Νίκος Χρυσοχόου

Kraut Rock
Μπάλα είναι και γυρίζει
American Gangster
Eloy
Β.Παπακωνσταντίνου
Hasta la vista Panika
Ιστορία της ασχήμιας
Λ. Λαζόπουλος
pelatis.blogspot.com
Big "C"
Μαγικό
Γιώργος Αετόπουλος
Κτηνώδη Ζώδια
MoonWalk
Πως να λύσετε ένα πρόβλημα

2| ΣΟΥΜΑ

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

MoonWalk(;)

«Το κουφό είναι ότι όχι µόνο επέζησαν, αλλά κατάφεραν να
γυρίσουν πίσω φέρνοντας ως αποδείξεις κάτι φωτογραφίες
(τραβηγμένες σε συνθήκες 1/6 της βαρύτητας της γης και
µε το φωτισμό της ατράκτου) που θα έκαναν ακόμη και τον
Alfred Eisenstaedt να σκάσει από τη ζήλια του»

…στη ταινία “Wag the dog” ο Robert De Niro µαζί
µε τον Dustin Hofman, σκηνοθετούν ένα πόλεμο µε
τη Αλβανία για να τη σκαπουλάρει ο Πρόεδρος των
Η.Π.Α. από ένα ερωτικό σκάνδαλο...
Για τους συνομωσιολάγνους σαν κι εμένα
η προσσελήνωση του Louis Armstrong στις 20
Ιουλίου το 1969 δεν έγινε ποτέ. Οι πιθανότητες
ενός τέτοιου εγχειρήματος για τα δεδομένα της
εποχής ήταν 1/1,000,000. Ήταν σχεδόν απίθανο να
καταφέρουν να προσγειώσουν την άτρακτο χωρίς
να διαλυθεί, ήταν σχεδόν απίθανο να επιζήσουν
σε τέτοιες συνθήκες έκθεσης ραδιενέργειας µε τις
στολές που φορούσαν και ήταν σχεδόν βέβαιο ότι
δεν θα μπορούσαν να απογειωθούν ποτέ ξανά. Το
κουφό είναι ότι όχι µόνο επέζησαν, αλλά κατάφεραν
να γυρίσουν πίσω φέρνοντας ως αποδείξεις κάτι
φωτογραφίες (τραβηγμένες σε συνθήκες 1/6 της
βαρύτητας της γης και µε το φωτισμό της ατράκτου)
που θα έκαναν ακόμη και τον Alfred Eisenstaedt
να σκάσει από τη ζήλια του. Ήταν όμως αλήθεια, το
έδειξε η τηλεόραση!
Οι αλήθειες της T.V πολλές. Μία από αυτές κι
ο μαχόμενος Νομάρχης μας ντυμένος στα κόκκινα.
Αυτό το φαιδρό θέαμα που με επιμονή και υπομονή
χαράζεται βαθιά μέσα στη ψυχή μας. Και εμείς εκεί,
καρφωμένοι, να ακούμε σε κάθε κανάλι και εκπομπή
που τον καλούν, το δεκάλογο του καλού φασίστα.
Καλός φασίστας είναι της Lazio ο φασίστας.
Η μπάλα είναι ταξική και όχι γιορτούλα με κόκκινα
και άσπρα κομφετί. Για αυτό και σε γουστάρουμε
Robbie Fowler. Εσένα, με τα μηνύματα συμπαράστασης στους Άγγλους λιμενεργάτες κάτω από τη
φανέλα σου. Κι ας τρως τις τιμωρίες από τη FIFA.
Τουλάχιστον τελειώνοντας την καριέρα σου, θα σε
θυμόμαστε και για άλλα πράγματα, εκτός από τις
γκολάρες που έχωνες.
Έτσι θα θυμόμαστε και το Γερμανικό Rock του
΄70: η γενιά που ξύπνησε από τον πολιτιστικόκοινωνικό λήθαργο τη Δυτική Γερμανία. Τα παιδιά
των εργατών, έστρωσαν κώλο και βγάλανε δουλειά.
Kraut Rock, και να σου, η γέννηση της τρίτης πιο
σημαντικής rock μουσικής σκηνής στην ιστορία, μετά
την Αμερικάνικη και τη Βρετανική.
Δεν είναι και μικρό πράμα. Έ;

Μηνιαία έκ­δο­ση της Λα.Μό.Σ.Α
(Λαϊκή Μορφωτική Στέγη Αμπελοκήπων)

αναπτήρας

Ιανουάριος 2008•Τεύ­xος 3• Περίοδος Β

http://anaptirasmag.blogspot.com
ana­pti­rasmag@gmail.com
τιράζ: 5.000 αντίτυπα

ΣΥ­ΝΤΑ­ΚΤΕΣ: ΧΡΙ­ΣΤΙ­ΝΑ ΑΝΤΩ­ΝΙΟΥ, ΧΡHΣΤΟΣ
ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΣΟΦΙΑ ΑΣΛΑΝΙΔΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ
ΒΑΡΤΣΑΚHΣ, ΕΛΕΝΗ HΛΙΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΛΙΔHΣ, ΒΙΚΥ ΛΟΪΖΟΥ, ΕΥΓΕΝΙΑ ΛΟΪΖΟΥ,
ΦΩΤΕΙΝΗ ΝΑΛΜΠΑΝΤΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΠΙΣΚΙΟΥΛHΣ, ΑΚHΣ ΣΑΜΟΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ
ΤΣΑΚΑΝΙΚΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΛΕΞΙΟΥ
ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: ΤΑΣΟΣ ΒΕΝΕΤΙΚΙΔΗΣ
ΦΩ­ΤΟ­ΓΡΑ­ΦΙ­ΚΗ ΕΠΙ­ΜΕ­ΛΕΙΑ: ΣΤΕΛΙΟΣ
ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ, ΤΙΝΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ
ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΥΛΗΣ: ΕΥΓΕΝΙΑ ΛΟΪΖΟΥ
ΣΚΙΤΣΟ: ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥ
ΔΙΟΡ­ΘΩ­ΣΗ: ΦΩΤΕΙΝΗ ΝΑΛΜΠΑΝΤΗ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΔΙΑΝΟΜΗΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ
ΒΑΡΤΣΑΚΗΣ
ΣΧΕ­ΔΙΑ­ΣΜΟΣ: ΧΡH­ΣΤΟΣ ΑΝΤΩ­ΝΙΟΥ
ΔΙΑΦHΜIΣΕΙΣ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΤΣΑΚΑΝΙΚΑ
ΓΡΑ­ΦΕΙΑ: ΠΕ­ΡΑΝ 24-28, ΑΜΠΕ­ΛΟ­ΚH­ΠΟΙ
ΤΗΛ/FAX.: 2310.732662

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ
. ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
. ΛΑ.ΜΟ.ΣΑ
. ΔΗΜΑΡΧΕΊΟ
. ΣΤΕΚΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ
. Α&Β ΚΑΠΗ
ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ:
. ΓΡΑΦΕΥΣ
. ΙΑΝΟΣ
. ΚΥΒΟΣ
. ΠΑΠΥΡΟΣ
. ΣΟΥΣΛΟΓΛΟΥ
ΣΤΑ ΩΔΕΙΑ:
. ΔΗΜΟΤΙΚΟ
. ΘΕΡΜΑΙΚΟ
. ΛΥΔΙΚΟ
ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ:
. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
. ΚΥΤΤΑΡΟ
. ΜΠΌΖΑ
. Ξ.Γ. ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ
. ΠΕΔΙΟ
. ΠΕΧΛΙΒΑΝΙΔΗΣ
. WIN NET
ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ:
. ΑΙΓΛΗ
. ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ
. ΑΝΘΟΔΕΣΜΙΟΙ
. BODY SHOP
. ΒΟΤΑΝΟΛΟΓΙΟ
. ΓΟΝΔΟΛΑ
. COTTON BLUE
. DE LA LOUKOUMA
. GOODYS
. IN SPOT
. ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ
. ΚΟΚΟΥΣ
. MAD NET
. ΜΑΝΑΣΙΔΗΣ
. ΜΕLΤ
. ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΝΑΚΑΣ
. ΟΠΤΙΚΑ ΖΑΧΑΡΕΓΚΑΣ
. ΟΠΤΙΚΑ ΣΙΔΕΡΙΔΗΣ
. ΟΠΤΙΚΑ ΣΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ΟΠΤΙΚΑ ΟΠΤΟΡΑΜΑ
ΠΑΓΩΤΑ ΡΑLMA
ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ
SFOLATERIA
ΤΡΟΧΟΚΙΝΗΣΗ
PLAYLAND
VESTA
VIDEO LAND
VIDEO SEVEN
FOTO EXPERTS
FOTO ΣΑΒΒΑ
ΦΩΤΟΤΥΠΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΝΤΟ-ΡΕ
ΠΕΡΙ ΟΡΕΞΕΩΣ
YAMMIS
ΠΙΝΟΚΙΟ
CLEAN CENTER
ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ
ΕΝ ΣΩΜΑΤΙ

ΣΤΑ ΚΑΦΕ:
. AK BAR
. CREAM
. CALDO
. ΤΟ ΚΑΦΕ
. THE BAR
. LA VIE
. ΠΕΠΟΝΙ
. ΠΛΑΤΕΙΑ
. SILK
. ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΣ
. SMALL
. WHITE MOLINARI
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ:
. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
. ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
. ΦΩΤΟΓ. ΟΜΙΛΟΣ
STEREOSIS
. ΩΔΕΙΟ ΜΕΛΩΔΕΙΟΝ
. VIS MOTRIX
. ART CUT (STUDIO)
ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ:
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
. Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΝΤΑΘ
. ΒΙΒΛΙΟΒΑΡΔΙΑ

.
.
.
.
.

ΒΙΒΛΙΟΡΥΘΜΟΣ
ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
ΡΑΓΙΑΣ
ΒΙΒΛΙΟSTOCK
ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ

ΚΑΦΕ ΜΠΑΡ
. ΑΝΕΜΗ
. BIGAROON
. CARDHOU
. DE FACTO
. ΤΟ ΣΠΙΡΤΟ
. PLAY HOYSE
. COMICON
. URBAN
ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ
. ΑΛΕΑ
. MOND
. ΑΣΤΟΡΙΑ
. BARΩΔΟΣ
. ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ
. DRIFTER
. ΕΛΙ ΕΛΑ
. ΕΛΙΤ
. LOL
. ΛΟΞΙΑΣ
. ΦΡΟΥΤΟΤΥΠΟ
ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΜΑΡΑ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ΑΒΒΥΣΗΝΙΑ
ΡΑΣΤΩΝΗ
ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ
CU CAFÉ
ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ
CAFEINO ALL DAY BAR
LOGOΠΑΙΓΝΙΟ
ΔΑΔΑ ΚΑΦΕ
ΔΕΛΕΑΡ
ΚΟΥΣ ΚΟΥΣ
AMELIE
ΜΙΚΡΟ ΜΠΛΕ ΚΑΦΕ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ
ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ
ΝΟΣΤΟΣ
ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

. ΞΑΓΝΑΝΤΟ
. ΕΡΩΣ
. ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ
ΚΑΡΟΛΟΥ ΝΤΗΛ
. ΓΑΖΙΑ
. STRETTO
ΠΕΡΙΟΧΗ ΣΒΩΛΟΥ
. HARRY SPOT
. AZUCAR
. ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ
. ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ
. VERDI
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ
. ΚΑΦΕ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ
. BLISS
ΛΟΙΠΑ ΚΑΦΕ-ΜΠΑΡ
. ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ
. ΕΝΤΕΧΝΟΝ
. ΕΝ ΜΙΚΡΩ
. ΕΜΙΓΚΡΕ
. SECOND HAND MUSIC
. ΖΩΓΙΑ
. ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ
. ΠΡΙΓΚΗΠΟΣ
. ΠΡΩΤΟ ΠΑΤΩΜΑ
. CAMPAY ΚΑΦΕ
. ΣΑΡΩΘΡΟΝ
. DIZZY DOLLS
. ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ ΓΙΑΝΝΗΣ
. ΤΟ ΝΕΡΟ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ
. A NICE PAIR
. ΦΛΟΥ
. ORIENT
ΤΑΒΕΡΝΕΣ
. ΤΟΜΠΟΥΡΛΙΚΑ
. ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ
. ΚΙΒΩΤΟΣ
. ΣΟΥΤΖΟΥΚΑΚΙΑ ΡΟΓΚΩΤΗ
ΛΟΙΠΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΣΗΜΕΙΑ

. Η ΑΓΝΗ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ
. ΜΑΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΗΣ
. ΣΑΡΑΙ
. ΒΑΡΔΙΑ
. ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
. 105.5 ROCK
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ
. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ
. ΒΑΚΟΥΡΑ
. ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ
. ΟΛΥΜΠΙΟΝ
. ΦΑΡΓΚΑΝΗ
ΘΕΑΤΡΑ
. ΕΓΝΑΤΙΑ
. ΚΘΒΕ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ
ΠΟΛΥΧΩΡΟΙ
. ΜΥΛΟΣ
ΣΤΑΡΟΥΠΟΛΗ
. BAR 16
. MAS YMAS
. LES LAZARISTES
. ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ
. ΕΡΩΤΙΚΟΣ
ΕΥΟΣΜΟΣ
. ΒΙΒΛΙΟΚΙΝΗΣΗ
. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
. ΩΔΕΙΟ ΠΡΑΚΤΕΟΝ
ΜΕΝΕΜΕΝΗ
. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΝΕΑΠΟΛΗ
. ΣΤΕΚΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ
ΠΟΛΙΧΝΗ
. ΜΥΡΟΒΟΛΟΣ
. ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΘΟΥΜΕΝΑ
ΣΤΕΚΙΑ ΣΧΟΛΩΝ
. ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ
. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΚΑΙ
ΝΟΜΙΚΗΣ

3| φωτοθεραπεια

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΤΙΝΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ

Μια στιγμή, μια ανάσα και κλικ, εξατμίζεται στο σύμπαν!
Να σε κρατήσω θα `θελα για πάντα
αν και ξέρω πως θα σ’ έχανα την ίδια τη στιγμή.
Ένα πλήκτρο, ο κόσμος όλος.
Μια έκλαμψη, που όταν την έχεις, είναι φορές που απλώς ακτινοβολείς,
και γίνεσαι ένας μικρός πρίγκιπας με τον κόσμο όλο στα χέρια σου.

«Μαγικό»

Ευτυχία που πηγάζει από μέσα σου,
κάποτε μου ‘χες πει,
σύννεφο που μ’ ακολουθεί όπου κι αν πάω.
Νυχτερινό αφιερωμένο σε σένα.
Κάποια πράγματα είναι μαγικά,
γιατί κρατάνε τόσο λίγο,
αλλά, και κάποια που σε ταξιδεύουν,
αυτά νομίζω,
κρατάνε μια ζωή.
Χρόνια πολλά

4| ρωγμη

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΤΣΑΚΑΝΙΚΑ

Ο μεγιστάνας της Λάτσιο Σέτζιο Κρανιότι είπε
κάποτε πως: «το ποδόσφαιρο είναι η πιο γενικευμένη οικονομική υπόθεση στον κόσμο της εποχής
της παγκοσμιοποίησης και του θριάμβου της ψυχαγωγίας. Ποιο άλλο εμπόρευμα αγοράζεται από τρία
δισεκατομμύρια τηλεθεατές; Ούτε καν η Coca
Cola». Από τη στιγμή όμως που το συγκεκριμένο
άθλημα αφορά τόσους ανθρώπους, εκτός από
σημαντικό πεδίο κερδοφορίας γίνεται και πεδίο
ιδεολογικής πάλης.
Συχνά συναντάται η άποψη ότι το ποδόσφαιρο
αποτελεί μέσο χειραγώγησης των μαζών, το σύγχρονο «όπιο του λαού» κι αυτό γιατί χρησιμοποιήθηκε από αυταρχικά καθεστώτα για πολιτικές
σκοπιμότητες (Μουσολίνι, Χίτλερ, Φράνκο, Μπερλουσκόνι, χούντα των συνταγματαρχών). Υπάρχουν
όμως παραδείγματα που διαψεύδουν αυτήν τη
λογική και μας δείχνουν το αντίθετο.
Στη Μεγάλη Βρετανία ο Μπόμπι Σαντς γνωστός
ποδοσφαιριστής και μουσικός διατέλεσε βουλευτής του IRA και ξεψύχησε το Μάη του ’81 στις
φυλακές του Μειζ κάνοντας απεργία πείνας. Το
όνομά του τραγουδούν οι οπαδοί της Σέλτικ σε
κάθε γκολ ενάντια της Ρέιντζερς (διαμάχη που
ξεκινάει από τους αγώνες ανεξαρτησίας της Σκωτίας). Ο Ρόμπι Φάουλερ παίχτης της Λίβερπουλ
σήκωσε τη φανέλα του και από κάτω υπήρχε
μήνυμα συμπαράστασης στους απεργούς λιμενεργάτες (τιμωρήθηκε από τη FIFA).Εξάλλου το μεγαλύτερο ντέρμπι της χρονιάς για τη Λίβερπουλ που
αντιπροσωπεύει την εργατική τάξη είναι αυτό με
τους «εφοπλιστές» της Έβερτον (καθαρά αστική
ομάδα).
Στη γειτονική Ιταλία υπάρχουν ομάδες όπως
οι: Λιβόρνο, Έμπολι, Ανκόνα, Περούτζια και Μοντένα που είναι γνωστές για την αντιρατσιστική τους
δράση. Οι φίλαθλοί τους διαπερνώνται από αριστερή ιδεολογία και στους αγώνες κρεμούν πανό
με επαναστατικά σύμβολα. Οι ομάδες αυτές έχουν
υποστεί εχθρική διαιτησία και οι περισσότερες
έχουν υποβιβαστεί.
Στην Ισπανία γνωστή για τις αριστερές της
πεποιθήσεις, η Μπαρτσελόνα, αιώνια αντίπαλος
της βασιλοκρατούμενης και συντηρητικής Ρεάλ,
είναι η μοναδική ομάδα που δεν έχει φορέσει
φανέλα με σλόγκαν χορηγού (εκτός της UNICEF
στην οποία δίνει ένα ποσοστό των κερδών της),
ενώ ανήκει ολοκληρωτικά στα μέλη της (δεν έχει
γίνει Ανώνυμη Εταιρία). Η Μπάρτσα για τους Καταλανούς δεν είναι μόνο μια ομάδα αλλά μια ιδέα
που εκφράζει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα
τους ενάντια στους Ισπανούς. Κατά την περίοδο
της δικτατορίας του Φράνκο το γήπεδό της υπήρξε
χώρος αντίστασης προς το καθεστώς του. Στο ίδιο
μήκος κύματος κινούνται η Αθλέτικ Μπιλμπάο και
η Ρεάλ Σοσιεδάδ που δε δέχονται Ισπανούς παίχτες
στην ομάδα.
Οι Αργεντίνοι παίχτες, στο Μουντιάλ του 2002
αφιέρωσαν τις νίκες τους στους εξεγερμένους
συμπατριώτες τους. Ο μεγαλύτερος παίχτης όλων
των εποχών ο Μαραντόνα έχει τατουάζ με τον Che
και τον Castro ενώ ξεκίνησε την καριέρα του στην
«Αργεντίνος Τζούνιορς» που παλιότερα ονομαζόταν «Μάρτυρες του Σικάγου» προς τιμή των εργατών που σκοτώθηκαν την Πρωτομαγιά του 1886.
Και στην Ελλάδα όμως το ποδόσφαιρο δεν
ήταν πάντα ελεγχόμενο από τους μεγαλοπαράγοντες και τα ΜΜΕ. Κάποτε ο Ολυμπιακός αντιπροσώπευε τα λαϊκά στρώματα έχοντας απέναντι του
την αστική τάξη του Παναθηναϊκού και η ΑΕΚ ήταν
η «βασίλισσα» της προσφυγιάς ενώ εργάτες φίλαθλοι του ΠΑΟΚ έχτισαν το γήπεδο της Τούμπας.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι τόσο «επαναστατικό»
όσο παλιότερα ενώ η «μπάλα των τάξεων» αντικαταστάθηκε από τη στρογγυλή θεά που φαντάζει
όλο και πιο «ελκυστική στους μάνατζερ των πολυεθνικών και τους διαφημιστές παρά στους ποδοσφαιρόφιλους. Όμως η μπάλα είναι απρόβλεπτη,
κάνεις δε ξέρει που θα καταλήξει και τι θα συμβεί.
Ίσως φαλτσάρει πάλι αριστερά…

Μπάλα είναι
και γυρίζει
«Στη Μεγάλη Βρετανία ο Μπόμπι Σαντς γνωστός
ποδοσφαιριστής και μουσικός διατέλεσε βουλευτής του IRA,
ξεψύχησε το Μάη του ’81 στις φυλακές του Μειζ κάνοντας
απεργία πείνας. Το όνομά του τραγουδούν οι οπαδοί της Σέλτικς
σε κάθε γκολ ενάντια της Ρέιντζερς»

5| φοντανμενταλισμοσ

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΦΩΤΕΙΝΗ ΝΑΛΜΠΑΝΤΗ/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: CHRISTIAN DUELBERG

Hasta la vista, Panika
«Όταν πια το αποδέχεσαι, δεν το ψάχνεις παραπάνω, το ακολουθείς σαν πρακτική ζωής, καθορίζει την
ψήφο σου, την επιλογή των ηγετών σου, την ανοχή σου, το φόβο σου. Όταν αφήνεις στα χέρια τους την
εκπαίδευσή σου, τη μόρφωσή σου, τη δουλεία σου και τη ζωή σου. Όταν δεν αντιδράς στη βλακεία τους και
στα χαμόγελα της φωτογραφίας, τότε η απειλή του Arnold γίνεται πραγματικότητα: I’ll be back»

Όλη η Ελλάδα παρακολούθησε τις ημέρες
των γιορτών το νομάρχη Θεσσαλονίκης,
το δικό μας Παναγιώτη Ψωμιάδη, ντυμένο
στα κόκκινα με σκούφο και σάκο, να μοιράζει δώρα κάνοντας παράλληλα τον
πολιτικό του σχολιασμό. Και σκέφτομαι ως
κάτοικος αυτής της πόλης, ζυγίζοντας τις
αντιδράσεις που προκαλεί το φαιδρό αυτό
θέαμα (σταθερή επανεκλογή του σε θέση
εξουσίας) πόσο αποδεκτός, κατανοητός
και συμπαθής γίνεται σε μεγάλο κομμάτι
του κόσμου. Ο λαϊκός αυτός άνθρωπος, ο
δικός μας μικρός, γλυκός φασίστας.
Οι ορολογίες και τα ρεύματα με τις
αλλαγές των κοινωνικών σχέσεων μπορεί
να μεταλλάσσονται και να εμπλουτίζουν ή
να παραλλάσσουν τα εμφανιζόμενα χαρακτηριστικά τους. Οι πρακτικές μπορεί να
έχουν αλλάξει προκειμένου να μη θυμίζουν έντονα το αμαρτωλό παρελθόν, η
βάση όμως παραμένει ίδια. Αν λοιπόν

δείτε να σκιαγραφείτε ο Νομάρχης στον
παρακάτω κατάλογο με τα χαρακτηριστικά
του φασίστα που εύστοχα αναφέρει ο
Ουμπέρτο Έκο σε άρθρο του, δε νομίζω
να αποτελέσει έκπληξη για σας. Μήπως
όμως ανακαλύψετε και άλλους του πολιτικού χώρου, της ενημέρωσης, της εκκλησίας, της εργασίας, του στενού σας κύκλου
που πληρούν τα παρακάτω χαρακτηριστικά.
Ας κάνουμε το τεστ:
1. Η αλήθεια αποκαλύπτεται μία φορά
και μόνο μία. Κρύβεται στην παράδοση και
το ιστορικό ένδοξο παρελθόν μας. (Βιβλίο
της ιστορίας της Στ΄ δημοτικού).
2. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι
εξ ορισμού διεφθαρμένη γιατί δεν αντιπροσωπεύει τη φωνή του λαού, που είναι
η φωνή του υπέροχου ηγέτη.
3. Το δόγμα υπερβαίνει τη λογική και
η επιστήμη είναι πάντα ύποπτη.

4. Η κριτική σκέψη ανήκει σε εκφυλισμένους διανοούμενους που προδίδουν
τον πολιτισμό και υπονομεύουν τις παραδοσιακές αξίες.
5. Η εθνική ταυτότητα καθορίζεται από
τους εχθρούς του έθνους.
6. Η αντίρρηση ισοδυναμεί με προδοσία.
7. Διαρκώς εμπόλεμο, το κράτος πρέπει να κυβερνά με τα όργανα του φόβου.
8. Οι πολίτες δεν δρουν - παίζουν τον
δευτερεύοντα ρόλο του «λαού» στη μεγάλη όπερα που είναι το κράτος.
Ο φασισμός ως πολιτικό ρεύμα στην
Ευρώπη και την Αμερική εδραιώνεται με
το νέο του πρόσωπο που δεν έχει απαραίτητα φούρνους Εβραίων, εθνοκαθάρσεις,
απελευθέρωση των χαμένων πατρίδων,
πειράματα επάνω στους ομοφυλόφιλους.
Προσπαθεί να τα συγκαλύψει κάτω από
γενικότητες και να εκμεταλλευτεί το φόβο

των ανθρώπων και την κοινωνική απογοήτευση. Και είναι μεγάλο κομμάτι του
κόσμου και των συμπολιτών μας που
αποδέχονται τους φασιστικούς αυτούς
όρους και πορεύονται «ασφαλείς» εν
Χριστώ ειρήνη.
Και θα μου πείτε και γιατί όχι στην
ελευθερία της επιλογής, μήπως είσαι
φασίστρια;
Όταν πια το αποδέχεσαι, δεν το
ψάχνεις παραπάνω, το ακολουθείς σαν
πρακτική ζωής, καθορίζει την ψήφο σου,
την επιλογή των ηγετών σου, την ανοχή
σου, το φόβο σου. Αφήνεις στα χέρια τους
την εκπαίδευσή σου, τη μόρφωσή σου, τη
δουλεία και τη ζωή σου. Όταν δεν αντιδράς
στη βλακεία τους και στα χαμόγελα της
φωτογραφίας, η απειλή του Arnold γίνεται
πραγματικότητα: I’ll be back.

6| νετοζ

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΛΙΔHΣ

pelatis.blogspot.com
«Mια ακόμα φιλότιμη και πιο «δικιά μας» σελίδα είναι κρυμμένη
κάτω από την σφαίρα του blog: http://www-pelatis.blogspot.com/
και τα νέα τρέχουν με ειδήσεις που αφορούν των καταναλωτή,
ηλεκτρονικές υπογραφές για καίρια θέματα, δημοψηφίσματα και
ομαδικές καταγγελίες. Μια φωνή του πελάτη, όπως υποστηρίζει και η
ιστοσελίδα, με σκοπό τον προβληματισμό σχετικά με την ποιότητα των
παρεχόμενων υπηρεσιών στην Ελλάδα»
Σήμερα η γωνιά μου φόρεσε τα κοκκινόμαυρα επαναστατικά της, επηρεασμένη από το εκρηκτικό υλικό του
προηγούμενου Αναπτήρα, και βγήκε στη δημοσιότητα
κάνοντας πρώτα μια βόλτα σε μια από τις πιο πολυάριθμες πλατείες του Διαδικτύου (forums), αυτήν του
αγανακτισμένου καταναλωτή. Εκεί λοιπόν συνάντησα
τυχαία ένα φίλο που παιδεύεται εδώ και δυο μήνες να
βρει που είναι η σταθερή τηλεφωνία του, καθώς κάποιος
πάροχος την εξαφάνισε, δυο γονείς που αγόρασαν ένα
πρωτοχρονιάτικο παιδικό παιχνίδι γνωστής μάρκας που
δεν λειτούργησε ποτέ, και πολλούς άλλους καταναλωτές
που ιδέα δεν είχαν πώς αλλιώς θα μπορούσαν να αντιδράσουν, εκτός από μια επώνυμη ή ανώνυμη καταγγελία
σε κάποιον μη υπεύθυνο για το θέμα τους.
Βγήκα από τη διαδικτυακή πλατεία και αφού το θέμα
με αφορούσε, καθώς κι εγώ πιάστηκα πολλές φορές
κορόιδο από τις καταναλωτικές μου επιλογές, μπήκα
στην αγαπημένη μου μηχανή ψαξίματος με σκοπό να
ενημερωθώ περισσότερο. Έτσι σκόνταψα σε τρία πολύ

δυνατά νήματα.
Το πρώτο, στερεωμένο στο http://www.efpolis.gr/,
αφορά σε μια προσπάθεια του Υπουργείου Ανάπτυξης.
Η εν λόγω σελίδα περιέχει κάποιες πολύ καινοτόμες
πόρτες, όπως αυτήν της «Εβδομαδιαίας Κοινοποίησης
της Ε.Ε. για μη ασφαλή προϊόντα – RAPEX» και το «Παρατηρητήριο Τιμών». Εκεί μπορούμε να ενημερωθούμε για
θέματα που αφορούν την κατανάλωση και τη διάθεση
προϊόντων, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε τη δυνατότητα
για πολύ αμφίδρομη επικοινωνία Ένα απλό παράθυρο
που σίγουρα δεν σώζει τον καταναλωτή που ζητά άμεση
βοήθεια.
Το δεύτερο ήταν κρυμμένο κάτω από τη δύσκολη
κατάληξη org http://www.kepka.org , αλλά φάνηκε πιο
ανθρώπινο και στημένο με πιο casual τρόπο. Έτσι ο
καταναλωτής με ένα κλικ στα όμορφα εικονίδια μπορεί
να συλλέξει πληροφορίες για σύγχρονα θέματα, διαβάζοντας on-line και το περιοδικό «ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΑ» με επίκαιρα άρθρα σχετικά με το πώς πρέπει να κινηθεί και τι να

προσέξει σε κάθε κίνηση κατανάλωσης ή διαμαρτυρίας
του. Το θέμα της αμφίδρομης επικοινωνίας έχει ευαισθητοποιήσει περισσότερο τους αρμόδιους του ΚΕΠΚΑ γι’
αυτό υπάρχουν και οι υποσελίδες «Δελτίο παραπόνων»,
«Διαμαρτυρηθείτε με ένα γράμμα» και επίσης «Υποβολή
on-line παραπόνου ή καταγγελίας».
Τέλος μια ακόμα φιλότιμη και πιο «δικιά μας» σελίδα
είναι κρυμμένη κάτω από τη σφαίρα του blog. http://wwwpelatis.blogspot.com/ και τα νέα τρέχουν με ειδήσεις που
αφορούν τον καταναλωτή, ηλεκτρονικές υπογραφές για
καίρια θέματα, δημοψηφίσματα και ομαδικές καταγγελίες.
Μια φωνή του πελάτη, όπως υποστηρίζει και η ιστοσελίδα, με σκοπό τον προβληματισμό σχετικά με την ποιότητα
των παρεχόμενων υπηρεσιών στην Ελλάδα.
Από πλευράς μου να σας ευχηθώ να τα γνωρίζεται
κι αχρείαστα να είναι, εκτός από την καθιερωμένη, αλλά
εγκάρδιά καλή χρονιά με υγεία, δουλειά και Μέτρο.

7| καθεταικαικλαιει

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: Η ΜΙΚΡΗ ΕΛΕΝΗ

Big “C”
«Και όμως μέσα
στη μυθολογία της
διαφορετικότητάς μας ο
καθένας μας θεωρεί τον
εαυτό του οσιομάρτυρα,
τον κουβαλητή του
μεγαλύτερου σταυρού.
Των υπολοίπων τα
βάσανα ωχριούν. Θέλουμε
να αποκαλύψουμε το
δικό μας φορτίο για να
δικαιωθούμε μέσα από το
θαυμασμό των άλλων»

Πόσες φορές έχουμε πει το «σ’αγαπώ»;
Πόσες φορές δεν έχουμε εκφραστεί με
γλυκόλογα απέναντι σε φίλους ακόμα και
γνωστούς που τυχαίνει να συμπαθούμε
ιδιαίτερα; Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ και
μέσω μάλιστα της διαρκούς επαφής μου
με τον κόσμο έχω ανάγει τη συγκεκριμένη τακτική σε τέχνη. Είναι αυτά τα λόγια
που καλλιεργούν μια θετική προδιάθεση
στους άλλους. Δεν πρόκειται ακριβώς για
ψέματα αλλά μικρά κομμάτια τρυφερότητας
που λιώνουν σα ζάχαρη στο βλέμμα των
ανθρώπων που τα αποδέχονται.
Είναι ο καλύτερος τρόπος για να τους
κατακτήσεις, για να διεισδύσεις στον
προσωπικό τους χώρο και να ανιχνεύσεις
την ψυχή τους. Καμιά φορά τρομάζω από
την ευκολία με την οποία παραδίδονται.
Καμιά φορά τρομάζω ακόμα περισσότερο
από αυτή τους την ανάγκη να μιλήσουν, να

προλάβουν να μιλήσουν, προτού αντιληφθούν πως δεν υπάρχει κανένας να τους
ακούσει. Και σχεδόν όλες τις φορές τρομάζω από την πλήξη που μου προκαλούν
οι ιστορίες τους. Ιστορίες ίδιες με ελαφρές
παραλλαγές. Η αρρώστια και ο θάνατος,
η δυστυχία και η συμφορά πέρα από όλα
τα άλλα είναι κυρίως ανιαρά. Η πορεία
τους σε κάθε ανθρώπινη ζωή είναι τόσο
απελπιστικά όμοια, που μπορείς άνετα να
προβλέψεις την έκβασή της.
Και όμως μέσα στη μυθολογία της
διαφορετικότητάς μας ο καθένας μας
θεωρεί τον εαυτό του οσιομάρτυρα, τον
κουβαλητή του μεγαλύτερου σταυρού. Των
υπολοίπων τα βάσανα ωχριούν. Θέλουμε
να αποκαλύψουμε το δικό μας φορτίο για
να δικαιωθούμε μέσα από το θαυμασμό
των άλλων.
Το να υποφέρουμε γίνεται ο τρόπος να

αποκτήσουμε δύναμη. Μεγαλοποιούμε τις
καταστάσεις, προβάλλουμε με σεμνότητα
το «εγώ» και καταλήγουμε σε κοινοτυπίες
που μας δείχνουν γενναίους μέσα στα
δεινά μας: «Τι να κάνεις; Μπορείς να κάνεις
τίποτα; Κουράγιο και υπομονή μόνο… Ο
Θεός είναι μεγάλος…». Ο Θεός μπορεί να
είναι μεγάλος, μπορεί να είναι και μικρός.
Ιδέα δεν έχω και στην τελική δε μ’ ενδιαφέρει κιόλας. Εμείς είμαστε οι πολύ μικροί
που το παίζουμε μεγάλοι. Κλειδωμένοι
στην κοντόφθαλμη οπτική μας και τον
ασυνείδητο εγωκεντρισμό μας πολεμούμε
με τους αόρατους εχθρούς μας, ξεχνώντας
πόσοι άλλοι έχουν πολεμήσει ακριβώς με
τους ίδιους εχθρούς.
Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ είναι ένας από αυτούς.
Είναι ο δικός μας Βόλντεμορτ. Το όνομά
του δε μπορούμε να το προφέρουμε. Ίσως
και εγώ για αυτό το γράφω με κεφάλαια

γράμματα. Είναι η επάρατη νόσος, η κακιά
ασθένεια, το ισχυρότερο πλήγμα. Είναι
το κατώφλι του θανάτου. Είναι ο τρόπος
αφανισμού του ανθρώπινου γένους. Θα
έπρεπε να υπάρχει κάποιος, σήμερα που
έχουν καταπολεμηθεί όλοι οι υπόλοιποι.
Έχω δει αρκετούς από τους πελάτες
μου να πεθαίνουν και να πιστεύουν βαθιά
μέσα στην ψυχή τους, μέχρι την τελευταία
στιγμή, κόντρα σε όλες τις μελέτες και
στατιστικές πως ο δικός τους πόνος είναι
ισχυρότερος, σημαντικότερος και κατά
κάποιο τρόπο μοναδικός. Δεν είναι. Το
βλέπω καθημερινά. Είμαστε περισσότερο
όμοιοι παρά διαφορετικοί. Δεν είμαστε
ξεχωριστοί. Για αυτό και καθένας από εμάς
είναι αναλώσιμος οπουδήποτε, οποτεδήποτε. Την επόμενη φορά που θα ανοίξουμε
το στόμα μας για να διαμαρτυρηθούμε ας
σκεφτούμε πρώτα: Ε, και;

8| ΠΡΟΣΩΠΟΤΟΥΜΗΝΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

«Με ρεπερτόριο κομμάτια κλασσικής φιλολογίας για μπάντα, jazz, blues και swing καλύπτει κοινωνικές εκδηλώσεις εξυπηρετεί και προβάλλει τα πολιτιστικά δρώμενα του δήμου καθώς προσφέρει δωρεάν εκμάθηση των
οργάνων στους δημότες των Αμπελοκήπων ανεξαρτήτου ηλικίας και μουσικού επιπέδου. Τα τελευταία 7 χρόνια
η Φιλαρμονική των Αμπελόκηπων απαρτίζεται κυρίως από νέους μουσικούς που εργάζονται σαν μια οικογένεια
δημιουργώντας ένα ενεργό κοινωνικό και πολιτιστικό φορέα. Μαέστρος, ο Νικόλαος Χρυσοχόου. Όταν ανέλαβε το 2000 η φιλαρμονική απαριθμούσε 15 μέλη ενώ σήμερα 60. Εάν δεν τους ακούσετε σε κάποιο δρόμο ή
πλατειά θα τους βρείτε στο Δημοτικό Ωδείο Αμπελοκήπων το οποίο προσφέρει στέγη αλλά και οικονομικές διευκολύνσεις στα μέλη της φιλαρμονικής. Ένα «λαϊκό» σχήμα που εύκολα μπορεί να εκδηλώσει συναισθήματα και
είναι ανοιχτό σε όλους όσους αγαπούν τη μουσική. Το πάθος του μαέστρου της, σηματοδοτεί την εξέλιξη και την
εδραίωσή της»

αριστηται μια άνθιση. Είστε ευχ
μέχρι
α
ρεί
πο
μένος από την
μός
γισ
ολο
απ
ο
ιος
Πο
σήμερα;
ση
ίμη
εκτ
σας; Μια συνολική
πεπραγμένων;
από την
Ναι, είμαι ευχαριστημένος
τικό μας
ργη
ενε
Στο
.
της
εία
πορ
διάφοπέρα από συμμετοχές σε
αγράκατ
ς
σει
ηλώ
εκδ
ρες τοπικές
ες
άλλ
σε
ς
ψει
σκέ
επι
και
ι
φοντα
ση,
άδο
παρ
πόλεις με μουσική
Κομοτηόπως Εύβοια, Φλώρινα,
ά και
αλλ
,
ολη
ούπ
νδρ
εξα
νή, Αλ
βάλ
στι
Φε
συμμετοχές σε διάφορα
ξει
δεί
επι
να
ι
Έχε
Φιλαρμονικών.
απέ
ίες
οπο
τις
από
ς
η Δημο- εμφανίσει
και
νία
νω
κοι
λια
ική
σχό
τοπ
Η
αρρυντικά
μένες; σπασε πολύ ενθ
ι
τική Αρχή είναι ευχαριστη
ας τα μέλη να εργάζοντα
οντ
κάν
ο.
ζήλ
Εσείς από αυτούς;
ρο
ότε
ισσ
βάνω με ακόμα περ
Η ανταπόκριση που λαμ
τα
ίδια
τα
από
φιλαρμοκαθημερινά, αρχικά
ι- Ως Αρχιμουσικός της
περ
ς
του
ακό
νει
ογε
μέλλον
το
μέλη, το οικ
για
στε
τοπική νικής τι σκέπτε
στόυς
βάλλον και γενικώς την
οιο
κάπ
ει
θέσ
τε
Δουλεία της; Έχε
κοινωνία, είναι θετική.
συνεχώς χους;
μου είναι να αναδεικνύω
ού είναι το καλύες που Ο εχθρός του καλ
τις απεριόριστες δυνατότητ
ς στόχους σε
του
τώ
οθε
ή μέσα τερο. Τοπ
σικ
μου
η
ι
έχε
να
ρεί
μπο
πεδα. Πρωταρχικά
ών και διαφορετικά επί
από μια ορχήστρα πνευστ
ιαφέρει είναι να
κει και αυτό που μ' ενδ
κρουστών οργάνων. Από
λον της. Έπειμέλ
το
ί
στοτε διασφαλιστε
εκά
της
ι
χέρ
στο
αι
είν
α
πέρ
αι η εισχώρηση
τιά που τα, στόχος είν
Δημοτικής αρχής αν η φω
τε να δημιουργηχαρτί ή νέων μελών ώσ
θα ανάψει θα είναι από
ρα σύνολα τα
ότε
αι μια θούν περισσ
ξύλο. Το ζητούμενο είν
ποιούνται σε
ριο
στη
δρα
θα
ήσει να οποία
ς μπάντα
φωτιά που μπορεί να αργ
όπω
α
χρόνο, ξεχωριστά επίπεδ
ματίου.
δω
ανάψει, που θέλει κόπο και
ής
σικ
τηρηθεί παρέλασης, μου
αι να
είν
αλλά που η φλόγα θα δια
μας
χος
στό
ρος
Βασικότε
αρφιλ
άλ
και θα φέγγει.
γίνει θεσμός το φεστιβ
και
ς
που
όκη
πελ
Αμ
ται από μονικών στους
νήοξε
φιλ
Η Φιλαρμονική απαρτίζε
να
τες
σπό
ηρεί- ως οικοδε
πολλά νέα μέλη και παρατ

Νίκος
Χρυσοχό
ου

όλα όσα
Η φιλαρμονική διαθέτει
ή της;
αρξ
ύπ
την
υν
έτο
οθ
προϋπ
ς διαπω
Αυτή τη στιγμή θεωρώ
από
κό
υλι
ό
θέτουμε ένα καλ
άοργ
ης,
θεσ
πρό
,
ών
άποψη μελ
ής
μον
επι
νων, γνώσης, υποδομής,
ς υποκαι συνέπειας απέναντι στι
ονική
αρμ
φιλ
Η
.
μας
χρεώσεις
μέρω
κλη
ολο
και
λής
οτε
αυτ
είναι
να
αι
είν
ενο
νη. Τώρα το ζητούμ
τες
ρισ
ριό
απε
οι
γίνουν σαφείς
να έχει
δυνατότητες που μπορεί
. Άρα
μός
λειτουργώντας ως θεσ
η.
ριξ
περισσότερη στή

σουμε τις καλύτερες μπά
ντες
της Θεσσαλονίκης στι
ς 26
Ιανουαρίου στο Δημοτικό
Κινηματοθέατρο.
Ποια είναι τα μεγαλύτερ
α προβλήματα που μπορεί να
αντιμετωπίζει ένας νέος μαέ
στρος
στην Ελλάδα;
Στην Ελλάδα δε διδάσκ
εται η
τέχνη της διεύθυνσης. Απ
ό ένα
κακό προηγούμενο, ένα
μπετοναρισμένο λάθος, αυτό
των
καραβανάδων που «διευθ
ύνανε» μπάντες έχει καταλή
ξει να
ασχολούνται με το αντικε
ίμενο
περισσότερο εμπειρικά
παρά
επιστημονικά και τεκμηριωμ
ένα.
Έτσι κι εγώ αναγκάστη
κα να
ταξιδέψω σ' άλλη ήπειρο
ώστε
να διδαχτώ. Ακόμα όμω
ς κι αν
έχεις «κατακτήσει» τη γνώ
ση η
ανταπόκριση δεν είναι κατ
άλληλη, είτε από τοπικούς φο
ρείς
είτε από το ίδιο το κράτος
. Στην
Αμερική λένε πως ένας άνθ
ρωπος μπορεί να κάνει τη διά
φορα,
στην Ελλάδα όμως λέμ
ε ένας
κούκος δεν φέρνει την άνο
ιξη!
Πώς καταλήγει ένας μου
σικός
να γίνει μαέστρος;
Η μουσική για μένα ήταν λύτ
ρωση. Με τη μουσική έχε
ις το
πλεονέκτημα να μεταμορφ
ώνε-

που παίζεις ή
σαι, ανάλογα με το είδος
ς ή ενορχητον τρόπο του διευθύνει
κληση χωρίς
στρώνεις. Είναι μεγάλη πρό
περιορισμούς.
από μουσικές
Ο αρχιμουσικός, εκτός
διαθέτει και
να
γνώσεις, πρέπει
ητες. Ποιες
νότ
ικα
ρες
ίτε
κάποιες ιδια
είναι αυτές;
ενορχήστρωΝα γνωρίζει την τέχνη της
είναι καλός
να
πει
πρέ
σης, σίγουρα
εμψυχωτής,
παιδαγωγός, δάσκαλος,
μπορούμε
Δεν
ευέλικτος, συντονιστής.
πράγματα
άλα
μεγ
ε
ουμ
μόνοι μας να κάν
α πρώτα
Άρ
πη.
αγά
με
ρά
μικ
ο
παρά μόν
.
πάς
απ' όλα πρέπει να το αγα
ένας μαέΤι δεν πρέπει να είναι
στρος;
μικρός «δικτάΔεν πρέπει να είναι ένα
να έχει τυπική
πει
πρέ
τορας» και δεν
. Διότι αυτή η
σχέση με την εργασία του
μετρηθεί σε
να
εργασία δεν μπορεί
. Αντιστοιχεί
χής
ψυ
ση
ώρες, είναι κατάθε
Π. Νερουντα:
σ' αυτό ένα ποίημα του
καταλαβαίνει,
«αργοπεθαίνει όποιος δεν
ρο από μια
ότε
ισσ
περ
ύ
ότι χρειάζεται πολ
ει.»
ζήσ
να
αναπνοή για
χιούμορ;
Χρειάζεται να διαθέτει
είο είναι πολύ
αστ
ένα
στε
Πολύ! Άλλω
σοβαρό πράγμα!
θα μπορούΗ μπαγκέτα του μαέστρου
υρίχτρα του
σε να ταυτιστεί με τη σφ
προπονητή ή με τη κλα
κέτα του
σκηνοθέτη;
Με κανένα από τα δυο,
είναι κάτι πιο
βαθύ και ουσιαστικό. Και
τα δυο είναι
πολύ δεσποτικά. Ο μαέστρ
ος δεν είναι
υπεράνω των μουσικών
αλλά υπηρέτης τους.
Λέγεται πως οι μουσικ
οί, έχουνε
πολύ μικρότερη πιθ
ανότητα να
εμπλακούνε σε τροχαί
ο ατύχημα
λόγω του ότι είναι συνηθ
ισμένοι να
συγκεντρώνουνε την προ
σοχή τους
σε πολλά πράγματα ταυ
τόχρονα π.χ.
ανάγνωση παρτιτούρα
ς, ερμηνεία
και παρακολούθηση του
μαέστρου
μαζί...
Πράγματι, ένα από τα
κριτήρια που
θέτουν μεγάλες πολυεθ
νικές στην
Αμερική στους υπαλλήλου
ς τους είναι
αν στα σχολικά τους χρό
νια συμμετείχανε σε φιλαρμονική. Κι
αυτό γιατί ο
μουσικός αναπτύσσει παρ
άλληλα πολλές ικανότητες. Να δια
βάζει και να
αποκωδικοποιεί σύμβολα
σε απόσταση
ενός μέτρου, να παράγε
ι μουσική, να
ακούει το διπλανό του, να
φροντίζει το
κούρδισμα, να είναι στο
ρυθμό και να
προσέχει κάποιον που κου
νάει τα χέρια
του και να επικοινωνεί με
ένα μη λεκτικό τρόπο

KrautRock
Deutchland '70

10| μεσααπ'τονκαθρεΦτη ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΛΕΞΙΟΥ

Aν κάποιος προσπαθήσει να βρει το
μίτο της γέννησης της Rock μουσικής ας
ανατρέξει στις αρχές του περασμένου
αιώνα κάπου στις ΗΠΑ και πιο συγκεκριμένα στις Νότιες & Βορειοανατολικές
Πολιτείες της Αμερικής όπου ο μαύρος
πληθυσμός της «Γης της Ελευθερίας»
υφίστατο τα πάνδεινα. Μέσα από τη μουσική ο νέγρικος πληθυσμός κατάφερε και
δημιούργησε αυτά που κατόπιν θα ονομαστούν Blues, Jazz, BeBob κλπ. Δεν ήταν
τίποτα περισσότερο από την προσπάθεια
έκφρασης να μιλήσουν μέσα από τον
πεσιμισμό της μουσικής τους για τη φτώχεια, την καταπίεση και τον ρατσιστικό
εξευτελισμό που υφίσταντο. Τα πρώτα
τραγούδια Rock προέρχονται (ή επηρεάστηκαν) από το παίξιμο μαύρων μουσικών
όπως Chuck Berry, Scotty Moore και
Buddy Holly. Λίγο αργότερα θα φτιαχτεί η
πρώτη ηλεκτροακουστική κιθάρα από τον
Les Paul.
Μετά τον Πόλεμο και στα τέλη των
50’s η blues μουσική θα μεταπηδήσει στη
Βρετανία επηρεάζοντας συνοικιακές μπάντες όπως Pink Floyd, The Βeatles κ.α. Στη
δεκαετία του εξήντα ο ψυχρός πόλεμος, η
αμφισβήτηση των δομών του συστήματος
στις 2 όχθες του Ατλαντικού, το Βιετνάμ
και η έξαρση νεολαιίστικων κινημάτων(
Μάης του ’68, το κίνημα των hippies)
επηρέασαν τη δομή της τότε κουλτούρας
και κατά συνέπεια και μουσικής και έθεσαν
αιτήματα όπως παγκόσμια ύφεση, ειρήνη,
κοινωνική δικαιοσύνη. Η γέννηση της
αποκαλούμενης Rock μουσικής δεν ήταν
τίποτα παραπάνω από την προσπάθεια της
νεολαίας και των κατώτερων κοινωνικών
στρωμάτων μέσα από τα πιο πάνω κινήματα να εκφραστεί μέσα από ένα υπέρμετρο κύμα αισιοδοξίας. Κανείς δεν θα
ξεχάσει το Woodstock και τις ογκώδεις
διαδηλώσεις για την απόσυρση των Αμερικανών από το Βιετνάμ.
Τα πολιτικά-κοινωνικά γεγονότα δεν
αφήσανε ανεπηρέαστους τους φαινομενικά ευρισκόμενους σε πολιτιστικό λήθαργο
Γερμανούς και πιο συγκεκριμένα τη Γερμανική νεολαία. Είναι αυτή που θα δημιουργήσει την τρίτη πιο σημαντική σκηνή
στην ιστορία της Rock μουσικής μετά την
Αμερικάνικη και τη Βρετανική, το λεγόμε-

«Η γέννηση της αποκαλούμενης Rock
μουσικής δεν ήταν τίποτα παραπάνω από
την προσπάθεια της νεολαίας και των
κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων μέσα
από τα πιο πάνω κινήματα να εκφραστεί
μέσα από ένα υπέρμετρο κύμα αισιοδοξί-

ας. Κανείς δεν θα ξεχάσει το Woodstock
και τις ογκώδεις διαδηλώσεις για την
απόσυρση των Αμερικανών από το Βιετνάμ. Τα πολιτικά-κοινωνικά γεγονότα δεν
αφήσανε ανεπηρέαστους τους φαινομενικά ευρισκόμενους σε πολιτιστικό λήθαργο

υπήρι στη Γερμανία ικά
κα
οΡοκ).
αν
σι
έτ
αχ
k

oc
k
R
oc
αφορετ
δες» του
νο Kraut R
και έθεταν δι
άλλες «πατρί
ανακάλυπταν
ράδειγμα
ες
Όπως και στις
πα
οί
α
οπ
Γι
οι
ν.
ουργήσου
κές σκηνές
μι
πι
δη
το
υ με
να
ές
λλ
νε
sc
πο
χαν
Franci o πο
που θέλα
ηνή του San
τη
στη μουσική
σκ
α
η
ρα
0
ατ
με
‘6
σμ
σή
υ
ι
ρί
το
ω
κα
γν
δεκαετία
ζει ακόμα
ην
εά
στ
ηρ
ξε
επ
,
σι
ήρ
σε
βα
υπ
νη
σαμε να
εξερεύ
στις ΗΠΑ
k θα μπορού
νοπάτια που
oc
μο
ά
R
ά
στ
ut
ικ
ω
ra
ελ
K
γν
εδ
ά
το
πολλ
τα ψυχ
αφορά
ς, στις οποίες
υσική. Όσων
ής Γερμανία
ξεπέρασαν τα
ικ
σύγχρονη μο
ις
υτ
σε
Δ
ώ
ς
πτ
τη
ρι
ις
πε
λε
ς
πό
κέ
ρι
4
με
ν και σε
στούμε σε
μεγαλούργησα
ίνο
συγκροτήματα
σία. Το Βερολ ,
ιαίτερη σημα
ανίας:
ee
ιδ
ρμ
Fr
α
Γε
μι
ς
on
ti
τη
ει
ta
έχ
ια
gi
όρ
luster, A
ερολίνου
K
Β
,
υ
am
το
ίre
ή
D
ηρ
ην
e
κτ
- Η σκ
ngerin
ν χαρα
ματα όπως Ta
νω καλλιτεχνώ ή πειραματή
πά
ρο
ο
γκ
πι
συ
ν
ε
τω
φαν
γέννησ
Η μουσική
ς από τον εμ
ple κ.α.
διάθεση εκτό
ή
δώσανε με τη
ικ
Ash Ra Tem
υ
ολ
πο
γχ
η
λα
ασ
με
κτ
ά
οέ
θι
πρ
βα
η
α
ι
μι
εκτρονικήςτους είνα
ζεται από
κοιλιά της ηλ άστημα ο
ρακτηριστικό
χα
ην
ο
στ
ρι
κύ
»
ιά
Το
δι
τισμό.
α «κλωτσ
ποιο χρονικό
ητά τους, μι
ίνει και για κά λέντου των Γερμανών
με
δημιουργικότ
θα
εί
Εκ
.
έρ του τα
μουσικής
ν Kraftwerk,
και αυτός υπ
πειραματικής
οι δουλειές τω
ερθεματίσει
υπ
αν
ήτ
θα
ι
τε
κα
τό
d
ie
D. Bow
υ backroun
το μουσικό το
ός τους.
ετικό
λέγοντας ότι
μάλιστα οπαδ συγκροτήματα με διαφορ
ας
ντ
νο
λώ
δη
σαγα
er
χύ
λο
ισ
ιό
εν
αξ
ι
ε
λο
ησ
Neu!, Clust
που γένν
ι πολλοί άλ
λη
κα
e
πό
an
λη
έρJ
άλ
υπ
οι
,
- Μια
ο. Οι Eloy
Rock. Τα αν
ι το Αννόβερ
progressive
να
ύ/
του
εί
κο
ια
α
νι
χε
ω
ήρ
νέ
κτ
μφ
χαρα
νου συ
ion, η συ
τα του λεγόμε ς το Power and the Pass
τη
ιό
πο
ν
τη
νε
ω
ock.
μ των Eloy όπ
γερμανικής R
ροβλητα άλμπου cean είναι διαμάντια της
μαντικά συγκ
ση
ο
πι
τα
ό
O
απ
2
το
Το
ι
ι
k.
σε
κα
er
ιά
w
n,
ft
υσ
παρο
το Daw
υς Kra
τορφ έχει να
υς Neu! και το
ική
Το
ον
κ:
τρ
ρο
εκ
ού
- Το Ντίσελν
ηλ
ικ
στην
ρμαν
ιστορία του γε νέα άποψη που έδωσαν
λης
τήματα στην
η
κομμάτια μεγά
αν
βή
ήτ
ρι
ακ
υς
α
το
υτ
όλ
κό
ειά
τι
απ
υλ
ισ
,
δο
ηρ
ός
χαρακτ
σε κάθε
νος ρυθμ
αλαμβανόμε
τήοιχεία σχεδόν
αν
στ
ρο
Επ
ά
γκ
ή.
ικ
ικ
συ
στ
υσ
λι
λα
μο
τα μινιμα
α από άλ
ή
πί
αν
ρο
φ
οτ
ι
εμ
νο
ι
με
υν
image κα
ηρεάσο κα
διάρκειας
ή τους να επ
διαφορετικό
ικ
ς
n
υσ
ίω
ah
μο
λε
τε
ob
τη
ε
ut
ό
A
τους. Μ
ή με τα
νε μέσα απ
για τη μουσικ
werk πετύχα
ική αντίληψη
ετ
978).
ματα οι Kraft
ορ
(1
e
αφ
in
δι
ς
ch
α τελείω
ench Mas
M
e
Th
ρικά γκρουπ
&
)
να δώσουν μι
υ δώσανε με
ivitat (1975
πο
ct
ις
A
λε
io
πό
προad
α
R
όμ
2 ακ
(1974),
κύριους αντι
μνημονευτούν
Μονάχου με
υ
ένο
το
ή
σμ
σι
ην
βα
σκ
Θα πρέπει να
Η μουσική
ένα γκρουπ
ς.
l)
ια
uu
λε
D
βέ
on
εμ
ικ
m
αρχή A
ι ψυχεδελ ές
παγκόσμιας
Duul II (στην
αζ, ethnic κα
on
τζ
m
ό
A
απ
ραυς
το
το
μά
σώπους
φορές το πα
ιασμό γε
που πολλές
ον αυτοσχεδ
u
στ
ur
ιση
G
κά
άν
u
τι
φ
ισ
ur
εμ
G
λε
αποκ
κή τους
και τους
ι την εκκεντρι
υς Popol Vuh
κα
το
,
υς
ές
το
ρο
ια
ιρ
άτ
επ
κομμ
μακρόσυρτα
κάνανε με τα
τους.
ς
ει
ίσ
αν
φ
εμ
στις ζωντανές

Γερμανούς και πιο συγκεκριμένα την Γερμανική νεολαία. Είναι αυτή που θα δημιουργήσει την τρίτη πιο σημαντική σκηνή
στην ιστορία της Rock μουσικής μετά την
Αμερικάνικη και την Βρετανική, το λεγόμενο Kraut Rock (ΛαχανοΡοκ)»

ποίοι με
Can οι ο αγκός
υ
ο
τ
ε
νπ
νίας μ
κέρδισα
ς Κολω
amin C» the Pops στην
κηνή τη
it
σ
V
«
ή
ικ
le
σ
of
sing
μου
το Top
1) και το
υσικής.
Τέλος η
LP (197 ουσιάστηκαν σ σύγχρονης μο
o
g
a
σμια
M
αι παρ
η παγκό
ρο της
το Tago
ξίωση κ θρύλο στο χώ ετίας του ’70 της σε ένα
α
τ
α
κ
σμια
μπή
δεκα
έση
μια εκπο στα τέλη της , δίνοντας τη θ αετίας κάναΑγγλία,
ή
ε
μ
σ
δ
α
ιγ
στ
της εκ
ήκμ
he
Κάποια
Ροκ παρ τις αρχές αυτής k Dolls, MC5, T .
υ
ο
τ
ή
ν
r
η
o
Μ
ό
κ
Y
π
σ
Ο
α
w
.
ή
e
η
k
ικ
δ
ς οι N
ο Pun
nk. Ή
μουσ
ς, το Pu ς μπάντες όπω επιρροή για τ Το Punk η
ο
ίδ
ε
ο
άλλ
του
σική
on: «
μφάνισή
λούν βα τον Α. Patters
γύρισμα
νε την ε ι οποίοι αποτε
σ
νία στο υσική
ε
α
ίπ
μ
ε
ρ
ε
)
ο
Γ
le
s
η
p
τ
e
η μο
Tem
77. Σ
Stoog
(Ash Ra ονός από το 19 τελείως. Τώρα Και συνεg
in
h
s
Gott
α)».
λαξε
ν γεγ
νικό Κύμ σαν. Αστείο
του ήτα τμόσφαιρα άλ
α
ή
μ
ο
ρ
ρ
ε
Γ
ιρ
π
ο
ε
έ
έρα
η α
Welle» (Ν μικές μέρες π όνια αργότεαετίας,
σ
της δεκ Neue Deutshe
ο
χρ
κ
,
0
1
ie
p
υ
«
ο
Rave
hip
ν
ίπ
λέγοντα τας: «Αυτές οι φανίστηκε περ ο της Techno,
ν
δ
μ
ο
ο
ε
γ
χίζει λέ εύμα τους επαν ύμι» με την άν
πν
όκερς
υστο
μανοί Ρ
γιατί το
ρ
ικό «κο
τ
ε
ε
γ
ρ
»
η
ο
ς
ε
φ
ια
ιτέχν
α τους τ
ρα με δ .
οι «ερασ ε στην πατρίδ
ς
γ
υ
ε
ο
»
τ
σ
ς
ο
ή
ο
σαν
υς πρ
Μουσικ α αυτά το στόχ
ι. Αναβιώ ς μουσικές το αρόν και
ε
χ
λ
ύ
ό
τ
ρ
ε
α
π
Π
ακραίε
έχουν
νε το π
ι να τον
α. Με τις
δηλώσα Η γερμανική
φαίνετα ιζοσπαστικότητ φανίσεις τους
.
ώ
οπαδ ν
ρ
εμ
λλων.
μουσική ε τις ζωντανές απανταχού Ροκ τημένη των ά
μ
α
τους
ι
ν
π
α
ε
ό
ω
κ
τ
π
π
ασμό
γίσεις
ε την
λλοί α
β
ο
σ
ε
η
π
σ
.
θ
ι
ο
ύ
α
τ
κ
ο
νε
ακολ
ργότερα
χηση
κερδίσα
ν ‘70s
και απή μουσικά είδη α
ω
ή
k
τ
χ
c
ο
o
ή
δ
ν
R
ο
η
ς
π
α
Ροκ σκ
ρικάνικη
δενική α βάσεις για άλλ
ε με μη
ς & Αμε
Ξεκίνησ της θέσανε τις της Βρετανική
ύς
τής
μουσικο τάξιος συνεχισ
αν
ε
ξ
ρ
ή
π
Υ
ς.
μουσική

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΕΛΕΝΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

AmericanGangster

12| cinefreak

Άνδρες από τον Άρη, γυναίκες από την Αφροδίτη. Έχουμε ακούσει το
παραμυθάκι πολλές φορές. Έλλειψη συνεννόησης και κατανόησης,
αγεφύρωτα χάσματα και κάθε προσπάθεια επικοινωνίας καταδικασμένη στην αποτυχία. Όλοι το έχουμε εμπεδώσει ως αξίωμα. Δε μπαίνουμε στον κόπο όχι να το αμφισβητήσουμε, αλλά ούτε καν να το διερευνήσουμε.
Υπάρχει μια σκηνή στο «Αmerican Gangster» του Ρίντλεϋ Σκοτ,
όπου ο αστυνομικός ζητάει από την πρώην γυναίκα του να μην τον
τιμωρήσει, μόνο και μόνο επειδή είναι αδιάφθορος. Είναι προφανές
πως θεωρεί αιτία της κατάρρευσης της σχέσης τους, την απομόνωση
του στο αστυνομικό σώμα και τις δυσκολίες στον εργασιακό του χώρο,
προβλήματα με αναπόφευκτο αντίκτυπο στην οικογενειακή του ζωή. Η
απάντησή της είναι αποκαλυπτική. Δεν ενδιαφέρεται για την επαγγελματική εντιμότητά του. Εστιάζει μόνο στην ασυνέπειά του ως προς την
οικογένειά τους. Δε νοιώθει περισσότερο περήφανη γι αυτόν, επειδή
αρνείται να αγγίξει κλεμμένα χρήματα, ούτε θα ένοιωθε περισσότερο
δυστυχισμένη αν ήταν ο πλέον βρώμικος μπάτσος της πόλης. Ο πυρήνας της, η ουσία της, το βλέμμα της είναι στραμμένο σε έναν εντελώς
διαφορετικό μικρόκοσμο που επιτάσσει τη διατήρηση της Αγίας Τριάδας: πατέρας, μητέρα, παιδί. Αντίθετα, ο πρωταγωνιστής μας είναι αναγκασμένος να υιοθετεί μια άκαμπτη ιδεολογικά στάση που ουσιαστικά
δικαιώνει τη δική του ουσία ύπαρξης.
Μια γυναίκα είναι στέρεα προσκολλημένη στη γη. Δίνει τη μάχη
για επιβίωση. Ένας άντρας μπορεί να κάνει την υπέρβαση – αν μη τι
άλλο πιο εύκολα – και να αρθεί στον κόσμο των ιδεών. Είναι ικανός να
θυσιάσει την επιβίωση για την Έννοια.
Το ίδιο συμβαίνει σε πολλούς από τους αρχετυπικά αρσενικούς
κόσμους των ταινιών. Η γυναίκα σηματοδοτεί τη στάση κι ο άνδρας το
ταξίδι. Ο Λούκυ Λουκ ως ένας φτωχός και μόνος καουμπόη συνεχίζει
να υπάρχει σε παραλλαγές έως σήμερα και να ενσαρκώνει το μύθο,
στη βίωση του οποίου τείνει η αρσενική φύση. Ίσως εκεί να εντοπίζεται η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα. Ίσως γι’ αυτό οι γυναίκες να θεωρούμε ακόμα τους άνδρες μεγάλα παιδιά. Καθώς εμείς
σκεφτόμαστε το φαγητό στο τραπέζι, αυτοί παίζουν με τα κουβαδάκια
τους στα σύννεφα. Κι εμείς τους φωνάζουμε να κατεβούν να φάνε.
Γι’ αυτό δεν καταλαβαινόμαστε. Βλέπουμε τα πάντα από διαφορετικά
ύψη.

«Το ίδιο συμβαίνει σε πολλούς από τους αρχετυπικά αρσενικούς
κόσμους των ταινιών. Η γυναίκα σηματοδοτεί τη στάση κι ο
άνδρας το ταξίδι. Ο Λούκυ Λουκ ως ένας φτωχός και μόνος
καουμπόυ συνεχίζει να υπάρχει σε παραλλαγές έως σήμερα και
να ενσαρκώνει το μύθο, στη βίωση του οποίου τείνει η αρσενική
φύση»

13| καβαλασταηλεκτρονια

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΑΚΗΣ ΣΑΜΟΣ

«Η επανάσταση του καναπέ δεν έφερε ποτέ αλλαγές, δεν ταρακούνησε καμιά καρέκλα υπευθύνου
και δεν έφερε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα στην προσπάθεια καλυτέρευσης της ζωής μας»

Ήμουν κι εγώ στον καναπέ
Τον έχουν χαρακτηρίσει «Αριστοφάνη»
της εποχής. Ο Λάκης Λαζόπουλος πνευματώδης, με χιούμορ, ιδιαίτερα έξυπνος και
ανεξάντλητος, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ της
τηλεθέασης κατάφερε να γίνει το νούμερο
ένα θέμα συζήτησης στον κόσμο και στα
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Μέσα σε όλα αυτά τα προτερήματά του
έχει την ικανότητα να γίνεται η μόνη σοβαρή
αλλά και ισχυρή αντιπολίτευση, με σύμμαχο
τον πολίτη, απέναντι στο δικομματισμό (Ν.Δ
, ΠΑΣΟΚ). Είναι ένας «πολιτικός αναλυτής»
που καταφέρνει λέγοντας την αλήθεια να
γίνεται κατανοητός στο λαό, χωρίς να χρησιμοποιεί ξύλινη γλώσσα.
Πέρα από πολλούς φίλους, όμως, έχει

και αρκετούς εχθρούς, με Καρβέλα, Έφη
Σαρρή, Κακέτση και άλλους «Μακάκες» να
συναγωνίζονται για το ποιος θα του κάνει
τη μεγαλύτερη μήνυση. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό πως εκτός από πολιτική παρέμβαση
ο κ. Λαζόπουλος επιμένει να σατιρίζει και
να εξευτελίζει πρόσωπα της επικαιρότητας, πολλές φορές ομολογουμένως με
περίσσιο πάθος, ασχέτως αν αυτά έχουν
χαρακτηριστεί από πολλούς «σούργελα»
και «νούμερα». Είναι βέβαια κατανοητό πως
επιχειρεί να προκαλέσει γέλιο και να δείξει
στον κόσμο τη βλακεία που επικρατεί στις
μέρες μας όμως η εμμονή του να συνεχίζει
την κόντρα που δημιουργείται, πολλές φορές μπορεί να χαρακτηριστεί υπερβολική.

Παρόλη τη διαφωνία μου στην τακτική
του να μηδενίζει τα «θύματά» του, πρέπει
να παραδεχτώ πως έχει γίνει για πολλούς
ένας φίλος που τολμάει να εκφράσει και
δημόσια τις σκέψεις αλλά και την πικρία του
μέσου Έλληνα πολίτη για την κατάσταση
που κυριαρχεί στην κοινωνία μας.
Βέβαια, ο Λάκης είναι ένα κομμάτι του
συστήματος και ως τέτοιο συντηρεί κάποιες
καταστάσεις: το τηλεοπτικό κοινό του, παραμένει αραχτό στον καναπέ, ανάμεσα
σε τέσσερις τοίχους, με τη μόνη διαφορά
πλέον πως, αντί να φωνάζει και να ορίεται
βλέποντας τις ειδήσεις, αλλάζει το κανάλι
στον Alpha και καλύπτει την ανάγκη της
αντίδρασής του λέγοντας απλά: «Μπράβο

ρε Λάκη πες τα». Η επανάσταση του καναπέ
δεν έφερε ποτέ αλλαγές, δεν ταρακούνησε
καμιά καρέκλα υπευθύνου και δεν έφερε
κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα στην προσπάθεια καλυτέρευσης της ζωής μας.
Ο Λαζόπουλος μαζί με τη Χάρις Αλεξίου, μας έδωσε την ευκαιρία, πριν λίγες
μέρες, στην εκπομπή του να μάθουμε και να
θυμηθούμε τραγούδια του Μάνου Λοΐζου.
Το γεγονός ότι τραγουδήσαμε μαζί τους,
εμείς και όλο το κοινό που βρισκόταν στο
«τσαντίρι» του το στίχο «Δε θα περάσει ο
Φασισμός», μας δίνει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο…

ΓιώργοςΑετόπουλος

Χάος στις μεγάλες
πίστες. Life style
στα μεσημεριανάδικα με pop stars,
κοιλιακούς, ντίβες
με δίμετρα πόδια,
φάτσες από εκμαγείο. Τα μηχανήματα voice tuner στα
όρια της αντοχής
τους. Στην αντίπερα όχθη του ξεπροβάλλουν εναλλακτικές φωνές
προσφέρουν μια
διαφορετική αισθητική της Ελληνικής pop-rock.
Ο Αναπτήρας
κουβέντιασε για
λίγο με το Γιώργο
Αετόπουλο σε μια
στάση του, πριν
συνεχίσει το ανά
την Ελλάδα ταξίδι
του με τη μουσική

15| ΕΚΤΟΣΚΥΚΛΩΜΑΤΟΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΙΣΚΙΟΥΛΗΣ

Απ ότι γνωρίζω κατάγεσαι από την Δράμα. Ποια ήταν
η πρώτη σου επαφή με τη μουσική που καθόρισε και
την μετέπειτα ζωή σου;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Προσοτσάνη Δράμας. Από
το δημοτικό είχα αρχίσει να σκαλίζω μια μελλοντικά και
αργότερα στο γυμνάσιο, στη γιορτή μου, μου έκανε δώρο
η αδερφή μου μια κιθάρα μετά από παράκληση δικιά μου.
Μετά τα πράγματα πήραν το δρόμο τους… Σχολικές γιορτές, εκδρομές και τα Σαββατόβραδα στο ταβερνάκι με
τους φίλους με ατέλειωτα ξενύχτια και στιγμές μέθεξης!
Ξεκίνησες την καριέρα σου εντασσόμενος σε μπάντες όπως οι "Κράμα" και τα επόμενα χρόνια στα ροκ
συγκροτήματα "Χρώμα" και τα "Αναβράζοντα Δισκία".
Που συνέβησαν αυτά και τι παίζατε με αυτά τα σχήματα; Πώς εκλάμβανες το κλίμα της εποχής εκείνης στα
μουσικά πράγματα;
Το ’86 κατεβαίνω Θεσ/νίκη για σπουδές και από τον επόμενο χρόνο άρχισα να δουλεύω σαν κιθαρίστας - τραγουδιστής σε μπαράκια, μπουάτ και ρεμπετάδικα, ενώ ταυτόχρονα συνέχισα να γράφω-είχα ξεκινήσει από το ’83- τα
δικά μου τραγούδια. Το ’91 με τρεις φίλους ξεκινάμε την
πρώτη μπάντα που ουσιαστικά πήρε μορφή το ’94 ("Κράμα") και αργότερα τα groups "Χρώμα" και "Αναβράζωντα
Δισκία". Αυτά συνέβησαν στη Θεσ/νίκη από το ’91 έως το
’97. Παίζαμε κυρίως δικά μας τραγούδια αλλά και κάποιες
διασκευές άλλων συγκροτημάτων και Ελλήνων δημιουργών. Ήταν μια έντονη περίοδος για την rock μουσική στη
χώρα μας - πάρα πολλές συναυλίες αλλά κυρίως πολλές
δισκογραφικές κυκλοφορίες από κάποιες ελληνικές μπάντες που αφήσανε ιστορία και κάποιες άλλες (δυστυχώς
οι περισσότερες) που τώρα τις θυμούνται ελάχιστοι.
Γιατί και πότε επέλεξες τη solo πορεία; Που πιστεύεις
ότι τελειώνει δυναμική των μουσικών σχημάτων και
αυτό που έχουν να προσφέρουν;
Τέλος του ’97 ένοιωσα (όπως στις περισσότερες μακροχρόνιες σχέσεις), ό,τι δεν πάει άλλο. Είχα κουραστεί
μετά από 7 χρόνια από τις συχνές αλλαγές μελών ( ξανά
πρόβες!) αλλά και από την "γκρίνια" που είχε αρχίσει να
υποβόσκει. Ουσιαστικά όμως διαπίστωσα ότι άλλα είχα
στο μυαλό μου εγώ και άλλα οι υπόλοιποι της μπάντας…
Η "μπάντα" είναι μια ιερή και πανέμορφη σχέση ανάμεσα
σε ανθρώπους που είναι φίλοι ή προσπαθούν να γίνουν.
Όταν υπάρχει αυτή η κοινή αίσθηση το αποτέλεσμα είναι
μοναδικό! Όταν δεν υπάρχει όμως, τότε καλύτερα να πάρει ο καθένας το δρόμο του και να ψάξει για νέους φίλους
και νέους μουσικούς ορίζοντες.
Πότε άρχισες να γράφεις πράγματα και να αισθάνεσαι
την ανάγκη να τα παρουσιάσεις. Ποιά ακούσματα επηρέασαν τη γραφή σου;
Τα πρώτα μου τραγούδια γραφτήκανε όταν πρωτοξεκίνησα να μαθαίνω κιθάρα, γύρω στα 15. Περάσανε περίπου
10 χρόνια μέχρι να αρχίσω να παίζω δικά μου τραγούδια
μπροστά σε κόσμο. Ήταν η ανάγκη για έκφραση, η ανάσα
στον ωκεανό της μουσικής, η επιβεβαίωση για την ίδια
την ύπαρξη και την δημιουργία, η αναμέτρηση με τον
εαυτό σου. Δύο δίσκοι παίξανε καθοριστικό ρόλο στην
μουσική μου πορεία και εξέλιξη, το "Φορτηγό" του Δ.Σαββόπουλου και τα "Ζεστά ποτά" των Π.& Χ. Κατσιμίχα. Ο
πρώτος μου γνώρισε την μπαλάντα και οι δεύτεροι με
απογειώσανε με τον ηλεκτρισμό και τον στίχο τους.
Θα μου περιγράψεις την πορεία σου μέχρι τον πρώτο
σου δίσκο, το "ότι αρχίζει να κυλά", και αργότερα μέχρι το "μαύρο κρασί";
Οι πρώτες δοκιμαστικές ηχογραφήσεις γίνανε αρχές του
’91, μόλις απολύθηκα από το στρατό. Από τότε μέχρι το
2000 που αποφάσισα να κάνω την παραγωγή του δίσκου (Ότι αρχίζει να κυλά) μόνος, περάσανε πάρα πολλές ώρες μέσα σε studios με πρόβες και ηχογραφήσεις,
με συναυλίες και ταξίδια σε διάφορα μέρη, με αμέτρητα
τηλεφωνήματα σε εταιρίες, με χαρές και απογοητεύσεις.

Περάσανε άλλα δύο χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί αυτός
ο δίσκος και να κυκλοφορήσει τελικά το καλοκαίρι του
’02 από την Universal music. Επιτέλους, μεγάλη εταιρία,
συμβόλαιο για άλλους δύο δίσκους και άλλα πολλά που
τίποτα τελικά δεν έγινε μια που η εταιρία μετά από 3 χρόνια έλυσε το συμβόλαιο της μαζί μου μονομερώς. Μου
πήρε άλλα δύο χρόνια μέχρι να τελειώσω την παραγωγή
του 2ου δίσκου ("Μαύρο κρασί") ο οποίος κυκλοφόρησε
τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε (2007) από την εταιρία
Impact Legend. Μια διαδρομή για γερά στομάχια, που
χρειάζεται πολύ επιμονή και υπομονή.
Ποια η σχέση σου με τις εταιρείες; Υπήρξαν άνθρωποι
έτοιμοι να ακούσουν κάτι καινούριο;
Με την τωρινή μου εταιρία υπάρχει πολύ καλή σχέση και
πιστεύω ότι με τον καιρό θα γίνει καλύτερη. Και σίγουρα στις εταιρίες υπάρχουν άνθρωποι που έχουν διάθεση να δοκιμάσουνε καινούργια πράματα αλλά και άλλοι
με δημοσιοϋπαλληλική "νοοτροπία"… Γενικότερα όμως
διακρίνω μια κούραση στον πολύ κόσμο-να ακούσει
και να ψάξει καινούργια τραγούδια, λογικό αποτέλεσμα
της υπερπαραγωγής και του βομβαρδισμού με ανούσια
πράγματα.
Υπάρχουν μουσικοί σου συγγενείς; Τελικά εντάσσεσαι
σε κάποιο μουσικό ρεύμα, στους αντάρτες της pop ας
πούμε; Τι το διαφορετικό θέλεις να προσφέρεις στην
ψυχή και τα αφτιά των ανθρώπων, στιχουργικά και
μουσικά;
Θα έλεγα ότι ο χώρος μου είναι η ηλεκτρική μπαλάντα
αλλά χωρίς τα στενά μουσικά πλαίσια. Και η ενορχήστρωση εξυπηρετεί το ίδιο το τραγούδι. Κάποιες στιγμές σκληραίνει και παίρνει ανοιχτά τις στροφές, με rock διάθεση
και ηλεκτρονικά στοιχεία και άλλες μαλακώνει και ηρεμεί
πάνω σε πιο κλασικές φόρμες, αντάμα με τον ήχο φυσικών οργάνων. Όλοι σχεδόν οι δημιουργοί λειτουργούν
κάπως έτσι. Τέτοιο ήχο θα ακούσεις και στον Φάμελο και
στον Ζερβουδάκη αλλά και στα "Υπόγεια Ρεύματα" Η διαφορά είναι στον στίχο και στην ερμηνεία της φωνής, η
άποψη που έχουμε για τη ζωή και ο τρόπος που την λέμε.
Εκεί βρίσκεται η ιδιαιτερότητα του κάθε δημιουργού και η
μοναδικότητα του. Θα ήθελα ο ακροατής που ακούει την
δουλεία μου να ξεχωρίζει τα δικά μου χαρακτηριστικά.
Παρατήρησα όμως μια pop διάθεση με έντονο ταξιδιάρικο χρώμα και ρομαντισμό στο στίχο. Αυτό που
αντιλήφθηκα είναι αυτό που ήθελες, ως καλλιτέχνης,
να αντιληφθεί το κοινό σου;
Ναι, αυτήν την pop διάθεση ήθελα να μεταφέρω και ο
δίσκος αυτός τα καταφέρνει. Είναι 12 καινούργια τραγούδια με έντονο ταξιδιάρικο χρώμα. Θα το χαρακτηρίσω ένα
soundtrack για διάφορες στιγμές της ζωής του καθενός
μας, οι θύμισες και η λήθη από όλα αυτά που συμβαίνουν
γύρω μας και μας προσπερνούν ταχύτατα, με αρκετές δόσεις αισιοδοξίας και χιούμορ, η δικιά μου άποψη για όλα
αυτά που βλέπω και νοιώθω. Είναι διαφορετικός δίσκος
από τον πρώτο, τόσο σε επίπεδο παραγωγής όσο και σαν
τραγούδια.
Θεωρείς ότι ή μουσική κουλτούρα του MAD, του
ALTER όπου διαφημίζεται ταυτόχρονα ο Γονίδης κι
ο Πετρέλης δίπλα στο Μητσιά και τη Φαραντούρη
και παραδίπλα είσαι εσύ εντείνει το πρόβλημα του
αχταρμά στην ελληνική μουσική; Μου θυμίζουν βιτρίνα super market με αλλαντικά, τυριά, χαρτί υγείας
προφυλακτικά και δίπλα μια συλλογή με βιβλία του
Καζαντζάκη και ποιήματα του Ρίτσου.
Ο αχταρμάς στην ελληνική μουσική είναι μόνο ένα μικρό
κομμάτι από το γενικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει
η ελληνική κοινωνία, με αυτό της παιδείας που κατά την
γνώμη μου, είναι και το σοβαρότερο. Ζούμε σε μια άκρως
καταναλωτική εποχή που όλα γίνονται για τον πλούτο,
ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν
υπάρχουν περιθώρια για ιδέες και όνειρα, ότι δεν έχουμε

ψυχή και ανάγκες! Υπάρχει μια φαινομενική ευημερία που
από πίσω βρίσκεις ανθρώπους κενούς και δυστυχισμένους. Συρρικνώνονται οι μικρές ατομικές επιχειρήσεις
και κλείνουν τα μικρά συνοικιακά μαγαζάκια ενώ ανοίγουν μεγάλα εμπορικά κέντρα. Έχει αλλάξει ο τρόπος που
γίνεται η εμπορική κίνηση των αγαθών και σ’ αυτό δεν
φταίνε σίγουρα ούτε οι δημιουργοί, ούτε η ίδια η μουσική
και το τραγούδι.
Θέλουν να ρίξουν τις ταμπέλες ποιοτικός και μη; Συμφωνείς με τη λογική όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω;
Δεν νομίζω ότι έτσι πέφτουν οι ταμπέλες. Άλλωστε χρειάζονται όλες οι τάσεις και οι τρόποι έκφρασης και ο καθένας μας έχει το δικαίωμα της επιλογής. Σίγουρα όμως αν
είχαμε σαν λαός καλύτερη παιδεία, θα είχαμε και καλύτερη αισθητική, κάτι που μας λείπει…
Έχεις συμμετάσχει στο παρελθόν αφιλοκερδώς σε
αρκετές πολιτικές (αντιπολεμικές ή για την παγκοσμιοποίηση) και πολιτιστικές (Δυτική Αμφικτιονία, τής
ΛΑ.ΜΟ.Σ.Α.) παρεμβάσεις και εκδηλώσεις . Έχεις γράψει κάτι που να εκφράζει αυτή την πλευρά σου, αυτές
τις ανησυχίες σου; Το εντάσεις στις μελλοντικές σου
επιδιώξεις ή σου αρκεί η συμμετοχή με το υπάρχον
έργο σου;
Υπάρχουν στον 1o δίσκο (Ότι αρχίζει να κυλά) 4-5 τραγούδια που η θεματολογία τους είναι καθαρά κοινωνικοπολιτική: "Δεν είναι μόνοι τους", "Κι ας ξεχαστώ"," Κάτι
πρέπει να κάνεις". Κανένας δημιουργός δεν μένει ασυγκίνητος μπροστά σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω
μας και αυτό είναι και στάση ζωής. Αν και στον 2ο μου
δίσκο (Μαύρο κρασί) υπερισχύουν τα ερωτικά τραγούδια,
έχω γράψει και συνεχίζω να γράφω πολιτικά τραγούδια
μια που η καθημερινότητα αλλά κι ο έρωτας δεν είναι ξεκομμένα από τις κοινωνικό-οικονομικές δομές που μας
περιβάλουν. Συμμετέχω εδώ και χρόνια σε πολιτικέςπολιτιστικές εκδηλώσεις, είναι το λιγότερο που μπορώ
να κάνω, και φυσικά θα συνεχίσω να το κάνω κάθε φορά
που θα υπάρχει λόγος. Μακάρι η συμμετοχή των δημιουργών και των καλλιτεχνών σ’ αυτές τις εκδηλώσεις να
γίνει μεγαλύτερη!
Πώς θα κινηθείς στο μέλλον ως άνθρωπος και ως
καλλιτέχνης, ποιο αξίωμα σε καθοδηγεί σε αυτή την
πορεία σου;
Τέλος Σεπτέμβρη κυκλοφόρησε ο 2ος μου δίσκος ( Μαύρο κρασί-Impact Legend) και από τον Οκτώβρη μετακόμισα και μένω στην Αθήνα. Ήταν κάτι που τριγυρνούσε
στο μυαλό μου εδώ και καιρό. Ρισκάρεις και δοκιμάζεις,
αλλιώς μένεις στα ίδια και κάνεις στην άκρη. Στον λίγο
καιρό που μένω εδώ (Αθήνα), έχω δει πολλές συναυλίες
άλλων δημιουργών και έχω εμφανιστεί σε 3 όμορφους
και ζεστούς χώρους: το "Αλάβαστον", "Το μπαράκι του
Βασίλη" και στο "Συρμό" ενώ τις Κυριακές παίζω μόνος
με την κιθάρα στο μπαρ "Μετά Μουσικής" στο Χαλάνδρι.
Είναι ωραία να βρίσκεσαι σ’ ένα καινούργιο τόπο, είναι
πολλά αυτά που σε προκαλούν και σε προσκαλούν να τα
γευτείς και να τα δοκιμάσεις. Και δεν είμαι 20 χρονών,
ούτε ενθουσιάζομαι-παραμυθιάζομαι εύκολα αλλά ούτε
και απογοητεύομαι. Το πιο βασικό για μένα είναι να αγαπάς τους ανθρώπους και τη φύση, να αγαπάς την ίδια την
ζωή! Τότε κι αυτή σου δίνεται πλουσιοπάροχα!
Θα παραμείνεις ένας μπουατοροκάς;
Γιατί όχι; Μ’ αρέσει πολύ αυτή η ιδιαίτερη σχέση που δημιουργείται με το κοινό, ειδικά όταν παίζω μόνος με την
κιθάρα. Η αμεσότητα και η ζεστασιά, σε συνδυασμό με τις
νότες από τις χορδές και τις φωνές, φτιάχνουν μια θάλασσα από συναισθήματα και εικόνες και σε ταξιδεύουν.
Στο τέλος της βραδιάς βέβαια όλοι γυρνάμε στην παραλία (βρεγμένοι), άλλος μούσκεμα και άλλος ελαφρώς
νοτισμένος. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ!

16| ΠΕΝΑτΟΥΝΥΚΤΟΥ

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΡΤΣΑΚHΣ

1978

Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Το γεγονός ότι ένας καλλιτέχνης αρχίζει και ανακαλύπτει την ταυτότητά του και
το προσωπικό του στυλ στο ξεκίνημα της
καριέρας του, δεν είναι αυτό που θα τον
κάνει απλά να ξεχωρίσει. Είναι αυτό που
τον αναγεννά και αποτελεί στίγμα για μια
νέα αρχή. Το 1978 ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με το δίσκο «Βασίλης Παπακωνσταντίνου», ουσιαστικά δεν κυκλοφορεί το πρώτο του προσωπικό album (αυτό
το είχε ήδη πραγματοποιήσει το 1975 με
το δίσκο «Τα Αγροτικά»), αλλά μπαίνει σε
μια συγκεκριμένη μουσική ροή. Στο προσωπικό του ύφος εισχωρεί το folk, η μπαλάντα και ο rock ήχος. Ίσως ο τόσο λιτός
τίτλος του να θέλει να υποδείξει ακριβώς
αυτό: τη δική του ταυτότητα.
Στα πλαίσια του «έντεχνου» τραγουδιού, το υλικό του δίσκου ως σύνθεση και
ενορχήστρωση αποτελεί μια πραγματική
καινοτομία για τα δεδομένα της εποχής.
Τρανταχτά ονόματα του ελληνικού μουσικού στερεώματος γράφουν πάνω στη
φωνή του Β.Π. Την πλειοψηφία της σύνθεσης και της στιχουργίας των τραγουδιών την κατέχουν ο νεοεισερχόμενος
τότε Αντώνης Βαρδής και ο Πάνος Φαλά-

«Ο στίχος, με
ύφος έντονα
κοινωνικοπολιτικό,
εκφράζει
εύστοχα τους
προβληματισμούς
του κάθε
σκεπτόμενου
ανθρώπου, του
τότε αλλά και
του σήμερα.
Ο παράγοντας
όμως, που κατά
την ταπεινή μου
άποψη, ανάγει
αυτόν τον δίσκο
σε κάτι πραγματικά
αξιόλογο, είναι
η μοντέρνα
και περίτεχνη
ενορχήστρωσή του»

ρας. Επίσης εμφανίζονται ονόματα όπως
Μίκης Θεοδωράκης («Στο παζάρι του
ληστή», στίχοι: Μάνος Ελευθερίου) ο Θάνος Μικρούτσικος («Αυτούς τους έχω βαρεθεί», στίχοι: Βόλφ Μπίρμαν-Δημήτρης
Κούρτοβικ), η Χάρις Αλεξίου («Βαρέθηκα
τα χωρατά»), ο Διονύσης Σαββόπουλος
(«Τα πουλιά της δυστυχίας») και ο Louis
Llach («Τώρα, τώρα», «Όλα τα ΄χει ο
μπαξές», στίχοι: Π. Φαλάρας). Είναι πασιφανές ότι οι συνθέτες αυτοί δεν έμειναν
ανεπηρέαστοι από τις μουσικές τάσεις
του εξωτερικού. Στοιχεία της jazz, της
funk και του folk τραγουδιού κυριαρχούν
στο δίσκο, όπως και τις κλασσικής μουσικής με την ευρύτερη έννοια (σε ορισμένα
σημεία). Ο στίχος, με ύφος έντονα κοινωνικοπολιτικό, εκφράζει εύστοχα τους προβληματισμούς του κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου του τότε αλλά και του σήμερα. Ο
παράγοντας όμως, που κατά την ταπεινή
μου άποψη, ανάγει αυτόν το δίσκο σε κάτι
πραγματικά αξιόλογο, είναι η μοντέρνα
και περίτεχνη ενορχήστρωσή του.
Τις ξένες επιρροές των συνθετών με
τις μουσικές του γνώσεις έρχεται να ενώσει ο Κώστας Γανωσέλης, ο οποίος επιμε-

λείται την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση
ορχήστρας. Βασικά στοιχεία που διαμορφώνουν το folk άκουσμα των τραγουδιών
είναι τα τύμπανα, το μπάσο και η ακουστική
κιθάρα. Ιδιαίτερα οι ακουστικές κιθάρες
(Αντώνης Βαρδής, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Βασίλης Δρακόπουλος) χρησιμοποιούνται σχεδόν σε όλα τα κομμάτια,
είτε με τρόπο ρυθμικό είτε αρπισματικό
κατά ζεύγη (π.χ. Διφωνίες στο «Επαρχία
΄78», «Με τον Bob Dylan»). Μια πιο rock
υφή, θα μπορούσαμε να πούμε ότι προσδίδει ο ήχος της ηλεκτρικής κιθάρας στο
«Με τον Bob Dylan» και στο «Στο Διονύση Σ». Το μπάσο (Μ. Τριπολιτσιώτης) παίζοντας «ανήσυχες» μπασογραμμές, επιβάλλεται στον ακροατή. Δεν παίζει απλά
το ρόλο ενός μέσου που θα δώσει όγκο
στον ήχο, ως είθισται, αλλά δημιουργεί
δικές του ξεχωριστές μελωδίες. Σε συνδυασμό με τα τύμπανα (Τ. Διακογιώργης)
και τα κρουστά (Γ. Τσουπάκης) εισάγουν
το funk ρυθμικό στοιχείο, όπως αυτό εμφανίζεται στο «Βαρέθηκα τα χωρατά» και
στο «Αυτούς τους έχω βαρεθεί». Ο ήχος
του πιάνου εναλλάσσεται από ρομαντικός
σε jazz («Στο παζάρι του ληστή, «Πάλι

βρέχει»), το οποίο παίζει ο ίδιος ο Κ. Γανωσέλης όπως επίσης synthesizer και
μεταλλόφωνο. Δεν λείπουν τα στοιχεία
κλασσικής μουσικής, όπως προανέφερα,
με την παρουσία συνόλου εγχόρδων στο
«Πάλι βρέχει» και στο «Σακατεμένα τραγούδια» (βιολιά: Ν. Αυγέρης, Δ. Δράσκος,
Γ. Μαγκλάρας, τσέλο: Δ. Ντουφεξιάδης).
Τέλος, αισθητή γίνεται η παρουσία του
συνόλου χάλκινων πνευστών (τρομπέτα:
Γ. Ιωαννίδης, τρομπόνι: Γ. Ελεφαντής) και
των φωνητικών (Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Αντώνης Βαρδής, Κώστας Γανωσέλης, Βάνα Παναγιωτίδου).
Σε τελική ανάλυση, ο δίσκος αυτός
παρουσιάζει πλούσιο μουσικό ενδιαφέρον, κάτι το οποίο σταδιακά μειώνεται με
το πέρασμα των χρόνων στη μέχρι τώρα
δισκογραφία του Β.Π. Δεν αναφερόμαστε
απλά στην ερμηνεία 12 τραγουδιών από
μια πολύ σπουδαία φωνή, αλλά δίνουμε
ιδιαίτερη βαρύτητα σ’ αυτό που την πλαισιώνει. Αφουγκραζόμαστε την ερμηνεία
των μουσικών.

17| ROCKOFAGES

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΤΑΣΟΣ ΒΕΝΕΤΙΚΙΔHΣ

Eloy
«Ocean»

«Ένα album με ενιαίο στιχουργικό πλαίσιο που καταπιάνεται με
τη δημιουργία και άνοδο της Ατλαντίδας μέχρι τον καταποντισμό της. Εναρκτήριο λάκτισμα το «Poseidon’s Creation», ίσως
το καλύτερο και πιο αντιπροσωπευτικό κομμάτι τους, που στα
11½ λεπτά που διαρκεί, φανερώνει όλες τις πτυχές της μπάντας.
Ομιχλώδες συμφωνικό rock αλλά και progressive instrumental
διαστημικοί ηρωισμοί»

Στο πνεύμα της επισκόπησης του γερμανικού rock του ’60
και ’70 (a.k.a kraut rock) που πραγματοποιείται στο κεντρικό
θέμα αυτού του Αναπτήρα, θα ήθελα να επικεντρωθώ σε μια
μπάντα που, αν και δεν εντάσσεται αμιγώς στο kraut rock,
έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην καταξίωση του είδους
πέρα από τα σύνορα της Γερμανίας.
Οι Eloy από το Αννόβερο, γνωστή rock-o-μάνα πόλη,
ξεκίνησαν το 1971 παίζοντας hard rock στο ύφος της τότε
βρετανικής σκηνής, επηρεασμένοι βαθύτατα από μπάντες
όπως οι Jethro Tull και οι Uriah Heep. Σε αντιστοιχία, βέβαια, με τον προοδευτισμό και την ελευθεριότητα στις μουσικές φόρμες που παρουσίαζαν βρετανικές μπάντες όπως
οι Pink Floyd, οι Yes, οι King Crimson κ.α. εκείνη την εποχή,
οι Eloy εξελίχθηκαν ακολούθως.
Τα συμφωνικά space/progressive rock στοιχεία άρχισαν να υποκαθιστούν τα πιο σκληρόπετσα, hard rock νοοτροπίας. Μετά από 4 albums, το ομώνυμο «Eloy» (1971),
το «Inside» (1973), το «Floating» (1974) και το «Power
and the Passion» (1975), ενδεικτικά της προοδευτικής τους
εξέλιξης, φτάνουμε στο 1976 όπου πλέον έχει πάρει πλήρη
μορφή η space/progressive προσέγγιση τους στο rock,
κυκλοφορώντας το εξαιρετικό Dawn. Χαρακτηριστικό του
album είναι η ριζική αλλαγή του line-up της μπάντας με μόνο
κοινό άξονα τον κιθαρίστα/τραγουδιστή Frank Bornemann.
Με τη συμβολή των υπολοίπων, Detlev Schmidtchen (πλήκτρα), Klaus-Peter Matziol (μπάσο) και Jurgen Rosenthal
(τύμπανα), εδραιώθηκε το ύφος των Eloy που τους έκανε
όλο και πιο γνωστούς, μέχρι το 1979 όπου άγγιξαν το peak
της δημοτικότητάς τους με το δίσκο «Silent Cries and Mighty
Echoes».
Πριν από αυτό όμως, το 1977 οι Eloy κυκλοφόρησαν το,
κατά πολλούς κορυφαίο πόνημά τους, «Ocean». Ένα album
με ενιαίο στιχουργικό πλαίσιο που καταπιάνεται με τη δημιουργία και άνοδο της Ατλαντίδας μέχρι τον καταποντισμό
της. Εναρκτήριο λάκτισμα το «Poseidon’s Creation», ίσως
το καλύτερο και πιο αντιπροσωπευτικό κομμάτι τους, που
στα 11½ λεπτά που διαρκεί, φανερώνει όλες τις πτυχές της
μπάντας. Ομιχλώδες συμφωνικό rock αλλά και progressive
instrumental διαστημικοί ηρωισμοί. Τα υπόλοιπα 3 κομμάτια του δίσκου, «Incarnation of the Logos», «Decay of the
Logos» και «Atlantis’ Agony…», συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο,
άρρηκτα συνδεδεμένα με το concept του δίσκου. Ιδίως στο
«Atlantis’ Agony…», όπου φαίνεται ο έντονος αφηγηματικός
τρόπος απόδοσης της σύνθεσης μέσα από τη ζάλη των κάθε
είδους πλήκτρων της εποχής και των sound effects.
Το «Ocean» ακούγεται ολόκληρο λόγω της ενιαίας
του φύσης, τόσο στιχουργικά αλλά και μουσικά. Είναι ένα
αντιπροσωπευτικό δημιούργημα του γερμανικού rock, την
εποχή που μεσουρανούσε, και το προτείνω ανεπιφύλακτα
για οποιονδήποτε ενδιαφέρεται για progressive rock πειραματισμούς και διαστημικά ηχοτόπια του ’70.

18| βιβλιοσκωληξ

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΕΥΓΕΝΙΑ ΛΟΪΖΟΥ

Ουμπέρτο Έκο

Εκδόσεις Καστανιώτη

Ιστορία της ασχήμιας
Άσχημο ετυμολογικά είναι αυτό που δεν
έχει σχήμα. Ή, ορθότερα, αυτό του οποίου
το σχήμα δεν μας ικανοποιεί, δεν προσφέρει τέρψη στις αισθήσεις μας, ό,τι δε μας
ευχαριστεί με τη μορφή του. Κι όμως όσο
πιο αποκρουστικό φαίνεται κάτι, τόσο πιο
λαίμαργα το κοιτούν τα αδηφάγα μάτια μας.
Όσο θαυμάζουμε το όμορφο άλλο τόσο μας
προσελκύει η θέα της ασχήμιας. Πόσες φορές δεν έχουμε συλλάβει τον εαυτό μας να
παρατηρεί αχόρταγα ένα γκροτέσκο πρόσωπο, ένα τερατώδες ζωντανό, ένα ξεκοιλιασμένο ψοφίμι, μια σκηνή από αιματηρό και
αποτρόπαιο τροχαίο, μια σκηνή βασανισμού
αιχμαλώτων και πόσες βίαιες και βάρβαρες
σκηνές σε κινηματογραφικές ταινίες; Το
άσχημο πέρα από αποκρουστικό, σιχαμερό,
εφιαλτικό, φρικιαστικό, εμετικό ή απλά όχι
όμορφο είναι και γοητευτικό, ελκυστικό και
ερεθιστικό για την ανθρώπινη αισθητική
περιέργεια. Και την ασχήμια τη συναντάμε
εύκολα.
Ξεκινώντας τη ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο
μαθαίνουμε αντίθετες έννοιες: καλό-κακό,
όμορφο-άσχημο, σωστό-λάθος, χαράλύπη κι αμέτρητες άλλες συγκεκριμένες και

αφηρημένες έννοιες. Μαθαίνουμε να τις
ξεχωρίζουμε και να τις διαχωρίζουμε. Έτσι
αντιλαμβανόμαστε και τη διττή φύση, ουσία
και λειτουργία των πραγμάτων. Σε καθετί
βρίσκουμε αντίφαση, σύγκρουση και συνύπαρξη: το σύμβολο του γιν-γιανγκ. Γι’ αυτό
ό,τι είναι όμορφο είναι και άσχημο και αντίστροφα. Η διάκριση ενέχει υποκειμενικότητα
κι έτσι ο καθένας διαμορφώνει προτιμήσεις.
Υπάρχουν όμως και πράγματα που αντικειμενικά θεωρούνται άσχημα. Η δυσμορφία,
η δυσωδία, το βρώμικο, το σάπιο, η αρρώστεια, το γήρας, ο θάνατος…
Κι έτσι πάντα όλα αυτά προκαλούσαν
στον άνθρωπο απέχθεια, δυσαρέσκεια και
σιχαμάρα, αηδία, κάποιες φορές μίσος και
φόβο. Η ασχήμια συνδέθηκε και με το κακό,
το διαβολικό, το σατανικό, το υπερφυσικό,
το εξωγήινο. Με οτιδήποτε είναι ανοίκειο,
άγνωστο, ασυνήθιστο. Σε κάθε εποχή, πολιτισμό και περιοχή διαμορφώθηκε διαφορετική
αντίληψη για την ομορφιά και την ασχήμια.
Ο δυτικός πολιτισμός ανέκαθεν θεωρούσε
κακόγουστη την εκάστοτε τέχνη ιθαγενών
«απολίτιστων» σε ανεξερεύνητους τόπους.
Στην κλασική αρχαιότητα το ωραίο ήταν η

απόδοση του ανθρώπινου σώματος με τέλειες αναλογίες. Το «ιδανικό», το «ιδεώδες»
που συνέδεαν τον πραγματικό θνητό κόσμο
της ατέλειας και των παθών με τον υψηλό
κόσμο των ιδεών της πλατωνικής φιλοσοφίας. Άσχημο θεωρούνταν το αισθητό. Με
τη ρωμαϊκή προσθήκη καλ-αισθησιακής
υπερβολής συμβαίνει και η μετατόπιση της
θέσης που κατείχε το άσχημο στην ανθρώπινη αντίληψη προς την εξύμνηση του. Κωμικό
ήταν το άσεμνο, οι σκατολογικές αναφορές,
ο βρωμερός αγροίκος χωριάτης και οι πανάσχημες γριές. Με λίγα λόγια η υπερβολή σε
πρόσωπα και καταστάσεις που προκαλούσαν αποστροφή και αμηχανία.
Στο Μεσαίωνα ο δυτικός πολιτισμός
ήταν φύσει άσχημος γι' αυτό η ασχήμια ταυτίστηκε με το Διάβολο. Με την Αναγέννηση
επέρχεται στροφή προς τον κλασικό κόσμο
και η ασχήμια προσπαθεί, με τη βοήθεια του
χριστιανισμού, να βρει μια καλύτερη θέση
από ότι στην αρχαιότητα. Κι έπειτα η ασχήμια του περιβάλλοντος γιγαντώνεται και
φτάνουμε στη βιομηχανική και τη σύγχρονη τεχνολογική ασχήμια. Την ασχήμια των
υπερσύγχρονων μπετο-τζαμο-σίδηρο κατα-

σκευών, της παγκόσμιας πλαστικοποίησης,
του ψηφιακού μέλλοντος και του άκρατου
καταναλωτισμού.
Τι βρίσκει άσχημο ο σύγχρονος άνθρωπος, το νέο είδος homo που κατακλύζεται
από εικόνες ασχήμιας: από τα τερατόμορφα παιδικά videogames μέχρι τις ταινίες
splatter που παρακολουθούν ανελέητα οι
ενήλικες (και όχι μόνο); Οι νέοι δρόμοι στην
τέχνη και οι νέες τάσεις της μόδας κάλλιστα μπορούν να ιδωθούν ως ακαλαίσθητες
σε πολλές περιπτώσεις. Οι punk, οι rock,
οι emo, οι trendy, οι metal όλοι τους με
απαράμιλλο δικό τους ιδιαίτερο στιλ είναι
αναμφίβολα διαφορετικοί. Ξεφεύγουν από
τη κανονικότητα και είναι κατά περίπτωση
άσχημοι. Όπως είναι και κατά περίπτωση
όμορφοι. Και ο Ουμπέρτο Έκο στην ιστορία
της ασχήμιας προβάλλει όλα της τα πρόσωπα όπως εκδηλώθηκαν και μεταφέρθηκαν
μέσα από καλλιτεχνικά κατάλοιπα. Η πολυμορφία της ασχήμιας είναι και η γοητεία της.
Σε κάθε έκφανση του σύγχρονου πολιτισμού
μας η ασχήμια κι η ομορφιά βαδίζουν χέρι-χέρι προσπαθώντας να συνυπάρξουν…
όπως πάντα.

19| ΚΤΗΝΩΔΗΖΩΔΙΑ

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΛΕΞΙΟΥ

2008|Ζώδια
Πάει και το 2007. Μην γκρινιάζετε, μην προβληματίζεστε και μην ανησυχείτε. Κρίναμε αναγκαίο να σας πλεροφορήσουμε για τα μελλούμενα και τις κυριότερες δραστηριότητες για φέτο (διασπάθιση δημόσιου χρήματος, εμπόριο
λευκής σαρκός και καλλιέργεια βιομηχανικής ντομάτας στο Αμπουντάμπι) με την παρήγορη σκέψη ότι υπάρχουν
πάντα και χειρότερα.

ΚΡΙΟΣ

ΤΑΥΡΟΣ

ΔΙΔΥΜΟΙ

ΚΑΡΚΙΝΟΣ

ΛΕΩΝ

Η καταπληκτική σας ιδέα να βγάλετε το 8χρονο ανηψάκι σας στα φανάρια, αρχίζει να σας αποφέρει ένα
διόλου ευκαταφρόνητο εισόδημα. Η ερωτική σας
ζωή αποκτά χαρακτήρα μετά το τηλέφωνο από τη
2μετρη καλλονή από την Ιωνία, η οποία θα ανακαλύψετε όταν πλέον είναι πολύ αργά, ότι πρόκειται
στην ουσία για δίμετρο τρανσέξουαλ.
Πραγματοποιήτε επίσκεψη στο Φοινικα, αγοράζετε
περί τα τέσσερα κιλά ακατέργαστη κάνναβη και την
καπνίζετε μέσα σε ένα απόγευμα. Η κοινωνικότητά
σας τονώνεται εξαιτίας της γνωριμία σας με τα όργανα της τάξης, τα οποία πλέον σας προσφωνούν
με το μικρό σας όνομα.
Μετά τα όργια των ημερών που πέρασαν και αφού
καταφέρατε να ξανακάτσετε σε καρέκλα, συνειδητοποιείτε ότι τελικά δεν ήταν και τόσο άσχημο όσο
σας φάνηκε στην αρχή και ξεκινάτε επιτυχημένη
σταδιοδρομία στη βιομηχανία ταινιών πορνό. Οι
πληροφορίες που θέλουν τους γονείς σας να σας
αποκληρώνουν και να μετακομίζουν στα Νησιά Γκαλαπάγκος, αλλάζοντας όνομα, δεν σας πτοούν

Θα διάγετε περίοδο εξαιρετικής δημιουργικότητας
αφού θα καταφέρετε να μην κάνετε απολύτως τίποτα εκτός από το να πηγαίνετε στη δουλειά και να
κοιμάστε. Η ενέργειά σας αναλώνεται στην ακαταμάχητη έλξη που σας προκαλούν αντικείμενα οικιακής χρήσης όπως καρεκλοπόδαρα, κεριά και ο
ξύλινος πλάστης της γιαγιάς σας.
Έχετε βελτιώσει τις σχέσεις με τους γύρω σας, αυξάνονται τα κέρδη της επιχείρησής σας, κερδίζετε
το Λόττο και ταξίδια για όποιο προορισμό επιθυμείτε ενώ ερωτικά παραμένετε αχτύπητοι. Ταυτόχρονα
συνειδητοποιείτε ότι πρέπει να αλλάξετε πλευρό
γιατί το γουρουνάκι, σας έπεσε κομματάκι βαρύ.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ

ΖΥΓΟΣ

ΣΚΟΡΠΙΟΣ

ΤΟΞΟΤΗΣ

Παραμένετε κορόιδα και το παιδί της
σφαλιάρας. Δεν καταφέρνετε ούτε
αυγό να καθαρίσετε, ενώ καταλήγετε
στη φυλακή ως συνεργός του Ρωχάμη. Ο χρόνος κλείνει με τη χαρμόσυνη είδηση της εξαφάνισής σας, ενώ
εικάζεται ότι ξεκινήσατε διδακτορικό
στους θεσμούς της Μεσαιωνικής Ιαπωνίας (χαρακίρι).
Καταφέρνετε να βρείτε τον ερωτικό
σύντροφο που πάντα ψάχνατε μετα
από επίπονη προσπάθεια σε οικοδομές, νεκροταφεία, πατσατζίδικα
και χώρους υγειονομικής ταφής επικίνδυνων βιομηχανικών λυμμάτων.
Ταυτόχρονα ξεφορτώνεστε τα κονδυλώματα που είχατε από τον καιρό
του Νώε ενώ η θεραπεία για τη σύφιλη είναι σε πολύ καλό δρόμο.
Η μεγάλη σας καψούρα, η οποία σας
είχε παρατήσει για μελαμψό Μιγά
για τις Μαλδίβες, γυρνά ξανά στην
αγκαλιά σας κάνοντάς σας τον πιο
ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου.
Η ερωτική συναναστροφή με το εν
λόγω άτομο, σας γεμίζει πρωτόγνωρα συναισθήματα, άγνωστες σαρκικές απολαύσεις και μη διαγνωσμένα
αφροδίσια νοσήματα.
Η ανεμελιά που σας χαρακτήριζε τα
τελευταία 120 χρόνια είναι το κύριο στοιχείο και της νέας χρονιάς,
παρόλο που οφείλεται στο γεγονός
ότι είστε καθυστερημένοι και χαζοχαρούμενοι. Επαγγελματικά είστε
κυριολεκτικά για τα πανηγύρια αφού
συμμετέχετε ως μαϊμού σε τοπικές
εκδηλώσεις της Δυτικής Μακεδονίας. Δένετε μια πέτρα στο λαιμό σας
και μας απαλλάσετε από τη χαζοχαρούμενη παρουσία σας.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

ΥΔΡΟΧΟΟΣ

ΙΧΘΕΙΣ

Δίνετε την εντύπωση καλλιεργημένων ανθρώπων και
με τρόπους γι’ αυτό και όσα
βρίσκετε σκαλίζοντας τη μύτη
σας φροντίζετε να τα κολλάτε
κάτω από το τραπέζι της μαμάς σας. Εκδικηθείτε το γείτονά σας που βάζει Θώδη στη
διαπασών στις 3 το πρωί ξεφουσκώνοντάς του τα λάστιχα ή δέστε έναν γκαζοτενεκέ
στην ουρά του σκύλου του.
Η υγεία σας βελτιώνεται
αφού επιτέλους αναρρώνετε από αναπάντεχο χτύπημα
κατά τη διάρκεια των περσινών σας διακοπών, από
ελέφαντα της Μοζαμβίκης,
σε σχετικό σαφάρι. Ερωτικά
κάνετε πράξη την έκφραση:
«Τώρα ας δοκιμάσουμε και
χωρίς τα ρούχα μας».

Περιορίζετε τα σύνδρομα
νυμφομανίας που σας κατατρέχουν. Αφιερώνετε χρόνο για τα αγαπημένα σας
πρόσωπα χωρίς να θέλετε
να τους πηδήξ*τε. Με κόπο
καταφέρνετε να εξοντώσετε
την αποικία τρωκτικών που
κατοικοέδρευε στο σιφόνι
της τουαλέτας

20| ΠΩΣΝΑ-10 ΛΟΓΟΙΓΙΑΝΑ

ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ: ΑΚΗΣ ΣΑΜΟΣ & ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΤΣΑΚΑΝΙΚΑ

10 λόγοι για

να…αφήσετε
ά

λυτα τα προβλ

ήματά σας

1. Κανένα πρόβλη
μα δεν έχει πραγ
ματική λύση.
2. Γιατί κι αυτο
ί που τα έλυσαν
τι κατάλαβαν;
3. Οι λύσεις είνα
ι η κύρια αιτία τω
5. Μέσα σε κάθε
ν προβλημάτων.
4. Γιατί κάπως
πρόβλημα κρύβετ
πρ
έπει να ζήσουν κα
αι ένα (τουλάχιστ
ι οι ψυχολόγοι.
ον) μεγαλύτερο πο
υ προσπαθεί να
βγει έξω.
6. Να είστε σίγο
7. Για να έχετε
υρ
οι
πω
ς
λό
θα
γο
τα καταφέρει.
να μπεκροπίνετε
8. Όταν ένα πρόβ
κάθε βράδυ με το
λημα φεύγει, οι
9. Για να ταυτίζεσ
υς
κο
λλητούς σας.
άνθρωποι που πρ
τε με το ελαφρο
οσπαθούν να το
λαϊκό άσμα «Έχω
10. Για να δικα
λύσουν μένουν!
πρόβλημα μεγάλο
ιολογήσετε τις «τ
, δε μου φτάνει
άσεις αυτοκτονία
θέ
λω κι άλλο!!»
ς σας» (συνίστατα
ι σε πολιτικούς
μπλεγμένους σε
ροζ σκάνδαλα).

Πώς να... λύσ

1. Απευθυνθείτε

στον Ψωμιάδη. Κ
αθ

ετε ένα πρόβλ

ημερινά, ώρες γρ

ημα

αφείου, τώρα και
στα
2. Αφήστε τις μα
με
ση
μεριανά.
τζιριές (τσιγκουνι
ές) και αγοράστε
3. Με υπομονή κα
έν
α
λυσάρι.
ι
επιμονή (και αν τα
4. Φωνάξτε τον
καταφέρετε, γράψ
αστυνόμο Σ αΐνη
τε μου!)
(πρόβλημα-πρόβλη
μα , Αστυνόμος Σ
αΐνης..)
5. Με παρέα γιατ
6. Πηγαίνοντας στ
ί μόνοι σας δεν το
ην τουαλέτα γιατί
βλ
έπω!!
και αυτό να μην εί
ναι το πρόβλημα
όλο
και κάτι θα σκεφ
τείτε!
8. Ακολουθήστε
7. Εκδράμετε στ
προσεκτικά τις οδ
α Ζωνιανά…
ηγίες του τραγουδι
ού «Πήγα σε μάγι
σσες σε
χαρτορίχτρες.»
10. Βγείτε μια κρ
9. Όπως το δέσα
ύα νύχτα με ολόγ
τε!!
ιομο φεγγάρι γυμν
Αριστοτέλους χορε
ός στην πλατεία
ύοντας κυκλικά κα
ι πείτε δέκα φορ
Σ αμ-Γούλι-Γούλι
ές «Αραράμ-Σ αμ
-Ραμ-Σ αμ-Σ αμ»…
(αν πιάσει σας χα
ρίζω τα πνευματι
κά
δικαιώματα!!)

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful