﺲ و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪزﻧﺪان اﻳﻦ دو ﮔﺮﻓﺘﺎرﻧﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧ‪Ç‬ﺪارد‬
‫ﺑﻠﻜﻪ زﻳﺎن دارد‪ /‬ﺳﻤﺎع ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺑﻮﺳﺘﺎن ﺣﻘﺎﻳﻖ و ﮔﻠﺴﺘﺎن ﻣﻌﺎرف ﺳﻴﺮ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﻨﺪ و ﺑﻪﻋﺎﻟﻢ وﺻﻞ رﺳﻴﺪهاﻧﺪ;‬
‫ﺳﻤﺎع در ﺳﻮر و ﻋﺮوﺳﻲ ﻣﻮرد دارد ﻧﻪ در ﻣﺎﺗﻢ‪ ,‬ﭘﺲ ﻫﺮ ﺳﻤﺎع ﺳﻤﺎع ﻋﺎرﻓﺎن ﻧﺒﺎﺷﺪ و ﺣﻠﻘﺔ ﺳﻤﺎع را ﺟﺎي اﻫﻞ دل و وﺻﻞ و‬
‫ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺎﻳﺪ داﻧﺴﺖ‪ /‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻣﺜﻨﻮي ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫ﻃ‪ÇÇÇ‬ﻌﻤﺔ ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮﻏﻜﻲ اﻧ‪ÇÇ‬ﺠﻴﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﻤﺎع راﺳﺖ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻴﺮ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪78‬‬
‫ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺠﺐ آن ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺎﻓﺔ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎﺗﺎر ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫ﻃ‪ÇÇ‬ﺮة ﺑ‪ÇÇ‬ﻠﻐﺎر‪ 1‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺴﺖ‬
‫ﻋ‪ÇÇÇ‬ﺠﺐ آن‬
‫‪‬‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ زارم اﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺮ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﺔ زﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ‬
‫‪‬‬

‫ﻧ‪ÇÇÇ‬ﭙﺮﺳﺪ روزﻛ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎن زار ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫دﻟﻢ دزد ﻧ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻈﺮ او دز ‪‬د اﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ دزد‬

‫ﻋ‪ÇÇ‬ﺠﺐ آن دزد دزد اﻓﺸ‪ÇÇ‬ﺎر ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫ﻳ‪Ç‬ﺎر ﻏ‪Ç‬ﺎرم‬
‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا اي دوﺳﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻮن ‪‬‬

‫ﺳﺮي در ﻏ‪Ç‬ﺎر ﻛ‪Ç‬ﻦ‪ 2‬ﻛ‪Ç‬ﻴﻦ ﻏ‪Ç‬ﺎر ﭼ‪Ç‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻬﺎﻳﺖ ﻧ‪ÇÇÇ‬ﻴﺴﺖ ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻦ را وﻟﻴﻜ‪ÇÇ‬ﻦ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻮدم ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﻞ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﺎر ﭼ‪Ç‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻢ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﺮﻓﺸﺎﻧﻢ‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﺎﻳﻢ ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻠﻖ را اﻧ‪ÇÇ‬ﻈﺎر ﭼ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫ﺷﻮ ﭼﻮﻧﻜﻪ ﺷ‪Ç‬ﻤﺲاﻟ ‪‬ﺪﻳ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ‬
‫ﺧﻤﺶ ‪Ö‬‬

‫ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ اﺳ‪Ç‬ﺮار ﭼ‪Ç‬ﻮﻧﺴﺖ‬
‫‪###‬‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻪ ﺧ‪ÇÇÇ‬ﻮف آدﻣ‪ÇÇ‬ﻲ را از دروﻧﺴﺖ‬

‫وﻟﻴﻜ‪ÇÇÇ‬ﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﻮش او داﻳ‪ÇÇ‬ﻢ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮوﻧﺴﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺮون را ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﻧﻮازد ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮ ﻳ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻒ‬

‫درون ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﮔﻴﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﻮ در ﻗ‪Ç‬ﺼﺪ ﺧ‪Ç‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇÇ‬ﺪرد زﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮة او ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﻴﻨﺪ‬
‫‪‬‬

‫درون را ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪزﺷﺘﻲ ﺷﻜ‪Ç‬ﻞ ﭼ‪Ç‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺪان زﺷ‪ÇÇ‬ﺘﻲ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻳﻚ ﺣ‪ÇÇ‬ﻤﻠﻪ ﺑ‪Ç‬ﻤﻴﺮد‬

‫وﻟﻴﻜ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻦ آدﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻲ او را زﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫اﻟﻒﮔﺸﺘﺴﺖ‪ ,‬ﻧﻮن ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﺎﻳﺪش ﺳ‪Ç‬ﺎﺧﺖ‪3‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﮔ‪Ç‬ﺮدد اﻟﻒ ﭼ‪Ç‬ﻴﺰي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫ا ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﻋ‪ÇÇ‬ﻨﺎﻳﺎت ﺧ‪ÇÇ‬ﺪاوﻧ‪ÇÇ‬ﺪ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺪﻳﺪﺳﺘﻲ‪ ,‬ﭼ‪ÇÇ‬ﻪ اﻣﻜ‪ÇÇ‬ﺎن ﺳﻜ‪Ç‬ﻮﻧﺴﺖ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻢ ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﻪ آدم ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪ‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﻪ روﺣ‪Ç‬ﻲ‬

‫ﺻ‪ÇÇ‬ﺎﻓﻲ و ﻟﻄ‪ÇÇ‬ﻴﻒ و آﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻮﻧﺴﺖ‬
‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ او را ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻮد ﺣﻜ‪ÇÇ‬ﻢ و ﭘ‪ÇÇ‬ﺎدﺷﺎﻫﻲ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﭙﻨﺪاري ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎر از ﻛ‪Ç‬ﻨﻮﻧﺴﺖ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﮔﻮﻳﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ در ﺗ‪ÇÇ‬ﻘﺪﻳﺮ‪ ,‬ﺷ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮد‬

‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻘﻴﻘﺖ ﺑ‪Ç‬ﻮد و ﺻ‪Ç‬ﺪ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪان ﻓ‪Ç‬ﺰوﻧﺴﺖ‬

‫ﺧ‪ÇÇ‬ﺪاوﻧ‪ÇÇ‬ﺪي ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ اﻟ ‪‬ﺪﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﺒﺮﻳﺰ‬
‫‪‬‬

‫وراي ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﻔﺖ ﭼ‪ÇÇÇ‬ﺮخ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﻠﮕﻮن اﺳﺖ‬
‫‪###‬‬

‫‪ (1‬ﺷﻬﺮي اﺳﺖ ﺳﺮدﺳﻴﺮي در ﺗﺮﻛﺴﺘﺎن‪/‬‬
‫‪ (2‬ﻣﻲﺷﻮد ﻣﻌﻨﻲ اﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺳﺮي در ﻏﺎر ﻛﻦ )و ﻣﻘﺼﻮد از ﻏﺎر ﺷﻜﺎف ﻛﻮه ﺑﺎﺷﺪ( ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﻲ اﻳﻦ ﻏﺎر ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ‬
‫ﻏﺎر‪ ,‬ﻣﺨﻔ‪‬ﻒ ﻏﺎر ﺑﺮ وزن ﺷﺎب ﺑﻪﺗﺸﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﻏﺎﻓﻞ; ﻳﻌﻨﻲ ﺳﺮي در ﻏﺎر ﻛﻦ و ﺑﺒﻴﻦ ﺣ‪Ç‬ﺎل اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻏ‪Ç‬ﺎﻓﻞ را ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬
‫ﻏﻔﻠﺖ ﻣﻲﮔﺬراﻧﺪ و در اﻳﻦﺻﻮرت ﺻﻨﻌﺖ ﺗﺠﻨﻴﺲ ﻫﻢ در ﺷﻌﺮ رﻋﺎﻳﺖ ﺷﺪه‪/‬‬
‫‪ (3‬ﻳﻌﻨﻲ آدﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ا ‪Ö‬ﻟﻘﺎﻣ‪ ¹‬اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ "اﻟﻒ" اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪش "ن" ﮔﺮدد و ﺧﻤﻴﺪه ﺷﻮد و ﭼﻮن "ن" ﮔﺸﺖ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺎز در ﻣ‪Ç‬ﻌﺎد‬
‫ﺑﻲﺗﻌﻴﻦ اﺳﺖ‪ /‬ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻲ آن اﺳﺖ ﻛﻪ "اﻟﻒ" آﻣﺪه‪" ,‬ﻧﻮن" ﺷ‪Ç‬ﺪه; ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ‬
‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﮔﺮدد ﺑﻪﺻﻮرت ﻣﺜﺎﻟﻲ آن "واﻟﻒ" ﮔﺮدد ﻛﻪ‬
‫‪‬‬
‫ﺑﻲﺗﻌﻴﻨﻲ و اﻃﻼق ﺑﺮود و‬
‫ﺑﻪﻋﺎﻟﻢ‬
‫و‬
‫ﮔﺮدد‬
‫"اﻟﻒ"‬
‫دوﺑﺎره‬
‫ﻛﻪ‬
‫ﺳﺎﺧﺖ‬
‫ﭼﻨﺎن‬
‫ﺑﻪﺗﻌﻴﻦ درآﻣﺪه‪ ,‬ا ﻛﻨﻮن ﻣﻲﺑﺎﻳﺪش‬
‫وﺟﻮد ﻣﻄﻠﻖ‬
‫‪‬‬
‫‪‬‬
‫اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻧﻔﺴﺎﻧﻴﻪ در درون ﻣﺘﻤﺜ‪‬ﻞ ﺑﻪﺻﻮرﺗﻬﺎي زﺷﺖ ﻣﻲﺷﻮد; از ﻗ‪Ç‬ﺒﻴﻞ ﮔ‪Ç‬ﺮگ و‬
‫ﻣﻠﻜﺎت‬
‫و‬
‫اﺧﻼق‬
‫ﺑﻪآﻧﻜﻪ‬
‫اﺳﺖ‬
‫اﻳﻦ اﺷﻌﺎر اﺷﺎره‬
‫‪‬‬
‫ﻠﻲ ‪Ô‬ﺻ ‪‬ﻮ ‪‬ر ‪‬ﻳ ‪Ö‬ﺤ ‪Ô‬ﺴﻦ‬
‫ﺳﮓ و ﺑﻮزﻳﻨﻪ ﻫﺮﮔﺎه ﺑﺪ ﺑﺎﺷﺪ و در اﺧﺒﺎر و آﻳﺎت ﺑﻪ آن اﺷﺎرت ﺷﺪه‪ ,‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﺧﺒﺮ اﺳﺖ‪ :‬ﻟ ‪Ô‬ﻴ ‪‬‬
‫ﺤﺸ ‪‬ﺮ ‪‬ن اﻟ ‪×‬ﻨ ‪Ô‬‬
‫ﺎس ﻋ‪× ‬‬
‫‪‬ﻋ ‪Ö‬ﻨ ‪‬ﺪ ‪‬ﻫﺎ ا ‪Ö‬ﻟﻘ‪ ‬ﺮ ‪‬د ‪ ¸Ô‬و اﻟ ‪Ö‬ﺨ ×ﻨ ‪â‬ﺎز ‪Ô‬ﻳﺮ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺮدم ﺑﻪﺻﻮرﺗﻬﺎﻳﻲ ﻣﺤﺸﻮر ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻮزﻳﻨﻪﻫﺎ و ﺧﻮﻛﻬﺎ ﺑ ‪Ö‬ﻪ از آﻧﻨﺪ‪/‬‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﺮگ ﺑ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﻴﺰي از اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮاب ﮔ‪Ç‬ﺮان‬
‫ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺳﺘﻴﻦ ﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮﺳﻔﺎن‬
‫اي درﻳ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﺪه‬
‫‪‬‬

‫‪79‬‬

‫ردﻳﻒ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬
‫آن ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪ÇÇ‬ﻪ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻴﺰ ﻫ‪Ç‬ﻮﺷﺴﺖ‬

‫اﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﻴﺰه ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ و ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮوﺷﺴﺖ‪1‬‬

‫ﻏ‪ÇÇÇÇ‬ﺮه ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻪﺳﺴﺖ ﺧ‪ÇÇ‬ﻨﺪة او‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ‬
‫‪‬‬

‫اﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻤﻦ ﮔﺸ‪ÇÇÇ‬ﺘﻢ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ او ﺧ‪ÇÇ‬ﻤﻮﺷﺴﺖ‬

‫ﻫﺶدار ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ آب زﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻫﺴﺖ‬

‫‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﻮﺷﺴﺖ‬
‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺤﺮﻳﺴﺖ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ زﻳ‪Ç‬ﺮ ﻛ ‪Ö‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ روي ‪Ô‬ﻫﺶ اﺳﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻔﺘﺎح‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺠﺎ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻨﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻗ‪Ç‬ﻔﻞ ﻫ‪Ç‬ﻮﺷﺴﺖ‪2‬‬

‫روي ﺗ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﮕﺮد ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﺧﻨﺪه‬
‫در ‪‬‬

‫ﻣﺸ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ روي ﭘ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺴﺖ‬
‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻐﺮور‬
‫‪Ö‬‬

‫ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ دل ﻛ‪ÇÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﭼﻨﮓ او در اﻓ‪ÇÇ‬ﺘﺎد‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﮓ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﺸﻪ در ﺧ‪Ç‬ﺮوﺷﺴﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ روﺣ‪ÇÇ‬ﻬﺎ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ زﻧ‪ÇÇ‬ﺒﻮر‬

‫ﻃ‪ÇÇÇÇ‬ﻮاف وياﻧ‪ÇÇ‬ﺪ زان ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺴﺖ‬
‫‪‬‬

‫ﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺮﻳﺴﺖ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻏ‪ÇÇ‬ﻢ ز ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﺒﺖ او‬

‫در ﮔ‪ÇÇÇÇ‬ﻮر ﻣ‪ÇÇÇ‬ﻘﻴﻢ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﭽﻮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮﺷﺴﺖ‬

‫اﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮوز ﻣ‪ÇÇ‬ﺪه ﻣ‪ÇÇ‬ﻲام ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ دل‬

‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﺮﻣﺴﺖ ز رﻃ‪ÇÇ‬ﻞ و ﺟ‪ÇÇ‬ﺎم دوﺷﺴﺖ‬

‫ﺧ‪ÇÇÇ‬ﺎﻣﻮش ﺻ‪ÇÇ‬ﻼح دﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻧﻢ‬

‫در ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ و ﺷ‪ÇÇ‬ﻨﻴﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺶ و ﻧ‪Ç‬ﻮﺷﺴﺖ‬
‫‪###‬‬

‫دود دل ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻧﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﺎن ﺳ‪ÇÇÇÇ‬ﻮداﺳﺖ‬

‫آن دود ﻛ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﻪ از دﻟﺴﺖ ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺪاﺳﺖ‬

‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﻮج ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲزﻧﺪ دل از ﺧ‪Ç‬ﻮن‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺒ ‪‬ﻮد ﻣﮕ‪ÇÇÇ‬ﺮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ درﻳ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺖ‬
‫آن دل‬
‫‪Ô‬‬

‫ﺑ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻴﮕﺎﻧﻪ ﺷ‪ÇÇÇÇÇ‬ﺪﻧﺪ آﺷ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﺎﻳﺎن‬

‫دل ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺰ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ دﺷ‪ÇÇ‬ﻤﻨﻲ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﺎﺳﺖ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮي ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ رﺧﺖ ﺑ‪Ç‬ﻨﻬﺎد‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻼﻣﺘﻲ اﺳﺖ آﻧ‪Ç‬ﺠﺎﺳﺖ‬

‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﻧﮕ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﺰﻳﻢ ازﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﻦ ﻣ‪ÇÇ‬ﻼﻣﺖ‬

‫زﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺮا ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻪ ﻗ‪ÇÇ‬ﺪﻳﻢ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺔ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﺳﺖ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫ﭘ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﭼ‪ÇÇ‬ﺮخ ﻫ‪ÇÇ‬ﻔﺘﻤﻴﻦ ‪Ö‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﺠﺮهﻫﺎي ﺑ‪Ç‬ﺎﻻﺳﺖ‬

‫ﻫﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺎر ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺒﺎش زاﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻪ ﻫﺸ‪ÇÇ‬ﻴﺎر‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺠﻠﺲ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ ﺳ‪Ç‬ﺨﺖ رﺳ‪Ç‬ﻮاﺳﺖ‬
‫در‬
‫‪‬‬

‫ﺷﺐ ﺧ‪ÇÇÇÇÇ‬ﻴﺰ ﻛ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻴﺪ اي ﺣ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﻳﻔﺎن‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﻌﺴﺖ و ﺷ‪ÇÇ‬ﺮاب و ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﺗ‪Ç‬ﻨﻬﺎﺳﺖ‬

‫ﺷ‪ÇÇÇ‬ﻤﻊ دو ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﺻ‪ÇÇ‬ﻼح دﻳ‪ÇÇ‬ﻨﺴﺖ‬
‫‪‬‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺎﻧﺪر دو ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺎن ﻏ‪Ç‬ﺮﻳﺐ و ﺗ‪Ç‬ﻨﻬﺎﺳﺖ‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻤﺲ اﻟ‪ÇÖ‬ﺤﻖ دﻳ‪Ç‬ﻦ ز ﭼﺸ‪Ç‬ﻢ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺖ‬

‫ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﻟﻢ ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﭘ‪ÇÇ‬ﺮﻏﺮﻳﻮ و ﻏ‪ÇÇ‬ﻮﻏﺎﺳﺖ‬
‫‪###‬‬

‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻮﻳﻢ ﺳ‪ÇÇ‬ﺨﻦ ﺷﻜ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﺎﺗﺖ‬
‫رخ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ رخ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻧ‪ÇÇ‬ﻬﻲ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮﻳﻢ‬

‫ﻗ‪ÇÇ‬ﺼﺔ ﭼﺸ‪ÇÇ‬ﻤﺔ ﺣ‪ÇÇ‬ﻴﺎﺗﺖ‬
‫ﻳ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ‬
‫‪‬‬
‫ﻛ‪Ç‬ﺰ ﺑ‪Ç‬ﻬﺮ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺮد ﺷ‪Ç‬ﺎه ﻣ‪Ç‬ﺎﺗﺖ‪3‬‬

‫‪‬‬

‫‪ (1‬در ﻧﺴﺨﺔ ﺧ ‪‬ﻄﻲ " ﮔﺮان ﻓﺮوش" اﺳﺖ‪/‬‬
‫ﻗﻔﻞ در?" و اﻳﻦ از آن روﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﺮﻓﺎ ﻋﻠﻢ ﺻﻮري را ﺣﺠﺎب ا ﻛﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ‪:‬‬
‫‪ (2‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪" :‬ﻫﺮﮔﺰ دﻳﺪهاي ﻛﻠﻴﺪ در ‪‬‬
‫اﻻ ﻛ ‪Ö‬ﺒﺮ‪/‬‬
‫ﷲ ‪Ö‬‬
‫ا‪Ö ‬ﻟ ‪‬ﻌﻠ ‪ÖÔ‬ﻢ ‪‬ﺣ ×ﺠﺎب ا ‪‬‬
‫‪ (3‬اﻳﻬﺎم اﺳﺖ ﺑﻪاﺻﻄﻼح ﺷﻄﺮﻧﺞ; ﭼﻮن رخ اﺳﻢ ﻳﻜﻲ از ﻣﻬﺮهﻫﺎي ﺷﻄﺮﻧﺞ اﺳﺖ و ﺷﺎه ﻧﻴﺰ ﻧﺎم ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ اﺳﺖ از ﻣﻬﺮهﻫﺎ‬

‫‪Ñ‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪80‬‬
‫در ﺧ‪ÇÇ‬ﺮﻣﻨﺖ آﺗﺸ‪Ç‬ﻲ در اﻧ‪Ç‬ﺪاﺧﺖ‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ ﺧ‪Ç‬ﺮﻣﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮد دﻫ‪Ç‬ﺪ زﻛ‪Ç‬ﺎﺗﺖ‬

‫‪Ç‬ﺮه زارت‬
‫ﺳ‪ÇÇ‬ﺮﺳﺒﺰ ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﺗ ‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﺧ‪ÇÇ‬ﺮد ز ﺗ‪ÇÇÔ‬ﺮ ﻫﺎﺗﺖ‪1‬‬

‫در آﺗﺶ ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺧ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻠﻲ‬

‫‪‬‬
‫ﺧﻮش ﺑﺎش ﻛﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲدﻫﺪ ﻧ‪Ç‬ﺠﺎﺗﺖ‬

‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻮﮔﻨﺪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎﻳﺔ ﻟﻄ‪ÇÇ‬ﻴﻔﺖ‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻮﮔﻨﺪ ﻧ‪ÇÇ‬ﻤﻲﺧﻮرم ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ذاﺗﺖ‬

‫در ذات ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻛ‪ÇÇ‬ﻲ رﺳ‪Ç‬ﻨﺪ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻏ‪Ç‬ﺮﻗﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪﻧﺪ در ﺻ‪Ç‬ﻔﺎﺗﺖ‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮنﺟﻮي روانوﺳ‪Ç‬ﺎﺟﺪت ﻛ‪Ç‬ﺮد‬

‫ﺳ‪ÇÇ‬ﻴ‪Ã‬ﺎﺗﺖ‬
‫ﺗ‪ÇÇÇÇ‬ﺎ ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ ك ﻛ‪ÇÇ‬ﻨﺪ ز‬
‫‪‬‬

‫از ﻫ‪ÇÇÇÇ‬ﺮ ﺟ‪ÇÇ‬ﻬﺘﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﺮا ﺑ‪ÇÇ‬ﻼ داد‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﻛﺸ‪ÇÇ‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻲﺟﻬﺎﺗﺖ‬

‫ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻤﺶ ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ ﻧﻜ‪Ç‬ﺮدي‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﺧﻨﺪد ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﺛ‪ÇÇ‬ﺒﺎﺗﺖ‬
‫‪###‬‬

‫آن ﺧ‪ÇÇ‬ﻮاﺟ‪ÇÇ‬ﻪ را از ﻧ‪Ç‬ﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺑ‪Ç‬ﻴﻤﺎرﻳﻲ ﭘ‪Ç‬ﻴﺪا ﺷ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ روز ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ دﻳ‪ÇÇ‬ﻮار ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲزده اﺳﺖ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﺮخ و زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻳﺎن ﺷ‪Ç‬ﺪه وز ﻧ‪Ç‬ﺎﻟﻪاش ﻧ‪Ç‬ﺎﻻن ﺷ‪Ç‬ﺪه‬

‫دﻣ‪ÇÇ‬ﻬﺎي او ﺳ‪ÇÇ‬ﻮزان ﺷ‪ÇÇ‬ﺪه‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻲﻛﻪ در آﺗﺸﻜ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﻴﻤﺎرﻳﻲ دارد ﻋ‪ÇÇ‬ﺠﺐ‪ ,‬ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ دردﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ رﻧ‪ÇÇ‬ﺞ ﺗﺐ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﺎره ﻧ‪ÇÇ‬ﺪارد در زﻣ‪ÇÇ‬ﻴﻦ‪ ,‬ﻛ‪ÇÇ‬ﺰ آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻧﺶ آﻣ‪ÇÇ‬ﺪه اﺳﺖ‬

‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن دﻳ‪ÇÇ‬ﺪ ﺟ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻴﻨﻮس را ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﻀﺶ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺖ و ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ او‪:‬‬

‫>دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻢﺑﻬﻞ‪ ,‬دل را ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺮ‪,‬رﻧ‪Ç‬ﺠﻢ ﺑ‪Ç‬ﺮوناز ﻗ‪Ç‬ﺎﻋﺪه اﺳﺖ<‬

‫ﺻ‪Ç‬ﻔﺮاشﻧ‪Ç‬ﻲ‪ ,‬ﺳ‪Ç‬ﻮداش ﻧ‪Ç‬ﻲ‪,‬ﻗ‪Ç‬ﻮﻟﻨﺞ و اﺳ‪Ç‬ﺘﺴﻘﺎش ﻧ‪Ç‬ﻲ‪2‬‬

‫زﻳﻦ واﻗﻌﻪ در ﺷ‪Ç‬ﻬﺮ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﮔ‪Ç‬ﻮﺷﻪاي ﺻ‪Ç‬ﺪ ﻋ‪Ç‬ﺮﺑﺪه اﺳﺖ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻲﺧﻮاب او را‪ ,‬ﻧ‪ÇÇ‬ﻲ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮرش ﻛ‪Ç‬ﺰ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ دارد ﭘ‪Ç‬ﺮورش‬

‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﻦﻋﺸﻖا ﻛ‪Ç‬ﻨﻮنﺧﻮاﺟ‪Ç‬ﻪرا ﻫ‪Ç‬ﻢداﻳ‪Ç‬ﻪ و ﻫ‪Ç‬ﻢواﻟﺪه اﺳﺖ‬

‫آﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﺪ ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺪا از آﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎن ﻛ‪ÇÇ‬ﻮ را رﻫ‪ÇÇ‬ﺎ ﻛ‪ÇÇ‬ﻦ در ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﺎن‬

‫ﻛ‪ÇÇÇ‬ﺎﻧﺪر ﺑ‪ÇÇ‬ﻼي ﻋ‪ÇÇ‬ﺎﺷﻘﻲ دارو و درﻣ‪ÇÇ‬ﺎن ﺑ‪ÇÇ‬ﻴﻬﺪه اﺳﺖ‬

‫‪3‬‬

‫ﻣ‪Ç‬ﻨﻪ‪ ,‬ﭘ‪Ç‬ﻨﺪش ﻣﮕ‪Ç‬ﻮ‬
‫اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮاﺟ‪Ç‬ﻪ را ﭼ‪Ç‬ﺎره ﻣ‪Ç‬ﺠﻮ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﻨﺪش ‪Ö‬‬

‫ﻛﺎﻧﺠﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻓ‪Ç‬ﺘﺎده اﺳﺖ اوﻧ‪Ç‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﻔﺴﻘﻪ ﻧ‪Ç‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﻌﺒﺪه اﺳﺖ‬

‫ﺗ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻮ ﻋﺸ‪ÇÇÇÇÇÇÇÇ‬ﻖ را ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺎدﻳﺪهاي از ﻋ‪ÇÇÇÇ‬ﺎﺷﻘﺎن ﺑﺸ‪ÇÇÇÇ‬ﻨﻴﺪهاي‬

‫ﺧ‪ÇÇÇÇÇÇ‬ﺎﻣﻮشﺷﻮ‪,‬اﻓﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﻮنﻣﺨﻮان‪,‬ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﺟﺎدوﻳﻲ ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﻪﺷﻌﺒﺪهاﺳﺖ‬
‫‪Ö‬‬

‫‪###‬‬
‫آﻣﺪهام ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﻮد ﮔ‪Ç‬ﻮش ﻛﺸ‪Ç‬ﺎن ﻛﺸ‪Ç‬ﺎﻧﻤﺖ‬
‫‪Ø‬‬

‫ﺑ‪Ç‬ﻲدل و ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﻮدت ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ‪ ,‬در دل ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻧﺸ‪Ç‬ﺎﻧﻤﺖ‬

‫و ﺷﺎه ﻣﺎت اﺻﻄﻼح اﺳﺖ ﺑﺮاي ﻣﻮﻗﻌﻲ ﻛﻪ ﺷﺎه ﺷﻄﺮﻧﺞ از ﻫﻴﭻ ﻃﺮف راه ﺣﺮﻛﺖ ﻧﺪارد‪ /‬ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺻﻔﺤﻪاي اﺳﺖ ﻫﺸﺖ‬
‫در ﻫﺸﺖ ﻛﻪ ‪ 64‬ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ ,‬در ﻫﺸﺖ ﺧﺎﻧﺔ ‪‬اول ﺟﺎي ﺳﻮارﻫﺎﺳﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻗﺴﻢ دو رخ و دو ﭘﻴﻞ و دو اﺳﺐ و ﺷﺎه و‬
‫وزﻳﺮ و در ﺟﻠﻮ ﺳﻮار ﻫﺸﺖ ﺧﺎﻧﺔ ﭘﻴﺎده ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ در ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﻣﻘﺎﺑﻞ دو ﺻﻒ ﺳﻮاره و ﭘﻴﺎده ﺑﻪﺷﺮﺣﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ‬
‫ﺷﺪ‪/‬‬
‫‪ (1‬ﺗ ‪Ô‬ﺮﻫﺎت‪ ,‬ﺟﻤﻊ ﺗﺮﻫﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎي ﭘﻮچ و ﺑﺎﻃﻞ‪/‬‬
‫ﻣﻌﺮب ﻛﻮﻟﻨﺞ اﺳﺖ و‬
‫‪ (2‬ﺻﻔﺮا و ﺳﻮدا‪ ,‬ﻧﺎم دو از ﭼﻬﺎر ﺧﻠﻂ اﺳﺖ در ﺑﺪن ﻛﻪ ﺻﻔﺮا و ﺳﻮدا و ﺑﻠﻐﻢ و ﺧﻮن اﺳﺖ; و ﻗﻮﻟﻨﺞ‪ ,‬‬
‫ﺧﺎﺻﻪ در رودة ﻗﻮﻟﻮن; و اﺳﺘﺴﻘﺎ¾‪ ,‬ﻣﺮﺿﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ‬
‫آن ﻣﺮﺿﻲ اﺳﺖ در اﻣﻌﺎ¾ از رﻳﺢ ﻳﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪن روده ﺑﻪﻫﻢ رﺳﺪ ‪‬‬
‫آﻣﺎس ﻛﺮدن ﺷﻜﻢ اﺳﺖ و ﭼﻮن آب زﻳﺎد ﻃﻠﺐ ﻛﻨﺪ او را اﺳﺘﺴﻘﺎ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ /‬ﻣﻮﻟﻮي در ﻣﺜﻨﻮي ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫ﮔ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲداﻧ‪Ç‬ﻢ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ آﺑ‪Ç‬ﻢ ﻛﺸ‪Ç‬ﺪ‬
‫ﮔ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ﻣﺴ‪ÇÇ‬ﺘﺴﻘﻴﻢ آﺑ‪ÇÇ‬ﻢ ﻛﺸ‪Ç‬ﺪ‬
‫‪ (3‬ﻣﻔﺴﻘﻪ‪ ,‬ﺟﺎي ﻓﺴﻖ و ﻓﺠﻮر و ﻣﻌﺒﺪه‪ ,‬ﺟﺎﻳﮕﺎه ﻋﺒﺎدت و ﻧﻤﺎز‪/‬‬

‫‪81‬‬

‫ردﻳﻒ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬
‫آﻣﺪهام ﭼﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎد ﺧ‪Ç‬ﻮش ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ ﺗ‪Ç‬ﻮ اي درﺧﺖ ﮔ‪Ç‬ﻞ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﻛﻨﺎر ﮔﻴﺮﻣﺖ ﺧ‪Ç‬ﻮش ﺧ‪Ç‬ﻮش و ﻣ‪Ç‬ﻲﻓﺸﺎﻧﻤﺖ‬

‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔ‪Ç‬ﻞ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ﻧ‪Ç‬ﺎﻃﻖ اﻣ‪Ç‬ﺮ ﻗ‪Ç‬ﻞ ﺗ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬
‫ﮔﻞ ﻛﻪ ‪‬‬

‫ﮔﺮ دﮔ‪Ç‬ﺮي ﻧ‪Ç‬ﺪاﻧ‪Ç‬ﺪت‪ ,‬ﭼ‪Ç‬ﻮن ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻨﻲ ﺑ‪Ç‬ﺪاﻧ‪Ç‬ﻤﺖ‬

‫آﻣ‪ÇÇ‬ﺪهام ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺑ‪ÇÇ‬ﻮﺳﻪاي از ﺻ‪ÇÇ‬ﻨﻤﻲ رﺑ‪Ç‬ﻮدهاي‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﺑ‪ÇÇ‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﻮشدﻟﻲ‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻧ‪Ç‬ﺪﻫﻲ ﺳ‪Ç‬ﺘﺎﻧﻤﺖ‬

‫آﻣ‪ÇÇ‬ﺪهام ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺗ‪Ç‬ﺮا ﺟ‪Ç‬ﻠﻮه دﻫ‪Ç‬ﻢ در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮا‬

‫ﻫ‪Ç‬ﻤﭽﻮ دﻋ‪Ç‬ﺎي ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﺎن ﻓ‪Ç‬ﻮق ﻓ‪Ç‬ﻠﻚ رﺳ‪Ç‬ﺎﻧﻤﺖ‬

‫ﺻﻴﺪ ﻣ‪Ç‬ﻨﻲ ﺷﻜ‪Ç‬ﺎر ﻣ‪Ç‬ﻦ‪ ,‬ﮔ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ز دام ﺟﺴ‪Ç‬ﺘﻪاي‬

‫رو ﮔ‪ÇÇ‬ﺮ ﻧ‪ÇÇ‬ﺮوي ﺑ‪ÇÇ‬ﺮاﻧ‪ÇÇ‬ﻤﺖ‬
‫ﺟ‪ÇÇÇ‬ﺎﻧﺐ دام ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ‪Ö‬‬

‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻴﺮ ﺑﮕ‪ÇÇ‬ﻔﺖ ﻣ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺮا‪> :‬ﻧ‪Ç‬ﺎدره آﻫ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮو‪,‬‬

‫در ﭘﻲ ﻣﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲدوي ﺗ‪Ç‬ﻴﺰ‪ ,‬ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮ دراﻧ‪Ç‬ﻤﺖ<‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺷ‪Ç‬ﻴﺮ زادهاي در ﺗ‪Ç‬ﻦ آﻫ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎن‬

‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻦ ز ﺣ‪ÇÇ‬ﺠﺎب آﻫ‪Ç‬ﻮﻳﻲ ﻳﻚ ﺳ‪Ç‬ﺮه وارﻫ‪Ç‬ﺎﻧﻤﺖ‬

‫‪Ç‬ﺪي و ﺣ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﺪي‬
‫ﺪي و ‪Ô‬در ﺷ‪Ç‬ﺪي ﺑ‪Ç‬ﻨﺪه ‪Ô‬ﺑ ‪‬‬
‫ﺑﺤﺮ ‪Ô‬ﺑ ‪‬‬

‫ﻧﻴﻚ ﺑﻴﺎ ﭼﻮ ﭘ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﺪي ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﻮد ﻛﺸ‪Ç‬ﺎﻧﻤﺖ‬

‫ﻫ‪Ç‬ﻴﭻ ﻣﮕ‪Ç‬ﻮي و ﻛ‪Ç‬ﻒ ﻣﻜ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﺮﻣﮕﺸﺎي دﻳﮓ را‬

‫ﻧﻴﻚ ﺑﻪﺟﻮش و ﺻﺒﺮ ﻛﻦ زانﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ ﭘ‪Ç‬ﺰاﻧ‪Ç‬ﻤﺖ‬

‫از ﺣ‪ÇÇ‬ﺪ ﺧ‪ÇÇ‬ﺎ ك ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑﺸ‪Ç‬ﺮ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ ﻫ‪Ç‬ﺰار ﻣ‪Ç‬ﻨﺰﻟﺴﺖ‬

‫ﺳ‪Ç‬ﺮ ره ﻣ‪Ç‬ﻤﺎﻧﻤﺖ‬
‫ﺷ‪ÇÇ‬ﻬﺮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺷﻬﺮ ﺑ‪Ç‬ﺮدهام‪ ,‬ﺑ‪Ç‬ﺮ‬
‫‪‬‬

‫ﮔ‪Ç‬ﻮي ﻣ‪Ç‬ﻨﻲ و ﻣ‪Ç‬ﻲدوي در ﺧ‪Ç‬ﻢ ﺻ‪Ç‬ﻮﻟﺠﺎن‪ 1‬ﻣ‪Ç‬ﻦ‬

‫در ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ دوم ﮔ‪Ç‬ﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻲ دواﻧ‪Ç‬ﻤﺖ‬

‫‪###‬‬
‫ﺑ‪ÇÇÇ‬ﺨﺪا ﻛﺖ ﻧﮕ‪ÇÇ‬ﺬارم ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ روي راه ﺳ‪ÇÇ‬ﻼﻣﺖ‬

‫ﻧ‪Ç‬ﺒ ‪‬ﻮد روز ﻗ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺖ‬
‫ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ و ﭘ‪ÇÇ‬ﺎ و ﺳ‪Ç‬ﻼﻣﺖ ‪Ô‬‬

‫ﺣﺸ‪Ç‬ﻢ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ درآﻣ‪Ç‬ﺪ رﺑ‪Ç‬ﺾ‪ 2‬ﺷ‪Ç‬ﻬﺮ ﺳ‪Ç‬ﺮآﻣ‪Ç‬ﺪ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻠﻪ اي ﻳ‪ÇÇ‬ﺎر ﻗ‪ÇÇ‬ﻠﻨﺪر‪ 3‬ﺑﺸ‪ÇÇ‬ﻨﻮ ﻃ‪Ç‬ﺒﻞ ﻣ‪Ç‬ﻼﻣﺖ‬

‫دلوﺟﺎن ﻓﺎﻧﻲو ﻻ ﻛﻦ ﺗ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻣ‪Ç‬ﺤﻮوﻓﻨﺎ ﻛ‪Ç‬ﻦ‬

‫ﻧﻪ اﺛﺮ ﮔﻮ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺒﺮ ﺟ‪Ç‬ﻮ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻧﺸ‪Ç‬ﺎﻧﻲ ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﻼﻣﺖ‬

‫ﭼﻮ ﻣﻦ از ﺧﻮﻳﺶ ﺑ‪Ç‬ﺮﺳﺘﻢ ره اﻧ‪Ç‬ﺪﻳﺸﻪ ﺑ‪Ç‬ﺒﺴﺘﻢ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻠﻪ اي ﺳ‪ÇÇ‬ﺮده‪ 4‬ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻢ ﺑ‪Ç‬ﺮﻫﺎﻧﻢ ﺑ‪Ç‬ﻪﺗﻤﺎﻣﺖ‬

‫ﻧ‪Ç‬ﻪ‬
‫ﺟﻪ ﻫﻠﻪ‬
‫ﺑﺮﺟ‪Ç‬ﻪ ﻗ‪Ç‬ﺪﻣﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮد ‪Ö‬‬
‫‪Ö‬‬
‫ﻫﻠﻪ ﺑﺮ ‪Ö‬‬

‫ﻫﻠﻪﺑﺮ ﭘﺮ ﻫ‪Ç‬ﻠﻪﺑﺮ ﭘ‪Ç‬ﺮ ﭼ‪Ç‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻦاز ﺷﻜ‪Ç‬ﺮ ﻏ‪Ç‬ﺮاﻣﺖ‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺨﻮر اي ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ ﭼ‪ÇÇ‬ﻮ ﻣ‪Ç‬ﻮﺳﻲ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻓ‪Ç‬ﺮﻋﻮن ﺗﻜ‪Ç‬ﺒﺮ‪5‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻠﻪ ﻓ‪ÇÇ‬ﺮﻋﻮن ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺶ آ ﻛ‪ÇÇ‬ﻪ ﮔ‪ÇÇ‬ﺮﻓﺘﻢ در و ﺑ‪Ç‬ﺎﻣﺖ‬

‫ﭼﻮ ﻣﻦ از ﻏ‪Ç‬ﻴﺐ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪم ﺳ‪Ç‬ﭙﻪ ﻏ‪Ç‬ﻴﺐ ﻛﺸ‪Ç‬ﻴﺪم‬

‫ﺑﺮو اي ﻇﺎﻟﻢ ﺳ‪Ç‬ﺮﻛﺶ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻓ‪Ç‬ﺘﺎدي ز دﻋ‪Ç‬ﺎﻣﺖ‪6‬‬

‫‪‬‬

‫‪(1‬‬

‫‪(2‬‬
‫‪(3‬‬
‫‪(4‬‬
‫‪(5‬‬
‫‪(6‬‬

‫‪‬‬

‫ﻣﻌﺮب ﭼﻮﮔﺎن و در ﻧﺴﺨﺔ ﺧ ‪‬ﻄﻲ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ :‬ﮔﻮي ﻣﻨﻲ و ﻣﻲدوي در ﭼﻮﮔﺎن ﺣﻜﻢ ﻣﻦ‪) ///.‬اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺷ‪Ç‬ﻌﺮ ﻫ‪Ç‬ﻢ‬
‫ﺻﻮﻟﺠﺎن‪ ,‬‬
‫ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪﻏﺰل ﺑﺎﻻﺳﺖ(‪:‬‬
‫زانﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺷﺮح وﺻ‪Ç‬ﻒ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻲدل و ﺑ‪Ç‬ﻲزﺑﺎﻧﻤﺖ‬
‫ﻫﻢﺗﻮ ﺑﮕﻮي ﺷﻤﺲ دﻳﻦ ﺷﺮح ﺻﻔﺎت و ذات ﺧﻮد‬
‫ﺑﺎرة ﺷﻬﺮ‪/‬‬
‫ﻣﻌﺮب ﻛﻠﻨﺪر اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻮب ﮔﻨﺪه ﻧﺘﺮاﺷﻴﺪه و ﻧﺎﻫﻤﻮار را ﻣﻲﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ و ﺑﻌﻀﻲ ﻣﺮدم ﻧﺎﻫﻤﻮار را ﺑﻪاﻳﻦ اﺳﻢ ﺧﻮاﻧ‪Ç‬ﺪﻧﺪ و‬
‫‪‬‬
‫ﻛﻢﻛﻢ در اﺻﻄﻼح ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﻣﻘﺎم ﺑﻠﻨﺪي را در ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻘﺎم ﻗﻠﻨﺪري ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ از ﻣﻼﻣﺖ ﻧﻬﺮاﺳﺪ‪/‬‬
‫ﺳﺮده ﺑﺮ وزن ﻓﺮﺑﻪ‪ ,‬ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺳﺎﻗﻲ و ﭘﻴﺸﻮاي ﻣﻲﺧﻮاران‪/‬‬
‫ﺳﺮ ﺧﻮردن‪ ,‬ﻛﻨﺎﻳﻪ از ﺑﻴﻦ رﻓﺘﻦ آن ﭼﻴﺰ اﺳﺖ و ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪن‪/‬‬
‫در ﻧﺴﺨﺔ ﭼﺎﭘﻲ وﺧﺎﻣﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه; ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ و ﮔﺮانﺑﺎر و در ﻧﺴﺨﺔ ﺧ ‪‬ﻄﻲ دﻋﺎﻣﺖ ﻛﻪ ﺑﻪﻣﻌﻨﻲ ﺳﺘﻮن و ﺑﺰرگ ﻗﻮم و‬
‫اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ اﻧﺴﺐ اﺳﺖ‪/‬‬

‫اﻟﻬﻴﻪ‬
‫ﺟﺬﺑﺎت ‪‬‬

‫‪82‬‬
‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻠﻪ ﭘ‪Ç‬ﺎﻟﻴﺰ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺎﻗﻲ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺮ ﻋ‪Ç‬ﺎﻟﻢ ﻓ‪Ç‬ﺎﻧﻲ‪1‬‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ دﻳ‪Ç‬ﺪار ﻛ‪Ç‬ﺮﻳﻤﺴﺖ درﻳ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﻴﻦ ﻛ‪Ç‬ﺮاﻣﺖ‬

‫ﺟ‪Ç‬ﺎن ﺗ‪Ç‬ﻮ وﻳ‪Ç‬ﺮان‬
‫ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ رﺣ‪Ç‬ﻤﺖ ﻣ‪Ç‬ﻄﻠﻖ ﺑ‪Ç‬ﻪﺑﻼ‬
‫‪‬‬

‫ﻧﻜ‪ÇÇ‬ﻨﺪ واﻟﺪه ﻣ‪ÇÇ‬ﺎ را ز ﭘ‪ÇÇ‬ﻲ ﻛ‪ÇÇ‬ﻴﻨﻪ ﺣ‪ÇÇ‬ﺠﺎﻣﺖ‪2‬‬

‫‪‬‬
‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺒﻮد ﻫ‪ÇÇ‬ﻴﭻ ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﻲ را زدل و دﻳ‪ÇÇ‬ﺪه ﺳ‪Ĥ‬ﻣﺖ‪3‬‬

‫ﻣ‪Ç‬ﺠﺮد ﺑ‪Ç‬ﻪﻫﺮ آن ﭼ‪Ç‬ﻴﺰ ﻛ‪Ç‬ﻪ رﻓ‪Ç‬ﺘﻢ‬
‫ﺑﺠﺰ از ﻋﺸﻖ‬
‫‪‬‬

‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻠﺨﻲ ﻧ‪Ç‬ﺪاﻣﺖ‬
‫‪‬ﺑ‪ÇÇ‬ﻨ‪‬ﺎرزﻳﺪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮﺷﻴﻬﺎش ﺑ‪ÇÇ‬ﻪ‬
‫‪‬‬

‫ﭼ‪Ç‬ﻮ در اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺣ‪Ç‬ﻮض ﻓ‪Ç‬ﺘﺎدي ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺗ‪Ç‬ﻦ ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ ﺑ‪Ç‬ﺪو ده‬

‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻤﺰن دﺳ‪ÇÇ‬ﺘﻚ و ﭘ‪ÇÇ‬ﺎﻳﻚ ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﭼﺴﺘﻲ و ﺷ‪Ç‬ﻬﺎﻣﺖ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻠﻪ ﺗ‪ÇÇ‬ﺎ ﻳ‪ÇÇ‬ﺎوهﻧﮕﺮدي ﭼ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺪﻳﻦ ﺣ‪Ç‬ﻮض رﺳ‪Ç‬ﻴﺪي‬

‫ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗﻜﺶ آب ﺣ‪Ç‬ﻴﺎﺗﺴﺖ و ﻟﺒﺶ ﺟ‪Ç‬ﺎي اﻗ‪Ç‬ﺎﻣﺖ‬

‫ﻫ‪ÇÇ‬ﻠﻪ ﺗﺴ‪ÇÇ‬ﻠﻴﻢ و ﺧ‪Ç‬ﻤﺶ ﻛ‪Ç‬ﻦ‪ ,‬ﻧ‪Ç‬ﻪ اﻣ‪Ç‬ﺎﻣﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﻤﻌﻲ‬

‫ﻧ‪ÇÇÇÇ‬ﺮﺳﺪ ﻫ‪ÇÇÇ‬ﻴﭻ ﻛﺴ‪ÇÇ‬ﻲ را ﺑ‪ÇÇ‬ﺠﺰ از ﻋﺸ‪ÇÇ‬ﻖ اﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻣﺖ‬

‫ﻧ‪ÇÇ‬ﺒ ‪‬ﻮد ﺟ‪ÇÇ‬ﺎن و دﻟﻢ را ز ﺗ‪ÇÇ‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﻴﺮي و ﻣ‪Ç‬ﻠﻮﻟﻲ‬
‫‪Ô‬‬

‫در ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺑﻪﻧﻮﺷﻴﺪن ﻣﻲ روﺣﺎﻧﻲ ﻓﺮﻣﻮده‬

‫ﻫﻠﻪ اي آﻧﻜﻪ ﺑﺨﻮردي ﻗﺪﺣﻲ ﺑ‪Ç‬ﺎده ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻮﺷﺖ‬

‫ﻫﻠﻪ ﭘﻴﺶ آ ﻛﻪ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮﻳﻢ ﺳ‪Ç‬ﺨﻨﻲ ر