You are on page 1of 103

Copyright: Ερρίκος Μπελιές & Εκδόσεις Ηριδανός

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΗΡΙΔΑΝΟΣ
Ζωοδόχου Πηγής 79, 1 1 4 73 ΑΘΗΝΑ
Τηλ./ Fax: 2 1 0 88.39.957, Τηλ.: 2 1 0 3 8 . 4 7 . 6 6 0

ISBN 978-960-335-084-2

ΛΟΥΙΤΖΙ ΠΙΡΑΝΤΕΛΛΟ

ΕΞΙ

ΠΡΟΣΩΠΑ
ΖΗΤΟΥΝ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΕΛΙΕΣ

ΗΡΙΔΑΝΟΣ

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ Τα πρόσωπα του έργου που πρόκειται να ανέβει: Ο Πατέρας Η Μητέρα Η Κόρη Ο Γιος Το αγόρι: Βουβό πρόσωπο Το κορίτσι: Βουβό πρόσωπο Μαντάμ Πάτσε Οι ηθοποιοί του θιάσου: Ο Θιασάρχης Η Πρωταγωνίστρια Ο Πρωταγωνιστής Η Δεύτερη Ηθοποιός Η Νεαρή Ηθοποιός Ο Νεαρός Ηθοποιός Άλλοι ηθοποιοί. άντρες και γυναίκες Ο Διευθυντής σκηνής Ο Υποβολέας Ο Φροντιστής Ο Μηχανικός Ο Γραμματέας του θιασάρχη Ο θυρωρός Τεχνικοί και υπάλληλοι του θεάτρου .

ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Κι εγώ πότε θα δουλέψω. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ Άλλη ώρα. βλέπουμε να μπαίνει από την πόρτα της σκηνής ο Μηχανικός. Στην άλλη πλευρά. Στο βάθος της σκηνής. για τους Ηθοποιούς. Δύο σκαλίτσες. Όπου να 'ναι έρχεται ο θιασάρχης. (Κοιτάζει το ρολόι του) Δέκα και μισή. Στα πρώτα χτυπήματα βγαίνει από την πόρτα των καμαρινιών ο Διευθυντής Σκηνής) ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ Τι κάνεις εκεί. μήπως χρειαστούν για την πρό­ βα. το ένα λίγο μεγαλύτερο από το άλλο και μερικές καρέκλες βαλμένες εδώ και εκεί. Παίρνει μερικά σανίδια από μια άκρη. Επίσης κοντά στο προσκήνιο. στο πλάι. τα φέρνει στο προσκήνιο και γονατί­ ζει να τα καρφώσει. αριστερά και δεξιά. Αυτό για να έχει από την αρχή το κοινό την αίσθηση μιας παράστασης που δεν έχει ακόμα στηθεί κανονικά. η αυλαία είναι ανοιχτή και η σκηνή όπως είναι καθημερινά. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ Τώρα βρήκες. ένα τραπεζάκι και η πολυ­ θρόνα του Θιασάρχη με την πλάτη γυρισμένη στο κοινό. που φοράει μπλε φόρμα και στη ζώνη του έχει κρεμασμένη εργαλειοθήκη. . δύο τραπεζάκια. μισοσκότεινη και χωρίς σκηνικά. και κοντά στο προσκήνιο. Όταν σβήνουν τα φώτα.Π Ρ Ω Τ Η Π Ρ Α Ξ Η (Όταν μπαίνουν οι θεατές. ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Δεν βλέπεις. Στις άκρες της σκηνής. λίγο πιο πέρα από την τρύπα του. Καρφώνω. ένα πιάνο σχεδόν κρυμμένο. Το σκέπαστρο του υποβολείου έχει αφαιρεθεί από τη θέση του και είναι ακουμπισμένο πάνω στη σκηνή. αριστερά και δεξιά. ενώνουν τη σκηνή με την πλατεία.

Καθώς προχωρεί. Φοράει σκληρό καπέλο. Μπαίνουν. ΔΙΕΤΘΤΝΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ Πάντως. άλλος μουρμουράει για το ρόλο που του δώσανε. μάζεψε τα από 'δώ. Είναι εννέα ή δέκα. Όλοι οι Ηθοποιοί. θα πρέπει να φοράνε ανοιχτόχρωμα. μαζεύει τα σανίδια και φεύγει. χαρούμενα ρούχα και αυτή η πρώτη πρό­ βα θα πρέπει να γίνει με μεγάλη φυσικότητα και ζωντάνια. πρέπει να ετοιμάσω τη σκηνή για τη Δεύτερη Πράξη. Οι Ηθοποιοί στρέφουν και κοιτάζουν προς την πλατεία.ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Πότε. Μερικοί πηγαίνουν στα καμαρίνια. (Ο Μηχανικός. άλλος διαβάζει μεγαλόφωνα μια θεατρική είδηση από την εφημερίδα. στέκονται και συζητάνε στη σκηνή. ανάμεσα τους και ο Υποβο­ λέας με το κείμενο του έργου παραμάσχαλα. Στο μεταξύ. ανεβαίνει μία από τις δύο πλαϊνές σκαλίτσες και φτάνει στη σκηνή. ένας-ένας ή δύο-δύο. καθώς ο Θιασάρχης και σκηνοθέτης του έργου μπαίνει από την πίσω πόρτα της πλατείας και διασχίζει την αίθου­ σα. άντρες και γυναίκες. χαιρετιούνται μεταξύ τους. Κάθο­ νται ή στέκονται όρθιοι κατά ομάδες. όσοι υποτίθεται ότι παίρνουν μέρος στις πρόβες για το έργο του Πιραντέλλο «Το παιχνίδι των ρόλων». οι Ηθοποιοί τον χαιρετάνε. από την πόρτα της σκηνής αρχίζουν να καταφθά­ νουν οι Ηθοποιοί. Κάποια στιγ­ μή ένας κάθεται στο πιάνο και παίζει μια χορευτική μελωδία: εδώ οι νεό­ τεροι μπορούν να αρχίσουν να χορεύουν) ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ (Χτυπάει τα χέρια του για να τους επαναφέρει στην τάξη) Άντε! Αρκετά! Τέρμα! Έρχεται ο κύριος θιασάρχης! (Αμέσως σταματάνε και η μουσική και ο χορός. κάτω από τη μασχάλη του κρατάει μπαστούνι και στο στόμα του έχει χοντρό πούρο. γκρινιάζοντας και μουρμουρίζοντας. Έ λ α . άλλος καπνίζει. Ο Γραμματέας του του δίνει το κείμενο του έργου και το ταχυδρο­ μείο: εφημερίδες) . όπως γράφει το όρντινο. όχι τώρα που έχουνε πρόβα. περιμένοντας να έρθει ο Θιασάρχης για να αρχίσει η πρόβα. ενώ άλλοι.

ανάβει τη λάμπα του και ανοίγει μπροστά του το κείμενο) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Χτυπάει τα χέρια του) Ελάτε. όχι δα! Να 'μαι! Να 'μαι! (Είναι ντυμένη στα άσπρα. Αυτά έφερε ο ταχυδρόμος. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Του δίνει πίσω το κείμενο) Αυτό στο γραφείο μου. Θα της βάλεις πρόστιμο — γράψ' το! Να μάθει να έρχε­ ται στην ώρα της. από το βάθος της πλατείας ακούγεται η φωνή της Πρωταγωνίστριας) ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Ε. Στο μεταξύ. Σε λίγες στιγμές η σκηνή φωτίζεται με έντονο λευκό φως. ο Υποβολέας μπαίνει στη θέση του. (Κοιτάζει το ρολόι του) Χάσαμε ήδη δέκα λε­ π τ ά . ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ Μάλιστα. φοράει τεράστιο καπέλο και στην αγκαλιά της . πάμε! (Στον Διευθυντή Σκηνής) Λείπει κανένας. (Πηγαίνει να φροντίσει το θέμα.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Γράμματα. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ Η πρωταγωνίστρια. Πες ν' ανάψουν κάνα φως. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Όπως πάντα. (Κοιτάζει γύρω και απευθύνεται στον Διευθυντή Σκηνής) Δεν βλέπουμε τί­ ποτα εδώ μέσα. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Όχι. (Προτού προλάβει να τελειώσει.

ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Το συγκεκριμένο ζώο εκνευρίζεται στην πρόβα. πάμε! . τότε. (Οι υπόλοιποι Ηθοποιοί πηγαίνουν και κάθονται στο πλάι της σκηνής. πάμε. Στον Υποβολέα) Πάμε. (Φωνάζει στον Διευθυντή Σκηνής) Βιττόριο! Σε παρακα­ λ ώ . εκτός από τους τρεις που συμμετέχουν στη συγκεκριμένη σκηνή. φύγε από τη μέση! (Η Πρωταγωνί­ στρια σηκώνεται. αγάπη μου. Προχωρεί τρέχοντας στο διάδρομο της πλατείας και ανεβαίνει μία από τις πλαϊνές σκαλίτσες) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Επίτηδες το κάνεις. ο Περικλής (Του δίνει το σκυλάκι) στο καμα­ ρίνι μου. δεν αρχίσαμε ακόμα. Πρέπει να περιμένει ολόκληρος θίασος. Δεύτερη Πράξη. Ποιοι παίζουν. αλλά παιδεύτηκα πολύ να βρω αυτοκίνητο.. στρέφει στον Υποβολέα) Έ λ α . ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Εκνευρισμένος) Ε.. Εκνευρίζεται πολύ στην πρόβα. (Κοι­ τάζει γύρω) Εντάξει. (Κάθεται στη θέση του σκηνοθέτη) Πάμε. μαζί με τους άλ­ λους. άλλα ζώα εκνευρίζουν στην πρόβα! (Χτυπάει τα χέρια του. Όχι. Η Πρω­ ταγωνίστρια δεν έχει προσέξει την οδηγία του Θιασάρχη και κάθεται μπρο­ στά σε ένα από τα δύο τραπεζάκια) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στην Πρωταγωνίστρια) Παίζεις κι εσύ εδώ. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Ε γ ώ . Κι εγώ αργώ να βγω. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Συγγνώμη. «Παιχνίδι των ρόλων» του Πιραντέλλο.κρατάει ένα χαριτωμένο σκυλάκι. πηγαίνει και κάθεται στο πλάι.

ο επονομαζόμενος Σωκράτης». Στο βάθος πόρτα. Η εξώπορτα στο πλάι δεξιά». (Στον Ηθοποιό που υποδύεται τον Σωκράτη) Εσύ μπαίνεις και βγαίνεις από 'δώ.ΥΠΟΒΟΛΈΑς (Διαβάζει από το κείμενο) «Το σπίτι του Λεόνε Γκάλα. που οδηγεί στην κουζίνα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ε. (Στον Θια­ σάρχη) Θέλετε να διαβάσω όλες τις σκηνικές οδηγίες. που οδη­ γεί στο δωμάτιο του Λεόνε. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στον Διευθυντή Σκηνής) Θα βάλουμε το κόκκινο σαλόνι. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Σ Κ Η Ν Η Σ (Το σημειώνει) Κόκκινο σαλόνι. τραπεζαρία και γραφείο μαζί». προσέξτε: εκεί η εξώπορτα. από δώ η κουζίνα. . ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Σηκώνεται και δείχνει) Λοιπόν. Γκουίντο Βενάντσι και Φιλίππο. Του δείχνει) Εκεί μήπως βάλουμε παράθυρο και κουρτίνες. ΥΠΟΒΟΛΈΑς (Συνεχίζει) «Σκηνή Πρώτη. Μάλιστα. Πάνω στο γραφείο βιβλία και χαρτιά. Κάθε φορά θα το ρωτάς. βέβαια. ΥΠΟΒΟΛΈΑς (Συνεχίζει από το κείμενο) «Το τραπέζι στρωμένο για φαγητό. (Ξανακάθεται) ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Σ Κ Η Ν Η Σ (Κρατάει σημείωση) Μάλιστα. Ράφια με βιβλία και βιτρίνες με πολύτιμα σερβίτσια. Άλλη πόρτα στο βάθος αριστερά. Λεόνε Γκάλα. (Στον Διευθυντή Σκηνής. Περίερ­ γος χώρος.

γελοίο! Και γελοίο να είναι. Συμμετέχεις σ' ένα παιχνίδι καθορισμένων ρόλων . τι να κάνω εγώ. κρατάει ξύλινο πιρούνι και χτυπάει ένα αβγό σε ένα μικρό μπολ. ναι. και σκούφο θα βάλεις και τ αβγό θα χτυπάς! Να 'ταν αυτό μόνο: θα σας βάλω να υποδυθείτε και το τσόφλι του αβγού που χτυπάτε! (Ξανά γέλια και ειρωνικά σχόλια από τους Ηθοποιούς) Ησυχία! Όταν εξηγώ. ο Λεόνε Γκάλα.ΥΠΟΒΟΛΈΑς (Διαβάζει) «Όταν ανοίγει η αυλαία. να μην αρέσει το έργο ούτε στους ηθοποιούς. Στο έργο εσύ είσαι η λογική και η γυναίκα σου το ένστικτο. Ο Φιλίππο. Τώρα καταντήσαμε να παίζουμε μόνο Πιραντέλλο. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Ενοχλημένος) Ε. φορώ­ ντας σκούφο μάγειρα και ποδιά. Ο Θιασάρχης σηκώνεται. ούτε στο κοινό. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς (Στον Θιασάρχη) Πρέπει οπωσδήποτε να φοράω σκούφο. Ο Γκουίντο Βενάντσι κάθεται και ακούει». ούτε στους κριτικούς! (Οι Ηθοποιοί γελάνε. πλησιάζει τον Πρωταγωνιστή και του φω­ νάζει) Άρα. αλλά είναι γελοίο! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Γελοίο! Άκου 'κεί. το τσόφλι του αβγού! Το τσόφλι είναι το κενό κέλυφος της λογικής. (Δείχνει το κείμενο) ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Συγγνώμη. κάνει ακριβώς το ίδιο. Εδώ έτσι γράφει. που ανάθεμα κι αν τον καταλαβαίνει κανένας! Λες και το κάνει επίτηδες. όταν δεν τη γεμίζει πια η τυφλή λογική. ν' ακούτε! (Στον Πρω­ ταγωνιστή) Ναι. Πάνε οι καλές εποχές που φέρναμε ωραία έργα από τη Γαλλία. και αυτός ντυμένος μάγειρας.

και εξελίσσεσαι εκούσια σε ανδρείκελο του εαυτού σου. Κα­
τάλαβες;
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς

(Ανοίγει τα χέρια με απόγνωση)

Οχι.

ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

(Γυρίζοντας στη θέση του) Ούτε κι εγώ. Εμπρός, πάμε παρα­

κ ά τ ω . Θα τα ξαναπούμε στο τέλος. (Εμπιστευτικά) Κάντε
μου τη χάρη να μιλάτε πιο πολύ στραμμένοι στο κοινό. Ε'ναι
που είναι περίεργο το έργο, αν δεν ακούγεστε κι εσείς, θα
πάμε κατά διαόλου. (Χτυπάει τα χέρια του) Ελάτε! Έτοιμοι;
Πάμε!
ΥΠΟΒΟΛΈΑς

Συγγνώμη, μπορώ να βάλω το σκέπασμα; Κάνει ρεύμα εδώ
κάτω.
ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

Ναι, ναι, κάνε ό,τι θέλεις.
(Ενώ ο Υποβολέας πηγαίνει, παίρνει το σκέπασμα του υποβολείου και το
τοποθετεί στη θέση του, μπαίνει ο Θυρωρός του θεάτρου και διασχίζει τον
κεντρικό διάδρομο της πλατείας για να αναγγείλει στον Θιασάρχη την
άφιξη των έξι Προσώπων, που έχουν και αυτά μπει και ακολουθούν τον
Θυρωρό από κάποια απόσταση, κοιτάζοντας γύρω τους με αμηχανία.
Οποιοσδήποτε αναλάβει τη σκηνική ερμηνεία αυτού του έργου, ένα πρέπει
να φροντίσει πάνω απ' όλα τ άλλα: τα έξι πρόσωπα να ξεχωρίζουν καθαρά
από τους Ηθοποιούς του θιάσου. Όταν τα έξι πρόσωπα ανέβουν στη σκη­
νή, πρέπει να διαχωριστούν από τους Ηθοποιούς όπως αναφέρουν οι γρα­
πτές οδηγίες. Σε αυτό ενδεχομένως θα βοηθήσει και η διαφοροποίηση του
φωτισμού στους μεν και στους δε. Πιθανώς το πιο αποτελεσματικό θα
ήταν να χρησιμοποιηθούν μάσκες για τα έξι πρόσωπα, ειδικά φτιαγμένες
έτσι ώστε να μην αλλοιώνονται από τον ιδρώτα, να είναι αρκετά ελαφρές
για τους ηθοποιούς που θα τις φορέσουν και να αφήνουν ελεύθερα τα μάτια,

τα ρουθούνια και το στόμα. Αυτό θα συντελέσει στην ερμηνεία της βαθύ­
τερης έννοιας του έργου. Τα έξι Πρόσωπα δεν πρέπει να μοιάζουν με φα­
ντάσματα: είναι όντα μιας κατασκευασμένης πραγματικότητας, παγιω­
μένα δημιουργήματα της φαντασίας, επομένως πιο αληθοφανή και στέρεα
από την ευμετάβλητη φυσικότητα των Ηθοποιών. Οι μάσκες δημιουργούν
την εντύπωση μιας όψης που η Τέχνη κατασκεύασε σταθεροποιώντας σε
καθένα από τα Πρόσωπα το βασικό του συναίσθημα: τύψη για τον πατέ­
ρα, εκδίκηση για την Κόρη, περιφρόνηση για τον Γιο, πόνος για τη Μητέ­
ρα. Ειδικά η μάσκα της Μητέρας μπορεί να έχεί κολλημένα κέρινα δά­
κρυα στα μάγουλα της, όπως έχουν πολλά αγάλματα σε εκκλησίες όταν
αναπαριστούν την Τεθλιμμένη Μητέρα, την «Mater Dolorosa». Τα ρούχα
των έξι προσώπων, ειδικά σχεδιασμένα και χωρίς εκζήτηση, πρέπει να
είναι φαρδιά, λιτά και με σκληρές πτυχώσεις, όπως των αγαλμάτων: πρέ­
πει να μη δίνουν την εντύπωση πως φτιάχτηκαν σε κάποιο ραφτάδικο από
υφάσματα που βρίσκονται εύκολα στα καταστήματα. Ο Πατέρας είναι
περίπου πενήντα χρόνων. Με αραιά κοκκινόξανθα μαλλιά μπροστά, αλλά
όχι φαλακρός. Με πυκνό, στριφτό μουστάκι πάνω από το ακόμα νεανικό
στόμα του, συχνά μισάνοιχτο σε ένα μάταιο και αβέβαιο χαμόγελο. Με
φαρδύ μέτωπο και ωχρό πρόσωπο, μάτια οβάλ γαλανά, πολύ λαμπερά και
διαπεραστικά. Με παντελόνι ανοιχτόχρωμο και σακάκι σκούρο. Το ύφος
του άλλοτε μελιστάλαχτο και άλλοτε με εξάρσεις ψυχρότητας και τραχύ­
τητας. Η Μητέρα δίνει την εντύπωση ατόμου τρομαγμένου και συντριμ­
μένου από ένα αφόρητο βάρος ντροπής και ταπείνωσης. Διακριτικό, κατά­
μαυρο φόρεμα. Όταν θα σηκώσει το βαρύ βέλο, θα αποκαλύψει ένα πρόσω­
πο όχι πονεμένο, αλλά σαν κέρινο. Κρατάει συνεχώς τα μάτια της χαμη­
λωμένα. Η Κόρη είναι δεκαοχτώ χρόνων και αναιδής στα όρια της θρασύ­
τητας. Εντυπωσιακά όμορφη, και αυτή ντυμένη στα μαύρα, όμως πολύ
κομψή. Δείχνει φανερά την περιφρόνηση της για τη δειλή και θλιμμένη
έκπληξη του νεαρού αδελφού της, που είναι ένα απεριποίητο Αγόρι δεκα­
τεσσάρων χρόνων, και αυτό ντυμένο στα μαύρα. Αντίθετα, είναι ιδιαίτερα
τρυφερή με τη μικρή αδελφή της, ένα Κορίτσι γύρω στα τέσσερα, που
φοράει άσπρο φόρεμα με μαύρη μεταξωτή ζώνη. Ο Γιος είναι ένας ψηλός
νέος είκοσι δύο χρόνων. Συνήθως άκαμπτος, με συγκρατημένη απαξίωση

για τον τ.ατέρα και βλοσυρή αδιαφορία για τη Μητέρα. Φοράει μοβ πανω­
φόρι και έχει ένα μακρύ πράσινο κασκόλ γύρω από το λαιμό του)
ΘΤΡΩΡΟΣ

(Διστακτικά, στον Θιασάρχη) Συγγνώμη, κύριε...
ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

(Ξαφνιάζεται) Τι είναι πάλι;
ΘΤΡΩΡΟΣ

Είν' εδώ κάτι άνθρωποι και σας ζητάνε.
ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

(Θυμωμένος) Να πάρει ο διάολος, κάνω πρόβα! Και άμα κκνω
πρόβα, δεν θέλω κανέναν εδώ μέσα! (Κοιτάζει προς την τλατεία) Εσείς ποιοι είστε; Τι θέλετε;
ΠΑΤΕΡΑΣ

(Πλησιάζοντας τη μια σκαλίτσα που οδηγεί στη σκηνή και ακολου­
θούμενος από τους άλλους) Ζητάμε ένα συγγραφέα.
ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

(Θυμωμένος όσο και έκπληκτος) Συγγραφέα; Ποιο συγγραφέα;
ΠΑΤΕΡΑΣ

Οποιονδήποτε, κύριε.
ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

Εδώ δεν έχουμε κανένα συγγραφέα. Δεν κάνουμε πρόβα σε
καινούργιο έργο.
ΚΟΡΗ

(Ανεβαίνει χαρούμενη τη σκαλίτσα) Ακόμα καλύτερα,

κύριε,
ακόμα καλύτερα! Μπορούμε να γίνουμε εμείς το καινούργιο
σας έργο.
ΚΑΠΟΙΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

(Ανάμεσα στα γέλια και στα σχόλια των άλλων) Άκου τι λέει!

δυσφορώντας) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Καλά. αλλά μελιστάλακτος) Μα. Οι τρεις ανεβαί­ νουν τα μισά σκαλοπάτια και στέκουν εκεί περιμένοντας. πως η ζωή είναι γεμάτη με παραλογι­ σμούς... δεν χρειάζεται να σας το πω εγώ. κύριε. ΠΑΤΕΡΑΣ Το αντίθετο. να κατασκευάζετε παραλογισμούς που να μοιάζουν με τους αληθινούς. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Κάντε μου τη χάρη να φύγετε. Ο Γιος παραμέ­ νει στην πλατεία. κρατάει κοντά της το Αγόρι και το Κορίτσι. Επιτρέψτε μου να παρατηρήσω πως. vαι. αφού δεν υπάρχει συγγραφέας. γιατί απλού­ στατα είναι αληθινοί. ΠΑΤΕΡΑΣ Λέω. πως το αντίθετο είναι πραγματική τρέλα: δηλα­ δή. Όμως. για φάρσα ήρθατε. εάν . ΚΟΡΗ Μπορεί ν' αποδειχτούμε η καλή σας τύχη. ανεβαίνει και αυτός στη σκηνή) Nαι. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Τι διάολο είν' αυτά που λέτε..ΠΑΤΕΡΑΣ (Ακολουθεί την Κόρη. Εκτός αν θέλετε να γίνετε εσείς. κύριε. Εμείς σας φέρνουμε ένα πολύ πονεμένο δράμα. (Στον Θιασάρχη) (Η Μητέρα. κύριε.. Δεν μπορώ να χάνω την ώρα μου με τρελούς! ΠΑΤΕΡΑΣ (Πληγωμένος... που δεν χρειάζεται να φαίνονται αληθινοί.

ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Αμέσως. ίσως. Βλέπετε πως οι απόψεις μας συμπίπτουν! (Κατάπληκτοι οι Ηθοποιοί ανταλλάσσουν ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μια στιγμή. εκφράζοντας και την αυξανόμενη αγανάκτηση των Ηθο­ ποιών του) Σας πληροφορώ. ΠΑΤΕΡΑΣ Ε. έτσι για παιχνίδι. μάλιστα. και μάλιστα χωρίς να υπάρχει ανάγκη. Δη­ μιουργείτε πλάσματα ζωντανά. Αυτή δεν είναι η δουλειά σας. Πριν είπατε ότι. με ανδρείκελα γι' ανθρώπινους χ α ­ ρακτήρες. πιο ζωντανά από 'κείνα που φοράνε ρούχα κι ανασαίνουν. κύριε. άμα θέλεις να δείχνεις γι αληθινό αυτό που δεν είναι.. αλλά πιο αληθινά.υπάρχει τρέλα.. αυτή είναι και η μόνη δικαιολογία του επαγ­ γέλματος σας. Οι σημερινοί συγγραφείς μας δίνουν ανόητα έργα.. βλέμματα) . κι όμως.. (Διαμαρτυρίες από τους Ηθοποιούς) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Σηκώνεται και κοιτάζει κατάματα τον πατέρα) Α.. Να παρουσιάζετε στη σκηνή σαν αληθινά πρόσωπα που είναι φανταστικά.. Ώστε το επάγγελμα μας είναι για τρελούς. πως το επάγγελμα του ηθοποιού είναι από τα ευγενέστερα. εμείς καυχιόμαστε ότι πάνω σε τούτα τα σανίδια της σκηνής έχουμε δώσει ζωή σε έργα αθάνατα! (Ικανοποιημένοι οι Ηθοποιοί τον χειροκροτούν) ΠΑΤΕΡΑΣ (Τον διακόπτει και λέει έντονα) Να το! Αυτό λέω κι εγώ. Πρόσωπα όχι τόσο πραγματι­ κά.

ΠΑΤΕΡΑΣ Πουθενά. σαν να άκουσαν φοβερό αστείο) ΠΑΤΕΡΑΣ (Θιγμένος) Λυπάμαι που γελάτε έτσι. προσφέρει το χέρι του στη Μητέρα και τη βοηθάει να ανέβει τα υπόλοιπα σκαλοπάτια. Απλώς θέλω να σας αποδείξω ένα μόνο πράγμα: ότι. Γιατί. εμείς κουβαλάμε μέσα μας ένα πονεμένο δράμα.. πέτρα. Συνεχίζει να την κρατάει από το χέρι και την οδηγεί με επίφαση τραγικής επισημότητας στην άλλη πλευρά της σκηνής. και απόδειξη είναι αυτή η μαυροφορεμένη γυναίκα.. (Καθώς μιλάει. νερό ή πεταλούδα ή και γυναίκα. ότι δεν μπορείτε να χάνετε την ώρα σας με τρελούς. όπως σας είπα. Μετά έρχεται ο Γιος. ΠΑΤΕΡΑΣ Ακριβώς! Και πρόσωπα ζωντανά. που θα σταθεί μόνος στο . ειρωνική απορία) Θέλετε να πείτε ότι εσείς και οι συνοδοί σας γεννηθήκατε θεατρικά πρόσωπα. Ενώ εσείς ξέρε­ τε καλύτερα απ' τον καθένα πως η φύση χρησιμοποιεί την ανθρώπινη φαντασία για να συνεχίσει το δημιουργικό της έργο σε ανώτερο επίπεδο. που αμέσως φωτίζεται με απόκοσμο φως. Όμως πού θέλετε να καταλήξετε. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Καλά όλ' αυτά. όπως γεννιέται κάτι με διαφορετικές μορφές και είναι δέντρο. έτσι μπορεί να γεννηθεί κι ένα θεατρικό πρόσωπο! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Με ψεύτικη. Το Κορίτσι και το Αγόρι ακολουθούν τη Μητέρα. Σας απάντησα σ' αυτό που είπατε. (Ο Θιασάρχης και οι Ηθοποιοί γελάνε ηχηρά. όπως βλέπετε.ΠΑΤΕΡΑΣ Με συγχωρείτε.

στη σκηνή. σαν να επευφημούν μια πα­ ράσταση που δόθηκε για χάρη τους) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Σταματήστε! Ησυχία! (Στρέφει προς τα έξι Πρόσωπα) Κι εσείς παρακαλώ να φύγετε αμέσως από 'δώ! (Στον Διευθυντή Σκηνής) Διώξ' τους.. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Υψώνει τη φωνή του) Κι εμείς έχουμε να κάνουμε δουλειά εδώ μέσα! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Δεν είναι σωστό να μας κάνετε τέτοιες πλάκες. εμείς. πρόσωπα που έχει πλάσει ένας συγ­ γραφέας..βάθος. που ξεχωρίζει απο τους υπόλοιπους. μετά ενοχλημένος) ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Σ Κ Η Ν Η Σ (Προχωρεί προς τα έξι Πρόσωπα.. ΠΑΤΕΡΑΣ (Προχωρεί αποφασιστικά προς το μέρος τους) Απορώ με τη δυ­ σπιστία σας! Ηθοποιοί είστε. άντε! ΠΑΤΕΡΑΣ (Στον Θιασάρχη) Μα.. Μήπως δεν μας δέχεστε επειδή δεν υπάρχει εκεί (Δείχνει το υποβολείο) ένα κείμενο που να μας αναφέρει. ΚΟΡΗ (Πλησιάζοντας τον Θιασάρχη. όχι.. χαμογελαστή και πειστική) Πιστέψ- . Οι κατάπληκτοι Ηθοποιοί μένουν για μερικές στιγμές βωβοί με αυτή την εξέλιξη και μετά ξεσπάνε σε χειροκροτήματα. δεν έχετε ξαναδεί να ζωντα­ νεύουν εδώ. που να πάρει ο διάολος! (Στην αρχή κατάπληκτος. αλλά σταματάει σαν να τον συ­ γκρατεί παράξενος φόβος) Φύγετε από τη σκηνή! Άντε. Τελευταία προχωρεί η Κόρη.. έρχεται στο προσκήνιο και στηρίζεται σε ένα καδρόνι του σκηνικού.

Ο συγγραφέας. δεν μπορούσε να μας δώσει μια ολοκληρωμένη υπόσταση για να μπούμε στον κόσμο της Τέχνης.. αλλά το δημιούργημα του δεν πεθαίνει. είχαν την τύχη να βρεθούν μέσα σε γόνιμη μήτρα. Κι όμως. ΠΑΤΕΡΑΣ (Την παραμερίζει) Εκτοπισμένα. κύριε. για να ζήσει αιώνια ο θεατρικός ήρωας δεν χρειάζε­ ται ούτε εξαιρετικά προσόντα ούτε ικανότητες θαυματοποιού. Μέσα σ' εσάς και σ' αυτούς. Άλλωστε. μάλιστα! (Αμέσως. γιατί όποιος έχει την τύχη να γεννηθεί ζωντανό θεατρικό πρόσωπο μπορεί να περιγελάει ακόμα και το θάνα­ το. αν και εκτοπισμένα — άστεγα. ΕΝΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Άκου τι λέει! . σαν ζωντανοί σπόροι. ΠΑΤΕΡΑΣ Όχι.. Ποιος ήταν ο Μακμπέθ. ζουν αιώνια γιατί. στη φαντασία. Έ σ τ ω και για μια στιγμή. ΠΑΤΕΡΑΣ Θέλουμε να ζήσουμε. Όμως εδώ μέσα τι δουλειά έχετε. Ποιος ήταν ο Σάντσο Πάντσα. που τους έθρεψε. ο δη­ μιουργός πεθαίνει. εμείς οι έξι είμαστε πολύ ενδιαφέροντα πρόσωπα. τους μορφοποίησε και τους χάρισε αιώνια ζ ω ή ! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Καλά όλ' αυτά.τε με. Κι αυτό είναι εγκλημα­ τικό. κύριε! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Ειρωνικά) Αιώνια. Ο θεατρικός ήρωας δεν πεθαίνει. ίσως. στον θια­ σάρχη) Υπό την εξής έννοια: ο συγγραφέας που άρχισε να μας δημιουργεί ανακάλυψε στη συνέχεια ότι δεν ήθελε ή.

Εμείς εδώ δεν φτιάχνουμε έργα.. Όμως παραμένει στη θέση της και ξεσπάει σε διαπεραστικά γέλια) . χαριτωμένη αλλά και αναιδής) Πάθος! Το πάθος μου! Και πού να ξέρατε! Το πάθος μου. και τ ανεβάζουμε. ΠΑΤΕΡΑΣ Μέσα μας. μπορούμε ν' αρχίσουμε αμέσως και να το φτιάξουμε όλοι μαζί! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Ενοχλημένος) Τι να φτιάξουμε. (Οι Ηθοποιοί γελάνε) Το δράμα είναι μέσα μας. Και ανυπομονούμε να το παρουσιά­ σουμε: μας σπρώχνει πάθος ασυγκράτητο! ΚΟΡΗ (Χλευαστικά. αν μου τύχει αυτή. (Δείχνει την Κόρη) ΠΑΤΕΡΑΣ Ακούστε πώς έχει η κατάσταση: το έργο πρέπει να φτια­ χτεί. ΠΑΤΕΡΑΣ Αυτό θέλουμε κι εμείς.ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Θέλουν να ζήσουν μέσα μας! ΝΕΑΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Ε γ ώ ευχαρίστως. Εμείς είμαστε το δράμα. δράματα και κωμωδίες. αν συμφωνήσετε κι εσείς και θέλουν κι οι ηθοποιοί σας. γι' αυτόν! (Μιλάει για τον Πατέρα και κάνει μια κίνηση σαν να τον αγκαλιάζει. Γι' αυτό ήρθαμε σ' εσάς! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Και πού είναι το κείμενο σας. (Στον Θιασάρχη) Όμως.. Εμείς παίρνουμε τα έργα.

Οι Ηθοποιοί. όταν θα τη χειροκρο­ τήσουν και ο Θιασάρχης θα την επιπλήξει. σαν αφηρημένη) ΗΘΟΠΟΙΟΙ Μπράβο! Μπράβο! Κι άλλο! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Θυμωμένος) Ησυχία! Καμπαρέ θα το κάνουμε εδώ μέσα. είναι κάτι χειρότερο! ΚΟΡΗ (Τρέχει δίπλα στον Θιασάρχη) Χειρότερο! Χειρότερο. κάτσε φρόνιμα! Και μη γελάς έτσι! ΚΟΡΗ Α. για την ώρα. (Παίρνει παράμερα τον Πατέρα και τον ρωτάει ταραγμένος) Πείτε μου. Καθώς τραγουδάει και χορεύει. μαζεύονται γύρω της. ιδιαίτερα οι νέοι. επιτρέψτε μου να σας δείξω πώς τραγουδάω και χορεύω! (Γεμάτη πονηριά αρχίζει να τραγουδάει το «Prends garde de Tchou-Tchin-Tchou» του Dave Stamper σε ρυθμό Fox-Trot ή αργό One-Step που διασκεύασε ο Francis Salabert. Στο τέλος. η Κόρη θα παραμείνει απόμα­ κρη από όλους. κάνοντας ταυτόχρονα και χορευτικά βή­ ματα. σας λ έ ω ! Ακούστε! Σας παρακαλώ. . Όχι. μπα! Κυρίες και κύριοι. ΠΑΤΕΡΑΣ Τρελή. όμως αυτή τους ξεφεύγει. Το πρώτο τετράστιχο έχει ως εξής: «Les Chinois sont un people malin / de Shangai a Pekin / Us ont mis des ecriteaux partout: / prenez garde a Tchou-Tchin-Tchou».ΠΑΤΕΡΑΣ (Έκρηξη θυμού) Εσύ. είναι τρελή. σαν να θέλουν να απλώσουν τα χέρια και να την αρπάξουν. παρ' όλο που πενθώ γιατί ορφάνε­ ψα πριν δύο μόνο μήνες. αφήστε μας να παίξουμε αμέσως τώρα το δράμα μας και θα δείτε πως σε κάποια στιγμή εγώ. δείχνουν να μαγνητίζονται από την παράξενη γοητεία της.

σπρώ­ χνοντας το προς τη Μητέρα) Τότε κι εγώ θα κάνω φτερά. αδιάφορος. όταν αυτό το πλασματάκι το πάρει ξαφνικά ο Θεός από τη δύστυχη τη μάνα του κι αυτός εδώ ο βλαμμένος. κύριε. (Αρπάζει το Αγόρι από το μανίκι και το σπρώχνει μπροστά) κάνει τη βλα­ κεία του.τι έγινε ανάμεσα σ' αυτόν (Με πρόστυχο κλείσιμο του ματιού δείχνει τον Πατέρα) και σ' εμένα. δεν βλέπω την ώρα να πετάξω! Ύστερα απ ό. στον Θιασάρχη) Σας παρακαλώ. και το φέρνει μπροστά στον Θια­ σάρχη) Έ χ ε τ ε δει τέτοιο πανέμορφο πλάσμα. σχεδόν άθελα της) Λοιπόν.... αυτός δεν καταδέχεται να τη λέει δική του μάνα και την κοιτάει αφ' υψηλού. νόμιμος γιος και μόνο περιφρόνηση δείχνει για μένα. γιατί είναι. δεν μπορώ να ζω πια μαζί τους. και . Θα φτάσει στο κρεσέντο της με τη λέξη «μούλικων» και θα προ­ φέρει τη λέξη «άτιμε» σαν να φτύνει) ΜΗΤΕΡΑ (Με τρομερή αγωνία. (Αρπάζει το Κορίτσι. γιατί τόσο ηλίθιος είναι. άτιμε! (Όλο τον προηγούμενο μονόλογο da τον πει γρήγορα και με υπερβολική έξαψη. (Παίρνει το Κο­ ρίτσι στην αγκαλιά της και το φιλάει) Αγαπούλα μου! (Αφήνει κάτω το Κορίτσι και συγκινημένη λέει. γι' αυτόν (Δείχνει το Αγόρι) και το πλασματάκι εκεί πέρα! (Δείχνει το Κορίτσι) Γιατί εμείς είμαστε τα μούλικα! Καταλαβαίνετε. Δεν αντέχω να βλέπω τη μάνα μου να υποφέρει εξαι­ τίας αυτού του σκοτεινού τύπου! (Δείχνει τον Γιο) Κοιτάξτε τον και θα καταλάβετε! Ψυχρός.όταν αυτό το αγγελικό κοριτσάκι. που στεκόταν δίπλα στη Μητέρα του.. τη μητέρα ολωνών μας. Μούλικα! (Πηγαίνει στη Μητέρα και την αγκαλιάζει από τους ώμους) Κι αυτή τη δύστυχη μητέρα. Δεν βλέπω την ώρα. (Αιώχνει το Αγόρι. ως μάνα μόνο των τριών μούλικων! Αχ.. βλέ­ πετε..

δεν μπο­ ρεί να συνεχίσει) Ω Θεέ μου! ΠΑΤΕΡΑΣ (Τρέχει να τη συγκρατήσει. Απόλυτα χαμένος πια) Ε γ ώ δεν καταλαβαίνω τί­ ποτα. αφού είστε ζωντανός. Λιποθύμησε σ τ ' αλήθεια.μόνο για χάρη των δύο αυτών παιδιών. μην τον αφήνετε να κάνει αυτό που έχει στο μυαλό του! Είναι φριχτή δοκιμασία για μένα.. τι. Στον Θιασάρχη) Αχ. ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. (Ένας Ηθοποιός φέρνει ένα κάθισμα. . μαζί με τους Ηθοποιούς που είναι κατά­ πληκτοι) Μια καρέκλα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Και πώς είναι χήρα. όχι! Θεέ μου. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Ξαφνιάζεται.. όχι! ΠΑΤΕΡΑΣ Ή σ υ χ α ! Άσε να σε δούνε! (Της σηκώνει το βέλο) ΜΗΤΕΡΑ (Σηκώνεται και καλύπτει το πρόσωπο με τα χέρια της απελπισμέ­ νη. Η Μητέρα κάθεται. (Κλονίζεται. κοιτάξτε τ η ! ΜΗΤΕΡΑ Αχ. γυναίκα μου. κύριε. (Στον Πατέρα) Αυτή η κυρία είναι γυναίκα σας. Προσπαθεί να αποτρέψει τον Πατέρα να σηκώσει το βέλο που της κρύβει το πρόσωπο) ΠΑΤΕΡΑΣ Κοιτάξτε τη. Οι υπόλοιποι συνωθούνται γύρω έτοιμοι να βοηθήσουν. μια καρέκλα για τη δύστυχη τη χήρα! ΗΘΟΠΟΙΟΙ (Γύρω από τη Μητέρα) Μα. κύριε.

αλλά γιατί. είναι αυτά τα τέσσερα παιδιά που από­ κτησε από τους δύο άντρες της. Και.(Οι Ηθοποιοί εκτονώνουν όλη τους την ένταση με ίνα δυνατό γέλιο) ΠΑΤΕΡΑΣ (Πειραγμένος. επειδή δεν ήτα­ νε σε θέση να νιώσει κάτι γι αυτούς — εκτός. είναι μάνα! Και το δράμα της. αγανακτεί) Μη γελάτε! Μη γελάτε έτσι. αγανακτισμένη) Δεν είν' αλήθεια! ΜΗΤΕΡΑ (Κατάπληκτη) Τι δεν είν' αλήθεια.. Γ. από λίγη ευγνωμοσύνη.ατί απόκτησε κι άλλον άντρα. κοιτάξτε αυτή τη γυναίκα και θα καταλάβετε το λόγο. κύριε. Έναν άντρα που έπρεπε τώρα να είναι εδώ.. Το δράμα της δεν είναι ότι αγάπησε δύο άντρες. πέθανε πριν δύο μήνες — σας το είπα. ΚΟΡΗ (Διακόπτει. πενθούμε ακόμα. ΠΑΤΕΡΑΣ Δεν βρίσκεται εδώ όχι γιατί πέθανε. ΜΗΤΕΡΑ (Κραυγάζει) Όχι! Όχι! ΚΟΡΗ Ευτυχώς για κείνον. Ορίστε. κι αυτήν όχι για εμένα. να χαρείτε! Αυτό είναι και το δράμια της. . ΜΗΤΕΡΑ Τους είχα! Λες «τους είχα». αλλά για εκείνον! Για­ τί δεν είναι γυναίκα. πολύ βαρύ δράμα. και με τη βία! Αυτός μ' ανάγκασε να φύγω από το σπίτι μ' εκείνον. όπως βλέπετε. ίσως. σαν να τους θέλησα ε γ ώ ! (Στον Θιασάρχη) Αυτός μου τον έδωσε τον άλλο.

όσο ζούσε ο πατέρας μου. πέρναγες καλά και ήσουν ευχαριστημένη. δεν τ' αρνιέμαι. ΚΟΡΗ Δεν είν' αλήθεια! (Στον Θιασάρχη) Μην την πιστεύετε! Ξέρε­ τε γιατί το λέει. (Στο Αγόρι. Και τώρα προσπαθεί απεγνωσμένα να τον πείσει ότι έφυγε γιατί αυτός (Δείχνει τον Πατέρα) την ανάγκασε. ΜΗΤΕΡΑ Άσε το ήσυχο το καημένο το παιδί! Γιατί θες να με βγάλεις τόσο αχάριστη. Πες το κι εσύ! Γιατί δεν μιλάς. θυμωμένη) Έ τ σ ι δεν είναι. ΜΗΤΕΡΑ Ναι. ΚΟΡΗ Ε γ ώ ξέρω πως. κόρη μου. αν τολμάς! ΜΗΤΕΡΑ Όχι. και μάρτυρας μου ο Θεός! (Στον Θιασάρ­ χη) Ρωτήστε και τον ίδιο. ΚΟΡΗ Σ' αγαπούσε και σε φρόντιζε.. Αυτή (Δείχνει την Κόρη) δεν μπορεί να ξέρει την αλήθεια. με ανάγκασε.ΚΟΡΗ Δεν είν' αλήθεια! ΜΗΤΕΡΑ Πού το ξέρεις εσύ. Αρνήσου το. Κάντε τον να ομολογήσει. Για χάρη αυτουνού! (Δείχνει τον Γιο) Τρώγεται και βασανίζεται γι αυτό το γιο που τον εγκατέλειψε όταν ήταν δύο χρόνων. Ούτε μου πέρασε απ' το μυαλό να προσβάλω τη μνήμη του πατέρα σου! Στους υπαινιγμούς αυτουνού απάντησα (Δειχνει τον Πατέρα) ότι ούτε από δικό μου σφάλμα ούτε για δική μου ευχαρίστηση εγκατέλειψα το σπίτι και το γιο μου! . ηλίθιο..

σαν να θέλει να παρακολουθήσει από τη μεριά του κοινού την εξέλιξη) ΓΙΟΣ (Χωρίς να κουνηθεί από τη θέση του και χωρίς να υψώσει τη φωνή του. ΠΑΤΕΡΑΣ Εσύ είσαι κυνικός και ανόητος — σου το 'χω πει χίλιες φορές. Ε γ ώ το θέλησα. στα λόγια! Γιατί αυτά που εσύ λες με περιφρόνηση «λόγια» είναι συχνά παρηγοριά του ανθρώπου για κάποιο . «Ο Δαίμων της Εμπειρίας». ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Έχει αρχίσει να ενδιαφέρεται) Σσσς! Αφήστε ν' ακούσουμε! (Καθώς μιλάει. Θα σας μιλήσει για τον «Δαίμονα της Εμπειρίας». κατεβαίνει τη σκαλίτσα και στέκεται στην πλατεία κοι­ τάζοντας τη σκηνή.ΠΑΤΕΡΑΣ Έ χ ε ι δίκιο. που είναι ψυχρή και ειρωνική) Στη συνέχεια θα ακούσετε ένα κάρο φιλοσοφίες. (Παύση) ΠΡΩΓΑΓΩΝΙΣΤΗΣ (Στους άλλους Ηθοποιούς) Ωραία παράσταση! ΠΡΩΓΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Και πιο ωραία που για μια φορά εμείς είμαστε το κοινό! ΝΕΑΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Πότε-πότε χρειάζεται κι αυτό. (Στον Θιασάρχη) Με χλευάζει επειδή είχα πει αυτή τη φράση. ΓΙΟΣ (Περιφρονητικά) Στα λόγια είναι καλός! ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. για να δικαιολογηθώ.

εγώ τις τύψεις μου δεν τις γιάτρεψα μόνο με λόγια. νομίζεις πως έχεις το δικαίωμα να μας βασανίζεις όλους! Και. στην ετεροθαλή αδελφή του) Αυτό είναι πρόστυχο! ΚΟΡΗ Α. τα «λό­ για». Και όχι πολύ. που είχαν ανάγκη από χρήματα. προσφέρουνε γαλήνη. Μα. είναι το μεγαλύτερο γιατρικό για τις τύψεις! Το μοναδικό! ΠΑΤΕΡΑΣ Τις τύψεις. μέσα σ' ένα γαλάζιο φάκελο. γιατί δεν υπήρχε λόγος να σου πληρώσει. όπως ήρθανε τα πράγματα. ούτε καν χρειάστηκε να σου τις πληρώσει. όπου μάζευε τα φτωχά κορίτσια των καλών σπιτιών. . Πρόστυχο. Α. στο πίσω μέρος του οίκου της μαντάμ Πάτσε. ΓΙΟΣ Και μ' αυτές τις εκατό λιρέτες που θα σου πλήρωνε. πάνω στο μαόνινο τραπέζι. Μπροστά το ατελιέ για να θολώνει τα νερά: ενδύματα και εσώρουχα για κυρίες. μπα. ΚΟΡΗ Αλλά και με χρήμα! Ναι. Με τις εκατό λιρέτες που θα με πλήρωνε! (Αντίδραση από τους Ηθοποιούς. Και στο πίσω μέρος. ΚΟΡΗ Ναι.ανεξήγητο περιστατικό ή κάποια συμφορά: τότε. όχι. κύριοι. (Στον Θιασάρχη) Ξέρετε τι εν­ νοώ. το «εργαστή­ ριο». που δείχνουν τη φρίκη τους) ΓΙΟΣ (Επιτιμητικά. αλλά δεν σου πλήρωσε. που μπορεί να μη σημαίνουνε και τίποτα. τα λεφτά ήταν εκεί.

Απλώς θα εξηγήσω ορισμένα πράγματα. Μα.ΚΟΡΗ Παρά λίγο να μου τις έδινε! (Βάζει τα γέλια) ΜΗΤΕΡΑ (Σηκώνεται) Ντροπή.. ντροπή! ΚΟΡΗ Ντροπή. ΚΟΡΗ Δεν χρειάζεται να μιλήσεις — μην αρχίσεις πάλι τις ιστορίες σου! ΠΑΤΕΡΑΣ Καμία ιστορία.. Μπορείτε να επιβάλετε την τάξη. με το γαλάζιο φάκελο. Τον βλέπω αυτό το φάκελο — θα μπορούσα να τον πάρω! Ω. .. Και να μ' αφήσετε να σας εξηγήσω. ήταν χλομός. κύριε! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τίποτα πια! ΠΑΤΕΡΑΣ Φυσικά. γυρίστε από την άλλη. αυτή είναι η μοναδική εκδίκηση μου! Κύριε. κύριοι. το παραβάν. κύριε. τρέμω από ανυπομονησία να ξαναζήσω εκείνη τη σκηνή! Εκείνο το δωμάτιο. που είχε μέσα τις εκατό λιρέτες. αφού σας ζαλίζουν. ο όρθιος καθρέφτης. Και μπροστά στο παράθυρο το περίφημο μαόνινο τραπέζι. τότε που έγιναν όλ' αυτά.. κι εκεί η ντορμέζα. Εδώ η βιτρίνα με τα ρούχα. (Δείχνει τον Πατέρα) Όμως. είμαι σχεδόν γυμνή! Αλλά δεν κοκκινίζω. γιατί τώρα κοκκινίζει αυτός. ενώ δεν μου δίνει την ευκαιρία να μιλήσω. χωρίς να δίνετε σημασία σ' αυτά τα αίσχη που μου καταλογίζει.. πολύ χλομός. κόρη μου. (Στον Θιασάρχη) Θέλω να με πιστέψετε..

πώς μπορούμε να συνεννοηθούμε όταν στα λόγια μου εγώ βάζω την έννοια και την αξία που έχουνε για μένα. Εξήγησε ό. τα δέχεται με την έννοια και την αξία που τα ίδια λόγια έχουνε για κείνον. από την ώρα που με παντρεύτηκε — κι ένας Θεός ξέρει γιατί με παντρεύτηκε.. Ε γ ώ δεν μπορώ.. αφού μ' έδιωξες! ΠΑΤΕΡΑΣ Ορίστε! Την ακούτε. (Στον Θιασάρ­ χη) Πιστέψτε με. χωρίς τίποτα. και νόμισα. ένα ταπεινό κορίτσι. ανοίγει τα χέρια του απελπισμένος. ΠΑΤΕΡΑΣ Ακριβώς! Να γιατί σ' αγάπησα! Επειδή ήσουν ταπεινή. Νομίζει πως εγώ την έδιωξα! ΜΗΤΕΡΑ Εσύ είσαι καλός στα λόγια. αφού.. όποιος τ' ακούει..ΚΟΡΗ Ωραία. Τα λόγια! Έχουμε όλοι μέσα μας έναν κόσμο. κύριε. ο Πατέρας σταματάει. Καθένας μας με το δικό του κόσμο! Άρα. τι ήμουν εγώ. Ορίστε! (Δείχνει τη Μητέρα) Η συμπόνια που έδειξα σ' αυτή τη γυναίκα παρερμηνεύτηκε από την ίδια σαν ανθρώπινη σκληρότητα! ΜΗΤΕΡΑ Μα. με δικά σου λόγια! (Ο Θιασάρχης ανεβαίνει ζανά στη σκηνή να επιβάλει την τάξη) ΠΑΤΕΡΑΣ Αυτή ακριβώς είναι η εστία του κακού. ενώ. που οι ίδιοι έχουμε φτιάξει με χιλιάδες πράγματα. Νομίζουμε ότι καταλαβαί­ νουμε ο ένας τον άλλο. γιατί βλέ­ πει την αδυναμία του να συνεννοηθεί μαζί της και στρέφει προς τον .. χωρίς λεφτά.. (Η Μητέρα εκδηλώνει τη διαφωνία της με κινήσεις. κύριε. κι όμως αυτό δεν συμβαίνει ποτέ.τι θέλεις.

πλησιάζει τον Θιασάρχη) ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Συγγνώμη. Όμως.Θιασάρχη) Να! Βλέπετε. Πάλι όχι λέει! Έχει (Χτυπάει με το δάχτυλο το μέτωπο του) πνευματική αναπηρία. έχει φοβερό ενδιαφέρον! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Για μερικούς. ενοχλημένη που βλέπει τον πρω­ ταγωνιστή να φλερτάρει την Κόρη. ναι. ναι. Αλλά άσε με ν' ακούσω τώρα! ΝΕΑΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Πρώτη φορά βλέπω τέτοιο πράμα! ΝΕΑΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Ναι. εντελώς κουφή — να σε πιάνει απελπισία! ΚΟΡΗ (Στον Θιασάρχη) Ενώ η δική του εξυπνάδα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ναι. στο μυαλό είναι κουφή. άλλο πράμα! Πείτε του να σας εξηγήσει πού μας πήγε η δική του εξυπνάδα! ΠΑΤΕΡΑΣ Ω. μακάρι να μπορούσαμε να προβλέψουμε το κακό που φέρ­ νει ένα κακό που νομίζουμε πως κάνουμε! (Σε αυτό το σημείο η πρωταγωνίστρια. (Κάθεται) . για τα παιδιά της. Καρδιά. θα κάνουμε πρόβα σήμερα. ίσως! (Ρίχνει μια άγρια ματιά στον πρωταγωνιστή) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στον Πατέρα) Για εξηγήστε μου πιο καθαρά τι έχει γίνει.

. Με το παραμικρό. Ή τ α ν πολύ αφοσιωμένος σ' εμένα και τα πήγαινε περίφημα μαζί της. όχι να κάνουν κακό. για να με θυμώνει συνέχεια και να φουντώνει μέσα μου μια αφόρητη απόγνωση! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Συγγνώμη. ομολογώ. αυτό ακριβώς έκανα.. αλλά και να το σκε­ φτούν. για να ξέρουν πώς να ερμηνέψουν τα λόγια μου κι εγώ να μη θυμώσω.. Αυτό ήταν αρκε­ τό. ο ένας έψαχνε το βλέμμα του άλλου ζητώντας συμβουλή. Ή τ α ν καλός και ταπεινός σαν κι αυτήν. Τον έδιωξα! Και τότε είδα αυτή την κακομοίρα να τριγυρνάει μέσα στο σπίτι σαν ζώο παρα­ τημένο στο δρόμο από τον αφέντη του.ΠΑΤΕΡΑΣ Κοιτάξτε. μη βάλετε κάτι κακό στο νου σας.. Ε γ ώ είχα έναν υπάλληλο. . Ανίκανοι και οι δύο τους. μόλις έλεγα μια κουβέντα. κύριε. το κακό το σκέφτηκε αυτός (Δείχνει τον Πατέρα) για λογαριασμό τους.. ΜΗΤΕΡΑ Βέβαια. που το μαζεύουμε από οίκτο. ΠΑΤΕΡΑΣ Μα. όπως καταλαβαίνετε.Εννοείται. έναν κακομοίρη που τον χρησιμοποιούσα για γραμματέα μου. ΚΟΡΗ Έτσι. και το έκανε! ΠΑΤΕΡΑΣ Ψέματα! Ε γ ώ ήθελα το καλό τους — όπως και το δικό μου. αυτοί ανταλλάσαν μεταξύ τους βλέμματα κατανόησης. Είχαμε φτάσει σε σημείο που. Γιατί δεν διώχνατε αυτό τον γραμματέα σας. κύριε. (Δείχνει τη Μητέρα) ..

. (Η παρατήρηση του Θιασάρχη κόβει στη μέση το γέλιο της Κόρης. να πάρει ο διάολος! Θέλω ν' ακού­ σω. αυτός ήταν ο λόγος που την παντρεύτηκα. Ο Θιασάρχης κατεβαίνει και πάλι στην πλατεία για να βλέπει τη σκηνή από τη μεριά του κοινού) ΠΑΤΕΡΑΣ Έ τ σ ι .ΠΑΤΕΡΑΣ (Αμέσως. ίσως. που μένει αποσβολωμένη και στη συνέχεια ξαναπαίρνει το αφηρημένο. ειρωνικά) Και να το αποτέλεσμα! ΠΑΤΕΡΑΣ (Αμέσως) Δεν φταίω εγώ που έγινε έτσι. τον έδωσα σε μια παραμάνα. και ας προερχόταν από λαϊκή οικογένεια. στρέφει προς το μέρος της για να την προλάβει) A. απο­ στασιοποιημένο ύφος της. Λάθος μου. (Σε αυτό το σημείο η Κόρη ξεσπάει σε διαπεραστικό γέ­ λιο) Κάντε τη να πάψει! Γίνεται ανυπόφορη! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στην Κόρη) Σταματήστε. αλλά εγώ είχα μια φοβερή εμμονή μ' αυτό που ονομάζουμε «ηθική ευ­ ρωστία» .. ΜΗΤΕΡΑ Ήδη μου είχε πάρει το παιδί μέσα από την αγκαλιά μου. vαι. . ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. να γίνει γερός και δυνατός! ΚΟΡΗ (Δείχνοντας τον Γιο. (Στον Θιασάρχη) Εγώ. θες να πεις για το γιο σου! Ε. κύριε. Η γ υ ­ ναίκα μου δεν έδειχνε αρκετά δυνατή να τον θρέψει. Ήθελα ο γιος μου να μεγαλώσει στην εξοχή. αλλά όχι από κακία. μια χωριάτισσα. μου ήταν αδύνατο να τη βλέπω δίπλα μου. λοιπόν. Άλλωστε. κύριε.

(Δείχνει τη Μητέρα) Όχι τόσο γιατί η παρουσία της μου πλά­ κωνε την ψυχή. χωρίς εγώ να έχω ιδέα. φροντίζοντας. Γιατί. να μην της λείψει τίποτα. Έ τ σ ι αρχίσαν οι συμφορές! Αλλά εγώ το έκανα περισσότερο για καλό δικό της παρά για δικό μου. ανιδιοτελές ενδιαφέρον. βέβαια. το αγνό εν­ διαφέρον μου για σένα. Αμέσως μετά. Γιατί. τον ηλίθιο. Δεν σ' έχασα από τα μάτια μου ως την ημέρα που εκείνος σ' άρπαξε και σε πήγε σε άλλη πόλη. Την έστειλα για να γλιτώσει από μένα. ΜΗΤΕΡΑ Κι έτσι μ' έδιωξε! ΠΑΤΕΡΑΣ Δεν την έδιωξα. την έστειλα μακριά μου! Την έστειλα σ' εκείνον. με κοτσιδάκια ως τους ώμους και βρακάκια που κρεμόντουσαν από τη φούστα μου — τόση δα ε γ ώ ! — τον θυμάμαι να περι­ μένει στην εξώπορτα του σχολείου. Ερχόταν να διαπιστώσει την ανάπτυξη μου! . το παραδέχομαι κι αυτό. Που μ' έκανε να παρακολουθώ με τρυφερότητα την καινούργια μικρή οικογένεια που μεγά­ λωνε. αγνό. όσο γιατί την έβλεπα να υποφέρει και με πλημμύριζε οίκτος και αγωνία γι' αυτή την ίδια. (Δείχνει την Κόρη) Να σας τα πει αυτή! ΚΟΡΗ Τι να πω και τι ν' αφήσω! Από τότε που ήμουν τόση δα. ΜΗΤΕΡΑ Και για να γλιτώσεις ο ίδιος! ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. (Στον Θιασάρχη) Πιστέψτε με. κύριε. Τ' ορκίζομαι! (Βάζει το χέρι του στην καρδιά. στη Μητέρα) Όμως δεν έπαψα να ενδιαφέρομαι. τον ενοχλούσε το ενδιαφέρον.

μου γέμιζε το σπίτι. Έ τ σ ι . σαν να μην ήτανε παιδί δικό μου. Όσο και αν ήταν ο εφιάλτης μου. ΠΑΤΕΡΑΣ Συκοφαντίες! (Στρέφει οργισμένος προς τον Θιασάρχη και του λέει με ύφος απολογητικό) Όταν έφυγε αυτή. (Δείχνει τη Μητέρα) το σπίτι μου φαινόταν άδειο. Βρέθηκα μόνος μου στ άδεια δωμάτια και τριγύριζα σαν την άδικη κατάρα! Και. Και κάποια φορά το είπα .ΠΑΤΕΡΑΣ Ντροπή σου να λες τέτοιες συκοφαντίες! ΚΟΡΗ Ναι. γιατί δεν ήξερα ποιος ήταν. άρχισα να νιώ­ θω στην αρχή μια περιέργεια και στη συνέχεια μια παράξενη έλξη προς τη μικρή οικογένεια αυτηνής (Δείχνει τη Μητέρα) που. ε. κατά κάποιον τρόπο. όσο και να σας φανεί παράξενο. Η σκέψη της γέμιζε το κενό που ένιωθα γύρω μου. για να βεβαιωθώ. πήγαινα κι έβλεπα το κοριτσάκι την ώρα που έφευγε από το σχολείο. με χαιρετούσε δίνοντας μου το χέρι — να. ΚΟΡΗ Μάλιστα! Κι ερχόταν πίσω μου στο δρόμο. κύριε. Ί σ ω ς η έλλειψη της μάνας για τόσα χρόνια τον έκανε να μεγαλώ­ σει χωρίς κανένα συναισθηματικό ή ψυχικό δεσμό μ' εμένα. μου χαμογέλαγε και. ήταν κι έργο δικό μου. Και. όταν πλησιάζαμε στο σπίτι μου. μεριμνώντας για τις απλές φροντίδες της ζωής και τυχε­ ρή που είχε βρεθεί μακριά από τη δαιδαλώδη τυραννία της δικής μου ψυχής. όταν γύρισε αυτός (Δείχνει τον Γιο) που είχε μεγαλώσει μα­ κριά. έτσι! Ε γ ώ τον κοίταγα με γουρλωμένα μάτια. μου ήταν ξένος. πραγ­ ματική ανάγκη να ξέρω πως περνούσε ήσυχα κι ευτυχισμέ­ να. Είχα ανάγκη. λοιπόν.

στη μάνα μου. που αμέσως κατάλαβε πως ήταν αυτός. ΠΑΤΕΡΑΣ Το δράμα αρχίζει τώρα: καινούργιο. (Η Μητέρα κουνάει καταφατικά το κεφάλι) Για αρκετές ημέρες δεν με άφησε να πάω στο σχολείο. πέθανε ο .. Άλλωστε. Δώρο για μένα! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Αυτά όλα είναι αφήγηση. αλλά. πολύπλοκο! ΚΟΡΗ (Προχωρεί μπροστά σκυθρωπή και αγέρωχη) Μόλις πατέρας μου. τον είδα πάλι μπροστά στην εξώπορτα —τι αστείος που ήτανε!— με ένα πακέτο στα χέρια. πάθος ανθρώπινο! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ί σ ω ς .. (Δείχνει την Κόρη) ούτε αυτή είναι πια κορίτσι με κοτσιδάκια ως τους ώμους. όταν ξαναπήγα. όχι δα και φιλολογία! Αυτό είναι ζωή. με χάιδεψε στο κε­ φάλι και μετά άνοιξε το πακέτο κι έβγαλε ένα ωραίο ψάθινο καπέλο στολισμένο με τριαντάφυλλα. Αλλά δεν είναι παράσταση! ΓΙΟΣ Σωστά. δεν είναι θέατρο! ΓΙΟΣ (Περιφρονητικά) Σκέτη φιλολογία! ΠΑΤΕΡΑΣ Ε. Δεν λέω να τα βάλουμε στην παράσταση. Με πλησίασε. Γιατί αυτά που είπαμε έχουν συμβεί προτού αρχίσει το έργο. ΚΟΡΗ Και βρακάκια που κρεμόντουσαν από τη φούστα του.

. κύριε. αλλά ούτε και αρκετά νέο για να τις κυνηγάει ανερυθρίαστα. ΜΗΤΕΡΑ Μα. Γύρισαν εδώ. (Στρέφει στον Θιασάρχη) Από τη μια μέρα στην άλλη βρήκε δουλειά μακριά από 'δώ.. Το αληθινό δράμα ξέσπασε. αλλά θα μπορούσε να βάλει την κόρη της ή τον μικρό να μου γράψουν πως είχαν βρεθεί σε μεγάλη ανάγκη. Δυστυχία. μιζέρια απερίγραπτη για τον άντρα που ζει μόνος και που αρνιέται τις χυδαίες.. ΠΑΤΕΡΑΣ Αυτό ήτανε το λάθος σου: ότι ποτέ δεν μάντεψες κανένα αίσθημα μου. για να μην την αφήσει να μιλήσει) Πέσανε σε μεγάλη φτώχεια.. Όταν εγώ. κύριε. στην πόλη. πώς να μαντέψω ότι έκρυβε μέσα του τέτοια αι­ σθήματα. χωρίς να ξέρω τίποτα. σπαραγμένος από τις ανά­ γκες της σάρκας μου. Και είναι δυ­ στυχία.ΠΑΤΕΡΑΣ (Αμέσως. ταπεινωτικές περιπτύξεις. και όταν είχαν γίνει όλα τ' άλλα. χωρίς να μου το πουν — κι αυτό από δική της βλακεία! (Δείχνει τη Μητριά) Αυτή δεν ξέρει να γράφει. Φυσικό ήτανε ν' ατονήσει με τα χρόνια το ενδιαφέ­ ρον μου.. ΜΗΤΕΡΑ Μετά από τόσα χρόνια χωρισμού. μα. Μου στάθηκε αδύνατο να τους βρω... ΠΑΤΕΡΑΣ Ε γ ώ φταίω που εκείνος σας πήρε και φύγατε. απρόβλεπτο και άγριο. με το γυρισμό τους.. που ακόμα ποθούσε. τι λέω: φρίκη είναι. Έναν άντρα ούτε αρκετά γέρο για να ξεγράψει τις γυναίκες. γιατί καμία γυναίκα δεν .

κύριε. ακέραιη και στέρεη σαν ταφόπλακα που καλύπτει κάθε ίχνος και ανάμνηση της ντρο­ πής μας. Να έρθουμε και στη γυναίκα. όποιος τ' ομολογήσει. πώς είναι η γυναίκα. Και μετά σηκωνόμαστε βιαστικά και προσπαθούμε απεγνωσμένα να ξαναστήσουμε την αξιοπρέπεια μας. μόνο που πολλοί δεν τολμάμε να τ ομο­ λογήσουμε. κρύβοντας την ως κι από μας τους ίδιους. Αυτό συμβαίνει σε όλους. όμως μέσα του συμβαίνουν πράγματα ανομολόγητα. . Τι γίνεται τότε. σημάδι που λέει στον άντρα. μπροστά στους άλλους κυκλοφορεί ντυμένος την αξιοπρέπεια του. που μόνο αυτός τα ξέρει. αποκτάει τη στά­ μπα του κυνικού. Διότι. Μας νικάει ο πειρασμός και υποκύπτουμε. Ναι. «Τυφλώσου. όπως τ υ ­ φλώθηκα κι ε γ ώ » . κλείνει τα μάτια της. γιατί δεν φοβάται να δει στο φως της συνείδησης του το κοκκίνισμα της ντροπής που πολλοί άλλοι εθελοτυφλούν και προσποιούνται πως δεν υπάρ­ χει. Που σε κοιτάει με λάγνο βλέμμα κι ερεθιστικό! Που την αρπάζεις στα χέρια σου! Και πριν καλά-καλά τη σφίξεις στην αγκαλιά σου. Λάθος. Εύκολο να το πεις. ΚΟΡΗ Και όταν εκείνη δεν κλείνει πια τα μάτια. αλήθεια. όταν φτάσεις να το καταλάβεις αυτό. δύσκολο να το κάνεις! Γιατί καθένας.σου προσφέρει πια τον έρωτα της! Και. γιατί αυτός είναι ίδιος με τους άλλους — ίσως και καλύτερος. πρέπει να σταματήσεις. ΚΟΡΗ Ναι. κύριε. αλλά όλοι τολμάνε να το κάνουνε! ΠΑΤΕΡΑΣ Όλοι. Σημάδι ότι παραδί­ νεται. αλλά στα κρυφά! Γι' αυτό θέλει πολύ θάρρος να τ' ομολογήσεις.

ελάτε στα γεγονότα: όλα αυτά είναι φλυα­ ρίες! ΠΑΤΕΡΑΣ Δεν έχετε άδικο. εξυπηρετεί κυρίες της καλής κοινωνίας. αλλά τα έχει . σιχαίνομαι όλες αυτές τις εγκε­ φαλικές περιπλοκές και όλη αυτή τη φιλοσοφία. Όταν κοιτάζει με μάτια σκληρά και αδιάφορα τη ντροπή του άντρα που. Δεν μπορώ να τον ακούω! Γιατί. δεν στέκονται άδεια. κύριε. κάθε ειλικρινές συναίσθημα και κάθε ιδεολογική του υποχρέωση. όταν βλέ­ πω έναν άντρα ν' αναγκάζεται ν' απλοποιήσει έτσι τη ζωή του. Ω. όταν το βλέπω αυτό αηδιάζω κι αγανακτώ και λέω πως οι τύψεις του είναι κρο­ κοδείλια δάκρυα και τίποτα παραπάνω! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Στα γεγονότα. πετώντας σαν υπέρ­ βαρο κάθε αγνή του επιθυμία. Ε γ ώ δεν μπορούσα να ξέρω πως. για να καταλή­ ξει στο ραφτάδικο της μαντάμ Πάτσε. χωρίς να νιώθει έρωτα. ΚΟΡΗ Σπουδαίος οίκος ραπτικής. που πρώτα καταγγέλλει την κτηνωδία του ανθρώπου και μετά προσπα­ θεί να τη δικαιολογήσει για να τον σώσει! Τι είν' αυτά που μας λέει. θ' ανα­ γκαζότανε να ψάξει οπουδήποτε για δουλειά. και ας το λάβετε σοβαρά υπόψη σας εσείς. έχει τυφλωθεί.Όταν δεν νιώθει πια την ανάγκη να κρύψει από τον εαυτό της τη ντροπή της. Όμως τα γεγονότα είναι όπως τα σακιά. όταν αυτή (Δείχνει την Κόρη) έμεινε χήρα και γύρισε φτωχιά εδώ. Για να σταθεί ένα γεγονός πρέπει να το γεμίσουμε πρώτα με τις σκέψεις και τα αισθήματα που το προκάλεσαν. κατεβαίνοντας σε επίπεδο κτήνους. οι άντρες! (Απευθύνεται και στους Ηθοποιούς) Φαινο­ μενικά. αηδιάζω.

οπότε. αυτόν! Ω. Και στο τέλος. την ξεπλήρωνα εγώ.. έβγαινε ότι έπρεπε να πληρώσουμε κι από πάνω.. κύριε.. Ενώ η καημένη η μαμά πίστευε πως θυσιάζεται για μένα και τα δύο μικρά ράβοντας μέρα και νύ­ χτα τα ρούχα της μαντάμ Πάτσε! (Κινήσεις αγανάκτησης και φωνές από τους Ηθοποιούς) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Αμέσως) Και μια μέρα συναντάτε εκεί μέσα.κανονίσει τόσο καλά που κι αυτές οι καθωσπρέπει κυρίες της ανταποδίδουν την εξυπηρέτηση: της χρησιμεύουν ως βιτρίνα για τον πίσω χώρο. ΚΟΡΗ Καημένη μαμά! Ξέρετε τι έκανε η μαντάμ Πάτσε όταν της πήγαινα τη δουλειά που είχε τελειώσει η μαμά. ΚΟΡΗ (Δείχνοντας τον Πατέρα) Ναι. κι άρχιζε να αφαιρεί από την αμοιβή της. η μητέρα. ΜΗΤΕΡΑ Πιστέψτε με. όπου συχνάζουν κυρίες πολύ χαμηλότε­ ρων κοινωνικών στρωμάτων... ήτανε παλιός πελά­ της του καταστήματος! Υπέροχη σκηνή για να μπει στην παράσταση! ΠΑΤΕΡΑΣ Και μετά έρχεται ξαφνικά η άλλη. μοχθηρά) Σχεδόν πάνω στην ώρα! . όπως καταλαβαίνετε. ούτε μου πέρασε ποτέ απ' το μυαλό πως εκείνη η στρίγκλα μου έδινε δουλειά γιατί είχε βάλει στο μάτι το κορίτσι μου. Μου έδειχνε όλα τα λάθη στα φορέματα που είχε ράψει.. ΚΟΡΗ (Αμέσως...

λες κι η ζωή μας ήταν μόνο εκείνη η όχι ολοκληρωμένη πράξη. Μ' έπιασε αιφνιδιαστικά σ' ένα χώρο όπου δεν έπρεπε να βρίσκομαι. να προχωρώ σε μια πράξη ανοίκεια. Τότε βλέπουμε πως δεν συμμετείχε όλος ο εαυ­ τός μας στη συγκεκριμένη πράξη. να έχει την απαίτηση να φέρομαι σαν φρόνιμο και σε­ μνό κορίτσι για ν' ανταποκρίνομαι στην άθλια εμμονή του για «ηθική ευρωστία». τη θέση μας. Μονάδα! Πράμα που δεν είν' αλήθεια. από καλή συγκυρία. κύριε. αυτός ο ένας που ευθύνεται για όλες τις πράξεις μας. Και είμαστε ένας μ' αυτόν και ένας τελείως διαφορετικός με τον άλλον.ΠΑΤΕΡΑΣ (Φωνάζει) Όχι σχεδόν. ακριβώς πάνω στην ώρα! Γιατί. Όμως έχουμε πάντα την ψευδαίσθηση πως είμαστε ένας και ο ίδιος για όλους. την αναγνώρισα έγκαιρα. άρα θα ήτανε φριχτή αδι­ κία να κριθούμε αποκλειστικά από εκείνη και να βασανιστού­ με για όλη μας τη ζωή. κάποια πράξη μας σκαλώνει και μας αφήνει μετέωρους. Καταλαβαίνετε τη δολιότητα αυ­ τής της κοπέλας. μετά απ' αυτό που έγινε. . ΠΑΤΕΡΑΣ Αυτό είναι και το αληθινό μου δράμα: η πεποίθηση που έχω —η πεποίθηση που όλοι έχουμε— πως είμαι Ένας. λοιπόν. και τη δική μου και τη δική της: ο ένας απέναντι στον άλλον! Αυτή όπως τη βλέπετε. κι εγώ να μη μπορώ να την κοιτάξω στα μάτια! ΚΟΡΗ Κουταμάρες! Μα. Καταλαβαίνετε. Και μετά τους περιμάζεψα όλους στο σπίτι μου. Γιατί καθένας μας είναι πολλοί μαζί και όλοι αυτοί ζούνε μέσα μας. είναι δυνατόν. ευτυ­ χώς. Μεγάλη πλάνη αυτό! Και το διαπιστώνουμε όταν. κύριε.

Αυτό. είναι που με πονάει πάνω απ' όλα. Εξάλλου. Γιατί εσύ. σ' αυτόν. Ξέρετε γιατί. προσέξατε πως. αυτός κατεβάζει τα μάτια. κύριε. και τώρα προσπαθεί να μου προσ­ δώσει τα στοιχεία ενός ατόμου που ποτέ δεν θα τολμούσα ν' αποκαλύψω σ' αυτήν.Ανακάλυψε ένα κομμάτι του εαυτού μου που έπρεπε να μεί­ νει κρυμμένο από αυτήν. ΚΟΡΗ Ναι. περιφρονητικά) Παράτα με! Εγώ μένω απέξω. υπάρχουν και δραματουργικές εξελίξεις σε όλους τους άλ­ λους. Για παράδειγμα. εσύ. πουλάκι μου. Γιατί ξέρει το κακό που μου έχει κάνει! ΓΙΟΣ (Χωρίς να την κοιτάζει) Ε γ ώ . κύριε. γιατί αποτελούν πρόσκαιρη και ποτα­ πή λεπτομέρεια της ζωής μου. (Δείχνει τον Γιο) ΓΙΟΣ (Ανασηκώνοντας τους ώμους. μωρέ! Αυτός είναι ο άρχοντας κι εμείς οι παρακατιανοί! Βέβαια. ΠΑΤΕΡΑΣ Πώς μένεις απέξω. κάθε φορά που τον κοιτάω με περιφρόνηση. ΓΙΟΣ Μένω απέξω γιατί δεν θέλω να είμαι μέσα: γιατί δεν μου ταιριάζει να είμαι ανάμεσα σας! ΚΟΡΗ Ναι. Και θα δείτε π ω ς αυτό θα χαρίσει μεγάλη αξία και στο έργο και στην παράσταση. φταις που βγήκα στο πε­ ζοδρόμιο ! Εσύ! (Οι Ηθοποιοί αντιδρούν δείχνοντας τη φρίκη τους) .

κουβαλώ­ ντας μαζί της κι αυτή τη μικρή. Απ' τη δική του συμπεριφορά ξεκινούσαν όλα! Και λέει πως εγώ υπήρξα «άτιμη». και να μιλάει απότομα και με υπονοούμενα στον πατέρα του νέου. που είναι και δικιά του μάνα! Και επειδή μπήκα σαν οικοδέσποινα! ΓΙΟΣ (Κάνει αργά μερικά βήματα προς τα εμπρός) Είδατε πώς ξέρουν και παίζουν το παιχνίδια τους εναντίον μου. Απέναντι στη μητέρα σου! ΓΙΟΣ Και πού το ήξερα εγώ. φανταστείτε έναν νέο που κάποιο πρωί κάθεται ήσυχος στο σπίτι του και βλέ­ πει να καταφθάνει μια έξαλλη γυναίκα με γουρλωμένα μάτια και να ζητάει τον πατέρα του γιατί είχε να του πει ένας Θεός ξέρει τι! Και μετά να ξανάρχεται. ναι. μήπως είχα ακούσει ποτέ γι αυτήν.δεν καταλα­ βαίνετε. κύριε. Όλοι ενα­ ντίον ενός — εύκολος ο ρόλος τους. που με τη στάση σου εμπόδισες να δημιοιργηθεί μέσα στο σπίτι ένα κλίμα —δεν λέω οικειότητας. με το ίδιο ύφος. αλλ* απλώς φι­ λοξενίας— που θα μας έκανε να μη νιώθουμε παρείσακτοι. τη βλέπω ένα ωραίο . ένας Θεός ξέρει γιατί. ζητώντας του λεφτά σε τόνο που ήθελε να δείξει πως αυτός όφειλε να της τα δώσει. Όμως. να σας κάνω να δείτε μερικές σκηνές ανάμεσα σ' εμένα <αι σ' αυτόν.Εσύ. Μήπως την είχα δει ποτέ. Ω. εμείς ήμασταν οι εισβολείς στο Βασίλειο ττ)ς δικής σου «νομιμότητας»! (Στον Θιασάρχη) Θα ήθελα. Μα. όντως είχα χρέος. Ισχυρίζεται πως εγώ τους βασάνιζα όλους. Και μετά. είχε χρέος να της τα δώσει! ΠΑΤΕΡΑΣ Μα. κίριε. επειδή επέμεινα πως είχαμε δικαίωμα να μπούμε σ' εκείνο το σπίτι μαζί με τη μητέρα μας.

Πιστέψτε με. τόσο οδυνηρή και για μένα και για τη μητέρα σου. δείτε.. Δεν μπορώ και δεν θέλω να εκφρά­ σω. ενώ στην ουσία . ΓΙΟΣ (Βίαιο ξέσπασμα θυμού) Kat πού ξέρεις εσύ πώς είμαι φτιαγμέ­ νος εγώ. κύριε. (Δεί­ χνει στον Θιασάρχη τη Μητέρα) Να. κλαίει. από τη δική της συμπεριφορά (Δείχνει την Κόρη) πώς κατάφεραν και τρύπωσαν στο σπίτι μας. Επομένως. Ακριβώς επειδή είσαι έτσι φτιαγμένος. Όμως. Και μου λένε. δεν τολμάω να τ' ομο­ λογήσω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό. ΚΟΡΗ (Χτυπάει στο πάτωμα το πόδι της θυμωμένη) Τόσο ανόητη είναι! ΠΑΤΕΡΑΣ (Αμέσως. σε είδε μεγάλο πια και δεν σ' αναγνώρισε. και η περίπτωση σου δεν είναι από μόνη της μια δραματική κατάσταση. που γύρισε στο σπίτι.. τι λες. κύριε.πρωί να μας κουβαλιέται στο σπίτι μ' αυτήν (Δείχνει την Κόρη) και τα δύο μικρά. Ας μ' αφήσουνε στην ησυχία μου! ΠΑΤΕΡΑΣ Μα. πολύ άσχημα κοντά τους. δείχνει την Κόρη στον Θιασάρχη) Αυτή δεν τον θέλει καθόλου τον αδελφό της! Κι αυτός (Δείχνει τον Γιο) λέει ότι δεν έχει καμία σχέση με τους υπόλοιπους. και το παραδέχομαι. «Ξέρεις. γι* αυτό και νιώθω άσχημα. είναι και δικιά σου μητέρα!» Και σιγά-σιγά άρχισα να καταλαβαίνω. δεν μπορώ να προσφέρω κανενός είδους δράση. Αυτή η απομάκρυνση σου. εί­ μαι πρόσωπο που δεν έχει ολοκληρωθεί δραματουργικά. αυτό που νιώθω μέσα μου. παρ όλο που ήξερε πως ήσουν γιος της. Μήπως ασχολήθηκες ποτέ μαζί μου. ΠΑΤΕΡΑΣ Έχεις δίκιο.

αγωνιώντας για την απόφαση του Θιασάρ­ χη) Πάψε! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Συνεχίζει. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Αυτόν καλύτερα να μην τον λάβουμε υπόψη μας: τα παιδιά πάνω στη σκηνή είναι μεγάλος μπελάς. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ωραία. αγνοώντας την παρεμβολή) Δράμα. ναι. Εξ αιτίας του ειν' έτσι! Η περίπτωση του μικρού είναι. τόσο πληγωμένος. ταπεινωμένο.. κύριε. ΚΟΡΗ (Προσπαθεί να τονίσει την παρουσία της) Άμα ένα από τα πρό­ σωπα είμ' ε γ ώ ! ΠΑΤΕΡΑΣ (Τη σπρώχνει πιο πέρα. Και καινούρ­ γιο.. Ούτε αυτός ούτε η μικρή — αυτή θα είναι η πρώτη που θα φύγει. τόσο ταπεινωμένος που τον έχουνε περιμαζέψει στο σπίτι από λύπηση! (Εμπιστευτι­ κά) Ίδιος ο πατέρας του. Διαισθάνομαι πως έχουμε αρ­ κετό υλικό για ένα σπουδαίο δράμα. που έχει κολλήσει πάνω στη μάνα του τρομαγμένο. η χειρότερη ατ' όλες: νιώθει πιο παρείσα­ κτος απ' όλους. ΠΑΤΕΡΑΣ Ολοκαίνουργιο. . ίσως. Και τώρα μπορώ να σας βεβαιώσω πως η ιστορία μ' ενδιαφέρει.. και πολύ μάλιστα. ΠΑΤΕΡΑΣ Δεν θα μείνει για πολύ. δειλός. χωρίς να λέει ούτε λέξη.είναι ο άξονας της δράσης! (Στον Θιασάρχη) Κοιτάξτε αυτό το αγοράκι..

βέβαια. ΠΑΤΕΡΑΣ Α. ΠΑΤΕΡΑΣ Όχι! Λέω πως είμαστε γεννημένοι για τη σκηνή. Ε γ ώ παίζω.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Θαυμάζω το θάρρος σας να έρθετε και να μου το πλασάρετε έτσι! ΠΑΤΕΡΑΣ Όπως καταλαβαίνετε. τι λέτε. ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. Θα μπορούσα να σας συστήσω σε κάποιον. . μπορεί.... εσείς. μπορεί. όπως όλοι.. Όμως. το ρόλο που οι άλλοι μου επιβάλλουν να παίξω στη ζ ω ή ! Και. καταλάβετε το. Εγώ.. το ρόλο που έχω στη ζωή — ή. όπως διαπιστώσατε. κύριε. Γιατί όχι.. γιατί. το πάθος μου φουντώνει μόνο του και με κάνει πρόσωπο θεατρικό — όχι μόνο εμένα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μήπως είστε ερασιτέχνες ηθοποιοί.. αλλά και τους άλλους. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μπορεί. εμείς είμαστε γεννημένοι γιχ τη σκηνή. χωρίς συγγραφέα... όχι! Αναλάβετε το εσείς.. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μα. ΠΑΤΕΡΑΣ Όχι. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ελάτε τώρα! Σίγουρα εσείς έχετε ξαναπαίξει στο θέατρο.

με δελεάζετε! Ας το δοκιμάσουμε.. ΠΑΤΕΡΑΣ Μα.. γιατί μας έχετε όλους ζωντανούς μπροστά σας.. Όταν μας δείτε να ζούμε το δράμα μας. αλλά μη σκορπίσετε εδώ κι εκεί. ΠΑΤΕΡΑΣ Και λοιπόν.. Θα γίνει ένα αρχικό σχέδιο και πάνω σ' αυτό θα κάνουμε πρόβες. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Ανεβαίνει ξανά πάνω στη σκηνή) Βέβαια. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ναι. Μπορεί να βγει κάτι διαφορετικό. ΠΑΤΕΡΑΣ Γιατί. φυσικά! Θα δείτε τι ωραίες σκηνές θα βγούνε. με δελεάζει η ιδέα. γιατί να μην το δοκιμάσουμε. Μπορώ να σας τις πω από τώρα! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Με δελεάζετε. Τόσοι και τόσοι γράφουνε. ΠΑΤΕΡΑΣ Απλώς θα το καταγράψει την ώρα που θα εκτυλίσσεται μπρο­ στά σας σκηνή τη σκηνή.... Σ' ένα τέταρτο. αλλά θα πρέπει κάποιος να το γράψει. Άλλωστε. Θα γράψετε τώρα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Αυτό δεν φτάνει.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Γιατί εγώ δεν έχω γράψει χοτέ θέατρο... (Στον Πατέρα) Πάμε να δούμε. (Στους Ηθοποιούς) Κάντε διάλειμμα. το πολύ σε είκοσι λεπτά. Έ σ τ ω και σαν παιχνίδι. . Ελάτε στο γραφείο μου. Ας το δοκιμάσουμε. θα είμαστε πίσω. μ' εμάς είναι ακόμα πιο εύκολο..

Τι πάει να κάνει. να έρθουν. όπως κάνανε παλιά στην Κομμέντια ντελ Άρτε! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Καλά! Αν νομίζει ότι εγώ θα δεχτώ τέτοιου είδους πειραμα­ τισμούς. Οι Ηθοποιοί κοιτάζονται κατάπληκτοι) ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Σοβαρά μιλάει. Ν Ε Α Ρ Ο Σ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Ναι.. να έρθουν. Ν Ε Α Ρ Ο Σ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Αυτό είναι σκέτη τρέλα! ΤΡΙΤΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Και περιμένει να στήσει ολόκληρο έργο με το τίποτα. ΤΡΙΤΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Τι θα 'ναι: ή παλαβοί ή απατεώνες! . (Προχωρεί να φύγει. μετά στρέφει και μιλάει στους Ηθοποιούς) Είπαμε.. (Δείχνει τα άλλα πέντε Πρόσωπα) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ναι. Ν Ε Α Ρ Ο Σ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Ε γ ώ να δεις! ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Θέλω να μάθω τι σόι πράμα είν' αυτοί. στην ώρα σας: πίσω σ' ένα τέταρτο! (Ο Θιασάρχης και τα έξι Πρόσωπα διασχίζουν τη σκηνή και βγαίνουν.ΠΑΤΕΡΑΣ Να είστε σίγουρος! Μήπως να λέγαμε και σ' αυτούς να έρ­ θουν.

Η αυλαία παραμέ­ νει ανοιχτή. Άλλοι φεύγουν από την πόρτα στο βάθος. να ξεπέσει τόσο χαμηλά το θέατρο.. Θέλει να γίνει και συγγραφέας! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Πρωτάκουστο! Αν πρόκειται. Ν Ε Α Ρ Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ Από ματαιοδοξία. άλλοι πηγαίνουν στα καμαρίνια τους. Αφήστε να δούμε τι θα βγει απ' αυτή την ιστορία. (Συζητώντας μεταξύ τους βγαίνουν από τη σκηνή. ΠΕΜΠΤΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Δεν ξέρω τι λέτε.. Διάλειμμα που διαρκεί περίπου είκοσι λεπτά) .Ν Ε Α Ρ Ο Σ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Και κάθεται και τους ακούει. αλλά εμένα με διασκεδάζει. κυρίες και κύριοι. ΤΡΙΤΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Τέλος πάντων.

Στον Φροντιστή) Κοίτα στην αποθήκη μήπως έχουμε καναπέ. Α. Άντε. ο Μηχανικός. ο Θιασάρχης και τα έξι Πρόσω­ πα. τα δύο σπετσά­ τα με ρίγες ροζ και χρυσές και το ίδιο φόντο με μία πόρτα. κουνήσου! (Ο Διευθυντής Σκηνής τρέ­ χει να εκτελέσει αμέσως την εντολή. Ο Διευθυντής Σκηνής μαζί με τον Μηχανικό στήνουν το σκηνικό. ενώ ο Θιασάρχης συζητάει με τον Φροντιστή. Δύο σπετσάτα στο πλάι και φόντο μια πόρτα. ΦΡΟΝΤΙΣΤΉς Έχουμε τον πράσινο. δεν πειράζει. .τι έχουμε. Ησυχία! Ακούστε! Αρχίζουμε. τον Υποβολέα και τους Ηθοποιούς. ο Διευθυντής Σκηνής.ΔΕΥ Τ Ε Ρ Η Π Ρ Α Ξ Η (Τα κουδούνια του θεάτρου ειδοποιούν το κοινό πως η παράσταση ξαναρχί­ ζει. Τεράστιος και πολύ βολικός. ο Υποβολέας. Διευθυντής Σκηνής! Δ Ι Ε Υ Θ Υ Ν Τ Η Σ ΣΚΗΝΗΣ Στήσε μου εδώ το μικρό σαλόνι. Εδώ είμαστε όλοι. Από τα καμαρίνια. ο Φροντιστής. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Φέρτε ό. Τα φώτα της πλατείας σβήνουν και η σκηνή φωτίζεται όπως προη­ γουμένως) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Λοιπόν. την πόρτα στο βάθος της σκηνής και την πλατεία του θεάτρου γυρίζουν στη σκηνή οι Ηθοποιοί. όχι! Ο καναπές ήταν κίτρινος. ΚΟΡΗ Πράσινο. ΦΡΟΝΤΙΣΤΉς Τέτοιο δεν έχουμε. κίτρινο βελούδο με λουλούδια.

όχι και δεν πειράζει! Η περίφημη ντορμέζα της μαντάμ Πάτσε! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Για την πρόβα τη θέλουμε. μάλλον μακρόστενη και χαμηλή. ΚΟΡΗ Ναι. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ Μη σας νοιάζει. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στον Διευθυντή Σκηνής) Δες πόσες έχουμε και πες να τις φέ­ ρουν όλες. μην ανακατεύε­ στε! (Στον Διευθυντή Σκηνής) Κοίτα να βρεις και μια βιτρίνα. αλλιώς δεν μπορώ να το κάνω.ΚΟΡΗ Ε. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ (Στον Θιασάρχη) Έχουμε εκείνο το χρυσό. σας παρακαλώ. αν δεν κάνω λάθος. πολλές. Ένα παραβάν. Σας παρακαλώ. για το γαλάζιο φάκελο. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Εντάξει. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στην Κόρη) Και μερικές κρεμάστρες. φέρ' το! ΠΑΤΕΡΑΣ Έναν καθρέφτη! ΚΟΡΗ Και ένα παραβάν. παραβάν έχουμε πολλά. . πάρα πολλές. ΚΟΡΗ Κι ένα τραπεζάκι από μαόνι.

Εδώ έχω ένα πλάνο του έργου. . που τα δίνει στον Υποβολέα) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Πλησιάζει τον Υποβολέα) Θα παρακολουθείς τις σκηνές όπως θα παίζονται και θα προσπαθείς να γράφεις τα λόγια — τουλά­ χιστον τα κυριότερα. δηλαδή εμείς. (Του δίνει μερικά χαρτιά) Θα προσέχεις και θα τα γράφεις όλα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Κατάπληκτος.ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Σ Κ Η Ν Η Σ Μάλιστα. (Στρέφει στους Ηθοποιούς) Εσείς πιο πέρα. ξέρεις στενογραφία. Τηχ ώρα που ο Θιασάρχης μιλάει με τον Υποβολέα. (Ο Διευθυντής Σκηνής τρέχει να εκτελέσει την εντολή. που χωρίσαμε σε Πράξεις και Σκηνές. αλλά στη στενογραφία σκίζω! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Δόξα τ ω Θεώ! (Σε έναν Τεχνικό) Χαρτιά. φέρε πολλά χαρτιά απ' το γραφείο μου — όσα βρεις! (Ο Τεχνικός τρέχει και φέρνει ένα πάκο χαρτιά. ΥΠΟΒΟΛΈΑς Υποβολέας δεν είμαι τόσο καλός. ο Διευθυντής Σκηνής ξαναφαίνεται με τους Τεχνικούς και τους ίίνει εντολές ποί να βάλουν τα έπιπλα που φέρνουν) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στον Υποβολέα) Κι εσύ στη θέση σου. αλλά ευχαριστημένος) Τι.. τα Πρόσωπα και τους Ηθοποιούς.. (Δείχνει την αριστερή πλευρά της σκηνής) Μαζευτείτε εκεί και προσέχετε! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Συγγνώμη. ΥΠΟΒΟΛΈΑς Σε στενογραφία.

(Δείχνει τους Ηθοποιούς) ΠΑΤΕΡΑΣ Μα.. Τώρα εμείς θα κάνουμε πρόβα όπως μπορούμε.. στη σκηνή.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Την προλαβαίνει) Ηρέμησε. Προς το παρόν θ' ακούτε και θα βλέπετε. Όμως. αφού εμείς είμαστε τα πρόσωπα του έργου. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Εντάξει. δεν παίζουνε τα πρόσωπα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Πρόβα. ΠΑΤΕΡΑΣ Ακριβώς. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Τίποτα. (Δείχνει τον Υποβολέα) Όταν. Συγγνώμη. αγαπητέ μου. εσείς δεν πρόκειται να αυτοσχε­ διάσετε. τι θα κάνουμε. Για να δουν αυτοί.. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Δηλαδή. Αφού δεν υπάρχει κείμενο και αφού έχετε την τύχη να βλέπετε τα πρόσωπα ζωντανά μπροστά σας. βέβαια. Και την πρόβα θα την κάνουν αυτοί. Τους ρό­ λους σας θα τους πάρετε γραμμένους αργότερα. μέσα στη γενική σύγχυση που επι­ κρατεί στη σκηνή) Εμείς. τι εννοείτε πρόβα.. . Παίζουν οι ηθοποιοί και τα πρόσωπα μένουνε στο κείμενο. (Δείχνει τα Πρόσωπα) ΠΑΤΕΡΑΣ (Σαν να πέφτει από τα σύννεφα. υπάρχει κείμενο. είσαστε τα πρόσωπα.

εσείς κάντε όπως νομίζετε. Πώς να το π ω . . ψεύτικα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Έ τ σ ι λένε τη γυναίκα σας. να παρουσιαστείτε στον κόσμο. .. Να παί­ ξετε. Αλλά.. Αλλά. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Δεν αμφιβάλλω πως το θέαμα θα είναι μοναδικό! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Συγγνώμη. κι εμείς τι θα κάνουμε. ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι.. Αφού αυτό είναι τ' όνομα της. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στον Πατέρα και στα Πρόσωπα) Πιστεύετε ότι μπορείτε να παίξετε. (Σαστισμένος) Δεν ξέρω τι να π ω . μην το ξεχάσω. θέλετε να τα κάνετε όλα μόνοι σας... ΠΑΤΕΡΑΣ Αμαλία. Μα. αυτό είναι για γέλια! (Οι Ηθοποιοί γελάνε) Είδα­ τε. . (Στη Λεύτερη Ηθοποιό) Εσύ Μητέ­ ρα. αυτό είν' εύκολο: οι ρόλοι είναι μοι­ ρασμένοι από μόνοι τους. Γελάνε! (Θυμάται) Αλήθεια. έτσι όπως είμαστε. . Έ χ ω αρχίσει να..ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ωραία. Πρέπει να κάνουμε διανομή. Ακόμα και τα δικά μου τα λόγια τ' ακούω αλλιώς. ΠΑΤΕΡΑΣ Γιατί όχι. (Στον Πατέρα) Να της βρούμε ένα όνομα. (Δείχνει με μια αόριστη κίνηση τη Δεύτε­ ρη Ηθοποιό) Ε γ ώ για Αμαλία έχω αυτήν! (Δείχνει τη Μητέρα) Όμως. εάν αυτή η κυρία παίξει το ρόλο. . Δηλαδή. σαν να είναι αλλωνών. Δεν μπορούμε να της δώσουμε το κανονικό της όνομα.

τ' αλλάζουμε αργό­ τερα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στην Κόρη) Τιμή σας που θα σας υποδυθεί αυτή. αλλιώς φεύγω! (Σηκώνεται να φύγει) ΚΟΡΗ Συγγνώμη. Αυτή θα είμαι εγώ.. αν θέλετε Αμαλία. κύριε. Δεν μου μοιάζετε καθόλου! ΠΑΤΕΡΑΣ Ακριβώς. Πώς εγώ να είμαι εσείς. φουντωμένη) Αυτή. (Ξεσπάει σε γέλια) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (θυμωμένος) Πού είναι το αστείο. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ (Αγανακτισμένη) Κανένας δεν έχει τολμήσει ποτέ να γελάσει μαζί μου! Απαιτώ σεβασμό.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Αυτό μη σας απασχολεί. ΚΟΡΗ Συγγνώμη. Εγώ.. δεν γέλασα μαζί σας. Όσο για τ όνομα. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ (Αμέσως. δεν το είπα για σας. τ' αφήνουμε Αμαλία και. . για μένα το είπα. ίσως. Γιατί. αυτή. (Στον Νεαρό Ηθοποιό) Εσύ Γιος. δεν είναι δική σας δουλειά. η δική μας έκφραση. (Στην Πρωταγωνίστρια) Κι εσύ. Κόρη. Θα βρούμε εμείς το σωστό τόνο της φωνής. φυσικά. ΚΟΡΗ (Έντονα) Ορίστε.

Οι ηθοποιοί θα είναι αυτό που είστε. αν καταφέρει να σταθεί στη σκηνή. πιστέψτε με. Όμως.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ποια «δική σας έκφραση». Εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε. Το υλικό που εσείς μας φέρνετε είναι πολύ ασήμαντο και. Αυτοί εδώ που βλέπετε έχουν δώσει έκφραση σε πολύ πιο αξιόλογα υλικά απ' αυτό που μας φέρατε εσείς. μ' αυτά τα πρόσωπα. με την τέχνη τους. μ' αυτά τα σώμα­ τα. ναι. δεν έχουμε δική μας έκφραση. Άκου πράγματα! ΠΑΤΕΡΑΣ Τι. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ούτε κατά διάνοια! Η δική σας έκφραση είναι για το θέατρο το υλικό που θα το πάρουν οι ηθοποιοί και θα του δώσουν σάρκα και οστά. Από που κι ως που έχετε «δική σας έκφραση». ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Τέρμα η συζήτηση.. με το μακιγιάζ διορθώνο­ νται όλα. Με το μακιγιάζ ο ηθοποιός αλλάζει. κύριε. στους ηθοποιούς μου και μόνο. φωνή και κίνηση. για μας είναι μια πολύ επίπονη διαδικασία να καταλάβουμε τι θέλετε να κάνετε. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Τον διακόπτει ανυπόμονος) Ναι.. αυτό θα οφείλεται. Στη σκηνή δεν μπορείτε να παρουσια­ στείτε εσείς όπως είστε. ΠΑΤΕΡΑΣ Δεν τολμάω να έχω αντίρρηση. οι χειρονομίες.. αλλά η φωνή. και τέρμα η συζήτηση! ..

δεν θέλω να προσβάλω τους ηθοποιούς σας.ΠΑΤΕΡΑΣ Αυτό το καταλαβαίνω. όχι όπως ξέρω εγώ πως είμαι.. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς (Σηκώνεται υπεροπτικά και τον πλησιάζει. Όμως σκέφτομαι. ελάτε! Έτοιμο το σκηνικό... που μας είδε ζωντανούς όπως είμαστε τώρα. Προς Θεού. (Υποκλίνεται)Όμως. αν δω να με υποδύεται στη σκηνή δεν ξέρω ποιος. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μη μου πείτε ότι ανησυχείτε από τώρα για τους κριτικούς! Οι κριτικοί ας πούνε ό. μ' αυτό το ανάστημα. όση θέληση και να βάλετε.. ήπια)Τιμή (Σταματάει σαστισμένος) ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Παρακαλώ. ολοκληρώστε! (Οι Ηθοποιοί γελάνε) ΠΑΤΕΡΑΣ Λέω. ΠΑΤΕΡΑΣ μου. όπως εκείνος με νομίζει.τι θέλουν.. Θα προσπαθήσει να ερμηνέψει αυτό που είμαι. Αν μπορέσουμε! (Απομακρύνεται από όλους και κοιτάζει γύρω) Ελάτε. (Οι Ηθο­ ποιοί γελάνε) Θα είναι δύσκολο να με δείξει όπως είμαι. ακολουθούμενος από νεα­ ρές Ηθοποιούς που χαζογελάνε) Ε γ ώ .. Αυτό πρέπει να το έχουν υπόψη τους όσοι θα έρθουν να μας κρίνουν. (Με σεβασμό. σκέ­ φτομαι πως. όση τέχνη και να επιστρατεύσετε για να μ' ενσαρκώσετε. (Στους . όσο και να προσπαθήσει ο κύριος να μου μοιάσει. Εμάς η αγωνία μας είναι να στήσουμε το έργο. Εννοώ. κύριε. Αλλά τώρα καταλαβαίνω γιατί και ο συγγραφέας μας. δεν θέλησε να μας ανεβάσει στη σκηνή... αν δεν έχετε αντίρρηση. ακόμα και με μακιγιάζ.

εμείς έχουμε με ρίγες. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ-ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. ΚΟΡΗ Ποιο. γαλάζιο αν βρεις. Το τραπε­ ζάκι λίγο πιο μπροστά! (Ένας Τεχνικός μεταφέρει το τραπεζάκι. Αυτές οι λεπτομέρειες δεν μετράνε. Τα έπιπλα είναι ό. άσπρη. (Δείχνει τον Πατέρα) ΦΡΟΝΤΙΣΤΉς Απλό φάκελο. Στον Φροντιστή) Φέρε έναν φάκελο. και δώσε τον στον κύριο. Αυτό. (Στην Κόρη. Δεν έχει καμία σχέση! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Έλεος! Μα. (Κατεβαίνει στην πλατεία) Μη χάνουμε ώρα. (Βγαίνει) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Λοιπόν. έτσι όπως το ξέρα­ τε. (Στον Πατέρα) Είπατε ότι το δωμάτιο είχε στους τοίχους ταπετσαρία με λουλούδια. (Η Πρώτα- .Ηθοποιούς και στα Πρόσωπα) Φύγετε από τη μέση να βλέπω. νομίζω.τι πρέπει. έχετε την απαίτηση να φτιάξουμε πάνω στη σκηνή το σαλονάκι της μαντάμ Πάτσε. τι. ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Δεν πειράζει. ελάτε! Η πρώτη σκηνή με την κοπέλα. δεί­ χνοντας το σκηνικό) Πώς σας φαίνεται. αλληλογραφίας! ΦΡΟΝΤΙΣΤΉς Μάλιστα.

Η πρώτη σκηνή είναι με την κοπέλα και τη μαντάμ Πάτσε. Η κοπέλα. ΠΑΤΕΡΑΣ Μπορώ να το χειριστώ εγώ αυτό. (Ανήσυχος στρέφει και κοιτάζει στην πλατεία) Πού είναι η μαντάμ Πάτσε.. (Στρέφει προς τις γυναίκες Ηθοποιούς) Μήπως θα είχατε την καλοσύνη να μου δανείσετε λίγο τα καπέλα σας.γωνίστρια έρχεται στο κέντρο) Όχι. Τι θέλει. τέρμα οι φλυα­ ρίες! Λοιπόν. Ξέρω κι εγώ να τη ζωντανέ­ ψ ω . Μη χειρότερα! . κυρίες μου. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Και τώρα τι κάνουμε. Τα καπέ­ λα μας. όχι ακόμα. ΠΑΤΕΡΑΣ Δεν είναι μαζί μας. ΠΑΤΕΡΑΣ Αλλά είναι πραγματικό πρόσωπο — και ζωντανή! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ναι. το διασκεδάζουν και μιλάνε όλες μαζί) Τι. ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ (Απορώντας. ΚΟΡΗ (Αμέσως. (Δεί­ χνει την Κόρη) Εσύ κάτσε στην άκρη και βλέπε. Γιατί τα θέλει. αλλά πού είναι. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Πιάνει το κεφάλι του) Κυρίες μου. όταν μου το επιτρέψουν. προσθέτει) Πώς είναι ζωντανή.. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ (Ενοχλείται) Μην ανησυχείτε.

Μόνο το παλτό. τρελός είναι... Άμα όλα τα πράγματα του μαγαζιού της είν' εδώ. ΠΑΤΕΡΑΣ Φυσικά. και στη βιτρίνα! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μπορείτε να μου πείτε γιατί γίνεται όλο αυτό.. φοράει ένα χυδαίο αλλά κομψό μεταξωτό φόρεμα. Τρελά πράγ­ ματα! Να βάλουμε και στη βιτρίνα. Σας ευχαριστώ. αυτό εκεί. ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ (Γελώντας βγάζουν καπέλα. Μήπως κάποιες κυρίες μπορούν να μου δανείσουν τα παλτά τους. Μόλις τη βλέπουν οι Ηθοποιοί και ο Θιασάρ- . ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. κρατάει βεντάλια φτιαγμένη από φτερά στο ένα χέρι και τσιγάρο στο άλλο.Μπορεί να παρουσιαστεί κι η ίδια μπροστά μας! (Τους φωνάζει να κοιτάξουν προς την πόρτα στο βάθος της σκηνής) Κοι­ τάξτε! Κοιτάξτε! (Ανοίγει η πόρτα στο βάθος. Να. ΜΙΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Γιατί. κασκόλ και τα κρεμάνε στις κρεμάστρες) Γιατί όχι. ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. Βαμμένη έντονα. μπορεί εκείνη. ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ Και τα παλτά μας. μπαίνει η μαντάμ Πάτσε και προχωρεί μερι­ κά βήματα μπροστά.. θα τα βάλουμε στις κρεμάστρες για λίγο. Άμα ετοιμάσουμε καλά το σκηνικό.ΠΑΤΕΡΑΣ Ω. παλτά.. υπερβολικά ογκώδης.. τίποτα. αυτό εδώ. Είναι μια μέγαιρα. να τα κρεμάσουμε για λίγο εκεί. Ποιος ξέρει. σαν Σπανιόλα. Μα. που φοράει χτυπητή καροτί περούκα με μπηγμένο στη μια πλευρά της ένα κατακόκ­ κινο τριαντάφυλλο.

Να τ η ! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Συνέρχεται από το πρώτο σοκ. Μιας οντότητας που έχει παραπάνω από σας δικαίωμα να βρίσκεται εδώ. Ν Ε Α Ρ Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ Την είχανε κρυμμένη! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Ταχυδακτυλουργικό τρικ! ΠΑΤΕΡΑΣ (Υψώνει τη φωνή του να υπερκαλύψει τις άλλες) Μια στιγμή! Για χάρη μιας φτηνής. δεν . βγάζουν κραυγές τρόμου και εγκαταλείπουν τη σκηνή κατεβαίνοντας γρήγορα τις σκαλίτσες και προχωρώντας στους διαδρόμους της πλατείας. Το θαύμα μιας οντότητας που σχηματίζε­ ται. ρεαλιστικής αλήθειας πάτε να καταστρέ­ ψετε ένα θαύμα. αγανακτισμένος) Μα.χης. λοιπόν. Αντίθετα. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς (Σχεδόν ταυτόχρονα με τους άλλους) Τι διάολο συμβαίνει. γιατί είναι πιο αληθινή από σας. τις Ηθοποιούς θα παίξει μετά τη μαντάμ Πάτσε. να η αληθινή μαντάμ Πάτσε! Παραδεχτείτε πως. Ν Ε Α Ρ Ο Σ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Από πού τη βγάλανε αυτή. τι κόλπα είν' αυτά. Ε. Ποια από σας. όποια ηθοποιός την παίξει. γεννιέται και παρουσιάζεται από την ίδια τη δραματουρ­ γική εξέλιξη πάνω στη σκηνή. η Κόρη προς τη μαντάμ Πάτσε με όλο το σεβασμό που δείχνει κάποιος μπροστά στο αφεντικό του) ΚΟΡΗ (Τρέχοντας κοντά της) Να τ η ! Να τ η ! ΠΑΤΕΡΑΣ (Με πλατύ χαμόγελο) Αυτή είναι! Τι σας έλεγα.

ο Πατέρας επισημαίνει στους Ηθοποιούς τη συνομιλία των δύο γυναικών. Ν Ε Α Ρ Ο Σ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Πιο δυνατά! Πιο δυνατά! ΚΟΡΗ (Αφήνει τη μαντάμ Πάτσε. Η κόρη μου την αναγνώρισε αμέσως κι έτρεξε κοντά της. στο θέατρο πρέπει ν' . και πλησιάζει τους Ηθοποιούς) Πιο δυνατά. Όμως η σκηνή μεταξύ της Κόρης και της μαντάμ Πάτσε έχει αρχίσει ήδη. η μαντάμ Πάτσε έχει ήδη το χέρι της στο πιγούνι της Κόρης για να της ανασηκώσει το κεφάλι και οι Ηθοποιοί την ακούνε να μιλάει ακατάληπτα στην Κόρη. Τι πιο δυνατά. για τη μαντάμ είναι αλλιώς: αν τα πω δυνατά. αυτοπροσώπως! Εί­ δατε. (Διστακτικά ο Θιασάρχης και οι Ηθοποιοί ανεβαίνουν κχι πάλι στη σκηνή και παίρνουν τις προηγούμενες θέσεις τους.θα είναι τόσο αυθεντική όσο η μαντάμ. μετά από μερικές στιγμές απογοητεύο­ νται) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Λοιπόν. Ε γ ώ τα είπα δυνατά πριν λίγη ώρα για να ντροπιάσω αυτόν! (Δείχνει τον Πατέρα) Για να τον εκδικηθώ! Αλλά. Αυτά τα πράγματα δεν λέγονται πιο δυνατά. Όταν. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Τι λέει. και παιζόταν χαμηλόφωνα και τόσο φυσικά που θα ήταν αδύνατο να παιχτεί στο θέατρο. Ακούνε προσεκτικά. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Δεν βγάζω λέξη. λοιπόν. θα πάει φυλακή! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μωρέ. που μένει να χαμογελάει παράξενα. τι μας λέτε! Δεσποινίς μου. από την ώρα που οι Ηθο­ ποιοί σχολίαζαν και ο Πατέρας εξηγούσε. Και τώρα θα δείτε τη σκηνή.

είστε μόνες σας. στο δωματιάκι πίσω από το μαγαζί. τι θα γίνει με το κοινό. αν αυτή μιλήσει δυνατά. με συγχωρείτε. που θα μας ακούσει. πάω να σταθώ εκεί για να είμαι έτοιμος να μπω. ΚΟΡΗ (Με μυστηριώδες ύφος. Και η μαντάμ ξέρει πως είμ' εδώ. (Προχωρεί μερικά βήματα προς το βάθος της σκηνής) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Τον σταματάει) Όχι. Πεθαίνω να κάνω αυτή . Αν δεν σας ακούμε εμείς. που είμαστε δίπλα σας στη σκηνή. εμείς βρισκόμαστε εδώ γιατί είναι πρόβα. Πάνω στη σκηνή σεβόμα­ στε τη θεατρική σύμβαση..ακούγεστε! Αυτό δεν το καταλαβαίνετε. Κανο­ νικά.. (Οι Ηθοποιοί ετοιμάζονται να ξαναφύγουν από τη σκηνή) ΠΑΤΕΡΑΣ Όχι. εμένα εννοεί! Ε γ ώ πρέπει να είμαι πίσω απ' αυτή την πόρτα και να περιμένω. ψιθυρίζοντας) Γιατί υπάρχει κάποιος. (Η Κόρη. Εννοώ. κουνάει επανειλημμένα το κεφάλι και το χέρι της νευοντας αρνητικά) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Γιατί όχι. θα μας φέρετε κι άλλον. όχι. κύριε. άρα. ΚΟΡΗ (Τον διακόπτει) Αχ. περιμένετε. γιατί υποτίθεται πως δεν σας ακούει κανέ­ νας. και δεν σας ακούει κανένας. Η σκηνή πρέπει να κατεβαίνει στον κόσμο! Εσείς θα μιλάτε δυνατά. όχι. αφήστε τον. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Ανήσυχος) Τι. με χαμόγελο ατόμου που γνωρίζει. Πριν πάτε εκεί.

ΜΑΝΤΑΜ ΠΑΤΣΕ Ντεν αρέσω μου γελάτε κον με. σενιόρ. Θαύμα — δεν γίνε­ ται καλύτερο! Θα έχουμε μια νότα κωμωδίας σ' αυτή την τόσο απάνθρωπη σκηνή. (Όλοι οι Ηθοποιοί γελάνε ηχηρά) ΚΟΡΗ (Γελώντας και αυτή) Ναι. έτσι μιλάει. όπως ξέρετε θα μιλάτε. (Δείχνει τη μαντάμ Πάτσε) Δεν καταλα­ βαίνετε. ΜΑΝΤΑΜ ΠΑΤΣΕ (Προχωρεί μπροστά πολύ αεράτη) Σι. Γιο προσπαθώ μιλάω καθα­ ρά. ότι χάλασε πάλι το φόρεμα και ότι εγώ πρέπει να δείξω κατανόηση για να συνεχίσει να μας συντρέχει στη φτώχεια μας. ΚΟΡΗ Θεέ μου! Εσείς δεν καταλαβαίνετε! Αφού ξέρετε ήδη τι μου είπε. Έ τ σ ι θα μιλάτε. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Όχι. πρώτα πρέπει να περάσουμε καθαρά τη δική σας σκηνή μ' αυτήν. όχι. έτσι: μισο-ισπανικά! Είναι πολύ αστείο. εγώ είμαι πανέτοι­ μη! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Φωνάζει) Μα. μαντάμ. Μιας και είναι αυτός έτοιμος. Θαύμα! . Εγκώ ντεν τρώει παράδες ντε λα χήρα ε παιντιά! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Σχεδόν έντρομος) Τι. σενιόρ.τη σκηνή. Ότι το ράψιμο της μάνας μου είναι χάλια.

δεν της έδιναν καμία σημασία. μαμά. όλα θα φαίνο­ νται πιο αστεία. που έχει επίσης πλησιάσει) Δεν είναι δυνατόν να μείνει εδώ η μητέρα μου. μα νέος έχει νάδα! (Η Μητέρα πετάγεται όρθια. Αν συναντηθούν από τώρα. Χαμηλόφωνα) Δεν μπορούν να είναι και οι δύο μαζί. σε παρακα­ λώ! ΠΑΤΕΡΑΣ (Τρέχει και αυτός) Ηρέμησε. κάθισε! ΜΗΤΕΡΑ Πάρτε την από 'δώ! ΚΟΡΗ (Στον Θιασάρχη. ΠΑΤΕΡΑΣ (Μιλάει και αυτός στον Θιασάρχη. ρούκα της μαντάμ Πάτσε και προς μεγάλη έκπληξη των Ηθοποιών. σπαθούν να τη συγκρατήσουν. μα ούτε μούτσο νέος. Με τον τρόπο που τα λέει. αρπάζει την πε­ την πετάει στο πάτωμα) ΜΗΤΕΡΑ Βρόμα! Δολοφόνα! Το κορίτσι μου! ΚΟΡΗ (Τρέχει και συγκρατεί τη Μητέρα) Όχι. το τέλος θα έρθει πριν την ώρα του. Γι' αυτό δεν είχαμε και τη μαντάμ μαζί μας όταν ήρθαμε. Γιατί όχι. όλοι ξαφνιάζονται και προ­ Όμως η Μητέρα ορμάει. που Όταν φωνάζει. . Σκεφτείτε τη να λέει ότι ένας «μούτσο γ έ ­ ρος» περιμένει «κάνετε λόγο μπαλαμούτι»! Ε. ΜΑΝΤΑΜ ΠΑΤΣΕ Δεν είναι μούτσο γέρος. Γέρος έχει παράδες. όχι. ηρέμησε! Έ λ α .ΚΟΡΗ Θαύμα. μαντάμ.

δε­ σποινίς. ποιος είναι ο σκηνοθέτης εδώ μέσα. νο! Γκράθιε. έστω και μπερδεμένχ. Έ λ α 'δώ! Μόλις μπήκες. αλλά με τη μάδρε σου εδώ.. « Κ α ­ λημέρα. πηγαίνετε να του πείτε να περάσει. κορίτσι μου».. Όλα είναι χρήσιμα. όπως κάποιος που έρχεται απέξω. κοιτάζει άγρια τους Ηθοποιούς που χειροκροτούν την έξοδο της γελώντας ηχηρά και βγαίνει) ΚΟΡΗ (Στον Πατέρα) Μπαίνεις εσύ. εσείς ή εγώ. εσύ έρχεσαι και μιλάς! Θα το πεις με αλλιώτικη φωνή. . Σεγούρα. Όχι. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Έχει κατέβει από τη σκηνή) Να τα μας! Δεν μου λέτε.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Δεν πειράζει! Δεν πειράζει! Στο πρώτο σχεδίασμα είμαστε ακόμα. μη γυρνάς προς τα εκεί. (Αρπάζει την περούκα. (Στρέφει στους άλλους και λέει επιτακτικά) Αυτή η σκηνή πρέπει να παιχτεί — τώρα μάλιστα! (Στη μα­ ντάμ Πάτσε) Εμπρός. Λοιπόν: εγώ στέκομαι σεμνά. ΜΑΝΤΑΜ ΠΑΤΣΕ Θα π ά ω . καθίστε και ηρεμήστε. δεν συνεχάω πορ νάδα! ΚΟΡΗ Συνεχίστε. (Στρέφει στη Μητέρα και την παίρνει να την καθίσει στη θέση της) Ελάτε. μαντάμ. ΚΟΡΗ Εσείς συνεχίστε. γιατί εγώ μαζεύω στοιχεία. με το βλέμμα στο πάτωμα. Είχαμε μείνει στο «μούτσο γέρος» που ήθελε «λίγο μπαλαμούτι». ΜΑΝΤΑΜ ΠΑΤΣΕ (Πειραγμένη) Α.

ΠΑΤΕΡΑΣ Έχεις ξανάρθει. κι ελάτε πάλι μπροστά. που έρχεσαι εδώ. χωρίς να βγείτε. Καθώς έρχεται από το βάθος της σκηνής. (Η Κόρη κουνάει καταφατικά το κεφάλι) Πολ- . συγκρατώντας την αποστροφή της) Καλημέρα.(Στον Πατέρα. γιατί έχει ήδη μπει στην πραγματικότητα της ζωής του που τώρα αναπαριστάνει. ΠΑΤΕΡΑΣ (Την κοιτάζει εξεταστικά κάτω από το καπελάκι που της κρύβει το μισό πρόσωπο. αρκετά ικανοποιημένος από αυτό που είδε αλλά και αρκετά φοβισμένος μήπως εμπλακεί σε επικίνδυνη περιπέτεια) Α. μπα! Λέω. ΚΟΡΗ (Με το κεφάλι κατεβασμένο. κορίτσι μου. δεν είναι η πρώτη φορά. χαμογε­ λάει σαν να μην υποψιάζεται το δράμα που θα ξεσπάει πάνω του. ελπίζω. ΚΟΡΗ Όχι. που κοιτάζει αμήχανος και αβέβαιος) Πηγαίνετε στο βάθος. λέει βιαστικά στον Υποβολέα) Το νου σου να γρά­ φεις ό.τι ακούς. (Σαστισμένος ο Πατέρας κάνει αυτό που του λέει ο Θιασάρχης. κύριε. Η ΣΚΗΝΗ ΠΑΤΕΡΑΣ (Προχωρείμε καινούργιο τόνο στη φωνή του) Καλημέρα. Οι Ηθο­ ποιοί παρακολουθούν με προσοχή τη σκηνή που αρχίζει) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Χαμηλόφωνα. Είναι κατάχλομος. Βλέπει ότι είναι πάρα πολύ νέα και αναφωνεί σαν να μιλάει μόνος του.

(Περιμένει την απάντηση της. Ν Ε Α Ρ Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ (Διακόπτει) Εεε! Σιγά! Αυτά είναι τα δικά μας καπέλα! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Αμέσως. δώσ' το μου.. περιφρόνησης. για να τον προλάβει. όταν ακούει τον πρώτο αναστεναγ­ μό. Χαμογελάει και μετά λέει) Άρα. πάμε από εκεί που σταματήσατε.λές φορές. θυμωμένος) Ησυχία. Θα το κρεμάσω εγώ. ΚΟΡΗ (Αμέσως. Προσπαθεί και πάλι να διακρίνει κάτω από το καπελάκι της. Ε. μη στεκόμαστε έτσι. φρίκης— ενώ συχνά κρύβει το πρόσωπο της και κλαίει) ΜΗΤΕΡΑ Ω Θεέ μου! Ω Θεέ μου! ΠΑΤΕΡΑΣ (Σταματάει σαν μαρμαρωμένος. αγωνίας. Μετά συνεχίζει στον προηγούμενο τόνο) Έ λ α . απέναντι από την πλευρά όπου είναι μαζεμένοι όλοι οι Ηθοποιοί. δεσποινίς. (Παίρνει το καπέλο από το χέρι της Κόρης) Έ ν α τόσο όμορφο και χαριτωμένο κεφαλάκι έπρεπε να φο­ ράει πιο καλό καπέλο. Θα με βοηθήσεις να διαλέξω ένα απ' αυτά που έχει η μαντάμ. Μου επιτρέπεις να σου βγάλω το καπελάκι. Η Μητέρα. παρακολουθούν τη σκηνή. Βρίσκονται και οι τέσσερις μόνοι τους.. που να πάρει ο διάολος! Όχι εξυπνάδες τώρα! Πρόβα κάνουμε! (Στην Κόρη) Σας παρακα­ λ ώ . . ο Γιος και τα δύο μικρότερα παιδιά. Η Μητέρα παρακολουθεί τα λόγια και τις κινήσεις του Πατέρα και της Κόρης και το πρόσωπο της παίρνει διάφορες εκφράσεις —θλίψης. χωρίς να μπορεί να κρύψει το φόβο και την αηδία της) Όχι! Θα το βγάλω ε γ ώ ! (Βγάζει σπασμωδικά το καπέλο. που είναι πάντα κολλημένα πάνω της.

Ε γ ώ θα σου πω τι θα πεις στο σπίτι. Συγγνώμη. τώρα το πρόσεξα. Σωστά. δεν θα μπορέσω. Έ λ α τώρα! Δεν ξέρεις τι να κάνεις. εγώ πρέπει να σας ευχαριστήσω.. ΠΑΤΕΡΑΣ Ε. έχετε πένθος! Συγγνώμη. κύριε. α π λ ω ­ μένα στη σειρά. καταλαβαίνετε. Αντίθετα. δεν αντέχει άλλο) Δεν είναι γι' αυτό. Θα ευχαριστηθεί και η μαντάμ: γι' αυτό τα έχει εδώ. ΚΟΡΗ Όχι. μη μου λες όχι! Διάλεξε ένα — να. απευθυνόμενος στον Υποβολέα και ανεβαίνοντας πάλι . Γιατί. Μα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Διακόπτει. (Προσπαθεί να χαμογελάσει και προσθέτει) Πρέπει να ξεχάσω πως φοράω αυτά τα ρούχα. (Δείχνει το μαύρο φόρεμα της) ΠΑΤΕΡΑΣ Α. ξεχάστε αυτό που είπα.. αυτό είναι πολύ ωραίο. δεν κάνει! ΠΑΤΕΡΑΣ Σκέφτεσαι τι θα πουν στο σπίτι. γιατί. ΚΟΡΗ (Οργισμένη. κι εγώ. ούτε να ζητάτε συγγνώμη. ειλικρινά συγγνώμη.. προσπαθώντας ταυτόχρονα να κρύψει την περιφρόνηση και την αποστροφή της) Φτάνει! Μη συνεχίζε­ τε! Ούτε να με λυπάστε πρέπει. κύριε.ΚΟΡΗ (Συνεχίζει) Όχι. δεν βλέπετε. Δεν κάνει να φορέσω κανένα καπέλο.. άμα σε δουν με καινούργιο καπέλο. Σας παρακαλώ. ΚΟΡΗ (Μαζεύει όλο το κουράγιο της.

που θα σας τη γράψω αργότερα. Ε. (Στρέφει. (Στρέφει στον Πατέρα και στην Κόρη) Καλά πάει. (Η Πρωταγωνίστρια πηγαί­ νει στην αντίθετη πλευρά) Πού πας. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Να πάρω το καπέλο μου. μόνο στον Πατέρα) Κι εδώ θα βάλουμε αυτά που μου είπατε. πλησιάζει τους Ηθοποιούς) Φυσικά. (Πηγαίνει στο βάθος της σκηνής και βγαίνει) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στην Πρωταγωνίστρια) Ναι. Τώρα εσύ στέκεσαι εδώ. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Είναι και κάπως άρρυθμο. περίμενε! Μη γράψεις την τελευταία ατάκα. Ακούστε. ΚΟΡΗ Μα. θα το φτιάξουμε λίγο πιο ανάλαφρο. (Πηγαίνει και παίρνει το καπέλο από την κρεμάστρα) . ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Περιμένετε λίγο. Μόλις έχεις τελειώσει τη σκηνή σου με τη μαντάμ Πάτσε. αυτά θα τα βρούμε — σιγά το πράγμα! (Στον Πρωταγωνιστή) Θα το πάμε πρόβα τώρα. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Ναι. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Ναι.στη σκηνή) Περίμενε. μωρέ. (Στους Ηθοποιούς) Ωραία η σκηνή του καπέ­ λου. από εκεί που μπαίνω εγώ. τώρα είναι το καλύτερο! Γιατί δεν συνεχίζουμε. πολύ καλά! (Μετά.

ΚΟΡΗ (Χαμογελάει. αντίθετα πρέπει να υποδηλώνει πρόβα επαγγελμα­ τική. Το παίξιμο της ακόλουθης σκηνής από τους Ηθοποιούς πρέ­ πει από την αρχή να είναι τελείως διαφορετικό. ο Πατέρας και η Κόρη δεν αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους στον Πρωταγωνιστή και στην Πρωταγωνίστρια. Φυσικά. βλέποντας τον Πρωταγωνιστή να μπαίνει με αυτό τον τρόπο. κορίτσι μου. Εσύ στέκεσαι εδώ. χαμόγελα ή και ανοιχτές διαμαρτυρίες. Έτοιμη. διασκεδάζοντας) Μα. με το κεφάλι κατεβα­ σμένο.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Σωστά. τους ακούν να προφέρουν τα δικά τους λόγια διαφορετικά και αντιδρούν ποικιλοτρόπως με χειρονο­ μίες. σιωπή! Πηγαίνετε στην άκρη και τα μάτια σας ορθά­ νοιχτα: κάτι μπορεί να μάθετε! (Χτυπάει τα χέρια του) Εμπρός! Έτοιμοι. όταν λέει στους Ηθοποιούς τις ατάκες) ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Καλημέρα. Η φωνή του Υποβολέα ακούγε­ ται καθαρά. την κατάπληξη ή και την απογοήτευση τους. όχι! (Η Κόρη. Η πόρτα στο βάθος του σκηνικού ανοίγει και ο Πρωταγωνιστής μπαίνει με το άνετο ύφος γεροκατακτητή. όταν θα 'ρθει η ώρα. Πάμε από την είσοδο του Πατέρα! (Κατεβαίνει από τη σκηνή για να βλέπει καλύτερα. χωρίς να υπάρχει το παρα­ μικρό ίχνος παρωδίας. ΠΑΤΕΡΑΣ (Αμέσως. δεν φοράει μαύρα! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Θα βάλω. βάζει τα γέλια) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Έξαλλος) Ησυχία! Μη γελάτε! Δεν κάνουμε δουλειά έτσι! . δεν μπορεί να συγκρατηθεί) Ε. και θα 'μαι και κούκλα! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Εσείς. δείχνοντας την απορία.

ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ποιος τρόπος και ποια φωνή! Φύγετε από 'κεί κι αφήστε με να κάνω πρόβα! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς (Έρχεται στο προσκήνιο) Αφού παίζω γέρο που μπαίνει σε ύπο­ πτο σπίτι. πετάγεται)Όχι «νομίζω». κορίτσι μου. ΠΑΤΕΡΑΣ (Κάνει και αυτός μερικά βήματα μπροστά) Ναι. δεν είναι η πρώτη φορά. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μην τους δίνεις σημασία. νομίζω. Ο τρόπος. η δεσποινίς (Δείχνει την Πρωταγωνίστρια) έμεινε στη θέση της ακίνητη.ΚΟΡΗ (Προχωρεί στο προσκήνιο) Συγγνώμη. « ε λ π ί ζ ω » ! . Αλλά. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς (Επαναλαμβάνει τις κινήσεις του Πατέρα. η φωνή. μπα! Λέω. δηλαδή κοιτάζει κάτω από το καπέλο.. αν στεκόμουν εκεί κι άκουγα να μου λέει καλημέρα μ' αυτό τον τρόπο.. (Πε­ ριμένει να αρχίσει πάλι ο Πρωταγωνιστής) Έ λ α .. θα έσκαγα στα γέλια. αλλά στη συνέχεια εκφράζει χωριστά τα δύο συναι­ σθήματα. αλλά δεν μπόρεσα να κρατηθώ. που.. Συνέχισε! Καλά το έπιασες. έχει δίκιο. πάμε! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Καλημέρα. πρώτα την ικανοποίηση και μετά το φόβο του) Α. όπως κι έκανα. ΠΑΤΕΡΑΣ (Δεν μπορεί... ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Καλημέρα. εκεί που θα στεκόμουν εγώ. Βέβαια.

ελπίζω. Έκπληξη. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Όχι. «Όχι. κοίτα! (Ανεβαίνει στη σκηνή. (Στον Πρωταγωνιστή) Έ τ σ ι πάει. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Α. κύριε. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Έχεις ξανάρθει. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Καλημέρα. «Έχεις ξανάρ­ θει». Μόνο. . στην Πρω­ ταγωνίστρια) Δεν είναι η πρώτη φορά. κύριε».. Αρκεί το ρήμα σου να κρύβει ερώτηση. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς (Δείχνει τον Υποβολέα) Ε γ ώ άκουσα «νομίζω». (Μετά. κορίτσι μου. Να. (Στρέφει στον Πρωταγωνιστή να του δείξει ακρι­ βώς τον τρόπο που πρέπει να κοιτάζει κάτω από το καπέλο) Κατά­ λαβες. ικανοποίηση. συνέχισε. (Πάλι στον Πρωταγωνιστή) Κατάλαβες. που έρχεσαι εδώ. (Στην Πρωταγω­ νίστρια) Κι εσύ λες. όχι. τι «νομίζω». με souplesse! (Κατεβαίνει από τη σκηνή) ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Όχι.. Έ λ α . είσαι λίγο υπερβολικός. μπα! Λέω. ανησυχία. Πολλές φορές. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Καλά. πρόσεχε. τι « ε λ π ί ζ ω » . όχι! Άσ' τηνε πρώτα ν' απαντήσει. καλά. πηγαίνει στην είσοδο και παίζει ο ίδιος από την αρχή το ρόλο) Καλημέρα.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Λέει «ελπίζω» και το ρήμα του κρύβει ερώτηση.

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Πολλές φορές. τίποτα! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στον πρωταγωνιστή) Έ λ α . «Τώρα!» κου­ νάει δύο φορές το κεφάλι της) ΚΟΡΗ (Αυθόρμητα) Ω Θεέ μου! (Αμέσως βάζει την παλάμη στο στόμα για να πνίξει το γέλιο της) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Τι έγινε πάλι... (Οι κινήσεις και ο τρόπος έκφρασης του Πρωταγωνιστή κάνουν την Κόρη. μη στεκόμαστε έτσι. όχι. αν και κρατάει το στόμα με τα χέρια της. συγγνώμη. ουρλιάζοντας) Πάψε πια! Βγάλε το σκασμό! ΚΟΡΗ Ναι. ΚΟΡΗ (Αμέσως) Τίποτα. . Μου επιτρέπεις να σου βγάλω το καπελάκι.(Η Πρωταγωνίστρια σηκώνει λίγο το κεφάλι της. Συγγνώμη.. τα μάτια της είναι μι­ σόκλειστα από πόνο και αηδία και όταν ο Θιασάρχης λέει. Άρα.. να γελάει ασυγκράτητα και δυνατά) ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ (Στρέφει αγανακτισμένη) Ε. λέγε. δεν γίνομαι νούμερο για να γελάει αυτή! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Ούτε κι ε γ ώ ! Αρκετά! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στην Κόρη.

δακρύβρεχτο μελό! Θα τον βάλετε να με ρω­ τήσει γιατί φοράω μαύρα και θα θέλετε ν' απαντήσω μέσα στο κλάμα ότι έχασα τον πατέρα μου πριν από δύο μήνες.. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Θα δείτε! Θα δείτε! Αφήστε το σ' εμένα! ΚΟΡΗ Α. όχι. . να πάω εκεί. να τα βγάλουμε για να ξεχάσουμε. πίσω από το παραβάν και.πως φοράω αυτά τα ρούχα. «Ωραία. αυτό μου είπε! Αλήθεια! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Αυτό σας είπε! Αλήθεια! Εδώ είμαστε θέατρο και η αλήθεια είναι μέχρις ενός σημείου! ΚΟΡΗ Δηλαδή. εσείς τι θέλετε να κάνετε. Ε γ ώ θα λέω τους λόγους. Ξέρω τι θέλετε να κάνετε. με την καρδιά μου μαυρισμένη από το πρόσφατο πένθος. Να το βγάλουμε αυτό το μαύρο φορεματάκι!» ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ναι. « Ν α το βγάλουμε αυτό το μαύρο φορεματάκι». δεν γίνεται. αυτό δεν το δέχομαι! Αυτός πρέπει να πει αυτό που είπε. όχι. που με κατάντησαν αυτό που έγινα. κι εσείς θα κάνετε ένα γλυκανάλατο. με δάχτυλα που τρέμουν από τη ντροπή και την αηδία. Κι εγώ. να βγάλω το φόρεμα.. Α. τον ένα πιο σκληρό και πρόστυχο από τον άλλο. να ξεκου­ μπώσω το σουτιέν. αυτό μας έλειπε! Και να γίνει χαμός στην πλατεία! ΚΟΡΗ Μα. ξέρετε τι μου απάντησε.

Όμως. εγώ δεν έχω δουλειά εδώ.. Αυτά που θα γίνουν στην παράσταση καθίσατε εσείς μ' αυτόν (Δείχνει τον Πατέρα) μέσα και τα κανονίσατε! Αυτός θέλει να φτάσουμε γρήγορα γρή­ γορα στο μέρος που αρχίζει να μονολογεί για τις ψυχικές του αγωνίες. κοπέλα μου. μέσα στην υστερία) Την αλήθεια! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Nat. ακούστε. ΚΟΡΗ Όχι! Φεύγω! Δεν έχω δουλειά εδώ. εγώ θέλω να δείξω το δικό μου δράμα! Το δικό μου! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Ενοχλημένος. Τότε. Όλα υπακούουν σε μια αρμο­ νία που δείχνει αυτό που πρέπει να παρουσιαστεί καθαρά. υπάρ­ χει και το δράμα των άλλων. αλλά και βαριεστημένος) Άντε πάλι με το δικό σας δράμα! Μα. δεν το αρνιέμαι. ευχαριστώ πολύ. Το δικό του (Δείχνει τον Πατέρα) και της μητέρας σας. όμως πρέπει κι εσείς να καταλάβετε πως αυτά τα πράγματα δεν μπορώ να τα βάλω στην παράσταση. δεν υπάρχει μόνο το δικό σας δράμα. Ξέρω πολύ καλά πως ο καθένας μας έχει μέσα του ολόκληρη . ΚΟΡΗ Δεν μπορείτε. και καταλαβαίνω τη φρί­ κη που νιώσατε.. Στο θέατρο δεν προβάλλουμε το ένα πρόσωπο σε βάρος των άλλων. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μα.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Πιάνει με τις παλάμες το κεφάλι του) Για όνομα του Θεού! Τι λέτε! ΚΟΡΗ (Φωνάζει.

εδώ είναι η δυσκολία: πώς θα καταφέρεις να δείξεις μερικά στοιχεία ενός ατόμου που κρίνονται απαραίτητα σε συνάρτηση με τους άλλους και από αυτά τα μερικά στοιχεία να περιγράφεται καθαρά η υπόλοιπη ζωή του ατόμου. δεσποινίς — για το δικό σας το καλό. που θέλει να την αποκαλύψει. τότε. Και στην πε­ ρίπτωση μου ήταν αυτός.τη ζωή του. θα ήτανε πολύ πιο εύκολο κάθε πρόσωπο να κάνει έναν μονόλογο ή κάτι σαν διάλεξη και να ξεφουρνίζει στο κοι­ νό όλα τα εσώψυχά του. για σας δεν μετράει καθόλου το βάρος που νιώθει στη συνείδηση του. Δεν κατάλαβα. είχατε γνωρίσει αρκετούς άντρες πριν από αυτόν στο μαγαζάκι της μαντάμ Πάτσε! ΚΟΡΗ (Παύση. κύριε. που έμεινε αφανέρωτη. ΚΟΡΗ Άμα κάποιος αμαρτήσει. δεν λειτουργεί έτσι το θέα­ τρο. κατά δική σας ομολο­ γία. Ε. Όμως. Τι. Μιλάει με χαμηλωμένο κεφάλι) Έ χ ε τ ε δίκιο. υπεύθυνος είναι πάντα αυτός που του προκάλεσε το πρώτο παραστράτημα. πριν ακόμα γεννηθώ! Κοιτάξτε τον και θα δείτε πως λέω αλήθεια! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μάλιστα! Δηλαδή. Αλλά και όλοι οι άλλοι για μένα ήταν πάλι αυτός! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Δεν καταλαβαίνει) Ε. . Σκέφτεται για λίγο. (Καλοπροαίρετα και με διάθεση συμφιλίωσης) Γι' αυτό πρέ­ πει να συγκρατηθείτε. αφήστε τον να μας το δείξει. Γιατί μπορεί στους θεατές να κάνει κακή εντύπωση και η μανία σας και η αποστροφή σας όταν. Όμως. Φυσικά.

η Κόρη συνεχίζει βλοσυρή και με αποφασιστικότητα) Τώρα είμαστε μεταξύ μας και το κοινό δεν ξέρει τίποτα για μας. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μα. και μάλιστα παρα­ στρατημένη! (Τα τελευταία λόγια τα λέει με φωνή που τρέμει από τη συγκίνηση. μην την αφήσετε να το κάνει αυτό.. με τον τρόπο που εσείς νομίζετε. Δεν θέλετε να ξεσπάσει μπροστά σας. άμα δεν τον αφήσετε πρώτα να δείξει τη φρίκη του εκείνης της στιγμής που καταλαβαίνει τα πάντα: ότι κρατάει στην αγκαλιά του μια κοπέλα που την είχε αναγκάσει να βγάλει το πένθιμο φόρεμα της. βγάλτε έξω τη Μητέρα. Όμως. Όλοι έχουν συγκινηθεί. ΜΗΤΕΡΑ (Πετάγεται όρθια και το ήσυχο κλάμα της γίνεται δυνατή κραυγή) Όχι! Όχι! Μην την αφήσετε. Παύση) ΚΟΡΗ (Μόλις η Μητέρα ησυχάζει λίγο.ΚΟΡΗ Μα. νιώθει να την πνίγει ο πόνος. Πώς θα δείξει όλες τις «ευγενικές του τύψεις» και την «ηθική του συντριβή». στην αρχή αφήνει μερικά πνιχτά βογκητά και στη συνέχεια ξεσπάει σε ασυγκράτητο κλάμα. πώς. Και αύριο εσείς θα κάνετε παράσταση τη ζωή μας. δεν θέλετε να δείτε το αληθινό δράμα.. κύριε! . και ότι αυτή η κοπέλα είναι το κοριτσάκι που κάποτε περίμενε στην έξοδο του σχολείου. γιατί έτσι θα πάρω περισσότερα στοιχεία. Η Μητέρα την ακούει. γυναίκα τώρα πια. έτσι όπως έγινε στ' αλήθεια. φυσικά. ΚΟΡΗ Τότε.

ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

Μα, δεν θα γίνει τίποτα, κυρία μου. Θα αποκριθούν ότι γίνε­
ται, για να το δούμε εμείς.
ΜΗΤΕΡΑ

Όχι, δεν το μπορώ, δεν το μπορώ!
ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

Μα, αφού έγινε ό,τι έγινε, δεν καταλαβαίνω γιατί αντιδράτε
έτσι.
ΜΗΤΕΡΑ

Όχι! Γιατί θα γίνει και τώρα και θα γίνεται αιώνια. Και ο
πόνος ο δικός μου δεν θα τελειώσει ποτέ, κύριε! Δεν το κατα­
λαβαίνετε αυτό; Ξαναζώ κάθε στιγμή του σπαραγμού μου,
που επανέρχεται ολοζώντανος συνέχεια! Και αυτά τα δύο
μικρά, τα ακούσατε να μιλάνε; Δεν μπορούν να μιλήσουν,
κύριε! Μένουν συνέχεια γαντζωμένα πάνω μου για να κρα­
τάνε ζωντανό τον πόνο μου, αλλά για τον εαυτό τους δεν
υπάρχουν, δεν υπάρχουν πια. Κι αυτή (Δείχνει την Κόρη) το
'σκασε, έφυγε μακριά μου και καταστράφηκε. Αν τώρα τη
βλέπω εδώ μπροστά μου, ένας είναι ο λόγος: για να μου ξα­
ναφέρνει πάντα ζωντανό κι αμείωτο τον πόνο που για χάρη
της ένιωσα.
ΠΑΤΕΡΑΣ

Η αιώνια στιγμή, όπως σας έλεγα, κύριε. Αυτή (Δείχνει την
Κόρη) βρίσκεται εδώ για να μ' αρπάξει και να με κρατήσει
μετέωρο στο δόκανο εκείνης της μοναδικής επαίσχυντης
στιγμής της ζωής μου. Της είναι αδύνατο να παραιτηθεί από
το ρόλο αυτό, κύριε, κι εσείς δεν μπορείτε να με απαλλάξετε
από τη μοίρα μου.

ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

Μα, εγώ δεν είπα ότι δεν θα την παρουσιάσουμε. Αντίθετα θα
είναι ο πυρήνας της Πρώτης Πράξης, μέχρι να σας αιφνιδιά­
σει αυτή.
ΚΟΡΗ

(Δείχνει τη Μητέρα) Ακόμα έχω την κραυγή της στ' αφτιά

μου. Μπορείτε να με δείξετε όπως θέλετε, κύριε, δεν με νοιά­
ζει καθόλου! Και ντυμένη, αν θέλετε, αρκεί τα μπράτσα μου
να είναι γυμνά γιατί, προσέξτε με, καθώς στεκόμουν έτσι
(Πλησιάζει τον Πατέρα και γέρνει το κεφάλι της στο στήθος του)

με το κεφάλι μου γερμένο έτσι και τα χέρια μου γύρω από το
λαιμό του, είδα μια φλέβα να χτυπάει εδώ, στο μπράτσο μου.
Και μετά, λες και η ζωντανή εκείνη φλέβα μου έφερνε φρίκη,
έκλεισα τα μάτια μου σφιχτά κι έχωσα το κεφάλι μου στο
στήθος του. (Στρέφοντας στη Μητέρα) Φώναξε, μαμά, φώνα­
ξε!

(Χώνει το κεφάλι της στο στήθος του Πατέρα και, με τους

ώμους ανασηκωμένους για να μην ακούσει την κραυγή, λέει με φωνή
γεμάτη συντριβή) Φώναξε όπως τότε!
ΜΗΤΕΡΑ

(Ορμάει να τους χωρίσει) Όχι! Eιναι κόρη μου! Κόρη μου! (Τρα­
βάει την Κόρη από τον Πατέρα) Κτήνος! Κτήνος! Είναι κόρη

μου! Δεν βλέπεις πως είναι κόρη μου;
ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

(Κάνει βήματα προς τα πίσω, ώσπου φτάνει στη ράμπα, μέσα στη
γενική ταραχή των Ηθοποιών) Θαύμα! Ναι! Θαύμα! Και τώρα

αυλαία! Αυλαία!
ΠΑΤΕΡΑΣ

(Τρέχει κοντά του. Ξαναμμένος) Ναι, έτσι ακριβώς! Έ τ σ ι ακρι­

βώς έγινε, κύριε!

ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

(Γεμάτος θαυμασμό και σιγουριά) Ναι, vαι! Γι' αυτό θέλω εδώ

αυλαία! Αυλαία!
(Στις φωνές του Θιασάρχη, ο Μηχανικός κατεβάζει την αυλαία, αφήνο­
ντας στο προσκήνιο τον Θιασάρχη και τον Πατέρα)
ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ

(Με τα χέρια υψωμένα και κοιτάζοντας ψηλά) Ηλίθιε! Είπα « α υ ­
λαία» γιατί εδώ τελειώνει η Πράξη, κι εσύ κατέβασες την
αυλαία! (Στον Πατέρα, σηκώνοντας λίγο την αυλαία για να ξανα­
μπούν στη σκηνή) Θαύμα! Θαύμα! Υπέροχο εφέ! Εδώ θα τε­
λειώνει η Πρώτη Πράξη. Σίγουρη επιτυχία, σας λ έ ω !
(Ο Θιασάρχης και ο Πατέρας ξαναμπαίνουν στη σκηνή)

Θα το έχω υπόψη μου. μην ανησυχείτε.. ξέρω. . ΚΟΡΗ Αρκεί να μην ξεχάσετε ότι αυτός (Δείχνει τον Γιο) δεν μας θέλει! ΜΗΤΕΡΑ (Από τη γωνία. Αλλά. κουνώντας το κεφάλι της) Μας καλοδέχτηκε. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ναι. αφήστε με να το χειριστώ εγώ. Από τη μια πλευρά της σκηνής μπαίνουν οι Ηθοποιοί και από την άλλη τα Πρόσωπα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Χάνει την υπομονή του) Ξέρω..Τ Ρ Ι Τ Η Π Ρ Α Ξ Η (Όταν ξανανοίγει η αυλαία. Ο Θιασάρχης στέκεται στο κέντρο της σκηνής και σκέφτεται με τη γροίιά του να ακουμπάει στο στόμα) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Μετά από μικρή παύση) Λοιπόν! Πάμε για Δεύτερη Πράξη! Θα είναι όπως συμφωνήσαμε — αφήστε το σ' εμένα. ΚΟΡΗ (Στρέφει προς το μέρος της) Σταμάτα! Όσο πιο δυστυχισμένοι δείχνουμε. ξέρω. ναι. μια μικρή στέρνα κήπου. Μια χαρά θα βγει! ΚΟΡΗ Τώρα θα είναι που πάμε να ζήσουμε στο σπίτι αυτουνού (Δεί­ χνει τον Πατέρα) κι αυτός (Δείχνει τον Γιο) δεν μας θέλει και γίνεται έξαλλος. ο Διευθυντής Σκηνής και οι Τεχνικοί έχουν διαλύσει το πρώτο σκηνικό και έχουν στήσει ένα άλλο. τόσο πιο βαριά θα έχει τη συνείδηση του.

όπως θέλετε εσείς. Το δράμα κορυ­ φώνεται. σας λ έ ω ! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Θα την αρχίσουμε τη ρημάδα τη Δεύτερη Πράξη. ούτε να δείχνουμε πινακίδες στο κοινό ότι αλλάζου­ με χώρους. Κι εγώ θα το ευχαριστηθώ ακόμα πιο πολύ. θέλω να φανεί πως εγώ προσπάθησα με κάθε τρόπο. προσπάθησε με κάθε τρόπο. τόσο αυτός θ' απομακρύνεται και θα απουσιάζει. ΚΟΡΗ Ε γ ώ δεν ξαναλέω κουβέντα! Αλλά να ξέρετε πως δεν γίνεται να παιχτεί ολόκληρη η Δεύτερη Πράξη στον κήπο. Και η σκηνή με το κακόμοιρο το αγόρι πρέπει να παιχτεί μέσα στο σπίτι — σας το είπα! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Το ξέρω. .. κύριε. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Γιατί. Αλλά δεν μπορούμε ν αλλάζουμε σκηνικό κάθε τρεις και λίγο. ΚΟΡΗ Γιατί πρώτα πρώτα αυτός (Δείχνει τον Πατέρα) μένει πάντα κλεισμένος στο δωμάτιο του.ΜΗΤΕΡΑ (Ικετευτικά) Πάντως. γιατί λέει αλήθεια. ΚΟΡΗ (Τη διακόπτει απαξιωτικά και συνεχίζει η ίδια) Να με ηρεμήσει και να με πείσει να μην του π ά ω κόντρα. για τη γαλήνη της ψυχής μου. γιατί θα το δείτε όλοι σας: όσο πιο πολύ θα τον καλοπιάνει και θα προσπαθεί να τρυπώσει μέσα στην καρδιά του. (Στον Θιασάρχη) Κάνετε της τη χάρη..

συγγνώμη που σας το λέω. από την άλλη. για τους ηθοποιούς σας. Όμως. ΠΑΤΕΡΑΣ Γιατί είναι λέξη σκληρή.. αν επιτρέπεται.. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ (Διακόπτει ενοχλημένη) Παιχνίδι! Πώς τολμάτε! Παιδιά είμα- . όσα γίνονται στη σκηνή είναι παίξιμο. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Είναι η ψευδαίσθηση της πραγματικότητας! ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ναι. πώς να το πούμε. Γιατί.. αυτό κάνανε στο θέατρο... Αυτό που προσφέρουμε στους θεα­ τές. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Με την παράσταση μας. δηλαδή κάτι σαν παιχνίδι.ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς Πολύ παλιά. το ξέρω και το καταλαβαίνω. τότε που το κοινό ήταν ακόμα σε βρεφική ηλικία. εσείς δεν μπορείτε να καταλάβετε εμάς. Έπρεπε να το είχατε καταλάβει! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μα. αμείλικτη. ΠΑΤΕΡΑΣ Ψευδαίσθηση! Σας ικετεύω. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ Και η ψευδαίσθηση ήταν εύκολη. όχι αυτή τη λέξη — μας πληγώνει πολύ! (Πετάγεται όρθιος) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Κατάπληκτος) Γιατί..

ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ακριβώς! ΠΑΤΕΡΑΣ Και τώρα καταλαβαίνετε κι εσείς πως εμείς (Δείχνει τον εαυτό του και τα άλλα πέντε Πρόσωπα) έτσι όπως είμαστε. κοιτάζοντας τους Ηθοποιούς. Είμαι ε γ ώ ! Τι θα πει . κύριε. και με κάθε σοβαρότητα! ΠΑΤΕΡΑΣ Δεν είπα το αντίθετο. κοιτάζοντας τους με ανεπαίσθητο χαμόγελο στα χείλη) Πολύ απλό! Αυτό που για σας είναι ψευδαίσθηση και οφείλετε να τη δημιουργήσετε. όπως είπε ο κύριος. (Μικρή παύση. κάνουμε ερμηνεία πάνω στη σκηνή.στε. άμα το καλοσκεφτείτε. ποιος είμαι. αυτό δεν συμβαίνει μόνο σ' εμάς (Κοιτάζει τον Θιασάρχη κατάματα) Εσείς ξέρετε ποιος είστε. είναι για μας η μόνη πραγμα­ τικότητα που διαθέτουμε. Εννοώ. που και αυτοί έχουν σαστίσει) Τι είν' αυτό που λέτε! ΠΑΤΕΡΑΣ (Μετά από παύση. Πλησιάζει τον Θια­ σάρχη και συνεχίζει) Άλλωστε. το καλλιτεχνικό τους παίξιμο είναι τέχνη που. αποσκοπεί να δημιουρ­ γήσει μια τέλεια ψευδαίσθηση της πραγματικότητας. (Ακουμπάει με το δείκτη του χεριού του τον Θιασάρχη) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Λίγο ταραγμένος. δεν έχουμε άλλη πραγματικότητα εκτός απ' αυτή την ψευδαί­ σθηση. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Κατάπληκτος. Εμείς. αλλά μισοχαμογελώντας) Ορίστε.

μόνο αυτός ο κύριος (Δείχνει τον Πρωταγωνιστή) που είναι « α υ τ ό ς » πρέπει να είναι « ε γ ώ » . Γιατί εδώ μέσα παίζουμε θέατρο. δεν θέλω να επαναλάβω τα ίδια. κατάπληκτος και οργισμένος) Κοίτα θράσος! Έρχεται κάποιος που λέει πως είναι μόνο θεατρικό πρόσωπο και ρωτάει εμένα ποιος είμαι! . Αυτά τα είπαμε! ΠΑΤΕΡΑΣ Όχι. Και σας ξαναρωτάω εντελώς σοβαρά: ποιος είστε. στο παί­ ξιμο. και εγώ. θέλω να προτείνω να ξεφύγουμε απ' αυτό το παιχνίδι (Κοιτάζει την Πρωταγωνίστρια και θέλει να προλάβει τη σκέψη της) της τέχνης σας. μαζί με τους ηθοποιούς σας. πρέπει να είμαι «αυτός». ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στρέφοντας προς τους Ηθοποιούς.ΠΑΤΕΡΑΣ Και αν σας έλεγα πως αυτό δεν είν' αλήθεια και πως είστε εγώ. (Στον Θιασάρχη) Και μπορείτε να ισχυριστείτε π ω ς . είναι στην ουσία παγίδα! (Οι Ηθοποιοί γελάνε πάλι) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Πάλι τα ίδια. φυσικά! Της Τέχνης που υπηρετείτε εδώ. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Θα σας έλεγα πως είστε τρελός! (Οι Ηθοποιοί γελάνε) ΠΑΤΕΡΑΣ Με το δίκιο σας γελάτε. Αυτό. όμως. Αντίθετα. που είμαι « ε γ ώ » .

εγώ είμαι ο θιασάρχης. με όλα όσα είχατε γύρω και μέσα σας και σας φαίνονταν εκείνο τον καιρό πραγματικότητα. κύριε. και. σημαδεμένη από δικά του συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. όχι εσείς. Θέλω μόνο να σας δείξω πως. ο υπεύθυνος εδώ μέσα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Καλά. έτσι όπως είστε τώρα. με όλες τις ψευδαισθήσεις. για να μάθω εάν. κύριε. Καταλάβατε. αφού για μας (Δεί­ χνει τον εαυτό του και τα άλλα Πρόσωπα) δεν υπάρχει άλλη πραγ- . επομένως είναι πάντα «κάποιος». ο σκηνοθέτης. με γλυκύτατο ύφος και ταπεινότητα) Σας ρω­ τ ά ω . βλέπε­ τε τον εαυτό σας ίδιον μ' εκείνο που υπήρξατε κάποτε. λοιπόν. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Δεν έχει καταλάβει καλά. αν ξανασκεφτείτε πως εκείνες τις ψευδαι­ σθήσεις δεν τις έχετε πια. κύριε. ΠΑΤΕΡΑΣ (Χαμηλόφωνα. καλά. όχι μόνο το σανίδι της σκηνής.ΠΑΤΕΡΑΣ (Με αξιοπρέπεια. Πού θέλετε να καταλήξετε. Ενώ ένας άνθρωπος. Αφού με ρωτάτε. γιατί ένα θεατρικό πρόσωπο έχει δική του ζωή. μπορεί να είναι «κανένας». αλλά κι η γη ολόκληρη με τη σκέψη ότι η πραγ­ ματικότητα του σήμερα μοιραία αύριο θα σας φαίνεται ψευ­ δαίσθηση. Ε. εκείνα που είχατε γύρω και μέσα σας δεν σας φαίνονται πια πραγματικότητα. ζαλισμένος από το σύνθετο του επιχειρή­ ματος) Ε. γενικά μιλάω. μπορεί πάντα να ρωτήσει έναν άνθρωπο ποιος είναι. ΠΑΤΕΡΑΣ Πουθενά. δεν θα νιώσετε να φεύγει κ ά τ ω από τα πόδια σας. αλλά χωρίς υπεροψία) Έ ν α θεατρικό πρόσωπο.

θ' αποδειχτεί ψευδαίσθηση ότως η χτε­ σινή. . κύριε. εσείς είστε πιο αληθινός και πραγματικός από μένα! ΠΑΤΕΡΑΣ (Πολύ σοβαρά) Γι' αυτό δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. κανο­ νικά. γιατί δεν μπορεί ν αλλάξει. Και νόμιζα πως το είχατε καταλάβει από την αρχή.. μήπως θα έπρεπε να σκεφτείτε κι εσείς πως η δική σας πραγματικότητα. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Αποφασίζει να διακωμωδήσει την κατάσταση) Ωραιότατα! Στο τέλος θα μου πείτε ότι. ΠΑΤΕΡΑΣ Αφού η δική σας πραγματικότητα μεταβάλλεται από τη μια στιγμή στην άλλη. δεν μπορεί να διαφοροποιηθεί ποτέ. Αυτή είναι η διαφορά μας.. θα έπρεπε να σας πιάνει ρίγος όταν μας πλησιάζετε. Η δική μας πραγματικότητα δεν αλλάζει. αυτό που σήμερα βιώνετε. γιατί είναι προκαθορισμένη μια για πάντα — κάτι το τρομερό! Εμείς είμαστε μια αμετάβλητη πραγματικότητα και. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Πιο πραγματικός από μένα. μπα. όπως σε όλους μας! ΠΑΤΕΡΑΣ (Φωνάζει) Η δική μας όχι. με το έργο που ήρθατε να μου παρου­ σιάσετε. κύριε! Δεν το βλέπετε.ματικότητα εκτός απ' την ψευδαίσθηση. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Α. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Αυτό το ξέρουμε: φυσικά αλλάζει. ΠΑΤΕΡΑΣ Μάλιστα.

αυτό το ξέρουμε. γιατί συνήθως ο συγγραφέας κρατάει για τον εαυτό του τις δημιουργικές διεργασίες του. Φανταστείτε τη δυστυχία ενός θεατρικού προσώπου που γεννήθηκε στη φαντασία ενός συγ­ γραφέα. ο συγγραφέας δεν είχε φανταστεί να του δώσει. ενδεχομένως. δημιουργημένο μεν αλλά χωρίς ζωή. το μόνο που έχει να κάνει αυτός είναι ν' αντιγράψει τις λέξεις και τις κινήσεις που αυτά του προτεί­ νουν. δεν έχει δικαίωμα να κάνει αυτό που κάνουμε εμείς τώρα εδώ. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ε. Και πρέπει να τα θέλει όπως αυτά επιθυμούν να είναι: αλίμονο αν δεν το κάνει αυτό! Όταν ένα θεατρικό πρόσωπο γεννιέται. ΠΑΤΕΡΑΣ Άρα. πραγματικά ζωντανά μπρος στο δημιουργό τους. μετέωρο. γιατί απορείτε μαζί μας. Όταν τα θεατρικά πρόσωπα είναι ζωντανά. αποκτά μια τέτοια αυτοτέλεια. ακόμα και απέ­ ναντι στο συγγραφέα. Πείτε μου αν ένα τέτοιο πρόσω­ πο. ώστε όλοι το φαντάζονται σε διάφο­ ρες καταστάσεις που ο συγγραφέας δεν είχε καν διανοηθεί να το εμπλέξει: έτσι το θεατρικό πρόσωπο αποκτά σημασία που. ο οποίος στη συνέχεια αρνήθηκε να του χαρίσει ζωή γράφοντας την ιστορία του. όπως κάνετε εσείς τώρα! Αυτό δεν το έχω ξαναδεί! ΠΑΤΕΡΑΣ Δεν το έχετε ξαναδεί.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Πετάγεται όρθιος σαν να του ήρθε ξαφνικά ιδέα και στέκεται ακρι­ βώς μπροστά στον Πατέρα) Ε γ ώ ένα θέλω να μάθω: από πότε ένα θεατρικό πρόσωπο βγαίνει από το ρόλο του και αρχίζει να τον αναλύει και να τον ερμηνεύει με φλυαρίες. μπρο- . καλά.

. μετά αυτή (Δείχνει την Κόρη) και μετά η καημένη η μάνα. πιστεύω π ω ς έδειχνε απο­ γοήτευση και περιφρόνηση για το θέατρο... ΚΟΡΗ (Προχωρεί μπροστά και μιλάει σαν υπνωτισμένη) Ναι. έτσι όπως το αντι­ λαμβάνεται συνήθως το κοινό. όταν εκείνος. Δικό σου ήταν το λάθος που δεν συνέχιζε: ήσουνα τόσο επίμονη. εμένα και το Κορίτσι.στά σας! Σας λέω ότι πολλά χρόνια προσπαθήσαμε να κά­ νουμε το ίδιο στο συγγραφέα για να τον πιέσουμε. έτσι με ήθελε εκείνος.. κι εγώ προσπάθησα πολλές φορές. εκείνο το Αγόρι πάντα μόνο του. όταν μπαίναμε να τον παρακινή­ σουμε... Το σκοτάδι που γέμιζε μ' εμάς. είναι αλή­ θεια. . δεν αποφάσιζε ούτε καν ν' ανάψει το φως κι άφηνε το σκοτάδι να πλημμυρίζει το δωμάτιο. παραπάνω απ' όλους.. πρώτα εγώ. πεσμένος στην πολυθρόνα του. όπως έλαμπε τότε στο μισοσκόταδο του γραφείου) Αχ. κύριε. μετά εμένα μ' αυτόν (Δείχνει τον Πατέρα) και τέλος εμένα. να τον πείσουμε.. (Σαν να βρίσκεται ακόμα εκεί και την ενοχλεί η παρουσία των Ηθοποιών) Φύγετε! Αφήστε μας μόνους μας! Τη Μητέρα με τον Γιο. μέσα στη δει­ λινή μελαγχολία του γραφείου του. κύριε. ολομόναχη στο σκοτάδι! (Ξαφνικά αναπηδάει σαν να θέλει να αρπάξει τη σκιά του εαυτού της. τόσο απαιτητική! ΚΟΡΗ Μα. του κέντριζα το ενδιαφέρον! ΠΑΤΕΡΑΣ Ναι. πόσες σκηνές του προτείναμε να γράψει! Κι εγώ. μόνη μου. (Πλησιάζει τον Θιασάρχη και του μιλάει εμπιστευτικά) Ε γ ώ . η ζωή μου! Πόσες σκηνές.

αλλά δεν πειρά­ ζει. Κοιτάξτε και μόνος σας. Ο μικρός στο σπίτι. θα τον απομυζήσει ολόκληρο. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Φυσικά. ΚΟΡΗ Θα τον απομυζήσει. Γι' αυτό συνδυάζουμε γεγονότα και τα ομαδοποιού­ με. κορίτσι μου! Ας έρθουμε κάποια στιγμή και στα γεγονότα! ΚΟΡΗ Από γεγονότα άλλο τίποτα. από τη στιγμή που μπήκαμε στο σπίτι του! (Δείχνει τον Πατέρα) Είπατε ότι δεν μπορείτε να βάζετε πινακίδες ούτε ν' αλλάζετε σκηνικό κάθε πέντε λεπτά. δεν καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε. και όχι όπως τη θέλετε εσείς. για να γίνει η δράση πιο πυκνή. (Δείχνει το Αγόρι που στέκεται δίπλα στη Μητέρα) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ωραία. ΚΟΡΗ Ναι... ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Καλά. Και ταυτόχρονα θέλετε να φαίνεται το Κορίτσι που παίζει ανέμελα στον κήπο. που όλο και θα μεγαλώνουν — έτσι δεν είπατε.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Έλεος πια. Και αυτό το σχέδιο θα το διαβάζετε στα μάτια του. δηλαδή πρώτα να δείτε το μικρό σας αδελφό να γυρίζει από το σχολείο και να τριγυρίζει στο σπίτι σαν σκιά. . η μικρή στον κήπο — είναι δυνατόν. να κρύ­ βεται πίσω από πόρτες και να καταστρώνει κάποιο σχέδιο που θα τον — τι είπατε ότι θα τον κάνει.

μην ανησυχείτε. Ο Θιασάρχης την πλησιάζει σχεδόν πατρικά και της λέει παρηγορητικά) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ελάτε. κάτι. που ακουμπάνε σε ένα τραπεζάκι. η μικρή στον κήπο τόσο ευτυχισμένη! Η ευθυμία της και η χαρά της είναι η μόνη μου επιβράβευση. μπροστά στη στέρνα. κι αυτή να με αγκαλιάζει σφιχτά με τα αθώα της μπρατσάκια! Όταν μ' έβλεπε στον κήπο. πάλι με το όνομα του) Τζιοβάννι. δώσε μου λίγο ουρανό! ΤΕΧΝΙΚΟΣ (Από ψηλά) Τι πράγμα. (Κάποιος κατεβάζει δύο κυπαρίσσια και ο Τεχνικός τρέχει και τα στερεώνει με καρφιά. το διανοείσθε. (Από ψηλά πέφτει ένα λευκό ύφασμα) Όχι άσπρο! Ου- . Θα τον δείτε και θα σας αρέσει πολύ. αντίθετα έτρεχε ν' ανακαλύψει τα «μικρούτσικα» για να μου τα δείξει γεμάτη χαρά.ΚΟΡΗ Nαι. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Λίγο ουρανό! Έ ν α πανί. Τα μεγάλα λουλούδια ούτε που γύριζε να τα δει. να πέσει φόντο πίσω από τη στέρνα. έτρεχε και μ' έπιανε από το χέρι. βασανισμένη από την ανάμνηση. θα τον φτιάξουμε τον κήπο. για να πάρουμε μια ιδέα. τόσο γελαστή! (Καθώς μιλάει. Θα μαζέψουμε όλες τις σκηνές στον κήπο! (Φωνάζει έναν Τεχνικό με το όνομα του) Τζιοβάννι. (Φωνά­ ζει στον Τεχνικό. κρύβοντας το κεφάλι στα χέρια της. Στην Κόρη) Αυτό για αρχή. Το φριχτό. διεφθαρμένο μου κορμί δίπλα στο δικό της. Γιατί την έβγαλα από τη μιζέρια εκείνης της πανάθλιας κάμαρας όπου κοιμόμασταν και οι τέσσερις μαζί — εγώ μαζί της. κατέβασε ένα σπετσάτο με δέντρα. Ή τ α ν τόσο χαρούμενη. ξεσπάει σε παρατεταμέ­ νο και γεμάτο απελπισία κλάμα. κύριε. Δύο μικρά κυπαρίσσια εδώ.

Άλλο που δεν θέλω! . (Στο Αγόρι) Έ λ α 'δώ. Το Αγόρι κάνει αυτό που του είπε ο Θιασάρχης και οι Ηθοποιοί κοιτάζουν κατάπληκτοι και εντυπωσιασμένοι) Α. βράδυ με φεγγάρι. άσ' το. λοιπόν! (Τραβάει το Αγόρι και του σηκώνει το κεφάλι κάθε φορά που αυτό το αφήνει κάτω) Μα. μπλε στις παλάντζες και μπλε στο πανί με προβολέα! (Αλλάζει ο φωτισμός) Έ τ σ ι ! Αρκεί! (Η σκηνή παίρνει το χρώμα που ζήτησε ο Θιασάρχης. που κάνει όσους παίζουν να μιλάνε και να φέρονται σαν να είναι σε κήπο. έλα! Πρέπει να σταμπιλάρουμε λίγο τη σκηνή. ένα μυστηριώδες μπλε. ακουμπάει το χέρι του στην πλάτη του μικρού και τον σπρώχνει πίσω από το σπετσάτο με τα δέντρα) Εκεί. Έτσι. αντί να παραμονεύει πίσω από πόρτες μέσα στο σπίτι. θα βρω λύση. στον κήπο και θα κρύβεται ανάμεσα στα δέντρα. (Φωνάζει) Ηλεκτρο­ λόγος! Σβήσε όλα τα φώτα και δώσ' μου λίγη ατμόσφαιρα: μπλε. Στην Κόρη) Το Αγόρι θα βγει εδώ. τι έχει πάθει ο μικρός. Τώρα βγάλε το κεφάλι σου και κοίτα γύρω. (Δείχνει τον Γιο) Μόνο αν τον διώξετε! ΓΙΟΣ (Προχωρεί αποφασιστικός προς τη μία από τις δύο σκαλίτσες της σκηνής) Φεύγω και μόνος μου. Κάποια στιγμή πρέπει να πει μερικές κουβέντες! (Τον πλησιάζει. Το δύσκολο είναι να βρούμε τη μικρή που θα παίξει μαζί σου τη σκηνή που σου δείχνει τα λουλού­ δια. (Οπισθοχωρεί μερικά βήματα για να δει το αποτέλεσμα.ρανό είπα! Καλά. μπράβο! Υπέροχα! (Στην Κόρη) Μπορούμε να βάλουμε τη μικρή να τον δει που κοιτάει έτσι. Κρύψου λίγο καλύτερα. να τρέξει κοντά του και να τον κάνει να πει μερικές λέξεις. (Το Αγόρι δεν κινείται) Έ λ α . ΚΟΡΗ Μην ελπίζετε ν' ανοίξει το στόμα του όσο βρίσκεται αυτός εδώ.

στον Θιασάρχη που τον συγκρατεί) Δεν έχω καμία δουλειά εδώ. χωρίς να μετακινηθεί από τη θέση της) ΓΙΟΣ (Φτάνοντας στο προσκήνιο. Η Κόρη. Όμως. που κρατούσαν τον Γιο. Δεν μπορεί! Είναι αναγκασμένος να μείνει εδώ.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Τον σταματάει αμέσως) 'Ει! Πού πάτε. (Τραβάει και κατεβάζει τα χέρια του Θιασάρχη. Στρέ­ φει προς τον Γιο) Ορίστε! Φύγε! Φύγε! (Όμως ο Γιος στέκεται κοντά στη σκαλίτσα. αγέρωχος και αποφασισμένος) Δεν θα παίξω τίποτα! Σας το έχω δηλώσει από την αρχή! (Στον Θιασάρχη) Αφήστε με να φ ύ γ ω ! ΚΟΡΗ (Πλησιάζοντας τον Θιασάρχη) Συγγνώμη. Αφήστε με να φύγω! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Πώς δεν έχετε καμία δουλειά. και δεν μπορεί να κατέβει. Περιμένετε! (Η Μητέρα πετιέται όρθια. Δεν θα φύγει. που τον κοιτάζει περιφρονητικά. προχωρεί κατά μήκος του προσκήνιου και φτάνει στην άλλη σκαλίτσα που οδηγεί στην πλατεία. και εκεί σταματάει και δεν κατεβαίνει. σαν συγκρατημένος από κάποια σκοτεινή δύνα­ μη. ειρωνικά) Μην τον κρατάτε. προς μεγάλη έκπληξη των Ηθο­ ποιών. ξεσπάει σε γέ­ λια) Βλέπετε. είτε το θέλει είτε όχι. Μετά. ΓΙΟΣ (Αμέσως. ΠΑΤΕΡΑΣ Πρέπει να παίξεις εκείνη την τρομερή σκηνή του κήπου με τη μητέρα σου. δεμένος αιώνια μαζί μας με αδυσώπητη . Αφήστε τον. και ενστικτωδώς σηκώνει τα χέρια σαν να θέλει να τον συγκρατήσει. ανήσυχη μήπως ο Γιος φυγά πραγματικά. ΚΟΡΗ (Ήπια.

σαν χαμένη κοιτάς . (Στη Μητέρα.. (Στρέφει στη Μητέρα) Εμπρός! Έ λ α . όμως. (Πηγαίνει κοντά στο Κορίτσι. το σκάω από το σπίτι όταν γίνουν όσα θα γίνουν. έλα. ήδη σηκώ­ θηκε για να τον συγκρατήσει. μόλις η Κόρη τελειώ­ νει την ατάκα της. που — δείτε! Eιν' έτοιμη να ξαναζήσει τη σκηνή της! (Πραγματικά. ταραγμένος) Εσείς μπορείτε να τον αναγκά­ σετε. Αυτός θα πρέπει να μιείνει εδώ. ΓΙΟΣ Κανένας δεν μπορεί να μ' αναγκάσει. Αλλά. ανοίγει τα χέρια της σε μια χειρονομία ότι συμφωνεί) ΓΙΟΣ (Αμέσως) Ε γ ώ . κύριε. σαν να την κινεί με μάγια) Έλα.αλυσίδα που δεν σπάει. όχι! Ε γ ώ όχι! Αφού δεν μπορώ να φύγω. Ε γ ώ φεύγω. γιατί τον μισώ και δεν θέλω να τον βλέπω. αλλά σας το δηλώνω και πάλι: εγώ δεν συμμετέχω σε τίποτα! ΠΑΤΕΡΑΣ (Στον Θιασάρχη. που φτάνει να τον δείχνει άφοβος μπροστά στους ηθοποιούς σας! Είναι τόση η λαχτάρα της να βρεθεί κοντά του. η Μητέρα έχει πλησιάσει τον Γιο και. ΠΑΤΕΡΑΣ Ε γ ώ μπορώ! ΚΟΡΗ Μια στιγμή! Σταθείτε! Πρώτα πρέπει να πάει η μικρή στη στέρνα. εντάξει. (Πάλι στον Θιασάρχη) Σκεφτείτε πόσος είναι ο πόνος της. μαμά! (Στρέφει πάλι στον Θιασάρχη και του δείχνει τη Μητέρα) Δείτε. θα μείνω. που δεν θα έχει άλλα παιδιά εκτός απ' αυτόν.. γονατίζει μπροστά του και του πιάνει το πρόσωπο) Καημενούλα μου. πιστεύετε πως αυτός μπορεί να φύγει. να το σκάσει. με τον καλό του τον πατέρα και τη μάνα του.

λες κι όλοι οι δαίμονες της κόλασης μου τρυπάνε το μυαλό! Κι εσύ (Αφήνει το Κορίτσι και στρέφει στο Αγόρι) τι στέκεσαι εκεί σαν ζητιανάκι. κοριτσάκι μου.μ' αυτά τα υπέροχα μάτια σου! Πού νομίζεις ότι βρίσκεσαι. Θα παίξουμε κι εμεί. Τι είναι η σκηνή. η στέρνα. όταν σας κουβάλησα σε τούτο το σπίτι! (Του αρπάζει το χέρι για να τον αναγκάσει να το βγάλει από την τσέπη του) Τι έχεις εκεί. αγάπη μου! Σκληρό θέατρο θα παίξεις! Τι φριχτά πράγματα σκεφτήκανε για σένα! Ο κήπος. ψεύτικα! Εσύ. όμορφη. Βέβαια. Μετά λέει βλοσυρά) Αυτό πού το βρήκες. Έ τ σ ι είναι όλα εδώ. γιατί προσέχει μόνο αυτό το παλιοτόμαρο. Η Κόρη το παρατη­ ρεί για λίγο. μεγάλη και πράσινη. θα είν' αληθινό και θα παίζεις στ' αλήθεια σε μια στέρνα πραγματική. Βγάλε το χέρι από την τσέπη! Βγάλ' το! (Του τραβάει το χέρι από την τσέπη και ανακαλύπτει ότι κρα­ τάει ένα περίστροφο. ναι. το γιο της! Θεέ μου. αντί να . σχεδόν με ικανοποίηση. Ροζέττα. μωρό μου. Όλοι κοιτάζουν με φρίκη.. μπορεί να προτιμάς την ψεύτικη στέρνα από την αληθινή. αλλά για σένα. είναι ψεύτικη η στέρνα. αγαπούλα μου. Για τους άλλους θα είναι παιχνίδι. Είναι ένα μέρος όπου κάνεις ότι παίζεις σία σοβαρά! Εδώ παίζουνε θεατρικά έργα. ένα. Είμαστε πάνω σε σκηνή θεάτρου.. μικρή μου. αν πνιγεί η μικρή! Λες και δεν πλήρωσα εγώ αρκετά για όλους. Στα σοβαρά! Ναι.. που είσαι μικρούλα. μια στέρνα που κολυμπάνε και κομματιά­ ζουν τις σκιές. (Το Αγόρι την κοιτάζει τρομαγμένο. και δεν απαντάει) Ηλίθιε! Ε γ ώ στη θέση σου. που τη σκιάζουνε ψηλές καλαμιές και καθρεφτίζο­ νται στο νερό της. Τι κρύβεις. Κάνεις να πιάσεις ένα παπάκι! (Με κραυγή που ταράζει και τρομάζει τους πάντες) Μη. Θα φταις κι εσύ. Κι εσύ θα παίξεις! (Την αγχαλάζει σφιχτά και την κουνάει για μερικές στιγμές) Ναι. ναι. με ορθάνοιχτα κενά μάτια. μη! Η μαμά σου δεν νοιάζεται για σένα..

Μετά παίρνει το Κορίτσι. θα συγκεντρώσουμε τη δράση. (Δεί­ χνει τη Μητέρα) Βάλτε τη να σας το πει κι η ίδια. Δεν είναι αλήθεια! Δεν έγινε καμία σκηνή ανάμεσα σ' εμένα και σ' αυτήν.. πατέρα και γιο! (Σπρώχνει το Αγόρι πίσω από τα κυπαρίσσια. θα σκότωνα έναν από τους δύο ή και τους δύο. (Η Δεύτερη Ηθοποιός και ο Νεαρός Ηθοποιός ξεχωρίζουν από την ομάδα των Ηθοποιών. Πλησιάζουν η μία τη Μητέρα και ο άλλος τον Γιο παρα­ τηρώντας τους με προσοχή. γονατίζει και ακου­ μπάει στο πεζούλι της στέρνας. Ε γ ώ μπήκα στο δωμάτιο του. ΓΙΟΣ (Κοιτάζοντας τον Νεαρό Ηθοποιό) Εσείς τι θέλετε.. ΝΕΑΡΟΣ Τίποτα.σκοτωθώ. κύριε. Είπαμε.. ΓΙΟΣ (Περιφρονητικά) Ποια ίδια στιγμή. το βοηθάει να μπει στη στέρνα και το κάνει να ξαπλώσει έτσι που να μη φαίνεται καθόλου. Σας παρακολουθώ.. Τέλος. Όχι στον κήπο! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Δεν έχει σημασία. (Δείχνει τη Μητέρα) . κρύβοντας το πρόσωπο στα χέρια της) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Θαυμάσια! (Στρέφοντας στην Κόρη) Και την ίδια στιγμή. για να μπορέσουν να παίξουν μετά τους ρό­ λους τους) ΜΗΤΕΡΑ Σωστά. (Στη Δεύτερη Ηθοποιό) Κι εσείς! Για να παίξετε το ρόλο της. όπου στεκόταν και κρυφοκοί­ ταζε. ΓΙΟΣ Δωμάτιο! Ακούσατε.

ΠΑΤΕΡΑΣ Σωστά! Σωστά! Αυτό παραδεχτείτε το! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στον Νέο Ηθοποιό και στη Δεύτερη Ηθοποιό) Εντάξει! Πηγαί­ νετε μαζί με τους άλλους. αγνώριστο σ' εμάς. .. μπήκα στο δωμάτιο του. Τίποτα δεν έγινε. σωπάστε για ν' ακούσω τη μητέρα σας. Και να τους πείτε κι ευχαριστώ που κάθονται και σας προσέχουν τόσο! ΓΙΟΣ Α. Μα. Δεν άντεχα άλλο! Έπρεπε να βγάλω από μέσα μου όλη την αγωνία που μ' έπνιγε. Απλώς έφυγα! Ακριβώς για να μην ανακα­ τευτώ. ΓΙΟΣ Περιττό. όχι μόνο παγώνει την εικόνα της έκφρασης μας. μόλις με είδε αυτός.. Δεν έχετε τίπο­ τα από μας μέσα σας και οι ηθοποιοί σας μας παρατηρούν μόνο εξωτερικά.. να μην κάνω σκηνή. ναι. Εμένα δεν μ' αρέσουν οι εντά­ σεις — καταλάβατε. Αλλά. Ευχαριστώ. Όμως.ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Ακριβώς. αλλά και μας επιστρέφει ένα είδωλο π α ­ ραμορφωμένο. Πιστεύετε πως γίνεται να ζωντανέψουμε μπροστά σ' έναν καθρέφτη που. (Στη Μητέρα) Λοιπόν. Ε γ ώ αποκλείεται να γίνω θέαμα! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Καλά.. κύριε. δεν καταλαβαίνετε πως αυτό το έργο δεν θα καταφέρετε να το παίξετε εσείς. ΜΗΤΕΡΑ Μάλιστα. μπήκατε.

έτσι είναι.ΜΗΤΕΡΑ Ναι. Σώνει και καλά να δείξουμε σε όλους και τη δικιά . ΜΗΤΕΡΑ Ε γ ώ . ΠΑΤΕΡΑΣ (Πλησιάζει τον Γιο και του μιλάει άγρια) Θα το κάνεις! Για τη μάνα σου! Για τη μάνα σου! ΓΙΟΣ (Αποφασιστικός όσο ποτέ) Δεν θα κάνω τίποτα! ΠΑΤΕΡΑΣ (Τον αρπάζει από το πέτο και τον τραντάζει) Για όνομα του Θεού! Θα το κάνεις! Δεν την ακούς που σου μιλάει. Τόσο άκαρδος είσαι. εγώ είμαι. έχει δίκιο! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Και πώς θα παιχτεί η σκηνή ανάμεσα σας. να του πω τα βάσανα μου.. Αν βρείτε εσείς έναν τρόπο να του μιλήσω για λίγο. Όλοι παρακολουθούν με φρίκη) Μα. ΓΙΟΣ (Αρπάζει και αυτός τον Πατέρα) Όχι! Όχι! Παράτα με. κύριε.. τι λύσσα σ' έπιασε ξαφνικά. Τρομαγμένη η Μητέρα προσπαθεί να μπει ανάμεσα τους για να τους χωρίσει) ΜΗΤΕΡΑ Σας ικετεύω. σταματήστε! ΠΑΤΕΡΑΣ (Δεν αφήνει τον Γιο) Θα κάνεις αυτό που σου λέω! Θα το κάνεις! (Παλεύει μαζί του και τελικά τον ρίχνει στο πάτωμα. κοντά στη μία σκαλίτσα. μια για πάντα! (Γενική αναταραχή. που είναι σημα­ ντική.

ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Επιμένει) Και μετά. τότε. Περνώντας μέσα από τον κήπο. Πείτε μου το εσείς! Βγήκατε από το δωμάτιο χωρίς να πείτε λέξη. Δεν ήθελα να κάνω σκηνή. ΓΙΟΣ (Μετά από μικρό δισταγμό) Χωρίς να πω λέξη.. (Σταματάει σκυθρωπός και απορροφημένος στις σκέψεις του) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Εξωθώντας τον να πει περισσότερα. Ε γ ώ δεν το δέχομαι! Έ τ σ ι θα είν' ευχαριστημένος κι εκείνος που δεν ήθελε να μας παρου­ σιάσει στη σκηνή! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μα. ΓΙΟΣ (Δείχνει τον Πατέρα) Αυτός. ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Α.σου ντροπή και τη δικιά μου. Τι κάνατε μετά. κι εσείς είστε εδώ! ΓΙΟΣ Αυτός ήθελε να έρθει και μας κουβάλησε κι εμάς.. εντυπωσιασμένος από τη δι­ στακτικότητα του να μιλήσει) Και λοιπόν. ναι. .. πείτε μου εσείς τι έγινε. Ε. Περνώντας μέσα από τον κήπο. ΓΙΟΣ (Είναι τώρα το επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλων. όχι ε γ ώ ! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ Μα. Και αυτός ξεμοναχιάστηκε μαζί σας για να φτιάξετε το έργο. όπου έβα­ λε και αυτά που έγιναν και άλλα τόσα που δεν έγιναν.. αφού μόνοι σας ήρθατε. Κάνει μερικά βήματα στη σκηνή) Τίποτα.

δείχνοντας με οίκτο τη Μητέρα) Κι αυτή ερχόταν πίσω του. και κοίταζε μέσα στη στέρνα την αδελφούλα του πνιγμένη! (Η Κόρη. (Πίσω από τα δέντρα.. Παύση. Μετά ο Γιος συνεχίζει) Έκανα να τον πλησιάσω και. γιατί είδα πίσω από τα δέντρα κάτι που με π ά ­ γωσε: ο μικρός στεκόταν εκεί ακίνητος.. ΓΙΟΣ (Εξακολουθώντας να κοιτάζει μπροστά του και μιλώντας αργά) Έτρεξα! Όρμησα να τη βγάλω από το νερό! Αλλά ξαφνικά σταμάτησα. κρύβοντας το πρόσωπο με το μπράτσο του) Γιατί με πιέζετε να μιλήσω γι' αυτό. με αδημονία) Κι εσείς τι κάνατε. στη σκοτεινή πλατεία του θεάτρου) Ναι. βλέποντας πού κοιτάζει η Μητέρα και στρέφοντας με κατα­ νόηση στον Γιο) Η μικρή.. ΓΙΟΣ (Κοιτάζοντας πέρα. ΠΑΤΕΡΑΣ (Ακόμα πεσμένος στο πάτωμα. με βλέμμα τρελού.. βγάζει πνιχτά βογκητά και κοιτάζει προς τη στέρνα) ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Σιγά. ακούγεται ένας πυροβολισμός) ΜΗΤΕΡΑ (Βγάζει μια τρομαχτική κραυγή και τρέχει μαζί με τον Γιο και όλους .ΓΙΟΣ (Σε απόγνωση. όπου βρίσκεται κρυμμένο το Αγόρι. Είναι φριχτό! (Η Μητέρα τρέμει ολόκληρη. στη στέρνα. που είναι ακόμα γερμένη στη στέρνα και κρύβει το Κορί­ τσι. κλαίει με λυγμούς που ακούγονται σαν ηχώ. κύριε! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Στον Γιο.

με την απελπισία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του. ενώ άλλοι μεταφέρουν τί Αγόρι πίσω από το άσπρο πανί) Πληγώθηκε. πολύ ταραγμένη) Πέθανε! Το καημένο! Τρομερό! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΉς (Βγαίνει από αριστερά χαμογελώντας) Ποιος πέθανε. (Όλοι. Τι στο διάολο . έχουν μαζευτεί πίσω από το άσπρο πανί και συζητάνε ταραγμένοι. Αλήθεια είναι! Πραγματι­ κότητα! Πέθανε! ΑΛΛΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ (Βγαίνοντας από αριστερά) Oχι! Θέατρο παίζει. Θέατρο είναι! Μην το πιστεύετε! ΑΛΛΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ (Βγαίνοντας από δεξιά) Τι θέατρο. Πληγώθηκε στ αλήθεια. εκτός από τον Θιασάρχη και τον Πατέρα που βρίσκεται ακόμα στο πάτωμα δίπλα στη σκαλίτσα. Ύστερα προβάλλουν από τις δύο πλευρές μόνο οι Ηθοποιοί) ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ (Βγαίνοντας από δεξιά. αυτός πίσω από το πανί) πηγαίνει και ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Δεν αντέχει άλλο) Θέατρο. Πώς πέ­ θανε. θέατρο! ΠΑΤΕΡΑΣ (Σηκώνεται και τους φωνάζει) Τι εννοείτε θέατρο. Πραγματικότητα.τους Ηθοποιούς μέσα σε γενική αναταραχή) Παιδί μου! Παιδί μου! (Μέσα στην οχλαγωγία. ξεχωρίζει η φωνή της) Βοήθεια! Βοήθεια! ΘΙΑΣΑΡΧΗΣ (Προσπαθεί να ανοίξει δρόμο. Αλήθεια εί­ ναι! Αυτή είναι η πραγματικότητα. κυρίες και κύριοι! Η πραγματικότητα! (Και.

που δείχνει τεράστιες τις φιγούρες των Προσώπων. Αργά προβάλλει ο Γιος από δεξιά. σαν να έγινε λάθος φωτισμός.είν' αυτά που λέτε όλοι. Τελευταία βγαίνει από αριστερά η Κόρη. ένα φως πρόβας να βλέ­ π ω πού π α τ ά ω ! (Ξαφνικά. Ο Θιασάρχης το βλέπει αυτό και πηδάει έντρομος κάτω από τη σκηνή. Μετά βγαίνει από αριστερά ο Πατέ­ ρας. Τρέχει στο διάδρομο του θεά­ τρου και βγαίνει από το βάθος της πλατείας. ακολουθούμενος από τη Μητέρα. που έρχεται στη μια σκαλίτσα. Φτάνουν στο κέντρο της σκηνής και στέκονται εκεί σαν οπτασίες ονειρικές. Το ηχηρό γέλιο της ακούγε­ ται από το φουαγιέ. γυρίζει και κοιτάζει τους άλλους. καθώς η αυλαία κατεβαίνει αργά) Τ Ε Λ Ο Σ TOΥ Ε Ρ Γ Ο Υ . που προχωρεί με τα χέρια τεντωμένα προς το μέρος του. τουλάχιστον. (Οι Ηθοποιοί τον χαιρετάνε και φεύγουν) Φώτα! Σβηστέ τα όλα! (Δεν προλαβαίνει να το πει και ολόκλη­ ρο το θέατρο βυθίζεται για μερικές στιγμές στο απόλυτο σκοτάδι) Έ λ ε ο ς ! Αφήστε μου. φύγετε. Φώτα! Φώτα! (Αμέσως η σκηνή και η πλατεία γεμίζουν με δυνατό φως. Ο Θιασάρχης αναστενάζει ανα­ κουφισμένος σαν να βγήκε από εφιάλτη και όλοι κοιτάζονται αβέ­ βαιοι και χαμένοι) Θεέ μου! Δεν μου έχει ξανατύχει τέτοιο πράγμα! Μ' αυτά και μ' αυτά έχασα μια ολόκληρη μέρα πρόβα! (Κοιτάζει το ρολόι του) Άντε. Στο πρώτο σκαλοπάτι σταματάει. ανάβει ένα πράσινο φως. Ταυτόχρονα σβήνει το φως πίσω από το πανί και η σκηνή λούζεται ξανά με το ίδιο μπλε φως. κατεβαίνει τα υπόλοιπα σκαλιά και κοιτάζει τα τρία Πρόσωπα στη σκηνή. μετά ξεσπάει σε οξύτονο γέλιο. πίσω από το πανί. εκτός από το Αγόρι και το Κορίτσι. είναι αργά να ξαναπιάσουμε το έργο.

ΚΟΥΚΟΥΔΑΚΗ ΤΥΠΩΘΗ ΚΕ ΣΤΟ ΛΙΘΟΓΡΑΦΕΙΟ «CORFU» ΣΕ ΧΑΡΤΙ ΣΑΜΟΪΑ GLARIANA lOOgr ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΔΕΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΑΛΟΓΕΡΗ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2007 ΗΡΙΔΑΝΟΣ .ΤΟ Θ Ε Α Τ Ρ Ι Κ Ο Ε Ρ Γ Ο ΕΞΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΖΗΤΟΥΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ TOΥ ΛΟΥΙΤΖΙ ΠΙΡΑΝΤΕΛΛΟ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΕΛΙΕ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΤΥΠΟΓΡΑ ΦΕΙΟ TOΥ Γ.