You are on page 1of 15

RELATOS DE SAMAN

RECOLLIDOS EN CASTELN POLO DEPARTAMENTO DE LINGUA ESPAOLA CLUB DE LECTURA: RETELLADORES DO GALIEIRO

31 DE OUTUBRO
Xa era 30 de Outubro, as que non quedaba mis remedio que irme coa mia familia, como todos os anos, a limpar e cambiar a flores da tumba do meu pai. Non era unha tarefa que me entusiasmase moito, xa que recordar que un dos meus seres queridos est baixo terra non me faca ilusin. Nunca puiden esquecer cando meu pai e eu iamos todos os domingos pola noite ponte para ver pasar os barcos e as poder relaxarnos... para min resultaba incrible. Unha vez rematado o traballo, marchamos do cemiterio, intentei controlar a emocin que senta ao ter aquela tumba diante dos meus ollos, pero foi algo imposible. Estaba desexando volver a casa e as poder esquecerme de todo, pero algo mo impeda. Unha amiga mia pasou toda a semana falando sobre o 31 de Outubro, que xa era ma, dixo que neste da ocorran cousas realmente sorprendentes, que podamos contactar cos nosos seres queridos xa mortos. Evidentemente, no momento non fixen mis que ignorala, parecame unha autntica estupidez todo o que estaba a falar, pero botaba tanto de menos ao meu pai, que fara o que fose s por velo unha vez mis e despedirme del antes de que desaparecera como a ltima vez. Xa era 31 de Outubro, pxenme en contacto coa mia amiga e segun os seus pasos ao p da letra, e nun folio escribn que se reunira comigo s 11 da noite xunto ponte onde pasabamos xuntos as noites dos Domingos, fun ao cemiterio e deixeille a nota ao lado das flores. Pouco a pouco acercbase o momento, dxenlle a mia nai que saa para dar unha volta , pxenme a chaqueta e marchei. Cando cheguei ponte estaba todo moi escuro, os nervios recorran o meu corpo, non poda parar de mirar cara un lado e cara o outro para ver se o va chegar... O tempo transcorra e s senta unha sensacin de fro. Mirei o meu reloxo, eran xa as doce e un minuto, o da xa acabara, estabamos a luns, esperei ata as doce e media, pero non apareceu, al s haba escuridade. As que decidn volver para casa. Senta que perdera o tempo, non puiden conter as bgoas.. pero sen dbida a culpa foi mia por facerme ilusins con cousas realmente imposibles, e ser unha inxenua. Valeria Camba Fernndez 4 A

A BOINA
A mia avoa e outras mozas foran unha vez a durmir muo. Mandaron a unha delas taberna e cando pasaba pola igrexa, viu a un home que coeca sentado no atrio da igrexa. Ela foi por atrs, quitoulle a boina e pxose a correr cara o muo. Al contoulle o conto resto, pero nisto chegou o fulano e dixo que el non estivera no atrio da igrexa. A rapaza preguntoulle a sa avoa que tia que facer e, a seora dxolle que o mis pronto posible tia que volver a mesma hora adro da igrexa, al estara o home. Ela foi por atrs e pxolle a boina e logo foise de al sen mirar para atrs, como lle dixo a avoa. E non se sabe o que pasou por que encanto a moza lle puxo a boina correu cara a casa a fume de carozo. lvaro Gonzlez (3A)

HISTORIA DO SAMAN
O meu neto moi curioso, preguntoume pola historia do Saman, empecei a narrala: Hai moito tempo houbo unha guerra entre tribos celtas da mesma rexin. Levaban tanto tempo pelexando que se esqueceron por completo do motivo da guerra, chegou un momento que s pelexaban por pelexar. Ata que un da os xefes de ambas tribos decidiron facer as paces, e montaron unha festa para celebralo, na que intentar esquecer e sandar as feridas deses tempos escuros de guerra sen sentido. Despois esa festa chegou a ser costume de ambas tribos, polo cal reunanse e a celebraban ano tras ano. Pasados corenta anos os celtas tomaron esa festa desde outro punto de vista, o inicio do novo ano celta, xa que coa aprendizaxe de novos cultivos, haba unha poca na que non medraban ben. Entn, esa festa significou o fin dunha guerra pero tamn o inicio dun novo ano celta, xa que, despois dese dia empezaba a estacin escura, na que as colleitas medraban mal e apenas se poda vivir delas. Moito tempo despois os drudas celtas conseguir comunicarse cos espritos dos seus antepasados na festa do aninovo. Os espritos consideraban a festa tan grande e tan importante que pediran permiso para pasar ese dia entre os vivos. Os drudas descubrrono e divulgrono. A xente poda falar cos seus antepasados usando a un druda como intermediario, xa que os espritos non falan o mesmo idioma que os celtas. Como a terra e as colleitas se acababan algns celtas dispersronse polo mundo buscando outros lugares onde asentarse, e a festa propagouse por toda Europa en cuestin de 3 anos. Por mala sorte a relixin cristi, prohibiu esa festa porque a consideraba pagn, e pouco a pouco desapareceu, pero non de toda Europa. A nica rexin que non a esqueceu foi Irlanda, e coa colonizacin de Amrica levrona para al xa que al o cristianismo non tia tanto poder. A festa chegou a alcanzar moita popularidade. Cambiuselle o nome polo de Halloween, e consista nunha festa na cal a xente se disfrazaba e a pedindo caramelos polas casas". Despois de contarlle esta historia tan longa ao meu neto, o moi neno quedou durmido (creo que perdn o tempo con el). Polo menos, lvoo a cama e dese xeito durmo eu mellor Daniel Montero Castelao 4 ESO A

O CABALO DA MORTE
Di a lenda que todos os anos na noite de Saman chega a morte s ras da nosa vila. Onte meu irmn e eu descubrimos a verdade. Agora vouche contar a nosa historia. Non hai mis que dunha semana co noso av contounos a lenda da vila e que vira a morte, viu como deixaba sen vida a un dos vecios e despois desapareca. A morte non era mis grande cunha persoa, pero a seu redor tia un brillo estrao e montaba un cabalo esqueltico e escuro. Segundo conta a lenda, a nica forma de asustar morte aquela noite era cunha cabaza, de xeito que neste da enchase de cabazas toda a vila, en cada ra e cada casa haba algunha cabaza. Onte, o da de Saman, meu irmn e eu estivemos a xogar no bosque. Pasamos a tarde camiando, correndo, brincando, falando esquecemos o tempo que pasara e cando escureceu anda estabamos no bosque. Decidimos regresar a casa. Corrimos polo bosque para chegar aldea, pero no medio da ra, a poucos metros das cabazas, estaba unha persoa cun cabalo. O meu irmn e eu diminumos o ritmo e achegmonos a vila con coidado, pasio a pasio. Non me lembro moi ben, pero nun intre meu irmn xa non estaba a meu lado e eu penduraba das mans dese ser, que desapareceu tras uns segundos. Espero que o meu irmn estea ben, xa que eu non o vin dende a pasada noite. Agora vou con algunhas persoas... a buscalo... Deixo esta carta para que todos saiban o que pasou e que non vean vila neste da de Saman. Manuel A. Otero Fernndez 1 Bach A

CORAZN DE XEO
Sempre me gustou o 31 de outubro, por ningn motivo en especial, s porque unha data bonita. Xa non creo nos vellos contos de Saman e esta sociedade fra e esttica que trato de adaptarme tampouco o fai. Os actos e crenzas celtas xa quedan moi lonxe do consumismo occidental. A verba Saman foi baleirada do seu ancestral significado (como se fose unha cabaza) e agora soamente unha festa mis que explotar. Outra das cousas que me gustou facer sempre estudar e mirar as caras dos transentes aos que deixo cruzar nos pasos de cebra. Eles son tan ignorantes e desagradecidos que non se decatan de que lles regalo gratuitamente uns segundos da mia vida. Eses segundos podera investilos en calquera outra das mias frivolidades, pero gstame conxecturar sobre o pasado e o presente desas persoas. O seu futuro pertnceme, son eu o que decide se soltar o pedal do freo e pisar o acelerador, atropelando e poendo fin existencia de tan mundanos seres. Calculei moitas veces con que forza e a que distancia resultara mis eficaz o golpe da carrocera do meu BMW contra o feble corpo da mia vtima. Eles son incapaces de comprender que podo trascantear o seu atarefado mundio e apertada axenda, que os obrigan a tirarse arrogantemente sobre os pasos peons. Para un pen calquera un paso de cebra un terreo no que se sinte seguro, onde pode cruzar con toda a parsimonia do mundo, sempre e cando un semforo non cronometre os seus pasos e hipoteque o seu tempo. Sntense como os foraxidos que conseguen entrar na igrexa e xa saben que en terreo sagrado non sern axustizados. Ilusos. A veces cruzan o meu pensamento retallos do pasado dese transente despreocupado e inmune mia exhaustiva anlise. O paso do tempo e o costume da mia estraa mana, levronme a desenvolver un sexto sentido co que son capaz de recompoer o pasado dese individuo cunha simple ollada sa expresin. Hoxe mesmo colouse na mia montona ma un mozo de aspecto desaliado, despeiteado e que levaba aos ombreiros unha rada mochila. A sa faciana estaba envellecida cos trazos tpicos dunha persoa que foi maltratada pola vida. Suicidio? Esa idea vase vagar polas sas pupilas baleiras de sentimento e que miraban ao mundo cun xesto desafiante. Quizais foi porque ese mozo me recordou a min mesmo nunha poca non moi afastada na que eu tamn vagabundeaba como un can da ra por unha cidade chea da vida que lla vai sorbendo aos seus habitantes. Quizais sexa que o meu fro corazn se est desxeando e pode volver a sentir compaixn cara algun. Pode ser que o feito de que hoxe sexa 31 de outubro provoque que se me debuxe un sorriso nos meus cuarteados beizos pola friaxe matutina. 7

Non quero seguir desvelando os escuros segredos da mia alma reprimida, nin admitir que cando ese rapaz pousou a sa mirada arrogante sobre min, un calafro recorreu a mia columna vertebral. Como aquel que ve unha pantasma, o esprito de algun a quen lle debe explicacins e a quen non llas quere proporcionar. Sara Bugallo Porto 1 Bach B

O PIANISTA
Como todos os anos, diriximonos casa da Sra. Becker, pero creo que este foi o primeiro Saman que pasei medo de verdade. Eran as dez da ma e espertei, asomeime porta e os meus pais durman, ata Flix. Baixei para almorzar e vin a Xulia na cocia. Xa levaba unha hora traballando. Ofrecinlle almorzar comigo e sentmonos xuntas a falar mentres comiamos. Contoume que cando tia a mia idade, nesta data tan destacada, ela tamn a de noite s casas para entreterse un intre cos amigos. Este sempre foi unha aldea pequena, con moi pouca vecianza. Xa pasaran por todas as casas cando unha das sas amigas dxolles que saba dunha mansin encantada que haba nos arredores. Xulia non se atreveu a acompaalas, non lle gustan estas cousas tremebundas. A idea da casa encantada pareceume fabulosa, as que lle pedn o enderezo. s once chegaron todos coas cabazas para disfrazarse, a noite estaba moi escura. Todo saa segundo o previsto. Ao sar de casa da Sra. Becker, conteilles o da casa encantada e todos estaban de acordo con ir botar unha ollada. Camiamos dez minutos, mis ou menos; parmonos, e al estaba. Achegmonos e empuxamos a porta. Entramos e escoitamos como algun tocaba un piano, via do piso de arriba e decidimos aproximarnos. pisar a primeira baldosa dous dos meus amigos caeron baleiro. Os outros tres corrimos cara porta e samos pitando... Cada vez o piano soaba mis forte UN ANO DESPOIS... Saman, e este ano penso regresar casa encantada a rescatar os meus amigos e a todos os policas que desapareceron na sa procura Vou por ti pianista! Uxa Figueiras Regengo 4ESO B

A SANTA COMPAA
Conta a lenda que cinco amigos foron de vacacins a Mondariz, Pontevedra, o da 31 de outubro. Chegaron de noite e decidiron aloxarse nun hotel da vila, situado preto dun monte moi extenso. Xon, un deles, decidiu sar monte, pero a maiora negouse. Cerca da unha da maa, Xon, volveu insistir coa mesma pregunta. Estbase a poer pesado; ademais, non podan durmir e foron para o monte. Ao cabo dun quilmetro, encontraron un pequeno cemiterio, cunha porta principal. Entraron e s viron lpidas e tumbas semiabertas. O cemiterio pareca estar abandonado Ao principio non ocorreu nada de nada, pero ao sar do camposanto viron un home correr, e sen parar de correr nin un instante dxolles que se esconderan, que se non o facan, morreran. Os cinco amigos comezaron a rirse del mentres se perda na escuridade, e o recorrer uns poucos metros escoitaron unha especie de murmurios. Ao prestar mais atencin viron un resplandor que se achegaba ao mesmo tempo que escoitaban uns pasos. Entn, si que se asustaron. Instintivamente e como se todos estivesen de acordo, entraron no cemiterio de novo para agacharse. Non quixeron mirar para ver que era. S estaban calados. Sentiron como a carn deles pasou un grupo de xente e logo como os pasos se an aloxando. Durante estes intensos momentos todos sentiron un cheiro a corrompido e queimado. Cando xa non se escoitaba nada mis, saron e mais adiante viron unhas pegadas de pasos marcados no chan mollado. As catro da ma saron do monte cara a casa. Ao entrar haba un ancin, que nada mais velos pxose a berrar pedindo explicacins de por que saran de noite ao monte. Contronlle o sucedido e el empezou a rezar. Dxolles algo as como que estaban vivos de milagre. Pedronlle explicacins. Tratbase dunha vella lenda das enigmticas terras do norte de Espaa. O ancin dxolles pola noite poucos son os valentes que se internan nas profundidades dos montes galegos e menos con la chea. Podes atopar a morte e vagar durante o resto da eternidade xunto a ela. Non se pode mirar, e se te atreves a facelo debers debuxar un crculo no chan e permanecer dentro ata que pase de largo por diante dos teus ollos, e se non te atreves a mirar, escndete e reza, reza moito para que non te vexan. Tamn lles contou que ese cemiterio estaba a soamente para os que falecan vtimas da Santa Compaa. Din que estm malditos e por iso est tan escondido e afastado do pobo. Preguntronlle plos pasos que escoitaran. O ancin dxolles que podan ser os pasos da Santa Compaa, as nimas que pasaron cerca deles ou que as almas dos defuntos corran fuxindo dela. Ana Neira Lpez (1 Bach B) 10

KEPCHUP
Nun pequena aldea da costa, todos os anos na poca do Saman, ocorran sucesos estraos. A partir de media noite rompan os cristais, os timbres soaban ss e cada certo tempo a xente escoitaba alaridos no cemiterio. Marcos, Xurxo e Sandra eran tres rapaces moi inquedos, encantbanlles as festas e sobre todo o Saman. Sempre saan pola noite e facan algunha que outra travesura, e anda que tian que volver a casa antes de media noite, ese ano decidiron non facelo. Estaban decididos a descubrir o porqu dos estraos sucesos. Era media noite e puxronse en camio cara o cemiterio. Chegaron porta e escoitaron un alarido que os paralizou. Quedaron inmbiles e uns segundos despois, Sandra, a mis valente, case temeraria, entrou seguida de Xurxo e Marcos. O cemiterio era grande e escuro, anda as os tres rapaces seguiron adiante pero outro alarido asustounos e Marcos marchou correndo. Sandra e Xurxo seguiron adiante e chegaron cabana do garda. Cando abriron a porta viron o garda tirado no chan cuberto de sangue e Xurxo, do susto, desmaiouse, pero Sandra que era moi observadora, fixouse nun bote de kepchup que haba tirado no chan e descubriu que o garda que resultou ser a pantasma do Saman porque non lle gustaba esa festa. Os anos seguintes os rapaces puideron gozar do Saman e o garda non volveu berrar. Luis Rocamonde Darriba (1 Bach A)

11

UNHA MIRADA VIOLCEA


Sempre presumn de non terlle medo a nada. Podera pasarme horas e horas fronte ao televisor vendo algunha pelcula de tinguiduras macabras e non alterarme en absoluto. De feito, era sorprendente que non me fixesen efecto as imaxes sobre espritos, os berros desesperados dunha nena posuda polo demo e condenada ao exorcismo ou bonecos diablicos e terrorficos que adoitaban poboar os pesadelos das mias amigas. s veces acusbanme de estar feita de xeo, de ter petrificado o meu corazn e pensamento. Pero non era as. Simplemente o que a algns lles provocaba desalento, a min, indubidablemente, impasibilidade. A noite do 31 de outubro, con todo, todo cambiou de maneira inexplicable. Non sei se a causa do meu desconcerto se atopa nos antigos contos de Saman que me relatou a mia avoa antes de deitarme ou hai algunha razn mis, impregnada de bruxara. S lembro que me estirei na cama, asombrada de novo. Nada faca que sentise o mis mnimo indicio de inquietude. S sei que, de speto, e ante mia incredulidade, estaba no corpo doutra persoa moito mis fornida que eu. Ante min, un home ancin retirado faca a esquina dun habitculo de reducido espazo. Tia unha mirada intensa e aterrorizada. Pero, despois de observar detidamente as mias mans comprobei cal era a fonte daquela estraa situacin. Sostia eu un enorme coitelo coas mias mans e sen ser capaz de articular palabra dirixame cara ao inofensivo personaxe, prostrado contra a parede. Coma se dun punto de xiro se tratara, a vtima dos meus actos involuntarios sentou correctamente no fro chan de cemento. Cravou os seus ollos malva na mia figura e falou: - De verdade non tes medo? devandita frase seguiuna un sorriso maquiavlico, estremecedor. Esperteime sobresaltada. Tentei tranquilizarme, era a primeira vez que me senta tan revolta. Pero era imposible porque, saba, tia a intrigante certeza, de que detrs da endiablada porta da mia habitacin escondase unha axexante e intensa mirada violcea. Laura Filloy Martnez 1 Bach B

12

UNHA NOITE NO CEMITERIO


Levaba das horas al, naquel ptrido, apestoso e solitario cemiterio, onde moraban os mortos e, vez, onde me retaron os meus dous amigos Christian e Melissa a pasar a noite de Haloween, ou o que o mesmo, a noite de Saman. Levara comigo o meu saco de durmir rosa fucsia, a mia mochila con algunha comida (cereais, patacas fritas, sndwichs) e unha lanterna. A min non me asustaba o feito de durmir no cemiterio, nin o feito de durmir ao aire libre, senn que me asustaba que a lenda do cemiterio fose certa e que os mortos se espertasen en plena noite. Eran o once e media da noite e anda tia que pasar moito tempo at o dez da ma do da seguinte. Mentira mia nai dicndolle que me a a quedar a durmir na casa de Melissa, porque, claro, non me a deixar durmir no cemiterio! Atopbame soa, diante do que era a tumba da mia avoa, Rose Marie Carter, co propsito de que se a lenda fose certa, ela, puidera protexerme. Metinme no saco de durmir e acheguei a mochila cara a min, metendo a man dentro e sacando un sndwich de pat de atn. Logo, colln de novo a mochila, pecheina e coloqueina debaixo da mia cabeza, pndoa de almofada. Mentres coma deitada no rxido chan deime conta que ao incio e fin da fila de tumbas haba cabazas con velas no seu interior iluminando un pequeno anaco do cemiterio. Metida no meu saco de durmir, e case durmindo, escoitei un rudo en plena noite, algo que se arrastraba, e algo que rompa aln de onde eu me atopaba. Con coidado de non facer rudo, levanteime e achegueime para ver que ocorra. Non ocorrera nada, nada en absoluto. Non sei, sera porque estaba a durmir ou pola mia imaxinacin, pero al non haba absolutamente nada. Volvinme meter no saco e pechei de novo os ollos para coller o sono. E algo volvn escoitar. Levanteime de novo pensando que podera volver ser a mia imaxinacin ou quizais s un gato ou un can, pero al non haba absolutamente nada. Regresei ao lugar onde eu acampaba esa noite e tombeime outra vez no saco de durmir. De novo sentn que algo se arrastraba e mirei cara ao outro lado do cemiterio. Que iso? pensei, pero logo supuxen que eran Christian e Melissa que me queran gastar unha broma. Que equivocada estaba! Haba algo mis, moito mis grande que unha simple broma organizada polos meus amigos. Achegueime, con coidado, para pescudar que era aquela sombra, fose o que fose. Achegueime mis e mis e virei. Al non haba absolutamente nada nin ningun. Que estaba a ocorrer?. Seica a mia imaxinacin estaba a xogarme unha mala pasada? 13

De ningunha maneira pensara que o que me ocorreu (se mo contaron) puidese ser certo e, seguramente, cando volo conte tampouco me creredes, xa que imposible. De speto, algo me agarrou. Leticia Pouse Garca 1 Bach B

14

LA CHEA
Aquela noite estaba mis esperto. Cando mirou o reloxo xa pasaba das once e media pero non se atopaba canso. Motivado polo aburrimento, Lus decidiu sar a dar un paseo. Cando sau da sa casa sorprendeulle o grande que estaba a la. Viva nos arredores, nunha pequena casia cun xardn pequeno e moi coidado. Lus decidiu pasar polo centro da cidade. A medida que se a achegando, decatouse de que haba moitas cabazas, e mesmo algunhas tian un terrorfico rostro e desprendan unha aura luminosa. A Lus non lle presaxiaba nada bo, as que baixou a cabeza e seguiu camiando. Cando chegou ao centro, dobrou a esquina dun edificio e contemplou algo que xamais se imaxinou. A ra estaba chea de espantosas criaturas que asaltaban as casas, sabe deus con que motivo. Correu rumbo ao bosque sen saber o que lle esperaba. Cando pasou polas primeiras rbores retardou o paso e acougou. As seguiu deambulando mentres se preguntaba que podera pasar. Parou de camiar. Xa levaba as mis de media hora. Arrepentiuse de entrar no bosque xa que podera ser moito mis perigoso que a cidade. Caeu na conta de que era 31 de outubro, a noite dos espritos. Coecedor xa do seu macabro destino, agardou nun claro iluminado pola la chea. Resignouse a que sucedese o que tia que suceder. E iso foi o ltimo que fixo neste mundo porque desapareceu sen deixar rastro. Abel Carbajal Saborido 4 ESO B

15