AutoCAD

2006
®
Pierwsze kroki
00126-180000-5010A Maj 2005
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Copyright © 2005 Autodesk, Inc.
Wszystkie prawa zastrzeżone
Ta publikacja, lub żadna jej część, nie może być reprodukowana w żadnej formie, żadną metodą, oraz w żadnym celu.
AUTODESK, INC., DOSTARCZAJĄC PRODUKT „TAKI JAKI JEST“ NIE UWZGLĘDNIA REKLAMACJI I NIE UDZIELA GWARANCJI,
ZARÓWNO WYRAŻONYCH JAK I SUGEROWANYCH, DOTYCZĄCYCH OGÓLNEGO PRZEZNACZENIA LUB PRZYDATNOŚCI
DOSTĘPNYCH MATERIAŁÓW DO OKREŚLONYCH CELÓW.
W ŻADNYM WYPADKU AUTODESK, INC. NIE PRZYJMUJE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA SZKODY, RÓWNIEŻ PRZYPADKOWE
I EWENTUALNE SKUTKI UBOCZNE MAJĄCE ZWIĄZEK LUB MOGĄCE WYNIKAĆ Z ZAKUPU LUB KORZYSTANIA Z NINIEJSZYCH
MATERIAŁÓW. JEDYNĄ I WYŁĄCZNĄ ODPOWIEDZIALNOŚĆ JAKĄ PRZYJMUJE AUTODESK, INC., NIEZALEŻNIE OD FORMY
DZIAŁANIA, JEST TO, ŻE NIE PRZEKROCZY CENY ZAKUPU PRZEDSTAWIONYCH TUTAJ MATERIAŁÓW.
Autodesk, Inc. zastrzega sobie prawo do wprowadzania poprawek i udoskonalania produktów, stosownie do potrzeb. Publikacja ta opisuje stan
produktu w momencie jej wydania i może odbiegać od późniejszych wersji produktu.
Znaki towarowe firmy Autodesk
Poniższe nazwy są zarejestrowanymi znakami towarowymi firmy Autodesk, Inc., w USA i/lub innych krajach: 3D Studio, 3D Studio MAX,
3D Studio VIZ, 3ds max, ActiveShapes, ActiveShapes (logo), Actrix, ADI, AEC-X, ATC, AUGI, AutoCAD, AutoCAD LT, Autodesk,
Autodesk Envision, Autodesk Inventor, Autodesk Map, Autodesk MapGuide, Autodesk Streamline, Autodesk WalkThrough, Autodesk
World, AutoLISP, AutoSketch, backdraft, Biped, bringing information down to earth, Buzzsaw, CAD Overlay, Character Studio, Cinepak,
Cinepak (logo), cleaner, Codec Central, combustion, Design Your World, Design Your World (logo), EditDV, Education by Design,
gmax, Heidi, HOOPS, Hyperwire, i-drop, IntroDV, lustre, Mechanical Desktop, ObjectARX, Physique, Powered with Autodesk
Technology (logo), ProjectPoint, RadioRay, Reactor, Revit, VISION*, Visual, Visual Construction, Visual Drainage, Visual Hydro, Visual
Landscape, Visual Roads, Visual Survey, Visual Toolbox, Visual Tugboat, Visual LISP, Volo, WHIP! oraz WHIP! (logo).
Poniższe nazwy są znakami towarowymi firmy Autodesk, Inc., w USA i/lub innych krajach: AutoCAD Learning Assistance, AutoCAD LT
Learning Assistance, AutoCAD Simulator, AutoCAD SQL Extension, AutoCAD SQL Interface, AutoSnap, AutoTrack, Built with ObjectARX
(logo), burn, Buzzsaw.com, CAiCE, Cinestream, Civil 3D, cleaner central, ClearScale, Colour Warper, Content Explorer, Dancing Baby
(image), DesignCenter, Design Doctor, Designer's Toolkit, DesignKids, DesignProf, DesignServer, Design Web Format, DWF, DWFit,
DWG Linking, DXF, Extending the Design Team, GDX Driver, gmax (logo), gmax ready (logo),Heads-up Design, jobnet, mass,
ObjectDBX, onscreen onair online, Plasma, PolarSnap, Productstream, Real-time Roto, Render Queue, Visual Bridge, Visual Syllabus,
oraz Where Design Connects.
Znaki towarowe firmy Autodesk Canada Co.
Następujące nazwy są zarejestrowanymi znakami towarowymi firmy Autodesk Canada Co. w Stanach Zjednoczonych i/lub Kanadzie i/lub
innych krajach: discreet, fire, flame, flint, flint RT, frost, glass, inferno, MountStone, riot, river, smoke, sparks, stone, stream, vapour, wire.
Następujące nazwy są znakami towarowymi firmy Autodesk Canada Co. w Stanach Zjednoczonych i/lub Kanadzie i/lub innych krajach:
backburner, Multi-Master Editing.
Znaki towarowe innych firm
Wszystkie pozostałe nazwy znaków firmowych, nazwy produktów lub znaki towarowe należą do ich prawnych właścicieli.
Współpraca programistyczna z innymi firmami
ACIS Copyright © 1989-2001 Spatial Corp. Portions Copyright © 2002 Autodesk, Inc.
Copyright © 1997 Microsoft Corporation. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Flash
®
jest zarejestrowanym znakiem towarowym firmy Macromedia, Inc. w Stanach Zjednoczonych i/lub innych krajach.
International CorrectSpell™ Spelling Correction System © 1995 by Lernout & Hauspie Speech Products, N.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.
InstallShield™ 3.0. Copyright © 1997 InstallShield Software Corporation. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kolory PANTONE
®
wyświetlane w aplikacji oprogramowania lub w dokumentacji użytkownika mogą nie odpowiadać zdefiniowanemu
standardowi PANTONE. Należy zapoznać się z aktualną dokumentacją PANTONE Color Publications w celu odszukania dokładnego koloru.
PANTONE
®
i inne znaki towarowe Pantone, Inc. są własnością Pantone, Inc. © Pantone, Inc., 2002
Pantone, Inc. jest prawnym właścicielem danych koloru i/lub oprogramowania licencjonowanego dla Autodesk, Inc., dla dystrybucji do wykorzystania
tylko w połączeniu z pewnymi programami Autodesk. PANTONE Color Data i/lub Software nie może być kopiowane na inny dysk lub do pamięci
jeżeli nie stanowi części produktu oprogramowania Autodesk.
Portions Copyright © 1991-1996 Arthur D. Applegate. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Częściowo oprogramowanie bazuje na współpracy z Independent JPEG Group.
RAL DESIGN © RAL, Sankt Augustin, 2002
RAL CLASSIC © RAL, Sankt Augustin, 2002
Reprezentacja kolorów RAL jest wykonana za zgodą RAL Deutsches Institut für Gźtesicherung und Kennzeichnung e.V. (RAL German Institute for
Quality Assurance and Certification, re. Assoc.), D-53757 Sankt Augustin.
Czcionki z biblioteki Bitstream
®
copyright 1992.
Czcionki z Payne Loving Trust © 1996. Wszelkie prawa zastrzeżone.
INSTYTUCJE RZĄDOWE
Korzystnie, kopiowanie lub ujawnianie przez Rząd Stanów Zjednoczonych jest dopuszczone zgodnie z przepisami podanymi w FAR 12.212
(Commercial Computer Software-Restricted Rights) oraz DFAR 227.7202 (Rights in Technical Data and Computer Software).
Spis treści
Przejście od rysowania na papier do pracy z programem CAD . . . 1
Rysowanie w skali . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2
Arkusz rysunkowy . . . . . . . . . . . . . . . . . . 4
Zarządzanie danymi graficznymi. . . . . . . . . . . . . . 6
Ustalanie standardów rysunkowych. . . . . . . . . . . . . 8
Wydajne rysowanie . . . . . . . . . . . . . . . . . 10
Dokładne rysowanie . . . . . . . . . . . . . . . . 12
Oglądanie rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . 14
Tworzenie standardowych symboli . . . . . . . . . . . . 16
Tworzenie i modyfikowanie tekstu . . . . . . . . . . . . 18
Modyfikowanie rysunku . . . . . . . . . . . . . . . 20
Rozdział 1 Wprowadzenie do programu AutoCAD . . . . . . . . 23
Dlaczego należy korzystać z tego podręcznika . . . . . . . . 24
Źródła informacji o programie AutoCAD . . . . . . . . . . 24
Dostęp do powiązanych tematów w systemie pomocy . . . . 24
Ćwiczenia: korzystanie z systemu pomocy . . . . . . . . 25
Użycie Szybkiej pomocy w Palecie informacji. . . . . . . . . 29
Poruszanie się po zawartości Palety informacji . . . . . . 29
Sterowanie opcjami wyświetlania Palety informacji . . . . . 30
Rozdział 2 Praca z poleceniami . . . . . . . . . . . . . . . 33
Korzystanie z myszy. . . . . . . . . . . . . . . . . 34
Przerywanie działania polecenia . . . . . . . . . . . . . 34
Uruchamianie polecenia . . . . . . . . . . . . . . . 34
Uruchamianie poleceń z menu . . . . . . . . . . . 35
Uruchamianie poleceń z linii poleceń . . . . . . . . . 36
Określanie opcji polecenia . . . . . . . . . . . . . 36
Stosowanie zgłoszeń dynamicznych . . . . . . . . . . 37
Cofanie lub powtarzanie poleceń . . . . . . . . . . . . 39
iv | Spis treści
Rozdział 3 Zmiana widoków . . . . . . . . . . . . . . . . 43
Wyświetlanie widoku w różnych powiększeniach . . . . . . . . 44
Powiększanie przez przemieszczanie wskaźnika. . . . . . . 44
Powiększanie do określonego obszaru. . . . . . . . . . 44
Powiększanie, aby wyświetlić cały rysunek . . . . . . . . 44
Wyświetlanie nowych fragmentów . . . . . . . . . . . . 45
Wyświetlanie nowych fragmentów przez
przemieszczanie wskaźnika . . . . . . . . . . . . . 45
Ćwiczenia: powiększanie i wyświetlanie nowych fragmentów . . 45
Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe. . . . . . . . . . . . . . . 49
Rozpoczęcie rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . 50
Planowanie jednostek i skali rysunku. . . . . . . . . . . . 52
Wybór jednostek rysunku . . . . . . . . . . . . . 52
Ustawianie formatu jednostek rysunku . . . . . . . . . 52
Informacje o modelach i arkuszach . . . . . . . . . . . . 54
Porządkowanie rysunków za pomocą warstw . . . . . . . . . 56
Przypisywanie warstw. . . . . . . . . . . . . . . 56
Sterowanie warstwami . . . . . . . . . . . . . . 57
Ćwiczenia: przeglądanie rysunku . . . . . . . . . . . . . 58
Rozdział 5 Rysowanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . 61
Przegląd właściwości obiektu . . . . . . . . . . . . . . 62
Przypisywanie właściwości do obiektu . . . . . . . . . 62
Korzystanie z palety właściwości . . . . . . . . . . . 63
Korzystanie z pasków narzędzi Właściwości i Warstwy . . . . 63
Ćwiczenia: zmiana właściwości obiektu . . . . . . . . . 64
Korzystanie z rodzajów linii . . . . . . . . . . . . . 65
Skalowanie rodzajów linii . . . . . . . . . . . . . 67
Przypisywanie szerokości linii . . . . . . . . . . . . 68
Rysowanie linii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 69
Tworzenie linii równoległych . . . . . . . . . . . . 69
Rysowanie polilinii i wieloboków . . . . . . . . . . . 69
Rysowanie polilinii . . . . . . . . . . . . . . . 70
Rysowanie okręgów i łuków. . . . . . . . . . . . . . . 72
Rysowanie okręgów . . . . . . . . . . . . . . . 72
Rysowanie łuków . . . . . . . . . . . . . . . . 72
Spis treści | v
Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie. . . . . . . . . . . . . . . 75
Ustawianie wartości dla siatki i skoku . . . . . . . . . . . 76
Ustawianie odstępów dla siatki i skoku . . . . . . . . . 76
Ustalanie granic siatki . . . . . . . . . . . . . . 77
Rysowanie za pomocą współrzędnych . . . . . . . . . . . 78
Używanie współrzędnych kartezjańskich i biegunowych . . . 78
Rysowanie za pomocą bezwzględnych współrzędnych
kartezjańskich . . . . . . . . . . . . . . . . . 78
Rysowanie za pomocą względnych współrzędnych
kartezjańskich . . . . . . . . . . . . . . . . . 79
Lokalizowanie punktów na istniejących obiektach . . . . . . . 80
Używanie pojedynczych trybów lokalizacji . . . . . . . 80
Ustalanie stałych trybów lokalizacji . . . . . . . . . . 81
Opis trybów lokalizacji . . . . . . . . . . . . . . . . 82
Określanie kątów i odległości . . . . . . . . . . . . . . 83
Używanie śledzenia biegunowego . . . . . . . . . . 83
Określanie odległości . . . . . . . . . . . . . . 83
Określanie kąta . . . . . . . . . . . . . . . . 84
Ćwiczenia: Rysowanie precyzyjne . . . . . . . . . . 84
Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . . . . . . . . . . . . . 89
Wybieranie obiektów do edycji . . . . . . . . . . . . . 90
Metody wyboru obiektów . . . . . . . . . . . . . 90
Określanie zbioru wskazań . . . . . . . . . . . . . 90
Wymazywanie, wydłużanie i ucinanie obiektów . . . . . . . . 91
Wymazywanie obiektów . . . . . . . . . . . . . 91
Wydłużanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . 92
Ucinanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . 92
Powielanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . 94
Kopiowanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . 94
Odsuwanie obiektów. . . . . . . . . . . . . . . 95
Odbijanie lustrzane obiektów . . . . . . . . . . . . 96
Przesuwanie i obracanie obiektów . . . . . . . . . . . . 97
Przesuwanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . 97
Obracanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . 97
Zaokrąglanie narożników . . . . . . . . . . . . . . . 98
Ćwiczenia: dokładne modyfikowanie obiektów . . . . . . 98
Ćwiczenia: precyzyjne tworzenie nowych rysunków. . . . . 104
Zmiana/Uzgodnij cechy. . . . . . . . . . . . . . 111
Korzystanie z pomocy rysunkowych . . . . . . . . . . . 112
Edycja przy użyciu uchwytów . . . . . . . . . . . . 112
Tworzenie chmurek wersji . . . . . . . . . . . . . 113
Analizowanie rysunków . . . . . . . . . . . . . . . 114
vi | Spis treści
Rozdział 8 Dodawanie symboli i kreskowań . . . . . . . . . . 117
Przegląd bloków . . . . . . . . . . . . . . . . . .118
Zalety bloków . . . . . . . . . . . . . . . . .118
Źródła bloków . . . . . . . . . . . . . . . . .118
Wstawianie bloków . . . . . . . . . . . . . . . . .119
Ćwiczenia: dodawanie bloków . . . . . . . . . . . .119
Przegląd kreskowań . . . . . . . . . . . . . . . . .121
Używanie standardowych wzorów kreskowań . . . . . . .121
Kreskowania zespolone . . . . . . . . . . . . . .121
Wstaw kreskowania lub wypełnienie jednolite . . . . . . . . .122
Definiowanie obwiedni kreskowania . . . . . . . . . .122
Ćwiczenia: dodanie kreskowań do rysunku . . . . . . . .122
Rozdział 9 Dodanie tekstu do rysunku . . . . . . . . . . . . 127
Tworzenie i modyfikowanie tekstu . . . . . . . . . . . .128
Stosowanie stylów wydruku. . . . . . . . . . . . . . .130
Tworzenie i modyfikowanie stylów tekstu . . . . . . . .130
Ustawianie rozmiaru tekstu dla skalowania rzutni . . . . . . . .131
Ustawianie rozmiaru tekstu w obszarze modelu . . . . . .131
Rozdział 10 Dodawanie wymiarów. . . . . . . . . . . . . . 135
Wymiary — przegląd . . . . . . . . . . . . . . . . .136
Elementy wymiaru. . . . . . . . . . . . . . . .136
Wymiary zespolone i linie odniesień . . . . . . . . . .136
Tworzenie wymiarów. . . . . . . . . . . . . . . . .137
Ćwiczenia: Tworzenie wymiarów . . . . . . . . . . .137
Korzystanie z opcji wymiarowania . . . . . . . . . . . .140
Tworzenie znaczników środka i linii środkowych . . . . . .140
Tworzenie linii odniesienia z opisami . . . . . . . . . .141
Tworzenie i modyfikowanie stylów wymiarowania . . . . . . .142
Modyfikowanie wymiarów . . . . . . . . . . . . . . .144
Spis treści | vii
Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków . . . . . . . . . . . 149
Praca z arkuszami . . . . . . . . . . . . . . . . . 150
Tworzenie nowego arkusza . . . . . . . . . . . . . 150
Używanie rzutni arkusza . . . . . . . . . . . . . 151
Tworzenie i modyfikacja rzutni arkusza . . . . . . . . . 151
Ćwiczenia: Praca z rzutniami arkusza . . . . . . . . . 151
Wybór i konfiguracja ploterów . . . . . . . . . . . . . 153
Dodanie konfiguracji plotera . . . . . . . . . . . . 153
Zmiana konfiguracji plotera . . . . . . . . . . . . 154
Zmiana właściwości za pomocą stylów wydruku . . . . . . 154
Drukowanie z arkusza . . . . . . . . . . . . . . . . 155
Ustawienia stron . . . . . . . . . . . . . . . . 155
Ćwiczenia: Drukowanie rysunku . . . . . . . . . . . 156
Słownik . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 163
Indeks . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 173
viii
Wprowadzenie
Przejście od rysowania na papier
do pracy z programem CAD
2 | Wstęp
Rysowanie w skali
Skala rysunku to jeden z elementów, jaki należy określić podczas rozplanowywania rysunku. Ustalanie
skali w środowisku CAD różni się określania skali podczas rysowania ręcznego.
Przy rysowaniu ręcznym
skalę widoku należy określić
przed rozpoczęciem
rysowania. Skala pozwala
odwzorować rzeczywiste
rozmiary obiektu w postaci
modelu narysowanego na
papierze.
W programie AutoCAD
można najpierw zdecydować,
jakie jednostki miary mają
być używane, a następnie
narysować model w skali 1:1.
Na przykład podczas rysowania części silnika
długość jednej jednostki może oznaczać jeden
milimetr lub jeden cal. Przy rysowaniu mapy
jedna jednostka może oznaczać jeden kilometr
lub jedną milę.
Na tym rysunku pojazdu mechanicznego jako
jednostki długości zastosowano milimetry.
Widoki części zostały wyskalowane później,
aby utworzyć arkusz rysunku do druku.
Rysunek tworzy się w skali 1:1 w wybranych
jednostkach.
Podczas rozplanowywania i drukowania rysunku
można określić dowolną skalę.
0.01 A
0.01 A
NOTE 7
SEE DETAÌL B
NOTE 4
SHAFT DETAÌL
NOTE 6
Ø3.49
Ø1.90
R13.30
2X
PA66-GF33 SAE
1.40
37.40, NOTE 9
1.75
2.32
3.60
18.57
4X
11.25
Ø4.82
R11.64
Ø1.90
Ø2.50
3X
Ø3.29
6.75
7.57
10.55
5.95
6.83
135°
113°
7.53
3.43
1.90
6X
R3.55 3X
0.99
0.57
1.28
1.23
R7.39
REF.
R5.39
R7.49
R3.15
R3.63
R2.0
2X
26.15
3.0 2.0
Ø7.25
8.92
14.50
2 SLOTS
4 | Wstęp
Arkusz rysunkowy
Na papierze arkusz jest ograniczony do rozmiaru używanego papieru. W środowisku CAD nie ma
ograniczeń do jednego arkusza lub rozmiaru papieru.
Rysując ręcznie, najpierw należy
wybrać arkusz, który zazwyczaj
zawiera ramkę oraz tabelkę.
Następnie należy określić
położenie płaszczyzn widoku,
elewacji, przekrojów i szczegółów.
Dopiero wtedy można zacząć
rysować.
W przypadku programu AutoCAD
najpierw rysuje się projekt lub
model w środowisku pracy
nazywanym obszarem modelu.
Następnie można dokonać
rozmieszczenia elementów tego
modelu na arkuszu w środowisku nazywanym
obszare, papieru.
Układ reprezentuje arkusz rysunku. Zazwyczaj składa
się z ramki, tabelki, wymiarów, uwag ogólnych
i jednego lub większej liczby widoków modelu
wyświetlanych jako rzutnie arkusza. Rzutnie arkusza
to obszary, podobne do ramek lub okien rysunku,
za pośrednictwem których można oglądać model.
Widoki na rzutniach można skalować za pomocą
funkcji powiększania lub pomniejszania.
W przypadku tego rysunku domu na rzutniach
wyświetlony został widok rzutu oraz widok
elewacji.
Podstawowy projekt, lub model,
jest tworzony w obszarze rysunku
zwanym obszarem modelu.
Przed wydrukiem na arkuszu model można
ustawiać w różnych widokach, tworząc
tzw. układy.
PROPOSED GROUND FLOOR PLAN
"C"
"A"
PROPOSED ELEVATÌON 'A-A' [SOUTH].
"C"
"B"
'X' 'X'
'Y'
'Y'
'Z' 'Z'
6 | Wstęp
Zarządzanie danymi graficznymi
Zarówno w przypadku rysowania ręcznego, jak i rysowania w środowisku CAD konieczne jest wybranie
metody zarządzania zasobami rysunku umożliwiającej rozdzielanie, sortowanie i edycję poszczególnych
danych rysunku.
W przypadku rysowania ręcznego informacje
można rozdzielić pomiędzy poszczególne kalki.
Na przykład rzut budynku może składać
się z osobnych arkuszy kalki, zawierających
elementy konstrukcyjne, elementy instalacji
elektrycznej i wod-kan.
W programie AutoCAD arkuszom kalki
odpowiadają warstwy. Podobnie jak w przypadku
kalek można wyświetlić, edytować i drukować
warstwy oddzielnie lub kilka warstw
nałożonych.
Warstwom można przypisywać nazwy, aby ułatwić ich
śledzenie, oraz można je zablokować, tak aby nie mogły zostać
zmienione. Przypisanie warstwie ustawień takich, jak kolor,
rodzaj linii lub szerokość linii ułatwi spełnienie wymogów norm
przemysłowych.
Warstw można również użyć do przygotowania obiektów
rysunków do wydruku. Przypisanie stylu wydruku do warstwy
sprawia, że wszystkie obiekty narysowane na tej warstwie będą
drukowane w taki sam sposób.
Na tym rysunku prasy różne linie i kolory zostały wybrane przy
użyciu warstw.
Należy wyłączyć warstwy, aby
ukryć szczegóły na czas pracy.
Warstwy należy wyświetlić, aby
zobaczyć wszystkie elementy.
8 | Wstęp
Ustalanie standardów rysunkowych
Zarówno w przypadku pracy zespołowej, jak i indywidualnej efektywna komunikacja jest możliwa
dzięki przyjęciu pewnych norm.
W przypadku ręcznego rysowania przy
rysowaniu rodzajów linii, szerokości
linii, pisaniu oraz wymiarowaniu
wymagana jest drobiazgowa dokładność.
Normy muszą zostać ustalone na
początku pracy i konsekwentnie
należy się do nich stosować.
W przypadku programu AutoCAD
zgodność z normami przemysłowymi
lub obowiązującymi w firmie można
uzyskać przez utworzenie stylów, które
będą konsekwentnie stosowane.
Można utworzyć style dla tekstu, wymiarów oraz rodzajów
linii. Styl tekstu, przykładowo, określa rodzaj czcionki
oraz parametry formatowania, takie jak wysokość,
szerokość oraz pochylenie.
Style, warstwy, arkusze, tabelki oraz informacje o ramkach
i niektóre ustawienia poleceń można zapisywać w plikach
szablonów rysunków. Używanie szablonów rysunków
ułatwi szybkie rozpoczęcie tworzenia nowego rysunku,
który spełnia wymogi norm.
W przypadku tego rysunku rzutu drogi zastosowano
style pozwalające na spełnienie norm rysunkowych
dotyczących tekstu, wymiarowania oraz rodzajów linii.
Wymiary, tekst i style linii mogą
być ustalone na szablonie
rysunkowym, który posłuży do
tworzenia nowych rysunków.
10 | Wstęp
Wydajne rysowanie
Rysowanie jak najmniejszym nakładem pracy oraz szybsze wprowadzanie poprawek: są to dwie główne
przyczyny, dla których korzysta się ze środowisk CAD. Program AutoCAD udostępnia pełny zestaw
narzędzi do rysowania i edycji, pozwalający uniknąć wykonywania powtarzających się, czasochłonnych
czynności kreślarskich.
W przypadku rysowania ręcznego
konieczne jest użycie przyborów do
rysowania, takich jak ołówki, linijki,
cyrkle, kreskownice, szablony i gumki
do mazania. Powtarzalne czynności
związane z rysowaniem i edycją rysunku
muszą być wykonywane ręcznie.
W programie AutoCAD można wybrać
jedno z wielu narzędzi do rysowania, które
umożliwia utworzenie linii, okręgów,
elementów krzywoliniowych i itd.
W łatwy sposób można przesuwać, kopiować, odsuwać,
obracać i odbijać obiekty. Można również kopiować
rysunki między otwartymi rysunkami.
Na tym rysunku wózka elementy powtarzające się
i symetryczne zostały utworzone z wykorzystaniem funkcji
kopiowania i odbijania. Funkcja odsuwania obiektów
pozwoliła na bardziej efektywne rysowanie linii
równoległych.
Czas poświęcany na rysowanie można
zaoszczędzić rysując połowę elementu,
a następnie odbić ją, tworząc drugą połowę.
12 | Wstęp
Dokładne rysowanie
Rysunki inżynierskie i architektoniczne muszą być bardzo dokładne. Środowisko CAD pozwala na
bardziej dokładne kreślenie niż w przypadku rysowania ręcznego.
Rysując obiekty na papierze, należy
zachować ostrożność, aby utrzymać
odpowiedni rozmiar i dopasowanie.
Obiekty rysowane w skali muszą być
ręcznie sprawdzane i wymiarowane.
W przypadku programu AutoCAD,
aby uzyskać dokładne wymiary,
można zastosować kilka metod.
Najprostszą metodą jest określenie
punktów poprzez ich zlokalizowanie
względem odstępów na
prostokątnej siatce.
Kolejną metodą jest określenie dokładnych
współrzędnych. Współrzędne określają lokalizację na
rysunku poprzez określenie położenia punktu na osi X
i Y lub odległość i kąt względem kolejnego punktu.
Przy użyciu trybów lokalizacji można określać położenie
względem istniejących obiektów, takich jak punkt
końcowy łuku, środek odcinka lub środek okręgu.
Przy użyciu funkcji śledzenia biegunowego można
określić lokalizację względem wcześniej ustawionych
kątów oraz odległość od tych kątów.
Na tym rysunku pompowni funkcja trybów lokalizacji
została użyta w celu uzyskania pewności, że linie są
prawidłowo połączone. Śledzenie biegunowe
umożliwiło narysowanie linii pod odpowiednim
kątem.
Funkcja śledzenia
biegunowego umożliwia
wyświetlenie prowadnic
po odpowiednim kątem
i ustawienie kursora
pod kątem.
W przypadku trybu
lokalizacji względem
obiektu po ustawieniu
kursora w tym
miejscu,
możliwe jest
automatyczne
przejście do punktu
środkowego.
14 | Wstęp
Oglądanie rysunku
Siła środowiska CAD tkwi również w tym, że użytkownik szybko może przeglądać różne części projektu
przy różnym ich powiększeniu.
Podczas rysowania na papierze
rozmiar i rozdzielczość rysunku
są stałe.
W środowisku CAD rozmiar
i rozdzielczość rysunku można
zmieniać zgodnie z potrzebami.
Aby pracować na elementach
szczegółowych, można
powiększyć obraz, używając
funkcji powiększania. Aby
wyświetlić większą część rysunku, należy użyć
funkcji pomniejszania. Aby przejść do innej
części rysunku, należy panoramować rysunek bez
zmiany jego wielkości.
Aby stworzyć sobie jak najlepsze warunki pracy,
można zmieniać rozmiar rysunku i panoramować
go. Może się to okazać bezcenne podczas pracy
na dużych i zawierających dużo szczegółów
rysunkach, takich jak ten plan uzdrowiska.
Można oddalać obraz, aby widzieć jego
większą część, lub przybliżać, aby widzieć
więcej szczegółów.
Istnieje możliwość panoramowania
i przechodzenia do innego obszaru projektu.
16 | Wstęp
Tworzenie standardowych symboli
Symbole używane na rysunkach tworzonych ręcznie miały za zadanie przedstawienie obiektów
rzeczywistych w uproszczeniu. Możliwość utworzenia i ponownego użycia symboli standardowych
jest jedną z największych zalet środowiska CAD.
Przy ręcznym kreśleniu
rysunku można używać
szablonów symboli lub
nalepek drukowanych
umożliwiających naniesienie
powtarzających się
symboli krajobrazowych,
architektonicznych,
mechanicznych lub
elektrycznych. Ta metoda
jednak ogranicza możliwości
zróżnicowania symboli.
Środowisko CAD pozwala
zaoszczędzić czas dzięki
możliwości wstawiania kopii
istniejących symboli
w dowolnym miejscu na
rysunku, pod dowolnym
kątem i w dowolnej skali.
Jeżeli zajdzie potrzeba utworzenia symbolu
niestandardowego, można połączyć kilka
obiektów w jeden zwany blokiem. Bloki można
później wstawiać na rysunku dowolnie wiele
razy używając narzędzia DesignCenter.
Standardowe symbole krajobrazowe są często
używane na tym rysunku przedstawiającym
plan zagospodarowania dzielnicy mieszkalnej.
Narzędzie DesignCenter pomaga zlokalizować
biblioteki (zbiory) bloków, które można przeciągnąć
na rysunek lub na paletę narzędzi. Można przeglądać
i uzyskiwać podgląd bloków zawartych na rysunkach
zapisanych w komputerze, w sieci firmowej lub na
stronie WWW.
UW 217
UW 217
UW 217
PR6223
PR6223
PR6223
PR6223
PR6223
PR6223
GW5252
GW5252
GW5252
17
GR 3217
GR 3217
GR 3217
GR 3217
GR 3217
GR 3217
GR 3217
GR 3217
GR 3217
GR 3217
GR 3217
18 | Wstęp
Tworzenie i modyfikowanie tekstu
Tworzenie dokładnych wymiarów oraz jednolicie napisanego, czytelnego tekstu jest czasochłonnym
zadaniem w przypadku rysowania ręcznego. Aplikacja CAD udostępnia metody usprawnienia tego
zadania.
W przypadku pracy na
papierze zmiana rozmiaru
dowolnej części rysunku
sprawia, że konieczne jest
wymazanie, a następnie
ponowne narysowanie
wymiaru. Zmiana tekstu
często powoduje konieczność
przepisania rysunku.
W przypadku programu
AutoCAD możliwe jest
utworzenie wymiarów
zespolonych oraz tekstu na
obszarze papieru.
Wymiary zespolone są powiązane z modelem.
Zmiana modelu powoduje automatyczna
aktualizację wartości wymiarowych.
Standardowe typy wymiarów stosowane
w programie AutoCAD to wymiary liniowe,
promieniowe, współrzędnościowe, kątowe,
bazowe i inne.
W łatwy sposób można zmieniać treść,
czcionkę, rozmiar, odstęp oraz kąt obrotu
tekstu wymiarowego i uwag.
Na tym szczegółowym rysunku wymagane
elementy zostały opisane słownie, zastosowano
linie odniesienia oraz wymiary.
W przypadku wymiarów zespolonych można
automatycznie aktualizować wielkość oraz wartość
wymiaru przez rozciąganie lub zmianę skali
wymiarowanego obiektu.
Można utworzyć linie odniesienia skojarzone z tekstem.
W przypadku przesunięcia tekstu linia jest ustawiana
automatycznie.
20 | Wstęp
Modyfikowanie rysunku
Wprowadzanie korekt jest częścią wszystkich projektów kreślarskich. Niezależnie od tego, czy rysunek
powstaje na papierze, czy z wykorzystaniem aplikacji CAD, konieczna będzie jego modyfikacja.
Aby wprowadzić korektę rysowanego ręcznie obiektu, należy wymazać do lub
wydrapać i ponownie narysować.
Aplikacja AutoCAD eliminuje żmudną ręczną edycję, udostępniając różnorodne
narzędzia edycyjne. Jeżeli konieczne jest skopiowanie całego lub części obiektu,
nie ma konieczności przerysowywania go. Jeżeli konieczne jest usunięcie obiektu,
można go skasować, kilkakrotnie naciskając przycisk myszy. Jeżeli popełniony
zostanie błąd, można szybko cofnąć operację.
Po narysowaniu obiektu nie ma potrzeby jego przerysowywania. Można modyfikować
istniejący rysunek wykonanie odbicia, obrócenie, zmianę skali, rozciągnięcie,
ucięcie itd. Można również w dowolnym czasie zmienić właściwości obiektu, takie
jak rodzaj linii, szerokość linii, kolor i warstwę.
Te rysunki „przed“ i „po“ przedstawiają użycie niektórych typowych funkcji edycji elewacji
budynku. Chmurka wersji używana jest do zaznaczanie obszarów, na których dokonano zmiany.
Po narysowaniu obiektu można w łatwy sposób skopiować
go, bez konieczności ponownego tworzenia.
22
1
Wprowadzenie do programu
AutoCAD
Dlaczego należy korzystać z tego podręcznika . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 24
Źródła informacji o programie AutoCAD . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 24
Dostęp do powiązanych tematów w systemie pomocy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 24
Ćwiczenia: korzystanie z systemu pomocy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 25
Użycie Szybkiej pomocy w Palecie informacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 29
Poruszanie się po zawartości Palety informacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 29
Sterowanie opcjami wyświetlania Palety informacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 30
24 | Rozdział 1 Wprowadzenie do programu AutoCAD
Dlaczego należy korzystać z tego podręcznika
Niniejszy podręcznik Pierwsze kroki zawiera wprowadzenie do najczęściej używanych elementów
programu AutoCAD. Należy skorzystać z tego podręcznika, aby nauczyć się podstawowych funkcji,
co umożliwi szybsze rozpoczęcie pracy.
Program AutoCAD udostępnia bogaty zbiór funkcji oraz często wiele sposobów realizacji zadania.
Podręcznik ten skupia się na następujących sprawach:
■ Co należy wiedzieć, aby rozpocząć pracę?
■ Jakie są zalecane metody korzystania z przedstawionych funkcji?
Po bliższym zapoznaniu się z programem AutoCAD użytkownik znajdzie własny sposób skutecznej
pracy w zależności od rodzaju wykonywanych zadań.
UWAGA W ćwiczeniach zawartych w tym podręczniku założono, że użytkownika korzysta z domyślnych
ustawień programu AutoCAD dotyczących wyświetlania i działania. W przypadku adaptacji ustawień
może zaistnieć potrzeba skorzystania z pomocy.
Źródła informacji o programie AutoCAD
Jeśli potrzebne są dodatkowe informacje, można skorzystać z dodatkowych zasobów. Z menu Pomoc
można uzyskać dostęp do poniższych zasobów:
■ Pomoc udostępnia procedury, informacje dotyczące pojęć oraz opisy poleceń. Aby wyświetlić
informacje Pomocy, można także nacisnąć klawisz F1 w zgłoszeniu Polecenie, w oknie
dialogowym lub w zgłoszeniu w ramach polecenia.
■ Paleta informacji wyświetla automatycznie procedury związane z aktywnym poleceniem.
■ Warsztat nowych możliwości udostępnia szereg opisów nowych funkcji.
■ Dodatkowe zasoby bezpośrednie udostępniają kilka możliwości uzyskania dodatkowej pomocy
w sieci WWW.
UWAGA Karta Szybki start znajdująca się na końcu tego podręcznika to prosty w użyciu graficzny klucz
do interfejsu produktu, jego pasków narzędzi, klawiszy skrótów, zmiennych systemowych, skrótów poleceń
oraz podstawowych operacji, takich jak wybieranie obiektów.
Dostęp do powiązanych tematów w systemie pomocy
W podręczniku Pierwsze kroki, na końcu większości tematów znajdują się odwołania do słów
kluczowych w indeksie pomocy. Na przykład, aby znaleźć pojęcia, procedury, polecenia i zmienne
systemowe powiązane z poleceniem ARKUSZ, należy wprowadzić słowo arkusz w polu na zakładce
Indeks w oknie Pomoc.
System pomocy
ARKUSZ
Źródła informacji o programie AutoCAD | 25
Ćwiczenie: lokalizacja tematu Pomocy za pomocą słowa kluczowego
■ Uruchom program AutoCAD i naciśnij klawisz F1. Następnie wykonaj czynności przedstawione
na rysunku.
Ćwiczenia: korzystanie z systemu pomocy
W tych ćwiczeniach skorzystamy z systemu pomocy, aby znaleźć informacje dotyczące sposobu
rysowania z plikiem szablonu oraz tworzenia arkusza.
UWAGA Istotne jest nauczenie się szybkiego sposobu korzystania z systemu pomocy. System pomocy
może dostarczyć odpowiedzi, co pozwoli uniknąć niepotrzebnych trudności i frustracji.
1 Uruchom program AutoCAD i naciśnij klawisz F1, aby wyświetlić okno Pomoc.
2 W razie potrzeby wyświetlania spisu treści kliknij zakładkę Spis treści w lewym panelu okna Pomoc.
Następnie kliknij znak plus (+) obok opcji Podręcznik użytkownika.
Opcja Podręcznik użytkownika rozwinie się, wyświetlając spis rozdziałów.
2 Podaj słowo
kluczowe
3 Kliknij
dwukrotnie
przyciskiem
myszy, aby
przejrzeć
temat
4 Kliknij, aby wyświetlić informacje
o pojęciach związanych z wybranym
tematem
5 Kliknij, aby wyświetlić
procedury związane
z wybranym tematem
6 Kliknij, aby wyświetlić
polecenia związane
z wybranym tematem
1 Kliknij
zakładkę
Indeks
26 | Rozdział 1 Wprowadzenie do programu AutoCAD
3 W lewym panelu kliknij bezpośrednio tytuł Rozpoczynanie, organizowanie i zapisywanie rysunku.
Wprawym panelu okna Pomoc wyświetlane są odnośniki do kilku tematów wraz z opisem.
4 W prawym panelu kliknij Rozpoczynanie rysunku. Następnie kliknij Używanie pliku szablonu
do uruchomienia rysunku.
Spowoduje to przejście do docelowego tematu w systemie pomocy. W spisie treści w lewym
panelu wyświetlana jest struktura tematów umożliwiająca łatwe przeglądanie.
5 Kliknij zakładkę Procedury. Następnie kliknij pierwszą procedurę z listy. Kliknij zakładkę Procedury,
aby ponownie wyświetlić listę.
6 Kliknij zakładkę Polecenia. Na zakładce Polecenia wyświetlane są wszystkie polecenia i zmienne
systemowe związane z danym tematem.
Kliknięcie odnośnika na tej zakładce powoduje otwarcie okna Opis poleceń, w którym znajdują się
szczegółowe informacje dotyczące polecenia i opcji okien dialogowych.
7 Następnie w lewym panelu kliknij zakładkę Wyszukaj.
Teraz będziemy wyszukiwać tematy zawierających słowo arkusz.
Źródła informacji o programie AutoCAD | 27
8 Wpisz słowo arkusz, a następnie naciśnij klawisz ENTER lub kliknij opcję Lista tematów.
Wyświetlona zostanie duża liczba tematów zawierających słowo arkusz.
9 Kliknij kolumnę Tytuł, aby posortować listę tematów alfabetycznie. Następnie kliknij kolumnę
Położenie, aby posortować listę tematów wg podręcznika: Opis poleceń, Podręcznik adaptacyjny,
Podręcznik użytkownika itd.
10 Przewiń w dół, aby wyszukać w Podręczniku użytkownika temat Praca w zakładce Arkusz-Pojęcia.
Następnie kliknij opcję Wyświetl (lub dwukrotnie kliknij przyciskiem myszy temat).
Wyświetlony zostanie temat. Jednak w jaki sposób określić położenie bieżącego tematu w spisie
treści? W jaki sposób można wyświetlić sąsiedni, powiązany temat?
11 W lewym panelu kliknij zakładkę Spis treści.
Spisie treści zostanie otwarty na aktualnym temacie. Ten sposób umożliwia łatwe wyszukanie
powiązanych tematów.
Uwaga Jeśli w spisie treści nie zostanie automatycznie wyświetlony aktualny temat, kliknij zakładkę
Spis treści w prawym panelu.
28 | Rozdział 1 Wprowadzenie do programu AutoCAD
12 W lewym panelu kliknij prawym przyciskiem myszy dowolny temat, a następnie kliknij opcję
Zamknij wszystko.
Jest to szybka metoda zwijania spisu treści, gdy wyświetlanych jest zbyt dużo podtematów.
13 Zamknij okno Pomoc.
Więcej informacji zawiera rozdział Wydajne korzystanie z systemu pomocy. W systemie pomocy na
zakładce Spis treści kliknij Podręcznik użytkownika ➤ Dostęp do potrzebnych informacji ➤ Wydajne
korzystanie z systemu pomocy.
Użycie Szybkiej pomocy w Palecie informacji | 29
Użycie Szybkiej pomocy w Palecie informacji
Szybka pomoc w Palecie informacji daje wygodny dostęp do procedur w systemie Pomocy. W trakcie
wykonywania większości czynności Szybka pomoc wyświetla listę procedur związanych z aktualnym
poleceniem. Aby wyświetlić procedurę na palecie, można ją kliknąć.
Często, informacja otrzymana z Szybkiej pomocy jest wystarczająca, aby wykonać nowe lub rzadko
wykonywane zadanie.
Zazwyczaj informacje wyświetlane przez Szybką pomoc są aktualizowane, kiedy wywoływane jest
nowe polecenie; jeśli jednak zachodzi potrzeba wstrzymania aktualizacji wyświetlanych informacji
podczas zmiany poleceń, można zablokować Paletę informacji.
Poruszanie się po zawartości Palety informacji
Aby wyświetlić menu podręczne z poleceniami nawigacyjnymi, wystarczy kliknąć prawym przyciskiem
myszy oknie Paleta informacji. Korzystając z tych poleceń, można przewijać zawartość okna do przodu
i do tyłu lub wrócić na początek okna Paleta informacji, tak samo jak w przeglądarce internetowej.
Klikając na banerze tytułowym u góry Palety informacji można wyświetlić listę wszystkich poleceń
i zmiennych systemowych dostępnych w produkcie.
kliknij prawym
przyciskiem myszy
paletę lub pasek tytułu,
aby wyświetlić menu
podręczne
wyświetl informacje
odniesienia
wybierz procedurę
pasek tytułu
30 | Rozdział 1 Wprowadzenie do programu AutoCAD
Sterowanie opcjami wyświetlania Palety informacji
Kliknięcie prawym przyciskiem myszy na pasku tytułu Palety informacji wyświetla menu podręczne,
udostępniające opcje i ustawienia Palety informacji. Ustawienia te obejmują:
■ Autoukrywanie. Paleta informacji może się automatycznie rozwijać lub zwijać po przesunięciu
wskaźnika na jej pasek tytułu.
■ Przezroczystość. Paleta informacji może być przezroczysta, aby nie przysłaniała obiektów
znajdujących się pod nią.
UWAGA Pasek tytułu może być wyświetlany po lewej lub prawej stronie palety, w zależności od
miejsca przeciągnięcia palety.
System pomocy
POMOC, ASYSTENT
Sprawdzenie i przypomnienie
1 Do czego służą zakładki w prawym panelu okna Pomoc?
2 Kiedy w lewym panelu okna Pomoc używa się zakładki Spis treści, a nie zakładki Indeks?
3 Które menu umożliwia uzyskanie informacji dotyczących nowych funkcji w programie AutoCAD?
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Dostęp do systemu pomocy Pomoc ➤ Pomoc Standard
Korzystanie z Warsztatu nowych
możliwości
Pomoc ➤ Warsztat nowych
możliwości
Wyszukiwanie zasobów
ćwiczeniowych
Pomoc ➤ Dodatkowe zasoby
bezpośrednie ➤ Szkolenia
Korzystanie z Szybkiej pomocy
w Palecie informacji
Pomoc ➤ Paleta informacji
Drukowanie procedury z programu
Szybka pomoc
Nacisnąć prawy przycisk myszy,
aby wyświetlić menu podręczne
Blokowanie procedury w programie
Szybka pomoc
Nacisnąć prawy przycisk myszy,
aby wyświetlić menu podręczne
Pasek
narzędzi
Rysuj Zawiera
przyciski umo
liwiające
tworzenie
nowych
obiektów.
Pasek narzędzi
Właściwości
Przedstawia
i umożliwia sterowanie
kolorem, rodzajem linii,
grubością linii i stylem
wydruku.
Okno poleceń Zawiera informacje
o wykonywanych właśnie poleceniach,
opcje i historie poleceń.
Pasek stanu
Wyświetla
wartości
współrzędnych
i stan pomocy
rysunkowych.
DesignCenter
(może być zamocowane
lub ruchome). Umożliwia
lokalizację i umieszczenie
zasobów z innych rysunków
w bieżących rysunkach i na
paletach narzędzi.
Obszar rysunku Część okna
programu AutoCAD, w którym
użytkownik tworzy i edytuje rysunki.
Zakładka Model i zakładki arkuszy
Udostępniają dwa środowiska pracy.
Pasek narzędzi Warstwy Przedstawia
ustawienia warstw i umożliwia sterowanie nimi.
Pasek narzędzi Style
Przedstawia ustawienia
tekstu i umożliwiam
sterowanie nimi.
Okno Palety narzędzi
(może być zamocowane
lub ruchome). Umożliwia
przeciąganie w rysunkach
często używanych bloków
i wzorów kreskowań.
Pasek narzędzi Standard
Zawiera przyciski służące do
wykonywania standardowych
operacji.
Pasek menu Zawiera
menu umożliwiające
dostęp do wszystkich
poleceń.
2
Praca z poleceniami
Korzystanie z myszy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 34
Przerywanie działania polecenia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 34
Uruchamianie polecenia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 34
Uruchamianie poleceń z menu. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 35
Uruchamianie poleceń z linii poleceń . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 36
Określanie opcji polecenia. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 36
Stosowanie zgłoszeń dynamicznych. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 37
Cofanie lub powtarzanie poleceń . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 39
34 | Rozdział 2 Praca z poleceniami
Korzystanie z myszy
Większość użytkowników w charakterze urządzenia wskazującego używa myszy. W myszy
dwuprzyciskowej lewy przycisk jest zazwyczaj przyciskiem wskazującym, który służy do określania
lub wybierania punktów w obszarze rysunku. Prawy przycisk służy do wyświetlania menu
podręcznego, które zawiera odpowiednie polecenia i opcje. W zależności od położenia wskaźnika
wyświetlane są różne menu.
UWAGA Aby sprawdzić, jakie opcje dostępne są w danej sytuacji, należy spróbować kliknąć prawym
przyciskiem myszy w celu wyświetlenia menu podręcznego.
Mysz z kółkiem jest myszą dwuprzyciskową z małym kółkiem między przyciskami. Kółko to można
obracać lub naciskać, aby szybko zmienić powiększenie lub wyświetlić nowy fragment rysunku.
Korzystanie z myszy z kółkiem jest bardzo polecane.
Przerywanie działania polecenia
W razie przypadkowego kliknięcia ekranu, wyświetlenia menu podręcznego lub uruchomienia
polecenia można zakończyć to działanie, naciskając na klawiaturze klawisz ESC.
Ćwiczenie: anulowanie wyboru
■ Kliknij obszar rysunku i przesuń mysz. Program AutoCAD jest w trybie wyboru. Naciśnij
klawisz ESC, aby anulować.
Uruchamianie polecenia
Polecenie można uruchomić za pomocą menu, paska narzędzi, palety lub linii poleceń. Ponieważ
program AutoCAD jest bardzo elastyczny, użytkownik może wybrać taki sposób pracy, który będzie
mu najbardziej odpowiadał.
wskazywanie punktów lub
wybieranie obiektów
wyświetlanie menu
podręcznego
Uruchamianie polecenia | 35
Polecenia można wybierać z kilku różnych rodzajów menu w programie AutoCAD:
■ Menu rozwijane, które są dostępne na pasku menu umieszczonym na górze okna programu
AutoCAD. Wszystkie polecenia używane w ćwiczeniach opisywanych w tej książce dostępne są
z tych menu.
■ Menu Lokalizacja względem obiektu wyświetlane jest po przytrzymaniu naciśniętego klawisza
SHIFT i kliknięciu prawym przyciskiem myszy. Menu Lokalizacja względem obiektu umożliwiam
precyzyjne rysowanie, poprzez umieszczanie wskaźnika na elemencie obiektu, takim jak koniec
linii lub środek okręgu.
■ Menu podręczne wyświetlane są po kliknięciu prawym przyciskiem myszy. Po kliknięciu prawym
przyciskiem myszy obiektu, obszaru rysunku, paska narzędzi lub kliknięciu prawym przyciskiem
myszy wewnątrz okna dialogowego, palety lub okna wyświetlane są różne menu.
Uruchamianie poleceń z menu
Paski narzędzi zawierają przyciski, które uruchamiają polecenia. Po ustawieniu wskaźnika nad
przyciskiem zostanie wyświetlona etykietka z nazwą przycisku.
Mocowanie, odłączanie i zmiana rozmiaru pasków narzędzi
Zamocowany pasek narzędzi zajmuje stałą pozycję przy dowolnej krawędzi obszaru graficznego.
■ Zamocowany pasek narzędzi można przekształcić w pasek ruchomy, klikając jego uchwyt przesuwania
i przeciągając go w dowolne miejsce w obszarze rysunku.
■ Można zmienić rozmiar ruchomego paska narzędzi, przeciągając dowolną jego krawędź.
■ Można zamocować ruchomy pasek narzędzi, klikając jego pasek tytułu i przeciągając go do krawędzi
obszaru rysunku. Naciśnij klawisz CTRL, aby uniknąć zamocowania paska.
Ukrywanie, wyświetlanie i blokowanie pasków narzędzi
■ Paski narzędzi można wyświetlić lub ukryć, klikając prawym przyciskiem myszy wybrany pasek
narzędzi i klikając w menu podręcznym pasek, który ma być wyświetlony lub ukryty.
■ Paski narzędzi można zablokować (unieruchomić) za pomocą tego samego menu i klikając jedną
z opcji blokowania w dolnej części menu.
Ćwiczenie: zmiana rozmiaru i położenia paska narzędzi Rysuj
W tych ćwiczeniach użytkownik będzie przemieszczał, zmieniał rozmiar i blokował pasek narzędzi Rysuj.
UWAGA Gdy instrukcja mówi o „przeciągnięciu“, kliknij i przytrzymaj naciśnięty lewy przycisk myszy,
przesuń wskaźnik, a następnie zwolnij przycisk myszy.
1 Aby zyskać więcej miejsca, zamknij otwarte palety w obszarze rysunku, klikając przyciski [x] na
paskach tytułów.
2 W lewej części okna aplikacji przeciągnij uchwyt do przesuwania z paska narzędzi Rysuj na
środek obszaru rysunku.
uchwyt do przesuwania
36 | Rozdział 2 Praca z poleceniami
3 Przesuń wskaźnik na dół paska narzędzi Rysuj, gdzie zostanie zmieniony na wskaźnik „góra-dół“.
4 Przeciągnij dolną część paska narzędzi Rysuj, aby zmienić jego kształt.
5 Kliknij przycisk [x] w górnym prawym narożniku paska narzędzi Rysuj, aby go zamknąć.
W prosty sposób można ponownie wyświetlić pasek narzędzi Rysuj lub dowolny inny pasek narzędzi.
6 Kliknij prawym przyciskiem myszy, aby wyświetlić menu podręczne, które zawiera listę pasków
narzędzi. W menu podręcznym kliknij opcję Rysuj, aby ponownie wyświetlić pasek narzędzi Rysuj.
7 Przeciągnij pasek tytułu paska narzędzi Rysuj do lewej krawędzi okna aplikacji. Gdy pasek kontur
paska narzędzi zmieni kształt, zwolnij lewy przycisk myszy, aby zamocować pasek narzędzi.
UWAGA Jeśli pasek zostanie przesunięty poza krawędź ekranu, może być trudno go znaleźć, jednak
widoczny będzie uchwyt paska narzędzi, co umożliwi przeciągnięcie go z powrotem. W razie przeciągnięcia
paska narzędzi za pasek zadań systemu Microsoft Windows w dolnej części ekranu, należy włączyć opcję
automatycznego ukrywania we właściwościach paska narzędzi systemu Windows, aby odzyskać pasek
narzędzi.
Uruchamianie poleceń z linii poleceń
Polecenia programu AutoCAD można uruchomić, wpisując je w linii poleceń w oknie poleceń zamiast
używania pasków narzędzi lub menu. Poza tym, niektóre polecenia muszą być zakończone w linii
poleceń, bez względu na to, w jaki sposób zostały uruchomione.
Niektóre polecenia mają skrócone nazwy lub aliasy poleceń. Na przykład można wpisać o jako alias
nazwy polecenia OKRĄG. Więcej informacji znajduje się na karcie Szybki start na końcu
podręcznika.
Po wprowadzeniu polecenia w linii poleceń należy nacisnąć klawisz ENTER lub SPACJA, aby wykonać
polecenie. Można także powtórzyć poprzednie polecenie, naciskając klawisz ENTER lub SPACJA.
UWAGA Jeśli użytkownik zostanie poproszony w niniejszym podręczniku lub systemie pomocy o podanie
czegoś, należy wpisać wartość (czcionka pogrubiona) w linii poleceń i nacisnąć klawisz ENTER.
Określanie opcji polecenia
Często po uruchomieniu polecenia program AutoCAD wyświetla zbiór opcji w linii poleceń. Na przykład,
po wprowadzeniu polecenia OKRĄG w linii poleceń zostanie wyświetlone następujące zgłoszenie:
okno poleceń
linia poleceń
Uruchamianie polecenia | 37
Określ środek okręgu lub [3p/2p/Ssr (sty sty promień)]:
Opcja domyślna, „Określ środek okręgu“ wyświetlana jest przed nawiasami kwadratowymi. Dodatkowe
opcje wyświetlane są pomiędzy nawiasami kwadratowymi.
■ Aby zaakceptować opcję domyślną, wpisz wartości współrzędnych lub za pomocą urządzenia
wskazującego wskaż w obszarze rysunku punkt środka okręgu.
■ Aby wybrać inną opcję, wpisz wielkie litery w nazwie opcji. Na przykład wpisz 2p i naciśnij
klawisz ENTER, aby wybrać opcję dwóch punktów.
Stosowanie zgłoszeń dynamicznych
Oprócz zgłoszenia w linii poleceń podobne zgłoszenie wyświetlane jest obok wskaźnika — jest to tzw.
zgłoszenie dynamiczne.
Zgłoszenie dynamiczne umożliwia skupienie uwagi na pracy, a nie na linii poleceń.
Aby wyświetlić opcje polecenia w zgłoszeniu wprowadzania dynamicznego, należy nacisnąć klawisz
STRZAŁKA W DÓŁ, a następnie kliknąć opcję w menu.
Ćwiczenie: Rysowanie linii przy użyciu menu
1 Na pasku menu kliknij menu Rysuj i opcję Linia.
W dalszych krokach skrócono opis do postaci Kliknij menu Rysuj ➤ Linia.
2 Przy zgłoszeniu Określ pierwszy punkt kliknij w dowolnym miejscu w obszarze rysunku,
aby określić punkt.
Zgłoszenie zmieni się na: Określ następny punkt lub [Cofaj].
3 Przy zgłoszeniu Określ następny punkt lub [Cofaj] kliknij w dowolnym innym miejscu w obszarze
rysunku, aby określić koniec segmentu.
4 Utwórz drugi segment linii przez wskazanie następnego punktu.
Zgłoszenie Określ następny punkt lub [Cofaj] będzie się powtarzało, umożliwiając rysowanie
następnych segmentów linii, aż do zakończenia polecenia LINIA.
5 Naciśnij ENTER, aby zakończyć polecenie.
Dwa utworzone segmenty linii mają wspólny koniec, lecz są one oddzielnymi obiektami.
6 Kliknij menu Zmiana ➤ Wymaż, a następnie kolejne linie. Następnie naciśnij klawisz ENTER,
aby wykonać polecenie wymazania.
38 | Rozdział 2 Praca z poleceniami
Ćwiczenie: rysowanie linii przy użyciu przycisku na pasku narzędzi
1 Na pasku narzędzi Rysuj, który znajduje się na lewej krawędzi okna aplikacji, kliknij przycisk Linia.
2 Narysuj dwa segmenty linii.
3 Na pasku narzędzi Zmiana, który znajduje się na prawej krawędzi okna aplikacji, kliknij
przycisk Wymaż.
4 Kliknij kolejno każdą linie i następnie naciśnij klawisz ENTER, aby usunąć linie.
Ćwiczenie: rysowanie linii przy użyciu linii poleceń
1 W linii poleceń wpisz linia lub literę L. Naciśnij ENTER
2 Kliknij dowolne miejsce w obszarze graficznym, aby zlokalizować punkt.
3 Przy zgłoszeniu Określ następny punkt lub [Cofaj] kliknij w dowolnym innym miejscu w obszarze
rysunku, aby określić koniec segmentu linii.
4 Przy zgłoszeniu Określ następny punkt lub [Cofaj] kliknij w dowolnym innym miejscu w obszarze
rysunku, aby określić koniec segmentu linii.
5 Wpisz c i naciśnij klawisz ENTER, aby usunąć ostatni segment linii, a następnie kliknij inne
miejsce dla punktu końcowego.
6 Następnie wpisz z (Zamknij) i naciśnij klawisz ENTER, aby dodać trzeci segment linii, połączony
z punktem początkowym i zakończyć polecenie.
Ćwiczenie: rysowanie okręgu przy użyciu linii poleceń
1 W linii poleceń wpisz okrąg lub literę o (wpisz o i naciśnij ENTER).
2 Przy zgłoszeniu Określ środek okręgu kliknij w dowolnym miejscu w obszarze rysunku,
aby określić punkt.
3 Przy zgłoszeniu Określ promień okręgu wpisz 5 (wpisz 5 i naciśnij ENTER).
4 W linii poleceń naciśnij klawisz ENTER, aby powtórzyć polecenie OKRĄG.
5 Wpisz 2p, aby utworzyć okrąg używając dwóch punktów (wpisz 2p i naciśnij ENTER).
6 Kliknij dowolne miejsce na rysunku, aby wskazać każdy punkt.
7 Powtórz kilka razy polecenie OKRĄG, używając każdej z pozostałych opcji.
8 Po zakończeniu wpisz Usuń lub u, a następnie kliknij każdy okrąg, aby go wybrać. Następnie
naciśnij klawisz ENTER, aby usunąć wybrane okręgi.
Cofanie lub powtarzanie poleceń | 39
Rysowanie okręgu przy użyciu zgłoszenia dynamicznego
1 Przy zgłoszeniu dynamicznym wpisz okrąg lub literę o.
2 Przy zgłoszeniu Określ środek okręgu naciśnij klawisz STRZAŁKA W DÓŁ.
3 Kliknij jedną z opcji OKRĄG w menu i zakończ polecenie.
Cofanie lub powtarzanie poleceń
Czasami zachodzi potrzeba anulowania uruchomionego polecenie lub cofnięcie pewnych
czynności. Dwa przyciski na pasku narzędzi Standard cofają w rysunku skutki źle wykonanych
operacji.
■ Cofnij. Umożliwia cofnięcie poprzednich operacji. Na przykład, kliknij Cofnij, aby usunąć
właśnie utworzony obiekt.
■ Odtwórz. Można przywrócić skutki operacji, które zostały cofnięte za pomocą polecenia Cofnij.
Na przykład kliknij Odtwórz, aby odtworzyć obiekt, którego utworzenie zostało cofnięte.
Można użyć list Cofnij i Odtwórz, aby jednocześnie odwrócić skutki kilku operacji. Kliknij strzałkę
listy Cofnij lub Odtwórz, a następnie kliknij i wybierz operację.
System pomocy
OPCJE, C, COFAJ, ODTWÓRZ
Aby rozpocząć
Działanie Menu Klawiatura
Zakończenie polecenia Kliknij prawym
przyciskiem myszy ➤
Enter
ENTER lub SPACJA
Powtórzenie polecenia Kliknij prawym
przyciskiem myszy ➤
Powtórz
ENTER lub SPACJA
Przerywanie działania
polecenia
Kliknij prawym
przyciskiem myszy ➤
Anuluj
ESC
Cofanie poprzedniego
polecenia
Edycja ➤ Cofnij
<operację>
C
lista Odtwórz lista Cofnij
40 | Rozdział 2 Praca z poleceniami
Sprawdzenie i przypomnienie
1 Co należy zrobić, aby wyświetlić listę wszystkich dostępnych pasków narzędzi?
2 Jakie są trzy sposoby uruchomienia polecenia?
3 Jaki inny klawisz, oprócz ENTER, umożliwia zakończenie lub powtórzenie polecenia?
4 Co należy zrobić, aby anulować polecenie?
Powiększenie obiektów umożliwia ich łatwiejsze
tworzenie lub modyfikowanie na rysunku.
Po zakończeniu pracy w danym obszarze
można zmniejszyć rysunek, aby uzyskać
lepszy przegląd całego rysunku.
Po powiększeniu można wyświetlić nowe
fragmenty rysunku, aby wyśrodkować
wybrane obiekty.
3
Zmiana widoków
Wyświetlanie widoku w różnych powiększeniach . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 44
Powiększanie przez przemieszczanie wskaźnika . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 44
Powiększanie do określonego obszaru . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 44
Powiększenie, aby wyświetlić cały rysunek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 44
Wyświetlanie nowych fragmentów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 45
Wyświetlanie nowych fragmentów przez przemieszczanie wskaźnika. . . . . . . . . . . . 45
Ćwiczenia: powiększanie i wyświetlanie nowych fragmentów . . . . . . . . . . . . . . . . . . 45
44 | Rozdział 3 Zmiana widoków
Wyświetlanie widoku w różnych powiększeniach
Widok jest konkretnym powiększeniem, pozycją i orientacją rysunku. Najczęściej stosowanym
sposobem zmiany widoku jest zmiana powiększenia. Powoduje ona zwiększenie lub zmniejszenie
powiększenia obrazu wyświetlanego w obszarze rysunku.
Program AutoCAD umożliwia zmianę powiększenia na rysunku na kilka sposobów.
Powiększanie przez przemieszczanie wskaźnika
Istnieje możliwość zmiany powiększania w czasie rzeczywistym za pomocą urządzenia wskazującego
— to znaczy zmiany zbliżenia w wyniku przesuwania wskaźnika. Opcja Szybki polecenia ZOOM
umożliwia przeciągnięcie wskaźnika w górę — powiększenie, lub w dół — zmniejszenie. Gdy
urządzeniem wskazującym jest mysz z kółkiem, należy obrócić kółko do przodu, aby powiększyć
obraz, lub obrócić do tyłu, aby obraz zmniejszyć.
Powiększanie do określonego obszaru
Opcja Okno polecenia ZOOM umożliwia szybką zmianę powiększenia określonego obszaru poprzez
zdefiniowanie prostokątnego okna powiększenia za pomocą myszy. Zdefiniowany obszar zostanie
wyświetlony na środku ekranu.
Powiększanie, aby wyświetlić cały rysunek
Użyj opcji Zakres polecenia ZOOM, aby wyświetlić cały rysunek. Jest to użyteczne w razie potrzeby
szybkiego przywrócenia ogólnego widoku. Opcja ta jest przydatna także wtedy, gdy obszar rysunku
jest pusty w wyniku zbyt dużego powiększenia obszaru pustego lub wybrania nowego fragmentu
zbyt daleko od obszaru rysunku.
pomniejszony powiększony
Wyświetlanie nowych fragmentów | 45
Wyświetlanie nowych fragmentów
Wyświetlanie nowych fragmentów jest drugim powszechnie stosowanym sposobem zmiany widoku.
Operacja ta powoduje przesuwanie wyświetlanego obrazu w dowolnym kierunku na płaszczyźnie.
Wyświetlanie nowych fragmentów przez przemieszczanie wskaźnika
Istnieje możliwość wyświetlenia nowych fragmentów w czasie rzeczywistym — zmiana położenia
obrazu w obszarze graficznym za pomocą urządzenia wskazującego. Po wybraniu polecenia NFRAGM
przeciągnij wskaźnik, aby przesunąć obraz w nowe miejsce. Gdy urządzeniem wskazującym jest
mysz z kółkiem, należy przytrzymać kółko i przesunąć mysz, aby wybrać nowy fragment.
Ćwiczenia: powiększanie i wyświetlanie nowych fragmentów
Te ćwiczenia mają na celu przećwiczenie zmiany powiększenia i wyświetlania nowych fragmentów
za pomocą poleceń w menu Widok lub bezpośrednio za pomocą myszy z kółkiem.
1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz.
2 W oknie dialogowym Otwórz znajdź folder /Sample w folderze produktu AutoCAD. Klikaj kolejno
pliki rysunków i otwórz ten, który wygląda najbardziej interesująco.
3 Kliknij menu Widok ➤ Zoom ➤ Okno.
4 Kliknij w pobliżu środka rysunku. Przesuń wskaźnik, aby utworzyć obszar prostokątny, a następnie
kliknij ponownie.
5 Kliknij menu Widok ➤ Nfragm ➤ Szybki.
6 Przeciągnij wskaźnik w dowolnym kierunku, aby zmienić położenie widoku. Naciśnij klawisz
ESC, aby zakończyć operację.
7 Kontynuuj ćwiczenie zmiany powiększenia i wyświetlania nowych fragmentów za pomocą
poniższych opcji:
■ Szybki zoom (przeciągnij wskaźnik do góry i w dół; naciśnij ESC, aby zakończyć.)
■ Zoom poprzedni
■ Zoom okno
■ Zoom zakres
■ Szybki nfragm
przed NFRAGM po NFRAGM
46 | Rozdział 3 Zmiana widoków
Należy powtarzać te czynności, dopóki użytkownik nie będzie umiał swobodnie wykonywać
operacji zmiany powiększenia i wyboru nowego fragmentu. Opcje te zwykle używane są do
rysowania na płaszczyźnie.
Uwaga Jeśli po powiększeniu łuki i okręgi nie są gładkie, lub jeśli nie można już powiększyć lub
zmniejszyć widoku, można zregenerować rysunek. Kliknij menu Widok ➤ Regen wszystko.
Polecenie to powoduje także usunięcie przypadkowych pikseli.
8 (Opcjonalnie) Za pomocą myszy z kółkiem można zmieniać powiększenie oraz wyświetlać nowe
fragmenty bez wprowadzania polecenia. Spróbuj wykonać następujące czynności:
■ Przesuń wskaźnik na obszar rysunku i obróć kółko do przodu i do tyłu, aby powiększyć lub
zmniejszyć. Zauważ, że położenie wskaźnika wyznacza stały punkt odniesienia dla zmiany
powiększenia.
■ Naciśnij kółko i przeciągnij widok, aby wyświetlić nowe fragmenty.
■ Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy, aby powiększyć do zakresu rysunku.
9 Zamknij rysunek przykładowy bez zapisywania zmian.
System pomocy
NFRAGM, ZOOM, REGEN
Sprawdzenie i przypomnienie
1 Której opcji polecenia ZOOM należy użyć, aby dopasować cały rysunek do obszaru graficznego?
2 W jaki sposób można szybko wyświetlić poprzedni widok?
3 Jakie polecenie służy do wygładzania wyświetlania krzywych i usuwania przypadkowych pikseli?
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Nfragm Widok ➤ Nfragm Standard
Zoom Widok ➤ Zoom Standard
Resetowanie ograniczenia
powiększenia
Widok ➤ Regen
Wygładzanie łuków i okręgów Widok ➤ Regen
Należy ustalić warstwy,
na których, tak jak na
przezroczystych kalkach,
zostaną rozmieszczone obiekty.
Należy przypisać standardowe
szerokości linii, aby linie były
drukowane w taki sam sposób,
bez względu na skalę rysunku.
Należy użyć różnych
rodzajów linii, aby ułatwić
identyfikowanie różnego
typu obiektów.
4
Ustawienia rysunkowe
Rozpoczęcie rysunku. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 50
Planowanie jednostek i skali rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 52
Wybór jednostek rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 52
Ustawianie formatu jednostek rysunku. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 52
Informacje o modelach i arkuszach. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 54
Porządkowanie rysunków za pomocą warstw. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 56
Przypisywanie warstw . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 56
Sterowanie warstwami. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 57
Ćwiczenia: przeglądanie rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 58
50 | Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe
Rozpoczęcie rysunku
Program AutoCAD oferuje kilka sposobów utworzenia nowego rysunku. Zalecaną metodą jest
rozpoczęcie z pliku szablonu rysunku.
Plik szablonu rysunku zawiera wstępnie zdefiniowane ustawienia, standardy oraz definicje,
co pozwoli zaoszczędzić czas podczas rozpoczynania pracy. Podczas tworzenia nowego rysunku
z szablonu rysunku ustawienia te przenoszone są do nowego rysunku. Pliki szablonów rysunków
zawierają ustawienia i podstawowe elementy rysunku, które będą często używane, np.
■ Rodzaj jednostek i dokładność
■ Ustawienia i preferencje narzędzi
■ Układ warstw
■ Bloki z ramką i tabelką tytułową oraz logo
■ Style wymiarowania
■ Style tekstu
■ Rodzaje i szerokości linii
■ Style wydruku
W folderze instalacyjnym programu AutoCAD znajduje się wiele plików szablonów rysunków,
łącznie z tymi, które ułatwiają utrzymanie zgodności z normami ANSI, DIN, ISO oraz JIS. Jednak jest
bardzo prawdopodobne, że użytkownik dostosuje jeden lub kilka plików lub utworzy własne pliki
szablonów rysunku spełniające normy i wymagania.
Szablon rysunku można utworzyć, zapisując rysunek w pliku z rozszerzeniem .dwt.
plik szablonu rysunku zapisany
z tabelką rysunkową
Rozpoczęcie rysunku | 51
Ćwiczenie: otwieranie pliku szablonu rysunku
1 Kliknij menu Plik ➤ Nowy.
2 W oknie dialogowym Wybierz szablon kliknij jeden z poniższych plików szablonu rysunku,
a następnie kliknij opcję Otwórz.
■ Tutorial-mArch.dwt. Przykładowy szablon architektoniczny (metryczny)
■ Tutorial-mMfg.dwt. Przykładowy szablon projektu mechanicznego (metryczny)
■ Tutorial-iArch.dwt. Przykładowy szablon architektoniczny (calowy)
■ Tutorial-iMfg.dwt. Przykładowy szablon projektu mechanicznego (calowy)
Pliki szablonów metrycznych są przeskalowane do milimetrów jako jednostek rysunku, natomiast
pliki szablonów calowych do cali.
52 | Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe
Planowanie jednostek i skali rysunku
W programie AutoCAD nie trzeba wybierać skali przed rozpoczęciem rysowania. Nawet wtedy, gdy
rysunek ma być ostatecznie wydrukowany lub wykreślony na papierze w określonej skali, model
w programie AutoCAD należy utworzyć w skali 1:1. Jednak przed rozpoczęciem rysowania należy
najpierw określić rodzaj jednostek rysunku, które będą używane.
Wybór jednostek rysunku
W programie AutoCAD odległości mierzone są w jednostkach rysunku. Na rysunku jedna jednostka
może być równa jednemu calowi, milimetrowi, metrowi lub jednej mili.
Przed rozpoczęciem rysowania należy określić, jaką jednostkę rzeczywistą będzie reprezentować
jednostka rysunku; w programie AutoCAD nie ma ustawienia wyznaczającego rzeczywistą długość
jednostki rysunku.
Ustawianie formatu jednostek rysunku
Po określeniu, jakie jednostki będą używane, można ustawić format jednostek rysunku. Dostępne
ustawienia formatu jednostek liniowych są następujące:
■ Architektoniczne. Długość 15,5 jednostek wyświetlana w postaci 1’-3 1/2”
■ Dziesiętne. Długość 15,5 jednostek wyświetlana w postaci 15.5000
■ Inżynierskie. Długość 15,5 jednostek wyświetlana w postaci 1’-3.5”
■ Ułamkowe. Długość 15,5 jednostek wyświetlana w postaci 15 1/2
■ Naukowe. Długość 15,5 jednostek wyświetlana w postaci 1.5000E+1
Na przykład, jeśli jesteś inżynierem mechanikiem lub architektem, który zwykle pracuje w milimetrach,
ustaw dziesiętny format jednostek liniowych. Jeśli jesteś architektem, który normalnie stosuje stopy
i cale, ustaw format architektoniczny.
Kanał wentylacyjny
1 jednostka = 1 mm
(odstępy siatki = 2 mm)
Rzut biura
1 jednostka = 1 cal
(odstępy siatki = 12 cali)
Planowanie jednostek i skali rysunku | 53
Format jednostek rysunku steruje tylko stylem wyświetlania jednostek rysunku na ekranie, np.
wyświetlaniem współrzędnych i wartości na palecie cech, w oknach dialogowych i zgłoszeniach.
Ćwiczenie: sprawdzanie formatu jednostek rysunku i dokładności
1 Kliknij menu Format ➤ Jednostki. W oknie dialogowym Jednostki rysunku zwróć uwagę na styl
wyświetlania wybrany dla jednostek liniowych i kątowych.
Uwaga To okno dialogowe należy traktować jak okno dialogowe Format jednostek rysunku.
2 Zwróć uwagę na wartości wyświetlane w polu Dokładność. Reprezentują one dziesiętne i ułamkowe
zaokrąglenia wartości wyświetlanych na ekranie.
3 Zamknij okno dialogowe.
54 | Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe
Informacje o modelach i arkuszach
W programie AutoCAD występują równolegle dwa środowiska pracy, reprezentowane przez zakładkę
Model i zakładki arkuszy. Na zakładce Model powstaje pełnowymiarowy model przedmiotu.
Na zakładkach arkuszy można rozmieścić wiele „zdjęć“ modelu.
■ Zakładka Model udostępnia nieograniczony obszar rysunku. W obszarze modelu najpierw
zdecyduj, czy jedna jednostka reprezentuje jeden milimetr, metr, cal czy inną jednostkę rysunku.
Następnie ustaw format jednostki rysunku. Narysuj rysunek w skali 1:1.
■ Zakładki arkuszy udostępniają arkusze rysunkowe. Podczas ustawiania arkusza należy określić
rozmiar używanego papieru. Arkusz reprezentuje arkusz kreślarski zawierający jeden lub więcej
modeli w różnej skali. Środowisko arkusza nosi nazwę obszaru papieru. Na arkuszu tworzone są
rzutnie arkusza, w których (jak przez okna) można oglądać zawartość obszaru modelu. Każda
rzutnia arkusza może zawierać inny widok modelu.
pełnowymiarowy model
części utworzony w skali 1:1
arkusz z tabelką rysunkową i prostokątnymi
rzutniami arkusza z przeskalowanymi widokami
arkusz z rzutniami z różną skalą
Informacje o modelach i arkuszach | 55
Ćwiczenie: przełączanie pomiędzy zakładkami arkuszy i zakładką Model
1 W dolnej lewej części obszaru wyświetlania kliknij zakładkę Model. Umożliwia ona tworzenie
i modyfikację geometrii modelu.
2 Kliknij zakładkę arkusza z prawej strony zakładki Model.
Arkusz został wcześniej przygotowany wraz przykładową tabelką rysunkową , rzutnią arkusza
i niebieskim prostokątem.
3 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy w dowolnym miejscu zakładki arkusza wewnątrz
prostokątnego obszaru rzutni. Sposób ten będzie stosowany później do dostępu do obszaru
modelu w celu zmiany wyświetlanego fragmentu obszaru modelu i dodawania wymiarów.
Ramka rzutni arkusza staje się grubsza i wskaźnik w postaci krzyża nitkowego staje się aktywny
tylko w rzutni arkusza.
4 Kliknij dwukrotnie pusty obszar poza rzutnią prostokątną. Spowoduje to powrót do obszaru papieru.
Ramka rzutni arkusza nie jest już pogrubiona, a wskaźnik w postaci krzyża nitkowego jest
aktywny w całym obszarze rysunku.
56 | Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe
Porządkowanie rysunków za pomocą warstw
Warstwy są odpowiednikiem kalek stosowanych do ręcznego rysowania. Są one ważnym narzędziem
porządkującym dane w rysunkach programu AutoCAD.
Każda warstwa ma przypisany kolor, rodzaj oraz szerokość linii. Przed utworzeniem obiektów należy
wybrać warstwę, na której będą tworzone obiekty. Warstwa ta nazywana jest warstwą bieżącą. Domyślnie
program AutoCAD automatycznie przypisuje aktualny kolor warstwy, rodzaj linii i szerokość linii do
tworzonych nowych obiektów.
Przypisywanie warstw
Można uporządkować dane w rysunku, przypisując podobne elementy do tej samej warstwy.
Na przykład można utworzyć warstwę o nazwie Elektryczna i przypisać jej kolor zielony. Za każdym
razem, gdy będą rysowane obiekty elektryczne, należy jako aktualną wybrać tę właśnie warstwę.
Rysowane obiekty tworzone są na warstwie Elektryczna i mają kolor zielony.
Później, gdy podczas wyświetlania na ekranie lub drukowania obiekty elektryczne nie będą potrzebne,
warstwę tę będzie można wyłączyć.
UWAGA Bardzo ważne jest przyjęcie standardu warstw dla całej firmy. Dzięki standardowi warstw
organizacja danych na rysunku będzie bardziej logiczna, konsekwentna i łatwa w utrzymaniu. Standardy
warstw są istotne dla projektów grupowych.
Ćwiczenie: wyświetlanie listy warstw na rysunku
1 Kliknij menu Format ➤ Warstwa.
2 W Menedżerze cech warstw zapoznaj się z nazwami i domyślnymi właściwościami przypisanymi
do każdej warstwy.
Warstwy te są tylko przykładami typów warstw, które należy stosować w dobrze zorganizowanym
rysunku. Używanych jest wiele standardów organizacji warstw, łącznie ze standardami
określonymi w firmach oraz zalecanych przez organizacje zawodowe.
3 Powiększ prawą część okna dialogowego, aby wyświetlić wszystkie kolumny. Kliknij tytuły kolumn
Stan, Kolor i Nazwa, aby ponownie ustalić kolejność warstw.
Zapoznaj się z opisami poszczególnych warstw znajdującymi się po prawej stronie kolumny.
ściany
meble
wszystkie warstwy
instalacja elektryczna
Porządkowanie rysunków za pomocą warstw | 57
Sterowanie warstwami
Aby obiekty z dowolnej warstwy przestały być widoczne, można tę warstwę wyłączyć lub zablokować
w oknie dialogowym Menedżer cech warstw. Można również warstwy zamknąć, aby zapobiec
przypadkowej zmianie obiektów.
■ Wyłączanie warstw. Należy raczej użyć tej opcji niż opcji blokowania, gdy często zachodzi
potrzeba wyłączania i włączania widoczności warstwy.
■ Blokowanie warstw. Należy użyć tej opcji, gdy warstwa ma być niewidoczna przez dłuższy czas.
Odblokowanie zablokowanej warstwy powoduje automatyczną regenerację rysunku, co trwa
dłużej niż włączenie warstwy po wyłączeniu.
■ Zamykanie warstw. Należy użyć tej opcji, aby uniemożliwić edycję obiektów z tej warstwy.
Obiekty na zamkniętej warstwie mogą nadal być przydatne w operacjach, które jednak
nie zmodyfikują tych obiektów. Na przykład na obiektach tych działają tryby lokalizacji
i charakterystyczne punkty tych obiektów mogą być wykorzystane w precyzyjnym rysowaniu
innych obiektów.
58 | Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe
Ćwiczenia: przeglądanie rysunku
W tych ćwiczeniach przyjrzymy się bliżej gotowemu rysunkowi szkieletu i ogrodzenia.
1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz.
2 W oknie dialogowym Wybierz plik odszukaj folder /Help/Tutorials w folderze instalacyjnym
programu AutoCAD i otwórz rysunek arbor.dwg.
3 Kliknij zakładkę Model.
4 Zauważ, że przesunięcie wskaźnika myszy na obiekty w rysunku powoduje ich automatyczne
podświetlenie.
5 Powiększ i wybierz nowy fragment w obszarze modelu, aby obejrzeć projekt szkieletu.
6 Za pomocą opcji Zoom zakres wyświetl cały projekt.
7 Kliknij zakładkę Format C ANSI.
8 Powiększ i przeglądnij obszar papieru, aby sprawdzić układ rysunku.
9 Za pomocą opcji Zoom zakres wyświetl całą warstwę.
10 Kliknij menu Format ➤ Warstwa. W Menedżerze cech warstw przeglądnij listę warstw
utworzonych w celu uporządkowania tego rysunku.
Zauważ, że obok bieżącej warstwy znajduje się zielony znacznik.
11 Kliknij kilka ikon żarówek, aby wyłączyć kilka warstw.
12 Kliknij kolumnę oznaczoną Widoczna, aby rozmieścić warstwy zgodnie z tym, czy są widoczne,
czy niewidoczne. Następnie ponownie włącz warstwy.
13 Kliknij kolumnę Kolor, aby rozmieścić warstwy zgodnie z ich kolorem.
14 Kliknij kolumnę Nazwa i przycisk OK.
15 Zamknij rysunek bez zapisywania zmian.
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Tworzenie nowego rysunku Plik ➤ Nowy Standard
Zapisywanie szablonu rysunku Plik ➤ Zapisz jako Standard
Ustawianie stylu wyświetlania
jednostek
Format ➤ Jednostki
Tworzenie arkusza Plik ➤ Ustawienia
strony
Tworzenie i modyfikowanie
warstw
Format ➤ Warstwa Warstwy
Ćwiczenia: przeglądanie rysunku | 59
System pomocy
NOWY, NZAPISZ, STARTUP, JEDN, MODEL, ARKUSZ, WARSTWA
Sprawdzenie i przypomnienie
1 Dlaczego ważne jest, aby rozpoczynać rysowanie z pliku szablonu rysunku?
2 Jaka jest różnica pomiędzy wyborem jednostek rysunku a ustawieniem formatu jednostki rysunku?
3 Jaka jest różnica pomiędzy zakładką Model a zakładką arkusza?
4 Jakie są zalety tworzenie rysunku z warstwami?
W prosty sposób można
utworzyć prostokąty
Linie tworzące obiekty
i geometrię konstrukcyjną
Okręgi i łuki umożliwiają utworzenie
regularnych krzywych
Aby utworzyć linie równoległe,
należy odsunąć linie
Polilinie umożliwiają
łączenie segmentów
linii i łuków
Gładkie nieregularne krzywe narysowane
za pomocą splajnów
5
Rysowanie obiektów
Przegląd właściwości obiektów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 62
Przypisywanie właściwości do obiektu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 62
Korzystanie z palety właściwości . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 63
Korzystanie z palety właściwości . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 63
Korzystanie z pasków narzędzi Właściwości i Warstwy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 63
Ćwiczenia: zmiana właściwości obiektu. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 64
Korzystanie z rodzajów linii. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 65
Skalowanie rodzajów linii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 67
Przypisywanie szerokości linii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 68
Rysowanie linii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 69
Tworzenie linii równoległych. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 69
Rysowanie polilinii i wieloboków. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 69
Rysowanie polilinii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 70
Rysowanie okręgów i łuków. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 72
Rysowanie okręgów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 72
Rysowanie łuków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 72
62 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów
Przegląd właściwości obiektu
Wszystkie obiekty utworzone w programie AutoCAD mają pewne właściwości. Właściwości obiektu są
to ustawienia decydujące o wyglądzie i właściwościach geometrycznych obiekty. Poniżej wymieniono
właściwości ogólne, wspólne dla wszystkich obiektów. Wszystkie pozostałe właściwości obiektów są
specyficzne dla poszczególnych typów obiektów.
Przypisywanie właściwości do obiektu
Zwykle właściwości obiektu można przypisać za pomocą jednego z poniższych sposobów:
■ Jak warstwa. Właściwości są przypisane do warstwy. Właściwości te będą automatycznie
przypisywane obiektom narysowanym na tej warstwie.
■ Indywidualnie. Właściwości są przypisane do poszczególnych obiektów, niezależnie od warstwy,
na której zostały narysowane.
Kolor Skala rodzaju linii Hiperłącze
Warstwa Styl wydruku Szerokości linii
Rodzaj linii Grubość
Opis wybranej właściwości.
Kliknięcie ikony powoduje rozwinięcie
lub zwinięcie kategorii właściwości.
Kliknięcie umożliwia zmianę właściwości.
Kliknięcie prawym przyciskiem myszy umożliwia ustawienie opcji zachowania palety.
Przegląd właściwości obiektu | 63
Korzystanie z palety właściwości
Paleta właściwości jest podstawowym narzędziem do ustawiania, przeglądania i modyfikowania
właściwości obiektów. Paleta właściwości działa w następujący sposób:
■ Jeśli nie wybrano żadnych obiektów, na palecie właściwości wyświetlane są bieżące domyślne
ustawienia właściwości; właściwości domyślne można ustawić dla wszystkich nowo tworzonych
obiektów.
■ Po kliknięciu obiektu na palecie właściwości wyświetlane są właściwości tego obiektu, które
można zmienić.
■ Po kliknięciu wielu obiektów na palecie właściwości wyświetlane są wszystkie wspólne
właściwości, które można zmienić.
Ćwiczenie: wyświetlanie palety właściwości
1 Kliknij menu Plik ➤ Nowy.
2 W oknie dialogowym Wybierz szablon kliknij jeden z plików szablonu rysunku, a następnie
kliknij opcję Otwórz.
3 Kliknij menu Zmiana ➤ Właściwości.
Wygodnie jest pozostawić paletę otwartą. Można włączyć Autoukrywanie, aby spowodować
wyświetlanie i ukrywanie palety właściwości po umieszczeniu kursora nad jej paskiem tytułu.
Ćwiczenie: zmiana działania opcji Autoukrywanie palety właściwości
1 Kliknij prawym przyciskiem myszy pasek tytułowy palety właściwości. Kliknij opcję
Autoukrywanie w menu podręcznym.
2 Przesuń wskaźnik na i z palety właściwości. Pozostaw paletę właściwości otwartą.
Korzystanie z pasków narzędzi Właściwości i Warstwy
Elementy sterujące znajdujące się na pasku narzędzi Właściwości i Warstwy umożliwiają przeglądanie,
ustawianie i zmianę właściwości tak samo, jak paleta właściwości. Standardowo te paski narzędzi
wyświetlane są nad obszarem graficznym.
Pasek narzędzi Właściwości pozwala w wygodny sposób uzyskiwać dostęp do najważniejszych
właściwości obiektów.
Pasek narzędzi Warstwy steruje właściwościami warstw. Należy wskazać przycisk Menedżer cech
warstw, aby otworzyć okno do zarządzania warstwami. Element sterujący Warstwa udostępnia
szybką metodę zmiany właściwości kilku warstw oraz bieżącej warstwy.
Sterowanie kolorem Sterowanie
rodzajem linii
Sterowanie
szerokością linii
Sterownie
stylem wydruku
Pasek narzędzi
Właściwości
64 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów
Ćwiczenia: zmiana właściwości obiektu
W tych ćwiczeniach przejrzymy i zmienimy właściwości warstw i obiektów za pomocą kilku
elementów sterujących.
1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz.
2 W oknie dialogowym Wybierz plik odszukaj folder /Help/Tutorials w folderze instalacyjnym
programu AutoCAD i otwórz plik arbor.dwg.
3 Kliknij zakładkę Model.
4 Przesuń wskaźnik na pasek tytułu palety właściwości.
Sprawdź bieżące ustawienia domyślne właściwości.
5 Kliknij obiekt wymiarowany na rysunku, aby go wybrać.
Należy zauważyć, że kilka właściwości wybranego obiektu wyświetlanych jest na pasku narzędzi
Właściwości w pobliżu górnej części okna aplikacji. Warstwa obiektu to Wymiary. Właściwości
koloru, typu i szerokości linii obiektu ustawione są na JakWarstwa. Kolor warstwy Wymiary to
czerwony.
6 Przesuń wskaźnik na pasek tytułowy palety właściwości, aby ją otworzyć.
Sprawdź dodatkowe właściwości obiektu wymiarowanego na palecie właściwości.
7 Kliknij kilka dodatkowych obiektów o innych kolorach. Przesuń wskaźnik na pasek tytułowy
palety właściwości.
Wyświetlane są tylko wspólne właściwości obiektów.
8 Przesuń wskaźnik poza paletę właściwości i naciśnij klawisz ESC, aby anulować wybór.
Zmiana domyślnego koloru warstwy
1 Kliknij menu Format ➤ Warstwa.
2 W Menedżerze cech warstw kliknij czerwone pole w kolumnie Kolor warstw Wymiary.
3 W oknie dialogowym Wybierz kolor kliknij zielone pole i przycisk OK. Kliknij ponownie OK,
aby zamknąć Menedżera cech warstw.
Wszystkie obiekty na warstwie Wymiary są zielone. Właściwości wszystkich obiektów na warstwie
można zmienić w jednej operacji, ponieważ wszystkie wymiary znajdują się na jednej warstwie.
Zmiana koloru pojedynczego obiektu
1 Kliknij zielony obiekt wymiaru, aby go wybrać.
2 Na pasku narzędzi Właściwości kliknij kolejno opcje Kolor i Fioletowy.
Element
sterowania
Warstwa
Ustawia warstwę aktualnie
wybranego obiektu jako aktualną
warstwę.
Menedżer cech
warstw
Ustawia poprzednią warstwę
jako aktualną warstwę.
Pasek narzędzi
Warstwy
Przegląd właściwości obiektu | 65
Kolor wybranego obiektu zostanie zmieniony na fioletowy, zastępujący zielony kolor warstwy
obiektu. Po zmianie koloru warstwy kolor obiektu wymiaru pozostaje fioletowy.
3 Naciśnij klawisz ESC, aby wyjść.
4 Kliknij ten sam obiekt wymiaru.
5 Kliknij element Kolor, a następnie JakWarstwa. Spowoduje to przywrócenie pierwotnego
zachowania właściwości koloru obiektu wymiaru.
Zmiana aktualnej warstwy
1 Kliknij element Warstwa na pasku narzędzi Warstwy.
2 Kliknij inną warstwę, aby ustawić ją jako aktualną.
Wszystkie nowe obiekty tworzone będą na tej warstwie, dopóki aktualna warstwa nie zostanie
zmieniona na inną.
3 Kliknij menu Format ➤ Warstwa
4 W Menedżerze cech warstw kliknij warstwę, aby ją wybrać.
5 Kliknij zielony przycisk zaznaczenia w górnej części Menedżera cech warstw. Kliknij przycisk OK,
aby ustawić wybraną warstwę jako aktualną.
6 Kliknij element Warstwa na pasku narzędzi Warstwy.
7 Kliknij obraz żarówki dla warstwy Wymiary, aby ją wyłączyć. Następnie kliknij w dowolnym
miejscu w obszarze graficznym.
Wszystkie obiekty na warstwie Wymiary są ukryte.
8 Menedżer cech warstw umożliwia ponowne wyświetlenie warstwy Wymiary.
9 Zamknij rysunek bez zapisywania zmian.
Korzystanie z rodzajów linii
Ze wszystkimi obiektami programu AutoCAD narysowanymi na tej samej warstwie można skojarzyć
jeden rodzaj linii lub rodzaje linii można przypisać indywidualnie do obiektów. Można posłużyć się
każdym ze standardowych rodzajów linii, które oferuje program AutoCAD lub utworzyć własne.
Sterowanie kolorem
Pasek narzędzi
Właściwości
Element sterowania Warstwa
Warstwy
pasek narzędzi
66 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów
Aby zastosować rodzaj linii, należy najpierw wczytać go do rysunku za pomocą Menedżera rodzajów linii.
Ćwiczenie: wczytywanie rodzaju linii i uczynienie go aktualnym
1 Kliknij menu Plik ➤ Nowy i wybierz szablon rysunku.
2 Kliknij menu Format ➤ Rodzaj linii.
3 W oknie Menedżer rodzajów linii kliknij opcję Wczytaj.
4 W oknie dialogowym Wczytaj lub uaktualnij rodzaje linii przewiń w dół listę rodzajów linii
i kliknij HIDDENX2. Kliknij przycisk OK.
5 Kliknij opcję Pokaż szczegóły.
Wyświetlonych zostanie kilka opcji skalowania rodzaju linii. Zwróć uwagę na opcję Skaluj
w jednostkach obszaru papieru. Aby rodzaje linii były automatycznie skalowane w rzutniach
arkusza, należy włączyć tą opcję.
6 Kliknij rodzaj linii HIDDENX2, a następnie Aktualna. Kliknij przycisk OK.
Na pasku narzędzi Właściwości w górnej części okna aplikacji wyświetlany jest rodzaj linii
HIDDENX2, a nie JAKWARSTWA. Wszystkie utworzone od tej pory obiekty będą wyświetlane
z tym rodzajem linii. Ustawienie to powoduje nadpisanie rodzaju linii przypisanej do aktualnej
warstwy.
CONTINUOUS
HIDDEN
CENTER
PHANTOM
Przegląd właściwości obiektu | 67
7 Kliknij zakładkę Model.
8 Kliknij menu Rysuj ➤ Linia, a następnie kliknij kilka miejsc w obszarze rysunku, aby narysować
segmenty linii. Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć polecenie.
9 Menedżer rodzajów linii oraz pasek narzędzi Właściwości umożliwia ustawienie bieżącego
rodzaju linii z powrotem na JAKWARSTWA.
Wszystkie utworzone od tej pory obiekty będą wyświetlane rodzajem linii przypisanym do bieżącej
warstwy.
Skalowanie rodzajów linii
Podczas skalowania widoków w rzutniach arkusza mogą wyniknąć niezgodności w wyglądzie rodzajów
linii. W nieciągłych rodzajach linii długość kresek i kropek oraz odstępy między nimi, mogą się zwiększyć
lub zmniejszyć. Skalowanie rodzajów linii można ustalić względem modelu lub skali arkusza, albo
zachować ich wygląd bez względu na skalę powiększenia.
Obszar Szczegóły w Menedżerze rodzajów linii umożliwia sterowanie skalą rodzaju linii w rzutniach
arkusza.
■ Globalny współczynnik skali. Ustala globalny współczynnik skali dla wszystkich rodzajów linii.
■ Aktualna skala obiektu. Ustala skalę rodzaju linii dla nowo tworzonych obiektów.
■ Skaluj w jednostkach obszaru papieru. Skaluje rodzaje linii identycznie w obszarach papieru
i modelu.
Aby zaktualizować skalę rodzaju linii, należy zregenerować obszar modelu wyświetlany w rzutni
arkusza na zakładce arkusza. Wymagane czynności:
1 Wybierz zakładkę Arkusz.
2 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy wewnątrz rzutni arkusza, aby uzyskać dostęp do
obszaru modelu.
3 Kliknij menu Widok ➤ Regen.
Rodzaje linii wewnątrz rzutni arkusza zostaną przeskalowane zgodnie z ustawieniem skali
wyświetlania rzutni.
Linie kreskowe przeskalowane
względem modelu
Linie kreskowe przeskalowane
w arkuszu
68 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów
Przypisywanie szerokości linii
Używając właściwości szerokości linii, można tworzyć grube i cienkie linie, aby pokazać przecięcia
w przekrojach, głębokość na elewacjach, linie wymiarowe i znaczniki oraz różnice grubości obiektu
w szczegółach. Szerokości linii nie zależą od aktualnej skali wyświetlania. Obiekty z szerszymi liniami
wyświetlane są z określoną szerokością linii niezależnie od skali wyświetlania.
Ćwiczenie: wybór szerokości linii i uczynienie jej aktualnym
1 Kliknij zakładkę Model.
2 Kliknij menu Format ➤ Szerokość linii.
3 W oknie dialogowym Ustawienia szerokości linii w polu Szerokość linii kliknij większą szerokość
linii niż 0,50 mm lub 0,020”.
4 Kliknij kolejno opcje Pokaż szerokość linii i OK.
Nowa szerokość linii wyświetlana jest na pasku narzędzi Właściwości w górnej części okna aplikacji
jako aktualna. Od tego momentu tworzone obiekty będą wyświetlane z szerszymi liniami.
5 Kliknij menu Rysuj ➤ Linia i narysuj kilka segmentów linii. Naciśnij ENTER.
6 Okno Ustawienia szerokości linii oraz pasek narzędzi Właściwości umożliwiają ustawienie
aktualnego rodzaju linii z powrotem na JAKWARSTWA.
Wszystkie utworzone odtąd obiekty będą wyświetlane z szerokością linii przypisaną do bieżącej
warstwy.
7 Przećwicz ustawianie rodzajów linii i szerokości linii.
UWAGA Niezależnie od domyślnego ustawienia warstwy, do poszczególnych obiektów można
indywidualnie przypisać kolor, rodzaj linii lub szerokość linii. Decyzja o przypisywaniu tych właściwości
indywidualnie lub według ustawień warstwy zależy od organizacji rysunku i standardów firmowych.
Rysowanie linii | 69
Rysowanie linii
Linia jest najbardziej podstawowym obiektem w programie AutoCAD. Linia może składać się z jednego
segmentu lub serii połączonych segmentów, lecz każdy z tych segmentów pozostanie oddzielnym
obiektem liniowym. Jeśli potrzebna będzie wielosegmentowa linia, która ma być traktowana jak
jeden obiekt, np. na mapie, należy narysować polilinię.
Tworzenie linii równoległych
Linia odsunięta jest dokładną kopią wybranej linii, narysowaną w określonej odległości od linii
oryginalnej. Do tworzenia linii równoległych oraz okręgów współśrodkowych i krzywych równoległych
można użyć polecenia ODSUŃ.
Odsuwanie obiektów jest jedną z najbardziej wydajnych metod rysowania w programie AutoCAD.
Ćwiczenie: odsuwanie linii w celu utworzenia linii równoległych
1 Narysuj linię.
2 Kliknij menu Zmiana ➤ Odsunięcie.
3 Przy zgłoszeniu z zapytaniem o odległość odsunięcia podaj 10.
4 Kliknij linię, względem której ma być wykonywane odsunięcie.
5 Kliknij po jednej stronie linii.
6 Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć polecenie.
Rysowanie polilinii i wieloboków
Polilinia składa się z połączonych segmentów liniowych i łuków, tworzących jeden obiekt. Polilinie
umożliwiają utworzenie takich obiektów, jak
■ Ścieżki na płytkach obwodów drukowanych
■ Granice
■ Warstwice, drogi i rzeki na mapach
■ Segmenty o stałej lub zwężającej się szerokości
Wieloboki są zamkniętymi poliliniami o równych bokach i kątach. Polecenie Wielobok jest najprostszą
metodą tworzenia trójkątów, pięciokątów, sześciokątów równoramiennych itd.
łuki odsunięte
linie odsunięte
70 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów
Rysowanie polilinii
Aby narysować każdy segment polilinii, należy określić punkt początkowy i końcowy segmentu.
Aby narysować następne segmenty, należy kontynuować wskazywanie na rysunku kolejnych punktów.
Ćwiczenie: tworzenie polilinii
1 Kliknij menu Rysuj ➤ Polilinia.
2 Przy każdym zgłoszeniu kliknij punkt. Po wskazaniu kilku punktów, wykonaj jedną z następujących
czynności:
■ Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć polecenie.
■ Wpisz z, aby utworzyć zamkniętą pętlę.
3 Kliknij polilinię. Wszystkie segmenty należą do jednego obiektu.
Polilinia może zawierać segmenty w postaci łuków.
Ćwiczenie: tworzenie polilinii z segmentami w postaci łuków
1 Kliknij menu Rysuj ➤ Polilinia.
2 Narysuj segment polilinii (1 oraz 2).
3 Przy następnym zgłoszeniu podaj u, aby włączyć tryb Łuk i kontynuować rysowanie segmentu
łukowego (3).
4 Wprowadź L, aby powrócić do trybu Linia, a następnie narysuj inny segment liniowy.
5 Zakończ polecenie.
Ćwiczenie: tworzenie prostokąta
1 Kliknij menu Rysuj ➤ Prostokąt.
2 Kliknij punkt na ekranie.
3 Przesuń wskaźnik po przekątnej i kliknij inny punkt.
Uzyskany obiekt jest zamkniętą polilinią w kształcie prostokąta.
Koniec łuku Ostatni segment
3
2
1
Rysowanie linii | 71
Ćwiczenie: tworzenie wieloboku
1 Kliknij menu Rysuj ➤ Wielobok.
2 Podaj liczbę boków, na przykład 6.
3 Kliknij położenie środka wieloboku.
4 Wybierz opcję Wpisany lub Opisany. Opcja ta określa sposób pomiaru odległości wprowadzanej
przy kolejnym zgłoszeniu.
5 Aby określić promienie wieloboku, wykonaj jedną z poniższych czynności:
■ Przesuń wskaźnik i kliknij położenie.
■ Podaj odległość.
Uzyskany obiekt jest także zamkniętą polilinią.
Korzystając z opcji Szerokość i Połowa szerokości po określeniu punktu początkowego polilinii,
można rysować polilinie o różnych szerokościach. Można także utworzyć polilinię z segmentami
o zmiennej szerokości początkowej i końcowej.
Po utworzeniu polilinii można
■ Rozdzielić polilinię na niezależne segmenty za pomocą polecenie ROZBIJ.
■ Połącz polilinię z inną polilinią, linią lub łukiem za pomocą polecenia POŁĄCZ.
promienie wpisane promienie opisane
Różna szerokość Stała szerokość Segment o zmiennej szerokoś
72 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów
Rysowanie okręgów i łuków
W programie AutoCAD można utworzyć różne podstawowe obiekty krzywoliniowe, w tym okręgi i łuki.
Rysowanie okręgów
Okrąg można utworzyć w jeden z następujących sposobów:
■ Określić środek i promień (metoda standardowa).
■ Określić środek i średnicę.
■ Zdefiniować obwód okręgu za pomocą dwóch lub trzech punktów.
■ Utworzyć okrąg styczny do dwóch istniejących obiektów.
■ Utworzyć okrąg o określonym promieniu, styczny do dwóch obiektów.
Rysowanie łuków
Łuki można utworzyć w oparciu o różne kombinacje takich wielkości jak: środek, punkt końcówy,
punkt początkowy, promień, kąt, długość cięciwy i kierunek. Poniższe przykłady ilustrują trzy
sposoby określania dwóch punktów i kąta rozwarcia łuku.
promień
1
1
3
2
środek
2
promień
obiekty styczne
Środek,
promień
Dwa punkty
definiujące średnicę
Trzy punkty
definiujące obwód
Styczny, styczny,
promień
Początek, środek, kąt
1
2
Środek, początek, kąt
1
2
Początek, koniec, kąt
1
2
kąt rozwarcia
łuku
Rysowanie okręgów i łuków | 73
UWAGA Polecenie ZAOKRĄGL tworzy łuk styczny do dwóch istniejących obiektów. Jest to metoda
często zalecana do tworzenia łuków i zostanie opisana później.
System pomocy
CECHY, KOLOR, WARSTWA, RODZLIN, LTSCALE, CELTSCALE, PSLTSCALE, SZEROKOŚĆ LINII, LINIA, ODSUŃ,
PLINIA, WIELOBOK, PROSTOK, EDPLIN, POŁĄCZ, ROZBIJ, OKRĄG, ŁUK
Sprawdzenie i przypomnienie
1 Jaki skutek odnosi ustawienie koloru obiektu na JakWarstwa?
2 Jaki jest najszybszy sposób zmiany aktualnej warstwy na inną?
3 Co należy zrobić, aby uzyskać dostęp do kompletnej listy właściwości obiektu?
4 Jakie polecenie jest zalecane do tworzenia linii równoległych i krzywych?
5 Jaki rodzaj obiektu jest złożeniem serii połączonych segmentów?
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Ustawianie właściwości Narzędzia ➤ Właściwości
Zmiana ➤ Właściwości
Standard
Wczytywanie, skalowanie
i zarządzanie rodzajami linii
Format ➤ Rodzaj linii Właściwości
Zmiana ustawień
szerokości linii
Format ➤ Szerokość linii Właściwości
Rysowanie linii Rysuj ➤ Linia Rysuj
Rysowanie linii równoległych Zmiana ➤ Odsuń Zmiana
Rysowanie polilinii Rysuj ➤ Polilinia Rysuj
Rysowanie wieloboków Rysuj ➤ Wielobok Rysuj
Rozdzielanie segmentów
polilinii
Zmiana ➤ Rozbij Zmiana
Łączenie polilinii Zmiana ➤ Połącz Zmiana
Rysowanie okręgów Rysuj ➤ Okrąg Rysuj
Rysowanie łuków Rysuj ➤ Łuk Rysuj
Wprowadzaj wartości
współrzędnych, aby dokładnie
lokalizować punkty
Włącz śledzenie biegunowe, aby rysować
linie pod określonymi kątami
Włącz opcję Orto, aby
rysować poziome
i pionowe linie
Włącz opcję Siatka i Skok,
aby rysować w ramach
zdefiniowanej siatki
konstrukcyjnej
Włącz tryby lokalizacji,
aby zlokalizować na obiektach
charakterystyczne punkty
6
Precyzyjne rysowanie
Ustawianie wartości siatki i skoku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 76
Ustawianie odstępów siatki i skoku. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 76
Ustalanie granic siatki. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 77
Rysowanie za pomocą współrzędnych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 78
Używanie współrzędnych kartezjańskich i biegunowych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 78
Rysowanie za pomocą bezwzględnych współrzędnych kartezjańskich. . . . . . . . . . . . 78
Rysowanie za pomocą względnych współrzędnych kartezjańskich . . . . . . . . . . . . . . 79
Lokalizowanie punktów na istniejących obiektach . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 80
Używanie pojedynczych trybów lokalizacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 80
Ustalanie stałych trybów lokalizacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 81
Opis trybów lokalizacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 82
Określanie kątów i odległości . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 83
Używanie śledzenia biegunowego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 83
Określanie odległości . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 83
Określanie kąta . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 84
Ćwiczenia: Rysowanie precyzyjne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 84
76 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie
Ustawianie wartości dla siatki i skoku
Opcje siatki i skoku ustalają siatkę konstrukcyjną, która ułatwia rysowanie.
■ Siatka to prostokątny wzór kropek, które pokrywają obszar określony przez granice siatki rysunku.
Siatka ułatwia ustawianie obiektów i pomaga w wizualnej ocenie odległości między nimi. Siatka
nie jest drukowana.
■ Skok ogranicza ruchy krzyża nitkowego do węzłów rozmieszczonych w określonych odstępach.
Po włączeniu trybu Skok wskaźnik wydaje się być „przyciągany“ do węzłów niewidocznej siatki.
Skok ułatwia dokładne określanie punktów za pomocą wskaźnika.
Ustawianie odstępów dla siatki i skoku
Siatka nie musi koniecznie odpowiadać aktualnym odstępom skoku. Między węzłami siatki można
ustalić duże odstępy, aby służyły jako odniesienie, zaś dla skoku można wybrać mniejsze odstępy,
umożliwiające dokładne wskazywanie punktów. Na przykład można ustawić odstępy siatki 10 razy
większe od odstępów dla skoku w rysunku metrycznym, lub 12 razy większe od odstępów dla skoku
w rysunku calowym.
Ćwiczenie: Ograniczenie kursora za pomocą opcji Skok
1 Utwórz nowy rysunek.
2 Kliknij przycisk Skok na pasku stanu.
Należy zauważyć, że przycisk zmieni wygląd, sygnalizując. że skok został włączony.
3 Przesuwaj wskaźnik na tle ekranu przy włączonym trybie Skok.
Należy zauważyć, że wskaźnik zajmuje określone położenia, „przyciągany“ jest do miejsc
rozmieszczonych w obszarze rysunku w równych odstępach.
Ćwiczenie: wyświetlanie siatki
1 Kliknij przycisk Siatka na pasku stanu.
Należy zauważyć, że kropki siatki pokrywają ograniczony obszar wyznaczony granicami siatki
2 Wyłącz opcje Siatka i Skok.
Przy wywoływaniu różnych powiększeń rysunku, może wyniknąć konieczność zmiany odstępów
w siatce na bardziej odpowiednie dla nowego powiększenia.
Ustawianie wartości dla siatki i skoku | 77
Ćwiczenie: zmiana odstępów siatki i skoku
1 Kliknij prawym przyciskiem myszy przycisk Siatka lub Skok na pasku stanu.
2 Kliknij opcję Ustawienia w menu podręcznym.
3 W oknie dialogowym Ustawienia rysunkowe określ nowe odstępy dla siatki i skoku. Kliknij
przycisk OK.
4 Włącz opcję Siatka i Skok.
Ustalanie granic siatki
Ćwiczenie: zmiana granic siatki
1 Kliknij menu Format ➤ Granice rysunku.
2 Kliknij dwa punkty, aby określić dolny lewy i górny prawy narożnik obszaru prostokątnego.
3 Powtórz czynność z dwoma innymi punktami.
Granice siatki wskazywane przez
zasięg kropek siatki
78 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie
Rysowanie za pomocą współrzędnych
Współrzędne określają położenie na rysunku. Po zgłoszeniu wymagającym podania punktu można
wskazać ten punkt wskaźnikiem w obszarze graficznym lub wpisać wartości jego współrzędnych.
Używanie współrzędnych kartezjańskich i biegunowych
W przestrzeni dwuwymiarowej punkty są określane na płaszczyźnie podobnej do arkusza papieru
milimetrowego. Współrzędne dwuwymiarowe można wprowadzić w postaci współrzędnych
kartezjańskich (X,Y) lub biegunowych (odległość<kąt).
■ Współrzędne kartezjańskie są mierzone od dwóch linii prostopadłych względem siebie, osi X
i osi Y. Wartość X określa odległość w kierunku poziomym, a wartość Y określa odległość w kierunku
pionowym. Na przykład współrzędne 5,3 reprezentują punkt 5 jednostek wzdłuż osi X i 3 jednostki
wzdłuż osi Y. Początek (0,0) określa miejsce przecięcia dwóch osi.
■ Współrzędne biegunowe określają punkt na podstawie odległości i kąta. Na przykład współrzędne
5<30 określają punkt odległy o 5 jednostek od początku i przy kącie 30 stopni od osi X.
W każdej metodzie można użyć wartości bezwzględnych lub względnych. Bezwzględne wartości
współrzędnych podawane są względem początku układu. Względne wartości współrzędnych
podawane są względem ostatnio podanego punktu.
Rysowanie za pomocą bezwzględnych współrzędnych kartezjańskich
Bezwzględne współrzędne kartezjańskie należy stosować, gdy znane są dokładne wartości X i Y
położenia punktu. Na przykład linia przedstawiona na ilustracji rozpoczyna się w wartości X -2 i Y 1,
a kończy w 3,4. Wpisy w linii poleceń są następujące:
Polecenie: linia
Określ pierwszy punkt: #-2,1
Określ następny punkt lub [Cofaj]: #3,4
Y
X -X
-Y
0,0 -2,1
3,4
Rysowanie za pomocą współrzędnych | 79
Wpisanie # identyfikuje współrzędne jako współrzędne bezwzględne.
Rysowanie za pomocą względnych współrzędnych kartezjańskich
Względne współrzędne kartezjańskie należy stosować, gdy znane jest położenie punktu
względem poprzedniego punktu. Na przykład, aby zlokalizować punkt względem współrzędnych
bezwzględnych -2,1, należy następne wprowadzane współrzędne poprzedzić znakiem @.
Polecenie: linia
Określ pierwszy punkt: #-2,1
Określ następny punkt lub [Cofaj]: @5,3
Wpisanie @5,3 spowoduje umieszczenie punktu w tym samym miejscu, co wpisanie #3,4 w poprzednim
przykładzie.
UWAGA Współrzędne bezwzględne wprowadza się inaczej, gdy wyłączone jest wprowadzanie dynamiczne
(przycisk DYN na pasku stanu). W takiej sytuacji znak # nie jest stosowany do określania współrzędnych
bezwzględnych.
80 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie
Lokalizowanie punktów na istniejących obiektach
Stosowanie trybu lokalizacji względem obiektu jest najważniejszym sposobem określania dokładnego
położenia obiektu bez używania współrzędnych. Na przykład, można skorzystać z trybu lokalizacji,
aby narysować linię kończącą się dokładnie w środku okręgu, na końcu innego segmentu linii lub
styczną do łuku.
Tryb lokalizacji można ustalić za każdym razem, gdy program AutoCAD wyświetla zgłoszenie
wymagające określenia punktu. Gdy kursor przesuwany jest nad obiektem, program AutoCAD
zaznacza aktywny punkt lokalizacji względem obiektu znacznikami AutoSnap oraz etykietkami.
Używanie pojedynczych trybów lokalizacji
Gdy program AutoCAD wyświetli prośbę o określenie punktu, można określić pojedynczy tryb lokalizacji
względem obiektu, przytrzymując naciśnięty klawisz SHIFT, klikając prawym przyciskiem myszy
i wybierając tryb lokalizacji względem obiektu z menu Lokalizacja względem obiektu.
Po określeniu trybu lokalizacji należy wybrać wskaźnikiem położenie na obiekcie.
UWAGA Aby cyklicznie przechodzić przez wszystkie możliwe do lokalizacji punkty tego obiektu,
naciskaj klawisz TAB.
Naciśnij klawisz SHIFT i kliknij
prawym przyciskiem myszy, aby
wyświetlić menu trybu
lokalizacji
tryby lokalizacji
Lokalizowanie punktów na istniejących obiektach | 81
Ustalanie stałych trybów lokalizacji
Aby używać wielokrotnie tego samego trybu lokalizacji, należy go ustawić jako stały tryb lokalizacji.
Stały tryb lokalizacji będzie aktywny, dopóki nie zostanie wyłączony. Na przykład, można ustalić
jako stały tryb lokalizacji Centrum, gdy użytkownik zamierza połączyć liniami środki kilku okręgów.
Istnieje możliwość ustawienia wielu stałych trybów lokalizacji, na przykład Koniec i Centrum.
Ćwiczenie: zmiana ustawień stałych trybów lokalizacji
1 Kliknij prawym przyciskiem myszy opcję Obiekt na pasku stanu.
2 W menu podręcznym kliknij opcję Ustawienia.
3 W oknie dialogowym Ustawienia rysunkowe wybierz potrzebne tryby lokalizacji. Kliknij przycisk OK.
82 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie
Opis trybów lokalizacji
W poniższej tabeli przedstawiono najczęściej stosowane tryby lokalizacji względem obiektu.
Tryb lokalizacji Lokalizowane punkty
Punkt końcowy Punkty końcowe obiektów
Symetria Punkty symetrii obiektów
Przecięcie
Przecięcie obiektów lub, dla pojedynczego skoku
obiektów, położenia, w których przy rozszerzeniu
obiektów wystąpiłyby przecięcia
Centrum
Środki okręgów, łuków lub elips
Kwadrant
Kwadranty łuków, okręgów lub elips
Prostopadły
Punkty na obiektach, które wraz z ostatnio
określonym punktem tworzą linię prostopadłą
do tego obiektu
Styczny
Punkt na okręgu lub łuku, który połączony
z ostatnim punktem definiuje linię styczną
do tego obiektu
Określanie kątów i odległości | 83
Określanie kątów i odległości
Funkcje śledzenia biegunowego, bezpośredniego wprowadzania odległości i nadpisywania kątów
umożliwiają szybkie określenie kątów i odległości.
Używanie śledzenia biegunowego
Podczas rysowania linii lub przemieszczania obiektów śledzenie biegunowe umożliwia ograniczenie
ruchów wskaźnika do określonych wartości kąta (wartość domyślna to 90 stopni). Na przykład, można
utworzyć serię prostopadłych linii przez włączenie trybu Biegun przed rozpoczęciem rysowania.
Ponieważ linie te będą rysowane tylko zgodnie z osią poziomą i pionową, można rysować szybciej,
wiedząc że rysowane linie na pewno będą prostopadłe.
Ćwiczenie: używanie śledzenia biegunowego
1 Kliknij opcję Biegun na pasku stanu, aby ją włączyć.
2 Narysuj kilka linii prostopadłych do siebie.
Określanie odległości
Użyj bezpośredniego wprowadzania odległości, aby szybko określić dokładną długość linii, przesuwając
wskaźnik w odpowiednim kierunku, a następnie podając odległość od pierwszego punktu. Po włączeniu
śledzenia biegunowego bezpośrednie wprowadzenie odległości usprawnia rysowanie linii
prostopadłych o określonej długości.
Śledzenie biegunowe ogranicza ruch
wskaźnika do określonych kątów
ścieżka dopasowania
podpowiedź wyświetla odległość i kąt
Biegun: 1,5<45
Śledzenie biegunowe powoduje
ograniczenie ruchu wskaźnika do
określonego kąta, w tym
przypadku do 180 stopni...
następnie bezpośrednie wprowadzenie
odległości wyznacza dokładną długość
linii, w tym przypadku 1 000
84 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie
Ćwiczenie: rysowanie kilku linii o określonych długościach
1 Kliknij menu Rysuj ➤ Linia.
2 Kliknij punkt i przesuń wskaźnik w prawo (0 stopni).
3 Podaj wartość.
4 Przesuń wskaźnik w górę (90 stopni) i podaj inną wartość.
5 Powtórz czynność kilka razu, a następnie naciśnij przycisk ENTER.
Określanie kąta
Jeśli używany kąt nie będzie często stosowany, można wpisać zmiana kąta. Na przykład, jeśli początek
linii znajduje się w punkcie o współrzędnych -2,1, a linia ma być pod kątem 10 stopni i mieć długość
50, należy wprowadzić
Polecenie: linia
Określ pierwszy punkt: #-2,1
Określ następny punkt lub [Cofaj]: <10
(Przesuń wskaźnik w żądanym kierunku)
Określ następny punkt lub [Cofnij]: 50
Ćwiczenia: Rysowanie precyzyjne
W tym ćwiczeniu użytkownik przećwiczy tworzenie poniższego rysunku za pomocą narzędzi
precyzyjnych dostępnych w programie AutoCAD. Rysunek może być początkiem projektu
■ Uzdrowiska z salą gimnastyczną
■ Zapadki zamka okna
■ Obudowy zespołu silnika
UWAGA Ważne jest, aby po zakończeniu zapisać ten rysunek. Będzie on wykorzystany w kilku przyszłych
ćwiczeniach opisywanych w tym podręczniku.
Określanie kątów i odległości | 85
1 Kliknij menu Plik ➤ Nowy.
2 Wybierz plik szablonu rysunku ćwiczenia najbliższy zamierzonemu zastosowaniu i wybierz
jednostki miary.
■ Tutorial-mArch.dwt. Przykładowy szablon architektoniczny (metryczny)
■ Tutorial-mMfg.dwt. Przykładowy szablon projektu mechanicznego (metryczny)
■ Tutorial-iArch.dwt. Przykładowy szablon architektoniczny (calowy)
■ Tutorial-iMfg.dwt. Przykładowy szablon projektu mechanicznego (calowy)
3 Kliknij zakładkę Model.
4 Kliknij menu Plik ➤ Zapisz. Użyj MyDesign, jako nazwy pliku.
Używanie opcje Siatka i Skok do tworzenia obrysu
1 Na pasku stanu włącz opcje Siatka i Skok. Opcja Wprowadzanie dynamiczne (przycisk Dyn)
powinna być także włączona.
2 Kliknij menu Rysuj ➤ Linia i kliknij kilka miejsc, aby utworzyć serię segmentów linii (poprzednio
przedstawiony projekt). Dokładne wymiary nie są ważne, ale należy użyć rozsądnych odległości
dla projektu. Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć polecenie.
3 Kliknij menu Rysuj ➤ Okrąg ➤ Środek, Promień.
4 Kliknij punkt, aby określić środek okręgu, a następnie kliknij inny punkt, aby określić promień okręgu.
5 Wyłącz opcje Siatka i Skok.
Tworzenie linii w trybach lokalizacji względem obiektu
1 Kliknij menu Zmiana ➤ Wymaż.
Wskaźnik w formie krzyża nitkowego zmieni się na kwadratowy wskaźnikzbioru wskazań.
2 Kliknij bezpośrednio jedną z utworzonych linii i naciśnij klawisz ENTER.
Linia została wymazana, ale w jaki sposób narysować na jej miejscu inną linię z większą
dokładnością?
3 Kliknij menu Rysuj ➤ Linia.
4 Naciśnij klawisz SHIFT i kliknij prawym przyciskiem myszy. W menu lokalizacji względem
obiektu kliknij opcję Koniec.
5 Przesuń wskaźnik na koniec linii. Kliknij, gdy będzie wyświetlany znacznik AutoSnap.
6 Naciśnij klawisz SHIFT i ponownie kliknij prawym przyciskiem myszy. W menu lokalizacji
względem obiektu kliknij opcję Koniec.
7 Przesuń wskaźnik na przeciwległy koniec i kliknij. Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć
polecenie.
Końce nowej linii znajdują się dokładnie przy końcach sąsiednich linii.
86 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie
8 Wykonaj następujące czynności:
■ Przećwicz tworzenie linii w następujących trybach lokalizacji względem obiektu: Symetria,
Centrum, Prostopadły oraz Styczny.
■ Włącz stałe tryby lokalizacji i utwórz kilka dodatkowych linii.
■ Utwórz linię z środka okręgu pod kątem 30 stopni i długości 10 jednostek.
9 Wymaż obiekty, które nie są częścią przedstawionego wyniku.
10 Zapisz rysunek. MyDesign powinna być nazwą pliku.
System pomocy
SIATKA, SKOK, USTAWIENIARYS, GRANICE, LUW, DYNMODE, OBIEKT, OPCJE
Sprawdzenie i przypomnienie
1 W jaki sposób wyłączyć kropki siatki w obszarze rysunku?
2 Do jakich wartości współrzędnych odnosi się termin początek?
3 Jakie menu podręczne wyświetlane jest po naciśnięciu klawisza SHIFT i kliknięciu prawym
przyciskiem myszy?
4 Który przycisk można włączyć, aby zapewnić, że rysowana linia jest dokładnie pionowa?
5 Co oznacza termin bezpośrednie wprowadzanie odległości?
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Ustalanie odstępów Skoku
i Siatki
Narzędzia ➤ Ustawienia
rysunkowe, zakładka Skok
i Siatka
Używanie pojedynczego trybu
lokalizacji
SHIFT+kliknięcie prawym
przyciskiem myszy, aby
wyświetlić menu trybów
lokalizacji
Lokalizacja względem
obiektu
Ustawianie stałych trybów
lokalizacji
Narzędzia ➤ Ustawienia
rysunkowe, zakładka Skok
Lokalizacja względem
obiektu
Zmiana ustawień AutoSnap Narzędzia ➤ Opcje, zakładka
Rysowanie
Zmiana ustawień biegunowych Narzędzia ➤ Ustawienia
rysunkowe
Śledzenie biegunowe
Polecenie KOPIUJ umożliwia
utworzenie kopii w określonych
miejscach
Polecenie LUSTRO umożliwia utworzenie
dokładnej repliki obiektów symetrycznej
względem osi odbicia
Polecenie ODLEG umożliwia pomiar
odległości pomiędzy dwoma punktami
Polecenie ZAOKRĄGL
łączy dwie linie łukiem
Polecenie ODSUŃ tworzy linie
równoległe i współśrodkowe
okręgi
Polecenie UTNIJ umożliwia usunięcie
fragmentów obiektów wystających
poza zdefiniowane krawędzie cięcia
7
Wprowadzanie modyfikacji
Wybór obiektów do edycji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 90
Metody wyboru obiektów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 90
Określanie obszaru wskazań . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 90
Wymazywanie, wydłużanie i ucinanie obiektów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 91
Wymazywanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 91
Wydłużanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 92
Przycinanie obiektów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 92
Powielanie obiektów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 94
Kopiowanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 94
Odsuwanie obiektów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 95
Odbijanie lustrzane obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 96
Przesuwanie i obracanie obiektów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 97
Przesuwanie obiektów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 97
Obracanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 97
Zaokrąglanie narożników . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 98
Ćwiczenia: precyzyjne modyfikowanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 98
Ćwiczenia: precyzyjne tworzenie nowych rysunków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 104
Uzgadnianie cech . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 111
Korzystanie z elementów wspomagających edycję . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 112
Edycja przy użyciu uchwytów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 112
Tworzenie chmurek wersji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 113
Analizowanie rysunków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 114
90 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
Wybieranie obiektów do edycji
Podczas edycji obiektów należy wybrać jeden lub więcej obiektów, aby określić zbiór wskazań obiektów.
Użytkownik może użyć dwóch metod wyboru obiektów do modyfikacji:
■ Najpierw wybierz polecenie. Wybierz polecenie edycji, a następnie wybierz obiekty do modyfikacji.
■ Najpierw wybierz obiekty. Wybierz obiekty, a następnie uruchom polecenie edycji. Ponadto
podczas stosowania tej metody, na obiektach wyświetlane są uchwyty, których można bezpośrednio
użyć do modyfikowania obiektów. Można usunąć obiekty ze zbioru wskazań przez naciśnięcie
klawisza ESC.
Metody wyboru obiektów
Dwie najczęściej używane metody wyboru obiektów:
■ Wybierz poszczególne obiekty. Klikaj obiekty pojedynczo.
■ Określ zbiór wskazań. Kliknij prostokątny obszar wokół obiektów do wybrania.
Określanie zbioru wskazań
Obiekty można wybrać, definiując prostokątny obszar zawierający te obiekty. Prostokątny obszar
wybierający jest definiowany w obszarze graficznym przez kliknięcie dwóch jego przeciwległych
narożników. Uzyskany wynik zależy od kolejności wskazywania tych narożników.
■ Przeciągnij od lewej do prawej, aby utworzyćokno wybierające, które wybierze tylko obiekty
całkowicie zawarte w obszarze ograniczonym tym oknem.
■ Przeciągnij z prawej do lewej, aby utworzyćokno przecinające, które wybierze obiekty leżące
wewnątrz ograniczonego oknem obszaru lub przecinające jego granice.
UWAGA Można usunąć obiekty ze zbioru wskazań, naciskając klawisz SHIFT i klikając obiekty.
Obiekty wybrane oknem wybierającym
1
2
Wymazywanie, wydłużanie i ucinanie obiektów | 91
Wymazywanie, wydłużanie i ucinanie obiektów
Za pomocą tych metod można usunąć obiekty lub zmienić ich długości:
■ Wymaż usuwa cały obiekt.
■ Wydłuż wydłuża obiekt do określonej granicy.
■ Utnij ucina obiekt przy określonej granicy i usuwa wystający fragment.
Wymazywanie obiektów
Korzystając z polecenia WYMAŻ, obiekty można wybrać stosując każdą dostępną metodę wyboru.
Wponiższym przykładzie, za pomocą okna wybierającego został wybrany fragment rury do wymazania
Ćwiczenie: wybieranie za pomocą okna wyboru i okna przecinającego
1 Utwórz nowy rysunek.
2 Utwórz dowolne linie, łuki i okręgi.
3 Kliknij menu Zmiana ➤ Wymaż.
4 Wybierz kilka obiektów za pomocą okna przecinającego i naciśnij ENTER.
Zwróć uwagę, które obiekty zostały wybrane i wymazane.
5 Wybierz jeszcze kilka obiektów za pomocą wyboru oknem i naciśnij ENTER.
Zwróć uwagę, które obiekty zostały wybrane i wymazane.
6 Wybierz pojedynczo inne obiekty, które zostały utworzone w kroku 1, a następnie naciśnij ENTER,
aby je wymazać.
1
2
Wynik Obiekty wybrane za
pomocą okna wybierającego
Wybrane obiekty
92 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
Wydłużanie obiektów
Można wydłużyć obiekty, aby kończyły się dokładnie na krawędzi zdefiniowanej przez inne obiekty.
Jeżeli użytkownik naciśnie ENTER zamiast wybierać obiekty granicy, wszystkie obiekty widoczne
na rysunku staną się potencjalnymi obwiedniami. Ilustracja pokazuje linie dokładnie wydłużone
do okręgu, który został zdefiniowany jako najbliższa granica wydłużenia.
Ćwiczenie: wydłużanie obiektu
1 Utwórz krótką linię. Następnie utwórz okrąg, który zawiera tę linię.
2 Kliknij menu Zmiana ➤ Wydłuż.
3 Kliknij okrąg w odpowiedzi na zgłoszenie Wybierz obiekty.
Zwróć uwagę, że najpierw wybiera się obiekty granicy.
4 Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć wybieranie obiektu granicy.
O tym kroku łatwo zapomnieć.
5 W odpowiedzi na kolejne zgłoszenie Wybierz obiekty kliknij jeden koniec linii, a następnie drugi
koniec linii. Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć polecenie.
Ucinanie obiektów
Ucinanie obiektów jest bardzo podobne do wydłużania. Można precyzyjnie uciąć obiekt na krawędzi
zdefiniowanej przez jeden lub kilka obiektów. Domyślnie obiekty określone jako krawędzie tnące
muszą przecinać obiekt, który ma być ucięty.
Wybierz obiekty do wydłużenia
najbliżej końca, który będzie
wydłużany
Naciśnij ENTER, aby
zaakceptować wszystkie
obiekty jako obwiednie
Wynik
Wybrana krawędź tnąca
oknem przecinającym
Obiekt wybrany
do ucięcia
Wynik
1
2
3
Wymazywanie, wydłużanie i ucinanie obiektów | 93
Ćwiczenie: ucinanie obiektu
1 Utwórz dwie linie poziome i dwie linie pionowe, tak jak pokazano po lewej stronie poprzedniej
ilustracji.
Możesz użyć trybu lokalizacji Prostopadłe, aby mieć pewność, że linie poziome przecinają linie
pionowe.
2 Kliknij menu Zmiana ➤ Utnij.
3 W odpowiedzi na zgłoszenie Wybierz obiekty kliknij punkty 1 i 2, tak jak na poprzedniej
ilustracji.
Zwróć uwagę, że najpierw wybiera się obiekty granicy.
4 Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć wybieranie obiektu obwiedni.
5 W odpowiedzi na kolejne zgłoszenie Wybierz obiekty kliknij linię pionową w punkcie 3, tak jak
pokazano. Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć polecenie.
UWAGA W poleceniach WYDŁUŻ i UTNIJ należy nacisnąć ENTER, aby zaakceptować zbiór wskazań
obiektów obwiedni, a następnie wybrać obiekty. Jeżeli użytkownik naciśnie ENTER bez wybierania obiektów,
wszystkie obiekty staną się potencjalnymi obwiedniami.
94 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
Powielanie obiektów
Istnieje kilka sposobów kopiowania obiektów:
■ Kopiuj tworzy nowe obiekty w określonym położeniu.
■ Odsunięcie tworzy nowe obiekty, które zostają umieszczone w określonej odległości od wybranych
obiektów lub będą biegły przez wybrany punkt.
■ Lustro tworzy lustrzane odbicie obiektów względem wybranej osi.
Kopiowanie obiektów
Aby skopiować obiekt, należy wybrać jeden lub więcej obiektów do skopiowania, określić punkt
początkowy, nazywany punktem bazowym, a następnie określić drugi punkt, aby ustalić odległość
i kierunek kopiowania. Punkty te mogą być dowolnie wybranymi punktami rysunku. Na przykład
na następnym rysunku okrąg został skopiowany z prostokąta w odpowiadające położenie na drugim
prostokącie.
Ćwiczenie: kopiowanie obiektu
1 Utwórz dwa prostokąty i okrąg, tak jak pokazano po lewej stronie poprzedniego rysunku.
2 Kliknij menu Zmiana ➤ Kopiuj.
3 Kliknij okrąg w odpowiedzi na zgłoszenie Wybierz obiekty, a następnie naciśnij ENTER.
4 W odpowiedzi na zgłoszenie Określ punkt bazowy naciśnij SHIFT i kliknij prawym klawiszem
myszy, aby wyświetlić menu z trybami lokalizacji. Kliknij Koniec.
5 Kliknij narożnik prostokąta w punkcie 2, jak na rysunku.
Wynik 1 Wybierz okrąg
2 Określ punkt bazowy (tryb lokalizacji koniec)
3 Określ punkt bazowy (tryb lokalizacji koniec)
Powielanie obiektów | 95
6 W odpowiedzi na zgłoszenie Określ drugi punkt, naciśnij SHIFT i kliknij prawym klawiszem
myszy, aby wyświetlić menu z trybami lokalizacji. Kliknij Koniec.
7 Kliknij narożnik drugiego prostokąta w punkcie 3, jak na rysunku.
8 Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć polecenie.
Skopiowany okrąg znajduje się w tym samym położeniu względem prostokąta, w którym jest
zawarty, co okrąg oryginalny.
Można także skopiować obiekty, określając punkt bazowy, a po nim bezpośrednio podać odległość,
zwykle z włączonym Skokiem biegunowym.
Polecenie Kopiuj jest automatycznie powtarzane, dzięki czemu można tworzyć wiele kopii.
Odsuwanie obiektów
Odsuwanie tworzy nowy obiekt podobny do wybranego obiektu, w określonej od niego odległości.
Odsuwanie okręgów tworzy mniejsze lub większe okręgi, w zależności od kierunku odsunięcia.
Odsuwanie ułatwia tworzenie równoległych linii i współśrodkowych okręgów.
Wybrane obiekty Określony punkt bazowy
i wprowadzona odległość
Wynik
wprowadzanie odległość.
Wybrany obiekt (krzewy) Wynik
punkt bazowy
następny punkt
następny punkt
następny punkt
drugi punkt
96 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
UWAGA Odsunięcie kilku obiektów, a następnie ucięcie lub wydłużenie ich jest bardzo wydajną techniką
rysowania.
Odbijanie lustrzane obiektów
Lustrzana kopia obiektów tworzona jest względem osi odbicia, którą definiują dwa punkty. Można
również określić, czy oryginalne obiekty zostaną wymazane, czy też pozostaną w rysunku.
Tworzenie lustrzanych kopii jest bardzo przydatne przy tworzeniu obiektów symetrycznych. Zamiast
rysować cały obiekt, można narysować połowę elementów, a następnie szybko utworzyć ich lustrzane
odbicie.
odsunięcie obiektu
oryginalny
obiekt
1
2
3

odbici
Wybrane
obiekty
Zdefiniowana
oś odbicia
Wynik z pozostawionym
oryginałem
4
Przesuwanie i obracanie obiektów | 97
Przesuwanie i obracanie obiektów
Ważną techniką rysowanie jest tworzenie jednego lub więcej obiektów, a następnie przesuwanie ich
lub obracanie.
Przesuwanie obiektów
Przesuwanie obiektów odbywa się tak samo, jak kopiowanie. Należy wybrać obiekt do przesunięcia,
określić punkt bazowy (1), a następnie drugi punkt, aby zdefiniować odległość i kierunek przesunięcia (2).
Na ilustracji pokazano operację przesuwania okna, aby było wyżej i dalej od drzwi.
Obracanie obiektów
Aby obrócić obiekty, należy podać punkt bazowy i kąt obrotu. Kąt obrotu można określić poprzez
określenie punktu lub wpisanie wartości kąta.
W następnym przykładzie określony został punkt bazowy (1) i drugi punkt (1), który określa kąt
obrotu (2) domu.
Zamiast określania drugiego punktu można wpisać -35, aby określić kąt obrotu w stopniach.
Powtórzenie obrotu z użyciem tego samego punktu bazowego i kąta spowoduje obrócenie domu
o 70 stopni od położenia początkowego.
UWAGA Domyślnie kąt o wartości dodatniej powoduje obrót przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.
Jednak to ustawienie można zmienić za pomocą polecenia JEDN.
1 2
Wybierz obiekty, określ punkt bazowy
i nowe położenie wybranych obiektów.
Wybrane obiekty Wynik
1
Punkt bazowy
i kąt obrotu
2
98 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
Zaokrąglanie narożników
Zaokrąglanie łączy dwa obiekty łukiem, o określonym promieniu. Łuk jest styczny do obydwu obiektów.
Za pomocą opcji Promień polecenia Zaokrągl, można określić promień zaokrąglenia. Zmiana
promienia spowoduje ustawienie promienia domyślnego dla następnych zaokrągleń. Domyślnie obiekty
zaokrąglane są ucinane, tak jak na rysunku.
Użyteczną metodą jest ustawienie promienia zaokrąglenia na 0. Spowoduje to przecięcie dwóch
obiektów w ostrym narożniku. Nie będzie tworzony łuk.
UWAGA Podczas wybierania obiektów do zmiany aktualnego promienia zaokrąglenia na promień
o wartości 0 można przytrzymać klawisz SHIFT.
Można także zaokrąglać okręgi, łuki i polilinie. Wzależności od wskazanych punktów, okręgi i łuki
mogą być zaokrąglone na kilka sposobów. Program AutoCAD wybiera punkt końcowy najbliżej
punktu wyboru.
Ćwiczenia: dokładne modyfikowanie obiektów
W tym ćwiczeniu do modyfikacji części mapy będą używane techniki precyzyjnego rysowania.
Właściciele nieruchomości sąsiadujących z niezagospodarowaną działką przekonywali radę miasta,
aby pozwoliła im zakupić całą działkę. Jedynym wymaganiem było, aby właściciele zgodzili się na
równy podział.
Wybrane obiekty Wynik
Wartość promienia
ustawiona na 0,
wybrane obiekty
Wynik
Zaokrąglanie narożników | 99
W jaki sposób należałoby podzielić działkę?
Propozycja przyjęta przez właścicieli zakładała powiększenie działek 26 i 27, tak aby ich
powierzchnie stały się równe. Ogrodzenie między działką 38 i 39 zostało wydłużone. Działka 38 była
większa niż pozostałe, ale miała nieregularny kształt.
niezagospodarowana działka
100 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
Użyj następującej procedury, aby zmienić granice działek.
1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz.
2 W oknie dialogowym Wybierz plik znajdź folder/Help/Tutorials w katalogu produktu AutoCAD
i otwórz rysunek map.dwg.
3 W celu uproszczenia rysunku wyłącz warstwę Tekst.
Najpierw utwórz linię graniczną po lewej stronie działki trójkątnej. Górny koniec nowej linii
granicznej będzie przemieszczony o 15,73 stopy, a dolny koniec nowej linii granicznej zostanie
przemieszczony o 39,94 stopy. Te odległości ustalono metodą prób i błędów, w celu zrównania
działek 26 i 27 bez nadmiernego zwężania lub pomniejszania działki 38.
Aby to zrobić, należy utworzyć „geometrię konstrukcyjną“, która ułatwi to zadanie.
4 Użyj polecenia Okrąg i trybów lokalizacji, aby utworzyć okrąg o promieniu 15,73 i okrąg
o promieniu 39,94. Środek drugiego okręgu będzie się znajdował na przecięciu, tak jak pokazano
na rysunku.
5 Użyj trybu lokalizacji przecięcia aby utworzyć nową linię graniczną, tak jak pokazano na rysunku.
Zaokrąglanie narożników | 101
6 Wymaż stara linię graniczną i dwa okręgi konstrukcyjne.
Następnie wydłuż starą linię graniczną do nowej.
7 Kliknij menu Zmiana ➤ Wydłuż.
8 Kliknij nową linię graniczną. Linia ta jest granicą rozciągania starej linii granicznej.
102 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
9 Naciśnij ENTER. Naciśnięcie ENTER jest bardzo ważne i łatwo się o tym zapomina. Oddziela
obiekty, które służą jako granica, od obiektów, które będą wydłużane.
10 Kliknij starą linię graniczną w pobliżu końca, który będzie wydłużony, tak jak pokazano na
rysunku.
11 Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć polecenie.
12 Użyj tej samej metody, aby wydłużyć drugą linię graniczną do dolnej granicy.
Zaokrąglanie narożników | 103
13 Wymaż stare linie graniczne, aby otworzyć długą, wąską działkę.
14 Narysuj krątką linię graniczną za pomocą trybu lokalizacji Koniec, pomiędzy punktami
końcowymi linii granicznych, tak jak to zostało pokazane.
104 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
Zakończono tworzenie nowych linii granicznych. W jaki sposób wyliczyć nowe pola powierzchni działek?
Obliczanie pól powierzchni działek
1 W wierszu poleceń wpisz obwiednia.
2 W oknie dialogowym Tworzenie obwiedni, kliknij Wskaż punkty. Następnie kliknij wewnątrz
każdej działki. Naciśnij klawisz ENTER, aby zakończyć polecenie.
Dla każdej działki zostanie utworzona zamknięta polilinia pokrywająca się z jej granicami.
Te zamknięte polilinie są nakładane na istniejące linie graniczne i mogą być później wymazane.
Uwaga Podczas przesuwania kursora nad mapą zostaną wyróżnione różne polilinie. Jeżeli z jedną
granicą pokrywają się dwie polilinie, tylko jedna z nich zostanie wyróżniona. Aby uniknąć tego
problemu ze wspólnymi granicami, należy przesuwać kursor wokół zewnętrznych krawędzi mapy.
Zamiast tego, można nacisnąć CTRL i kliknąć wspólną obwiednię kilka razy, aby cyklicznie przełączać
pomiędzy obiektami znajdującymi się na niej.
3 Kliknij menu Zmiana ➤ Właściwości.
4 Kliknij jedną z obwiedni i znajdź obszar z listy palety Cechy.
5 Naciśnij klawisz ESC, aby wyczyścić wybór.
6 Oblicz obszar każdej z pozostałych działek.
7 Zamknij rysunek mapy bez zapisywania zmian.
Ćwiczenia: precyzyjne tworzenie nowych rysunków
W następnym ćwiczeniu zostanie utworzony szczegółowy rysunek zawieszenia silnika odrzutowego,
które służy do mocowania silników do samolotów. Ta część jest wykonana ze stopu niklowo-
chromowo-żelazowego o dużej wytrzymałości.
UWAGA W ćwiczeniu nie podano wszystkich szczegółów wykonania rysunku. W przypadku wątpliwości
można przejrzeć wcześniejsze części tego podręcznika lub użyć systemu Pomocy. Wszystkie polecenia
w tym ćwiczeniu są dostępne w menu Rysuj i Zmiana.
Zaokrąglanie narożników | 105
1 Utwórz nowy rysunek, używając pliku szablonu rysunku, Tutorial-mMfg.dwt.
Ten szablon służy do projektów mechanicznych w jednostkach metrycznych. Wszystkie
odległości podano w milimetrach.
2 Kliknij zakładkę Model.
3 Upewnij się, że włączone są przyciski Biegun i Obiekt na pasku stanu. Aktualną warstwą powinna
być Model-Front.
Tworzenie widoku z przodu
1 Utwórz okrąg o średnicy (nie promieniu) 50 mm i współrzędnych środka 180,100.
Uwaga Dokładne położenie tego okręgu nie jest ważne w tym ćwiczeniu, ale dobrze jest się upewnić,
czy kilka charakterystycznych elementów pokrywa się z punktami lokalizacji. W rysunkach z pojedynczym
widokiem modeli 3D dobrze jest umieścić charakterystyczny element w punkcie (0,0). Jest to bardzo
wygodne podczas tworzenia odnośników do rysunku z innego rysunku, tak jak w przypadku rysunków
złożeniowych.
2 Użyj trybu lokalizacji Centrum, aby narysować okrąg o średnicy 24, wykorzystując środek
poprzedniego okręgu.
Tryb lokalizacji Centrum może nie być domyślnym stałym trybem lokalizacji. Naciśnij klawisz
SHIFT i kliknij prawym przyciskiem myszy, aby uzyskać dostęp do menu trybów lokalizacji.
3 Za pomocą Skoku biegunowego zablokuj wartość kąta na 0 stopni, skopiuj dwa okręgi
w położenie o 125 mm w prawo.
Linia poleceń: kopiuj
Wybierz obiekty: Wybierz te dwa okręgi i naciśnij ENTER.
106 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
Określ punkt bazowy albo [Przesunięcie]: Kliknij środek okręgów i przesuń kursor w prawo
Określ drugi punkt przesunięcia lub <użyj pierwszego punktu jako przesunięcia>: 125
Określ drugi punkt lub [Zakończ/Cofaj]: Naciśnij ENTER.
4 Odsuń wewnętrzny okrąg po lewej o 4 mm na zewnątrz.
Linia poleceń: odsunięcie
Określ odległość odsunięcia lub [przezPunkt/Wymaż/Warstwa]: 4
Wybierz obiekty do odsunięcia lub [Zakończ/Cofaj]: Wybierz lewy okrąg wewnętrzny
Określ punkt określający kierunek odsunięcia lub [Zakończ/Wiele/Cofaj]: Kliknij w dowolnym
miejscu poza okręgami
5 Utwórz okrąg za pomocą opcji styczna-styczna-promień (Ssp). Promień powinien mieć wartość
250 mm. Zauważ, że znacznik Autosnap dla elementów stycznych został włączony automatycznie.
Linia poleceń: okrąg
Określ środek okręgu lub [3P/2P/Ssr (styczny styczny promień)]: wt
Określ punkt na pierwszym obiekcie stycznym do okręgu: Wybierz zewnętrzny okrąg
w pobliżu oczekiwanego punktu styczności
Określ punkt na drugim obiekcie, stycznym do okręgu: Wybierz drugi zewnętrzny okrąg,
jak pokazano na rysunku
Określ promień okręgu: 250 (na rysunku pokazano tylko część okręgu)
6 Utnij duży okrąg jak pokazano poniżej.
Zaokrąglanie narożników | 107
7 Użyj polecenia Lustro, aby dokonać odbicia lustrzanego łuku wzdłuż linii utworzonej przez środki
okręgu lewego i prawego. Naciśnij klawisz SHIFT i kliknij prawym przyciskiem myszy, aby uzyskać
dostęp do menu trybu lokalizacji.
Do każdego kroku istnieją metody alternatywne. Na przykład do utworzenia dolnego łuku
można było użyć polecenia Zaokrągl, aby zaokrąglić dwa okręgi promieniem 250 mm.
8 Utnij okrąg na zewnątrz lewej strony, tak jak pokazano.
Widok części z przodu został wykonany. Następnie użyjemy obiektów z widoku przedniego do
utworzenia widoku z góry.
Tworzenie widoku z góry
1 Jako warstwę aktualną ustaw Model-Top. Do tego celu można użyć elementu sterowania
warstwami na pasku narzędzi Warstwy lub Menedżera cech warstw.
2 Użyj trybu lokalizacji Kwadrant, aby utworzyć linię zaczynającą się z lewej strony części.
Po włączeniu trybu lokalizacji biegunowej, przesuń kursor do góry i wpisz 100, aby linia miała
długość 100 mm. Utwórz jeszcze jedną linię o długości 100 mm po prawej stronie części.
108 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
3 Użyj trybu lokalizacji Koniec, aby utworzyć linię łączącą górne końce linii pionowych.
4 Odsuń linię poziomą o 12 mm w dół.
5 Utnij dolne końce linii pionowych, aby utworzyć prostokątny zarys widoku z góry.
6 Odsuń najwyższą linię poziomą o 3 mm do góry. Utwórz linie poziome z kwadrantów innych
okręgów, tak jak pokazano.
7 Utnij cztery linie pionowe odpowiadające krawędziom otworów. Nie zapomnij nacisnąć ENTER
po wybraniu linii obwiedni poziomej do ucięcia.
Zaokrąglanie narożników | 109
8 Utnij pozostałe linie pionowe, tak jak pokazano. W razie potrzeby powiększ i wyświetl
fragmenty.
9 Utnij najwyższą linię poziomą, tak jak pokazano.
10 Utwórz linię pionową, która będzie miała początek na końcu łuku i zakończy się prostopadle do
linii poziomej. Ta linia jest granicą cięcia tolerancji części.
11 Utnij linię poziomą do granic cięcia, tak jak pokazano.
linia obwiedni
do ucięcia
linia obwiedni
do ucięcia
110 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
12 Wymaż poziomą linię granicy cięcia.
13 Wydłuż pozostałą linię pionową, tak jak pokazano.
14 Dodaj zaokrąglenia o wartości 1 mm do narożników zewnętrznych.
Widok z góry jest już prawie gotowy. Wystarczy tylko zmienić niewidoczne krawędzie otworów na
linie kreskowane.
Aby zmienić rodzaj linii czterech linii pionowych, należy zmienić właściwość rodzaju linii, który jest
aktualnie przypisany do linii. Jak już wcześniej wspomniano, w celu określenia rodzaju linii można
wybrać obiekty, a następnie użyć palety Właściwości lub paska narzędzi Właściwości.
Zmiana rodzaju linii
1 Wybierz cztery pionowe krawędzie otworów.
2 Kliknij menu Zmiana ➤ Właściwości.
Zwróć uwagę, że zostało wybranych więcej obiektów niż jeden, dlatego zostały wyświetlone tylko
właściwości wspólne.
3 W palecie Właściwości kliknij polecenie Rodzaj linii. Kliknij strzałkę, a na liście kliknij
ACAD_ISO02W100.
linia granicy
do ucięcia
wymazywanie linii
wydłużanie linii
krawędzie ukryte
Zaokrąglanie narożników | 111
4 Kliknij Skalę rodzajów linii. Wpisz 0,3 dla nowej skali rodzaju linii i naciśnij ENTER.
5 Przesuń kursor poza paletę Właściwości i naciśnij klawisz ESC, aby opróżnić zbiór wskazań.
Zostaną wyświetlone cztery linie kreskowane.
UWAGA Zamiast zmieniać rodzaj linii każdej linii osobno, można utworzyć nową warstwę dla linii
ukrytych. Właściwość rodzaju linii warstwy można ustawić w szablonie ACAD_ISO02W100. Następnie,
aby zmienić rodzaj czterech linii, należy zmienić przypisanie warstwy linii do nowej warstwy.
6 Ćwiczenie zostało zakończone. Jeżeli rysunek ma zostać zachowany, należy go teraz zapisać.
Zmiana/Uzgodnij cechy
Cechy jednego obiektu można łatwo skopiować do drugiego. Można dostosować kolor, warstwę,
rodzaj linii, skalę rodzaju linii, szerokość linii, grubość, styl kreślenia i w niektórych przypadkach
style wymiarowania, style tekstu i wzory kreskowania.
Ćwiczenie: kopiowanie cech z jednego obiektu do innych obiektów
1 Utwórz nowy rysunek.
2 Narysuj kilka obiektów z innymi właściwościami koloru.
3 Kliknij menu Zmiana ➤ Uzgodnij cechy.
4 Kliknij obiekt, z którego mają być kopiowane właściwości.
5 Kliknij obiekty, do których mają być kopiowane właściwości.
Możesz także użyć opcji Ustawienia polecenia, aby wybrać właściwości, które mają zostać
uzgadniane, a usunąć te, które nie będą uzgadniane.
112 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
Korzystanie z pomocy rysunkowych
Podane niżej elementy wspomagające edycję usprawniają wprowadzanie zmian do rysunków:
■ Uchwyty edytowanie obiektów za pomocą kursora i menu podręcznego.
■ Chmurki wersji zaznaczają obszary, które zostały uaktualnione.
Edycja przy użyciu uchwytów
Uchwyty są wyświetlane na wybranym obiekcie w postaci małych kwadratów. Uchwyty zaznaczają
charakterystyczne punkty obiektu i są mocnym elementem edycji.
Po wybraniu obiektu, można kliknąć uchwyt i przesunąć go za pomocą kursora. Aby wyświetlić więcej
opcji, należy kliknąć uchwyt i kliknąć prawym przyciskiem myszy, aby wyświetlić menu podręczne.
Następnie wybrać tryb edycji za pomocą uchwytów.
należy wybrać linię należy kliknąć uchwyt
należy przesunąć
uchwyt do końca
linii poziomej
1
2
Tryby edytowania za pomocą uchwytów
Opcje trybów edytowania za pomocą uchwytów
Korzystanie z pomocy rysunkowych | 113
Ćwiczenie: edycja obiektów za pomocą uchwytów
1 Narysuj kilka obiektów.
2 Kliknij kilka z nich, aby je wybrać i wyświetlić ich uchwyty.
3 Kliknij uchwyt na obiekcie i kliknij jego nowe położenie. Jest to standardowy tryb rozciągania.
■ Zauważ w jaki sposób działają uchwyty po włączeniu trybów lokalizacji.
■ Zauważ w jaki sposób działają uchwyty podczas rozciągania uchwytu na inny uchwyt.
4 Kliknij uchwyt na obiekcie a następnie kliknij prawym przyciskiem myszy.
5 Wybierz inny tryb uchwytu: Przesuń, Lustro, Obróć lub Skala.
6 Naciśnij klawisz ESC, aby zakończyć edytowanie za pomocą uchwytów.
Tworzenie chmurek wersji
Podczas przeglądania lub wprowadzania do rysunków zmian, można usprawnić pracę wyróżniając
znaczniki chmurkami. Rysowana wokół wyróżnianych obiektów chmurka wersji jest polilinią w kształcie
chmury, tak jak na następnej ilustracji.
Ćwiczenie: tworzenie chmurek wersji
1 Kliknij menu Rysuj ➤ Chmurka wersji.
2 Kliknij w dowolnym miejscu rysunku i przesuń kursor, aby objąć obszar.
3 Powtórz polecenie i sprawdź, czy chmurka wersji ma zawsze łuki na zewnątrz, czy może uda się
zrobić łuk do wewnątrz.
114 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji
Analizowanie rysunków
Korzystając z następujących poleceń pytających można z modelu wyciągnąć dane: Najczęściej
używanym poleceniem jest ODLEG.
Za pomocą polecenia ODLEG można określić zależności geometryczne między dwoma punktami.
Dla dwóch punktów można szybko wyświetlić następujące informacje:
■ Odległość między nimi w jednostkach rysunkowych
■ Kąt pomiędzy punktami na płaszczyźnie XY
■ Kąt punktów względem płaszczyzny XY
■ Przyrosty (różnice) między wartościami współrzędnych X, Y, i Z każdego punktu
Ćwiczenie: Obliczanie odległości i kąta między dwoma punktami
1 Kliknij menu Narzędzia ➤ Zapytania ➤ Odległość.
2 Zastosuj tryb lokalizacji, aby zlokalizować punkt obiektu.
3 Zastosuj inny tryb lokalizacji, aby zlokalizować inny punkt obiektu.
4 Przejrzyj informacje wyświetlane w oknie poleceń.
5 Naciśnij F2, aby wyświetlić informacje w większym oknie nazywanym Okno tekstowe.
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Wymazywanie obiektów Zmiana ➤ Wymaż Zmiana
Wydłużanie obiektów Zmiana ➤ Wydłuż Zmiana
Przycinanie obiektów Zmiana ➤ Utnij Zmiana
Kopiowanie obiektów w rysunku
Kopiowanie obiektów między
rysunkami
Zmiana ➤ Kopiuj
Edycja ➤ Kopiuj
Zmiana
Standard
Odsuwanie obiektów Zmiana ➤ Osuń Zmiana
Odbicie lustrzane obiektów Zmiana ➤ Lustro Zmiana
Przesuwanie obiektów Zmiana ➤ Przesuń Zmiana
Obracanie obiektów Zmiana ➤ Obrót Zmiana
Zaokrąglanie obiektów Zmiana ➤ Zaokrągl Zmiana
Analizowanie rysunków | 115
System pomocy
WYMAŻ, WYDŁUŻ, UTNIJ, KOPIUJ, KOPIUJ_S, WKLEJ, ODSUŃ, LUSTRO, PRZESUŃ, OBRÓĆ, JEDN,
ZAOKRĄGL, CECHY, UZGCECHY, OPCJE, REVCLOUD, ODLEG
Sprawdzenie i przypomnienie
1 Jaka jest różnica pomiędzy oknem przecinającym a oknem wyboru?
2 Jaki jest najszybszy sposób utworzenia kilku równoległych linii?
3 Jaki jest najprostszy sposób tworzenia łuku, który jest stycznych do dwóch innych obiektów?
4 Co należy zrobić podczas tworzenia lub modyfikowania obiektu, aby wyświetlić menu trybu
lokalizacji?
5 Jaki jest najprostszy sposób wyliczenia odległości między dwoma punktami na rysunku?
Edycja właściwości Narzędzia ➤ Cechy
Zmiana ➤ Cechy
Standard
Dopasowanie właściwości Zmiana ➤ Dopasowanie
właściwości
Standard
Tworzenie chmurek wersji Rysuj ➤ Wersja Chmurka Rysuj
Uzyskiwanie informacji
z obiektów
Narzędzia ➤ Zapytania ➤
Odległość
Zapytania
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Aby ułatwić rozpoznawanie zawartości lub
materiału obiektu, można zapełnić kreskowaniem
obszary przy użyciu wzorców lub pełnych kolorów
Symbole te, w programie AutoCAD nazywane
blokami, reprezentują standardowe elementy,
takie jak drzewa lub krzewy
Bloki należy tworzyć, gdy zachodzi
potrzeba wielokrotnego używania
rysunków lub fragmentów rysunków
8
Dodawanie symboli i kreskowań
Przegląd bloków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 118
Zalety bloków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 118
Źródła bloków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 118
Wstawianie bloków. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 119
Ćwiczenia: dodawanie bloków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 119
Przegląd kreskowań. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 121
Używanie standardowych wzorów kreskowań. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 121
Kreskowania zespolone . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 121
Wstawianie kreskowań lub wypełnień jednolitych. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 121
Definiowanie obwiedni kreskowania. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 122
Ćwiczenia: dodawanie kreskowań do rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 122
118 | Rozdział 8 Dodawanie symboli i kreskowań
Przegląd bloków
W programie AutoCAD symbole nazywane są blokami. Blok jest zbiorem obiektów połączonych
w jeden obiekt. Blok może reprezentować obiekt, taki jak drzewo, śruba lub drzwi.
Bloki zazwyczaj są definiowane i przechowywane w rysunkach nazywanych bibliotekami bloków lub
bibliotekami symboli, z których można je wstawić do innych rysunków. Cały rysunek można także
wstawić w postaci bloku.
Bloki mogą zawierać także atrybuty bloku, w których przechowywane są dane, takie jak numery
bloków, daty i parametry znamionowe.
Zalety bloków
Stosowanie bloków ułatwia i usprawnia rysowanie:
■ Sprawne tworzenie rysunków przez wstawianie, zmianę położenia i kopiowanie bloków, a nie
przez edycję poszczególnych elementów geometrycznych.
■ Budowanie standardowej biblioteki zawierającej często używane symbole, detale lub
standardowe części.
■ Przechowywanie danych powiązanych z atrybutami bloków, które można wyodrębniać w celu
utworzenia raportów.
■ Zarządzanie blokami z DesignCenter. DesignCenter umożliwia wygodną organizację i dostęp do
tysięcy symboli na komputerze, w sieci lokalnej lub witrynie WWW.
Źródła bloków
W rysunkach można używać bloków pochodzących z kilku źródeł.
■ Komputer użytkownika. Program AutoCAD udostępnia ponad 300 bloków standardowych
w 15 rysunkach bibliotek symboli zlokalizowanych w folderze DesignCenter.
■ Zakładowa sieć użytkownika. Istnieje możliwość utworzenia własnych bloków i bibliotek
bloków, albo firma użytkownika może już mieć własne biblioteki standardów.
■ Witryna WWW. Dostępnych jest wiele bibliotek symboli firmy Autodesk i komercyjnych bibliotek
innych firm, a także kilka bibliotek bezpłatnych, dostępnych za pośrednictwem zakładki DC Online
w DesignCenter.
odnośniki do
bloku łącznika
wstawionego
do rysunku
definicja bloku dla
łącznika
Wstawianie bloków | 119
UWAGA Zagadnienia związane z tworzeniem, atrybutami i bibliotekami bloków są bardziej
zaawansowane i dlatego nie zostały przedstawione w tym przewodniku.
Wstawianie bloków
W programie AutoCAD bloki można wstawiać do rysunków na trzy sposoby:
■ Okno dialogowe Wstaw. Wstaw blok, określając jego punkt wstawienia, skalę i kąt obrotu.
■ DesignCenter. Znajdź biblioteki symboli i wstaw lub przeciągnij blok do rysunku lub na paletę
narzędzi. Użyj DesignCenter, aby zlokalizować i zarządzać dużą liczbą bloków i bibliotek bloków.
■ Okno dialogowe Palety narzędzi. Wstaw lub przeciągnij blok do rysunku. Użyj palety narzędzi,
aby organizować i uzyskać dostęp do najczęściej używanych bloków.
Ćwiczenia: dodawanie bloków
1 Otwórz MyDesign, rysunek utworzony i zapisany w poprzednim ćwiczeniu.
2 Odsuń linie, aby utworzyć ściany (w przypadku uzdrowiska lub obudowy silnika) lub krawędzie
(w przypadku zapadki zamka okna). Wpisz wartość odsunięcia odpowiednią to tworzonego obiektu.
Wygładź narożniki za pomocą polecenia Zaokrągl przy ustawieniu promieni zaokrąglenia na 0.
120 | Rozdział 8 Dodawanie symboli i kreskowań
Otwieranie biblioteki bloków
1 Kliknij menu Narzędzia ➤ DesignCenter.
Okno DesignCenter jest podzielone na obszar ze strukturą drzewa (z lewej strony) i obszar zasobów
(z prawej strony).
2 W razie potrzeby w oknie DesignCenter kliknij zakładkę Foldery. W widoku drzewa przejdź do
folderu Pomoc\Ćwiczenia\Biblioteki symboli.
3 Kliknij znak plus (+) na bibliotece bloku odpowiedniej dla danego rysunku:
■ Połączenia — Metric.dwg
■ Połączenia — US.dwg
■ Biuro — Metric.dwg
■ Biuro — US.dwg
4 Kliknij element Bloki na rozwiniętym właśnie rysunku. Bloki zostaną wyświetlone w obszarze
zasobów DesignCenter.
Wstawianie i zmiana położenia bloków w DesignCenter
1 Przeciągnij jeden z bloków z DesignCenter do rysunku. Dokładne umieszczenie nie jest istotne.
2 Kliknij blok. Zauważ, że wyświetlany jest kolorowy uchwyt. Przeciągnij uchwyt, aby przesunąć
blok na miejsce.
3 Kliknij uchwyt, a następnie kliknij prawym przyciskiem myszy. W menu podręcznym kliknij
polecenie Obróć. Obróć blok za pomocą wskaźnika lub wprowadzając kąt obrotu.
4 W oknie DesignCenter kliknij dwukrotnie inny blok.
5 W oknie dialogowym Wstaw w polu Obrót kliknij opcję Wybierz na ekranie. Kliknij przycisk OK.
6 Kliknij miejsce w rysunku. Wyświetlany jest monit o określenie kąta obrotu. Obróć blok za
pomocą wskaźnika lub wprowadzając kąt obrotu.
7 Zamknij okno DesignCenter.
Wstawianie bloków z okna dialogowego Wstaw
1 Kliknij menu Wstaw ➤ Blok.
2 W oknie dialogowym Wstaw kliknij strzałkę obok pola Nazwa. Są to definicje bloków aktualnie
zapisane w rysunku. Kliknij jedną z nich i opcję OK. Określ położenie bloku.
3 Dodaj kilka bloków do rysunku. Zapisz rysunek.
Dostęp do bibliotek bloków z sieci WWW
1 Ponownie otwórz DesignCenter.
2 Kliknij zakładkę DC Online. Jeśli masz połączenie z Internetem, możesz wyszukać dostępne
komercyjne biblioteki symboli.
Przegląd kreskowań | 121
Przegląd kreskowań
Wzór kreskowania jest standardowym układem linii lub kropek, którego można użyć do wyróżnienia
na rysunku pewnego obszaru lub do zaznaczenia materiału, np. betonu, stali lub trawy. W programie
AutoCAD wzorem kreskowania może być również wypełnienie jednorodne lub gradientowe.
Używanie standardowych wzorów kreskowań
Program AutoCAD oferuje ponad 60 wzorów kreskowań (przemysłowe — norma ISO i calowe).
Można wybrać wzór kreskowania, który oferuje program AutoCAD lub wzór zapisany w zewnętrznej
bibliotece wzorów. Wzory kreskowań przechowywane są w plikach wzorów kreskowań o rozszerzeniu PAT.
Kreskowania zespolone
Domyślnie kreskowania są zespolone. Kreskowanie zespolone jest powiązane z granicą kreskowania,
co oznacza automatyczne uaktualnienie kreskowania po zmodyfikowaniu jego granicy. Wkażdej
chwili, kreskowania można usunąć cechę zespoloności.
Standardowe wzory
kreskowania
ANSI31
INSUL
AR-CONC
Zakreskowany
obiekt
Efekt edycji
granicy
kreskowania
niezespolonego
Efekt edycji
granicy
kreskowania
zespolonego
122 | Rozdział 8 Dodawanie symboli i kreskowań
Wstaw kreskowania lub wypełnienie jednolite
Obiekty w rysunku można zakreskować lub wypełnić w jeden z następujących sposobów:
■ Wybierz opcję Kreskowanie z menu Rysuj lub paska narzędzi, aby utworzyć kreskowanie lub
wypełnienie jednorodne.
■ Korzystając z DesignCenter, można przeciągnąć zespolone kreskowanie do rysunku lub na paletę
narzędzi.
■ Paleta narzędzi umożliwia szybkie przeciągnięcie zwykle używanych wzorów kreskowań do rysunku.
Definiowanie obwiedni kreskowania
Granice kreskowania mogą być dowolnymi kombinacjami obiektów, takich jak linie, łuki, okręgi,
polilinie, tekst i bloki. Obwiednia kreskowania musi być obszarem zamkniętym, ale może zawierać
wyspy (zamknięte obszary wewnątrz obszaru kreskowania), które można zakreskować lub pozostawić
niezakreskowane.
Ćwiczenia: dodanie kreskowań do rysunku
W tym ćwiczeniu użytkownik zakreskuje część rysunku, aby wyglądał mniej więcej
w przedstawiony sposób:
Wynik Wykryte granice Wybrany punkt
punkt wewnętrzny
wyspy
Wstaw kreskowania lub wypełnienie jednolite | 123
1 Otwórz MyDesign, rysunek utworzony i zapisany w poprzednim ćwiczeniu.
2 Kliknij menu Rysuj ➤ Kreskowanie.
3 Na zakładce Kreskowanie w polu Typ i wzór zwróć uwagę na nazwę wzoru kreskowania i próbkę.
Wybierz inny wzór kreskowania.
4 W polu Obwiednie kliknij opcję Dodaj: Wskaż punkty. Następnie kliknij w dowolnym miejscu
pomiędzy liniami równoległymi do ścian i naciśnij przycisk ENTER.
5 W dolnej części okna dialogowego kliknij opcję Podgląd.
Prawdopodobnie jest kilka elementów do zmiany, łącznie z kreskowanym okręgiem, kątem
kreskowania i odstępami między elementami kreskowania.
6 Naciśnij przycisk ESC, aby powrócić do okna dialogowego.
7 Kliknij przycisk > (Więcej opcji) w prawym dolnym rogu okna dialogowego.
8 W polu Wyspy kliknij opcję Skrajny. Następnie kliknij przycisk < (Mniej opcji).
9 W polu Kąt i skala zmień wartości kąta i skali. Jeśli kreskowanie jest zbyt gęste, zwiększ wartość
skali o współczynnik 10.
10 Kliknij opcję Podgląd. Jeśli kreskowania nadal nie jest odpowiednie, powróć do kroku 6. W przeciwnym
razie kliknij prawym przyciskiem myszy lub naciśnij przycisk ENTER, aby zaakceptować kreskowanie.
11 Zapisz plik rysunku.
System pomocy
ADCENTER, BLOK, ROZBIJ, WSTAW, PALETYNARZĘDZI, KRESKUJ
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Wstawianie bloku Wstaw ➤ Blok Rysuj
Otwieranie DesignCenter Narzędzia ➤ DesignCenter Standard
Otwieranie okna
Palety narzędzi
Narzędzia ➤ Okno palety narzędzi Standard
Kreskowanie obszaru Rysuj ➤ Kreskuj
Narzędzia ➤ DesignCenter
Narzędzia ➤ Okno palety narzędzi
Rysuj
Standard
124 | Rozdział 8 Dodawanie symboli i kreskowań
Sprawdzenie i przypomnienie
1 Co to jest blok?
2 Co to jest biblioteka bloków?
3 W jaki sposób można użyć trybów lokalizacji z blokami?
4 Jakie są trzy sposoby kreskowania obszaru na rysunku?
5 Jak można wypełnić obszar jednolitym kolorem?
9
Dodanie tekstu do rysunku
Tworzenie i modyfikowanie tekstu. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 128
Stosowanie stylów tekstu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 130
Tworzenie i modyfikowanie stylów tekstu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 130
Ustawianie rozmiaru tekstu dla skalowania rzutni . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 131
Ustawianie rozmiaru tekstu w obszarze modelu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 131
128 | Rozdział 9 Dodanie tekstu do rysunku
Tworzenie i modyfikowanie tekstu
Program AutoCAD udostępnia edytor tekstu, umożliwiający dodawanie tekstu do rysunków. Edytor
tekstu lokalnego wyświetla ramkę ograniczającą z linijką u góry i paskiem narzędzi formatowania tekstu.
W Edytorze tekstu lokalnego można wybrać formatowanie wpływające na cały obiekt tekstowy lub
tylko zaznaczony tekst. Można także sterować wcięciami.
Przed utworzeniem tekstu należy zdefiniować szerokość tekstu przez określenie dwóch przeciwległych
narożników ramki tekstowej. Wpływa to jedynie na szerokość okna. Program AutoCAD wstawia ten
tekst w oknie dialogowym wewnątrz obszaru o zadanej szerokości i przenosi do następnej linii tekst,
który się w tej szerokości nie mieści.
Za pomocą edytora tekstu można w łatwy sposób zmienić szerokość, przeciągając prawą stronę linijki.
UWAGA Najszybszym sposobem zmian istniejących obiektów tekstu jest ich dwukrotne kliknięcie
przyciskiem myszy. Spowoduje to otwarcie Edytora tekstu lokalnego i wyświetlenie tekstu do zmiany.
wyświetl opcje menu
wyświetl linijkę
zapisz zmiany
i zamknij
ustaw szerokości
obiektów tekstu
wielowierszowego
linijka wcięcie
akapitu
wcięcie pierwszego wiersza
tabulatory
Tworzenie i modyfikowanie tekstu | 129
Dla tekstu w rysunkach dostępne są dodatkowe opcje
■ Sprawdzanie pisowni ze słownikami adaptacyjnymi
■ Okno dialogowe Znajdź i zastąp umożliwiające lokalizację i poprawienie tekstu
■ Możliwość tworzenia tekstu lustrzanego
Ćwiczenie: tworzenie obiektów tekstu wielowierszowego
1 Utwórz nowy rysunek.
2 Aby wyświetlić tekst w dogodnym rozmiarze, należy przybliżyć mały obszar powyżej tabelki.
3 Kliknij menu Rysuj ➤ Tekst ➤ Tekst wielowierszowy.
4 Kliknij dwa punkty, aby określić szerokość obiektu tekstu.
5 W Edytorze tekstu lokalnego wpisz tekst.
6 Podświetl słowo i kliknij kilka opcji formatowania.
Opcje te są w podobne do tych w aplikacjach przetwarzania słów.
7 Kliknij opcję OK na pasku narzędzi Formatowanie tekstu.
Ćwiczenie: modyfikacja istniejącego obiektu tekstu
1 Dwukrotnie kliknij przyciskiem myszy obiekt tekstu.
2 Podświetl więcej słów lub cały akapit i kliknij więcej opcji formatowania.
3 Kliknij opcję OK na pasku narzędzi Formatowanie tekstu.
130 | Rozdział 9 Dodanie tekstu do rysunku
Stosowanie stylów wydruku
Cały tekst w rysunku programu AutoCAD ma skojarzony z nim styl. Podczas wprowadzania tekstu
program AutoCAD używa aktualnego stylu tekstu, który ustala takie parametry, jak:
■ Czcionka steruje kształtami znaków
■ Styl czcionki steruje formatowaniem czcionek TrueType (kursywa i pogrubienie)
■ Wysokość steruje rozmiarem tekstu w jednostkach rysunku
■ Kąt pochylenia steruje pochyleniem tekstu do przodu lub do tyłu
■ Orientacja steruje pionowym lub poziomym dopasowaniem jednego wiersza tekstu
■ Inne cechy tekstu sterują efektami, takimi jak tekst szeroki i pisany od końca
Tworzenie i modyfikowanie stylów tekstu
Poza domyślnym stylem STANDARD należy zdefiniować styl tekstu, który będzie używany.
Po utworzeniu stylu można zmodyfikować jego ustawienia, zmienić mu nazwę lub usunąć styl,
gdy nie będzie już dłużej potrzebny. Aby utworzyć lub zmodyfikować styl tekstu, należy skorzystać
z okna dialogowego Styl tekstu.
Po zmianie istniejącej czcionki stylu cały tekst na rysunku używający tego stylu zostanie ponownie
wygenerowany z nową czcionką.
UWAGA Nie ma potrzeby skalowania tekstu, gdy uwagi i etykiety są umieszczane bezpośrednio na
arkuszu w obszarze papieru. Aby dostosować skalę rzutni arkusza, należy zmienić skalę uwag i etykiet
utworzonych w obszarze modelu.
wybierz inny styl
tekstu
utwórz nowy
stylu tekstu
przykładowy tekst
pokazuje efekt
wprowadzonych
zmian
określ inną
czcionkę tekstu
dla stylu tekstu
Ustawianie rozmiaru tekstu dla skalowania rzutni | 131
Ustawianie rozmiaru tekstu dla skalowania rzutni
Program AutoCAD umożliwia utworzenie tekstu w obszarze modelu lub na arkuszu w obszarze
papieru. Obszar tworzenia tekstu zależy od sytuacji.
■ Jeśli tekst jest ściślej skojarzony z arkuszem, należy utworzyć go w obszarze papieru. Przy tej opcji
nie ma skalowania i tekst tworzony jest w pełnym rozmiarze (1:1).
■ Jeśli tekst jest bardziej skojarzony z modelem i użytkownik przewiduje odwołania modelu oraz
tekstu z innych rysunków lub innych widoków, tekst należy utworzyć w obszarze modelu. Przy
tej opcji zwykle tekst musi być przeskalowany.
Przygotowanie jednego lub wielu widoków na arkuszu rysunku zwykle powoduje wyświetlanie ich
w rzutniach arkusza ze skalami innymi niż 1:1. W przypadku tworzenia tekstu w obszarze modelu
należy zmienić jego rozmiar, aby prawidłowo wyświetlić go i wydrukować w obszarze papieru.
Ustawianie rozmiaru tekstu w obszarze modelu
Ustaw rozmiar tekstu w obszarze modelu korzystając z następującego wzoru:
Rozmiar tekstu w obszarze modelu = żądany rozmiar tekstu/skala rzutni arkusza
■ Przykład 1: Jeśli żądany rozmiar tekstu wynosi 3, a skala rzutni 1:4 (0,25),
to rozmiar tekstu w obszarze modelu wyniesie 3/0,25 = 12 mm.
■ Przykład 2: Jeśli żądany rozmiar tekstu wynosi 1/8 cala, a skala rzutni 1”=4’ (1:48),
to rozmiar tekstu w obszarze modelu wyniesie (1/8)/(1/48) = 48/8 = 6 cali.
Oczywiście tworzenie tekstu bezpośrednio na arkuszu jest łatwiejsze, gdyż nie wymaga skalowania.
Zaleca się utworzenie tekstu określonego widoku w obszarze modelu, a ogólnych uwag, tabeli
i etykiet w obszarze papieru.
System pomocy
ZNAJD, WTEKST, MIRRTEXT, MTEXTED, PISOWNIA, STYL, SKALUJTEKST, WYRÓWNAJTEKST, STYL,
KONPRZESTRZ
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Tworzenie tekstu wielowierszowego Rysuj ➤ Tekst ➤ Wiele wierszy Rysuj, Tekst
Modyfikowanie tekstu Zmiana ➤ Obiekt ➤ Tekst Tekst
Sprawdzenie pisowni w rysunku Narzędzia ➤ Pisownia
Wyszukiwanie i zamiana tekstu Edycja ➤ Znajdź Tekst
Tworzenie stylów tekstu Format ➤ Styl tekstu Tekst
132 | Rozdział 9 Dodanie tekstu do rysunku
Sprawdzenie i przypomnienie
1 Jaki jest najszybszy sposób otworzenia Edytora tekstu lokalnego w razie konieczności zmiany
istniejącego tekstu?
2 Podaj kilka zalet tworzenia dodatkowych stylów tekstu?
3 W jaki sposób decyduje się, czy utworzyć tekst w obszarze papieru czy obszarze modelu?
4 Jaką wysokość tekstu należy użyć w obszarze modelu, jeśli żądana wysokość tekstu w obszarze papieru
wynosi 2,5 mm a skala wyświetlania rzutni arkusza to 1/50 (0,02)?
Szeregowy
Liniowy
(pionowy)
Liniowy
(poziomy)
Normalny
Baza
Znacznik
środka
Współrzędne
Średnica
Kątowy Szybka linia
odniesienia
Promi
10
Dodawanie wymiarów
Wymiary — przegląd . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 136
Elementy wymiaru . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 136
Wymiary zespolone i linie odniesień. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 136
Tworzenie wymiarów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 137
Ćwiczenia: tworzenie wymiarów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 137
Korzystanie z opcji wymiarowania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 140
Tworzenie znaczników środka i linii środkowych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 140
Tworzenie linii odniesienia z opisami . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 141
Tworzenie i modyfikowanie stylów wymiarowania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 142
Modyfikowanie wymiarów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 144
136 | Rozdział 10 Dodawanie wymiarów
Wymiary — przegląd
Wymiary pokazują wielkości geometryczne obiektów, odległości lub kąty między obiektami lub
pozycję elementu w detalu. Program AutoCAD oferuje cztery rodzaje wymiarów:
■ Liniowy. Mierzy odległości za pomocą wymiarów poziomych, pionowych, normalnych, obróconych,
bazowych (równoległych) i szeregowych (ciąg wymiarów).
■ Współrzędnościowy. Mierzy odległość punktu od założonego punktu odniesienia.
■ Promieniowy. Mierzy promienie i średnice łuków i okręgów.
■ Kątowy. Mierzy kąt zawarty między dwiema liniami lub kąt zdefiniowany przez trzy punkty.
Elementy wymiaru
Wymiar składa się z kilku elementów:
■ Linia wymiarowa. Zaznacza kierunek i zakres wymiaru. Dla kątów, linia wymiarowa jest łukiem.
■ Linia pomocnicza. Rozciąga się od wymiarowanego elementu do linii wymiarowej.
■ Tekst wymiarowy. Pokazuje wartość zmierzonej wielkości i może zawierać przedrostki, przyrostki
i tolerancje. Zamiast tekstu proponowanego przez program można wprowadzić własny tekst lub
całkowicie go ukryć. przesuwanie tekstu wymiarowego
■ Strzałka. Zaznacza koniec linii wymiarowej. Dostępnych jest kilka rodzajów strzałek, w tym
kreski architektoniczne i kropki.
■ Linie odniesienia. Linie biegnące od tekstu opisu do opisywanego elementu. W zależności od
stylu wymiarowania, linie odniesienia można tworzyć automatycznie, gdy tekst wymiarowy nie
jest dopasowany pomiędzy liniami pomocniczymi. Linię odniesienia można również utworzyć,
aby połączyć tekst lub blok z elementem.
Wymiary zespolone i linie odniesień
Standardowo program AutoCAD tworzy wymiary zespolone Miary wyświetlane przy wymiarach
zespolonych są automatycznie uaktualniane po zmodyfikowaniu obiektów, z którymi są zespolone.
linia wymiaru
linia pomocnicza
tekst wymiarowy
grot strzałki
linia odniesienia
Tworzenie wymiarów | 137
Obiekty odnośników składają się z tekstu, linii odniesienia i strzałki.
■ Jeśli tekst odnośnika zostanie przesunięty, linia odniesienia zostanie także wyregulowana.
■ Jeśli obiekt odnośnika skojarzony jest z obiektem geometrycznym, a obiekt zostanie przesunięty,
rozciągnięty lub przeskalowany, grot strzałki i część linii odniesienia obiektu odnośnika zostaną
także zaktualizowane.
Tworzenie wymiarów
Można utworzyć linie wymiarowe, łuki, okręgi oraz kilka innych typów obiektów. Są dwie główne
metody tworzenia wymiarów:
■ Wskazać obiekt do zwymiarowania (1) i określić położenie linii wymiarowej (2), jak w następnych
przykładach.
■ Za pomocą trybów lokalizacji można określić początek dla linii pomocniczych, a następnie
wskazać położenie linii wymiarowej. Początkowe punkty linii pomocniczych mogą znajdować
się na oddzielnych obiektach.
Ćwiczenia: Tworzenie wymiarów
W tym Ćwiczeniu użytkownik ustawi skalę rysunku i doda kilka wymiarów do projektu.
1 Otwórz MyDesign, rysunek utworzony i zapisany w poprzednich ćwiczeniach.
2 Kliknij zakładkę arkusza w pobliżu lewego dolnego narożnika okna aplikacji.
Efekt wybrania linii
dla wymiaru
Efekt wybrania okręgu
dla wymiaru
1
2
1
2
138 | Rozdział 10 Dodawanie wymiarów
Ustaw skalę wyświetlania rzutni.
1 Kliknij granicę niebieską rzutni arkusza, aby ją wybrać.
2 Kliknij Zmiana ➤ Właściwości.
3 Na palecie właściwości kliknij opcję Wyświetlanie zablokowane, a następnie opcję Nie.
Uwaga Szczególnie zaleca się utrzymywanie zablokowanego wyświetlania w rzutniach arkuszy,
dopóki nie zostanie ustawiona skala wyświetlania rzutni. Zabezpiecza to przed przypadkowym
powiększaniem lub pomniejszaniem oraz zmianą skali wyświetlania.
4 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy wewnątrz rzutni arkusza. Z poziomu arkusza
udostępniany jest obszar modelu.
5 Kliknij menu Widok ➤ Zoom ➤ Zakres.
W tym kroku widok zostaje wyśrodkowany.
6 Kliknij dwukrotnie poza rzutnią arkusza, aby powrócić do obszaru papieru.
Teraz można określić dokładną skalę planu parteru lub części.
7 Kliknij granicę niebieską rzutni arkusza, aby ją wybrać. Na palecie właściwości w polu Różne
kliknij opcję Skala standardowa.
8 Kliknij strzałkę, aby wyświetlić listę skal. Kliknij skalę najbardziej odpowiednią do rozmiaru
arkusza i rozmiaru planu parteru lub części. W razie potrzeby można zawsze wybrać inną skalę.
9 Zablokuj rzutnię arkusza.
Dodawanie wymiarów
1 Zmiana aktualnej warstwy na warstwę wymiarów.
Dobrą praktyką jest używanie oddzielnych warstw zarezerwowanych dla obiektów
wymiarowych.
2 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy wewnątrz rzutni arkusza, aby uzyskać dostęp do obszaru
modelu.
Tam znajduje się przyczyna, dlaczego wymiary tworzone są raczej z zakładki arkusza niż zakładki
Model. Podczas wymiarowania w obszarze modelu z zakładki arkusza wymiary są automatycznie
skalowane względem skali rzutni.
3 Kliknij menu Wymiary ➤ Liniowy. Aby utworzyć kilka wymiarów liniowych, postępuj zgodnie
z wyświetlanymi zgłoszeniami.
Tworzenie wymiarów | 139
4 Eksperyment z kilkoma innymi typami wymiarów.
UWAGA Automatyczna skalowanie wymiarów nie jest włączone na wszystkich rysunkach lub plikach
szablonów rysunków. Skalowanie działa tylko, gdy zmienna systemowa DIMSCALE ustawiona jest na 0.
DIMSCALE można wprowadzić w linii poleceń. Więcej informacji na temat DIMSCALE zawiera system pomocy.
Dodawanie tekstu
1 Kliknij dwukrotnie poza rzutnią arkusza, aby powrócić do obszaru papieru.
2 Zmiana aktualnej warstwy na warstwę Tekst.
3 Utwórz kilka uwag, używając tekstu wielowierszowego.
4 Zapisać rysunek.
140 | Rozdział 10 Dodawanie wymiarów
Korzystanie z opcji wymiarowania
Oprócz podstawowych rodzajów wymiarowania, program AutoCAD dostarcza kilka dodatkowych
opcji w menu i na pasku narzędzi Wymiar:
■ Znaczniki środka i linie środkowe dokładnie wyznaczają środki okręgów i łuków.
■ Linie odniesienia łączą opis z elementami rysunku.
■ Tolerancje geometryczne pokazują odchylenie od kształtu, profilu, orientacji i pozycji elementów
rysunku.
Tworzenie znaczników środka i linii środkowych
Znaczniki środka można w prosty sposób utworzyć na okręgu lub łuku. Rozmiary i style znaczników
środka oraz linii środkowych kontrolowane są stylem wymiarowania.
Ćwiczenie: Tworzenie znaczników środka i linii środkowych
1 Utwórz nowy rysunek i kliknij zakładkę Model.
2 Narysuj mały okrąg.
3 Kliknij Wymiar ➤ Znacznik środka, a następnie kliknij okrąg.
Na środku okręgu utworzone zostaną dwie linie w kształcie znaku plus.
Można również utworzyć znaczniki środka za pomocą wymiarów promieni i średnic.
znacznik środka
linie osiowe
Korzystanie z opcji wymiarowania | 141
Tworzenie linii odniesienia z opisami
Można utworzyć linię odniesienia zaczynającą się od dowolnego punktu lub obiektu rysunku. Linie
odniesienia mogą być prostymi segmentami lub gładkimi splajnami. Kolor linii odniesienia, jej skala
i styl strzałki są zdefiniowane w aktualnym stylu wymiarowania. Mała linia zwana linią zaczepienia
zwykle łączy opis z linią odniesienia. Opis powiązany z linią odniesienia może być tekstem
wielowierszowym, ramką indywidualnych cech elementu lub odwołaniem do bloku.
Prosta linia odniesienia w powyższym przykładzie została utworzona przez wskazanie dwóch
punktów linii odniesienia Od (1) oraz Do (2), naciśnięcie ENTER i wpisanie tekstu opisu.
2
1
linia odniesienia
linia zaczepienia
142 | Rozdział 10 Dodawanie wymiarów
Tworzenie i modyfikowanie stylów wymiarowania
Każdy wymiar skojarzony jest ze stylem wymiarowania. Style wymiarowania pomagają ustalić
i zastosować standardy rysunkowe. Style wymiarowania również upraszczają wprowadzanie zmian
do formatu i sposobu działania wymiarów. Styl wymiarowania definiuje:
■ Format i położenie linii wymiarowych, linii pomocniczych, strzałek oraz znaczników środka
■ Wygląd, położenie i zachowanie się tekstu wymiarowego
■ Zasady umieszczania tekstu i linii wymiarowanych
■ Globalną skalę wymiarowania
■ Format i dokładność jednostek podstawowych, dodatkowych oraz wymiarów kątowych
■ Format i dokładność wartości tolerancji
Nowe wymiary używają bieżących ustawień w oknie dialogowym Menedżer stylów wymiarowania.
Domyślnie przypisany jest styl STANDARD, dopóki nie zostanie ustawiony inny styl jako bieżący.
Nadpisania umożliwiają modyfikacje stylów do bieżącego stylu wymiarowania. Nowe wartości cech
nadpisane w stylu wymiarowania będą miały zastosowanie do wszystkich następnych wymiarów
utworzonych z tym stylem, aż do ustalenia nowego aktualnego stylu. Wartości te nie zmieniają
stylu wymiarowania na stałe. Można zmienić niektóre właściwości wymiarów na palecie
właściwości.
Bez względu na to, czy w oknie Menedżer stylów wymiarowania zostanie wybrana opcja Nowy, Zmień,
czy Nadpisz, dostępny będzie sam zestaw opcji:
■ Linie ustala wygląd i zachowanie linii wymiarowania oraz linii pomocniczych.
■ Symbole i strzałki ustala wygląd i zachowanie grotów strzałek wymiarowych, znaczników środka
i linii środkowych.
■ Tekst ustala wygląd, położenie i dopasowanie tekstu wymiarowego.
Tworzenie i modyfikowanie stylów wymiarowania | 143
■ Dopasowanie ustala opcje sterujące umieszczaniem linii wymiarowych, linii pomocniczych oraz
tekstu. Zawiera także ustawienie dla automatycznego skalowania wymiarów.
■ Jednostki podstawowe ustala format (np. naukowe, dziesiętne, architektoniczne) i dokładność
jednostek w wymiarach liniowych i kątowych.
■ Jednostki dodatkowe ustala format i dokładność jednostek dodatkowych. Funkcja ta umożliwia
wyświetlanie dwóch wymiarów, np. jednostek metrycznych i calowych.
■ Tolerancje ustala wartości i dokładność tolerancji.
UWAGA Tworzenie stylu wymiarowania zgodnego z normami przemysłowymi lub firmowymi wymaga
ustalenia ponad 70 ustawień. Ważne jest, aby w firmie użytkownika utworzono i utrzymano jeden lub więcej
oficjalnych stylów wymiarowania.
144 | Rozdział 10 Dodawanie wymiarów
Modyfikowanie wymiarów
Wymiary można zmodyfikować za pomocą uchwytów lub wykonując polecenia edycyjne programu
AutoCAD. Można również zmodyfikować style wymiarowania lub zmienić w nich wartości dla
niektórych cech, tak jak zostało to opisane w poprzednim temacie. Dla znaczących modyfikacji
wymiaru zwykle łatwiej jest usunąć i ponownie utworzyć wymiar.
Łatwiejszym sposobem wprowadzenia mniejszych zmian wymiaru jest użycie uchwytów. Na przykład
w prosty sposób można przeciągnąć linię wymiarową, aby wyrównać ją z inną linią wymiarową.
Można także przeciągnąć tekst wymiarowy do innego położenia.
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Tworzenie wymiarów liniowych Wymiary ➤ Liniowy
Tworzenie wymiarów normalnych Wymiary ➤ Normalny
Tworzenie wymiarów współrzędnych Wymiary ➤ Współrzędne
1 Kliknij wymiar
2 Kliknij uchwyt na końcu
linii wymiarowej
3 Przesuń uchwyt do nowego
położenia wymiaru
1 Kliknij wymiar
2 Kliknij uchwyt
na tekście
wymiarowym
3 Przesuń uchwyt, aby zmienić
położenie tekstu wymiarowego
Modyfikowanie wymiarów | 145
System pomocy
WYMNORMALNY, WYMKĄTOWY, WYMBAZA, WYMSZEREG, WYMŚREDNICA, WYMSKRÓCONY,
WYMLINIOWY, WYMWSPÓŁRZ, WYMPROMIEŃ, DIMSCALE, WYMSTYL, WYMEDYCJA, WYMEDTEKST,
WYMZMIEŃ, WYMCENTRUM, SLODNIES, WYMSTYL, REGENWYM
Tworzenie wymiarów promienia Wymiary ➤ Promień
Tworzenie wymiarów średnicy Wymiary ➤ Średnica
Tworzenie wymiarów kątowych Wymiary ➤ Kątowy
Tworzenie wymiarów bazowych Wymiary ➤ Bazowy
Tworzenie wymiarów szeregowych Wymiary ➤ Szeregowy
Tworzenie i modyfikacja
stylu wymiarowania
Wymiary ➤ Styl wymiarowania
Aktualizacja istniejącego wymiaru,
aby odzwierciedlić zmianę stylu
Wymiary ➤ Uaktualnij
Tworzenie znacznika środka. Wymiary ➤ Znacznik środka
Tworzenie linii odniesienia z opisem Wymiary ➤ Linia odniesienia
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
146 | Rozdział 10 Dodawanie wymiarów
Sprawdzenie i przypomnienie
1 Jakie jest zachowanie linii odniesienia i wymiarów zespolonych?
2 Dlaczego należy blokować rzutnie arkuszy?
3 Którą zmienną systemową należy ustawić na 0, aby zapewnić, że wymiary skalowane są zgodnie ze
skalą rzutni arkusza?
4 Jaki jest najprostszy sposób zmiany położenia elementu wymiarowego, takiego jak linia wymiarowa
lub tekst wymiarowy?
Model
Narysowany w naturalnej
skali (1:1). Tekst i wymiary
w obszarze modelu są
skalowane z uwzględnieniem
współczynników skali
zastosowanych w rzutniach
arkuszy
Arkusz
Reprezentuje
arkusz rysunku,
zawierający blok
tytułu, jedną lub
więcej rzutni
arkusza oraz
obiekty tekstowe
Rzutnie arkusza
Przedstawiają jeden lub kilka widoków modelu, z których każdy
można skalować oddzielnie
Style wydruku
Podczas wydruku chwilowo zmieniają
właściwości, takie jak kolor i szerokość linii
Ustawienia stron
Zapisuje ustawienia wydruku wg
nazwy i kojarzy je z arkuszem
11
Tworzenie arkuszy i wydruków
Praca z arkuszami . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 150
Tworzenie nowego arkusza. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 150
Używanie rzutni arkusza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 151
Tworzenie i modyfikacja rzutni arkusza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 151
Ćwiczenia: praca z rzutniami arkusza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 151
Wybór i konfiguracja ploterów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 153
Dodawanie konfiguracji plotera. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 153
Zmiana konfiguracji plotera . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 154
Zmiana właściwości za pomocą stylów wydruku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 154
Drukowanie z arkusza. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 155
Ustawienia strony . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 155
Ćwiczenia: drukowanie rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 156
150 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków
Praca z arkuszami
Arkusz służy do komponowania wydrukowanej strony. Zwykle arkusz zawiera poniższe obiekty:
■ Ogólne uwagi i tabelki
■ Bloki etykiet definiujące widoki i bloki objaśnień (ten temat jest bardziej zaawansowany i nie jest
treścią tego podręcznika)
■ Rzutnie arkusza
Arkusze pokazują granicę strony i aktualny obszar objęty drukowaniem. Rozmiar strony i aktualny
obszar wydruku zależą od drukarki lub plotera przypisanego do arkusza.
Tworzenie nowego arkusza
Dwiema najczęstszymi przyczynami tworzenia nowego arkusza są
■ Tworzenie nowego pliku szablonu rysunku zawierającego inny rozmiar i układ papieru.
■ Dodawanie arkusza z innym rozmiarem papieru, układem oraz tabelką do istniejącego rysunku.
Najprostszym sposobem utworzenia nowego arkusza jest zastosowanie kreatora Utwórz arkusz.
Po utworzeniu arkusza można wstawić do niego tabelkę i utworzyć lub usunąć rzutnie arkusza.
granica strony obszar
wydruku
zakładka arkusza rzutnia arkusza,
wyświetlanie widoku
Praca z arkuszami | 151
Ćwiczenie: tworzenie arkusza
1 Utwórz nowy rysunek.
2 Kliknij menu Narzędzia ➤ Kreatorzy ➤ Utwórz arkusz.
3 Postępuj według kroków w kreatorze, aby utworzyć arkusz z innym rozmiarem papieru
i odpowiednią tabelką.
4 Kliknij prawym przyciskiem myszy zakładkę arkusza. W menu podręcznym kliknij opcję Zmień
nazwę. W oknie dialogowym Zmień nazwę arkusza wpisz nową nazwę arkusza. Kliknij przycisk OK.
Aby zapisać ten rysunek w nowym pliku szablonu rysunku, kliknij menu Plik ➤ Zapisz jako. W oknie
dialogowym Zapisz rysunek jako w polu Pliki typu wybierz rozszerzenie DWT.
Używanie rzutni arkusza
Rzutnie arkusza na zakładce arkusza umożliwiają wyświetlenie widoków obszaru arkusza. W poniższych
punktach podsumowano zależność rzutni arkusza i obszaru modelu:
■ Większość obiektów rysunków tworzona jest na zakładce Model w obszarze modelu.
■ Aby wyświetlić i zmienić skalę widoku obszaru modelu w arkuszu, tworzone są rzutnie arkusza.
■ Dostęp do obszaru modelu przez rzutnię arkusza umożliwia głównie zmianę wyświetlanego
fragmentu oraz ustawienie widoczności arkusza.
■ Widoczność arkuszy można kontrolować osobno dla każdej rzutni arkusza.
■ Do bardziej znaczących zmian rysunku służy zakładka Model.
■ Aby utworzyć prawidłowo przeskalowane wymiary, uzyskaj dostęp do obszaru modelu z zakładki
arkusza, a następnie zwymiaruj model.
Tworzenie i modyfikacja rzutni arkusza
Podczas tworzenia nowego arkusza domyślnie dodawana jest pojedyncza rzutnia arkusza. Można dodać
więcej rzutni arkusza dla niezależnych widoków, takich jak szczegóły i widoki 3D. Każda rzutnia
może mieć własną skalę, właściwości wydruku i ustawienie widoczności warstw.
Ćwiczenia: Praca z rzutniami arkusza
W tym ćwiczeniu przećwiczymy najczęstsze operacje związane z rzutniami arkusza.
Zmiana skali wyświetlania widoku w rzutni arkusza
1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz.
2 W oknie dialogowym Wybierz plik odszukać folder /Help/Tutorials w folderze instalacyjnym
programu AutoCAD i otwórz plik arbor.dwg.
3 W Menedżerze cech warstw kliknij ikonę żarówki na warstwie Rzutnia, aby wyświetlić obiekty
znajdujące się na tej warstwie. Kliknij przycisk OK.
Widoczne będą niebieskie granice rzutni arkusza.
4 Kliknij menu Zmiana ➤ Właściwości. Następnie kliknij niebieską granicę górnej prawej rzutni arkusza.
Paleta właściwości zawiera ustawienia właściwości rzutni arkusza.
152 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków
5 Na palecie właściwości w polu Różne kliknij opcję Wyświetl zablokowane. Kliknij strzałkę i opcję Nie.
Odblokowane zostaną właściwości wyświetlania rzutnia arkusza. Następnie można będzie
zmienić dokładną skalę widoku wyświetlanego w tej rzutni arkusza.
6 Na palecie właściwości kliknij opcję Skala standardowa.
7 Kliknij strzałkę, aby wyświetlić listę skal, a następnie kliknij 1:40.
Spowoduje to natychmiastową zmianę widoku i wyświetlenie widoku w nowej skali.
8 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy wewnątrz rzutni arkusza, aby uzyskać dostęp do obszaru
modelu. W razie potrzeby przesuń widok ale bez zmiany skali widoku za pomocą opcji Zoom.
Następnie kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy w dowolnym miejscu poza rzutniami arkusza,
aby powrócić do obszaru papieru.
9 Zablokuj rzutnię arkusza za pomocą palety właściwości.
Zablokowanie rzutni arkusza zabezpiecza przed przypadkową zmianą wyświetlanego fragmentu oraz
powiększaniem. W ten sposób położenie i skala widoku w rzutni są zabezpieczone.
Usuwanie rzutni arkusza
1 Kliknij menu Zmiana ➤ Wymaż.
2 Kliknij granicę prawej górnej rzutni arkusza i naciśnij klawisz ENTER.
Rzutnia arkusza jest obiektem. Podobnie jak inne obiekty może być przesuwana, kopiowana oraz usuwana.
Tworzenie nowej rzutni arkusza
1 Ustaw warstwę Rzutnia jako bieżącą.
2 Kliknij menu Widok ➤ Rzutnie ➤ 1 rzutnia.
3 Kliknij dwa punkty w pustym obszarze na arkuszu. Dwa punkty są przeciwległymi narożnikami
nowej rzutni arkusza.
Nowa rzutnia arkusza może zachodzić na istniejącą rzutnię.
4 Kliknij granicę rzutni arkusza, aby wyświetlić jej uchwyty.
5 Zmień rozmiar rzutni arkusza, klikając uchwyt, przesuwając wskaźnik i klikając nowe położenie.
Przesuń rzutnię arkusza za pomocą polecenia Przesuń.
6 Ustaw skalę wyświetlania widoku w rzutni arkusza za pomocą palety właściwości.
7 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy wewnątrz rzutni arkusza i wyświetl nowy fragment widoku.
Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy poza wszystkimi rzutniami, aby powrócić do obszaru papieru.
8 Zablokuj rzutnię arkusza za pomocą palety właściwości.
9 Wyłącz warstwę Rzutnia.
10 Zamknij rysunek bez zapisywania zmian.
UWAGA Należy upewnić się, że rzutnie arkusza tworzone są na ich własnej warstwie. Po przygotowaniu
do wydruku należy wyłączyć wszystkie warstwy, aby uniknąć wydrukowania granic rzutni.
Wybór i konfiguracja ploterów | 153
Wybór i konfiguracja ploterów
Program AutoCAD obsługuje szeroką gamę drukarek i ploterów. Urządzenia z zainstalowanym
sterownikiem Windows będą automatycznie dostępne podczas drukowania, chyba że zostanie
wybrana opcja sterująca ukrywaniem drukarek systemowych. Wiele ploterów bez sterowników
Windows (plotery niesystemowe) można skonfigurować do pracy z programem AutoCAD za pomocą
sterowników dostarczanych przez firmę Autodesk lub producenta danego plotera.
Sterowniki można także skonfigurować, aby możliwy był zapis rysunków do plików o kilku formatach.
Formaty obejmują pliki DWF™

(Design Web Format) umożliwiają przeglądanie widoków w przeglądarce
internetowej lub przeglądarce zewnętrznej, pliki PostScript dla programów składu tekstu, oraz pliki
rastrowe.
Gdy urządzenia wyjściowego nie ma na liście dostępnych urządzeń w oknie dialogowym Drukuj lub
Ustawienia strony, lub jego ustawienia nie są poprawne, można w prosty sposób dodać lub zmienić
konfiguracje drukarek i ploterów.
Dodanie konfiguracji plotera
Menedżer ploterów jest folderem, który umożliwia dodawanie, usuwanie i zmianę konfiguracji
ploterów. Pliki konfiguracji plotera mają rozszerzenie .pc3 i są przechowywane w folderze Plotters.
Aby wyświetlić folder Plotters należy kliknąć menu Plik ➤ Menedżer ploterów.
Menedżer wydruku zawiera listę plików konfiguracji plotera (PC3) dla wszystkich zainstalowanych
niesystemowych drukarek. Pliki z konfiguracjami ploterów można również tworzyć dla drukarek
systemowych Windows
®
, jeśli podczas drukowania program ma użyć standardowych ustawień
różnych od tych używanych przez system Windows.
Menedżer ploterów
154 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków
Aby dodać konfigurację plotera, należy kliknąć dwukrotnie przyciskiem myszy opcję kreatora
Dodaj ploter w oknie Menedżer ploterów. Kreator Dodaj ploter umożliwia określenie następujących
parametrów plotera:
■ Czy ploter jest podłączony do jednego stanowiska, czy też działa w sieci
■ Typ plotera, producent i model
■ Czy zostanie użyty plik konfiguracji plotera z poprzedniej wersji produktu
■ Czy wydruk zostanie wykonany do portu komputera (i którego), czy też do pliku
■ Ustawienia jakości grafiki rastrowej i wektorowej
■ Parametry użytkownika, które zależą od rodzaju plotera
■ Unikalna nazwa dla nowej konfiguracji plotera
Po utworzeniu nowego pliku PC3 konfiguracja plotera jest dostępna dla arkuszy i wydruku.
Zmiana konfiguracji plotera
Edytor konfiguracji plotera umożliwia:
■ Zmianę portu lub danych wyjściowych pliku
■ Zmianę lub dodanie rozmiarów papieru i arkuszy
■ Sterowanie wydrukiem danych rastrowych i wektorowych
■ Kalibrację plotera
Aby uruchomić Edytor konfiguracji ploterów, ustaw dowolne parametry użytkownika plotera lub
kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy plik PC3 albo wybierz Właściwości w oknie dialogowym Drukuj.
Zmiana właściwości za pomocą stylów wydruku
Styl wydruku jest opcjonalną metodą sterowania sposobem wydruku każdego obiektu i warstwy.
Przypisanie stylu wydruku do obiektu lub warstwy zmienia takie właściwości, jak kolor i szerokość
drukowania linii. Ma to wpływ tylko na sposób drukowania obiektów.
Tablice stylów wydruku gromadzą grupy stylów wydruku i zapisują je w pliku, umożliwiając ich
późniejsze określenie podczas wydruku. Menedżer stylów wydruku jest folderem, który zawiera
wszystkie możliwe tablice stylów wydruku oraz kreatora dodawania tablicy stylów wydruku.
Istnieją dwa rodzaje tabel stylów wydruku:
■ Tablice stylów wydruku zależnych od koloru. Kolor obiektu określa wyznacza sposób drukowania. Pliki
mają rozszerzenie .ctb. Stylów wydruku zależnych od koloru nie można przypisać bezpośrednio do
obiektów. Zamiast sterowania sposobem wydruku obiektu zmienia się jego kolor. Na przykład
wszystkie czerwone obiekty na rysunku można ustawić tak, aby były drukowane z szerokością
linii 0,50 mm.
■ Tablice nazwanych stylów wydruku. Style wydruku są przypisane bezpośrednio do obiektów
i warstw. Pliki mają rozszerzenie .stb. Stosowanie tych stylów umożliwia drukowanie każdego
obiektu w rysunku w różny sposób, niezależnie od koloru obiektu.
Menedżer stylów wydruku umożliwia dodawanie, usuwanie, zmianę nazwy, kopiowanie i modyfikację
tablic stylów wydruku. Dostęp do Menedżera stylów wydruku można uzyskać z menu Pliki.
Drukowanie z arkusza | 155
Drukowanie z arkusza
Po narysowaniu rysunku można rozpocząć drukowanie. W oknie dialogowym Drukuj należy wybrać
drukarkę lub ploter oraz wiele innych ustawień.
Przed wydrukowaniem rysunku najlepiej wyświetlić pełny podgląd wydruku. Gdy obraz nie wygląda
poprawnie, należy wprowadzić zmiany ustawień strony i tablicy stylów wydruku dołączonej do arkusza.
Ustawienia stron
Aby zarządzać ustawieniami wydruku, należy je nazwać i zapisać jako ustawienia strony za pomocą
Menedżera ustawień strony. Przy wydruku będzie można podać nazwę ustawień strony w oknie
dialogowym Wydruk.
Na przykład powiedzmy, że chcemy zmienić ploter, aby wydruk był kolorowy. W szybki sposób można
przywrócić wszystkie ustawienia skojarzone z tym ploterem, wybierając nazwę poprzednio zapisanych
ustawień strony. Aby powrócić ponownie, można wybrać nazwę oryginalnych ustawień strony.
Każdą zakładkę arkusza można skojarzyć z nazwanymi ustawieniami strony. Ustawienia strony
zapisywane są w rysunku.
wybierz
obszar
rysunku
do druku
wybierz
stronę
orientacja
wyświetl
podgląd
określ skalę
wydruku
ustaw arkusz na stronie
wybierz
rozmiar
papieru
wybierz
drukarkę
lub ploter
wyświetl lub ukryj opcje
określ styl
wydruku
156 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków
Ćwiczenie: Tworzenie ustawień strony
1 Utwórz nowy rysunek. W razie potrzeby kliknij zakładkę arkusza.
2 Kliknij menu Plik ➤ Menedżer ustawień strony.
3 Kliknij opcję Nowy.
4 W oknie dialogowym Nowe ustawienia strony wpisz My_New_Plotter. Kliknij przycisk OK.
5 Zmień niektóre ustawienia w oknie dialogowym Ustawienia strony. Kliknij przycisk OK.
Nazwa nowych ustawień strony wyświetlana jest w Menedżerze ustawień strony.
6 Kliknij My_New_Plotter i opcję Ustaw aktualne.
Ustawienia strony My_New_Plotter zostaną skojarzone z bieżącą zakładką arkusza.
7 Kliknij Zamknij.
Gdy podczas tworzenia arkusza, użytkownik nie określi wszystkich parametrów w oknie dialogowym
Ustawienia strony, może skonfigurować stronę przed jej wydrukiem.
Ćwiczenia: Drukowanie rysunku
W tym ćwiczeniu zmienimy ustawienia strony dla istniejącego arkusza, utworzymy nowy arkusz,
wstawimy tabelkę do nowego arkusza i wydrukujemy rysunek.
Edycja istniejącego arkusza
Aby przygotować rysunek do drukowania z zakładki arkusza, należy ustawić arkusz, rzutnię
i utworzyć wymiary.
1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz.
2 W oknie dialogowym Wybierz plik odszukaj folder \Help\Tutorials i wybierz plik plan.dwg.
3 Kliknij Otwórz.
Jest to rysunek z rzutem parteru i elewacją.
4 Kliknij zakładkę arkusza Elevation.
Zakładka Elevation korzysta z ustawień strony, które definiują obszar wydruku i rozmiar papieru.
Z zakładką Elevation również zostanie powiązana określona konfiguracja wydruku.
5 Kliknij menu Plik ➤ Menedżer ustawień strony.
6 W oknie dialogowym Menedżer ustawienia strony, wybierz Zmień.
7 Otwórz listę rozwijaną w polu Tablica stylów wydruku (przypisanie pisaków), a następnie kliknij
plik monochrome.ctb. Wodpowiedzi na zgłoszenie, wybierz nie stosowanie tej tablicy do wszystkich
pozostałych arkuszy.
8 Wybierz opcję Pokaż style wydruku. Kliknij przycisk OK.
9 Kliknij opcję Zamknij, aby zamknąć Menadżera ustawień strony.
Rysunek jest teraz czarno-biały, ponieważ arkusz przedstawia podgląd rysunku, który zostanie
wydrukowany z tablicą monochromatycznego stylu wydruku.
10 Kliknij zakładkę Model. Należy zauważyć, że model jest nadal wyświetlany w kolorach.
Drukowanie z arkusza | 157
Tworzenie nowego arkusza
1 Kliknij menu Narzędzia ➤ Kreatorzy ➤ Utwórz arkusz.
Kreator Utwórz arkusz prowadzi przez wszystkie etapy tworzenia arkusza.
2 W Kreatorze arkusza na stronie Rozpocznij wpisz nazwę dla nowego arkusza. Wpisz Elewacja
i rzut parteru. Kliknij przycisk Dalej.
3 Na stronie Drukarka wybierz drukarkę, na której ma być wydrukowany ten arkusz. Wybierz
DWF6 ePlot.pc3. Kliknij przycisk Dalej.
W tym ćwiczeniu rysunek wydrukowany zostanie raczej do pliku DWF niż plotera. Pliki DWF
(Design Web Format) umożliwiają wygodną dystrybucję plików pocztą elektroniczną, poprzez
serwery FTP, strony internetowe projektu oraz płyty CD. Można je przeglądać korzystając
z bezpłatnej przeglądarki Autodesk
®
DWF Viewer. W porównaniu z innymi popularnymi
opcjami pliki DWF są mniejsze, szybsze i pozwalają na większą rozdzielczość.
4 Rozmiary papieru dostępne na stronie Rozmiar papieru zależą od wybranej drukarki. Wybierz
rozmiar papieru Letter lub ANSI A (8,5 ↔ 11,0 cali). Sprawdź w polu Rozmiar papieru w oknie
Jednostki, czy wyświetlane wymiary tego formatu wynoszą dla szerokości 11,0 cali, a dla
wysokości 8,5 cala. Kliknij przycisk Dalej.
5 Na stronie Orientacja kliknij orientację Pionowa. Kliknij przycisk Dalej.
6 Na stronie Tabelka rysunkowa i liście dostępnych bloków z ramkami tytułowymi kliknij opcję
Brak. Kliknij przycisk Dalej. (Tabelka zostanie wstawiona po utworzeniu arkusza.)
7 Na stronie Definiuj rzutnie w obszarze Ustawienia rzutni kliknij opcję Szyk. Pozostaw dla skali
rzutni opcję Dopasuj. (Skala zostanie ustalona później.) W oknie Wiersze wpisz 2. W oknie
Kolumny wpisz 1. W oknie Odstęp między wierszami wpisz 0,25. W oknie Odstęp między
kolumnami wpisz 0,1. Spowoduje to utworzenie dwóch rzutni, ustawionych pionowo jedna
nad drugą w ustalonej odległości. Kliknij przycisk Dalej.
wybierz
opcję Szyk.
ustal 2 wiersze
i 1 kolumnę.
158 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków
8 Na stronie Wskaż położenie wybierz Wybierz położenie. W obszarze graficznym kliknij dwa
punkty, aby utworzyć rzutnie arkusza prostokątnego, która zamyka obszar objęty wydrukiem
(linie kreskowe).
9 Na stronie Zakończ kliknij Zakończ, aby zakończyć tworzenie arkusza i rzutni.
Utworzone zostaną dwie rzutnie.
Wstawianie tabelki do arkusza
1 Sprawdź, czy aktualną zakładką jest zakładka arkusza Elewacja i rzut parteru.
2 Kliknij menu Wstaw ➤ Blok.
3 W oknie dialogowym Wstaw, lista Nazwa kliknij opcję Letter (pionowo).
4 W polu Punkt wstawienia wyłącz opcję Określ na ekranie. Następnie w polach X i Y wpisz 0,4.
Wartość pola Z powinna wynosić 0,0.
5 W polu Skala wyłącz opcję Określ na ekranie. Następnie w polach X, Y i Z wpisz 1 , aby arkusz
został wydrukowany w rzeczywistej skali.
6 W polu Obrót wyłącz opcję Określ na ekranie. Następnie w oknie Kąt wpisz 0, aby zachować
poziome ustawienie tabelki.
7 Kliknij przycisk OK.
Ustawianie rzutni do drukowania
Teraz po utworzeniu rzutni arkuszy, należy określić skalę widoku obszaru modeli wyświetlanego w każdej
z rzutni. Aby zmienić skalę rzutni, należy zmienić powiększenie widoku. Aby zmienić fragment
obszaru modelu widoczny w rzutni bez zmiany skali, należy wyświetlić nowy fragment widoku.
1 Wybierz obie rzutnie, klikając ich ramki.
2 W menu Zmiana kliknij Właściwości.
3 W oknie Właściwości kliknij pole Warstwa i wybierz warstwę Rzutnie z listy rozwijanej.
Drukowanie z arkusza | 159
4 Na palecie właściwości kliknij pole Skala standardowa i wybierz 3/32"=1' z rozwijanej listy skal.
5 Obiekty obszaru modelu zostaną poprawnie przeskalowane dla drukowania w skali 3/32"=1' (1:128).
6 Kliknij dwukrotnie wewnątrz górnej rzutni, aby przejść do obszaru modelu. Przeciągaj obraz
w rzutni, aż wyświetlana będzie tylko elewacja.
7 Wskaż punkt wewnątrz dolnej rzutni, aby stała się rzutnią aktualną. Przeciągaj obraz w rzutni,
aż wyświetlany będzie tylko rzut parteru.
8 Kliknij menu Format ➤ Warstwa.
9 W oknie Menedżer cech warstw w kolumnie Nazwa wybierz warstwę Rzutnie. W kolumnie Drukuj
kliknij ikonę Drukuj/Nie drukuj, aby wyłączyć drukowanie warstwy Rzutnia. Kliknij przycisk OK.
10 Kliknij dwukrotnie w dowolnym miejscu poza rzutniami, aby powrócić do obszaru papieru.
Następnie zablokuj obie rzutnie.
Drukowanie zostało wyłączone dla ramki rzutni, lecz obiekty w niej wyświetlane zostaną wydrukowane.
Opcjonalnie można wyłączyć warstwę Rzutnia.
Drukowanie arkusza
Po utworzeniu arkusza i przygotowaniu rzutni arkusza do drukowania można przystąpić do drukowania
rysunku.
1 Kliknij menu Plik ➤ Drukuj.
Ploter wybrany w kreatorze jest nadal aktualny.
2 W razie potrzeby kliknij przycisk > w dolnym prawym narożniku okna dialogowego Wydruk,
aby wyświetlić więcej opcji wydruku.
160 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków
3 W polu Tablica stylów wydruku (przypisanie pisaków) z listy Nazwa wybierz monochrome.ctb.
4 W polu Obszar wydruku kliknij opcję Zakres.
Opcja ta powoduje wydrukowanie wszystkich obiektów na zakładce arkusza niezależnie od
położenia.
5 W polu Orientacja rysunku kliknij Poziomo.
6 W części Skala wydruku ustaw skalę wydruku na 1:1.
7 W polu Odsunięcie wydruku kliknij opcję Centruj wydruk.
8 Kliknij przycisk Podgląd w dolnej części okna dialogowego. Po podglądzie wydruku naciśnij
klawisz ESC. Kliknij opcję OK, aby wybrać okno dialogowe Wydruk i wydrukować rysunek
do pliku DWF.
Plik DWF można teraz wysłać do klienta, który może przeglądnąć go w przeglądarce Autodesk
DWF Viewer dostępnej bezpłatnie na stronie internetowej firmy Autodesk.
9 Kliknij menu Plik ➤ Zapisz jako. W oknie dialogowym Zapisz rysunek jako w polu Nazwa pliku
wprowadź nazwę Plan Complete, a następnie kliknij przycisk Zapisz.
System pomocy
ARKUSZ, KREATORARKUSZA, WWIDOK , MENPLOT, OPCJE, USTAWIENIASTR, ZNAKWYDRUKU, KREŚL,
MENSTYLÓW, STYLWYDRUKU, KONWERSJASTYLWYDRUKU, KONWERSJACTB
Aby rozpocząć
Działanie Menu Pasek narzędzi
Tworzenie nowego arkusza Wstaw ➤ Arkusz Arkusze
Tworzenie rzutni arkusza Widok ➤ Rzutnie ➤ 1 rzutnia Arkusze lub
Rzutnie
Skalowanie widoku w rzutni
arkusza
Narzędzia ➤ Właściwości Rzutnie
Dodawanie plotera lub
modyfikacja konfiguracji
plotera
Plik ➤ Menedżer ploterów
Zmiana właściwości
podczas drukowania
Plik ➤ Menedżer stylów
wydruku
Przywracanie zapisanych
ustawień wydruku
Plik ➤ Menedżer ustawień
strony
Arkusze
Wydruk arkusza Plik ➤ Drukuj Standard
Drukowanie z arkusza | 161
Sprawdzenie i przypomnienie
1 Jakie rodzaje obiektów znajdują się zwykle na zakładce arkusza?
2 W jaki sposób można określić skalę rzutni arkusza?
3 W jaki sposób można wyłączyć wyświetlanie granic rzutni arkusza?
4 W jaki sposób można korzystać z tablicy stylów wydruku?
5 Jaki jest najszybszy sposób zapisywania ustawień wydruku pod nazwą?
Słownik
Polecenia powiązane z definicją zostały umieszczone na końcu definicji.
Termin Definicja
adnotacja Tekst, wymiary, tolerancje, symbole lub uwagi.
arkusz Środowisko z zakładkami, w którym użytkownik tworzy i projektuje
rzutnie arkusza obszaru papieru, które zostaną wydrukowane. Dla
każdego rysunku można utworzyć wiele arkuszy.
Autoukrywanie Ustawienie palety powodujące, że palety ukrywane są automatycznie,
gdy wskaźnik przemieszczany jest poza palety, oraz otwierane są
automatycznie, gdy wskaźnik przemieszczony zostanie na ich
pasek tytułu.
bezpośrednie
wprowadzenie odległości
Metoda określania drugiego punktu polegająca na przesunięciu kursora
w celu wskazania kierunku, a następnie wprowadzeniu odległości.
biblioteka symboli Zbiór definicji bloków przechowywany w jednym pliku rysunku.
Patrz także biblioteka bloków.
blok Termin określający jeden lub więcej obiektów tworzących pojedynczy
obiekt. Używany powszechnie w znaczeniu definicji bloku albo
odwołania do bloku. Patrz także definicja bloku i odwołanie
do bloku. (BLOK)
cechy Patrz cechy obiektów.
czcionka Zestaw znaków zawierający litery, liczby, znaki przestankowe
i symbole o charakterystycznych proporcjach i kroju.
czcionka linii Patrz rodzaj linii.
definicja atrybutu Obiekt zawarty w definicji bloku stosowany do przechowywania
danych alfanumerycznych dotyczących bloku. Wartości atrybutów
mogą być wstępnie zdefiniowane lub określane w momencie
wstawiania bloku. Dane atrybutów można wyciągać z rysunków
i wstawiać do plików zewnętrznych. (ATRDEF)
definicja bloku Nazwa, punkt bazowy oraz zbiór obiektów, które zostały połączone
i są przechowywane w tablicy symboli rysunku. Patrz także blok
i odwołanie do bloku.
164 | Słownik
DesignCenter Umożliwia przeglądanie, wstawianie, wyszukiwanie i podgląd
zawartości, łącznie z blokami, kreskowaniem i odnośnikami
zewnętrznymi (odnośniki). (ADCENTER)
domyślny Wstępnie zdefiniowana wartość danej wejściowej lub parametru
programu. Domyślne wartości i opcje znajdują się w nawiasach
ostrych (<>).
DWF Dla Design Web Format. Wysoce skompresowany format plików
tworzonych na podstawie plików DWG. Pliki DWF można w prosty
sposób publikować i przeglądać w sieci WWW. Patrz także DWG,
DWT, i DXF.
DWT Dla szablonu rysunku. Plik rysunku zawierający standardowe ustawienia
używane przy tworzeniu nowych rysunków. Patrz także DWG.
DXF Dla formatu drawing interchange format. Format plików ASCII lub
plików binarnych programu AutoCAD używany do eksportowania
rysunków do innych aplikacji lub do importowania rysunków
z innych aplikacji. Patrz także DWF, DWG, i DWT.
ekran graficzny Patrz obszar rysunku.
geometria Wszystkie obiekty graficzne, takie jak linie, okręgi, łuki, polilinie
i wymiary. Obiekty niegraficzne, takie jak typy linii, szerokości linii,
style tekstu i warstwy nie są uważane za elementy geometrii. Patrz
także obiekty nazwane.
granice Patrz granice siatki.
granice rysunku Patrz granice siatki.
granice siatki Zdefiniowana przez użytkownika prostokątna granica obszaru
rysunku pokryta kropkami, gdy siatka jest włączona. Inna nazwa:
granice rysunku. (GRANICE)
grot strzałki Zakończenie linii wymiarowej, takie jak ukośnik lub kropka,
wskazujące, gdzie zaczyna się i kończy wymiar.
grubość linii Szerokość, którą można przypisać do wszystkich obiektów
graficznych z wyjątkiem czcionek TrueType
®
i obrazów rastrowych.
i-drop Metoda pozwalająca na przeciągnięcie rysunku ze strony WWW
i wstawienie go do innego rysunku.
ikona LUW Ikona wskazująca orientację osi LUW. (LUWSYMB)
JAKBLOK Specjalny parametr obiektu, który określa, że obiekt ten dziedziczy
kolor lub typ linii bloku, w którym zostanie zawarty. Patrz
także JAKWARSTWA.
JAKWARSTWA Specjalny parametr obiektu, który określa, że obiekt ten dziedziczy
kolor lub typ linii warstwy, w której zostanie zawarty. Patrz
także JAKBLOK.
Termin Definicja
Słownik | 165
jednostka kątowa Jednostki miary dla kąta. Jednostkami kątowymi mogą być stopnie
dziesiętne, stopnie/minuty/sekundy, grady i radiany.
jednostki rysunku Jednostki miary stosowane w rysunku. W zależności od rysunku,
jedna jednostka rysunku może być równa jednemu calowi, jednemu
milimetrowi, jednemu kilometrowi, jednej mili lub innym odległością.
kąt skoku Niewidoczna siatka, która ogranicza ruchy kursora do węzłów siatki
rozmieszczonych w odstępach ustalonych przez Skok. Siatka skoku
nie musi koniecznie odpowiadać siatce widzialnej, która jest
sterowana osobno przy pomocy polecenia SIATKA. (SIATKA)
klawisze skrótów Klawisze i kombinacje klawiszy uruchamiające polecenia; na
przykład, CTRL +S zapisuje plik. Klawisze funkcyjne (F1, F2 itd.)
również są skrótami klawiszowymi. Inna nazwa to skróty klawiszowe.
kreskowanie zespolone Kreskowanie, które jest zespolone z otaczającym je obiektem w taki
sposób, że zmodyfikowanie obiektu otaczającego powoduje
automatyczne dopasowanie kreskowania. (GKRESK)
krzywa B-splajnu Krzywa ze sklejonych wykresów wielomianów przechodzących
w pobliżu zadanego zbioru punktów kontrolnych. (SPLAJN)
krzyż nitkowy Typ kursora składający się z dwóch przecinających się linii.
kursor Patrz krzyż nitkowy.
linia poleceń Obszar tekstowy zarezerwowany na dane wprowadzane z klawiatury,
zgłoszenia i komunikaty.
lokalny układ
współrzędnych (LUW)
Zdefiniowany przez użytkownika układ współrzędnych określający
orientację osi X, Y i Z w przestrzeni 3D. LUW decyduje o domyślnym
sposobie umieszczania geometrii w rysunku. Patrz także globalny
układ współrzędnych (GUW).
lustro Aby utworzyć nową wersję istniejącego obiektu przez symetryczne
odbicie tego obiektu względem zdefiniowanej linii lub płaszczyzny.
(LUSTRO)
LUW Patrz lokalny układ współrzędnych (LUW).
łańcuchy Ciąg znaków tekstowych wprowadzany po zgłoszeniu lub w oknie
dialogowym.
menu kursora Patrz menu skrótów.
menu kursora Menu wyświetlane przy kursorze po naciśnięciu prawego przycisku
urządzenia wskazującego. Postać menu podręczne oraz dostępne
w nim opcje zależą od położenia wskaźnika i innych warunków, na
przykład od tego, czy jest wybrany obiekt, albo czy jest wykonywane
polecenie.
Termin Definicja
166 | Słownik
menu trybów lokalizacji Menu wyświetlane w obszarze rysunku, w miejscu wskaźnika, gdy
użytkownik przytrzyma naciśnięty klawisz SHIFT i kliknie prawym
przyciskiem urządzenia wskazującego. To menu, zwane także menu
podręcznym, definiowane jest w sekcji POP0 pliku aclt.mnu. Patrz
także menu podręczne.
model Dwu- lub trójwymiarowa reprezentacja obiektu.
nadpisywanie kątów Blokuje kursor dla następnego wstawianego punktu. Aby
wprowadzić kąt zastępczy, wpisz lewy nawias ostry (<), a następnie
wartość kąta w dowolnym zapytaniu o podanie miary kątowej.
nfragm Aby zmienić widok rysunku bez modyfikowania powiększenia.
Patrz także zoom. (NFRAGM)
NURBS Nazwa ta oznacza niejednorodną krzywą B-splajn. Krzywa typu
B-splajn lub powierzchnia zdefiniowana szeregiem ważonych
punktów kontrolnych i co najmniej jednym wektorem węzła.
Patrz także krzywa B-splajnu.
obiekt Jeden lub większa liczba elementów graficznych, takich jak tekst,
wymiary, linie, okręgi lub polilinie, traktowanych jako jeden element
przy tworzeniu, manipulowaniu i modyfikowaniu. Wcześniej
używana była nazwa element.
obiekt nazwany Oznacza różne typy informacji niegraficznych, takich jak style
i definicje, przechowywanych w rysunku. Do obiektów nazwanych
należą rodzaje linii, warstwy, style wymiarowania, style tekstu,
definicje bloków, arkusze, widoki i konfiguracje rzutni. Obiekty
nazwane są przechowywane w tabelach definicji (symboli).
obszar graficzny Patrz obszar rysunku.
obszar modelu Jeden z dwóch głównych obszarów, w których rezydują obiekty.
Model geometryczny jest zwykle umieszczany w trójwymiarowym
obszarze układu współrzędnych nazywanym obszarem modelu.
Ostateczny arkusz zawierający konkretne widoki i opisy tego modelu
umieszcza się w obszarze papieru. Patrz także obszar papieru.
(MODEL)
obszar papieru Jeden z dwóch głównych obszarów, w których rezydują obiekty.
Obszar papieru służy do tworzenia gotowego arkusza
przeznaczonego do wydrukowania, a nie do rysowania lub
projektowania. Rzutnie obszaru papieru projektuje się na zakładce
arkusza. Do tworzenia rysunku służy obszar modelu. Model
projektuje się na zakładce Model. Patrz także obszar modelu.
(PAPIER)
obszar rysunku Obszar, w którym są wyświetlane i modyfikowane rysunki. Rozmiar
obszaru rysunku zależy od rozmiaru okna aplikacji i od liczby
wyświetlanych pasków narzędzi oraz innych elementów.
odblokuj Ustawienie, które powoduje wyświetlenie poprzednio
zablokowanych warstw. Patrz także zablokuj. (WARSTWA)
Termin Definicja
Słownik | 167
odnośnik zewnętrzny
(zodn)
Plik rysunku, do którego odnosi się inny rysunek. (ODNOŚNIK)
odnośniki Patrz odnośnik zewnętrzny (zodn).
odwołanie do bloku Złożony obiekt wstawiony do rysunku i wyświetlający dane
przechowywane w definicji bloku. Nazywany także umieszczeniem.
Patrz także blok i definicja bloku. (WSTAW)
okno poleceń Obszar tekstowy, w którym wyświetlana jest linia poleceń oraz
historia zgłoszeń i komunikatów.
paleta Cechy Wyświetla i zmienia właściwości wybranego obiektu lub zbioru
obiektów, a jeśli nie wybrano żadnych obiektów, stosuje wartości
domyślne dla wszystkich obiektów. (CECHY)
Paleta info Szybka pomoc w palecie Info cały czas monitoruje działanie poleceń
i wyświetla informacje, które są bezpośrednio związane z aktywnym
poleceniem lub aktywnym oknem dialogowym. (ASSIST)
paleta narzędzi podzielone na zakładki obszary okna Palety narzędzi, które umożliwiają
efektywne porządkowanie, udostępnianie i umieszczanie bloków
oraz kreskowań.
pasek narzędzi Element interfejsu zawierający ikony, które reprezentują polecenia.
pasek stanu Obszar w dolnej części okna aplikacji, zawierający przyciski
sterowania trybem pracy programu oraz, w którym wyświetlane
są współrzędne położenia wskaźnika w obszarze rysunku.
plik CTB Tablica stylu wydruku zależna od kolorów.
plik szablonu
rysunkowego
Plik rysunku z wstępnie ustalonymi ustawieniami dla nowych
rysunków. Pliki szablonów rysunkowych mają rozszerzenie DWT.
plinia Patrz polilinia.
początek Punkt, w którym przecinają się osie współrzędnych. Na przykład
początkiem kartezjańskiego układu współrzędnych jest miejsce
przecięcia się osi X, Y i Z w punkcie 0,0,0.
podpis cyfrowy Identyfikuje osobę lub instytucję przy użyciu cyfrowego
identyfikatora (certyfikatu) i umożliwia użytkownikowi sprawdzenie
autentyczności pliku. (SPRWADźSYG)
polilinia Obiekt złożony z jednego lub wielu połączonych segmentów
liniowych lub łukowych, traktowany jako pojedynczy obiekt.
Inna nazwa: plinia. (PLINIA, EDPLIN)
przycisk wskazujący Przycisk urządzenia wskazującego używany do wybierania obiektów
lub wskazywania punktów na ekranie. Na przykład w myszy
dwuprzyciskowej przyciskiem wskazania jest lewy przycisk.
Termin Definicja
168 | Słownik
punkt 1. Położenie w przestrzeni trójwymiarowej określone przez wartości
współrzędnych X, Y i Z. 2. Obiekt składający się z jednego kompletu
wartości współrzędnych. (PUNKT)
punkt bazowy 1. W kontekście edycji za pomocą uchwytów, uchwyt, który po
wybraniu go zmienia kolor, co pozwala na określenie centralnego
punktu następnej operacji edycji. 2. Punkt służący do określania
względnej odległości i kąta podczas kopiowania, przenoszenia
i obracania obiektów. 3. Punkt bazowy wstawiania bieżącego
rysunku. (BAZA) 4. Bazowy punkt wstawiania definicji bloku. (BLOK)
ramka wskazująca Kursor kwadratowy służący do wyboru obiektu w obszarze rysunku.
rodzaj linii Sposób wyświetlania linii lub krzywej. Na przykład linia ciągła ma
inny rodzaj linii niż linia kreskowa. Inna nazwa: czcionka linii.
(RODZLINI)
rozbicie Do rozkładania złożonego obiektu, takiego jak blok, wymiar lub
polilinia na prostsze obiekty. W przypadku bloku rozbicie nie
zmienia definicji bloku. Odniesienie do bloku zostanie zastąpione
elementami składowymi bloku. Patrz także blok, definicja bloku,
i odwołanie do bloku. (ROZBIJ)
rzutnia Patrz rzutnie modelu i rzutnie arkusza Patrz także widok.
(RZUTNIE)
rzutnie arkuszy Obiekty utworzone w obszarze papieru, w których wyświetlane
są widoki. Patrz także obszar papieru. (RZUTNIE)
rzutnie modelu Rodzaj wyświetlania polegający na podzieleniu obszaru rysunku na
jeden lub kilka przylegających prostokątnych obszarów, w których
wyświetlane mogą być różne widoki. Patrz także rzutnie arkusza
i rzutnia. (RZUTNIE)
rzutnie ruchome Patrz rzutnie arkuszy.
rzutnie sąsiadujące Patrz rzutnie modelu.
siatka Obszar pokryty równomiernie rozłożonymi kropkami, co wspomaga
rysowanie. Odległości między kropkami można regulować. Kropki
siatki nie są drukowane. Patrz także granice siatki. (SIATKA)
siatka skoku Niewidoczna siatka, która ogranicza ruchy kursora do węzłów siatki
rozmieszczonych w odstępach ustalonych przez Skok. Siatka skoku
nie musi koniecznie odpowiadać siatce widzialnej, która jest
sterowana osobno przy pomocy polecenia SIATKA. (SIATKA)
skala 1. Stosunek wielkości obiektu do wielkości innych obiektów.
2. Wyświetlana wielkość elementów nieciągłych rodzajów linii
i kreskowania. 3. Widoczny rozmiar obiektów w widoku względem
arkusza rysunku. (SKALA, HPSCALE, RISKALA, CELTSCALE, ZOOM)
skok Patrz kąt skoku, siatka skoku, rozdzielczość skoku, i skok
biegunowy.
Termin Definicja
Słownik | 169
Skok biegunowy Narzędzie do precyzyjnego rysowania używane do lokalizowania
punktów w odległościach o określonych przyrostach wzdłuż ście
ki dopasowania śledzenia biegunowego. Patrz także śledzenie
biegunowe.
skrót polecenia Skrót polecenia. Na przykład, CP jest aliasem polecenia KOPIUJ,
a Z jest aliasem polecenia ZOOM. Skróty definiuje się w pliku PGP.
splajn Patrz krzywa B-splajnu i NURBS.
stałe tryby lokalizacji Ustawienie trybu lokalizacji w taki sposób, że obowiązuje także przy
następnych operacjach wyboru. Patrz także tryb lokalizacji
względem obiektu i zastępowanie lokalizacji względem
obiektu. (OBIEKT)
STB — plik Dla pliku tablicy stylów wydruku. Zawiera style wydruku i opis ich cech.
styl tekstu Nazwany, zapisany zbiór ustawień określających wygląd znaków
tekstowych — na przykład rozciągnięcie, zwężenie, pochylenie,
odbicie lustrzane lub ustawienie w kolumnie pionowej.
styl wydruku Właściwość obiektu określająca zestaw zmian koloru, wyrównania,
skali szarości, przypisań pisaków, rodzaju i szerokości linii, stylów
zakończeń i połączeń linii oraz stylów wypełniania. Style wydruku
są stosowane podczas drukowania.
styl wymiarowania Nazwana grupa ustawień wymiarowania określająca wygląd
wymiaru i ułatwiająca ustawianie wartości zmiennych systemowych
wymiarowania. (WYMSTYL)
symbol Reprezentacja elementu często używanego w rysunkach. Patrz blok.
szablon rysunku Plik rysunku z wstępnie wybranymi ustawieniami obowiązującymi
dla nowych rysunków, na przykład plik aclt.dwt i acltiso.dwt;
w charakterze szablonu można jednak używać dowolnych rysunków.
szerokość linii Patrz grubość linii.
szyk 1. Wiele kopii wybranych obiektów w prostokątnym lub kołowym
(promieniowym) wzorze. (SZYK) 2. Tablica (ang. array). Zbiór
elementów danych, z których każdy jestidentyfikowany przez
indeks, uporządkowanych w taki sposób, że komputer może go
przeglądać i pobierać dane na podstawie klucza.
szyk kołowy Obiekty skopiowane wokół określonego punktu środkowego
określoną ilość razy. (SZYK)
śledzenie biegunowe Narzędzie do precyzyjnego rysowania, które wyświetla tymczasowe
ścieżki dopasowania zdefiniowane przez określone przez
użytkownika kąty biegunowe. Patrz także Skok biegunowy.
tabela symboli Patrz tabela definicji i tabela definicji bloków.
tablica definicji Obszar danych niegraficznych w pliku rysunku, w którym
przechowywane są definicje bloków.
Termin Definicja
170 | Słownik
tablica definicji bloków Obszar danych niegraficznych w pliku rysunku, w którym
przechowywane są definicje bloków.
tablica stylów wydruku Zestaw stylów wydruku. Style wydruku są zdefiniowane w tablicach
stylów wydruku i obowiązują dla obiektów tylko wtedy, gdy
odpowiednia tabela stylów wydruku jest skojarzona z arkuszem
lub rzutnią.
tekst wymiarowy Zmierzona wartość wymiarowanego obiektu.
tryb Ustawienie oprogramowania lub stan działania.
Tryb lokalizacji Tryb ograniczania ruchów kursora do węzłów niewidocznej prostokątnej
siatki. Przy włączonym trybie skoku położenia krzyża nitkowego
i wszystkie wprowadzane współrzędne dopasowują się automatycznie
do najbliższego punktu siatki. Siatka lokalizacyjna definiuje gęstość
punktów siatki. Patrz także tryb lokalizacji względem obiektu.
(SIATKA)
tryb lokalizacji względem
obiektu
Metody wybierania często potrzebnych punktów na obiekcie
podczas tworzenia lub edycji rysunku. Patrz także stałe tryby
lokalizacji i zastępowanie lokalizacji względem obiektów.
tryb orto Ogranicza ruch urządzenia wskazującego do poziomu lub pionu
(względem bieżącego kąta skoku i lokalnego układu
współrzędnych). Patrz także kąt skoku i lokalny układ
współrzędnych (LUW). (ORTO)
Tryby uchwytów Możliwości edycji uaktywniane, gdy na obiekcie są wyświetlane
uchwyty: rozciąganie, przesuwanie, obracanie, skalowanie i odbijanie
lustrzane.
uchwyty Małe kwadraciki pojawiające się na wybranych obiektach. Po wybraniu
uchwytu użytkownik może edytować obiekt, przeciągając uchwyt
myszą, zamiast wprowadzać polecenia.
umieszczenie Patrz odwołanie do bloku.
umieszczenie bloku Patrz odwołanie do bloku.
urządzenie wskazujące Urządzenie, takie jak mysz lub wskaźnik pulpitu, którego można
używać do interakcji z interfejsem i tworzenia oraz edycji obiektów
rysunku w obszarze rysunku. Urządzenie wskazujące jest z reguły
wyposażone w kilka przycisków, przy czym, niektóre z nich mogą
wywoływać polecenia określone przez użytkownika.
ustawienia strony Sposób nazywania i zapisywania ustawień wydruku. Patrz także zoom.
(USTAWIENIARYS)
usuń Funkcja, która usuwa z rysunku nieużywane definicje, takie jak
definicje bloków, warstw i stylów tekstu. (USUŃ)
Termin Definicja
Słownik | 171
warstwa Logiczne grupowanie danych podobne do przezroczystych arkuszy
kalki na rysunku. Warstwy można oglądać pojedynczo lub
w kombinacji. (WARSTWA)
węzeł Sposób lokalizacji polegający na wyszukiwaniu punktów, punktów
definiujących wymiary i punkty początkowe tekstów wymiarowych.
widok Graficzna reprezentacja modelu widziana z określonego miejsca
(rzutni) w przestrzeni. Patrz także rzutnia. (PKTOBS, DWIDOK, WIDOK)
widok drzewa Lista hierarchiczna, którą można rozwijać i zwijać, sterując w ten
sposób ilością wyświetlanych informacji. Widoki drzew dostępne
są w DesignCenter, oknie dialogowym Usuń i systemie pomocy.
widok planarny Orientacja widoku z punktu znajdującego się na dodatniej osi
Z w kierunku początku (0,0,0). (PLAN)
wierzchołek Miejsce, w którym spotykają się krawędzie lub segmenty polilinii.
właściwości obiektu Ustawienia sterujące wyglądem i własnościami geometrycznymi
obiektów. Właściwości wspólne dla wszystkich obiektów to kolor,
warstwa, rodzaj linii, skala rodzaju linii i grubość. (CECHY)
współrzędne
bezwzględne
Wartości współrzędnych mierzone od punktu początkowego układu
współrzędnych. Patrz także początek, współrzędne względne,
lokalny układ współrzędnych (LUW), współrzędne globalne,
oraz globalny układ współrzędnych (GUW).
współrzędne względne Współrzędne określone względem poprzednich współrzędnych.
wybór oknem Prostokątny obszar określony w obszarze rysunku służący do
jednoczesnego wybierania wielu obiektów. Patrz także wybór
oknem przecinającym i wybór oknem w postaci wieloboku.
wybór oknem
przecinającym
Prostokątny obszar rysowany w celu częściowego lub całkowitego
wybierania obiektów w jego granicach. Patrz także wybór oknem.
wymiar kątowy Wymiar, który mierzy kąty lub segmenty łuków i składa się z tekstu,
pomocniczych linii wymiarowych oraz linii odniesienia.
(WYMKAAATOWY)
wymiar normalny Wymiar, który mierzy odległość między dwoma punktami pod
dowolnym kątem. Linia wymiarowa jest równoległa do linii łączącej
punkty definiujące wymiaru. (WYMNORMALNY)
wymiary od bazy Wiele wymiarów mierzonych od tej samej linii bazowej. Wymiary
takie nazywane są także wymiarami równoległymi.
wymiar szeregowy Rodzaj wymiaru liniowego, w którym początek drugiej pomocniczej
linii wymiarowej wybranego wymiaru jest początkiem pierwszej
pomocniczej linii wymiarowej następnego wymiaru, w wyniku
czego długi wymiar zostaje podzielony na krótsze segmenty, które
sumują się do łącznego wymiaru. Wymiary takie nazywane są
także wymiarami łańcuchowymi. (GKRESK)
Termin Definicja
172 | Słownik
wymiar zespolony Wymiar, który automatycznie dopasowuje się po zmodyfikowaniu
skojarzonej z nim geometrii. Sterowane przez zmienną systemową
DIMASSOC. Patrz także wymiar rozbity.
wypełnienie Jednolity kolor pokrywający obszar ograniczony przez linie lub
krzywe. (WYPEŁNIJ)
wyspa Zamknięty obszar wewnątrz obszaru zakreskowanego.
zablokowanie Ustawienie, które wyłącza wyświetlanie obiektów na wybranych
warstwach. Obiekty na zablokowanych warstwach nie są wyświetlane,
regenerowane ani drukowane. Blokowanie warstw skraca czas
regenerowania. Patrz także odblokowanie. (WARSTWA)
zakres Patrz zakres rysunku.
zakres rysunku Najmniejszy prostokąt zawierający wszystkie obiekty rysunku,
umieszczony na ekranie w taki sposób, by wszystkie obiekty
zostały wyświetlone w maksymalnym powiększeniu. (ZOOM)
zastępowanie lokalizacji
względem obiektu
Wyłączenie lub zmiana uruchomionego trybu lokalizacji obiektu
dla jednego punktu. Patrz także tryb lokalizacji względem
obiektu i stałe tryby lokalizacji.
zbiór wskazań Jeden lub więcej wybranych obiektów, na które może działać
w tym samym czasie polecenie.
zgłoszenie Komunikat w linii poleceń zawierający pytanie o informację lub
żądanie wykonania działania, takiego jak określenie punktu.
zmienna systemowa Nazwy podobne do poleceń używane jako tryb, wielkość lub
ograniczenie. Zmienne systemowe tylko do odczytu, takie jak
zmienna DWGNAME, nie mogą być modyfikowane bezpośrednio
przez użytkownika.
zmienne wymiarowania Zestaw wartości liczbowych, łańcuchów tekstowych oraz ustawień
sterujących elementami wymiarowania. (WYMSTYL)
znaczniki lokalizacji
względem obiektu
Symbol geometryczny wyświetlany po przesunięciu wskaźnika
na obiekt. Patrz także tryb lokalizacji.
zoom Do zmniejszania lub zwiększania pozornego rozmiaru obszaru
rysunku. (ZOOM)
Termin Definicja
Indeks
A
adnotacje, 136–136, 141–141, 163–163
aktualizacja wymiarów i linii odniesień, 137–137
aktualna warstwa, 56–56, 65–65
analizowanie rysunków, 114–114
Anuluj, polecenie, 39–39
architektoniczny format jednostek rysunku, 52–52
arkusze, 148–148, 163–163
drukowanie, 155–155
przełączanie do obszaru modelu, 55–55
przegląd, 4–4, 54–54
rodzaje linii, 67–67
rozmiar tekstu i, 131–131
rzutnie, 148–148, 168–168
skala a jednostki rysunku, 2–2, 52–52
skala wyświetlania, 138–138
ustawienia strony i, 155–155
w porównaniu z modelami, 54–54
atrybuty bloków, 118–118
Autodesk DWF Viewer, 157–157
Autoukrywanie — funkcja, 36–36, 63–63
Autoukrywanie, funkcja, 30–30, 163–163
B
bezpośrednie wprowadzenie odległości, 83–83
bezpośredniego wprowadzenia odległości, 95–95,
163–163
biblioteki
biblioteki bloków, 16–16, 118–118
DesignCenter, 120–120
DesignCenter Online, 120–120
biblioteki bloków, 118–118, 120–120
biblioteki symboli, 118–118, 163–163
DesignCenter Online, 120–120
otwieranie, 120–120
bieżące rodzaje linii, 66–66
bloki, 116–116, 118–118, 163–163
atrybuty bloków, 118–118
bloki ramek tytułowych, 158–158
definicje bloku, 163–163
nagłówki, przesuwanie, 120–120
odwołanie do bloku, 167–167
przegląd, 16–16
tablice definicji bloków, 170–170
typowe zastosowania, 118–118
wstawianie, 119–119
źródła, 118–118
Patrz także biblioteki bloków
bloki ramek tytułowych, 158–158
blokowanie warstw, 57–57, 172–172
B-splajn krzywe, 165–165
C
cechy
dopasowywanie, 111–111
edytowanie, 110–110
kopiowanie do innych obiektów, 111–111
paleta Cechy, 110–110, 167–167
pasek narzędzi Cechy, 110–110
cechy obiektu, 171–171
centrum — tryb lokalizacji, 82–82
chmurki wersji, 20–20, 113–113
cofanie operacji, 39–39
174 | Indeks
czcionka, 163–163
czcionki, 130–130
czcionki liniowe. Patrz rodzaje linii
czcionki pogrubione, 130–130
czcionki TrueType, 130–130
D
długość cięciwy — wyznaczanie łuków, 72–72
definicje atrybutów, 163–163
definicje bloku, 163–163
DesignCenter, 32–32, 164–164
dostęp i wstawianie bloków, 16–16
wzory kreskowania w, 122–122
źródła bibliotek bloków, 118–118
zakładka DC Online, 120–120
DIMSCALE — zmienna systemowa, 139–139
domyślnie
ustawienia właściwości, 63–63
zdefiniowanych, 164–164
dopasowanie tekstu, 130–130
dostosowywanie opcji dla wymiarów, 143–143
drukarki
Edytor konfiguracji plotera, 154–154
kalibrowanie, 154–154
obsługa, 153–153
style wydruku i tablice stylów wydruku,
154–154
wybieranie ploterów, 155–155
drukowanie czarno-białe, 156–156
DYN — przycisk, 79–79
dzielenie polilinii, 71–71
dziesiętne
format jednostki rysunku, 52–52
zaokrąglanie na ekranie, 53–53
E
edycja konfiguracji plotera, 154–154
edycja obiektów
cechy, 110–110
chmurki wersji, 20–20, 113–113
edycja precyzyjne, 98–98
granice obiektów, 100–100
kopie odsunięte, 95–95
kopiowanie cech, 111–111
korygowanie rysunków, 20–20
kreskowania zespolone i, 121–121
lustro, 96–96
powielanie obiektów, 94–94
przegląd, 20–20
style tekstu, 130–130
tekst, 128–128
tryb edytowania za pomocą uchwytów, 112–112
ucinanie obiektów, 92–92
właściwości, 63–63
edycja obiektów (kontynuje)
wybieranie obiektów do edycji, 90–90
wydłużanie obiektów, 92–92
wymazywanie obiektów, 91–91
wymiary, 144–144
zaokrąglanie, 98–98
edycja tekstu, 128–128, 130–130
Edytor konfiguracji plotera, 154–154
Edytor tekstu lokalnego, 128–128
efekt schodkowania, 46–46
elementy interfejsu okna, 32–32
elementy interfejsu użytkownika, 32–32
elementy. Patrz obiekty
elipsy, 98–98
ESC, 34–34
etykietki, 35–35, 80–80
etykiety w obszarze modelu i papieru, 130–130
F
format jednostek rysunku mechanicznego, 105–105
formatowanie
jednostki rysunku, 52–52
pasek narzędzi Formatowanie tekstu, 128–128
wymiary, 142–142
funkcje prawego przycisku myszy, 34–34
G
geometria, 164–164
globalny współczynnik skali dla rodzajów linii,
67–67
granice — siatka, 76–76
granice cięcia, 109–109
granice rysunku (granice siatki), 76–76, 164–164
granice, siatka, 164–164
groty strzałki, 136–136, 142–142, 164–164
I
i-drop, 164–164
ikona LUW, 164–164
inżynierski format jednostki rysunku, 52–52
J
JAKBLOK cecha, 164–164
jakość grafiki rastrowej, 154–154
jakość grafiki wektorowej, 154–154
JAKWARSTWA cecha, 65–65, 67–67, 68–68, 164–164
jednostki kątowe, 165–165
jednostki miar, 2–2, 143–143
jednostki miary, 51–51, 52–52
pliki szablonów, 51–51
Indeks | 175
jednostki rysunku, 2–2, 51–51, 52–52, 165–165
Jednostki rysunku — okno dialogowe, 53–53
jednostko miar
jednostki rysunku, 2–2
K
kąty
jednostki kątowe, 165–165
kąty obrotu, 97–97
nadpisywanie kątów, 84–84, 166–166
obliczanie, 114–114
śledzenie biegunowe, 83–83
współrzędne biegunowe, 78–78
wyznaczanie łuków, 72–72
wzory kreskowania, 123–123
znaki tekstowe, 130–130
kąty skoku, 165–165
kalibracja ploterów, 154–154
karta Szybki Start, 24–24
kasowanie obiektów, 91–91
kolory
przypisywanie do warstw, 6–6, 56–56, 64–64
tablice ze stylami wydruku zależnymi od
kolorów, 154–154, 167–167
zastosowanie do obiektów, 64–64
kończenie poleceń, 39–39
kopiowanie
obiekty, 88–88, 94–94
właściwości do innych obiektów, 111–111
wiele kopii obiektów, 95–95
kopiowanie między obiektami, 111–111
korekta rysunków, 113–113
korygowanie rysunków, 20–20
Patrz również edycja obiektów
krawędzie tnące, 92–92
kreator Dodaj ploter, 153–153
kreskowania i wzory kreskowania, 116–116, 121–121
kreskowanie zespolone, 121–121
punkty w celu utworzenia, 123–123
wstawianie, 122–122
wyspy wewnątrz obwiedni, 122–122
źródła, 121–121
kreskowanie zespolone, 121–121, 165–165
krzyż nitek, 165–165
krzyż nitkowy
Patrz także kursory
kursywy, 130–130
L
lewy przycisk myszy, 34–34
linia poleceń, 36–36, 165–165
linie
dokładna długość, 83–83
kąty, 84–84
linie odniesienia, 136–136, 141–141
linie (kontynuje)
linie osiowe, 140–140, 142–142
linie pomocnicze na wymiarach, 136–136
linie zaczepienia, 141–141
odsuwanie, 10–10
polilinie, 69–69
prostopadłe, 83–83
rodzaje linii. Patrz rodzaje linii
równoległe, 69–69
rysowanie, 37–37, 69–69
style wymiarowania, 142–142
szerokości linii, 6–6, 48–48, 68–68, 164–164
zaokrąglanie, 98–98
zwężanie, 71–71
linie odniesienia (odnośniki), 18–18, 136–136,
141–141
linie osiowe, 140–140, 142–142
linie pomocnicze, 136–136, 142–142
linie prostopadłe, 83–83
linie równoległe, 69–69
linie wymiarowe, 136–136
linie zaczepienia, 141–141
lokalny układ współrzędnych (LUW), 165–165
LUW (lokalny układ współrzędnych), 165–165
Ł
łączenie polilinii, 71–71
łańcuchy, 165–165
łuki
Regeneracja widoku, 46–46
rysowanie, 72–72
rysowanie polilinii, 70–70
zaokrąglanie, 73–73, 98–98
M
Menedżer cech warstw, 56–56, 57–57, 65–65,
151–151
Menedżer ploterów, 153–153
Menedżer rodzajów linii, 66–66
Menedżer stylów wydruku, 154–154
Menedżer stylów wymiarowania — okno dialogowe,
142–142
Menedżer ustawienia strony, 155–155, 156–156
menu, 34–34, 35–35, 165–165
menu kursora, 165–165
menu kursora. Patrz menu podręczne
menu podręczne, 34–34, 35–35
menu rozwijane, 35–35
menu trybów lokalizacji, 35–35, 80–80, 166–166
metoda rysowania okręgów przy
użyciu stycznej, 106–106
metoda stycznej rysowania okręgów, 72–72
mocowanie
paski narzędzi, 35–35
Model — zakładka, 32–32, 54–54
176 | Indeks
modele i obszary modelu, 4–4, 148–148, 166–166
analizowanie rysunków, 114–114
porównanie z arkuszami, 54–54
przełączanie do arkuszy, 55–55
przełączanie do obszaru papieru, 152–152
rodzaje linii, 67–67
rozmiar tekstu w, 131–131
rysowanie w obszarze modelu, 54–54
rzutnie, 168–168
skala a jednostki rysunku, 2–2, 52–52
uwagi i etykiety w, 130–130
wymiarowanie i, 138–138
wyświetlanie zbliżenia, 158–158
wzory dla rozmiaru tekstu, 131–131
mysz z kółkiem, 34–34, 44–44, 46–46
mysza, 170–170
myszy, 34–34
N
nagłówki — przesuwanie
paski narzędzi, 35–35
wyświetlanie nowych fragmentów, 45–45
nagłówki, przesuwanie
bloki, 120–120
obiekty, 97–97
obracanie obiektów, 97–97
tekst w wymiarach, 137–137
wymiary, 144–144
narożniki, zaokrąglanie, 98–98
naukowy format jednostki rysunku, 52–52
nawigacja
informacje na Palecie informacji, 29–29
wyświetlanie systemu pomocy, 26–26
nazwane warstwy, 6–6
NFRAGM — polecenie, 45–45
niejednorodne wymierne krzywe typu B-splajn, 166–166
normy ISO, 50–50, 121–121
normy JIS, 50–50
NURBS (nonuniform rational B-spline curves —
niejednorodne wymierne krzywe
typu B-splajn), 166–166
O
obiekty, 166–166
cechy, 110–110, 171–171
edycja właściwości, 63–63, 64–64
kolory, 64–64
kopie odsunięte, 95–95
kopiowanie cech, 111–111
krawędzie tnące, 92–92
lustro, 96–96
nagłówki, przesuwanie, 97–97
obrót, 97–97
powielanie, 94–94
rodzaje linii, 65–65
obiekty (kontynuje)
rysowanie, 10–10
szerokości linii, 68–68
uchwyty, 112–112
usuwanie, 91–91
właściwości, 62–62
wybieranie, 90–90
wymiary zespolone, 136–136
wyświetlanie na warstwach, 151–151
wzory kreskowania, 121–121
zaokrąglanie, 98–98
obiekty nazwane, 166–166
obiekty odniesienia, 137–137
obliczanie odległości, kątów lub
współrzędnych, 114–114
obracanie obiektów, 97–97, 120–120
obrót przeciwny do ruchu wskazówek zegara, 97–97
obszar graficzny ekranu (obszar rysunku), 32–32,
166–166
obszar papieru, 4–4, 166–166
porównanie z obszarem modelu, 54–54
przełączanie do obszaru modelu, 55–55,
152–152
rozmiar tekstu i, 131–131
skalowanie rodzajów linii, 67–67
uwagi i etykiety w, 130–130
obszar rysunkowy, 32–32
obszary
obliczanie dla obiektów, 104–104
obszary wybierające, 90–90
obszary wybierające, 90–90
obszary wybierane oknem, 90–90, 171–171
obszary wyboru oknem przecinającym,
90–90, 171–171
obszarze rysunkowym, 166–166
odbicie lustrzane obiektów, 88–88, 96–96,
107–107, 165–165
odblokowywanie, 57–57, 166–166
odległości
bezpośrednie wprowadzenie odległości, 83–83
bezpośredniego wprowadzenia odległości,
163–163
mierzenie, 88–88
obliczanie, 114–114
śledzenie biegunowe, 83–83
współrzędne biegunowe, 78–78
odnośniki (linie odniesienia), 18–18,
136–136, 141–141
odnośniki zewnętrzne, 167–167
odnośniki zewnętrzne (zodn), 164–164, 167–167
odsuwanie obiektów, 10–10, 69–69, 88–88,
95–95, 106–106
odwołanie do bloku, 167–167
odwracanie obiektów (odbicie lustrzane obiektów),
88–88, 96–96, 107–107
okno dialogowe Drukuj, 155–155
okno dialogowe Nowe ustawienia strony, 156–156
okno dialogowe Styl tekstu, 130–130
okno dialogowe Wstaw, 120–120
Indeks | 177
okno dialogowe Wybierz szablon, 51–51
okno Palety narzędzi, 32–32
okno poleceń, 32–32, 36–36, 167–167
okrąg, 38–38, 46–46, 72–72, 98–98, 106–106
opcje tolerancji dla wymiarów, 143–143
operacje — cofanie, 39–39
orientacja
strony, 155–155
tekst, 130–130
orientacja strony, 155–155
osie współrzędnych, 78–78
ostre narożniki na obiektach, 98–98
otwieranie
biblioteki bloków, 120–120
szablony, 51–51
P
paleta Cechy, 110–110, 167–167
Paleta info, 167–167
Paleta informacji, 24–24, 30–30
paleta właściwości, 63–63
palety narzędzi, 32–32, 167–167
panoramowanie, 14–14, 45–45, 166–166
pasek menu, 32–32
pasek narzędzi Formatowanie tekstu, 128–128
Pasek narzędzi Rysuj, 32–32
pasek narzędzi Standard, 32–32
Pasek narzędzi Style, 32–32
pasek narzędzi Właściwości, 32–32, 63–63
pasek narzędzi Warstwy, 32–32, 63–63
pasek stanu, 32–32, 167–167
paski narzędzi, 32–32, 167–167
mocowanie, 35–35
nagłówki — przesuwanie, 35–35
pasek narzędzi Właściwości, 63–63
pasek narzędzi Warstwy, 63–63
przegląd, 35–35
ukrywanie lub wyświetlanie, 35–35
zamykanie, 35–35
zmiana rozmiarów okna, 35–35
PAT, pliki, 121–121
PC3 pliki, 153–153
pionowe dopasowanie tekstu, 130–130
pliki CTB (tablice stylów wydruku zależnych od
koloru), 154–154, 167–167
pliki DWF (Design Web Format), 153–153, 157–157,
164–164
pliki DWT. Patrz szablony
pliki DXF, 164–164
pliki konfiguracji plotera (PC3), 153–153
pliki PostScript, 153–153
pliki rastrowe, 153–153
pliki STB (nazwane tablice stylów wydruku),
154–154, 169–169
pliki szablonów rysunków z jednostkami
calowymi, 51–51
pliki szablonów z jednostkami metrycznymi, 51–51
pliki tablic stylów wydruku (STB), 154–154, 169–169,
170–170
pliki w formacie zamiennym (DXF), 164–164
plinie. Patrz polilinie
plotery i drukowanie
drukowanie granic rzutni, 152–152
drukowanie z arkuszy, 155–155
Edytor konfiguracji plotera, 154–154
kalibracja, 154–154
konfigurowanie ploterów, 153–153
podgląd, 155–155
skalowanie w obszarze modelu, 159–159
sterowniki dla, 153–153
style wydruku, 148–148, 154–154
ustawienia strony, 155–155
wyliczanie, 155–155
Plotters — katalog, 153–153
POŁĄCZ — polecenie, 71–71
pochylenie znaków tekstowych, 130–130
podgląd obszarów wydruku i ustawień, 155–155
podpisy cyfrowe, 167–167
podrzędne style wymiarowania, 142–142
polecenia
anulowanie lub cofanie, 39–39
edycja poleceń, 90–90
kończenie, 39–39
opcje, 36–36
pomoc i informacje, 26–26
powtarzanie, 39–39
skróty, 36–36, 169–169
uruchamianie w linii poleceń, 36–36
wybieranie, 34–34
zgłoszenia dynamiczne, 37–37
Polecenia pytające, 114–114
Polecenie Kopiuj, 88–88
polecenie ODLEG, 88–88, 114–114
polecenie ODSUŃ, 69–69, 88–88
polecenie ZAOKRĄGL, 73–73, 88–88
polilinie, 69–69, 167–167
dzielenie lub łączenie, 71–71
szerokości, 71–71
wyróżnione obwiednie, 104–104
zamykanie, 70–70
zaokrąglanie, 98–98
Pomoc
ćwiczenia, 25–25
dotycząca procedur, 26–26, 29–29
pomoc dotycząca poleceń, 26–26
spis treści (zakładka Spis treści), 27–27
system Pomocy, 24–24
Szybka pomoc — funkcja, 29–29
pomoc dotycząca procedur, 26–26, 29–29
Pomoc kontekstowa, 29–29
porty, 154–154
powiększanie widoku w rzutni. Patrz wyświetlanie
zbliżenia
powtarzanie poleceń, 39–39, 95–95
poziome dopasowanie tekstu, 130–130
178 | Indeks
prawy przycisk myszy, 34–34
promieniowy
określanie wieloboków, 71–71
zaokrąglanie obiektów, 98–98
promień
wyznaczanie łuków, 72–72
wyznaczanie okręgów, 72–72
prostokątne obszary wybierające, 90–90
prostokąty, 70–70
prostopadły — tryb lokalizacji, 82–82
przełączanie
pomiędzy modelami a arkuszami, 55–55
pomiędzy obszarem modelu a obszarem
papieru, 152–152
pomiędzy ustawieniami stron, 155–155
przecięcie — tryb lokalizacji, 82–82, 100–100
przedłużanie obiektów, 92–92
przezroczystość palet, 30–30
przycisk wskazania, 34–34, 167–167
przyciski — pasek narzędzi, 35–35
przyciski paska narzędzi, 35–35
przyrost, obliczanie, 114–114
punkty, 168–168
obliczanie odległości lub współrzędnych, 114–114
punkty początkowe, 78–78, 105–105, 167–167
układy współrzędnych. Patrz współrzędne
i układy współrzędnych
współrzędne bezwzględne, 78–78, 171–171
współrzędne biegunowe, 78–78
współrzędne względne, 79–79, 171–171
wyznaczanie łuków, 72–72
wyznaczanie okręgów, 72–72
znaczniki AutoSnap, 80–80, 85–85
punkty bazowe, 94–94, 97–97, 168–168
punkty końcowe, 70–70, 72–72
punkty początkowe, 70–70, 72–72, 78–78,
105–105, 167–167
puste obszary wewnątrz kreskowania (wyspy),
122–122, 172–172
R
ramki
edytowanie, 100–100
granice cięcia, 109–109
obiekty tekstu, 128–128
obszary zakreskowane, 122–122
polilinie, 104–104
wydłużanie obiektów, 92–92
regeneracja efektu schodkowania, 46–46
regiony, 12–12
rodzaje linii, 168–168
globalny współczynnik skali, 67–67
Menedżer rodzajów linii, 66–66
przegląd, 65–65
rodzaje linii (kontynuje)
przypisania warstw, 66–66
skalowanie, 66–66, 67–67
zapisywanie styli w szablonach, 8–8
ROZBIJ — polecenie, 71–71
rozbijanie obiektów, 71–71, 168–168
rozmiar papieru, 154–154, 155–155, 157–157
rozpoczynanie rysunku, 50–50
ruchome paski narzędzi, 35–35
rysowanie obiektów
łuki, 72–72
linie, 37–37, 69–69
okrąg, 38–38, 72–72
polilinie, 69–69
prostokąty, 70–70
przegląd, 10–10
wieloboki, 69–69, 71–71
zaokrąglanie, 98–98
rysunki i pliki rysunku
chmurki wersji, 113–113
druk, 155–155
istniejące pliki — zaczynanie, 50–50
korekta, 20–20
przeglądanie, 58–58
siatki, 76–76
szablony, 50–50
tryb lokalizacji, 76–76
układy współrzędnych, 78–78
wstawianie bloków, 119–119
wyświetlanie całych rysunków, 44–44
wyświetlanie nowych fragmentów, 45–45
wyświetlanie zbliżenia, 14–14
rzutnie, 148–148
drukowanie granic, 152–152
modyfikowanie, 151–151
panoramowanie, 45–45
pokrywanie, 152–152
przegląd, 4–4
przegląd obszaru modelu i obszaru papieru,
54–54
skala wyświetlania, 138–138
skalowanie rodzaju linii w, 67–67
skalowanie widoków, 4–4, 44–44
tworzenie, 151–151
uchwyty, 152–152
usuwanie, 152–152
właściwości, 152–152
wiele rzutni, 157–157
wyświetlanie obiektów warstwowych, 151–151
wyświetlanie zbliżenia, 158–158
zmiana rozmiarów, 152–152
zmiana ustawień, 157–157
rzutnie arkusza, 148–148, 168–168
rzutnie modelu, 168–168
rzutnie ruchome (rzutnie arkuszy), 148–148, 168–168
rzutnie sąsiadujące (rzutnie modelu), 168–168
Indeks | 179
S
słowa kluczowe w systemie Pomocy, 24–24
siatki, 168–168
przegląd, 76–76
skoki, 76–76
tworzenie zarysu, 85–85
wyłączanie i włączanie, 76–76
wyświetlanie lub ukrywanie, 76–76
zakres siatki, 76–76, 164–164
siatki skoku, 168–168
skala rysunku. Patrz skala i skalowanie
skala wydruku, 155–155
skale i skalowanie, 168–168
jednostki rysunku w zestawieniu
ze skalą, 2–2, 52–52
przegląd, 2–2
rodzaje linii, 66–66, 67–67
skala wydruku, 155–155
szerokości linii, 68–68
tekst, 131–131
ustawianie skali wyświetlania, 138–138
widoki w rzutniach, 4–4
wymiary, 139–139
wzory kreskowania, 123–123
Skok biegunowy, 105–105, 169–169
Skok i lokalizacja. Patrz tryby lokalizacji
względem obiektu
skoki
ustawienia siatki i skoku, 76–76
wzory kreskowania, 123–123
skróty
cykliczne przechodzenie przez punkty
lokalizacji, 80–80
edycja tekstu, 128–128
skróty klawiszowe, 165–165
skróty — polecenie, 36–36
skróty klawiszowe, 165–165
skróty klawiszowe (klawisze skrótów), 165–165
skróty poleceń, 36–36, 169–169
skróty, polecenie, 169–169
spis treści w systemie pomocy, 27–27
splajny, 98–98, 165–165, 166–166
sprawdzanie rysunków, 113–113
stały tryb lokalizacji, 81–81, 169–169
STANDARD, styl, 130–130, 142–142
sterowniki drukarki systemowej Windows, 153–153
sterowniki, drukarka, 153–153
styczny — tryb lokalizacji, 82–82
style
linie pomocnicze, 142–142
nadpisywanie, 142–142
normy rysunkowe, 8–8
style tekstu, 130–130
style wydruku, 154–154
style wymiarowania, 142–142, 169–169
style tekstu, 8–8, 130–130, 169–169
style wydruku, 6–6, 148–148, 154–154, 169–169
style wymiarowania, 142–142, 169–169
symbole
w wymiarach, 142–142
zdefiniowanych, 16–16, 169–169
Patrz także bloki
symetria — tryb lokalizacji, 82–82
szablony, 50–50, 167–167, 169–169
normy rysunkowe i, 8–8
otwieranie, 51–51
pliki DWT, 164–164
pliki przykładowe, 51–51
szablony architektoniczne, 51–51
szablony rysunków do ćwiczeń, 51–51
szablony rysunków mechanicznych, 51–51
szablony rysunków. Patrz szablony
szerokości linii, 6–6, 48–48, 68–68, 164–164
szerokości linii (grubości linii), 6–6, 48–48, 68–68,
164–164
szerokość
obiekty tekstu, 128–128
polilinie, 71–71
znaki tekstowe, 130–130
Szybka pomoc, funkcja, 29–29
szyki, 157–157, 169–169
szyki kołowe, 169–169
Ś
śledzenie biegunowe, 83–83, 169–169
średnice, 72–72
T
tablice definicji, 169–169
tablice definicji bloków, 170–170
tablice stylów wydruku zależnych od koloru (CTB),
154–154, 167–167
tablice z nazwanymi stylami wydruku, 154–154
tekst
adnotacje, 136–136, 141–141
Edytor tekstu lokalnego, 128–128
model a obszar papieru, 130–130
pasek narzędzi Formatowanie tekstu, 128–128
rzutnie i, 131–131
style, 130–130, 169–169
szerokość, 128–128
tekst wymiarowy, 136–136, 142–142, 170–170
zapisywanie styli w szablonach, 8–8
tekst czytany od końca, 130–130
tekst pisany „do góry nogami“, 130–130
tekst pochylony, 130–130
tekst wymiarowy, 136–136, 170–170
tematy wyświetlane w systemie pomocy, 26–26
tryb lokalizacji, 170–170
tryb lokalizacji Koniec, 82–82, 108–108
tryb lokalizacji Kwadrant, 82–82, 107–107
tryb lokalizacji względem obiektu, 170–170
180 | Indeks
tryb Orto, 170–170
tryby lokalizacji
cykliczne przechodzenie przez punkty
lokalizacji, 80–80
dokładności i, 12–12
kąty skoku, 165–165
nadpisywanie, 172–172
przegląd, 76–76
rodzaje, 82–82
siatka skoku, 168–168
skoki, 76–76
stałe tryby lokalizacji, 81–81
tryb lokalizacji, 170–170
tworzenie zarysu, 85–85
wymiary i, 137–137
znaczniki, 172–172
znaczniki AutoSnap, 85–85
tryby uchwytów, 170–170
tryby, zdefiniowane, 170–170
U
ułamki, 52–52, 53–53
uchwyty, 170–170
edycja obiektów, 112–112
edycja wymiarów, 144–144
tryby uchwytów, 170–170
uchwyty bloków, 120–120
uchwyty rzutni, 152–152
wyświetlanie, 90–90
uchwyty (uchwyty do przesuwania), 35–35
uchwyty do przesuwania na paskach narzędzi, 35–35
ukrywanie
Paleta informacji, 30–30
paleta właściwości, 63–63
paski narzędzi, 35–35
warstwy, 57–57, 65–65
umieszczenia (odwołania do bloków), 170–170
umieszczenia bloków (odwołania do bloków),
170–170
urządzenia wskazujące, 34–34, 44–44, 46–46,
170–170
ustawienia aktualnej skali obiektu, 67–67
ustawienia do drukowania
jednostki rysunku, 52–52
w wymiarach, 143–143
Ustawienia rysunkowe — okno dialogowe, 77–77,
81–81
ustawienia strony, 148–148, 155–155, 170–170
Ustawienia szerokości linii — okno dialogowe, 68–68
usuwanie, 170–170
rzutnie arkusza, 152–152
usuwanie obiektów, 91–91
usuwanie obiektów ze zbioru wskazań, 90–90
UTNIJ — polecenie, 88–88, 92–92
uwagi w obszarze modelu i papieru, 130–130
W
w stylach kreślenia
edycja właściwości, 110–110
identyfikowanie obiektów, 48–48
przypisania warstw, 6–6
właściwości, 62–62
edytowanie, 64–64
oglądanie, 64–64
paleta właściwości, 63–63
pasek narzędzi Właściwości, 32–32, 63–63
przypisania warstw, 62–62
przypisywanie, 62–62
warstwy, 6–6, 171–171
aktualna warstwa, 56–56, 65–65
blokowanie, 57–57
edycja właściwości, 64–64
Menedżer cech warstw, 56–56, 57–57,
65–65, 151–151
nazywanie, 6–6
organizowanie rysunków, 48–48, 56–56
pasek narzędzi Warstwy, 32–32, 63–63
przegląd, 6–6, 56–56
przypisania kolorów, 6–6, 56–56, 64–64
przypisania rodzajów linii, 66–66
przypisania rodzaju linii, 6–6
rzutnie — warstwa, 158–158
style wydruku, 6–6
ukrywanie lub wyświetlanie, 57–57,
65–65, 151–151
właściwości, 62–62, 64–64
wymiarów na, 137–137, 138–138
zamykanie, 57–57
zmiana układu, 56–56
Warsztat nowych możliwości, 24–24
wartości względne, 78–78
wartości X i Y, 78–78
węzły, 171–171
widoczność warstw, 57–57
widok planowy, 171–171
widoki, 44–44, 171–171
panoramowanie, 14–14, 45–45
wyświetlanie całych rysunków, 44–44
zmiana położenia, 45–45
Patrz także rzutnie
widoki drzew, 171–171
wiele kopii obiektów, 95–95
wieloboki, 69–69, 71–71
wieloboki opisane, 71–71
wieloboki wpisane, 71–71
wierzchołki, 171–171
wprowadzanie dynamiczne, 79–79
wskaźnik zbioru wskazań, 85–85, 168–168
wskaźniki
lokalizacja względem siatki, 76–76
panoramowanie, 45–45
powiększanie lub zmniejszanie za pomocą, 44–44
wskaźnik zbioru wskazań, 85–85
zgłoszenia dynamiczne wyświetlane obok, 37–37
Indeks | 181
współrzędne bezwzględne, 78–78, 171–171
współrzędne biegunowe, 78–78
współrzędne i układy współrzędnych
obliczanie przyrostu, 114–114
określanie, 12–12
przegląd, 78–78
punkt początkowy, 78–78, 105–105
wprowadzanie dynamiczne i, 79–79
współrzędne bezwzględne i względne, 78–78,
79–79, 171–171
współrzędne biegunowe, 78–78
współrzędne kartezjańskie, 78–78
współrzędne kartezjańskie, 78–78, 79–79
współrzędne względne, 79–79, 171–171
wstawianie bloków, 119–119, 120–120, 158–158
wybieranie
obiekty, 90–90
usuwanie obiektów ze zbioru wskazań, 90–90
WYDŁUŻ — polecenie, 92–92
wydłużanie obiektów, 92–92, 102–102
wygładzanie obiektów, 46–46
WYMAŻ — polecenie, 91–91
wymiarów kątowych, 134–134, 136–136,
145–145, 171–171
wymiarów liniowych, 134–134, 136–136, 144–144
wymiarów szeregowych, 134–134, 145–145, 171–171
wymiary łańcuchowe (wymiary szeregowe),
134–134, 145–145, 167–167, 171–171
wymiary i wymiarowanie
dokładność, 12–12
edycja właściwości, 64–64
edycja wymiarów, 144–144
elementy wymiarów, 136–136
przegląd, 136–136
przesuwanie wymiarów, 144–144
rodzaje, 18–18, 136–136, 144–144
skalowanie, 151–151
standardy dla, 143–143
style wymiarowania, 142–142, 169–169
tekst, 142–142, 170–170
tworzenie, 137–137, 144–144
uchwyty, 144–144
ustawienia do drukowania, 143–143
warstw dla, 137–137, 138–138
wymiary zespolone, 18–18, 136–136
zapisywanie styli w szablonach, 8–8
zmienne wymiarowania, 172–172
znaczniki środka i linie środkowe,
140–140, 142–142
wymiary liniowe, 52–52
wymiary normalne, 134–134, 144–144, 171–171
wymiary od bazy, 134–134, 145–145
wymiary pionowe, 134–134
wymiary poziome, 134–134
wymiary promienia, 134–134, 136–136, 145–145
wymiary równoległe (wymiary bazowe),
134–134, 145–145
Wymiary szybkiej linii odniesienia, 134–134
wymiary średnicy, 134–134, 145–145
wymiary współrzędnościowe, 134–134,
136–136, 144–144
wymiary zespolone, 18–18, 136–136, 172–172
wypełnienia, 121–121, 122–122, 172–172
wypełnienie, 122–122, 172–172
wysokość znaków tekstowych, 130–130
wyspy, 122–122, 172–172
wyśrodkowanie widoków, 138–138
wyświetlanie
opcje poleceń, 37–37
Paleta informacji, 30–30
paleta właściwości, 63–63
paski narzędzi, 35–35
regeneracja efektu schodkowania, 46–46
siatka, 76–76
skala wyświetlania, 138–138
właściwości, 63–63
właściwości rzutni, 152–152
warstwy, 57–57
wyświetlanie zbliżenia, 172–172
przegląd, 14–14, 44–44
skalowanie widoków w rzutniach, 4–4, 158–158
Z
zakładka arkusza, 54–54
zakładka DC Online (DesignCenter), 120–120
zakładki arkusza, 32–32
zakres rysunku, 172–172
zakres siatki, 76–76, 164–164
zakres, rysunek, 172–172
zamykanie
paski narzędzi, 35–35
warstwy, 57–57
zamykanie polilinii, 70–70
zaokrąglanie obiektów, 73–73, 88–88, 98–98
zapisywanie
pliki jako pliki DWF, 157–157
pliki w innych formatach, 153–153
zastępowania stylów wymiarowania, 142–142
zastępowanie lokalizacji względem obiektów, 172–172
zaznaczanie chmurek wersji, 113–113
zbiór wskazań, 90–90, 172–172
zgłoszenia, 36–36, 37–37, 172–172
zmiana rozmiarów
obiekty tekstu, 128–128
paski narzędzi, 35–35
rodzaje linii, 67–67
rzutnie, 152–152
zmiana rozmiarów okna
obiekty tekstu, 128–128
paski narzędzi, 35–35
182 | Indeks
zmienne
zmienne systemowe, 172–172
zmienne wymiarowania, 172–172
zmienne systemowe, 172–172
zmienne wymiarowania, 172–172
znaczniki AutoSnap, 80–80, 85–85
znaczniki lokalizacji względem obiektu, 172–172
znaczniki środka, 134–134, 140–140, 142–142
ZOOM — polecenie, 44–44
zwężające się linie, 71–71

Copyright © 2005 Autodesk, Inc.
Wszystkie prawa zastrzeżone
Ta publikacja, lub żadna jej część, nie może być reprodukowana w żadnej formie, żadną metodą, oraz w żadnym celu.

AUTODESK, INC., DOSTARCZAJĄC PRODUKT „TAKI JAKI JEST“ NIE UWZGLĘDNIA REKLAMACJI I NIE UDZIELA GWARANCJI, ZARÓWNO WYRAŻONYCH JAK I SUGEROWANYCH, DOTYCZĄCYCH OGÓLNEGO PRZEZNACZENIA LUB PRZYDATNOŚCI DOSTĘPNYCH MATERIAŁÓW DO OKREŚLONYCH CELÓW. W ŻADNYM WYPADKU AUTODESK, INC. NIE PRZYJMUJE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA SZKODY, RÓWNIEŻ PRZYPADKOWE I EWENTUALNE SKUTKI UBOCZNE MAJĄCE ZWIĄZEK LUB MOGĄCE WYNIKAĆ Z ZAKUPU LUB KORZYSTANIA Z NINIEJSZYCH MATERIAŁÓW. JEDYNĄ I WYŁĄCZNĄ ODPOWIEDZIALNOŚĆ JAKĄ PRZYJMUJE AUTODESK, INC., NIEZALEŻNIE OD FORMY DZIAŁANIA, JEST TO, ŻE NIE PRZEKROCZY CENY ZAKUPU PRZEDSTAWIONYCH TUTAJ MATERIAŁÓW.
Autodesk, Inc. zastrzega sobie prawo do wprowadzania poprawek i udoskonalania produktów, stosownie do potrzeb. Publikacja ta opisuje stan produktu w momencie jej wydania i może odbiegać od późniejszych wersji produktu.

Znaki towarowe firmy Autodesk
Poniższe nazwy są zarejestrowanymi znakami towarowymi firmy Autodesk, Inc., w USA i/lub innych krajach: 3D Studio, 3D Studio MAX, 3D Studio VIZ, 3ds max, ActiveShapes, ActiveShapes (logo), Actrix, ADI, AEC-X, ATC, AUGI, AutoCAD, AutoCAD LT, Autodesk, Autodesk Envision, Autodesk Inventor, Autodesk Map, Autodesk MapGuide, Autodesk Streamline, Autodesk WalkThrough, Autodesk World, AutoLISP, AutoSketch, backdraft, Biped, bringing information down to earth, Buzzsaw, CAD Overlay, Character Studio, Cinepak, Cinepak (logo), cleaner, Codec Central, combustion, Design Your World, Design Your World (logo), EditDV, Education by Design, gmax, Heidi, HOOPS, Hyperwire, i-drop, IntroDV, lustre, Mechanical Desktop, ObjectARX, Physique, Powered with Autodesk Technology (logo), ProjectPoint, RadioRay, Reactor, Revit, VISION*, Visual, Visual Construction, Visual Drainage, Visual Hydro, Visual Landscape, Visual Roads, Visual Survey, Visual Toolbox, Visual Tugboat, Visual LISP, Volo, WHIP! oraz WHIP! (logo). Poniższe nazwy są znakami towarowymi firmy Autodesk, Inc., w USA i/lub innych krajach: AutoCAD Learning Assistance, AutoCAD LT Learning Assistance, AutoCAD Simulator, AutoCAD SQL Extension, AutoCAD SQL Interface, AutoSnap, AutoTrack, Built with ObjectARX (logo), burn, Buzzsaw.com, CAiCE, Cinestream, Civil 3D, cleaner central, ClearScale, Colour Warper, Content Explorer, Dancing Baby (image), DesignCenter, Design Doctor, Designer's Toolkit, DesignKids, DesignProf, DesignServer, Design Web Format, DWF, DWFit, DWG Linking, DXF, Extending the Design Team, GDX Driver, gmax (logo), gmax ready (logo),Heads-up Design, jobnet, mass, ObjectDBX, onscreen onair online, Plasma, PolarSnap, Productstream, Real-time Roto, Render Queue, Visual Bridge, Visual Syllabus, oraz Where Design Connects.

Znaki towarowe firmy Autodesk Canada Co.
Następujące nazwy są zarejestrowanymi znakami towarowymi firmy Autodesk Canada Co. w Stanach Zjednoczonych i/lub Kanadzie i/lub innych krajach: discreet, fire, flame, flint, flint RT, frost, glass, inferno, MountStone, riot, river, smoke, sparks, stone, stream, vapour, wire. Następujące nazwy są znakami towarowymi firmy Autodesk Canada Co. w Stanach Zjednoczonych i/lub Kanadzie i/lub innych krajach: backburner, Multi-Master Editing.

Znaki towarowe innych firm
Wszystkie pozostałe nazwy znaków firmowych, nazwy produktów lub znaki towarowe należą do ich prawnych właścicieli.

Współpraca programistyczna z innymi firmami
ACIS Copyright © 1989-2001 Spatial Corp. Portions Copyright © 2002 Autodesk, Inc. Copyright © 1997 Microsoft Corporation. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Flash® jest zarejestrowanym znakiem towarowym firmy Macromedia, Inc. w Stanach Zjednoczonych i/lub innych krajach.
International CorrectSpell™ Spelling Correction System © 1995 by Lernout & Hauspie Speech Products, N.V. Wszelkie prawa zastrzeżone. InstallShield™ 3.0. Copyright © 1997 InstallShield Software Corporation. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kolory PANTONE® wyświetlane w aplikacji oprogramowania lub w dokumentacji użytkownika mogą nie odpowiadać zdefiniowanemu standardowi PANTONE. Należy zapoznać się z aktualną dokumentacją PANTONE Color Publications w celu odszukania dokładnego koloru. PANTONE® i inne znaki towarowe Pantone, Inc. są własnością Pantone, Inc. © Pantone, Inc., 2002 Pantone, Inc. jest prawnym właścicielem danych koloru i/lub oprogramowania licencjonowanego dla Autodesk, Inc., dla dystrybucji do wykorzystania tylko w połączeniu z pewnymi programami Autodesk. PANTONE Color Data i/lub Software nie może być kopiowane na inny dysk lub do pamięci jeżeli nie stanowi części produktu oprogramowania Autodesk. Portions Copyright © 1991-1996 Arthur D. Applegate. Wszelkie prawa zastrzeżone. Częściowo oprogramowanie bazuje na współpracy z Independent JPEG Group. RAL DESIGN © RAL, Sankt Augustin, 2002 RAL CLASSIC © RAL, Sankt Augustin, 2002 Reprezentacja kolorów RAL jest wykonana za zgodą RAL Deutsches Institut für Gźtesicherung und Kennzeichnung e.V. (RAL German Institute for Quality Assurance and Certification, re. Assoc.), D-53757 Sankt Augustin. Czcionki z biblioteki Bitstream® copyright 1992. Czcionki z Payne Loving Trust © 1996. Wszelkie prawa zastrzeżone.

INSTYTUCJE RZĄDOWE
Korzystnie, kopiowanie lub ujawnianie przez Rząd Stanów Zjednoczonych jest dopuszczone zgodnie z przepisami podanymi w FAR 12.212 (Commercial Computer Software-Restricted Rights) oraz DFAR 227.7202 (Rights in Technical Data and Computer Software).

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Spis treści
Przejście od rysowania na papier do pracy z programem CAD .
Rysowanie w skali . . . . . . Arkusz rysunkowy . . . . . . Zarządzanie danymi graficznymi. . Ustalanie standardów rysunkowych. Wydajne rysowanie . . . . . . Dokładne rysowanie . . . . . Oglądanie rysunku . . . . . . Tworzenie standardowych symboli . Tworzenie i modyfikowanie tekstu . Modyfikowanie rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

.
. . . . . . . . . .

.1
. 2 . 4 . 6 . 8 10 12 14 16 18 20

Rozdział 1

Wprowadzenie do programu AutoCAD

.

.

.

.

.
. . . . . . .

.
. . . . . . .

.
. . . . . . .

. 23
. . . . . . . 24 24 24 25 29 29 30

Dlaczego należy korzystać z tego podręcznika . . . . Źródła informacji o programie AutoCAD . . . . . . Dostęp do powiązanych tematów w systemie pomocy Ćwiczenia: korzystanie z systemu pomocy . . . . Użycie Szybkiej pomocy w Palecie informacji. . . . . Poruszanie się po zawartości Palety informacji . . Sterowanie opcjami wyświetlania Palety informacji .

Rozdział 2

Praca z poleceniami .

.

.

.

.

.

.
. . . . . . . .

.
. . . . . . . .

.
. . . . . . . .

.
. . . . . . . .

.
. . . . . . . .

.
. . . . . . . .

.
. . . . . . . .

.
. . . . . . . .

. 33
. . . . . . . . 34 34 34 35 36 36 37 39

Korzystanie z myszy. . . . . . . . Przerywanie działania polecenia . . . . Uruchamianie polecenia . . . . . . Uruchamianie poleceń z menu . . Uruchamianie poleceń z linii poleceń Określanie opcji polecenia . . . . Stosowanie zgłoszeń dynamicznych . Cofanie lub powtarzanie poleceń . . .

. . . . . . . . . . . . . Przypisywanie szerokości linii . Ćwiczenia: przeglądanie rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . Tworzenie linii równoległych . . . . . . . Korzystanie z rodzajów linii . . . Powiększanie. . . 61 . Planowanie jednostek i skali rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 45 Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe. 50 52 52 52 54 56 56 57 58 Rozpoczęcie rysunku . . . . . . . . . . . Sterowanie warstwami . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Rozdział 3 Zmiana widoków . . . . . . . . . . . . . . 44 44 44 44 45 Wyświetlanie widoku w różnych powiększeniach . . . Korzystanie z palety właściwości . . . . Porządkowanie rysunków za pomocą warstw Przypisywanie warstw . . . Skalowanie rodzajów linii . . . . . . . . aby wyświetlić cały rysunek . . . . . . . . . . . . . . . Korzystanie z pasków narzędzi Właściwości i Warstwy Ćwiczenia: zmiana właściwości obiektu . . . . . . . . . . . Rysowanie okręgów i łuków . . 49 . . . . . . . Rysowanie polilinii i wieloboków . . . . . . . Wyświetlanie nowych fragmentów przez przemieszczanie wskaźnika . . . Ćwiczenia: powiększanie i wyświetlanie nowych fragmentów . Rysowanie łuków . . Wyświetlanie nowych fragmentów . . . . . . . . . 43 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Powiększanie przez przemieszczanie wskaźnika . . . Powiększanie do określonego obszaru . . . . Rozdział 5 Rysowanie obiektów . Rysowanie okręgów . . . . . . . . . . . . . . . . . . iv | Spis treści . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rysowanie polilinii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rysowanie linii . . . . 62 62 63 63 64 65 67 68 69 69 69 70 72 72 72 Przegląd właściwości obiektu . . . . . . . . . . . . Ustawianie formatu jednostek rysunku Informacje o modelach i arkuszach . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 45 . . . . . . . . Przypisywanie właściwości do obiektu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Wybór jednostek rysunku . . . .

. . Wymazywanie obiektów . . . . . . . . . . . . Odbijanie lustrzane obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Lokalizowanie punktów na istniejących obiektach . . . . . . . Powielanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . wydłużanie i ucinanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przesuwanie obiektów . . . 76 76 77 78 78 78 79 80 80 81 82 83 83 83 84 84 Ustawianie wartości dla siatki i skoku . . . . Korzystanie z pomocy rysunkowych . . . . . . Obracanie obiektów . . . Zaokrąglanie narożników . . . Wymazywanie. . . . . . . Odsuwanie obiektów. . . . . . . . . . . . . 75 . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ćwiczenia: precyzyjne tworzenie nowych rysunków. . . . . . . . . . . Używanie współrzędnych kartezjańskich i biegunowych Rysowanie za pomocą bezwzględnych współrzędnych kartezjańskich . . . . . . . . . . . . Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . . . . . . . . . . . . . Ucinanie obiektów . . Ćwiczenia: Rysowanie precyzyjne . . . . . . . . . . . . . . Opis trybów lokalizacji . . . . . . . 90 90 90 91 91 92 92 94 94 95 96 97 97 97 98 98 104 111 112 112 113 114 Wybieranie obiektów do edycji . . . . . Przesuwanie i obracanie obiektów . Analizowanie rysunków . . .Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie. . . . . . . . . . . . . . Określanie odległości . Określanie kątów i odległości . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rysowanie za pomocą względnych współrzędnych kartezjańskich . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Edycja przy użyciu uchwytów . . Określanie kąta . . . . . . . . . . . . . . . . . Spis treści | v . . . . . . . . . . . Ćwiczenia: dokładne modyfikowanie obiektów . . . Ustalanie granic siatki . . . . . . . . . . . . . . . . . . Używanie pojedynczych trybów lokalizacji . . . . . . . . . . . . . 89 . . . . Używanie śledzenia biegunowego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Tworzenie chmurek wersji . . . . . . . . Ustalanie stałych trybów lokalizacji . . . . . . . . . Określanie zbioru wskazań . . . . . Ustawianie odstępów dla siatki i skoku . . . . . . . . Wydłużanie obiektów . . . Kopiowanie obiektów . . . . . Zmiana/Uzgodnij cechy. . . . . . . . . . . . . . Rysowanie za pomocą współrzędnych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Metody wyboru obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Zalety bloków . . . . . . . 117 . . . . .122 Przegląd bloków . . . . .118 . Rozdział 9 Dodanie tekstu do rysunku . . . . . . . . Wstawianie bloków . . . . Modyfikowanie wymiarów . . . . . . . . Wymiary zespolone i linie odniesień . . .131 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ćwiczenia: dodawanie bloków . . . .142 . . . . . . . . . . . . . .131 Tworzenie i modyfikowanie tekstu . . . . . . . Ćwiczenia: dodanie kreskowań do rysunku . . . .119 . . . . . Tworzenie wymiarów . . . . . . . . . . . . . . Używanie standardowych wzorów kreskowań Kreskowania zespolone . . . Tworzenie znaczników środka i linii środkowych Tworzenie linii odniesienia z opisami . . . . . . . . . . . . . . . .Rozdział 8 Dodawanie symboli i kreskowań . . . . . . . . . . . . . . . . . . . vi | Spis treści . . . . . . . . . . . . .118 . Ustawianie rozmiaru tekstu w obszarze modelu Rozdział 10 Dodawanie wymiarów . Elementy wymiaru . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 135 . . . . Korzystanie z opcji wymiarowania . . . . . .144 Wymiary — przegląd . . .141 . Definiowanie obwiedni kreskowania .122 .136 . . . . . . . . . . . . . . Źródła bloków . . .140 . . . 127 . Ćwiczenia: Tworzenie wymiarów . . . . . . . Stosowanie stylów wydruku . . . . . . . . .130 . . . . . .137 . . . . . .121 . . . . . Wstaw kreskowania lub wypełnienie jednolite .121 .119 . . . . . .140 .136 . . .122 . . . . .130 . . . . . . . . . Tworzenie i modyfikowanie stylów wymiarowania . Tworzenie i modyfikowanie stylów tekstu . . .137 .128 . . . .136 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ustawianie rozmiaru tekstu dla skalowania rzutni . . . . . Przegląd kreskowań .121 . . . . . .118 . . . . .

Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków . . . . . . . . . . . . . . . 173 Spis treści | vii . . . . . . . . . . . . . . . . Używanie rzutni arkusza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Tworzenie i modyfikacja rzutni arkusza . . . . . . . . . . Ćwiczenia: Drukowanie rysunku . . . . . . . . . . . . Indeks . . . . . . . . . . . . . . . Zmiana właściwości za pomocą stylów wydruku Drukowanie z arkusza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 150 150 151 151 151 153 153 154 154 155 155 156 Praca z arkuszami . . . . Ćwiczenia: Praca z rzutniami arkusza . . . . . . . . . . . Ustawienia stron . Słownik . . . . . . . . . . . . . . . Tworzenie nowego arkusza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 149 . . . . . . 163 . . . . Zmiana konfiguracji plotera . . Wybór i konfiguracja ploterów . . Dodanie konfiguracji plotera . . . . . . . .

viii .

Przejście od rysowania na papier do pracy z programem CAD Wprowadzenie .

Skala pozwala odwzorować rzeczywiste rozmiary obiektu w postaci modelu narysowanego na papierze. Przy rysowaniu mapy jedna jednostka może oznaczać jeden kilometr lub jedną milę. W programie AutoCAD można najpierw zdecydować. Widoki części zostały wyskalowane później. 2 | Wstęp . Podczas rozplanowywania i drukowania rysunku można określić dowolną skalę. Rysunek tworzy się w skali 1:1 w wybranych jednostkach. aby utworzyć arkusz rysunku do druku. jaki należy określić podczas rozplanowywania rysunku. Przy rysowaniu ręcznym skalę widoku należy określić przed rozpoczęciem rysowania. jakie jednostki miary mają być używane. a następnie narysować model w skali 1:1. Na przykład podczas rysowania części silnika długość jednej jednostki może oznaczać jeden milimetr lub jeden cal.Rysowanie w skali Skala rysunku to jeden z elementów. Ustalanie skali w środowisku CAD różni się określania skali podczas rysowania ręcznego. Na tym rysunku pojazdu mechanicznego jako jednostki długości zastosowano milimetry.

.

Widoki na rzutniach można skalować za pomocą funkcji powiększania lub pomniejszania. lub model. podobne do ramek lub okien rysunku. tworząc tzw. Rysując ręcznie. elewacji. 4 | Wstęp . Przed wydrukiem na arkuszu model można ustawiać w różnych widokach. układy. papieru. Zazwyczaj składa się z ramki. W przypadku programu AutoCAD najpierw rysuje się projekt lub model w środowisku pracy nazywanym obszarem modelu. uwag ogólnych i jednego lub większej liczby widoków modelu wyświetlanych jako rzutnie arkusza. Dopiero wtedy można zacząć rysować.Arkusz rysunkowy Na papierze arkusz jest ograniczony do rozmiaru używanego papieru. tabelki. Podstawowy projekt. Rzutnie arkusza to obszary. za pośrednictwem których można oglądać model. jest tworzony w obszarze rysunku zwanym obszarem modelu. wymiarów. który zazwyczaj zawiera ramkę oraz tabelkę. najpierw należy wybrać arkusz. W przypadku tego rysunku domu na rzutniach wyświetlony został widok rzutu oraz widok elewacji. przekrojów i szczegółów. W środowisku CAD nie ma ograniczeń do jednego arkusza lub rozmiaru papieru. Następnie należy określić położenie płaszczyzn widoku. Następnie można dokonać rozmieszczenia elementów tego modelu na arkuszu w środowisku nazywanym obszare. Układ reprezentuje arkusz rysunku.

.

aby zobaczyć wszystkie elementy. 6 | Wstęp . Warstwy należy wyświetlić. elementy instalacji elektrycznej i wod-kan. sortowanie i edycję poszczególnych danych rysunku. Na przykład rzut budynku może składać się z osobnych arkuszy kalki. tak aby nie mogły zostać zmienione. jak i rysowania w środowisku CAD konieczne jest wybranie metody zarządzania zasobami rysunku umożliwiającej rozdzielanie. Przypisanie stylu wydruku do warstwy sprawia. aby ukryć szczegóły na czas pracy. rodzaj linii lub szerokość linii ułatwi spełnienie wymogów norm przemysłowych.Zarządzanie danymi graficznymi Zarówno w przypadku rysowania ręcznego. oraz można je zablokować. W programie AutoCAD arkuszom kalki odpowiadają warstwy. Należy wyłączyć warstwy. W przypadku rysowania ręcznego informacje można rozdzielić pomiędzy poszczególne kalki. Warstw można również użyć do przygotowania obiektów rysunków do wydruku. jak kolor. edytować i drukować warstwy oddzielnie lub kilka warstw nałożonych. Podobnie jak w przypadku kalek można wyświetlić. Warstwom można przypisywać nazwy. Przypisanie warstwie ustawień takich. Na tym rysunku prasy różne linie i kolory zostały wybrane przy użyciu warstw. zawierających elementy konstrukcyjne. że wszystkie obiekty narysowane na tej warstwie będą drukowane w taki sam sposób. aby ułatwić ich śledzenie.

.

wymiarów oraz rodzajów linii. W przypadku tego rysunku rzutu drogi zastosowano style pozwalające na spełnienie norm rysunkowych dotyczących tekstu. które będą konsekwentnie stosowane. W przypadku programu AutoCAD zgodność z normami przemysłowymi lub obowiązującymi w firmie można uzyskać przez utworzenie stylów. Używanie szablonów rysunków ułatwi szybkie rozpoczęcie tworzenia nowego rysunku. takie jak wysokość. tabelki oraz informacje o ramkach i niektóre ustawienia poleceń można zapisywać w plikach szablonów rysunków. określa rodzaj czcionki oraz parametry formatowania. pisaniu oraz wymiarowaniu wymagana jest drobiazgowa dokładność. Style. przykładowo. szerokości linii. Styl tekstu. Można utworzyć style dla tekstu. jak i indywidualnej efektywna komunikacja jest możliwa dzięki przyjęciu pewnych norm. tekst i style linii mogą być ustalone na szablonie rysunkowym. szerokość oraz pochylenie. 8 | Wstęp . wymiarowania oraz rodzajów linii. Wymiary. arkusze. W przypadku ręcznego rysowania przy rysowaniu rodzajów linii. który posłuży do tworzenia nowych rysunków. który spełnia wymogi norm. Normy muszą zostać ustalone na początku pracy i konsekwentnie należy się do nich stosować. warstwy.Ustalanie standardów rysunkowych Zarówno w przypadku pracy zespołowej.

.

kreskownice. okręgów. W programie AutoCAD można wybrać jedno z wielu narzędzi do rysowania. tworząc drugą połowę. Program AutoCAD udostępnia pełny zestaw narzędzi do rysowania i edycji. takich jak ołówki. Funkcja odsuwania obiektów pozwoliła na bardziej efektywne rysowanie linii równoległych.Wydajne rysowanie Rysowanie jak najmniejszym nakładem pracy oraz szybsze wprowadzanie poprawek: są to dwie główne przyczyny. a następnie odbić ją. linijki. W przypadku rysowania ręcznego konieczne jest użycie przyborów do rysowania. czasochłonnych czynności kreślarskich. pozwalający uniknąć wykonywania powtarzających się. Na tym rysunku wózka elementy powtarzające się i symetryczne zostały utworzone z wykorzystaniem funkcji kopiowania i odbijania. Można również kopiować rysunki między otwartymi rysunkami. cyrkle. elementów krzywoliniowych i itd. Powtarzalne czynności związane z rysowaniem i edycją rysunku muszą być wykonywane ręcznie. obracać i odbijać obiekty. które umożliwia utworzenie linii. odsuwać. kopiować. Czas poświęcany na rysowanie można zaoszczędzić rysując połowę elementu. 10 | Wstęp . dla których korzysta się ze środowisk CAD. szablony i gumki do mazania. W łatwy sposób można przesuwać.

.

należy zachować ostrożność. Przy użyciu funkcji śledzenia biegunowego można określić lokalizację względem wcześniej ustawionych kątów oraz odległość od tych kątów. W przypadku programu AutoCAD. Funkcja śledzenia biegunowego umożliwia wyświetlenie prowadnic po odpowiednim kątem i ustawienie kursora pod kątem. Rysując obiekty na papierze. takich jak punkt końcowy łuku. możliwe jest automatyczne przejście do punktu środkowego. Obiekty rysowane w skali muszą być ręcznie sprawdzane i wymiarowane. środek odcinka lub środek okręgu. W przypadku trybu lokalizacji względem obiektu po ustawieniu kursora w tym miejscu. aby uzyskać dokładne wymiary. Na tym rysunku pompowni funkcja trybów lokalizacji została użyta w celu uzyskania pewności. 12 | Wstęp . Współrzędne określają lokalizację na rysunku poprzez określenie położenia punktu na osi X i Y lub odległość i kąt względem kolejnego punktu. Środowisko CAD pozwala na bardziej dokładne kreślenie niż w przypadku rysowania ręcznego. można zastosować kilka metod. Śledzenie biegunowe umożliwiło narysowanie linii pod odpowiednim kątem. Przy użyciu trybów lokalizacji można określać położenie względem istniejących obiektów. Najprostszą metodą jest określenie punktów poprzez ich zlokalizowanie względem odstępów na prostokątnej siatce. aby utrzymać odpowiedni rozmiar i dopasowanie. że linie są prawidłowo połączone.Dokładne rysowanie Rysunki inżynierskie i architektoniczne muszą być bardzo dokładne. Kolejną metodą jest określenie dokładnych współrzędnych.

.

Aby pracować na elementach szczegółowych. 14 | Wstęp . można zmieniać rozmiar rysunku i panoramować go. można powiększyć obraz. lub przybliżać. aby widzieć więcej szczegółów. Można oddalać obraz. Może się to okazać bezcenne podczas pracy na dużych i zawierających dużo szczegółów rysunkach. że użytkownik szybko może przeglądać różne części projektu przy różnym ich powiększeniu. takich jak ten plan uzdrowiska. aby widzieć jego większą część. Aby stworzyć sobie jak najlepsze warunki pracy. Podczas rysowania na papierze rozmiar i rozdzielczość rysunku są stałe. Aby przejść do innej części rysunku. W środowisku CAD rozmiar i rozdzielczość rysunku można zmieniać zgodnie z potrzebami. Istnieje możliwość panoramowania i przechodzenia do innego obszaru projektu. należy panoramować rysunek bez zmiany jego wielkości. należy użyć funkcji pomniejszania. używając funkcji powiększania. Aby wyświetlić większą część rysunku.Oglądanie rysunku Siła środowiska CAD tkwi również w tym.

.

Tworzenie standardowych symboli Symbole używane na rysunkach tworzonych ręcznie miały za zadanie przedstawienie obiektów rzeczywistych w uproszczeniu. Można przeglądać i uzyskiwać podgląd bloków zawartych na rysunkach zapisanych w komputerze. Narzędzie DesignCenter pomaga zlokalizować biblioteki (zbiory) bloków. które można przeciągnąć na rysunek lub na paletę narzędzi. Bloki można później wstawiać na rysunku dowolnie wiele razy używając narzędzia DesignCenter. architektonicznych. Standardowe symbole krajobrazowe są często używane na tym rysunku przedstawiającym plan zagospodarowania dzielnicy mieszkalnej. 16 | Wstęp . można połączyć kilka obiektów w jeden zwany blokiem. Jeżeli zajdzie potrzeba utworzenia symbolu niestandardowego. w sieci firmowej lub na stronie WWW. Środowisko CAD pozwala zaoszczędzić czas dzięki możliwości wstawiania kopii istniejących symboli w dowolnym miejscu na rysunku. Ta metoda jednak ogranicza możliwości zróżnicowania symboli. Możliwość utworzenia i ponownego użycia symboli standardowych jest jedną z największych zalet środowiska CAD. mechanicznych lub elektrycznych. pod dowolnym kątem i w dowolnej skali. Przy ręcznym kreśleniu rysunku można używać szablonów symboli lub nalepek drukowanych umożliwiających naniesienie powtarzających się symboli krajobrazowych.

.

zastosowano linie odniesienia oraz wymiary. W przypadku wymiarów zespolonych można automatycznie aktualizować wielkość oraz wartość wymiaru przez rozciąganie lub zmianę skali wymiarowanego obiektu. że konieczne jest wymazanie. a następnie ponowne narysowanie wymiaru. czytelnego tekstu jest czasochłonnym zadaniem w przypadku rysowania ręcznego. Zmiana modelu powoduje automatyczna aktualizację wartości wymiarowych. promieniowe. Standardowe typy wymiarów stosowane w programie AutoCAD to wymiary liniowe. Wymiary zespolone są powiązane z modelem.Tworzenie i modyfikowanie tekstu Tworzenie dokładnych wymiarów oraz jednolicie napisanego. 18 | Wstęp . Można utworzyć linie odniesienia skojarzone z tekstem. odstęp oraz kąt obrotu tekstu wymiarowego i uwag. kątowe. W przypadku pracy na papierze zmiana rozmiaru dowolnej części rysunku sprawia. współrzędnościowe. W przypadku programu AutoCAD możliwe jest utworzenie wymiarów zespolonych oraz tekstu na obszarze papieru. Na tym szczegółowym rysunku wymagane elementy zostały opisane słownie. bazowe i inne. rozmiar. W przypadku przesunięcia tekstu linia jest ustawiana automatycznie. Zmiana tekstu często powoduje konieczność przepisania rysunku. W łatwy sposób można zmieniać treść. Aplikacja CAD udostępnia metody usprawnienia tego zadania. czcionkę.

.

kilkakrotnie naciskając przycisk myszy. można szybko cofnąć operację. Jeżeli konieczne jest skopiowanie całego lub części obiektu. zmianę skali. Po narysowaniu obiektu można w łatwy sposób skopiować go. rozciągnięcie. ucięcie itd. nie ma konieczności przerysowywania go. czy z wykorzystaniem aplikacji CAD. należy wymazać do lub wydrapać i ponownie narysować. Można modyfikować istniejący rysunek wykonanie odbicia. Można również w dowolnym czasie zmienić właściwości obiektu. można go skasować. Po narysowaniu obiektu nie ma potrzeby jego przerysowywania. Aplikacja AutoCAD eliminuje żmudną ręczną edycję. szerokość linii.Modyfikowanie rysunku Wprowadzanie korekt jest częścią wszystkich projektów kreślarskich. Te rysunki „przed“ i „po“ przedstawiają użycie niektórych typowych funkcji edycji elewacji budynku. Jeżeli popełniony zostanie błąd. Niezależnie od tego. Aby wprowadzić korektę rysowanego ręcznie obiektu. Jeżeli konieczne jest usunięcie obiektu. takie jak rodzaj linii. czy rysunek powstaje na papierze. konieczna będzie jego modyfikacja. 20 | Wstęp . obrócenie. bez konieczności ponownego tworzenia. kolor i warstwę. Chmurka wersji używana jest do zaznaczanie obszarów. udostępniając różnorodne narzędzia edycyjne. na których dokonano zmiany.

.

22 .

. . . . . . . . . . . . . . . . . 24 Ćwiczenia: korzystanie z systemu pomocy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 24 Źródła informacji o programie AutoCAD . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Wprowadzenie do programu AutoCAD Dlaczego należy korzystać z tego podręcznika . . . . . . . . . . 29 Poruszanie się po zawartości Palety informacji . . . . . . . 24 Dostęp do powiązanych tematów w systemie pomocy . . . . . . . . . . . . . . 25 Użycie Szybkiej pomocy w Palecie informacji . . . . . . . . 30 1 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 29 Sterowanie opcjami wyświetlania Palety informacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

informacje dotyczące pojęć oraz opisy poleceń. Z menu Pomoc można uzyskać dostęp do poniższych zasobów: ■ Pomoc udostępnia procedury. UWAGA W ćwiczeniach zawartych w tym podręczniku założono. zmiennych systemowych. Dostęp do powiązanych tematów w systemie pomocy W podręczniku Pierwsze kroki. ■ Warsztat nowych możliwości udostępnia szereg opisów nowych funkcji. aby nauczyć się podstawowych funkcji. UWAGA Karta Szybki start znajdująca się na końcu tego podręcznika to prosty w użyciu graficzny klucz do interfejsu produktu. można skorzystać z dodatkowych zasobów. w oknie dialogowym lub w zgłoszeniu w ramach polecenia.Dlaczego należy korzystać z tego podręcznika Niniejszy podręcznik Pierwsze kroki zawiera wprowadzenie do najczęściej używanych elementów programu AutoCAD. jego pasków narzędzi. procedury. co umożliwi szybsze rozpoczęcie pracy. Aby wyświetlić informacje Pomocy. Na przykład. aby rozpocząć pracę? ■ Jakie są zalecane metody korzystania z przedstawionych funkcji? Po bliższym zapoznaniu się z programem AutoCAD użytkownik znajdzie własny sposób skutecznej pracy w zależności od rodzaju wykonywanych zadań. ■ Paleta informacji wyświetla automatycznie procedury związane z aktywnym poleceniem. że użytkownika korzysta z domyślnych ustawień programu AutoCAD dotyczących wyświetlania i działania. Podręcznik ten skupia się na następujących sprawach: ■ Co należy wiedzieć. Źródła informacji o programie AutoCAD Jeśli potrzebne są dodatkowe informacje. System pomocy ARKUSZ 24 | Rozdział 1 Wprowadzenie do programu AutoCAD . polecenia i zmienne systemowe powiązane z poleceniem ARKUSZ. takich jak wybieranie obiektów. aby znaleźć pojęcia. W przypadku adaptacji ustawień może zaistnieć potrzeba skorzystania z pomocy. Należy skorzystać z tego podręcznika. klawiszy skrótów. można także nacisnąć klawisz F1 w zgłoszeniu Polecenie. ■ Dodatkowe zasoby bezpośrednie udostępniają kilka możliwości uzyskania dodatkowej pomocy w sieci WWW. należy wprowadzić słowo arkusz w polu na zakładce Indeks w oknie Pomoc. Program AutoCAD udostępnia bogaty zbiór funkcji oraz często wiele sposobów realizacji zadania. na końcu większości tematów znajdują się odwołania do słów kluczowych w indeksie pomocy. skrótów poleceń oraz podstawowych operacji.

wyświetlając spis rozdziałów. UWAGA Istotne jest nauczenie się szybkiego sposobu korzystania z systemu pomocy. aby wyświetlić informacje o pojęciach związanych z wybranym tematem 5 Kliknij. Następnie kliknij znak plus (+) obok opcji Podręcznik użytkownika. 2 W razie potrzeby wyświetlania spisu treści kliknij zakładkę Spis treści w lewym panelu okna Pomoc. aby wyświetlić polecenia związane z wybranym tematem 1 Kliknij zakładkę Indeks 2 Podaj słowo kluczowe 3 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy. System pomocy może dostarczyć odpowiedzi. aby przejrzeć temat Ćwiczenia: korzystanie z systemu pomocy W tych ćwiczeniach skorzystamy z systemu pomocy. 1 Uruchom program AutoCAD i naciśnij klawisz F1. aby wyświetlić okno Pomoc. Źródła informacji o programie AutoCAD | 25 . Opcja Podręcznik użytkownika rozwinie się. aby znaleźć informacje dotyczące sposobu rysowania z plikiem szablonu oraz tworzenia arkusza. 4 Kliknij. co pozwoli uniknąć niepotrzebnych trudności i frustracji.Ćwiczenie: lokalizacja tematu Pomocy za pomocą słowa kluczowego ■ Uruchom program AutoCAD i naciśnij klawisz F1. Następnie wykonaj czynności przedstawione na rysunku. aby wyświetlić procedury związane z wybranym tematem 6 Kliknij.

W prawym panelu okna Pomoc wyświetlane są odnośniki do kilku tematów wraz z opisem.3 W lewym panelu kliknij bezpośrednio tytuł Rozpoczynanie. Spowoduje to przejście do docelowego tematu w systemie pomocy. aby ponownie wyświetlić listę. 6 Kliknij zakładkę Polecenia. 7 Następnie w lewym panelu kliknij zakładkę Wyszukaj. 26 | Rozdział 1 Wprowadzenie do programu AutoCAD . organizowanie i zapisywanie rysunku. Następnie kliknij pierwszą procedurę z listy. Następnie kliknij Używanie pliku szablonu do uruchomienia rysunku. w którym znajdują się szczegółowe informacje dotyczące polecenia i opcji okien dialogowych. Teraz będziemy wyszukiwać tematy zawierających słowo arkusz. W spisie treści w lewym panelu wyświetlana jest struktura tematów umożliwiająca łatwe przeglądanie. Na zakładce Polecenia wyświetlane są wszystkie polecenia i zmienne systemowe związane z danym tematem. Kliknij zakładkę Procedury. Kliknięcie odnośnika na tej zakładce powoduje otwarcie okna Opis poleceń. 4 W prawym panelu kliknij Rozpoczynanie rysunku. 5 Kliknij zakładkę Procedury.

kliknij zakładkę Spis treści w prawym panelu. Uwaga Jeśli w spisie treści nie zostanie automatycznie wyświetlony aktualny temat. Ten sposób umożliwia łatwe wyszukanie powiązanych tematów. Źródła informacji o programie AutoCAD | 27 . Jednak w jaki sposób określić położenie bieżącego tematu w spisie treści? W jaki sposób można wyświetlić sąsiedni. Wyświetlona zostanie duża liczba tematów zawierających słowo arkusz. Wyświetlony zostanie temat. 9 Kliknij kolumnę Tytuł. powiązany temat? 11 W lewym panelu kliknij zakładkę Spis treści. aby posortować listę tematów wg podręcznika: Opis poleceń.8 Wpisz słowo arkusz. Podręcznik użytkownika itd. Spisie treści zostanie otwarty na aktualnym temacie. a następnie naciśnij klawisz ENTER lub kliknij opcję Lista tematów. 10 Przewiń w dół. Następnie kliknij kolumnę Położenie. Podręcznik adaptacyjny. aby wyszukać w Podręczniku użytkownika temat Praca w zakładce Arkusz-Pojęcia. Następnie kliknij opcję Wyświetl (lub dwukrotnie kliknij przyciskiem myszy temat). aby posortować listę tematów alfabetycznie.

gdy wyświetlanych jest zbyt dużo podtematów. a następnie kliknij opcję Zamknij wszystko. Jest to szybka metoda zwijania spisu treści. 28 | Rozdział 1 Wprowadzenie do programu AutoCAD . Więcej informacji zawiera rozdział Wydajne korzystanie z systemu pomocy. W systemie pomocy na zakładce Spis treści kliknij Podręcznik użytkownika ➤ Dostęp do potrzebnych informacji ➤ Wydajne korzystanie z systemu pomocy.12 W lewym panelu kliknij prawym przyciskiem myszy dowolny temat. 13 Zamknij okno Pomoc.

aby wykonać nowe lub rzadko wykonywane zadanie. jeśli jednak zachodzi potrzeba wstrzymania aktualizacji wyświetlanych informacji podczas zmiany poleceń. Użycie Szybkiej pomocy w Palecie informacji | 29 . kiedy wywoływane jest nowe polecenie. Zazwyczaj informacje wyświetlane przez Szybką pomoc są aktualizowane. tak samo jak w przeglądarce internetowej.Użycie Szybkiej pomocy w Palecie informacji Szybka pomoc w Palecie informacji daje wygodny dostęp do procedur w systemie Pomocy. aby wyświetlić menu podręczne Często. wyświetl informacje odniesienia pasek tytułu wybierz procedurę kliknij prawym przyciskiem myszy paletę lub pasek tytułu. Korzystając z tych poleceń. można przewijać zawartość okna do przodu i do tyłu lub wrócić na początek okna Paleta informacji. W trakcie wykonywania większości czynności Szybka pomoc wyświetla listę procedur związanych z aktualnym poleceniem. można zablokować Paletę informacji. Poruszanie się po zawartości Palety informacji Aby wyświetlić menu podręczne z poleceniami nawigacyjnymi. można ją kliknąć. Klikając na banerze tytułowym u góry Palety informacji można wyświetlić listę wszystkich poleceń i zmiennych systemowych dostępnych w produkcie. Aby wyświetlić procedurę na palecie. wystarczy kliknąć prawym przyciskiem myszy oknie Paleta informacji. informacja otrzymana z Szybkiej pomocy jest wystarczająca.

Aby rozpocząć Działanie Dostęp do systemu pomocy Korzystanie z Warsztatu nowych możliwości Wyszukiwanie zasobów ćwiczeniowych Korzystanie z Szybkiej pomocy w Palecie informacji Drukowanie procedury z programu Szybka pomoc Blokowanie procedury w programie Szybka pomoc Menu Pomoc ➤ Pomoc Pomoc ➤ Warsztat nowych możliwości Pomoc ➤ Dodatkowe zasoby bezpośrednie ➤ Szkolenia Pomoc ➤ Paleta informacji Nacisnąć prawy przycisk myszy. Paleta informacji może się automatycznie rozwijać lub zwijać po przesunięciu wskaźnika na jej pasek tytułu. aby nie przysłaniała obiektów znajdujących się pod nią. UWAGA Pasek tytułu może być wyświetlany po lewej lub prawej stronie palety. ■ Przezroczystość. w zależności od miejsca przeciągnięcia palety. Ustawienia te obejmują: ■ Autoukrywanie. Paleta informacji może być przezroczysta. udostępniające opcje i ustawienia Palety informacji. aby wyświetlić menu podręczne Nacisnąć prawy przycisk myszy. aby wyświetlić menu podręczne Pasek narzędzi Standard System pomocy POMOC. ASYSTENT Sprawdzenie i przypomnienie 1 Do czego służą zakładki w prawym panelu okna Pomoc? 2 Kiedy w lewym panelu okna Pomoc używa się zakładki Spis treści. a nie zakładki Indeks? 3 Które menu umożliwia uzyskanie informacji dotyczących nowych funkcji w programie AutoCAD? 30 | Rozdział 1 Wprowadzenie do programu AutoCAD .Sterowanie opcjami wyświetlania Palety informacji Kliknięcie prawym przyciskiem myszy na pasku tytułu Palety informacji wyświetla menu podręczne.

.

Umożliwia przeciąganie w rysunkach często używanych bloków i wzorów kreskowań. . w którym użytkownik tworzy i edytuje rysunki. DesignCenter (może być zamocowane lub ruchome). Zakładka Model i zakładki arkuszy Udostępniają dwa środowiska pracy. rodzajem linii. Pasek narzędzi Standard Zawiera przyciski służące do wykonywania standardowych operacji. Pasek narzędzi Właściwości Przedstawia i umożliwia sterowanie kolorem. grubością linii i stylem wydruku. Pasek narzędzi Style Przedstawia ustawienia tekstu i umożliwiam sterowanie nimi. Umożliwia lokalizację i umieszczenie zasobów z innych rysunków w bieżących rysunkach i na paletach narzędzi. Okno Palety narzędzi (może być zamocowane lub ruchome). Obszar rysunku Część okna programu AutoCAD. Okno poleceń Zawiera informacje o wykonywanych właśnie poleceniach. opcje i historie poleceń. Pasek stanu Wyświetla wartości współrzędnych i stan pomocy rysunkowych.Pasek menu Zawiera menu umożliwiające dostęp do wszystkich poleceń. Pasek narzędzi Warstwy Przedstawia ustawienia warstw i umożliwia sterowanie nimi. Pasek narzędzi Rysuj Zawiera przyciski umo liwiające tworzenie nowych obiektów.

Praca z poleceniami

Korzystanie z myszy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 34 Przerywanie działania polecenia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 34 Uruchamianie polecenia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 34
Uruchamianie poleceń z menu. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 35 Uruchamianie poleceń z linii poleceń . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 36 Określanie opcji polecenia. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 36 Stosowanie zgłoszeń dynamicznych. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 37

Cofanie lub powtarzanie poleceń . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 39

2

Korzystanie z myszy
Większość użytkowników w charakterze urządzenia wskazującego używa myszy. W myszy dwuprzyciskowej lewy przycisk jest zazwyczaj przyciskiem wskazującym, który służy do określania lub wybierania punktów w obszarze rysunku. Prawy przycisk służy do wyświetlania menu podręcznego, które zawiera odpowiednie polecenia i opcje. W zależności od położenia wskaźnika wyświetlane są różne menu.

wskazywanie punktów lub wybieranie obiektów

wyświetlanie menu podręcznego

UWAGA Aby sprawdzić, jakie opcje dostępne są w danej sytuacji, należy spróbować kliknąć prawym
przyciskiem myszy w celu wyświetlenia menu podręcznego. Mysz z kółkiem jest myszą dwuprzyciskową z małym kółkiem między przyciskami. Kółko to można obracać lub naciskać, aby szybko zmienić powiększenie lub wyświetlić nowy fragment rysunku. Korzystanie z myszy z kółkiem jest bardzo polecane.

Przerywanie działania polecenia
W razie przypadkowego kliknięcia ekranu, wyświetlenia menu podręcznego lub uruchomienia polecenia można zakończyć to działanie, naciskając na klawiaturze klawisz ESC. Ćwiczenie: anulowanie wyboru ■ Kliknij obszar rysunku i przesuń mysz. Program AutoCAD jest w trybie wyboru. Naciśnij klawisz ESC, aby anulować.

Uruchamianie polecenia
Polecenie można uruchomić za pomocą menu, paska narzędzi, palety lub linii poleceń. Ponieważ program AutoCAD jest bardzo elastyczny, użytkownik może wybrać taki sposób pracy, który będzie mu najbardziej odpowiadał.

34

|

Rozdział 2 Praca z poleceniami

Polecenia można wybierać z kilku różnych rodzajów menu w programie AutoCAD: ■ Menu rozwijane, które są dostępne na pasku menu umieszczonym na górze okna programu AutoCAD. Wszystkie polecenia używane w ćwiczeniach opisywanych w tej książce dostępne są z tych menu. ■ Menu Lokalizacja względem obiektu wyświetlane jest po przytrzymaniu naciśniętego klawisza SHIFT i kliknięciu prawym przyciskiem myszy. Menu Lokalizacja względem obiektu umożliwiam precyzyjne rysowanie, poprzez umieszczanie wskaźnika na elemencie obiektu, takim jak koniec linii lub środek okręgu. ■ Menu podręczne wyświetlane są po kliknięciu prawym przyciskiem myszy. Po kliknięciu prawym przyciskiem myszy obiektu, obszaru rysunku, paska narzędzi lub kliknięciu prawym przyciskiem myszy wewnątrz okna dialogowego, palety lub okna wyświetlane są różne menu.

Uruchamianie poleceń z menu
Paski narzędzi zawierają przyciski, które uruchamiają polecenia. Po ustawieniu wskaźnika nad przyciskiem zostanie wyświetlona etykietka z nazwą przycisku.

Mocowanie, odłączanie i zmiana rozmiaru pasków narzędzi
Zamocowany pasek narzędzi zajmuje stałą pozycję przy dowolnej krawędzi obszaru graficznego. ■ Zamocowany pasek narzędzi można przekształcić w pasek ruchomy, klikając jego uchwyt przesuwania i przeciągając go w dowolne miejsce w obszarze rysunku. ■ Można zmienić rozmiar ruchomego paska narzędzi, przeciągając dowolną jego krawędź. ■ Można zamocować ruchomy pasek narzędzi, klikając jego pasek tytułu i przeciągając go do krawędzi obszaru rysunku. Naciśnij klawisz CTRL, aby uniknąć zamocowania paska. uchwyt do przesuwania

Ukrywanie, wyświetlanie i blokowanie pasków narzędzi
■ Paski narzędzi można wyświetlić lub ukryć, klikając prawym przyciskiem myszy wybrany pasek narzędzi i klikając w menu podręcznym pasek, który ma być wyświetlony lub ukryty. ■ Paski narzędzi można zablokować (unieruchomić) za pomocą tego samego menu i klikając jedną z opcji blokowania w dolnej części menu. Ćwiczenie: zmiana rozmiaru i położenia paska narzędzi Rysuj W tych ćwiczeniach użytkownik będzie przemieszczał, zmieniał rozmiar i blokował pasek narzędzi Rysuj.

UWAGA Gdy instrukcja mówi o „przeciągnięciu“, kliknij i przytrzymaj naciśnięty lewy przycisk myszy,
przesuń wskaźnik, a następnie zwolnij przycisk myszy.

1 Aby zyskać więcej miejsca, zamknij otwarte palety w obszarze rysunku, klikając przyciski [x] na
paskach tytułów.

2 W lewej części okna aplikacji przeciągnij uchwyt do przesuwania z paska narzędzi Rysuj na
środek obszaru rysunku.

Uruchamianie polecenia

|

35

co umożliwi przeciągnięcie go z powrotem. w jaki sposób zostały uruchomione. Można także powtórzyć poprzednie polecenie. Po wprowadzeniu polecenia w linii poleceń należy nacisnąć klawisz ENTER lub SPACJA. wpisując je w linii poleceń w oknie poleceń zamiast używania pasków narzędzi lub menu. bez względu na to. niektóre polecenia muszą być zakończone w linii poleceń. W menu podręcznym kliknij opcję Rysuj. aby zmienić jego kształt. Na przykład można wpisać o jako alias nazwy polecenia OKRĄG. aby wyświetlić menu podręczne. 7 Przeciągnij pasek tytułu paska narzędzi Rysuj do lewej krawędzi okna aplikacji. po wprowadzeniu polecenia OKRĄG w linii poleceń zostanie wyświetlone następujące zgłoszenie: 36 | Rozdział 2 Praca z poleceniami . 5 Kliknij przycisk [x] w górnym prawym narożniku paska narzędzi Rysuj. Gdy pasek kontur paska narzędzi zmieni kształt. W prosty sposób można ponownie wyświetlić pasek narzędzi Rysuj lub dowolny inny pasek narzędzi. należy wpisać wartość (czcionka pogrubiona) w linii poleceń i nacisnąć klawisz ENTER. Uruchamianie poleceń z linii poleceń Polecenia programu AutoCAD można uruchomić. Więcej informacji znajduje się na karcie Szybki start na końcu podręcznika. może być trudno go znaleźć. 4 Przeciągnij dolną część paska narzędzi Rysuj. UWAGA Jeśli użytkownik zostanie poproszony w niniejszym podręczniku lub systemie pomocy o podanie czegoś. aby odzyskać pasek narzędzi. które zawiera listę pasków narzędzi. 6 Kliknij prawym przyciskiem myszy. jednak widoczny będzie uchwyt paska narzędzi. należy włączyć opcję automatycznego ukrywania we właściwościach paska narzędzi systemu Windows. okno poleceń linia poleceń Niektóre polecenia mają skrócone nazwy lub aliasy poleceń.3 Przesuń wskaźnik na dół paska narzędzi Rysuj. W razie przeciągnięcia paska narzędzi za pasek zadań systemu Microsoft Windows w dolnej części ekranu. aby zamocować pasek narzędzi. aby ponownie wyświetlić pasek narzędzi Rysuj. Określanie opcji polecenia Często po uruchomieniu polecenia program AutoCAD wyświetla zbiór opcji w linii poleceń. aby wykonać polecenie. Na przykład. gdzie zostanie zmieniony na wskaźnik „góra-dół“. Poza tym. zwolnij lewy przycisk myszy. naciskając klawisz ENTER lub SPACJA. aby go zamknąć. UWAGA Jeśli pasek zostanie przesunięty poza krawędź ekranu.

Uruchamianie polecenia | 37 . aby określić punkt. umożliwiając rysowanie następnych segmentów linii. 4 Utwórz drugi segment linii przez wskazanie następnego punktu. 6 Kliknij menu Zmiana ➤ Wymaż. 2 Przy zgłoszeniu Określ pierwszy punkt kliknij w dowolnym miejscu w obszarze rysunku. zgłoszenie dynamiczne. „Określ środek okręgu“ wyświetlana jest przed nawiasami kwadratowymi. Następnie naciśnij klawisz ENTER. aby wybrać opcję dwóch punktów. lecz są one oddzielnymi obiektami. Zgłoszenie zmieni się na: Określ następny punkt lub [Cofaj]. Stosowanie zgłoszeń dynamicznych Oprócz zgłoszenia w linii poleceń podobne zgłoszenie wyświetlane jest obok wskaźnika — jest to tzw. Na przykład wpisz 2p i naciśnij klawisz ENTER. Zgłoszenie dynamiczne umożliwia skupienie uwagi na pracy. Zgłoszenie Określ następny punkt lub [Cofaj] będzie się powtarzało. Dwa utworzone segmenty linii mają wspólny koniec. ■ Aby wybrać inną opcję. aby zakończyć polecenie. a następnie kliknąć opcję w menu. aż do zakończenia polecenia LINIA. a nie na linii poleceń. ■ Aby zaakceptować opcję domyślną. należy nacisnąć klawisz STRZAŁKA W DÓŁ. Aby wyświetlić opcje polecenia w zgłoszeniu wprowadzania dynamicznego. aby wykonać polecenie wymazania. W dalszych krokach skrócono opis do postaci Kliknij menu Rysuj ➤ Linia. wpisz wartości współrzędnych lub za pomocą urządzenia wskazującego wskaż w obszarze rysunku punkt środka okręgu. Dodatkowe opcje wyświetlane są pomiędzy nawiasami kwadratowymi. wpisz wielkie litery w nazwie opcji. Ćwiczenie: Rysowanie linii przy użyciu menu 1 Na pasku menu kliknij menu Rysuj i opcję Linia. 5 Naciśnij ENTER. 3 Przy zgłoszeniu Określ następny punkt lub [Cofaj] kliknij w dowolnym innym miejscu w obszarze rysunku. a następnie kolejne linie.Określ środek okręgu lub [3p/2p/Ssr (sty sty promień)]: Opcja domyślna. aby określić koniec segmentu.

aby go wybrać. W linii poleceń naciśnij klawisz ENTER. aby określić koniec segmentu linii. a następnie kliknij każdy okrąg. Ćwiczenie: rysowanie linii przy użyciu linii poleceń 1 W linii poleceń wpisz linia lub literę L. 3 4 5 6 7 8 Przy zgłoszeniu Określ promień okręgu wpisz 5 (wpisz 5 i naciśnij ENTER). który znajduje się na lewej krawędzi okna aplikacji. aby określić koniec segmentu linii. Po zakończeniu wpisz Usuń lub u. kliknij przycisk Linia. 4 Przy zgłoszeniu Określ następny punkt lub [Cofaj] kliknij w dowolnym innym miejscu w obszarze rysunku. aby usunąć linie. połączony z punktem początkowym i zakończyć polecenie. Wpisz 2p. który znajduje się na prawej krawędzi okna aplikacji. Powtórz kilka razy polecenie OKRĄG. 38 | Rozdział 2 Praca z poleceniami . aby określić punkt. Naciśnij ENTER 2 Kliknij dowolne miejsce w obszarze graficznym. 3 Przy zgłoszeniu Określ następny punkt lub [Cofaj] kliknij w dowolnym innym miejscu w obszarze rysunku. aby usunąć ostatni segment linii. aby zlokalizować punkt. 6 Następnie wpisz z (Zamknij) i naciśnij klawisz ENTER. używając każdej z pozostałych opcji. aby usunąć wybrane okręgi. 4 Kliknij kolejno każdą linie i następnie naciśnij klawisz ENTER. aby dodać trzeci segment linii. 2 Narysuj dwa segmenty linii. Następnie naciśnij klawisz ENTER. aby utworzyć okrąg używając dwóch punktów (wpisz 2p i naciśnij ENTER). 5 Wpisz c i naciśnij klawisz ENTER. 2 Przy zgłoszeniu Określ środek okręgu kliknij w dowolnym miejscu w obszarze rysunku. kliknij przycisk Wymaż.Ćwiczenie: rysowanie linii przy użyciu przycisku na pasku narzędzi 1 Na pasku narzędzi Rysuj. aby wskazać każdy punkt. aby powtórzyć polecenie OKRĄG. 3 Na pasku narzędzi Zmiana. a następnie kliknij inne miejsce dla punktu końcowego. Ćwiczenie: rysowanie okręgu przy użyciu linii poleceń 1 W linii poleceń wpisz okrąg lub literę o (wpisz o i naciśnij ENTER). Kliknij dowolne miejsce na rysunku.

Rysowanie okręgu przy użyciu zgłoszenia dynamicznego

1 Przy zgłoszeniu dynamicznym wpisz okrąg lub literę o. 2 Przy zgłoszeniu Określ środek okręgu naciśnij klawisz STRZAŁKA W DÓŁ. 3 Kliknij jedną z opcji OKRĄG w menu i zakończ polecenie.

Cofanie lub powtarzanie poleceń
Czasami zachodzi potrzeba anulowania uruchomionego polecenie lub cofnięcie pewnych czynności. Dwa przyciski na pasku narzędzi Standard cofają w rysunku skutki źle wykonanych operacji.

lista Cofnij

lista Odtwórz

■ Cofnij. Umożliwia cofnięcie poprzednich operacji. Na przykład, kliknij Cofnij, aby usunąć właśnie utworzony obiekt. ■ Odtwórz. Można przywrócić skutki operacji, które zostały cofnięte za pomocą polecenia Cofnij. Na przykład kliknij Odtwórz, aby odtworzyć obiekt, którego utworzenie zostało cofnięte. Można użyć list Cofnij i Odtwórz, aby jednocześnie odwrócić skutki kilku operacji. Kliknij strzałkę listy Cofnij lub Odtwórz, a następnie kliknij i wybierz operację.

Aby rozpocząć
Działanie Zakończenie polecenia Menu Kliknij prawym przyciskiem myszy ➤ Enter Kliknij prawym przyciskiem myszy ➤ Powtórz Kliknij prawym przyciskiem myszy ➤ Anuluj Edycja ➤ Cofnij <operację> Klawiatura ENTER lub SPACJA

Powtórzenie polecenia

ENTER lub SPACJA

Przerywanie działania polecenia Cofanie poprzedniego polecenia

ESC

C

System pomocy
OPCJE, C, COFAJ, ODTWÓRZ

Cofanie lub powtarzanie poleceń

|

39

Sprawdzenie i przypomnienie
1 2 3 4
Co należy zrobić, aby wyświetlić listę wszystkich dostępnych pasków narzędzi? Jakie są trzy sposoby uruchomienia polecenia? Jaki inny klawisz, oprócz ENTER, umożliwia zakończenie lub powtórzenie polecenia? Co należy zrobić, aby anulować polecenie?

40

|

Rozdział 2 Praca z poleceniami

Po zakończeniu pracy w danym obszarze można zmniejszyć rysunek. aby uzyskać lepszy przegląd całego rysunku. Po powiększeniu można wyświetlić nowe fragmenty rysunku.Powiększenie obiektów umożliwia ich łatwiejsze tworzenie lub modyfikowanie na rysunku. aby wyśrodkować wybrane obiekty. .

. . . . . . . . . . . . . . . . . aby wyświetlić cały rysunek . 45 3 . . . . . . . . . . . . . 44 Powiększanie do określonego obszaru . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 44 Powiększanie przez przemieszczanie wskaźnika . . . . . . .Zmiana widoków Wyświetlanie widoku w różnych powiększeniach . . . . . . 45 Wyświetlanie nowych fragmentów przez przemieszczanie wskaźnika. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 44 Wyświetlanie nowych fragmentów. . 45 Ćwiczenia: powiększanie i wyświetlanie nowych fragmentów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 44 Powiększenie. . . . . . . . . . . . .

gdy obszar rysunku jest pusty w wyniku zbyt dużego powiększenia obszaru pustego lub wybrania nowego fragmentu zbyt daleko od obszaru rysunku. aby obraz zmniejszyć. Program AutoCAD umożliwia zmianę powiększenia na rysunku na kilka sposobów. lub w dół — zmniejszenie. pomniejszony powiększony Powiększanie. pozycją i orientacją rysunku. Powoduje ona zwiększenie lub zmniejszenie powiększenia obrazu wyświetlanego w obszarze rysunku. aby wyświetlić cały rysunek Użyj opcji Zakres polecenia ZOOM. lub obrócić do tyłu.Wyświetlanie widoku w różnych powiększeniach Widok jest konkretnym powiększeniem. Powiększanie do określonego obszaru Opcja Okno polecenia ZOOM umożliwia szybką zmianę powiększenia określonego obszaru poprzez zdefiniowanie prostokątnego okna powiększenia za pomocą myszy. Zdefiniowany obszar zostanie wyświetlony na środku ekranu. należy obrócić kółko do przodu. Jest to użyteczne w razie potrzeby szybkiego przywrócenia ogólnego widoku. Powiększanie przez przemieszczanie wskaźnika Istnieje możliwość zmiany powiększania w czasie rzeczywistym za pomocą urządzenia wskazującego — to znaczy zmiany zbliżenia w wyniku przesuwania wskaźnika. Opcja ta jest przydatna także wtedy. Opcja Szybki polecenia ZOOM umożliwia przeciągnięcie wskaźnika w górę — powiększenie. Najczęściej stosowanym sposobem zmiany widoku jest zmiana powiększenia. aby wyświetlić cały rysunek. 44 | Rozdział 3 Zmiana widoków . aby powiększyć obraz. Gdy urządzeniem wskazującym jest mysz z kółkiem.

2 W oknie dialogowym Otwórz znajdź folder /Sample w folderze produktu AutoCAD. Klikaj kolejno pliki rysunków i otwórz ten. który wygląda najbardziej interesująco. przed NFRAGM po NFRAGM Wyświetlanie nowych fragmentów przez przemieszczanie wskaźnika Istnieje możliwość wyświetlenia nowych fragmentów w czasie rzeczywistym — zmiana położenia obrazu w obszarze graficznym za pomocą urządzenia wskazującego. 6 Przeciągnij wskaźnik w dowolnym kierunku. naciśnij ESC. 1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz. aby zakończyć. Naciśnij klawisz ESC. Ćwiczenia: powiększanie i wyświetlanie nowych fragmentów Te ćwiczenia mają na celu przećwiczenie zmiany powiększenia i wyświetlania nowych fragmentów za pomocą poleceń w menu Widok lub bezpośrednio za pomocą myszy z kółkiem. aby wybrać nowy fragment. Przesuń wskaźnik. Po wybraniu polecenia NFRAGM przeciągnij wskaźnik. 7 Kontynuuj ćwiczenie zmiany powiększenia i wyświetlania nowych fragmentów za pomocą poniższych opcji: ■ ■ ■ ■ ■ Szybki zoom (przeciągnij wskaźnik do góry i w dół. 4 Kliknij w pobliżu środka rysunku. a następnie kliknij ponownie. 3 Kliknij menu Widok ➤ Zoom ➤ Okno.) Zoom poprzedni Zoom okno Zoom zakres Szybki nfragm Wyświetlanie nowych fragmentów | 45 . aby zmienić położenie widoku. aby przesunąć obraz w nowe miejsce.Wyświetlanie nowych fragmentów Wyświetlanie nowych fragmentów jest drugim powszechnie stosowanym sposobem zmiany widoku. Operacja ta powoduje przesuwanie wyświetlanego obrazu w dowolnym kierunku na płaszczyźnie. 5 Kliknij menu Widok ➤ Nfragm ➤ Szybki. Gdy urządzeniem wskazującym jest mysz z kółkiem. aby zakończyć operację. należy przytrzymać kółko i przesunąć mysz. aby utworzyć obszar prostokątny.

dopóki użytkownik nie będzie umiał swobodnie wykonywać operacji zmiany powiększenia i wyboru nowego fragmentu. ZOOM. 9 Zamknij rysunek przykładowy bez zapisywania zmian. Opcje te zwykle używane są do rysowania na płaszczyźnie. Spróbuj wykonać następujące czynności: ■ Przesuń wskaźnik na obszar rysunku i obróć kółko do przodu i do tyłu. aby powiększyć do zakresu rysunku.Należy powtarzać te czynności. Aby rozpocząć Działanie Nfragm Zoom Resetowanie ograniczenia powiększenia Wygładzanie łuków i okręgów Menu Widok ➤ Nfragm Widok ➤ Zoom Widok ➤ Regen Widok ➤ Regen Pasek narzędzi Standard Standard System pomocy NFRAGM. Uwaga Jeśli po powiększeniu łuki i okręgi nie są gładkie. aby dopasować cały rysunek do obszaru graficznego? 2 W jaki sposób można szybko wyświetlić poprzedni widok? 3 Jakie polecenie służy do wygładzania wyświetlania krzywych i usuwania przypadkowych pikseli? 46 | Rozdział 3 Zmiana widoków . REGEN Sprawdzenie i przypomnienie 1 Której opcji polecenia ZOOM należy użyć. 8 (Opcjonalnie) Za pomocą myszy z kółkiem można zmieniać powiększenie oraz wyświetlać nowe fragmenty bez wprowadzania polecenia. Kliknij menu Widok ➤ Regen wszystko. ■ Naciśnij kółko i przeciągnij widok. lub jeśli nie można już powiększyć lub zmniejszyć widoku. Zauważ. że położenie wskaźnika wyznacza stały punkt odniesienia dla zmiany powiększenia. aby powiększyć lub zmniejszyć. ■ Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy. można zregenerować rysunek. aby wyświetlić nowe fragmenty. Polecenie to powoduje także usunięcie przypadkowych pikseli.

.

na których. . Należy użyć różnych rodzajów linii.Należy ustalić warstwy. aby ułatwić identyfikowanie różnego typu obiektów. zostaną rozmieszczone obiekty. Należy przypisać standardowe szerokości linii. tak jak na przezroczystych kalkach. aby linie były drukowane w taki sam sposób. bez względu na skalę rysunku.

. . . 52 Ustawianie formatu jednostek rysunku . . . . . . 52 Informacje o modelach i arkuszach. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Ustawienia rysunkowe Rozpoczęcie rysunku. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 50 Planowanie jednostek i skali rysunku . . . . . . . . 58 4 . . . . . 54 Porządkowanie rysunków za pomocą warstw . . . . . . . . . . . . . . . . 57 Ćwiczenia: przeglądanie rysunku . . . . . . 52 Wybór jednostek rysunku . . . . . . . 56 Sterowanie warstwami. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 56 Przypisywanie warstw . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

które będą często używane. ISO oraz JIS. Szablon rysunku można utworzyć. łącznie z tymi. DIN. zapisując rysunek w pliku z rozszerzeniem . Podczas tworzenia nowego rysunku z szablonu rysunku ustawienia te przenoszone są do nowego rysunku. Zalecaną metodą jest rozpoczęcie z pliku szablonu rysunku. ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ Rodzaj jednostek i dokładność Ustawienia i preferencje narzędzi Układ warstw Bloki z ramką i tabelką tytułową oraz logo Style wymiarowania Style tekstu Rodzaje i szerokości linii Style wydruku plik szablonu rysunku zapisany z tabelką rysunkową W folderze instalacyjnym programu AutoCAD znajduje się wiele plików szablonów rysunków. np. 50 | Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe . standardy oraz definicje. Jednak jest bardzo prawdopodobne. co pozwoli zaoszczędzić czas podczas rozpoczynania pracy. które ułatwiają utrzymanie zgodności z normami ANSI.Rozpoczęcie rysunku Program AutoCAD oferuje kilka sposobów utworzenia nowego rysunku.dwt. Pliki szablonów rysunków zawierają ustawienia i podstawowe elementy rysunku. Plik szablonu rysunku zawiera wstępnie zdefiniowane ustawienia. że użytkownik dostosuje jeden lub kilka plików lub utworzy własne pliki szablonów rysunku spełniające normy i wymagania.

2 W oknie dialogowym Wybierz szablon kliknij jeden z poniższych plików szablonu rysunku. natomiast pliki szablonów calowych do cali. Rozpoczęcie rysunku | 51 .dwt.dwt. ■ ■ ■ ■ Tutorial-mArch. a następnie kliknij opcję Otwórz.dwt. Przykładowy szablon projektu mechanicznego (metryczny) Tutorial-iArch. Przykładowy szablon projektu mechanicznego (calowy) Pliki szablonów metrycznych są przeskalowane do milimetrów jako jednostek rysunku. Przykładowy szablon architektoniczny (calowy) Tutorial-iMfg.Ćwiczenie: otwieranie pliku szablonu rysunku 1 Kliknij menu Plik ➤ Nowy.dwt. Przykładowy szablon architektoniczny (metryczny) Tutorial-mMfg.

w programie AutoCAD nie ma ustawienia wyznaczającego rzeczywistą długość jednostki rysunku.5” Ułamkowe. milimetrowi. metrowi lub jednej mili. Na rysunku jedna jednostka może być równa jednemu calowi. jaką jednostkę rzeczywistą będzie reprezentować jednostka rysunku.5000 Inżynierskie. Jednak przed rozpoczęciem rysowania należy najpierw określić rodzaj jednostek rysunku. ustaw dziesiętny format jednostek liniowych. które będą używane. Długość 15. Długość 15. Kanał wentylacyjny Rzut biura 1 jednostka = 1 mm 1 jednostka = 1 cal (odstępy siatki = 2 mm) (odstępy siatki = 12 cali) Przed rozpoczęciem rysowania należy określić. można ustawić format jednostek rysunku.Planowanie jednostek i skali rysunku W programie AutoCAD nie trzeba wybierać skali przed rozpoczęciem rysowania. ustaw format architektoniczny.5000E+1 Na przykład. Ustawianie formatu jednostek rysunku Po określeniu. Dostępne ustawienia formatu jednostek liniowych są następujące: ■ ■ ■ ■ ■ Architektoniczne. 52 | Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe .5 jednostek wyświetlana w postaci 1’-3 1/2” Dziesiętne.5 jednostek wyświetlana w postaci 15 1/2 Naukowe. jakie jednostki będą używane. gdy rysunek ma być ostatecznie wydrukowany lub wykreślony na papierze w określonej skali. Wybór jednostek rysunku W programie AutoCAD odległości mierzone są w jednostkach rysunku. Długość 15. jeśli jesteś inżynierem mechanikiem lub architektem. który zwykle pracuje w milimetrach.5 jednostek wyświetlana w postaci 1. Jeśli jesteś architektem. Długość 15.5 jednostek wyświetlana w postaci 15.5 jednostek wyświetlana w postaci 1’-3. który normalnie stosuje stopy i cale. model w programie AutoCAD należy utworzyć w skali 1:1. Długość 15. Nawet wtedy.

Reprezentują one dziesiętne i ułamkowe zaokrąglenia wartości wyświetlanych na ekranie. Uwaga To okno dialogowe należy traktować jak okno dialogowe Format jednostek rysunku. Ćwiczenie: sprawdzanie formatu jednostek rysunku i dokładności 1 Kliknij menu Format ➤ Jednostki. 2 Zwróć uwagę na wartości wyświetlane w polu Dokładność. w oknach dialogowych i zgłoszeniach. W oknie dialogowym Jednostki rysunku zwróć uwagę na styl wyświetlania wybrany dla jednostek liniowych i kątowych. 3 Zamknij okno dialogowe.Format jednostek rysunku steruje tylko stylem wyświetlania jednostek rysunku na ekranie. wyświetlaniem współrzędnych i wartości na palecie cech. np. Planowanie jednostek i skali rysunku | 53 .

W obszarze modelu najpierw zdecyduj. w których (jak przez okna) można oglądać zawartość obszaru modelu. Na arkuszu tworzone są rzutnie arkusza. Podczas ustawiania arkusza należy określić rozmiar używanego papieru. Narysuj rysunek w skali 1:1. Środowisko arkusza nosi nazwę obszaru papieru. Arkusz reprezentuje arkusz kreślarski zawierający jeden lub więcej modeli w różnej skali. ■ Zakładki arkuszy udostępniają arkusze rysunkowe. arkusz z rzutniami z różną skalą 54 | Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe . Każda rzutnia arkusza może zawierać inny widok modelu. metr. Na zakładce Model powstaje pełnowymiarowy model przedmiotu. Na zakładkach arkuszy można rozmieścić wiele „zdjęć“ modelu. reprezentowane przez zakładkę Model i zakładki arkuszy. Następnie ustaw format jednostki rysunku. pełnowymiarowy model części utworzony w skali 1:1 arkusz z tabelką rysunkową i prostokątnymi rzutniami arkusza z przeskalowanymi widokami ■ Zakładka Model udostępnia nieograniczony obszar rysunku. czy jedna jednostka reprezentuje jeden milimetr. cal czy inną jednostkę rysunku.Informacje o modelach i arkuszach W programie AutoCAD występują równolegle dwa środowiska pracy.

Spowoduje to powrót do obszaru papieru. 2 Kliknij zakładkę arkusza z prawej strony zakładki Model. Ramka rzutni arkusza staje się grubsza i wskaźnik w postaci krzyża nitkowego staje się aktywny tylko w rzutni arkusza. Sposób ten będzie stosowany później do dostępu do obszaru modelu w celu zmiany wyświetlanego fragmentu obszaru modelu i dodawania wymiarów. 3 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy w dowolnym miejscu zakładki arkusza wewnątrz prostokątnego obszaru rzutni. Umożliwia ona tworzenie i modyfikację geometrii modelu. rzutnią arkusza i niebieskim prostokątem. a wskaźnik w postaci krzyża nitkowego jest aktywny w całym obszarze rysunku. Ramka rzutni arkusza nie jest już pogrubiona. 4 Kliknij dwukrotnie pusty obszar poza rzutnią prostokątną. Arkusz został wcześniej przygotowany wraz przykładową tabelką rysunkową .Ćwiczenie: przełączanie pomiędzy zakładkami arkuszy i zakładką Model 1 W dolnej lewej części obszaru wyświetlania kliknij zakładkę Model. Informacje o modelach i arkuszach | 55 .

Warstwy te są tylko przykładami typów warstw. 56 | Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe . należy jako aktualną wybrać tę właśnie warstwę. 3 Powiększ prawą część okna dialogowego. ściany instalacja elektryczna meble wszystkie warstwy UWAGA Bardzo ważne jest przyjęcie standardu warstw dla całej firmy. aby ponownie ustalić kolejność warstw. przypisując podobne elementy do tej samej warstwy. Dzięki standardowi warstw organizacja danych na rysunku będzie bardziej logiczna. Później.Porządkowanie rysunków za pomocą warstw Warstwy są odpowiednikiem kalek stosowanych do ręcznego rysowania. konsekwentna i łatwa w utrzymaniu. Kliknij tytuły kolumn Stan. Używanych jest wiele standardów organizacji warstw. Domyślnie program AutoCAD automatycznie przypisuje aktualny kolor warstwy. Kolor i Nazwa. na której będą tworzone obiekty. gdy będą rysowane obiekty elektryczne. Są one ważnym narzędziem porządkującym dane w rysunkach programu AutoCAD. Rysowane obiekty tworzone są na warstwie Elektryczna i mają kolor zielony. 2 W Menedżerze cech warstw zapoznaj się z nazwami i domyślnymi właściwościami przypisanymi do każdej warstwy. Każda warstwa ma przypisany kolor. łącznie ze standardami określonymi w firmach oraz zalecanych przez organizacje zawodowe. warstwę tę będzie można wyłączyć. Na przykład można utworzyć warstwę o nazwie Elektryczna i przypisać jej kolor zielony. aby wyświetlić wszystkie kolumny. Przypisywanie warstw Można uporządkować dane w rysunku. Za każdym razem. Standardy warstw są istotne dla projektów grupowych. rodzaj linii i szerokość linii do tworzonych nowych obiektów. Przed utworzeniem obiektów należy wybrać warstwę. rodzaj oraz szerokość linii. które należy stosować w dobrze zorganizowanym rysunku. Zapoznaj się z opisami poszczególnych warstw znajdującymi się po prawej stronie kolumny. Warstwa ta nazywana jest warstwą bieżącą. gdy podczas wyświetlania na ekranie lub drukowania obiekty elektryczne nie będą potrzebne. Ćwiczenie: wyświetlanie listy warstw na rysunku 1 Kliknij menu Format ➤ Warstwa.

aby uniemożliwić edycję obiektów z tej warstwy. gdy często zachodzi potrzeba wyłączania i włączania widoczności warstwy. Odblokowanie zablokowanej warstwy powoduje automatyczną regenerację rysunku. Obiekty na zamkniętej warstwie mogą nadal być przydatne w operacjach. co trwa dłużej niż włączenie warstwy po wyłączeniu. gdy warstwa ma być niewidoczna przez dłuższy czas. Należy raczej użyć tej opcji niż opcji blokowania. ■ Wyłączanie warstw. Na przykład na obiektach tych działają tryby lokalizacji i charakterystyczne punkty tych obiektów mogą być wykorzystane w precyzyjnym rysowaniu innych obiektów. ■ Zamykanie warstw. Należy użyć tej opcji. Należy użyć tej opcji. aby zapobiec przypadkowej zmianie obiektów. ■ Blokowanie warstw. Można również warstwy zamknąć. które jednak nie zmodyfikują tych obiektów.Sterowanie warstwami Aby obiekty z dowolnej warstwy przestały być widoczne. można tę warstwę wyłączyć lub zablokować w oknie dialogowym Menedżer cech warstw. Porządkowanie rysunków za pomocą warstw | 57 .

że przesunięcie wskaźnika myszy na obiekty w rysunku powoduje ich automatyczne podświetlenie. 14 Kliknij kolumnę Nazwa i przycisk OK. 10 Kliknij menu Format ➤ Warstwa.Ćwiczenia: przeglądanie rysunku W tych ćwiczeniach przyjrzymy się bliżej gotowemu rysunkowi szkieletu i ogrodzenia. czy niewidoczne. 13 Kliknij kolumnę Kolor. 4 Zauważ. że obok bieżącej warstwy znajduje się zielony znacznik. 15 Zamknij rysunek bez zapisywania zmian. W Menedżerze cech warstw przeglądnij listę warstw utworzonych w celu uporządkowania tego rysunku. 9 Za pomocą opcji Zoom zakres wyświetl całą warstwę. aby sprawdzić układ rysunku. Zauważ. 7 Kliknij zakładkę Format C ANSI. 6 Za pomocą opcji Zoom zakres wyświetl cały projekt.dwg. 1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz. Aby rozpocząć Działanie Tworzenie nowego rysunku Zapisywanie szablonu rysunku Ustawianie stylu wyświetlania jednostek Tworzenie arkusza Tworzenie i modyfikowanie warstw Menu Plik ➤ Nowy Plik ➤ Zapisz jako Format ➤ Jednostki Plik ➤ Ustawienia strony Format ➤ Warstwa Warstwy Pasek narzędzi Standard Standard 58 | Rozdział 4 Ustawienia rysunkowe . 11 Kliknij kilka ikon żarówek. 2 W oknie dialogowym Wybierz plik odszukaj folder /Help/Tutorials w folderze instalacyjnym programu AutoCAD i otwórz rysunek arbor. aby obejrzeć projekt szkieletu. 5 Powiększ i wybierz nowy fragment w obszarze modelu. 8 Powiększ i przeglądnij obszar papieru. 12 Kliknij kolumnę oznaczoną Widoczna. aby rozmieścić warstwy zgodnie z ich kolorem. 3 Kliknij zakładkę Model. aby rozmieścić warstwy zgodnie z tym. Następnie ponownie włącz warstwy. czy są widoczne. aby wyłączyć kilka warstw.

JEDN.System pomocy NOWY. ARKUSZ. aby rozpoczynać rysowanie z pliku szablonu rysunku? Jaka jest różnica pomiędzy wyborem jednostek rysunku a ustawieniem formatu jednostki rysunku? Jaka jest różnica pomiędzy zakładką Model a zakładką arkusza? Jakie są zalety tworzenie rysunku z warstwami? Ćwiczenia: przeglądanie rysunku | 59 . MODEL. NZAPISZ. WARSTWA Sprawdzenie i przypomnienie 1 2 3 4 Dlaczego ważne jest. STARTUP.

Aby utworzyć linie równoległe. należy odsunąć linie W prosty sposób można utworzyć prostokąty Polilinie umożliwiają łączenie segmentów linii i łuków Okręgi i łuki umożliwiają utworzenie regularnych krzywych Linie tworzące obiekty i geometrię konstrukcyjną Gładkie nieregularne krzywe narysowane za pomocą splajnów .

. . . . . . . 69 Rysowanie polilinii i wieloboków. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 63 Korzystanie z pasków narzędzi Właściwości i Warstwy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 63 Ćwiczenia: zmiana właściwości obiektu. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 65 Skalowanie rodzajów linii. . . . . . . 72 Rysowanie łuków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 69 Rysowanie polilinii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Rysowanie obiektów Przegląd właściwości obiektów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 63 Korzystanie z palety właściwości. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 72 Rysowanie okręgów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 67 Przypisywanie szerokości linii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 64 Korzystanie z rodzajów linii. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 62 Korzystanie z palety właściwości. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 72 5 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 69 Tworzenie linii równoległych. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 70 Rysowanie okręgów i łuków . . . 68 Rysowanie linii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 62 Przypisywanie właściwości do obiektu . . . . . . . . . . . . .

Poniżej wymieniono właściwości ogólne. Właściwości te będą automatycznie przypisywane obiektom narysowanym na tej warstwie.Przegląd właściwości obiektu Wszystkie obiekty utworzone w programie AutoCAD mają pewne właściwości. wspólne dla wszystkich obiektów. 62 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów . na której zostały narysowane. Kolor Warstwa Rodzaj linii Skala rodzaju linii Styl wydruku Grubość Hiperłącze Szerokości linii Przypisywanie właściwości do obiektu Zwykle właściwości obiektu można przypisać za pomocą jednego z poniższych sposobów: ■ Jak warstwa. Kliknięcie ikony powoduje rozwinięcie lub zwinięcie kategorii właściwości. Kliknięcie prawym przyciskiem myszy umożliwia ustawienie opcji zachowania palety. Kliknięcie umożliwia zmianę właściwości. Opis wybranej właściwości. Właściwości obiektu są to ustawienia decydujące o wyglądzie i właściwościach geometrycznych obiekty. ■ Indywidualnie. niezależnie od warstwy. Właściwości są przypisane do warstwy. Wszystkie pozostałe właściwości obiektów są specyficzne dla poszczególnych typów obiektów. Właściwości są przypisane do poszczególnych obiektów.

Pozostaw paletę właściwości otwartą. Wygodnie jest pozostawić paletę otwartą. 3 Kliknij menu Zmiana ➤ Właściwości. które można zmienić. Należy wskazać przycisk Menedżer cech warstw. a następnie kliknij opcję Otwórz. 2 W oknie dialogowym Wybierz szablon kliknij jeden z plików szablonu rysunku. Można włączyć Autoukrywanie. na palecie właściwości wyświetlane są bieżące domyślne ustawienia właściwości. Paleta właściwości działa w następujący sposób: ■ Jeśli nie wybrano żadnych obiektów.Korzystanie z palety właściwości Paleta właściwości jest podstawowym narzędziem do ustawiania. Korzystanie z pasków narzędzi Właściwości i Warstwy Elementy sterujące znajdujące się na pasku narzędzi Właściwości i Warstwy umożliwiają przeglądanie. ustawianie i zmianę właściwości tak samo. Sterowanie kolorem Pasek narzędzi Właściwości Pasek narzędzi Warstwy steruje właściwościami warstw. Sterowanie rodzajem linii Sterowanie szerokością linii Sterownie stylem wydruku Przegląd właściwości obiektu | 63 . Kliknij opcję Autoukrywanie w menu podręcznym. ■ Po kliknięciu obiektu na palecie właściwości wyświetlane są właściwości tego obiektu. aby spowodować wyświetlanie i ukrywanie palety właściwości po umieszczeniu kursora nad jej paskiem tytułu. właściwości domyślne można ustawić dla wszystkich nowo tworzonych obiektów. Ćwiczenie: wyświetlanie palety właściwości 1 Kliknij menu Plik ➤ Nowy. jak paleta właściwości. aby otworzyć okno do zarządzania warstwami. Ćwiczenie: zmiana działania opcji Autoukrywanie palety właściwości 1 Kliknij prawym przyciskiem myszy pasek tytułowy palety właściwości. które można zmienić. Standardowo te paski narzędzi wyświetlane są nad obszarem graficznym. Pasek narzędzi Właściwości pozwala w wygodny sposób uzyskiwać dostęp do najważniejszych właściwości obiektów. 2 Przesuń wskaźnik na i z palety właściwości. ■ Po kliknięciu wielu obiektów na palecie właściwości wyświetlane są wszystkie wspólne właściwości. przeglądania i modyfikowania właściwości obiektów. Element sterujący Warstwa udostępnia szybką metodę zmiany właściwości kilku warstw oraz bieżącej warstwy.

Kliknij ponownie OK. 2 W oknie dialogowym Wybierz plik odszukaj folder /Help/Tutorials w folderze instalacyjnym programu AutoCAD i otwórz plik arbor. aby go wybrać. 7 Kliknij kilka dodatkowych obiektów o innych kolorach. Pasek narzędzi Warstwy Menedżer cech warstw Element sterowania Warstwa Ustawia warstwę aktualnie wybranego obiektu jako aktualną warstwę. 64 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów . Sprawdź dodatkowe właściwości obiektu wymiarowanego na palecie właściwości. że kilka właściwości wybranego obiektu wyświetlanych jest na pasku narzędzi Właściwości w pobliżu górnej części okna aplikacji. Sprawdź bieżące ustawienia domyślne właściwości. aby anulować wybór.Ustawia poprzednią warstwę jako aktualną warstwę. 6 Przesuń wskaźnik na pasek tytułowy palety właściwości. typu i szerokości linii obiektu ustawione są na JakWarstwa. 1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz. Warstwa obiektu to Wymiary. 4 Przesuń wskaźnik na pasek tytułu palety właściwości. Przesuń wskaźnik na pasek tytułowy palety właściwości. 3 Kliknij zakładkę Model. Wyświetlane są tylko wspólne właściwości obiektów. Właściwości koloru. aby zamknąć Menedżera cech warstw. aby ją otworzyć. Należy zauważyć. ponieważ wszystkie wymiary znajdują się na jednej warstwie. 2 Na pasku narzędzi Właściwości kliknij kolejno opcje Kolor i Fioletowy. Wszystkie obiekty na warstwie Wymiary są zielone. aby go wybrać. Właściwości wszystkich obiektów na warstwie można zmienić w jednej operacji. Ćwiczenia: zmiana właściwości obiektu W tych ćwiczeniach przejrzymy i zmienimy właściwości warstw i obiektów za pomocą kilku elementów sterujących. Zmiana koloru pojedynczego obiektu 1 Kliknij zielony obiekt wymiaru. 5 Kliknij obiekt wymiarowany na rysunku. Kolor warstwy Wymiary to czerwony. 2 W Menedżerze cech warstw kliknij czerwone pole w kolumnie Kolor warstw Wymiary. Zmiana domyślnego koloru warstwy 1 Kliknij menu Format ➤ Warstwa. 3 W oknie dialogowym Wybierz kolor kliknij zielone pole i przycisk OK.dwg. 8 Przesuń wskaźnik poza paletę właściwości i naciśnij klawisz ESC.

Korzystanie z rodzajów linii Ze wszystkimi obiektami programu AutoCAD narysowanymi na tej samej warstwie można skojarzyć jeden rodzaj linii lub rodzaje linii można przypisać indywidualnie do obiektów. aby ustawić ją jako aktualną. 3 Naciśnij klawisz ESC. Kliknij przycisk OK. Zmiana aktualnej warstwy 1 Kliknij element Warstwa na pasku narzędzi Warstwy. 3 Kliknij menu Format ➤ Warstwa 4 W Menedżerze cech warstw kliknij warstwę. aby ją wybrać. Przegląd właściwości obiektu | 65 . Można posłużyć się każdym ze standardowych rodzajów linii. aby wyjść. zastępujący zielony kolor warstwy obiektu. dopóki aktualna warstwa nie zostanie zmieniona na inną.Sterowanie kolorem Pasek narzędzi Właściwości Kolor wybranego obiektu zostanie zmieniony na fioletowy. a następnie JakWarstwa. 6 Kliknij element Warstwa na pasku narzędzi Warstwy. Spowoduje to przywrócenie pierwotnego zachowania właściwości koloru obiektu wymiaru. 4 Kliknij ten sam obiekt wymiaru. Warstwy pasek narzędzi Element sterowania Warstwa 2 Kliknij inną warstwę. Po zmianie koloru warstwy kolor obiektu wymiaru pozostaje fioletowy. Następnie kliknij w dowolnym miejscu w obszarze graficznym. 5 Kliknij zielony przycisk zaznaczenia w górnej części Menedżera cech warstw. 9 Zamknij rysunek bez zapisywania zmian. 5 Kliknij element Kolor. które oferuje program AutoCAD lub utworzyć własne. aby ją wyłączyć. 8 Menedżer cech warstw umożliwia ponowne wyświetlenie warstwy Wymiary. Wszystkie nowe obiekty tworzone będą na tej warstwie. aby ustawić wybraną warstwę jako aktualną. Wszystkie obiekty na warstwie Wymiary są ukryte. 7 Kliknij obraz żarówki dla warstwy Wymiary.

należy najpierw wczytać go do rysunku za pomocą Menedżera rodzajów linii. a następnie Aktualna. należy włączyć tą opcję. Ustawienie to powoduje nadpisanie rodzaju linii przypisanej do aktualnej warstwy. 3 W oknie Menedżer rodzajów linii kliknij opcję Wczytaj. Na pasku narzędzi Właściwości w górnej części okna aplikacji wyświetlany jest rodzaj linii HIDDENX2. Kliknij przycisk OK. 5 Kliknij opcję Pokaż szczegóły. Wszystkie utworzone od tej pory obiekty będą wyświetlane z tym rodzajem linii. 66 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów .CONTINUOUS HIDDEN CENTER PHANTOM Aby zastosować rodzaj linii. Kliknij przycisk OK. Ćwiczenie: wczytywanie rodzaju linii i uczynienie go aktualnym 1 Kliknij menu Plik ➤ Nowy i wybierz szablon rysunku. Wyświetlonych zostanie kilka opcji skalowania rodzaju linii. Zwróć uwagę na opcję Skaluj w jednostkach obszaru papieru. 4 W oknie dialogowym Wczytaj lub uaktualnij rodzaje linii przewiń w dół listę rodzajów linii i kliknij HIDDENX2. Aby rodzaje linii były automatycznie skalowane w rzutniach arkusza. 6 Kliknij rodzaj linii HIDDENX2. 2 Kliknij menu Format ➤ Rodzaj linii. a nie JAKWARSTWA.

należy zregenerować obszar modelu wyświetlany w rzutni arkusza na zakładce arkusza. Rodzaje linii wewnątrz rzutni arkusza zostaną przeskalowane zgodnie z ustawieniem skali wyświetlania rzutni. Skalowanie rodzajów linii Podczas skalowania widoków w rzutniach arkusza mogą wyniknąć niezgodności w wyglądzie rodzajów linii. a następnie kliknij kilka miejsc w obszarze rysunku. Skalowanie rodzajów linii można ustalić względem modelu lub skali arkusza. aby zakończyć polecenie. 8 Kliknij menu Rysuj ➤ Linia. mogą się zwiększyć lub zmniejszyć. Skaluje rodzaje linii identycznie w obszarach papieru i modelu. Linie kreskowe przeskalowane względem modelu Linie kreskowe przeskalowane w arkuszu Obszar Szczegóły w Menedżerze rodzajów linii umożliwia sterowanie skalą rodzaju linii w rzutniach arkusza.7 Kliknij zakładkę Model. ■ Aktualna skala obiektu. albo zachować ich wygląd bez względu na skalę powiększenia. Aby zaktualizować skalę rodzaju linii. ■ Skaluj w jednostkach obszaru papieru. aby narysować segmenty linii. Ustala skalę rodzaju linii dla nowo tworzonych obiektów. aby uzyskać dostęp do obszaru modelu. Ustala globalny współczynnik skali dla wszystkich rodzajów linii. 2 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy wewnątrz rzutni arkusza. Naciśnij klawisz ENTER. Przegląd właściwości obiektu | 67 . Wymagane czynności: 1 Wybierz zakładkę Arkusz. W nieciągłych rodzajach linii długość kresek i kropek oraz odstępy między nimi. 3 Kliknij menu Widok ➤ Regen. ■ Globalny współczynnik skali. 9 Menedżer rodzajów linii oraz pasek narzędzi Właściwości umożliwia ustawienie bieżącego rodzaju linii z powrotem na JAKWARSTWA. Wszystkie utworzone od tej pory obiekty będą wyświetlane rodzajem linii przypisanym do bieżącej warstwy.

7 Przećwicz ustawianie rodzajów linii i szerokości linii. rodzaj linii lub szerokość linii. Od tego momentu tworzone obiekty będą wyświetlane z szerszymi liniami. Obiekty z szerszymi liniami wyświetlane są z określoną szerokością linii niezależnie od skali wyświetlania. Nowa szerokość linii wyświetlana jest na pasku narzędzi Właściwości w górnej części okna aplikacji jako aktualna.020”. Wszystkie utworzone odtąd obiekty będą wyświetlane z szerokością linii przypisaną do bieżącej warstwy. UWAGA Niezależnie od domyślnego ustawienia warstwy. linie wymiarowe i znaczniki oraz różnice grubości obiektu w szczegółach. 4 Kliknij kolejno opcje Pokaż szerokość linii i OK. 2 Kliknij menu Format ➤ Szerokość linii. Decyzja o przypisywaniu tych właściwości indywidualnie lub według ustawień warstwy zależy od organizacji rysunku i standardów firmowych. do poszczególnych obiektów można indywidualnie przypisać kolor. 68 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów . 3 W oknie dialogowym Ustawienia szerokości linii w polu Szerokość linii kliknij większą szerokość linii niż 0. 6 Okno Ustawienia szerokości linii oraz pasek narzędzi Właściwości umożliwiają ustawienie aktualnego rodzaju linii z powrotem na JAKWARSTWA. Ćwiczenie: wybór szerokości linii i uczynienie jej aktualnym 1 Kliknij zakładkę Model. głębokość na elewacjach.Przypisywanie szerokości linii Używając właściwości szerokości linii. Szerokości linii nie zależą od aktualnej skali wyświetlania. można tworzyć grube i cienkie linie. Naciśnij ENTER. 5 Kliknij menu Rysuj ➤ Linia i narysuj kilka segmentów linii.50 mm lub 0. aby pokazać przecięcia w przekrojach.

sześciokątów równoramiennych itd. Przy zgłoszeniu z zapytaniem o odległość odsunięcia podaj 10. lecz każdy z tych segmentów pozostanie oddzielnym obiektem liniowym. Ćwiczenie: odsuwanie linii w celu utworzenia linii równoległych 1 2 3 4 5 6 Narysuj linię. Tworzenie linii równoległych Linia odsunięta jest dokładną kopią wybranej linii. Rysowanie linii | 69 . narysowaną w określonej odległości od linii oryginalnej. Jeśli potrzebna będzie wielosegmentowa linia.Rysowanie linii Linia jest najbardziej podstawowym obiektem w programie AutoCAD. tworzących jeden obiekt. Kliknij po jednej stronie linii. Polilinie umożliwiają utworzenie takich obiektów. Do tworzenia linii równoległych oraz okręgów współśrodkowych i krzywych równoległych można użyć polecenia ODSUŃ. Linia może składać się z jednego segmentu lub serii połączonych segmentów. która ma być traktowana jak jeden obiekt. Polecenie Wielobok jest najprostszą metodą tworzenia trójkątów. pięciokątów. Rysowanie polilinii i wieloboków Polilinia składa się z połączonych segmentów liniowych i łuków. aby zakończyć polecenie. na mapie. względem której ma być wykonywane odsunięcie. Naciśnij klawisz ENTER. należy narysować polilinię. linie odsunięte łuki odsunięte Odsuwanie obiektów jest jedną z najbardziej wydajnych metod rysowania w programie AutoCAD. Kliknij menu Zmiana ➤ Odsunięcie. Kliknij linię. jak ■ ■ ■ ■ Ścieżki na płytkach obwodów drukowanych Granice Warstwice. np. drogi i rzeki na mapach Segmenty o stałej lub zwężającej się szerokości Wieloboki są zamkniętymi poliliniami o równych bokach i kątach.

3 Przesuń wskaźnik po przekątnej i kliknij inny punkt. aby zakończyć polecenie. 2 Kliknij punkt na ekranie. Aby narysować następne segmenty. 4 Wprowadź L. aby powrócić do trybu Linia. 70 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów . 3 Przy następnym zgłoszeniu podaj u. 3 Kliknij polilinię. Ćwiczenie: tworzenie polilinii 1 Kliknij menu Rysuj ➤ Polilinia. należy kontynuować wskazywanie na rysunku kolejnych punktów. ■ Wpisz z. 2 Przy każdym zgłoszeniu kliknij punkt. wykonaj jedną z następujących czynności: ■ Naciśnij klawisz ENTER. Wszystkie segmenty należą do jednego obiektu. Po wskazaniu kilku punktów. aby utworzyć zamkniętą pętlę. a następnie narysuj inny segment liniowy. Uzyskany obiekt jest zamkniętą polilinią w kształcie prostokąta. należy określić punkt początkowy i końcowy segmentu. Ćwiczenie: tworzenie polilinii z segmentami w postaci łuków 1 Kliknij menu Rysuj ➤ Polilinia. 3 2 1 Koniec łuku Ostatni segment Ćwiczenie: tworzenie prostokąta 1 Kliknij menu Rysuj ➤ Prostokąt. Polilinia może zawierać segmenty w postaci łuków. 2 Narysuj segment polilinii (1 oraz 2). 5 Zakończ polecenie. aby włączyć tryb Łuk i kontynuować rysowanie segmentu łukowego (3).Rysowanie polilinii Aby narysować każdy segment polilinii.

linią lub łukiem za pomocą polecenia POŁĄCZ. wykonaj jedną z poniższych czynności: ■ Przesuń wskaźnik i kliknij położenie. Korzystając z opcji Szerokość i Połowa szerokości po określeniu punktu początkowego polilinii. Uzyskany obiekt jest także zamkniętą polilinią. można rysować polilinie o różnych szerokościach. Rysowanie linii | 71 . Stała szerokość Różna szerokość Segment o zmiennej szerokoś Po utworzeniu polilinii można ■ Rozdzielić polilinię na niezależne segmenty za pomocą polecenie ROZBIJ. ■ Połącz polilinię z inną polilinią. promienie wpisane promienie opisane 5 Aby określić promienie wieloboku. ■ Podaj odległość. Wybierz opcję Wpisany lub Opisany.Ćwiczenie: tworzenie wieloboku 1 2 3 4 Kliknij menu Rysuj ➤ Wielobok. Opcja ta określa sposób pomiaru odległości wprowadzanej przy kolejnym zgłoszeniu. Podaj liczbę boków. Można także utworzyć polilinię z segmentami o zmiennej szerokości początkowej i końcowej. na przykład 6. Kliknij położenie środka wieloboku.

punkt końcówy. długość cięciwy i kierunek. promień. 1 1 2 kąt rozwarcia łuku 1 2 Początek. środek. Poniższe przykłady ilustrują trzy sposoby określania dwóch punktów i kąta rozwarcia łuku. kąt Środek. Utworzyć okrąg styczny do dwóch istniejących obiektów. początek. promień środek promień 3 1 2 1 2 obiekty styczne Styczny. promień Środek. Utworzyć okrąg o określonym promieniu. styczny do dwóch obiektów. styczny. Zdefiniować obwód okręgu za pomocą dwóch lub trzech punktów. koniec. punkt początkowy.Rysowanie okręgów i łuków W programie AutoCAD można utworzyć różne podstawowe obiekty krzywoliniowe. Określić środek i średnicę. w tym okręgi i łuki. kąt 72 | Rozdział 5 Rysowanie obiektów . Rysowanie okręgów Okrąg można utworzyć w jeden z następujących sposobów: ■ ■ ■ ■ ■ Określić środek i promień (metoda standardowa). kąt 2 Początek. kąt. promień Dwa punkty Trzy punkty definiujące średnicę definiujące obwód Rysowanie łuków Łuki można utworzyć w oparciu o różne kombinacje takich wielkości jak: środek.

Aby rozpocząć Działanie Ustawianie właściwości Wczytywanie. OKRĄG. LTSCALE. KOLOR. EDPLIN. RODZLIN. POŁĄCZ. WARSTWA. LINIA. WIELOBOK. CELTSCALE. ODSUŃ.UWAGA Polecenie ZAOKRĄGL tworzy łuk styczny do dwóch istniejących obiektów. ŁUK Sprawdzenie i przypomnienie 1 2 3 4 5 Jaki skutek odnosi ustawienie koloru obiektu na JakWarstwa? Jaki jest najszybszy sposób zmiany aktualnej warstwy na inną? Co należy zrobić. SZEROKOŚĆ LINII. Jest to metoda często zalecana do tworzenia łuków i zostanie opisana później. skalowanie i zarządzanie rodzajami linii Zmiana ustawień szerokości linii Rysowanie linii Rysowanie linii równoległych Rysowanie polilinii Rysowanie wieloboków Rozdzielanie segmentów polilinii Łączenie polilinii Rysowanie okręgów Rysowanie łuków Menu Pasek narzędzi Narzędzia ➤ Właściwości Standard Zmiana ➤ Właściwości Format ➤ Rodzaj linii Format ➤ Szerokość linii Rysuj ➤ Linia Zmiana ➤ Odsuń Rysuj ➤ Polilinia Rysuj ➤ Wielobok Zmiana ➤ Rozbij Zmiana ➤ Połącz Rysuj ➤ Okrąg Rysuj ➤ Łuk Właściwości Właściwości Rysuj Zmiana Rysuj Rysuj Zmiana Zmiana Rysuj Rysuj System pomocy CECHY. PLINIA. PROSTOK. aby uzyskać dostęp do kompletnej listy właściwości obiektu? Jakie polecenie jest zalecane do tworzenia linii równoległych i krzywych? Jaki rodzaj obiektu jest złożeniem serii połączonych segmentów? Rysowanie okręgów i łuków | 73 . ROZBIJ. PSLTSCALE.

Wprowadzaj wartości współrzędnych, aby dokładnie lokalizować punkty

Włącz śledzenie biegunowe, aby rysować linie pod określonymi kątami

Włącz opcję Orto, aby rysować poziome i pionowe linie

Włącz opcję Siatka i Skok, aby rysować w ramach zdefiniowanej siatki konstrukcyjnej

Włącz tryby lokalizacji, aby zlokalizować na obiektach charakterystyczne punkty

Precyzyjne rysowanie

Ustawianie wartości siatki i skoku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 76
Ustawianie odstępów siatki i skoku. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 76 Ustalanie granic siatki. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 77

Rysowanie za pomocą współrzędnych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 78
Używanie współrzędnych kartezjańskich i biegunowych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 78 Rysowanie za pomocą bezwzględnych współrzędnych kartezjańskich. . . . . . . . . . . . 78 Rysowanie za pomocą względnych współrzędnych kartezjańskich . . . . . . . . . . . . . . 79

Lokalizowanie punktów na istniejących obiektach . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 80
Używanie pojedynczych trybów lokalizacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 80 Ustalanie stałych trybów lokalizacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 81

Opis trybów lokalizacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 82 Określanie kątów i odległości. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 83
Używanie śledzenia biegunowego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 83 Określanie odległości . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 83 Określanie kąta . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 84 Ćwiczenia: Rysowanie precyzyjne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 84

6

Ustawianie wartości dla siatki i skoku
Opcje siatki i skoku ustalają siatkę konstrukcyjną, która ułatwia rysowanie. ■ Siatka to prostokątny wzór kropek, które pokrywają obszar określony przez granice siatki rysunku. Siatka ułatwia ustawianie obiektów i pomaga w wizualnej ocenie odległości między nimi. Siatka nie jest drukowana. ■ Skok ogranicza ruchy krzyża nitkowego do węzłów rozmieszczonych w określonych odstępach. Po włączeniu trybu Skok wskaźnik wydaje się być „przyciągany“ do węzłów niewidocznej siatki. Skok ułatwia dokładne określanie punktów za pomocą wskaźnika.

Ustawianie odstępów dla siatki i skoku
Siatka nie musi koniecznie odpowiadać aktualnym odstępom skoku. Między węzłami siatki można ustalić duże odstępy, aby służyły jako odniesienie, zaś dla skoku można wybrać mniejsze odstępy, umożliwiające dokładne wskazywanie punktów. Na przykład można ustawić odstępy siatki 10 razy większe od odstępów dla skoku w rysunku metrycznym, lub 12 razy większe od odstępów dla skoku w rysunku calowym. Ćwiczenie: Ograniczenie kursora za pomocą opcji Skok

1 Utwórz nowy rysunek. 2 Kliknij przycisk Skok na pasku stanu.

Należy zauważyć, że przycisk zmieni wygląd, sygnalizując. że skok został włączony.

3 Przesuwaj wskaźnik na tle ekranu przy włączonym trybie Skok.
Należy zauważyć, że wskaźnik zajmuje określone położenia, „przyciągany“ jest do miejsc rozmieszczonych w obszarze rysunku w równych odstępach. Ćwiczenie: wyświetlanie siatki

1 Kliknij przycisk Siatka na pasku stanu.

Należy zauważyć, że kropki siatki pokrywają ograniczony obszar wyznaczony granicami siatki

2 Wyłącz opcje Siatka i Skok.
Przy wywoływaniu różnych powiększeń rysunku, może wyniknąć konieczność zmiany odstępów w siatce na bardziej odpowiednie dla nowego powiększenia.

76

|

Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie

Kliknij przycisk OK. Ustalanie granic siatki Granice siatki wskazywane przez zasięg kropek siatki Ćwiczenie: zmiana granic siatki 1 Kliknij menu Format ➤ Granice rysunku. Ustawianie wartości dla siatki i skoku | 77 .Ćwiczenie: zmiana odstępów siatki i skoku 1 Kliknij prawym przyciskiem myszy przycisk Siatka lub Skok na pasku stanu. aby określić dolny lewy i górny prawy narożnik obszaru prostokątnego. 2 Kliknij opcję Ustawienia w menu podręcznym. 4 Włącz opcję Siatka i Skok. 2 Kliknij dwa punkty. 3 Powtórz czynność z dwoma innymi punktami. 3 W oknie dialogowym Ustawienia rysunkowe określ nowe odstępy dla siatki i skoku.

4 -X X -2.1 -Y 0. Na przykład współrzędne 5<30 określają punkt odległy o 5 jednostek od początku i przy kącie 30 stopni od osi X. ■ Współrzędne biegunowe określają punkt na podstawie odległości i kąta. osi X i osi Y. Na przykład współrzędne 5. Po zgłoszeniu wymagającym podania punktu można wskazać ten punkt wskaźnikiem w obszarze graficznym lub wpisać wartości jego współrzędnych. Używanie współrzędnych kartezjańskich i biegunowych W przestrzeni dwuwymiarowej punkty są określane na płaszczyźnie podobnej do arkusza papieru milimetrowego. ■ Współrzędne kartezjańskie są mierzone od dwóch linii prostopadłych względem siebie. W każdej metodzie można użyć wartości bezwzględnych lub względnych.Rysowanie za pomocą współrzędnych Współrzędne określają położenie na rysunku. Wpisy w linii poleceń są następujące: Polecenie: linia Określ pierwszy punkt: #-2. a wartość Y określa odległość w kierunku pionowym.1 Określ następny punkt lub [Cofaj]: #3. Bezwzględne wartości współrzędnych podawane są względem początku układu. Początek (0. Rysowanie za pomocą bezwzględnych współrzędnych kartezjańskich Bezwzględne współrzędne kartezjańskie należy stosować. Względne wartości współrzędnych podawane są względem ostatnio podanego punktu. Na przykład linia przedstawiona na ilustracji rozpoczyna się w wartości X -2 i Y 1.4.0 78 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie .Y) lub biegunowych (odległość<kąt). a kończy w 3. Współrzędne dwuwymiarowe można wprowadzić w postaci współrzędnych kartezjańskich (X.3 reprezentują punkt 5 jednostek wzdłuż osi X i 3 jednostki wzdłuż osi Y. gdy znane są dokładne wartości X i Y położenia punktu.4 Y 3. Wartość X określa odległość w kierunku poziomym.0) określa miejsce przecięcia dwóch osi.

W takiej sytuacji znak # nie jest stosowany do określania współrzędnych bezwzględnych. co wpisanie #3.4 w poprzednim przykładzie. należy następne wprowadzane współrzędne poprzedzić znakiem @.1. Rysowanie za pomocą względnych współrzędnych kartezjańskich Względne współrzędne kartezjańskie należy stosować. aby zlokalizować punkt względem współrzędnych bezwzględnych -2. gdy znane jest położenie punktu względem poprzedniego punktu.3 spowoduje umieszczenie punktu w tym samym miejscu. gdy wyłączone jest wprowadzanie dynamiczne (przycisk DYN na pasku stanu). UWAGA Współrzędne bezwzględne wprowadza się inaczej. Rysowanie za pomocą współrzędnych | 79 .Wpisanie # identyfikuje współrzędne jako współrzędne bezwzględne. Na przykład.1 Określ następny punkt lub [Cofaj]: @5. Polecenie: linia Określ pierwszy punkt: #-2.3 Wpisanie @5.

Lokalizowanie punktów na istniejących obiektach Stosowanie trybu lokalizacji względem obiektu jest najważniejszym sposobem określania dokładnego położenia obiektu bez używania współrzędnych. klikając prawym przyciskiem myszy i wybierając tryb lokalizacji względem obiektu z menu Lokalizacja względem obiektu. Tryb lokalizacji można ustalić za każdym razem. program AutoCAD zaznacza aktywny punkt lokalizacji względem obiektu znacznikami AutoSnap oraz etykietkami. Gdy kursor przesuwany jest nad obiektem. aby narysować linię kończącą się dokładnie w środku okręgu. można określić pojedynczy tryb lokalizacji względem obiektu. Używanie pojedynczych trybów lokalizacji Gdy program AutoCAD wyświetli prośbę o określenie punktu. naciskaj klawisz TAB. aby wyświetlić menu trybu lokalizacji tryby lokalizacji UWAGA Aby cyklicznie przechodzić przez wszystkie możliwe do lokalizacji punkty tego obiektu. gdy program AutoCAD wyświetla zgłoszenie wymagające określenia punktu. można skorzystać z trybu lokalizacji. Na przykład. przytrzymując naciśnięty klawisz SHIFT. na końcu innego segmentu linii lub styczną do łuku. Po określeniu trybu lokalizacji należy wybrać wskaźnikiem położenie na obiekcie. 80 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie . Naciśnij klawisz SHIFT i kliknij prawym przyciskiem myszy.

Kliknij przycisk OK. gdy użytkownik zamierza połączyć liniami środki kilku okręgów. dopóki nie zostanie wyłączony. 3 W oknie dialogowym Ustawienia rysunkowe wybierz potrzebne tryby lokalizacji. należy go ustawić jako stały tryb lokalizacji.Ustalanie stałych trybów lokalizacji Aby używać wielokrotnie tego samego trybu lokalizacji. Istnieje możliwość ustawienia wielu stałych trybów lokalizacji. Lokalizowanie punktów na istniejących obiektach | 81 . Stały tryb lokalizacji będzie aktywny. na przykład Koniec i Centrum. można ustalić jako stały tryb lokalizacji Centrum. Na przykład. 2 W menu podręcznym kliknij opcję Ustawienia. Ćwiczenie: zmiana ustawień stałych trybów lokalizacji 1 Kliknij prawym przyciskiem myszy opcję Obiekt na pasku stanu.

które wraz z ostatnio określonym punktem tworzą linię prostopadłą do tego obiektu Styczny Punkt na okręgu lub łuku. który połączony z ostatnim punktem definiuje linię styczną do tego obiektu 82 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie . łuków lub elips Kwadrant Kwadranty łuków. w których przy rozszerzeniu obiektów wystąpiłyby przecięcia Centrum Środki okręgów. dla pojedynczego skoku obiektów. okręgów lub elips Prostopadły Punkty na obiektach. Tryb lokalizacji Punkt końcowy Lokalizowane punkty Punkty końcowe obiektów Symetria Punkty symetrii obiektów Przecięcie Przecięcie obiektów lub. położenia.Opis trybów lokalizacji W poniższej tabeli przedstawiono najczęściej stosowane tryby lokalizacji względem obiektu.

5<45 podpowiedź wyświetla odległość i kąt Śledzenie biegunowe ogranicza ruch wskaźnika do określonych kątów Ćwiczenie: używanie śledzenia biegunowego 1 Kliknij opcję Biegun na pasku stanu..Określanie kątów i odległości Funkcje śledzenia biegunowego. Używanie śledzenia biegunowego Podczas rysowania linii lub przemieszczania obiektów śledzenie biegunowe umożliwia ograniczenie ruchów wskaźnika do określonych wartości kąta (wartość domyślna to 90 stopni). Określanie odległości Użyj bezpośredniego wprowadzania odległości. następnie bezpośrednie wprowadzenie odległości wyznacza dokładną długość linii. Na przykład. można utworzyć serię prostopadłych linii przez włączenie trybu Biegun przed rozpoczęciem rysowania. w tym przypadku 1 000 Określanie kątów i odległości | 83 . przesuwając wskaźnik w odpowiednim kierunku. aby szybko określić dokładną długość linii. Po włączeniu śledzenia biegunowego bezpośrednie wprowadzenie odległości usprawnia rysowanie linii prostopadłych o określonej długości. bezpośredniego wprowadzania odległości i nadpisywania kątów umożliwiają szybkie określenie kątów i odległości. a następnie podając odległość od pierwszego punktu. wiedząc że rysowane linie na pewno będą prostopadłe. Ponieważ linie te będą rysowane tylko zgodnie z osią poziomą i pionową. Śledzenie biegunowe powoduje ograniczenie ruchu wskaźnika do określonego kąta. ścieżka dopasowania Biegun: 1. można rysować szybciej. w tym przypadku do 180 stopni. aby ją włączyć. 2 Narysuj kilka linii prostopadłych do siebie..

Podaj wartość. Rysunek może być początkiem projektu ■ Uzdrowiska z salą gimnastyczną ■ Zapadki zamka okna ■ Obudowy zespołu silnika UWAGA Ważne jest. Powtórz czynność kilka razu.1. jeśli początek linii znajduje się w punkcie o współrzędnych -2. należy wprowadzić Polecenie: linia Określ pierwszy punkt: #-2.Ćwiczenie: rysowanie kilku linii o określonych długościach 1 2 3 4 5 Kliknij menu Rysuj ➤ Linia. aby po zakończeniu zapisać ten rysunek.1 Określ następny punkt lub [Cofaj]: <10 (Przesuń wskaźnik w żądanym kierunku) Określ następny punkt lub [Cofnij]: 50 Ćwiczenia: Rysowanie precyzyjne W tym ćwiczeniu użytkownik przećwiczy tworzenie poniższego rysunku za pomocą narzędzi precyzyjnych dostępnych w programie AutoCAD. można wpisać zmiana kąta. Określanie kąta Jeśli używany kąt nie będzie często stosowany. Kliknij punkt i przesuń wskaźnik w prawo (0 stopni). Na przykład. Będzie on wykorzystany w kilku przyszłych ćwiczeniach opisywanych w tym podręczniku. Przesuń wskaźnik w górę (90 stopni) i podaj inną wartość. 84 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie . a następnie naciśnij przycisk ENTER. a linia ma być pod kątem 10 stopni i mieć długość 50.

ale należy użyć rozsądnych odległości dla projektu. Linia została wymazana.dwt.dwt.dwt. W menu lokalizacji względem obiektu kliknij opcję Koniec. Używanie opcje Siatka i Skok do tworzenia obrysu 1 Na pasku stanu włącz opcje Siatka i Skok. 5 Wyłącz opcje Siatka i Skok. Naciśnij klawisz ENTER. W menu lokalizacji względem obiektu kliknij opcję Koniec. ale w jaki sposób narysować na jej miejscu inną linię z większą dokładnością? 3 Kliknij menu Rysuj ➤ Linia. 5 Przesuń wskaźnik na koniec linii.1 Kliknij menu Plik ➤ Nowy. Wskaźnik w formie krzyża nitkowego zmieni się na kwadratowy wskaźnikzbioru wskazań.dwt. Promień. 7 Przesuń wskaźnik na przeciwległy koniec i kliknij. aby określić promień okręgu. aby zakończyć polecenie. Przykładowy szablon projektu mechanicznego (metryczny) Tutorial-iArch. aby utworzyć serię segmentów linii (poprzednio przedstawiony projekt). 4 Kliknij punkt. 3 Kliknij menu Rysuj ➤ Okrąg ➤ Środek. Dokładne wymiary nie są ważne. Przykładowy szablon architektoniczny (metryczny) Tutorial-mMfg. aby zakończyć polecenie. Opcja Wprowadzanie dynamiczne (przycisk Dyn) powinna być także włączona. jako nazwy pliku. 2 Kliknij menu Rysuj ➤ Linia i kliknij kilka miejsc. aby określić środek okręgu. Kliknij. Końce nowej linii znajdują się dokładnie przy końcach sąsiednich linii. Użyj MyDesign. Przykładowy szablon projektu mechanicznego (calowy) 3 Kliknij zakładkę Model. gdy będzie wyświetlany znacznik AutoSnap. Tworzenie linii w trybach lokalizacji względem obiektu 1 Kliknij menu Zmiana ➤ Wymaż. Naciśnij klawisz ENTER. Przykładowy szablon architektoniczny (calowy) Tutorial-iMfg. 2 Kliknij bezpośrednio jedną z utworzonych linii i naciśnij klawisz ENTER. a następnie kliknij inny punkt. ■ ■ ■ ■ Tutorial-mArch. 6 Naciśnij klawisz SHIFT i ponownie kliknij prawym przyciskiem myszy. 4 Naciśnij klawisz SHIFT i kliknij prawym przyciskiem myszy. 2 Wybierz plik szablonu rysunku ćwiczenia najbliższy zamierzonemu zastosowaniu i wybierz jednostki miary. Określanie kątów i odległości | 85 . 4 Kliknij menu Plik ➤ Zapisz.

aby wyświetlić menu trybów lokalizacji Narzędzia ➤ Ustawienia rysunkowe. GRANICE. Centrum. które nie są częścią przedstawionego wyniku. zakładka Skok Narzędzia ➤ Opcje. zakładka Skok i Siatka SHIFT+kliknięcie prawym przyciskiem myszy. LUW. ■ Utwórz linię z środka okręgu pod kątem 30 stopni i długości 10 jednostek. 10 Zapisz rysunek. USTAWIENIARYS. zakładka Rysowanie Śledzenie biegunowe Lokalizacja względem obiektu Pasek narzędzi Ustawianie stałych trybów lokalizacji Zmiana ustawień AutoSnap Lokalizacja względem obiektu Zmiana ustawień biegunowych Narzędzia ➤ Ustawienia rysunkowe System pomocy SIATKA. MyDesign powinna być nazwą pliku. aby zapewnić. ■ Włącz stałe tryby lokalizacji i utwórz kilka dodatkowych linii. OPCJE Sprawdzenie i przypomnienie 1 W jaki sposób wyłączyć kropki siatki w obszarze rysunku? 2 Do jakich wartości współrzędnych odnosi się termin początek? 3 Jakie menu podręczne wyświetlane jest po naciśnięciu klawisza SHIFT i kliknięciu prawym przyciskiem myszy? 4 Który przycisk można włączyć. OBIEKT. że rysowana linia jest dokładnie pionowa? 5 Co oznacza termin bezpośrednie wprowadzanie odległości? 86 | Rozdział 6 Precyzyjne rysowanie . Aby rozpocząć Działanie Ustalanie odstępów Skoku i Siatki Używanie pojedynczego trybu lokalizacji Menu Narzędzia ➤ Ustawienia rysunkowe. Prostopadły oraz Styczny.8 Wykonaj następujące czynności: ■ Przećwicz tworzenie linii w następujących trybach lokalizacji względem obiektu: Symetria. DYNMODE. 9 Wymaż obiekty. SKOK.

.

Polecenie ODSUŃ tworzy linie równoległe i współśrodkowe okręgi Polecenie UTNIJ umożliwia usunięcie fragmentów obiektów wystających poza zdefiniowane krawędzie cięcia Polecenie ZAOKRĄGL łączy dwie linie łukiem Polecenie KOPIUJ umożliwia utworzenie kopii w określonych miejscach Polecenie ODLEG umożliwia pomiar odległości pomiędzy dwoma punktami Polecenie LUSTRO umożliwia utworzenie dokładnej repliki obiektów symetrycznej względem osi odbicia .

. . . . . . . . . . . . . . . . 112 Edycja przy użyciu uchwytów .Wprowadzanie modyfikacji Wybór obiektów do edycji . . . 91 Wymazywanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 96 Przesuwanie i obracanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 113 Analizowanie rysunków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 90 Wymazywanie. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 92 Przycinanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 98 Ćwiczenia: precyzyjne tworzenie nowych rysunków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 90 Metody wyboru obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 97 Obracanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 111 Korzystanie z elementów wspomagających edycję . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 90 Określanie obszaru wskazań . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 94 Odsuwanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 104 Uzgadnianie cech . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 92 Powielanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 95 Odbijanie lustrzane obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 94 Kopiowanie obiektów . . . . . . . . . 91 Wydłużanie obiektów . . . . . . wydłużanie i ucinanie obiektów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 112 Tworzenie chmurek wersji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 114 7 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 98 Ćwiczenia: precyzyjne modyfikowanie obiektów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 97 Zaokrąglanie narożników . 97 Przesuwanie obiektów . . . . . . . . . . . .

Można usunąć obiekty ze zbioru wskazań przez naciśnięcie klawisza ESC. ■ Najpierw wybierz obiekty. które wybierze tylko obiekty całkowicie zawarte w obszarze ograniczonym tym oknem. Użytkownik może użyć dwóch metod wyboru obiektów do modyfikacji: ■ Najpierw wybierz polecenie. które wybierze obiekty leżące wewnątrz ograniczonego oknem obszaru lub przecinające jego granice. 90 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . ■ Przeciągnij od lewej do prawej. Kliknij prostokątny obszar wokół obiektów do wybrania. definiując prostokątny obszar zawierający te obiekty. na obiektach wyświetlane są uchwyty. Prostokątny obszar wybierający jest definiowany w obszarze graficznym przez kliknięcie dwóch jego przeciwległych narożników. a następnie uruchom polecenie edycji. Klikaj obiekty pojedynczo. aby utworzyćokno przecinające. ■ Określ zbiór wskazań. aby utworzyćokno wybierające. naciskając klawisz SHIFT i klikając obiekty. Określanie zbioru wskazań Obiekty można wybrać. Wybierz obiekty. Ponadto podczas stosowania tej metody. Metody wyboru obiektów Dwie najczęściej używane metody wyboru obiektów: ■ Wybierz poszczególne obiekty. a następnie wybierz obiekty do modyfikacji. Uzyskany wynik zależy od kolejności wskazywania tych narożników. aby określić zbiór wskazań obiektów.Wybieranie obiektów do edycji Podczas edycji obiektów należy wybrać jeden lub więcej obiektów. Wybierz polecenie edycji. 1 2 Obiekty wybrane oknem wybierającym ■ Przeciągnij z prawej do lewej. których można bezpośrednio użyć do modyfikowania obiektów. UWAGA Można usunąć obiekty ze zbioru wskazań.

Wymazywanie obiektów Korzystając z polecenia WYMAŻ. Wymazywanie. Zwróć uwagę. ■ Utnij ucina obiekt przy określonej granicy i usuwa wystający fragment. ■ Wydłuż wydłuża obiekt do określonej granicy. wydłużanie i ucinanie obiektów Za pomocą tych metod można usunąć obiekty lub zmienić ich długości: ■ Wymaż usuwa cały obiekt. 5 Wybierz jeszcze kilka obiektów za pomocą wyboru oknem i naciśnij ENTER. Wybierz kilka obiektów za pomocą okna przecinającego i naciśnij ENTER. łuki i okręgi. wydłużanie i ucinanie obiektów | 91 . które obiekty zostały wybrane i wymazane. W poniższym przykładzie. za pomocą okna wybierającego został wybrany fragment rury do wymazania 1 2 Obiekty wybrane za pomocą okna wybierającego Wybrane obiekty Wynik Ćwiczenie: wybieranie za pomocą okna wyboru i okna przecinającego 1 2 3 4 Utwórz nowy rysunek. aby je wymazać. Utwórz dowolne linie. które obiekty zostały wybrane i wymazane. które zostały utworzone w kroku 1. a następnie naciśnij ENTER. 6 Wybierz pojedynczo inne obiekty. obiekty można wybrać stosując każdą dostępną metodę wyboru. Kliknij menu Zmiana ➤ Wymaż.Wymazywanie. Zwróć uwagę.

Następnie utwórz okrąg. że najpierw wybiera się obiekty granicy. 3 Kliknij okrąg w odpowiedzi na zgłoszenie Wybierz obiekty. Naciśnij klawisz ENTER. O tym kroku łatwo zapomnieć. 5 W odpowiedzi na kolejne zgłoszenie Wybierz obiekty kliknij jeden koniec linii. Można precyzyjnie uciąć obiekt na krawędzi zdefiniowanej przez jeden lub kilka obiektów. Zwróć uwagę. aby zaakceptować wszystkie obiekty jako obwiednie Wybierz obiekty do wydłużenia najbliżej końca. Ilustracja pokazuje linie dokładnie wydłużone do okręgu. który będzie wydłużany Wynik Ćwiczenie: wydłużanie obiektu 1 Utwórz krótką linię. aby kończyły się dokładnie na krawędzi zdefiniowanej przez inne obiekty. Ucinanie obiektów Ucinanie obiektów jest bardzo podobne do wydłużania. Naciśnij ENTER. aby zakończyć wybieranie obiektu granicy. Domyślnie obiekty określone jako krawędzie tnące muszą przecinać obiekt. wszystkie obiekty widoczne na rysunku staną się potencjalnymi obwiedniami. 4 Naciśnij klawisz ENTER. który zawiera tę linię. który został zdefiniowany jako najbliższa granica wydłużenia. a następnie drugi koniec linii. aby zakończyć polecenie. Jeżeli użytkownik naciśnie ENTER zamiast wybierać obiekty granicy. 2 Kliknij menu Zmiana ➤ Wydłuż.Wydłużanie obiektów Można wydłużyć obiekty. 1 3 2 Wybrana krawędź tnąca oknem przecinającym Obiekt wybrany do ucięcia Wynik 92 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . który ma być ucięty.

że najpierw wybiera się obiekty granicy. aby mieć pewność. wszystkie obiekty staną się potencjalnymi obwiedniami. Możesz użyć trybu lokalizacji Prostopadłe. 4 Naciśnij klawisz ENTER. aby zakończyć polecenie. 5 W odpowiedzi na kolejne zgłoszenie Wybierz obiekty kliknij linię pionową w punkcie 3. 3 W odpowiedzi na zgłoszenie Wybierz obiekty kliknij punkty 1 i 2. Zwróć uwagę. UWAGA W poleceniach WYDŁUŻ i UTNIJ należy nacisnąć ENTER. wydłużanie i ucinanie obiektów | 93 . 2 Kliknij menu Zmiana ➤ Utnij. aby zakończyć wybieranie obiektu obwiedni. a następnie wybrać obiekty. tak jak pokazano. Wymazywanie. tak jak pokazano po lewej stronie poprzedniej ilustracji. Naciśnij klawisz ENTER. że linie poziome przecinają linie pionowe.Ćwiczenie: ucinanie obiektu 1 Utwórz dwie linie poziome i dwie linie pionowe. Jeżeli użytkownik naciśnie ENTER bez wybierania obiektów. aby zaakceptować zbiór wskazań obiektów obwiedni. tak jak na poprzedniej ilustracji.

W odpowiedzi na zgłoszenie Określ punkt bazowy naciśnij SHIFT i kliknij prawym klawiszem myszy. określić punkt początkowy. Kopiowanie obiektów Aby skopiować obiekt. Punkty te mogą być dowolnie wybranymi punktami rysunku. Kliknij Koniec. ■ Lustro tworzy lustrzane odbicie obiektów względem wybranej osi. Na przykład na następnym rysunku okrąg został skopiowany z prostokąta w odpowiadające położenie na drugim prostokącie. aby wyświetlić menu z trybami lokalizacji. które zostają umieszczone w określonej odległości od wybranych obiektów lub będą biegły przez wybrany punkt. nazywany punktem bazowym. tak jak pokazano po lewej stronie poprzedniego rysunku. 94 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . 2 Określ punkt bazowy (tryb lokalizacji koniec) 3 Określ punkt bazowy (tryb lokalizacji koniec) 1 Wybierz okrąg Ćwiczenie: kopiowanie obiektu Wynik 1 2 3 4 Utwórz dwa prostokąty i okrąg. należy wybrać jeden lub więcej obiektów do skopiowania. a następnie określić drugi punkt. a następnie naciśnij ENTER. Kliknij okrąg w odpowiedzi na zgłoszenie Wybierz obiekty. aby ustalić odległość i kierunek kopiowania. jak na rysunku. ■ Odsunięcie tworzy nowe obiekty. Kliknij menu Zmiana ➤ Kopiuj.Powielanie obiektów Istnieje kilka sposobów kopiowania obiektów: ■ Kopiuj tworzy nowe obiekty w określonym położeniu. 5 Kliknij narożnik prostokąta w punkcie 2.

Powielanie obiektów | 95 . w którym jest zawarty. Wybrane obiekty Określony punkt bazowy i wprowadzona odległość Wynik Polecenie Kopiuj jest automatycznie powtarzane. Odsuwanie ułatwia tworzenie równoległych linii i współśrodkowych okręgów. w zależności od kierunku odsunięcia. Skopiowany okrąg znajduje się w tym samym położeniu względem prostokąta. Odsuwanie okręgów tworzy mniejsze lub większe okręgi. a po nim bezpośrednio podać odległość. aby zakończyć polecenie. określając punkt bazowy. dzięki czemu można tworzyć wiele kopii. Można także skopiować obiekty. Kliknij Koniec. wprowadzanie odległość. zwykle z włączonym Skokiem biegunowym. co okrąg oryginalny. naciśnij SHIFT i kliknij prawym klawiszem myszy. w określonej od niego odległości. 7 Kliknij narożnik drugiego prostokąta w punkcie 3. aby wyświetlić menu z trybami lokalizacji. 8 Naciśnij klawisz ENTER. jak na rysunku.6 W odpowiedzi na zgłoszenie Określ drugi punkt. punkt bazowy następny punkt następny punkt następny punkt Wybrany obiekt (krzewy) Wynik drugi punkt Odsuwanie obiektów Odsuwanie tworzy nowy obiekt podobny do wybranego obiektu.

oryginalny obiekt odsunięcie obiektu UWAGA Odsunięcie kilku obiektów. a następnie ucięcie lub wydłużenie ich jest bardzo wydajną techniką rysowania. którą definiują dwa punkty. Zamiast rysować cały obiekt. 4 oś odbici 1 2 Wybrane obiekty 3 Zdefiniowana oś odbicia Wynik z pozostawionym oryginałem Tworzenie lustrzanych kopii jest bardzo przydatne przy tworzeniu obiektów symetrycznych. Odbijanie lustrzane obiektów Lustrzana kopia obiektów tworzona jest względem osi odbicia. czy też pozostaną w rysunku. czy oryginalne obiekty zostaną wymazane. 96 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . Można również określić. a następnie szybko utworzyć ich lustrzane odbicie. można narysować połowę elementów.

Kąt obrotu można określić poprzez określenie punktu lub wpisanie wartości kąta. aby było wyżej i dalej od drzwi. Powtórzenie obrotu z użyciem tego samego punktu bazowego i kąta spowoduje obrócenie domu o 70 stopni od położenia początkowego. a następnie drugi punkt. W następnym przykładzie określony został punkt bazowy (1) i drugi punkt (1). Przesuwanie i obracanie obiektów | 97 . UWAGA Domyślnie kąt o wartości dodatniej powoduje obrót przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Należy wybrać obiekt do przesunięcia. aby zdefiniować odległość i kierunek przesunięcia (2). określić punkt bazowy (1). aby określić kąt obrotu w stopniach. który określa kąt obrotu (2) domu.Przesuwanie i obracanie obiektów Ważną techniką rysowanie jest tworzenie jednego lub więcej obiektów. 1 2 Wybierz obiekty. Na ilustracji pokazano operację przesuwania okna. a następnie przesuwanie ich lub obracanie. 1 2 Wybrane obiekty Punkt bazowy i kąt obrotu Wynik Zamiast określania drugiego punktu można wpisać -35. należy podać punkt bazowy i kąt obrotu. określ punkt bazowy i nowe położenie wybranych obiektów. Jednak to ustawienie można zmienić za pomocą polecenia JEDN. Przesuwanie obiektów Przesuwanie obiektów odbywa się tak samo. Obracanie obiektów Aby obrócić obiekty. jak kopiowanie.

W zależności od wskazanych punktów. Można także zaokrąglać okręgi. Jedynym wymaganiem było. Zmiana promienia spowoduje ustawienie promienia domyślnego dla następnych zaokrągleń. Nie będzie tworzony łuk. Wybrane obiekty Wynik Użyteczną metodą jest ustawienie promienia zaokrąglenia na 0. wybrane obiekty Wynik UWAGA Podczas wybierania obiektów do zmiany aktualnego promienia zaokrąglenia na promień o wartości 0 można przytrzymać klawisz SHIFT. Spowoduje to przecięcie dwóch obiektów w ostrym narożniku. Łuk jest styczny do obydwu obiektów. Właściciele nieruchomości sąsiadujących z niezagospodarowaną działką przekonywali radę miasta.Zaokrąglanie narożników Zaokrąglanie łączy dwa obiekty łukiem. Wartość promienia ustawiona na 0. Domyślnie obiekty zaokrąglane są ucinane. Ćwiczenia: dokładne modyfikowanie obiektów W tym ćwiczeniu do modyfikacji części mapy będą używane techniki precyzyjnego rysowania. Program AutoCAD wybiera punkt końcowy najbliżej punktu wyboru. Za pomocą opcji Promień polecenia Zaokrągl. aby pozwoliła im zakupić całą działkę. można określić promień zaokrąglenia. 98 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . o określonym promieniu. łuki i polilinie. tak jak na rysunku. okręgi i łuki mogą być zaokrąglone na kilka sposobów. aby właściciele zgodzili się na równy podział.

tak aby ich powierzchnie stały się równe.niezagospodarowana działka W jaki sposób należałoby podzielić działkę? Propozycja przyjęta przez właścicieli zakładała powiększenie działek 26 i 27. Ogrodzenie między działką 38 i 39 zostało wydłużone. ale miała nieregularny kształt. Zaokrąglanie narożników | 99 . Działka 38 była większa niż pozostałe.

tak jak pokazano na rysunku. 2 W oknie dialogowym Wybierz plik znajdź folder/Help/Tutorials w katalogu produktu AutoCAD i otwórz rysunek map. Środek drugiego okręgu będzie się znajdował na przecięciu. Górny koniec nowej linii granicznej będzie przemieszczony o 15. Aby to zrobić. aby zmienić granice działek.73 stopy. 1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz.Użyj następującej procedury. należy utworzyć „geometrię konstrukcyjną“.94. w celu zrównania działek 26 i 27 bez nadmiernego zwężania lub pomniejszania działki 38. aby utworzyć okrąg o promieniu 15. Te odległości ustalono metodą prób i błędów. tak jak pokazano na rysunku. 4 Użyj polecenia Okrąg i trybów lokalizacji.73 i okrąg o promieniu 39. 100 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . 3 W celu uproszczenia rysunku wyłącz warstwę Tekst. a dolny koniec nowej linii granicznej zostanie przemieszczony o 39. która ułatwi to zadanie.94 stopy. 5 Użyj trybu lokalizacji przecięcia aby utworzyć nową linię graniczną. Najpierw utwórz linię graniczną po lewej stronie działki trójkątnej.dwg.

7 Kliknij menu Zmiana ➤ Wydłuż. Linia ta jest granicą rozciągania starej linii granicznej. 8 Kliknij nową linię graniczną.6 Wymaż stara linię graniczną i dwa okręgi konstrukcyjne. Następnie wydłuż starą linię graniczną do nowej. Zaokrąglanie narożników | 101 .

aby wydłużyć drugą linię graniczną do dolnej granicy. tak jak pokazano na rysunku. Oddziela obiekty. 102 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . aby zakończyć polecenie. które będą wydłużane. które służą jako granica. 11 Naciśnij klawisz ENTER. 10 Kliknij starą linię graniczną w pobliżu końca. Naciśnięcie ENTER jest bardzo ważne i łatwo się o tym zapomina. od obiektów.9 Naciśnij ENTER. 12 Użyj tej samej metody. który będzie wydłużony.

14 Narysuj krątką linię graniczną za pomocą trybu lokalizacji Koniec. pomiędzy punktami końcowymi linii granicznych. tak jak to zostało pokazane. Zaokrąglanie narożników | 103 .13 Wymaż stare linie graniczne. aby otworzyć długą. wąską działkę.

W przypadku wątpliwości można przejrzeć wcześniejsze części tego podręcznika lub użyć systemu Pomocy. 2 W oknie dialogowym Tworzenie obwiedni. Te zamknięte polilinie są nakładane na istniejące linie graniczne i mogą być później wymazane. Oblicz obszar każdej z pozostałych działek. 3 4 5 6 7 Kliknij menu Zmiana ➤ Właściwości. Zamknij rysunek mapy bez zapisywania zmian. Kliknij jedną z obwiedni i znajdź obszar z listy palety Cechy. Następnie kliknij wewnątrz każdej działki. Wszystkie polecenia w tym ćwiczeniu są dostępne w menu Rysuj i Zmiana. tylko jedna z nich zostanie wyróżniona.Zakończono tworzenie nowych linii granicznych. 104 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . Ćwiczenia: precyzyjne tworzenie nowych rysunków W następnym ćwiczeniu zostanie utworzony szczegółowy rysunek zawieszenia silnika odrzutowego. W jaki sposób wyliczyć nowe pola powierzchni działek? Obliczanie pól powierzchni działek 1 W wierszu poleceń wpisz obwiednia. kliknij Wskaż punkty. Dla każdej działki zostanie utworzona zamknięta polilinia pokrywająca się z jej granicami. Zamiast tego. aby cyklicznie przełączać pomiędzy obiektami znajdującymi się na niej. Aby uniknąć tego problemu ze wspólnymi granicami. które służy do mocowania silników do samolotów. UWAGA W ćwiczeniu nie podano wszystkich szczegółów wykonania rysunku. należy przesuwać kursor wokół zewnętrznych krawędzi mapy. Jeżeli z jedną granicą pokrywają się dwie polilinie. Naciśnij klawisz ENTER. Naciśnij klawisz ESC. Uwaga Podczas przesuwania kursora nad mapą zostaną wyróżnione różne polilinie. można nacisnąć CTRL i kliknąć wspólną obwiednię kilka razy. Ta część jest wykonana ze stopu niklowochromowo-żelazowego o dużej wytrzymałości. aby zakończyć polecenie. aby wyczyścić wybór.

Tworzenie widoku z przodu 1 Utwórz okrąg o średnicy (nie promieniu) 50 mm i współrzędnych środka 180. Wszystkie odległości podano w milimetrach.dwt. skopiuj dwa okręgi w położenie o 125 mm w prawo. używając pliku szablonu rysunku. czy kilka charakterystycznych elementów pokrywa się z punktami lokalizacji. Naciśnij klawisz SHIFT i kliknij prawym przyciskiem myszy. Ten szablon służy do projektów mechanicznych w jednostkach metrycznych. Tryb lokalizacji Centrum może nie być domyślnym stałym trybem lokalizacji. ale dobrze jest się upewnić. aby uzyskać dostęp do menu trybów lokalizacji. wykorzystując środek poprzedniego okręgu. Aktualną warstwą powinna być Model-Front. że włączone są przyciski Biegun i Obiekt na pasku stanu. 3 Upewnij się. W rysunkach z pojedynczym widokiem modeli 3D dobrze jest umieścić charakterystyczny element w punkcie (0.1 Utwórz nowy rysunek.0). Zaokrąglanie narożników | 105 . 2 Kliknij zakładkę Model.100. 3 Za pomocą Skoku biegunowego zablokuj wartość kąta na 0 stopni. Jest to bardzo wygodne podczas tworzenia odnośników do rysunku z innego rysunku. aby narysować okrąg o średnicy 24. Linia poleceń: kopiuj Wybierz obiekty: Wybierz te dwa okręgi i naciśnij ENTER. tak jak w przypadku rysunków złożeniowych. Uwaga Dokładne położenie tego okręgu nie jest ważne w tym ćwiczeniu. Tutorial-mMfg. 2 Użyj trybu lokalizacji Centrum.

Promień powinien mieć wartość 250 mm.Określ punkt bazowy albo [Przesunięcie]: Kliknij środek okręgów i przesuń kursor w prawo Określ drugi punkt przesunięcia lub <użyj pierwszego punktu jako przesunięcia>: 125 Określ drugi punkt lub [Zakończ/Cofaj]: Naciśnij ENTER. 4 Odsuń wewnętrzny okrąg po lewej o 4 mm na zewnątrz. Zauważ. Linia poleceń: odsunięcie Określ odległość odsunięcia lub [przezPunkt/Wymaż/Warstwa]: 4 Wybierz obiekty do odsunięcia lub [Zakończ/Cofaj]: Wybierz lewy okrąg wewnętrzny Określ punkt określający kierunek odsunięcia lub [Zakończ/Wiele/Cofaj]: Kliknij w dowolnym miejscu poza okręgami 5 Utwórz okrąg za pomocą opcji styczna-styczna-promień (Ssp). stycznym do okręgu: Wybierz drugi zewnętrzny okrąg. Linia poleceń: okrąg Określ środek okręgu lub [3P/2P/Ssr (styczny styczny promień)]: wt Określ punkt na pierwszym obiekcie stycznym do okręgu: Wybierz zewnętrzny okrąg w pobliżu oczekiwanego punktu styczności Określ punkt na drugim obiekcie. że znacznik Autosnap dla elementów stycznych został włączony automatycznie. 106 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . jak pokazano na rysunku Określ promień okręgu: 250 (na rysunku pokazano tylko część okręgu) 6 Utnij duży okrąg jak pokazano poniżej.

aby zaokrąglić dwa okręgi promieniem 250 mm. Widok części z przodu został wykonany. 2 Użyj trybu lokalizacji Kwadrant. aby utworzyć linię zaczynającą się z lewej strony części. Utwórz jeszcze jedną linię o długości 100 mm po prawej stronie części. aby uzyskać dostęp do menu trybu lokalizacji. Do każdego kroku istnieją metody alternatywne. przesuń kursor do góry i wpisz 100. Na przykład do utworzenia dolnego łuku można było użyć polecenia Zaokrągl. 8 Utnij okrąg na zewnątrz lewej strony. Zaokrąglanie narożników | 107 . Naciśnij klawisz SHIFT i kliknij prawym przyciskiem myszy. Następnie użyjemy obiektów z widoku przedniego do utworzenia widoku z góry.7 Użyj polecenia Lustro. Po włączeniu trybu lokalizacji biegunowej. aby dokonać odbicia lustrzanego łuku wzdłuż linii utworzonej przez środki okręgu lewego i prawego. Tworzenie widoku z góry 1 Jako warstwę aktualną ustaw Model-Top. aby linia miała długość 100 mm. Do tego celu można użyć elementu sterowania warstwami na pasku narzędzi Warstwy lub Menedżera cech warstw. tak jak pokazano.

aby utworzyć prostokątny zarys widoku z góry. Utwórz linie poziome z kwadrantów innych okręgów. 5 Utnij dolne końce linii pionowych. aby utworzyć linię łączącą górne końce linii pionowych. 7 Utnij cztery linie pionowe odpowiadające krawędziom otworów. Nie zapomnij nacisnąć ENTER po wybraniu linii obwiedni poziomej do ucięcia.3 Użyj trybu lokalizacji Koniec. 6 Odsuń najwyższą linię poziomą o 3 mm do góry. tak jak pokazano. 4 Odsuń linię poziomą o 12 mm w dół. 108 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji .

tak jak pokazano. tak jak pokazano. Zaokrąglanie narożników | 109 .linia obwiedni do ucięcia 8 Utnij pozostałe linie pionowe. Ta linia jest granicą cięcia tolerancji części. 10 Utwórz linię pionową. 11 Utnij linię poziomą do granic cięcia. W razie potrzeby powiększ i wyświetl fragmenty. linia obwiedni do ucięcia 9 Utnij najwyższą linię poziomą. która będzie miała początek na końcu łuku i zakończy się prostopadle do linii poziomej. tak jak pokazano.

dlatego zostały wyświetlone tylko właściwości wspólne. wydłużanie linii 14 Dodaj zaokrąglenia o wartości 1 mm do narożników zewnętrznych. krawędzie ukryte Aby zmienić rodzaj linii czterech linii pionowych. a następnie użyć palety Właściwości lub paska narzędzi Właściwości. Zmiana rodzaju linii 1 Wybierz cztery pionowe krawędzie otworów. a na liście kliknij ACAD_ISO02W100.linia granicy do ucięcia 12 Wymaż poziomą linię granicy cięcia. 110 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . w celu określenia rodzaju linii można wybrać obiekty. wymazywanie linii 13 Wydłuż pozostałą linię pionową. Jak już wcześniej wspomniano. Kliknij strzałkę. 3 W palecie Właściwości kliknij polecenie Rodzaj linii. tak jak pokazano. Widok z góry jest już prawie gotowy. że zostało wybranych więcej obiektów niż jeden. który jest aktualnie przypisany do linii. Zwróć uwagę. należy zmienić właściwość rodzaju linii. 2 Kliknij menu Zmiana ➤ Właściwości. Wystarczy tylko zmienić niewidoczne krawędzie otworów na linie kreskowane.

należy zmienić przypisanie warstwy linii do nowej warstwy. aby wybrać właściwości. Wpisz 0. należy go teraz zapisać.3 dla nowej skali rodzaju linii i naciśnij ENTER. Narysuj kilka obiektów z innymi właściwościami koloru. styl kreślenia i w niektórych przypadkach style wymiarowania. Kliknij menu Zmiana ➤ Uzgodnij cechy. Następnie. Ćwiczenie: kopiowanie cech z jednego obiektu do innych obiektów 1 2 3 4 5 Utwórz nowy rysunek. Zaokrąglanie narożników | 111 . Możesz także użyć opcji Ustawienia polecenia. 5 Przesuń kursor poza paletę Właściwości i naciśnij klawisz ESC. aby zmienić rodzaj czterech linii. 6 Ćwiczenie zostało zakończone. Można dostosować kolor. grubość. Zmiana/Uzgodnij cechy Cechy jednego obiektu można łatwo skopiować do drugiego. Kliknij obiekt. Jeżeli rysunek ma zostać zachowany. które nie będą uzgadniane. skalę rodzaju linii. Zostaną wyświetlone cztery linie kreskowane.4 Kliknij Skalę rodzajów linii. aby opróżnić zbiór wskazań. warstwę. które mają zostać uzgadniane. szerokość linii. rodzaj linii. Właściwość rodzaju linii warstwy można ustawić w szablonie ACAD_ISO02W100. do których mają być kopiowane właściwości. można utworzyć nową warstwę dla linii ukrytych. a usunąć te. Kliknij obiekty. z którego mają być kopiowane właściwości. UWAGA Zamiast zmieniać rodzaj linii każdej linii osobno. style tekstu i wzory kreskowania.

Uchwyty zaznaczają charakterystyczne punkty obiektu i są mocnym elementem edycji. aby wyświetlić menu podręczne. Aby wyświetlić więcej opcji. ■ Chmurki wersji zaznaczają obszary. Edycja przy użyciu uchwytów Uchwyty są wyświetlane na wybranym obiekcie w postaci małych kwadratów. Następnie wybrać tryb edycji za pomocą uchwytów. można kliknąć uchwyt i przesunąć go za pomocą kursora.Korzystanie z pomocy rysunkowych Podane niżej elementy wspomagające edycję usprawniają wprowadzanie zmian do rysunków: ■ Uchwyty edytowanie obiektów za pomocą kursora i menu podręcznego. które zostały uaktualnione. Tryby edytowania za pomocą uchwytów Opcje trybów edytowania za pomocą uchwytów 112 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . należy kliknąć uchwyt i kliknąć prawym przyciskiem myszy. należy przesunąć uchwyt do końca linii poziomej należy wybrać linię należy kliknąć uchwyt 2 1 Po wybraniu obiektu.

Lustro. 2 Kliknij kilka z nich. Korzystanie z pomocy rysunkowych | 113 . 2 Kliknij w dowolnym miejscu rysunku i przesuń kursor. Jest to standardowy tryb rozciągania. 6 Naciśnij klawisz ESC. Obróć lub Skala. 4 Kliknij uchwyt na obiekcie a następnie kliknij prawym przyciskiem myszy.Ćwiczenie: edycja obiektów za pomocą uchwytów 1 Narysuj kilka obiektów. Ćwiczenie: tworzenie chmurek wersji 1 Kliknij menu Rysuj ➤ Chmurka wersji. czy może uda się zrobić łuk do wewnątrz. można usprawnić pracę wyróżniając znaczniki chmurkami. aby objąć obszar. czy chmurka wersji ma zawsze łuki na zewnątrz. 3 Kliknij uchwyt na obiekcie i kliknij jego nowe położenie. aby zakończyć edytowanie za pomocą uchwytów. ■ Zauważ w jaki sposób działają uchwyty po włączeniu trybów lokalizacji. 5 Wybierz inny tryb uchwytu: Przesuń. ■ Zauważ w jaki sposób działają uchwyty podczas rozciągania uchwytu na inny uchwyt. Tworzenie chmurek wersji Podczas przeglądania lub wprowadzania do rysunków zmian. 3 Powtórz polecenie i sprawdź. tak jak na następnej ilustracji. Rysowana wokół wyróżnianych obiektów chmurka wersji jest polilinią w kształcie chmury. aby je wybrać i wyświetlić ich uchwyty.

Aby rozpocząć Działanie Wymazywanie obiektów Wydłużanie obiektów Przycinanie obiektów Menu Zmiana ➤ Wymaż Zmiana ➤ Wydłuż Zmiana ➤ Utnij Pasek narzędzi Zmiana Zmiana Zmiana Zmiana Standard Zmiana Zmiana Zmiana Zmiana Zmiana Kopiowanie obiektów w rysunku Zmiana ➤ Kopiuj Edycja ➤ Kopiuj Kopiowanie obiektów między rysunkami Odsuwanie obiektów Odbicie lustrzane obiektów Przesuwanie obiektów Obracanie obiektów Zaokrąglanie obiektów Zmiana ➤ Osuń Zmiana ➤ Lustro Zmiana ➤ Przesuń Zmiana ➤ Obrót Zmiana ➤ Zaokrągl 114 | Rozdział 7 Wprowadzanie modyfikacji . aby zlokalizować punkt obiektu. Zastosuj tryb lokalizacji. Przejrzyj informacje wyświetlane w oknie poleceń. i Z każdego punktu Ćwiczenie: Obliczanie odległości i kąta między dwoma punktami 1 2 3 4 5 Kliknij menu Narzędzia ➤ Zapytania ➤ Odległość. Zastosuj inny tryb lokalizacji. Y. Za pomocą polecenia ODLEG można określić zależności geometryczne między dwoma punktami. Naciśnij F2. Dla dwóch punktów można szybko wyświetlić następujące informacje: ■ ■ ■ ■ Odległość między nimi w jednostkach rysunkowych Kąt pomiędzy punktami na płaszczyźnie XY Kąt punktów względem płaszczyzny XY Przyrosty (różnice) między wartościami współrzędnych X. aby zlokalizować inny punkt obiektu. aby wyświetlić informacje w większym oknie nazywanym Okno tekstowe.Analizowanie rysunków Korzystając z następujących poleceń pytających można z modelu wyciągnąć dane: Najczęściej używanym poleceniem jest ODLEG.

WYDŁUŻ. OBRÓĆ. PRZESUŃ. CECHY. JEDN. UTNIJ. ZAOKRĄGL. który jest stycznych do dwóch innych obiektów? Co należy zrobić podczas tworzenia lub modyfikowania obiektu. ODSUŃ. aby wyświetlić menu trybu lokalizacji? 5 Jaki jest najprostszy sposób wyliczenia odległości między dwoma punktami na rysunku? Analizowanie rysunków | 115 . REVCLOUD.Aby rozpocząć Działanie Edycja właściwości Dopasowanie właściwości Tworzenie chmurek wersji Uzyskiwanie informacji z obiektów Menu Narzędzia ➤ Cechy Zmiana ➤ Cechy Zmiana ➤ Dopasowanie właściwości Pasek narzędzi Standard Standard Rysuj ➤ Wersja Chmurka Rysuj Narzędzia ➤ Zapytania ➤ Zapytania Odległość System pomocy WYMAŻ. ODLEG Sprawdzenie i przypomnienie 1 2 3 4 Jaka jest różnica pomiędzy oknem przecinającym a oknem wyboru? Jaki jest najszybszy sposób utworzenia kilku równoległych linii? Jaki jest najprostszy sposób tworzenia łuku. KOPIUJ_S. UZGCECHY. LUSTRO. KOPIUJ. OPCJE. WKLEJ.

reprezentują standardowe elementy. można zapełnić kreskowaniem obszary przy użyciu wzorców lub pełnych kolorów . w programie AutoCAD nazywane blokami. gdy zachodzi potrzeba wielokrotnego używania rysunków lub fragmentów rysunków Aby ułatwić rozpoznawanie zawartości lub materiału obiektu.Symbole te. takie jak drzewa lub krzewy Bloki należy tworzyć.

. . . . . . . . . . . . . . . 118 Wstawianie bloków. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 118 Źródła bloków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 121 Definiowanie obwiedni kreskowania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 121 Wstawianie kreskowań lub wypełnień jednolitych. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 119 Przegląd kreskowań. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 119 Ćwiczenia: dodawanie bloków . 121 Kreskowania zespolone . . . . . . . . . . . . 122 Ćwiczenia: dodawanie kreskowań do rysunku . . . . . . . . . . 118 Zalety bloków . . . 122 8 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 121 Używanie standardowych wzorów kreskowań. . . . . . . .Dodawanie symboli i kreskowań Przegląd bloków . . . . . . . . . . . . . . . . .

które można wyodrębniać w celu utworzenia raportów. odnośniki do bloku łącznika wstawionego do rysunku definicja bloku dla łącznika Bloki mogą zawierać także atrybuty bloku. ■ Zakładowa sieć użytkownika. a także kilka bibliotek bezpłatnych.Przegląd bloków W programie AutoCAD symbole nazywane są blokami. detale lub standardowe części. z których można je wstawić do innych rysunków. ■ Zarządzanie blokami z DesignCenter. ■ Budowanie standardowej biblioteki zawierającej często używane symbole. ■ Przechowywanie danych powiązanych z atrybutami bloków. dostępnych za pośrednictwem zakładki DC Online w DesignCenter. Cały rysunek można także wstawić w postaci bloku. Dostępnych jest wiele bibliotek symboli firmy Autodesk i komercyjnych bibliotek innych firm. taki jak drzewo. w których przechowywane są dane. ■ Witryna WWW. zmianę położenia i kopiowanie bloków. a nie przez edycję poszczególnych elementów geometrycznych. w sieci lokalnej lub witrynie WWW. takie jak numery bloków. Blok może reprezentować obiekt. śruba lub drzwi. 118 | Rozdział 8 Dodawanie symboli i kreskowań . Program AutoCAD udostępnia ponad 300 bloków standardowych w 15 rysunkach bibliotek symboli zlokalizowanych w folderze DesignCenter. Blok jest zbiorem obiektów połączonych w jeden obiekt. Bloki zazwyczaj są definiowane i przechowywane w rysunkach nazywanych bibliotekami bloków lub bibliotekami symboli. Źródła bloków W rysunkach można używać bloków pochodzących z kilku źródeł. daty i parametry znamionowe. Istnieje możliwość utworzenia własnych bloków i bibliotek bloków. ■ Komputer użytkownika. DesignCenter umożliwia wygodną organizację i dostęp do tysięcy symboli na komputerze. Zalety bloków Stosowanie bloków ułatwia i usprawnia rysowanie: ■ Sprawne tworzenie rysunków przez wstawianie. albo firma użytkownika może już mieć własne biblioteki standardów.

Wstawianie bloków | 119 . Wygładź narożniki za pomocą polecenia Zaokrągl przy ustawieniu promieni zaokrąglenia na 0. rysunek utworzony i zapisany w poprzednim ćwiczeniu. Wstaw blok. Wpisz wartość odsunięcia odpowiednią to tworzonego obiektu. Wstaw lub przeciągnij blok do rysunku. 2 Odsuń linie. ■ Okno dialogowe Palety narzędzi. aby zlokalizować i zarządzać dużą liczbą bloków i bibliotek bloków. aby organizować i uzyskać dostęp do najczęściej używanych bloków. Znajdź biblioteki symboli i wstaw lub przeciągnij blok do rysunku lub na paletę narzędzi. ■ DesignCenter. Użyj DesignCenter. Użyj palety narzędzi. atrybutami i bibliotekami bloków są bardziej zaawansowane i dlatego nie zostały przedstawione w tym przewodniku. Wstawianie bloków W programie AutoCAD bloki można wstawiać do rysunków na trzy sposoby: ■ Okno dialogowe Wstaw. aby utworzyć ściany (w przypadku uzdrowiska lub obudowy silnika) lub krawędzie (w przypadku zapadki zamka okna). określając jego punkt wstawienia. Ćwiczenia: dodawanie bloków 1 Otwórz MyDesign.UWAGA Zagadnienia związane z tworzeniem. skalę i kąt obrotu.

2 W razie potrzeby w oknie DesignCenter kliknij zakładkę Foldery. możesz wyszukać dostępne komercyjne biblioteki symboli. aby przesunąć blok na miejsce. Przeciągnij uchwyt. a następnie kliknij prawym przyciskiem myszy. Zauważ.dwg Połączenia — US. W widoku drzewa przejdź do folderu Pomoc\Ćwiczenia\Biblioteki symboli. Bloki zostaną wyświetlone w obszarze zasobów DesignCenter. Zapisz rysunek. 2 Kliknij zakładkę DC Online. 2 Kliknij blok. Wstawianie bloków z okna dialogowego Wstaw 1 Kliknij menu Wstaw ➤ Blok.Otwieranie biblioteki bloków 1 Kliknij menu Narzędzia ➤ DesignCenter. 3 Kliknij znak plus (+) na bibliotece bloku odpowiedniej dla danego rysunku: ■ ■ ■ ■ Połączenia — Metric. Określ położenie bloku. Obróć blok za pomocą wskaźnika lub wprowadzając kąt obrotu. Jeśli masz połączenie z Internetem. Kliknij jedną z nich i opcję OK. 7 Zamknij okno DesignCenter. 3 Kliknij uchwyt. Dokładne umieszczenie nie jest istotne.dwg 4 Kliknij element Bloki na rozwiniętym właśnie rysunku. W menu podręcznym kliknij polecenie Obróć.dwg Biuro — Metric. Są to definicje bloków aktualnie zapisane w rysunku. Dostęp do bibliotek bloków z sieci WWW 1 Ponownie otwórz DesignCenter. 6 Kliknij miejsce w rysunku. Obróć blok za pomocą wskaźnika lub wprowadzając kąt obrotu. Wstawianie i zmiana położenia bloków w DesignCenter 1 Przeciągnij jeden z bloków z DesignCenter do rysunku. 120 | Rozdział 8 Dodawanie symboli i kreskowań . Wyświetlany jest monit o określenie kąta obrotu. 4 W oknie DesignCenter kliknij dwukrotnie inny blok. Kliknij przycisk OK. 5 W oknie dialogowym Wstaw w polu Obrót kliknij opcję Wybierz na ekranie. 3 Dodaj kilka bloków do rysunku. 2 W oknie dialogowym Wstaw kliknij strzałkę obok pola Nazwa. że wyświetlany jest kolorowy uchwyt.dwg Biuro — US. Okno DesignCenter jest podzielone na obszar ze strukturą drzewa (z lewej strony) i obszar zasobów (z prawej strony).

Zakreskowany obiekt Efekt edycji granicy kreskowania niezespolonego Efekt edycji granicy kreskowania zespolonego Przegląd kreskowań | 121 . betonu. np. kreskowania można usunąć cechę zespoloności. stali lub trawy. W każdej chwili. Kreskowanie zespolone jest powiązane z granicą kreskowania. który oferuje program AutoCAD lub wzór zapisany w zewnętrznej bibliotece wzorów. W programie AutoCAD wzorem kreskowania może być również wypełnienie jednorodne lub gradientowe. co oznacza automatyczne uaktualnienie kreskowania po zmodyfikowaniu jego granicy. Wzory kreskowań przechowywane są w plikach wzorów kreskowań o rozszerzeniu PAT. Można wybrać wzór kreskowania.Przegląd kreskowań Wzór kreskowania jest standardowym układem linii lub kropek. ANSI31 INSUL AR-CONC Standardowe wzory kreskowania Kreskowania zespolone Domyślnie kreskowania są zespolone. którego można użyć do wyróżnienia na rysunku pewnego obszaru lub do zaznaczenia materiału. Używanie standardowych wzorów kreskowań Program AutoCAD oferuje ponad 60 wzorów kreskowań (przemysłowe — norma ISO i calowe).

ale może zawierać wyspy (zamknięte obszary wewnątrz obszaru kreskowania). aby utworzyć kreskowanie lub wypełnienie jednorodne. można przeciągnąć zespolone kreskowanie do rysunku lub na paletę narzędzi.Wstaw kreskowania lub wypełnienie jednolite Obiekty w rysunku można zakreskować lub wypełnić w jeden z następujących sposobów: ■ Wybierz opcję Kreskowanie z menu Rysuj lub paska narzędzi. łuki. polilinie. ■ Paleta narzędzi umożliwia szybkie przeciągnięcie zwykle używanych wzorów kreskowań do rysunku. tekst i bloki. takich jak linie. aby wyglądał mniej więcej w przedstawiony sposób: 122 | Rozdział 8 Dodawanie symboli i kreskowań . które można zakreskować lub pozostawić niezakreskowane. okręgi. punkt wewnętrzny wyspy Wybrany punkt Wykryte granice Wynik Ćwiczenia: dodanie kreskowań do rysunku W tym ćwiczeniu użytkownik zakreskuje część rysunku. Obwiednia kreskowania musi być obszarem zamkniętym. ■ Korzystając z DesignCenter. Definiowanie obwiedni kreskowania Granice kreskowania mogą być dowolnymi kombinacjami obiektów.

WSTAW. KRESKUJ Wstaw kreskowania lub wypełnienie jednolite | 123 . Następnie kliknij przycisk < (Mniej opcji). Jeśli kreskowanie jest zbyt gęste. Prawdopodobnie jest kilka elementów do zmiany. 10 Kliknij opcję Podgląd. zwiększ wartość skali o współczynnik 10. 5 W dolnej części okna dialogowego kliknij opcję Podgląd. razie kliknij prawym przyciskiem myszy lub naciśnij przycisk ENTER. 4 W polu Obwiednie kliknij opcję Dodaj: Wskaż punkty. 2 Kliknij menu Rysuj ➤ Kreskowanie. Wybierz inny wzór kreskowania. aby powrócić do okna dialogowego. Kliknij przycisk > (Więcej opcji) w prawym dolnym rogu okna dialogowego. W przeciwnym 11 Zapisz plik rysunku. łącznie z kreskowanym okręgiem. Następnie kliknij w dowolnym miejscu pomiędzy liniami równoległymi do ścian i naciśnij przycisk ENTER. ROZBIJ. kątem kreskowania i odstępami między elementami kreskowania. 6 7 8 9 Naciśnij przycisk ESC. rysunek utworzony i zapisany w poprzednim ćwiczeniu. 3 Na zakładce Kreskowanie w polu Typ i wzór zwróć uwagę na nazwę wzoru kreskowania i próbkę. PALETYNARZĘDZI. W polu Wyspy kliknij opcję Skrajny.1 Otwórz MyDesign. Aby rozpocząć Działanie Wstawianie bloku Otwieranie DesignCenter Otwieranie okna Palety narzędzi Kreskowanie obszaru Menu Wstaw ➤ Blok Narzędzia ➤ DesignCenter Pasek narzędzi Rysuj Standard Narzędzia ➤ Okno palety narzędzi Standard Rysuj ➤ Kreskuj Rysuj Narzędzia ➤ DesignCenter Standard Narzędzia ➤ Okno palety narzędzi System pomocy ADCENTER. BLOK. powróć do kroku 6. aby zaakceptować kreskowanie. Jeśli kreskowania nadal nie jest odpowiednie. W polu Kąt i skala zmień wartości kąta i skali.

Sprawdzenie i przypomnienie 1 2 3 4 5 Co to jest blok? Co to jest biblioteka bloków? W jaki sposób można użyć trybów lokalizacji z blokami? Jakie są trzy sposoby kreskowania obszaru na rysunku? Jak można wypełnić obszar jednolitym kolorem? 124 | Rozdział 8 Dodawanie symboli i kreskowań .

.

.

. . . . . . . . . . . . . . . . . 130 Tworzenie i modyfikowanie stylów tekstu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 130 Ustawianie rozmiaru tekstu dla skalowania rzutni . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Dodanie tekstu do rysunku Tworzenie i modyfikowanie tekstu. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 131 Ustawianie rozmiaru tekstu w obszarze modelu . . . . . . . . . . 128 Stosowanie stylów tekstu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 131 9 . .

128 | Rozdział 9 Dodanie tekstu do rysunku . Spowoduje to otwarcie Edytora tekstu lokalnego i wyświetlenie tekstu do zmiany. przeciągając prawą stronę linijki. UWAGA Najszybszym sposobem zmian istniejących obiektów tekstu jest ich dwukrotne kliknięcie przyciskiem myszy. Program AutoCAD wstawia ten tekst w oknie dialogowym wewnątrz obszaru o zadanej szerokości i przenosi do następnej linii tekst. Edytor tekstu lokalnego wyświetla ramkę ograniczającą z linijką u góry i paskiem narzędzi formatowania tekstu. wyświetl opcje menu wyświetl linijkę wcięcie pierwszego wiersza tabulatory zapisz zmiany i zamknij wcięcie akapitu linijka ustaw szerokości obiektów tekstu wielowierszowego W Edytorze tekstu lokalnego można wybrać formatowanie wpływające na cały obiekt tekstowy lub tylko zaznaczony tekst. Przed utworzeniem tekstu należy zdefiniować szerokość tekstu przez określenie dwóch przeciwległych narożników ramki tekstowej. który się w tej szerokości nie mieści. umożliwiający dodawanie tekstu do rysunków.Tworzenie i modyfikowanie tekstu Program AutoCAD udostępnia edytor tekstu. Można także sterować wcięciami. Wpływa to jedynie na szerokość okna. Za pomocą edytora tekstu można w łatwy sposób zmienić szerokość.

Kliknij dwa punkty. 3 Kliknij opcję OK na pasku narzędzi Formatowanie tekstu. Opcje te są w podobne do tych w aplikacjach przetwarzania słów. Ćwiczenie: modyfikacja istniejącego obiektu tekstu 1 Dwukrotnie kliknij przyciskiem myszy obiekt tekstu. Tworzenie i modyfikowanie tekstu | 129 . Aby wyświetlić tekst w dogodnym rozmiarze.Dla tekstu w rysunkach dostępne są dodatkowe opcje ■ Sprawdzanie pisowni ze słownikami adaptacyjnymi ■ Okno dialogowe Znajdź i zastąp umożliwiające lokalizację i poprawienie tekstu ■ Możliwość tworzenia tekstu lustrzanego Ćwiczenie: tworzenie obiektów tekstu wielowierszowego 1 2 3 4 5 6 Utwórz nowy rysunek. 2 Podświetl więcej słów lub cały akapit i kliknij więcej opcji formatowania. Kliknij menu Rysuj ➤ Tekst ➤ Tekst wielowierszowy. Podświetl słowo i kliknij kilka opcji formatowania. W Edytorze tekstu lokalnego wpisz tekst. aby określić szerokość obiektu tekstu. należy przybliżyć mały obszar powyżej tabelki. 7 Kliknij opcję OK na pasku narzędzi Formatowanie tekstu.

Stosowanie stylów wydruku Cały tekst w rysunku programu AutoCAD ma skojarzony z nim styl. należy skorzystać z okna dialogowego Styl tekstu. który ustala takie parametry. zmienić mu nazwę lub usunąć styl. Podczas wprowadzania tekstu program AutoCAD używa aktualnego stylu tekstu. wybierz inny styl tekstu określ inną czcionkę tekstu dla stylu tekstu utwórz nowy stylu tekstu przykładowy tekst pokazuje efekt wprowadzonych zmian Po zmianie istniejącej czcionki stylu cały tekst na rysunku używający tego stylu zostanie ponownie wygenerowany z nową czcionką. Po utworzeniu stylu można zmodyfikować jego ustawienia. jak: ■ ■ ■ ■ ■ ■ Czcionka steruje kształtami znaków Styl czcionki steruje formatowaniem czcionek TrueType (kursywa i pogrubienie) Wysokość steruje rozmiarem tekstu w jednostkach rysunku Kąt pochylenia steruje pochyleniem tekstu do przodu lub do tyłu Orientacja steruje pionowym lub poziomym dopasowaniem jednego wiersza tekstu Inne cechy tekstu sterują efektami. Aby dostosować skalę rzutni arkusza. gdy uwagi i etykiety są umieszczane bezpośrednio na arkuszu w obszarze papieru. Aby utworzyć lub zmodyfikować styl tekstu. 130 | Rozdział 9 Dodanie tekstu do rysunku . należy zmienić skalę uwag i etykiet utworzonych w obszarze modelu. UWAGA Nie ma potrzeby skalowania tekstu. który będzie używany. takimi jak tekst szeroki i pisany od końca Tworzenie i modyfikowanie stylów tekstu Poza domyślnym stylem STANDARD należy zdefiniować styl tekstu. gdy nie będzie już dłużej potrzebny.

STYL. PISOWNIA. ■ Przykład 2: Jeśli żądany rozmiar tekstu wynosi 1/8 cala. tabeli i etykiet w obszarze papieru. to rozmiar tekstu w obszarze modelu wyniesie (1/8)/(1/48) = 48/8 = 6 cali. MTEXTED. W przypadku tworzenia tekstu w obszarze modelu należy zmienić jego rozmiar. Tekst Tekst Tworzenie tekstu wielowierszowego Rysuj ➤ Tekst ➤ Wiele wierszy Modyfikowanie tekstu Sprawdzenie pisowni w rysunku Wyszukiwanie i zamiana tekstu Tworzenie stylów tekstu Zmiana ➤ Obiekt ➤ Tekst Narzędzia ➤ Pisownia Edycja ➤ Znajdź Format ➤ Styl tekstu Tekst Tekst System pomocy ZNAJD. tekst należy utworzyć w obszarze modelu. Przy tej opcji nie ma skalowania i tekst tworzony jest w pełnym rozmiarze (1:1). aby prawidłowo wyświetlić go i wydrukować w obszarze papieru. gdyż nie wymaga skalowania. MIRRTEXT. Przy tej opcji zwykle tekst musi być przeskalowany. Ustawianie rozmiaru tekstu w obszarze modelu Ustaw rozmiar tekstu w obszarze modelu korzystając z następującego wzoru: Rozmiar tekstu w obszarze modelu = żądany rozmiar tekstu/skala rzutni arkusza ■ Przykład 1: Jeśli żądany rozmiar tekstu wynosi 3. a skala rzutni 1:4 (0.25). to rozmiar tekstu w obszarze modelu wyniesie 3/0.Ustawianie rozmiaru tekstu dla skalowania rzutni Program AutoCAD umożliwia utworzenie tekstu w obszarze modelu lub na arkuszu w obszarze papieru. Przygotowanie jednego lub wielu widoków na arkuszu rysunku zwykle powoduje wyświetlanie ich w rzutniach arkusza ze skalami innymi niż 1:1. Obszar tworzenia tekstu zależy od sytuacji. WYRÓWNAJTEKST. STYL. a skala rzutni 1”=4’ (1:48).25 = 12 mm. należy utworzyć go w obszarze papieru. SKALUJTEKST. WTEKST. Oczywiście tworzenie tekstu bezpośrednio na arkuszu jest łatwiejsze. ■ Jeśli tekst jest bardziej skojarzony z modelem i użytkownik przewiduje odwołania modelu oraz tekstu z innych rysunków lub innych widoków. a ogólnych uwag. KONPRZESTRZ Ustawianie rozmiaru tekstu dla skalowania rzutni | 131 . Zaleca się utworzenie tekstu określonego widoku w obszarze modelu. ■ Jeśli tekst jest ściślej skojarzony z arkuszem. Aby rozpocząć Działanie Menu Pasek narzędzi Rysuj.

02)? 132 | Rozdział 9 Dodanie tekstu do rysunku .Sprawdzenie i przypomnienie 1 Jaki jest najszybszy sposób otworzenia Edytora tekstu lokalnego w razie konieczności zmiany istniejącego tekstu? 2 Podaj kilka zalet tworzenia dodatkowych stylów tekstu? 3 W jaki sposób decyduje się. jeśli żądana wysokość tekstu w obszarze papieru wynosi 2. czy utworzyć tekst w obszarze papieru czy obszarze modelu? 4 Jaką wysokość tekstu należy użyć w obszarze modelu.5 mm a skala wyświetlania rzutni arkusza to 1/50 (0.

.

Szybka linia odniesienia Kątowy Średnica Promi Współrzędne Normalny Znacznik środka Baza Liniowy (poziomy) Liniowy (pionowy) Szeregowy .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 136 Elementy wymiaru . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 140 Tworzenie znaczników środka i linii środkowych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 142 Modyfikowanie wymiarów . . . . . . 141 Tworzenie i modyfikowanie stylów wymiarowania . . . . . 137 Korzystanie z opcji wymiarowania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Dodawanie wymiarów Wymiary — przegląd . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 140 Tworzenie linii odniesienia z opisami . . . . . 144 10 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 136 Wymiary zespolone i linie odniesień . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 136 Tworzenie wymiarów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 137 Ćwiczenia: tworzenie wymiarów. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Wymiary — przegląd
Wymiary pokazują wielkości geometryczne obiektów, odległości lub kąty między obiektami lub pozycję elementu w detalu. Program AutoCAD oferuje cztery rodzaje wymiarów: ■ Liniowy. Mierzy odległości za pomocą wymiarów poziomych, pionowych, normalnych, obróconych, bazowych (równoległych) i szeregowych (ciąg wymiarów). ■ Współrzędnościowy. Mierzy odległość punktu od założonego punktu odniesienia. ■ Promieniowy. Mierzy promienie i średnice łuków i okręgów. ■ Kątowy. Mierzy kąt zawarty między dwiema liniami lub kąt zdefiniowany przez trzy punkty.

Elementy wymiaru
Wymiar składa się z kilku elementów: ■ Linia wymiarowa. Zaznacza kierunek i zakres wymiaru. Dla kątów, linia wymiarowa jest łukiem. ■ Linia pomocnicza. Rozciąga się od wymiarowanego elementu do linii wymiarowej. ■ Tekst wymiarowy. Pokazuje wartość zmierzonej wielkości i może zawierać przedrostki, przyrostki i tolerancje. Zamiast tekstu proponowanego przez program można wprowadzić własny tekst lub całkowicie go ukryć. przesuwanie tekstu wymiarowego ■ Strzałka. Zaznacza koniec linii wymiarowej. Dostępnych jest kilka rodzajów strzałek, w tym kreski architektoniczne i kropki. ■ Linie odniesienia. Linie biegnące od tekstu opisu do opisywanego elementu. W zależności od stylu wymiarowania, linie odniesienia można tworzyć automatycznie, gdy tekst wymiarowy nie jest dopasowany pomiędzy liniami pomocniczymi. Linię odniesienia można również utworzyć, aby połączyć tekst lub blok z elementem. tekst wymiarowy grot strzałki linia wymiaru linia pomocnicza

linia odniesienia

Wymiary zespolone i linie odniesień
Standardowo program AutoCAD tworzy wymiary zespolone Miary wyświetlane przy wymiarach zespolonych są automatycznie uaktualniane po zmodyfikowaniu obiektów, z którymi są zespolone.

136

|

Rozdział 10

Dodawanie wymiarów

Obiekty odnośników składają się z tekstu, linii odniesienia i strzałki. ■ Jeśli tekst odnośnika zostanie przesunięty, linia odniesienia zostanie także wyregulowana. ■ Jeśli obiekt odnośnika skojarzony jest z obiektem geometrycznym, a obiekt zostanie przesunięty, rozciągnięty lub przeskalowany, grot strzałki i część linii odniesienia obiektu odnośnika zostaną także zaktualizowane.

Tworzenie wymiarów
Można utworzyć linie wymiarowe, łuki, okręgi oraz kilka innych typów obiektów. Są dwie główne metody tworzenia wymiarów: ■ Wskazać obiekt do zwymiarowania (1) i określić położenie linii wymiarowej (2), jak w następnych przykładach. 2 1 1 2

Efekt wybrania linii dla wymiaru

Efekt wybrania okręgu dla wymiaru

■ Za pomocą trybów lokalizacji można określić początek dla linii pomocniczych, a następnie wskazać położenie linii wymiarowej. Początkowe punkty linii pomocniczych mogą znajdować się na oddzielnych obiektach.

Ćwiczenia: Tworzenie wymiarów
W tym Ćwiczeniu użytkownik ustawi skalę rysunku i doda kilka wymiarów do projektu.

1 Otwórz MyDesign, rysunek utworzony i zapisany w poprzednich ćwiczeniach. 2 Kliknij zakładkę arkusza w pobliżu lewego dolnego narożnika okna aplikacji.

Tworzenie wymiarów

|

137

Ustaw skalę wyświetlania rzutni.

1 Kliknij granicę niebieską rzutni arkusza, aby ją wybrać. 2 Kliknij Zmiana ➤ Właściwości. 3 Na palecie właściwości kliknij opcję Wyświetlanie zablokowane, a następnie opcję Nie.
Uwaga Szczególnie zaleca się utrzymywanie zablokowanego wyświetlania w rzutniach arkuszy,
dopóki nie zostanie ustawiona skala wyświetlania rzutni. Zabezpiecza to przed przypadkowym powiększaniem lub pomniejszaniem oraz zmianą skali wyświetlania.

4 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy wewnątrz rzutni arkusza. Z poziomu arkusza
udostępniany jest obszar modelu.

5 Kliknij menu Widok ➤ Zoom ➤ Zakres.
W tym kroku widok zostaje wyśrodkowany.

6 Kliknij dwukrotnie poza rzutnią arkusza, aby powrócić do obszaru papieru.
Teraz można określić dokładną skalę planu parteru lub części.

7 Kliknij granicę niebieską rzutni arkusza, aby ją wybrać. Na palecie właściwości w polu Różne
kliknij opcję Skala standardowa.

8 Kliknij strzałkę, aby wyświetlić listę skal. Kliknij skalę najbardziej odpowiednią do rozmiaru
arkusza i rozmiaru planu parteru lub części. W razie potrzeby można zawsze wybrać inną skalę.

9 Zablokuj rzutnię arkusza.
Dodawanie wymiarów

1 Zmiana aktualnej warstwy na warstwę wymiarów.
Dobrą praktyką jest używanie oddzielnych warstw zarezerwowanych dla obiektów wymiarowych.

2 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy wewnątrz rzutni arkusza, aby uzyskać dostęp do obszaru
modelu. Tam znajduje się przyczyna, dlaczego wymiary tworzone są raczej z zakładki arkusza niż zakładki Model. Podczas wymiarowania w obszarze modelu z zakładki arkusza wymiary są automatycznie skalowane względem skali rzutni.

3 Kliknij menu Wymiary ➤ Liniowy. Aby utworzyć kilka wymiarów liniowych, postępuj zgodnie
z wyświetlanymi zgłoszeniami.

138

|

Rozdział 10

Dodawanie wymiarów

gdy zmienna systemowa DIMSCALE ustawiona jest na 0. Utwórz kilka uwag. Tworzenie wymiarów | 139 . UWAGA Automatyczna skalowanie wymiarów nie jest włączone na wszystkich rysunkach lub plikach szablonów rysunków.4 Eksperyment z kilkoma innymi typami wymiarów. Zmiana aktualnej warstwy na warstwę Tekst. Zapisać rysunek. DIMSCALE można wprowadzić w linii poleceń. Dodawanie tekstu 1 2 3 4 Kliknij dwukrotnie poza rzutnią arkusza. Więcej informacji na temat DIMSCALE zawiera system pomocy. Skalowanie działa tylko. aby powrócić do obszaru papieru. używając tekstu wielowierszowego.

140 | Rozdział 10 Dodawanie wymiarów . ■ Tolerancje geometryczne pokazują odchylenie od kształtu. Na środku okręgu utworzone zostaną dwie linie w kształcie znaku plus. profilu. 2 Narysuj mały okrąg.Korzystanie z opcji wymiarowania Oprócz podstawowych rodzajów wymiarowania. orientacji i pozycji elementów rysunku. Można również utworzyć znaczniki środka za pomocą wymiarów promieni i średnic. a następnie kliknij okrąg. program AutoCAD dostarcza kilka dodatkowych opcji w menu i na pasku narzędzi Wymiar: ■ Znaczniki środka i linie środkowe dokładnie wyznaczają środki okręgów i łuków. linie osiowe znacznik środka Ćwiczenie: Tworzenie znaczników środka i linii środkowych 1 Utwórz nowy rysunek i kliknij zakładkę Model. Rozmiary i style znaczników środka oraz linii środkowych kontrolowane są stylem wymiarowania. Tworzenie znaczników środka i linii środkowych Znaczniki środka można w prosty sposób utworzyć na okręgu lub łuku. 3 Kliknij Wymiar ➤ Znacznik środka. ■ Linie odniesienia łączą opis z elementami rysunku.

naciśnięcie ENTER i wpisanie tekstu opisu. Kolor linii odniesienia. ramką indywidualnych cech elementu lub odwołaniem do bloku. Linie odniesienia mogą być prostymi segmentami lub gładkimi splajnami. jej skala i styl strzałki są zdefiniowane w aktualnym stylu wymiarowania. Mała linia zwana linią zaczepienia zwykle łączy opis z linią odniesienia. 2 1 linia zaczepienia linia odniesienia Prosta linia odniesienia w powyższym przykładzie została utworzona przez wskazanie dwóch punktów linii odniesienia Od (1) oraz Do (2).Tworzenie linii odniesienia z opisami Można utworzyć linię odniesienia zaczynającą się od dowolnego punktu lub obiektu rysunku. Korzystanie z opcji wymiarowania | 141 . Opis powiązany z linią odniesienia może być tekstem wielowierszowym.

Nadpisania umożliwiają modyfikacje stylów do bieżącego stylu wymiarowania. dostępny będzie sam zestaw opcji: ■ Linie ustala wygląd i zachowanie linii wymiarowania oraz linii pomocniczych. Zmień. położenie i dopasowanie tekstu wymiarowego. 142 | Rozdział 10 Dodawanie wymiarów . Wartości te nie zmieniają stylu wymiarowania na stałe. czy Nadpisz. położenie i zachowanie się tekstu wymiarowego Zasady umieszczania tekstu i linii wymiarowanych Globalną skalę wymiarowania Format i dokładność jednostek podstawowych. Nowe wartości cech nadpisane w stylu wymiarowania będą miały zastosowanie do wszystkich następnych wymiarów utworzonych z tym stylem. czy w oknie Menedżer stylów wymiarowania zostanie wybrana opcja Nowy. Style wymiarowania również upraszczają wprowadzanie zmian do formatu i sposobu działania wymiarów. aż do ustalenia nowego aktualnego stylu. Można zmienić niektóre właściwości wymiarów na palecie właściwości. dopóki nie zostanie ustawiony inny styl jako bieżący. strzałek oraz znaczników środka Wygląd. ■ Tekst ustala wygląd.Tworzenie i modyfikowanie stylów wymiarowania Każdy wymiar skojarzony jest ze stylem wymiarowania. linii pomocniczych. znaczników środka i linii środkowych. Domyślnie przypisany jest styl STANDARD. dodatkowych oraz wymiarów kątowych Format i dokładność wartości tolerancji Nowe wymiary używają bieżących ustawień w oknie dialogowym Menedżer stylów wymiarowania. ■ Symbole i strzałki ustala wygląd i zachowanie grotów strzałek wymiarowych. Style wymiarowania pomagają ustalić i zastosować standardy rysunkowe. Bez względu na to. Styl wymiarowania definiuje: ■ ■ ■ ■ ■ ■ Format i położenie linii wymiarowych.

■ Jednostki podstawowe ustala format (np.■ Dopasowanie ustala opcje sterujące umieszczaniem linii wymiarowych. UWAGA Tworzenie stylu wymiarowania zgodnego z normami przemysłowymi lub firmowymi wymaga ustalenia ponad 70 ustawień. Ważne jest. Zawiera także ustawienie dla automatycznego skalowania wymiarów. naukowe. linii pomocniczych oraz tekstu. architektoniczne) i dokładność jednostek w wymiarach liniowych i kątowych. ■ Tolerancje ustala wartości i dokładność tolerancji. Funkcja ta umożliwia wyświetlanie dwóch wymiarów. jednostek metrycznych i calowych. dziesiętne. np. aby w firmie użytkownika utworzono i utrzymano jeden lub więcej oficjalnych stylów wymiarowania. Tworzenie i modyfikowanie stylów wymiarowania | 143 . ■ Jednostki dodatkowe ustala format i dokładność jednostek dodatkowych.

2 Kliknij uchwyt na tekście wymiarowym 1 Kliknij wymiar 3 Przesuń uchwyt. tak jak zostało to opisane w poprzednim temacie. aby wyrównać ją z inną linią wymiarową. Na przykład w prosty sposób można przeciągnąć linię wymiarową. Można również zmodyfikować style wymiarowania lub zmienić w nich wartości dla niektórych cech. 2 Kliknij uchwyt na końcu linii wymiarowej 3 Przesuń uchwyt do nowego położenia wymiaru 1 Kliknij wymiar Można także przeciągnąć tekst wymiarowy do innego położenia. Łatwiejszym sposobem wprowadzenia mniejszych zmian wymiaru jest użycie uchwytów.Modyfikowanie wymiarów Wymiary można zmodyfikować za pomocą uchwytów lub wykonując polecenia edycyjne programu AutoCAD. Dla znaczących modyfikacji wymiaru zwykle łatwiej jest usunąć i ponownie utworzyć wymiar. aby zmienić położenie tekstu wymiarowego Aby rozpocząć Działanie Tworzenie wymiarów liniowych Menu Wymiary ➤ Liniowy Pasek narzędzi Tworzenie wymiarów normalnych Wymiary ➤ Normalny Tworzenie wymiarów współrzędnych Wymiary ➤ Współrzędne 144 | Rozdział 10 Dodawanie wymiarów .

WYMBAZA. WYMZMIEŃ. WYMSTYL. WYMSTYL. WYMKĄTOWY. WYMCENTRUM. WYMWSPÓŁRZ. WYMLINIOWY. WYMŚREDNICA. DIMSCALE. Wymiary ➤ Styl wymiarowania Wymiary ➤ Uaktualnij Wymiary ➤ Znacznik środka Tworzenie linii odniesienia z opisem Wymiary ➤ Linia odniesienia System pomocy WYMNORMALNY. WYMEDTEKST.Aby rozpocząć Działanie Tworzenie wymiarów promienia Menu Wymiary ➤ Promień Pasek narzędzi Tworzenie wymiarów średnicy Wymiary ➤ Średnica Tworzenie wymiarów kątowych Wymiary ➤ Kątowy Tworzenie wymiarów bazowych Wymiary ➤ Bazowy Tworzenie wymiarów szeregowych Wymiary ➤ Szeregowy Tworzenie i modyfikacja stylu wymiarowania Aktualizacja istniejącego wymiaru. WYMEDYCJA. aby odzwierciedlić zmianę stylu Tworzenie znacznika środka. WYMSKRÓCONY. SLODNIES. WYMPROMIEŃ. WYMSZEREG. REGENWYM Modyfikowanie wymiarów | 145 .

że wymiary skalowane są zgodnie ze skalą rzutni arkusza? 4 Jaki jest najprostszy sposób zmiany położenia elementu wymiarowego. aby zapewnić.Sprawdzenie i przypomnienie 1 Jakie jest zachowanie linii odniesienia i wymiarów zespolonych? 2 Dlaczego należy blokować rzutnie arkuszy? 3 Którą zmienną systemową należy ustawić na 0. takiego jak linia wymiarowa lub tekst wymiarowy? 146 | Rozdział 10 Dodawanie wymiarów .

.

Model Narysowany w naturalnej skali (1:1). z których każdy można skalować oddzielnie Style wydruku Podczas wydruku chwilowo zmieniają właściwości. takie jak kolor i szerokość linii Ustawienia stron Zapisuje ustawienia wydruku wg nazwy i kojarzy je z arkuszem Arkusz Reprezentuje arkusz rysunku. jedną lub więcej rzutni arkusza oraz obiekty tekstowe . Tekst i wymiary w obszarze modelu są skalowane z uwzględnieniem współczynników skali zastosowanych w rzutniach arkuszy Rzutnie arkusza Przedstawiają jeden lub kilka widoków modelu. zawierający blok tytułu.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 155 Ćwiczenia: drukowanie rysunku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 156 11 . 150 Używanie rzutni arkusza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 153 Dodawanie konfiguracji plotera. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 151 Tworzenie i modyfikacja rzutni arkusza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Tworzenie arkuszy i wydruków Praca z arkuszami . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 153 Zmiana konfiguracji plotera . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 155 Ustawienia strony . . . . . . . . 151 Ćwiczenia: praca z rzutniami arkusza . . . . . . . . . . . . . 151 Wybór i konfiguracja ploterów . . 150 Tworzenie nowego arkusza. . . . . . . . . . . . . . . 154 Zmiana właściwości za pomocą stylów wydruku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 154 Drukowanie z arkusza. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Rozmiar strony i aktualny obszar wydruku zależą od drukarki lub plotera przypisanego do arkusza. 150 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków . Najprostszym sposobem utworzenia nowego arkusza jest zastosowanie kreatora Utwórz arkusz. Po utworzeniu arkusza można wstawić do niego tabelkę i utworzyć lub usunąć rzutnie arkusza. wyświetlanie widoku Tworzenie nowego arkusza Dwiema najczęstszymi przyczynami tworzenia nowego arkusza są ■ Tworzenie nowego pliku szablonu rysunku zawierającego inny rozmiar i układ papieru. Zwykle arkusz zawiera poniższe obiekty: ■ Ogólne uwagi i tabelki ■ Bloki etykiet definiujące widoki i bloki objaśnień (ten temat jest bardziej zaawansowany i nie jest treścią tego podręcznika) ■ Rzutnie arkusza Arkusze pokazują granicę strony i aktualny obszar objęty drukowaniem. zakładka arkusza obszar wydruku granica strony rzutnia arkusza. ■ Dodawanie arkusza z innym rozmiarem papieru. układem oraz tabelką do istniejącego rysunku.Praca z arkuszami Arkusz służy do komponowania wydrukowanej strony.

takich jak szczegóły i widoki 3D. Następnie kliknij niebieską granicę górnej prawej rzutni arkusza. 2 W oknie dialogowym Wybierz plik odszukać folder /Help/Tutorials w folderze instalacyjnym programu AutoCAD i otwórz plik arbor. Aby zapisać ten rysunek w nowym pliku szablonu rysunku. W menu podręcznym kliknij opcję Zmień nazwę. W poniższych punktach podsumowano zależność rzutni arkusza i obszaru modelu: ■ Większość obiektów rysunków tworzona jest na zakładce Model w obszarze modelu. ■ Widoczność arkuszy można kontrolować osobno dla każdej rzutni arkusza. aby wyświetlić obiekty znajdujące się na tej warstwie.Ćwiczenie: tworzenie arkusza 1 Utwórz nowy rysunek.dwg. tworzone są rzutnie arkusza. Tworzenie i modyfikacja rzutni arkusza Podczas tworzenia nowego arkusza domyślnie dodawana jest pojedyncza rzutnia arkusza. Kliknij przycisk OK. 2 Kliknij menu Narzędzia ➤ Kreatorzy ➤ Utwórz arkusz. W oknie dialogowym Zapisz rysunek jako w polu Pliki typu wybierz rozszerzenie DWT. Praca z arkuszami | 151 . uzyskaj dostęp do obszaru modelu z zakładki arkusza. Można dodać więcej rzutni arkusza dla niezależnych widoków. ■ Aby utworzyć prawidłowo przeskalowane wymiary. Każda rzutnia może mieć własną skalę. 3 W Menedżerze cech warstw kliknij ikonę żarówki na warstwie Rzutnia. Kliknij przycisk OK. Zmiana skali wyświetlania widoku w rzutni arkusza 1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz. Paleta właściwości zawiera ustawienia właściwości rzutni arkusza. a następnie zwymiaruj model. aby utworzyć arkusz z innym rozmiarem papieru i odpowiednią tabelką. Używanie rzutni arkusza Rzutnie arkusza na zakładce arkusza umożliwiają wyświetlenie widoków obszaru arkusza. 4 Kliknij prawym przyciskiem myszy zakładkę arkusza. ■ Aby wyświetlić i zmienić skalę widoku obszaru modelu w arkuszu. 3 Postępuj według kroków w kreatorze. kliknij menu Plik ➤ Zapisz jako. Ćwiczenia: Praca z rzutniami arkusza W tym ćwiczeniu przećwiczymy najczęstsze operacje związane z rzutniami arkusza. 4 Kliknij menu Zmiana ➤ Właściwości. ■ Do bardziej znaczących zmian rysunku służy zakładka Model. właściwości wydruku i ustawienie widoczności warstw. ■ Dostęp do obszaru modelu przez rzutnię arkusza umożliwia głównie zmianę wyświetlanego fragmentu oraz ustawienie widoczności arkusza. Widoczne będą niebieskie granice rzutni arkusza. W oknie dialogowym Zmień nazwę arkusza wpisz nową nazwę arkusza.

2 Kliknij granicę prawej górnej rzutni arkusza i naciśnij klawisz ENTER. 10 Zamknij rysunek bez zapisywania zmian. Następnie kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy w dowolnym miejscu poza rzutniami arkusza. Zablokowanie rzutni arkusza zabezpiecza przed przypadkową zmianą wyświetlanego fragmentu oraz powiększaniem. W ten sposób położenie i skala widoku w rzutni są zabezpieczone. Rzutnia arkusza jest obiektem. UWAGA Należy upewnić się. aby powrócić do obszaru papieru. Nowa rzutnia arkusza może zachodzić na istniejącą rzutnię. 4 Kliknij granicę rzutni arkusza. W razie potrzeby przesuń widok ale bez zmiany skali widoku za pomocą opcji Zoom. 9 Wyłącz warstwę Rzutnia. Podobnie jak inne obiekty może być przesuwana. 6 Ustaw skalę wyświetlania widoku w rzutni arkusza za pomocą palety właściwości. przesuwając wskaźnik i klikając nowe położenie. 8 Zablokuj rzutnię arkusza za pomocą palety właściwości. 7 Kliknij strzałkę. 3 Kliknij dwa punkty w pustym obszarze na arkuszu. aby uniknąć wydrukowania granic rzutni. aby wyświetlić jej uchwyty. Kliknij strzałkę i opcję Nie. 152 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków . Spowoduje to natychmiastową zmianę widoku i wyświetlenie widoku w nowej skali. 2 Kliknij menu Widok ➤ Rzutnie ➤ 1 rzutnia. Usuwanie rzutni arkusza 1 Kliknij menu Zmiana ➤ Wymaż. 5 Zmień rozmiar rzutni arkusza. a następnie kliknij 1:40. Przesuń rzutnię arkusza za pomocą polecenia Przesuń. Odblokowane zostaną właściwości wyświetlania rzutnia arkusza. Dwa punkty są przeciwległymi narożnikami nowej rzutni arkusza. kopiowana oraz usuwana. Po przygotowaniu do wydruku należy wyłączyć wszystkie warstwy. Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy poza wszystkimi rzutniami. Tworzenie nowej rzutni arkusza 1 Ustaw warstwę Rzutnia jako bieżącą. 8 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy wewnątrz rzutni arkusza. aby wyświetlić listę skal. 7 Kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy wewnątrz rzutni arkusza i wyświetl nowy fragment widoku. aby uzyskać dostęp do obszaru modelu. że rzutnie arkusza tworzone są na ich własnej warstwie. aby powrócić do obszaru papieru. Następnie można będzie zmienić dokładną skalę widoku wyświetlanego w tej rzutni arkusza. klikając uchwyt. 6 Na palecie właściwości kliknij opcję Skala standardowa.5 Na palecie właściwości w polu Różne kliknij opcję Wyświetl zablokowane. 9 Zablokuj rzutnię arkusza za pomocą palety właściwości.

Urządzenia z zainstalowanym sterownikiem Windows będą automatycznie dostępne podczas drukowania. Pliki konfiguracji plotera mają rozszerzenie . jeśli podczas drukowania program ma użyć standardowych ustawień różnych od tych używanych przez system Windows.Wybór i konfiguracja ploterów Program AutoCAD obsługuje szeroką gamę drukarek i ploterów. Dodanie konfiguracji plotera Menedżer ploterów jest folderem. oraz pliki rastrowe. usuwanie i zmianę konfiguracji ploterów.pc3 i są przechowywane w folderze Plotters. lub jego ustawienia nie są poprawne. Sterowniki można także skonfigurować. chyba że zostanie wybrana opcja sterująca ukrywaniem drukarek systemowych. Menedżer ploterów Menedżer wydruku zawiera listę plików konfiguracji plotera (PC3) dla wszystkich zainstalowanych niesystemowych drukarek. Wybór i konfiguracja ploterów | 153 . który umożliwia dodawanie. Gdy urządzenia wyjściowego nie ma na liście dostępnych urządzeń w oknie dialogowym Drukuj lub Ustawienia strony. Formaty obejmują pliki DWF™ (Design Web Format) umożliwiają przeglądanie widoków w przeglądarce internetowej lub przeglądarce zewnętrznej. Aby wyświetlić folder Plotters należy kliknąć menu Plik ➤ Menedżer ploterów. Pliki z konfiguracjami ploterów można również tworzyć dla drukarek systemowych Windows®. Wiele ploterów bez sterowników Windows (plotery niesystemowe) można skonfigurować do pracy z programem AutoCAD za pomocą sterowników dostarczanych przez firmę Autodesk lub producenta danego plotera. pliki PostScript dla programów składu tekstu. aby możliwy był zapis rysunków do plików o kilku formatach. można w prosty sposób dodać lub zmienić konfiguracje drukarek i ploterów.

Pliki mają rozszerzenie . jak kolor i szerokość drukowania linii. należy kliknąć dwukrotnie przyciskiem myszy opcję kreatora Dodaj ploter w oknie Menedżer ploterów. Istnieją dwa rodzaje tabel stylów wydruku: ■ Tablice stylów wydruku zależnych od koloru. zmianę nazwy. Style wydruku są przypisane bezpośrednio do obiektów i warstw. Menedżer stylów wydruku umożliwia dodawanie. Kreator Dodaj ploter umożliwia określenie następujących parametrów plotera: ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ Czy ploter jest podłączony do jednego stanowiska. usuwanie. umożliwiając ich późniejsze określenie podczas wydruku. który zawiera wszystkie możliwe tablice stylów wydruku oraz kreatora dodawania tablicy stylów wydruku. czy też do pliku Ustawienia jakości grafiki rastrowej i wektorowej Parametry użytkownika.stb. Tablice stylów wydruku gromadzą grupy stylów wydruku i zapisują je w pliku. aby były drukowane z szerokością linii 0. Zmiana konfiguracji plotera Edytor konfiguracji plotera umożliwia: ■ ■ ■ ■ Zmianę portu lub danych wyjściowych pliku Zmianę lub dodanie rozmiarów papieru i arkuszy Sterowanie wydrukiem danych rastrowych i wektorowych Kalibrację plotera Aby uruchomić Edytor konfiguracji ploterów. czy też działa w sieci Typ plotera. które zależą od rodzaju plotera Unikalna nazwa dla nowej konfiguracji plotera Po utworzeniu nowego pliku PC3 konfiguracja plotera jest dostępna dla arkuszy i wydruku. niezależnie od koloru obiektu. producent i model Czy zostanie użyty plik konfiguracji plotera z poprzedniej wersji produktu Czy wydruk zostanie wykonany do portu komputera (i którego). Zmiana właściwości za pomocą stylów wydruku Styl wydruku jest opcjonalną metodą sterowania sposobem wydruku każdego obiektu i warstwy. Zamiast sterowania sposobem wydruku obiektu zmienia się jego kolor. ■ Tablice nazwanych stylów wydruku. Pliki mają rozszerzenie .ctb. Na przykład wszystkie czerwone obiekty na rysunku można ustawić tak. Menedżer stylów wydruku jest folderem. Stosowanie tych stylów umożliwia drukowanie każdego obiektu w rysunku w różny sposób. kopiowanie i modyfikację tablic stylów wydruku.Aby dodać konfigurację plotera. Przypisanie stylu wydruku do obiektu lub warstwy zmienia takie właściwości.50 mm. Dostęp do Menedżera stylów wydruku można uzyskać z menu Pliki. 154 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków . Kolor obiektu określa wyznacza sposób drukowania. Stylów wydruku zależnych od koloru nie można przypisać bezpośrednio do obiektów. Ma to wpływ tylko na sposób drukowania obiektów. ustaw dowolne parametry użytkownika plotera lub kliknij dwukrotnie przyciskiem myszy plik PC3 albo wybierz Właściwości w oknie dialogowym Drukuj.

wybierając nazwę poprzednio zapisanych ustawień strony. należy je nazwać i zapisać jako ustawienia strony za pomocą Menedżera ustawień strony. Na przykład powiedzmy.Drukowanie z arkusza Po narysowaniu rysunku można rozpocząć drukowanie. W szybki sposób można przywrócić wszystkie ustawienia skojarzone z tym ploterem. Każdą zakładkę arkusza można skojarzyć z nazwanymi ustawieniami strony. Ustawienia stron Aby zarządzać ustawieniami wydruku. wybierz drukarkę lub ploter wybierz rozmiar papieru wybierz obszar rysunku do druku wyświetl podgląd ustaw arkusz na stronie wyświetl lub ukryj opcje określ styl wydruku określ skalę wydruku wybierz stronę orientacja Przed wydrukowaniem rysunku najlepiej wyświetlić pełny podgląd wydruku. Przy wydruku będzie można podać nazwę ustawień strony w oknie dialogowym Wydruk. że chcemy zmienić ploter. Aby powrócić ponownie. Drukowanie z arkusza | 155 . W oknie dialogowym Drukuj należy wybrać drukarkę lub ploter oraz wiele innych ustawień. Ustawienia strony zapisywane są w rysunku. należy wprowadzić zmiany ustawień strony i tablicy stylów wydruku dołączonej do arkusza. Gdy obraz nie wygląda poprawnie. można wybrać nazwę oryginalnych ustawień strony. aby wydruk był kolorowy.

który zostanie wydrukowany z tablicą monochromatycznego stylu wydruku. Kliknij przycisk OK. W odpowiedzi na zgłoszenie. aby zamknąć Menadżera ustawień strony. należy ustawić arkusz. ponieważ arkusz przedstawia podgląd rysunku. Z zakładką Elevation również zostanie powiązana określona konfiguracja wydruku. 8 Wybierz opcję Pokaż style wydruku. które definiują obszar wydruku i rozmiar papieru. 7 Kliknij Zamknij.Ćwiczenie: Tworzenie ustawień strony 1 2 3 4 5 Utwórz nowy rysunek. Kliknij przycisk OK. utworzymy nowy arkusz. W razie potrzeby kliknij zakładkę arkusza. W oknie dialogowym Nowe ustawienia strony wpisz My_New_Plotter. może skonfigurować stronę przed jej wydrukiem. Nazwa nowych ustawień strony wyświetlana jest w Menedżerze ustawień strony. 9 Kliknij opcję Zamknij. wybierz Zmień. Należy zauważyć. 3 Kliknij Otwórz. użytkownik nie określi wszystkich parametrów w oknie dialogowym Ustawienia strony. Kliknij menu Plik ➤ Menedżer ustawień strony. 10 Kliknij zakładkę Model. rzutnię i utworzyć wymiary. Ćwiczenia: Drukowanie rysunku W tym ćwiczeniu zmienimy ustawienia strony dla istniejącego arkusza. Kliknij przycisk OK. Zakładka Elevation korzysta z ustawień strony. 6 Kliknij My_New_Plotter i opcję Ustaw aktualne. wstawimy tabelkę do nowego arkusza i wydrukujemy rysunek. 5 Kliknij menu Plik ➤ Menedżer ustawień strony. 1 Kliknij menu Plik ➤ Otwórz. Rysunek jest teraz czarno-biały. Jest to rysunek z rzutem parteru i elewacją. Edycja istniejącego arkusza Aby przygotować rysunek do drukowania z zakładki arkusza.dwg. a następnie kliknij plik monochrome. wybierz nie stosowanie tej tablicy do wszystkich pozostałych arkuszy. że model jest nadal wyświetlany w kolorach. Zmień niektóre ustawienia w oknie dialogowym Ustawienia strony. 7 Otwórz listę rozwijaną w polu Tablica stylów wydruku (przypisanie pisaków). 6 W oknie dialogowym Menedżer ustawienia strony. Ustawienia strony My_New_Plotter zostaną skojarzone z bieżącą zakładką arkusza.ctb. 4 Kliknij zakładkę arkusza Elevation. Gdy podczas tworzenia arkusza. 156 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków . Kliknij opcję Nowy. 2 W oknie dialogowym Wybierz plik odszukaj folder \Help\Tutorials i wybierz plik plan.

Wybierz rozmiar papieru Letter lub ANSI A (8. 6 Na stronie Tabelka rysunkowa i liście dostępnych bloków z ramkami tytułowymi kliknij opcję Brak. Spowoduje to utworzenie dwóch rzutni.25. Sprawdź w polu Rozmiar papieru w oknie Jednostki.1. wybierz opcję Szyk. W oknie Kolumny wpisz 1. 2 W Kreatorze arkusza na stronie Rozpocznij wpisz nazwę dla nowego arkusza. Kliknij przycisk Dalej. Kliknij przycisk Dalej. na której ma być wydrukowany ten arkusz. Wybierz DWF6 ePlot. Pozostaw dla skali rzutni opcję Dopasuj. W porównaniu z innymi popularnymi opcjami pliki DWF są mniejsze. szybsze i pozwalają na większą rozdzielczość. W oknie Odstęp między wierszami wpisz 0.pc3. W tym ćwiczeniu rysunek wydrukowany zostanie raczej do pliku DWF niż plotera.) 7 Na stronie Definiuj rzutnie w obszarze Ustawienia rzutni kliknij opcję Szyk.0 cali. strony internetowe projektu oraz płyty CD.Tworzenie nowego arkusza 1 Kliknij menu Narzędzia ➤ Kreatorzy ➤ Utwórz arkusz. Kliknij przycisk Dalej. Wpisz Elewacja i rzut parteru. Pliki DWF (Design Web Format) umożliwiają wygodną dystrybucję plików pocztą elektroniczną.5 ↔ 11. (Tabelka zostanie wstawiona po utworzeniu arkusza. a dla wysokości 8. 5 Na stronie Orientacja kliknij orientację Pionowa. Drukowanie z arkusza | 157 . W oknie Odstęp między kolumnami wpisz 0.) W oknie Wiersze wpisz 2.5 cala. (Skala zostanie ustalona później.0 cali). ustawionych pionowo jedna nad drugą w ustalonej odległości. Kliknij przycisk Dalej. Kliknij przycisk Dalej. Kliknij przycisk Dalej. 4 Rozmiary papieru dostępne na stronie Rozmiar papieru zależą od wybranej drukarki. poprzez serwery FTP. 3 Na stronie Drukarka wybierz drukarkę. Kreator Utwórz arkusz prowadzi przez wszystkie etapy tworzenia arkusza. czy wyświetlane wymiary tego formatu wynoszą dla szerokości 11. ustal 2 wiersze i 1 kolumnę. Można je przeglądać korzystając z bezpłatnej przeglądarki Autodesk® DWF Viewer.

9 Na stronie Zakończ kliknij Zakończ. Y i Z wpisz 1 . 7 Kliknij przycisk OK. Aby zmienić skalę rzutni. Wstawianie tabelki do arkusza 1 2 3 4 Sprawdź.8 Na stronie Wskaż położenie wybierz Wybierz położenie. lista Nazwa kliknij opcję Letter (pionowo).4. Ustawianie rzutni do drukowania Teraz po utworzeniu rzutni arkuszy. Utworzone zostaną dwie rzutnie. W obszarze graficznym kliknij dwa punkty. aby utworzyć rzutnie arkusza prostokątnego. Następnie w polach X i Y wpisz 0. aby zakończyć tworzenie arkusza i rzutni. W oknie dialogowym Wstaw. 3 W oknie Właściwości kliknij pole Warstwa i wybierz warstwę Rzutnie z listy rozwijanej. należy określić skalę widoku obszaru modeli wyświetlanego w każdej z rzutni. należy zmienić powiększenie widoku. aby zachować poziome ustawienie tabelki. Aby zmienić fragment obszaru modelu widoczny w rzutni bez zmiany skali. 1 Wybierz obie rzutnie. 5 W polu Skala wyłącz opcję Określ na ekranie. W polu Punkt wstawienia wyłącz opcję Określ na ekranie. która zamyka obszar objęty wydrukiem (linie kreskowe).0. czy aktualną zakładką jest zakładka arkusza Elewacja i rzut parteru. aby arkusz 6 W polu Obrót wyłącz opcję Określ na ekranie. należy wyświetlić nowy fragment widoku. klikając ich ramki. 2 W menu Zmiana kliknij Właściwości. 158 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków . Następnie w oknie Kąt wpisz 0. Kliknij menu Wstaw ➤ Blok. został wydrukowany w rzeczywistej skali. Następnie w polach X. Wartość pola Z powinna wynosić 0.

10 Kliknij dwukrotnie w dowolnym miejscu poza rzutniami. 5 Obiekty obszaru modelu zostaną poprawnie przeskalowane dla drukowania w skali 3/32"=1' (1:128). Następnie zablokuj obie rzutnie. Kliknij przycisk OK. aby wyświetlić więcej opcji wydruku. aż wyświetlany będzie tylko rzut parteru. Ploter wybrany w kreatorze jest nadal aktualny. 7 Wskaż punkt wewnątrz dolnej rzutni.4 Na palecie właściwości kliknij pole Skala standardowa i wybierz 3/32"=1' z rozwijanej listy skal. Przeciągaj obraz w rzutni. 6 Kliknij dwukrotnie wewnątrz górnej rzutni. Drukowanie arkusza Po utworzeniu arkusza i przygotowaniu rzutni arkusza do drukowania można przystąpić do drukowania rysunku. Opcjonalnie można wyłączyć warstwę Rzutnia. 1 Kliknij menu Plik ➤ Drukuj. 8 Kliknij menu Format ➤ Warstwa. Przeciągaj obraz w rzutni. Drukowanie z arkusza | 159 . aby przejść do obszaru modelu. W kolumnie Drukuj kliknij ikonę Drukuj/Nie drukuj. aby wyłączyć drukowanie warstwy Rzutnia. Drukowanie zostało wyłączone dla ramki rzutni. 2 W razie potrzeby kliknij przycisk > w dolnym prawym narożniku okna dialogowego Wydruk. lecz obiekty w niej wyświetlane zostaną wydrukowane. aby stała się rzutnią aktualną. 9 W oknie Menedżer cech warstw w kolumnie Nazwa wybierz warstwę Rzutnie. aby powrócić do obszaru papieru. aż wyświetlana będzie tylko elewacja.

KONWERSJACTB 160 | Rozdział 11 Tworzenie arkuszy i wydruków . Po podglądzie wydruku naciśnij klawisz ESC. KREATORARKUSZA. 5 6 7 8 W polu Orientacja rysunku kliknij Poziomo. OPCJE. KREŚL.3 W polu Tablica stylów wydruku (przypisanie pisaków) z listy Nazwa wybierz monochrome. STYLWYDRUKU. 9 Kliknij menu Plik ➤ Zapisz jako. Plik DWF można teraz wysłać do klienta. W oknie dialogowym Zapisz rysunek jako w polu Nazwa pliku wprowadź nazwę Plan Complete. Opcja ta powoduje wydrukowanie wszystkich obiektów na zakładce arkusza niezależnie od położenia. aby wybrać okno dialogowe Wydruk i wydrukować rysunek do pliku DWF. Kliknij opcję OK. a następnie kliknij przycisk Zapisz. W polu Odsunięcie wydruku kliknij opcję Centruj wydruk. ZNAKWYDRUKU. Kliknij przycisk Podgląd w dolnej części okna dialogowego. MENSTYLÓW. Aby rozpocząć Działanie Tworzenie nowego arkusza Tworzenie rzutni arkusza Menu Wstaw ➤ Arkusz Pasek narzędzi Arkusze Widok ➤ Rzutnie ➤ 1 rzutnia Arkusze lub Rzutnie Rzutnie Skalowanie widoku w rzutni Narzędzia ➤ Właściwości arkusza Dodawanie plotera lub modyfikacja konfiguracji plotera Zmiana właściwości podczas drukowania Przywracanie zapisanych ustawień wydruku Wydruk arkusza Plik ➤ Menedżer ploterów Plik ➤ Menedżer stylów wydruku Plik ➤ Menedżer ustawień strony Plik ➤ Drukuj Arkusze Standard System pomocy ARKUSZ. W części Skala wydruku ustaw skalę wydruku na 1:1. KONWERSJASTYLWYDRUKU. WWIDOK . MENPLOT. 4 W polu Obszar wydruku kliknij opcję Zakres.ctb. który może przeglądnąć go w przeglądarce Autodesk DWF Viewer dostępnej bezpłatnie na stronie internetowej firmy Autodesk. USTAWIENIASTR.

Sprawdzenie i przypomnienie 1 2 3 4 5 Jakie rodzaje obiektów znajdują się zwykle na zakładce arkusza? W jaki sposób można określić skalę rzutni arkusza? W jaki sposób można wyłączyć wyświetlanie granic rzutni arkusza? W jaki sposób można korzystać z tablicy stylów wydruku? Jaki jest najszybszy sposób zapisywania ustawień wydruku pod nazwą? Drukowanie z arkusza | 161 .

.

które zostaną wydrukowane. Wartości atrybutów mogą być wstępnie zdefiniowane lub określane w momencie wstawiania bloku. znaki przestankowe i symbole o charakterystycznych proporcjach i kroju. Zestaw znaków zawierający litery. cechy czcionka czcionka linii definicja atrybutu definicja bloku . liczby. oraz otwierane są automatycznie. Termin określający jeden lub więcej obiektów tworzących pojedynczy obiekt. w którym użytkownik tworzy i projektuje rzutnie arkusza obszaru papieru. a następnie wprowadzeniu odległości. (BLOK) Patrz cechy obiektów. punkt bazowy oraz zbiór obiektów. Używany powszechnie w znaczeniu definicji bloku albo odwołania do bloku. wymiary.Słownik Polecenia powiązane z definicją zostały umieszczone na końcu definicji. Patrz także definicja bloku i odwołanie do bloku. Patrz także blok i odwołanie do bloku. które zostały połączone i są przechowywane w tablicy symboli rysunku. że palety ukrywane są automatycznie. Patrz rodzaj linii. gdy wskaźnik przemieszczany jest poza palety. Dane atrybutów można wyciągać z rysunków i wstawiać do plików zewnętrznych. biblioteka symboli blok Zbiór definicji bloków przechowywany w jednym pliku rysunku. (ATRDEF) Nazwa. tolerancje. gdy wskaźnik przemieszczony zostanie na ich pasek tytułu. Środowisko z zakładkami. Ustawienie palety powodujące. Dla każdego rysunku można utworzyć wiele arkuszy. Autoukrywanie Metoda określania drugiego punktu polegająca na przesunięciu kursora bezpośrednie wprowadzenie odległości w celu wskazania kierunku. Obiekt zawarty w definicji bloku stosowany do przechowywania danych alfanumerycznych dotyczących bloku. symbole lub uwagi. Termin adnotacja arkusz Definicja Tekst. Patrz także biblioteka bloków.

Pliki DWF można w prosty sposób publikować i przeglądać w sieci WWW. okręgi. Szerokość.Termin DesignCenter Definicja Umożliwia przeglądanie. Patrz także DWF. w której zostanie zawarty. w którym zostanie zawarty. szerokości linii. Patrz obszar rysunku. i DWT. że obiekt ten dziedziczy kolor lub typ linii bloku. Inna nazwa: granice rysunku. takie jak linie. kreskowaniem i odnośnikami zewnętrznymi (odnośniki). (LUWSYMB) Specjalny parametr obiektu. Patrz także JAKBLOK. Wysoce skompresowany format plików tworzonych na podstawie plików DWG. którą można przypisać do wszystkich obiektów graficznych z wyjątkiem czcionek TrueType® i obrazów rastrowych. że obiekt ten dziedziczy kolor lub typ linii warstwy. Dla Design Web Format. Patrz także JAKWARSTWA. Patrz granice siatki. (ADCENTER) Wstępnie zdefiniowana wartość danej wejściowej lub parametru programu. Patrz granice siatki. DWG. wyszukiwanie i podgląd zawartości. Format plików ASCII lub plików binarnych programu AutoCAD używany do eksportowania rysunków do innych aplikacji lub do importowania rysunków z innych aplikacji. Patrz także DWG. domyślny DWF DWT DXF ekran graficzny geometria granice granice rysunku granice siatki grot strzałki grubość linii i-drop ikona LUW JAKBLOK JAKWARSTWA 164 | Słownik . i DXF. który określa. Zdefiniowana przez użytkownika prostokątna granica obszaru rysunku pokryta kropkami. Ikona wskazująca orientację osi LUW. polilinie i wymiary. Specjalny parametr obiektu. style tekstu i warstwy nie są uważane za elementy geometrii. takie jak ukośnik lub kropka. wstawianie. Patrz także DWG. Dla szablonu rysunku. łuki. takie jak typy linii. DWT. łącznie z blokami. Patrz także obiekty nazwane. (GRANICE) Zakończenie linii wymiarowej. gdzie zaczyna się i kończy wymiar. Wszystkie obiekty graficzne. Obiekty niegraficzne. Plik rysunku zawierający standardowe ustawienia używane przy tworzeniu nowych rysunków. Dla formatu drawing interchange format. Metoda pozwalająca na przeciągnięcie rysunku ze strony WWW i wstawienie go do innego rysunku. Domyślne wartości i opcje znajdują się w nawiasach ostrych (<>). wskazujące. który określa. gdy siatka jest włączona.

Obszar tekstowy zarezerwowany na dane wprowadzane z klawiatury. Siatka skoku nie musi koniecznie odpowiadać siatce widzialnej. W zależności od rysunku. Jednostki miary stosowane w rysunku. LUW decyduje o domyślnym sposobie umieszczania geometrii w rysunku. jednej mili lub innym odległością. Patrz menu skrótów. Y i Z w przestrzeni 3D. Patrz krzyż nitkowy. stopnie/minuty/sekundy. Inna nazwa to skróty klawiszowe. jednemu milimetrowi. jedna jednostka rysunku może być równa jednemu calowi. Kreskowanie. CTRL + S zapisuje plik.) również są skrótami klawiszowymi. czy jest wybrany obiekt. na przykład. (LUSTRO) Patrz lokalny układ współrzędnych (LUW). jednemu kilometrowi. grady i radiany. albo czy jest wykonywane polecenie. Patrz także globalny układ współrzędnych (GUW). (SIATKA) Klawisze i kombinacje klawiszy uruchamiające polecenia. zgłoszenia i komunikaty. Aby utworzyć nową wersję istniejącego obiektu przez symetryczne odbicie tego obiektu względem zdefiniowanej linii lub płaszczyzny. która jest sterowana osobno przy pomocy polecenia SIATKA. (SPLAJN) Typ kursora składający się z dwóch przecinających się linii. że zmodyfikowanie obiektu otaczającego powoduje automatyczne dopasowanie kreskowania. Zdefiniowany przez użytkownika układ współrzędnych określający orientację osi X. Niewidoczna siatka. Jednostkami kątowymi mogą być stopnie dziesiętne.Termin jednostka kątowa jednostki rysunku Definicja Jednostki miary dla kąta. kąt skoku klawisze skrótów kreskowanie zespolone krzywa B-splajnu krzyż nitkowy kursor linia poleceń lokalny układ współrzędnych (LUW) lustro LUW łańcuchy menu kursora menu kursora Słownik | 165 . które jest zespolone z otaczającym je obiektem w taki sposób. Ciąg znaków tekstowych wprowadzany po zgłoszeniu lub w oknie dialogowym. na przykład od tego. Menu wyświetlane przy kursorze po naciśnięciu prawego przycisku urządzenia wskazującego. F2 itd. Klawisze funkcyjne (F1. (GKRESK) Krzywa ze sklejonych wykresów wielomianów przechodzących w pobliżu zadanego zbioru punktów kontrolnych. która ogranicza ruchy kursora do węzłów siatki rozmieszczonych w odstępach ustalonych przez Skok. Postać menu podręczne oraz dostępne w nim opcje zależą od położenia wskaźnika i innych warunków.

definicje bloków. gdy użytkownik przytrzyma naciśnięty klawisz SHIFT i kliknie prawym przyciskiem urządzenia wskazującego.mnu. Oznacza różne typy informacji niegraficznych. w których rezydują obiekty. takich jak style i definicje. zwane także menu podręcznym. Obszar papieru służy do tworzenia gotowego arkusza przeznaczonego do wydrukowania. (NFRAGM) Nazwa ta oznacza niejednorodną krzywą B-splajn. Patrz także zablokuj. (PAPIER) Obszar. Rzutnie obszaru papieru projektuje się na zakładce arkusza. manipulowaniu i modyfikowaniu. Jeden lub większa liczba elementów graficznych. w którym są wyświetlane i modyfikowane rysunki. Model projektuje się na zakładce Model. Krzywa typu B-splajn lub powierzchnia zdefiniowana szeregiem ważonych punktów kontrolnych i co najmniej jednym wektorem węzła. arkusze. style tekstu. w miejscu wskaźnika. linie. Patrz także obszar modelu. Jeden z dwóch głównych obszarów. przechowywanych w rysunku. okręgi lub polilinie. w których rezydują obiekty. To menu. wymiary. Aby wprowadzić kąt zastępczy. Rozmiar obszaru rysunku zależy od rozmiaru okna aplikacji i od liczby wyświetlanych pasków narzędzi oraz innych elementów. Patrz także krzywa B-splajnu. definiowane jest w sekcji POP0 pliku aclt. Aby zmienić widok rysunku bez modyfikowania powiększenia. takich jak tekst. Dwu. wpisz lewy nawias ostry (<). (MODEL) Jeden z dwóch głównych obszarów. Patrz obszar rysunku. widoki i konfiguracje rzutni. które powoduje wyświetlenie poprzednio zablokowanych warstw. Ostateczny arkusz zawierający konkretne widoki i opisy tego modelu umieszcza się w obszarze papieru. a nie do rysowania lub projektowania. Wcześniej używana była nazwa element. Model geometryczny jest zwykle umieszczany w trójwymiarowym obszarze układu współrzędnych nazywanym obszarem modelu. Do obiektów nazwanych należą rodzaje linii. Patrz także zoom. style wymiarowania. a następnie wartość kąta w dowolnym zapytaniu o podanie miary kątowej. Obiekty nazwane są przechowywane w tabelach definicji (symboli).lub trójwymiarowa reprezentacja obiektu. traktowanych jako jeden element przy tworzeniu. Ustawienie.Termin menu trybów lokalizacji Definicja Menu wyświetlane w obszarze rysunku. Patrz także menu podręczne. (WARSTWA) model nadpisywanie kątów nfragm NURBS obiekt obiekt nazwany obszar graficzny obszar modelu obszar papieru obszar rysunku odblokuj 166 | Słownik . Patrz także obszar papieru. warstwy. Do tworzenia rysunku służy obszar modelu. Blokuje kursor dla następnego wstawianego punktu.

0. (CECHY) Szybka pomoc w palecie Info cały czas monitoruje działanie poleceń i wyświetla informacje. Na przykład w myszy dwuprzyciskowej przyciskiem wskazania jest lewy przycisk. Element interfejsu zawierający ikony. Na przykład początkiem kartezjańskiego układu współrzędnych jest miejsce przecięcia się osi X. Patrz polilinia. (PLINIA. Pliki szablonów rysunkowych mają rozszerzenie DWT. Obszar w dolnej części okna aplikacji. Złożony obiekt wstawiony do rysunku i wyświetlający dane przechowywane w definicji bloku. traktowany jako pojedynczy obiekt. Plik rysunku z wstępnie ustalonymi ustawieniami dla nowych rysunków. Wyświetla i zmienia właściwości wybranego obiektu lub zbioru obiektów. Inna nazwa: plinia.0. które są bezpośrednio związane z aktywnym poleceniem lub aktywnym oknem dialogowym. (SPRWADźSYG) Obiekt złożony z jednego lub wielu połączonych segmentów liniowych lub łukowych. do którego odnosi się inny rysunek. Tablica stylu wydruku zależna od kolorów. Nazywany także umieszczeniem. (ASSIST) podzielone na zakładki obszary okna Palety narzędzi. które umożliwiają efektywne porządkowanie. w którym wyświetlane są współrzędne położenia wskaźnika w obszarze rysunku. Patrz także blok i definicja bloku. Punkt. w którym wyświetlana jest linia poleceń oraz historia zgłoszeń i komunikatów. okno poleceń paleta Cechy Paleta info paleta narzędzi pasek narzędzi pasek stanu plik CTB plik szablonu rysunkowego plinia początek podpis cyfrowy polilinia przycisk wskazujący Słownik | 167 . EDPLIN) Przycisk urządzenia wskazującego używany do wybierania obiektów lub wskazywania punktów na ekranie. (ODNOŚNIK) Patrz odnośnik zewnętrzny (zodn). a jeśli nie wybrano żadnych obiektów. Identyfikuje osobę lub instytucję przy użyciu cyfrowego identyfikatora (certyfikatu) i umożliwia użytkownikowi sprawdzenie autentyczności pliku. które reprezentują polecenia. zawierający przyciski sterowania trybem pracy programu oraz. (WSTAW) Obszar tekstowy. Y i Z w punkcie 0.Termin odnośnik zewnętrzny (zodn) odnośniki odwołanie do bloku Definicja Plik rysunku. udostępnianie i umieszczanie bloków oraz kreskowań. stosuje wartości domyślne dla wszystkich obiektów. w którym przecinają się osie współrzędnych.

Termin punkt Definicja 1. (RZUTNIE) Patrz rzutnie arkuszy. RISKALA. (BLOK) Kursor kwadratowy służący do wyboru obiektu w obszarze rysunku. Patrz także obszar papieru. Inna nazwa: czcionka linii. takiego jak blok. (BAZA) 4. co pozwala na określenie centralnego punktu następnej operacji edycji. Na przykład linia ciągła ma inny rodzaj linii niż linia kreskowa. Wyświetlana wielkość elementów nieciągłych rodzajów linii i kreskowania. która ogranicza ruchy kursora do węzłów siatki rozmieszczonych w odstępach ustalonych przez Skok. (SIATKA) 1. (RZUTNIE) Obiekty utworzone w obszarze papieru. 2. Położenie w przestrzeni trójwymiarowej określone przez wartości współrzędnych X. Widoczny rozmiar obiektów w widoku względem arkusza rysunku. i odwołanie do bloku. HPSCALE. Punkt bazowy wstawiania bieżącego rysunku. Odniesienie do bloku zostanie zastąpione elementami składowymi bloku. Odległości między kropkami można regulować. (RODZLINI) Do rozkładania złożonego obiektu. 3. Obiekt składający się z jednego kompletu wartości współrzędnych. CELTSCALE. punkt bazowy ramka wskazująca rodzaj linii rozbicie rzutnia rzutnie arkuszy rzutnie modelu rzutnie ruchome rzutnie sąsiadujące siatka siatka skoku skala skok 168 | Słownik . Patrz także granice siatki. uchwyt. Patrz rzutnie modelu. w których wyświetlane są widoki. siatka skoku. wymiar lub polilinia na prostsze obiekty. która jest sterowana osobno przy pomocy polecenia SIATKA. definicja bloku. co wspomaga rysowanie. (SIATKA) Niewidoczna siatka. w których wyświetlane mogą być różne widoki. Patrz także blok. Obszar pokryty równomiernie rozłożonymi kropkami. (PUNKT) 1. 2. ZOOM) Patrz kąt skoku. (SKALA. Siatka skoku nie musi koniecznie odpowiadać siatce widzialnej. W kontekście edycji za pomocą uchwytów. przenoszenia i obracania obiektów. W przypadku bloku rozbicie nie zmienia definicji bloku. który po wybraniu go zmienia kolor. 2. Bazowy punkt wstawiania definicji bloku. Patrz także rzutnie arkusza i rzutnia. Punkt służący do określania względnej odległości i kąta podczas kopiowania. Y i Z. (RZUTNIE) Rodzaj wyświetlania polegający na podzieleniu obszaru rysunku na jeden lub kilka przylegających prostokątnych obszarów. 3. Sposób wyświetlania linii lub krzywej. Stosunek wielkości obiektu do wielkości innych obiektów. Kropki siatki nie są drukowane. (ROZBIJ) Patrz rzutnie modelu i rzutnie arkusza Patrz także widok. i skok biegunowy. rozdzielczość skoku.

przypisań pisaków. array). Tablica (ang. Skróty definiuje się w pliku PGP. zapisany zbiór ustawień określających wygląd znaków tekstowych — na przykład rozciągnięcie. Patrz grubość linii. Plik rysunku z wstępnie wybranymi ustawieniami obowiązującymi dla nowych rysunków. skrót polecenia splajn stałe tryby lokalizacji STB — plik styl tekstu styl wydruku styl wymiarowania symbol szablon rysunku szerokość linii szyk szyk kołowy śledzenie biegunowe tabela symboli tablica definicji Słownik | 169 . CP jest aliasem polecenia KOPIUJ. Patrz krzywa B-splajnu i NURBS. stylów zakończeń i połączeń linii oraz stylów wypełniania.dwt. (SZYK) 2. w charakterze szablonu można jednak używać dowolnych rysunków. na przykład plik aclt. że komputer może go przeglądać i pobierać dane na podstawie klucza. Zbiór elementów danych. w którym przechowywane są definicje bloków.Termin Skok biegunowy Definicja Narzędzie do precyzyjnego rysowania używane do lokalizowania punktów w odległościach o określonych przyrostach wzdłuż ście ki dopasowania śledzenia biegunowego. skali szarości. wyrównania. zwężenie. Ustawienie trybu lokalizacji w taki sposób. Zawiera style wydruku i opis ich cech. Skrót polecenia. (OBIEKT) Dla pliku tablicy stylów wydruku. a Z jest aliasem polecenia ZOOM. Na przykład. (WYMSTYL) Reprezentacja elementu często używanego w rysunkach. (SZYK) Narzędzie do precyzyjnego rysowania. które wyświetla tymczasowe ścieżki dopasowania zdefiniowane przez określone przez użytkownika kąty biegunowe. rodzaju i szerokości linii.dwt i acltiso. 1. Patrz także Skok biegunowy. Obszar danych niegraficznych w pliku rysunku. Patrz także śledzenie biegunowe. Patrz także tryb lokalizacji względem obiektu i zastępowanie lokalizacji względem obiektu. z których każdy jestidentyfikowany przez indeks. Nazwany. że obowiązuje także przy następnych operacjach wyboru. Obiekty skopiowane wokół określonego punktu środkowego określoną ilość razy. Patrz blok. Style wydruku są stosowane podczas drukowania. Wiele kopii wybranych obiektów w prostokątnym lub kołowym (promieniowym) wzorze. uporządkowanych w taki sposób. Właściwość obiektu określająca zestaw zmian koloru. odbicie lustrzane lub ustawienie w kolumnie pionowej. Nazwana grupa ustawień wymiarowania określająca wygląd wymiaru i ułatwiająca ustawianie wartości zmiennych systemowych wymiarowania. Patrz tabela definicji i tabela definicji bloków. pochylenie.

przeciągając uchwyt myszą. Patrz także kąt skoku i lokalny układ współrzędnych (LUW). Patrz także tryb lokalizacji względem obiektu. (ORTO) Możliwości edycji uaktywniane. gdy odpowiednia tabela stylów wydruku jest skojarzona z arkuszem lub rzutnią. obracanie. (USUŃ) Tryby uchwytów uchwyty umieszczenie umieszczenie bloku urządzenie wskazujące ustawienia strony usuń 170 | Słownik . Urządzenie. Patrz także zoom. takie jak definicje bloków. zamiast wprowadzać polecenia. Małe kwadraciki pojawiające się na wybranych obiektach. Zmierzona wartość wymiarowanego obiektu. takie jak mysz lub wskaźnik pulpitu. tryb orto Ogranicza ruch urządzenia wskazującego do poziomu lub pionu (względem bieżącego kąta skoku i lokalnego układu współrzędnych). (SIATKA) tekst wymiarowy tryb Tryb lokalizacji tryb lokalizacji względem Metody wybierania często potrzebnych punktów na obiekcie podczas tworzenia lub edycji rysunku. Patrz odwołanie do bloku. przy czym.Termin tablica definicji bloków tablica stylów wydruku Definicja Obszar danych niegraficznych w pliku rysunku. która usuwa z rysunku nieużywane definicje. Tryb ograniczania ruchów kursora do węzłów niewidocznej prostokątnej siatki. Urządzenie wskazujące jest z reguły wyposażone w kilka przycisków. skalowanie i odbijanie lustrzane. gdy na obiekcie są wyświetlane uchwyty: rozciąganie. Patrz odwołanie do bloku. Po wybraniu uchwytu użytkownik może edytować obiekt. w którym przechowywane są definicje bloków. przesuwanie. Ustawienie oprogramowania lub stan działania. Patrz także stałe tryby obiektu lokalizacji i zastępowanie lokalizacji względem obiektów. Siatka lokalizacyjna definiuje gęstość punktów siatki. Przy włączonym trybie skoku położenia krzyża nitkowego i wszystkie wprowadzane współrzędne dopasowują się automatycznie do najbliższego punktu siatki. Zestaw stylów wydruku. Sposób nazywania i zapisywania ustawień wydruku. (USTAWIENIARYS) Funkcja. którego można używać do interakcji z interfejsem i tworzenia oraz edycji obiektów rysunku w obszarze rysunku. Style wydruku są zdefiniowane w tablicach stylów wydruku i obowiązują dla obiektów tylko wtedy. niektóre z nich mogą wywoływać polecenia określone przez użytkownika. warstw i stylów tekstu.

Rodzaj wymiaru liniowego. współrzędne względne. Patrz także rzutnia. (PLAN) Miejsce. skala rodzaju linii i grubość. (WYMNORMALNY) Wiele wymiarów mierzonych od tej samej linii bazowej. oknie dialogowym Usuń i systemie pomocy. oraz globalny układ współrzędnych (GUW).0). WIDOK) Lista hierarchiczna. (GKRESK) węzeł widok widok drzewa widok planarny wierzchołek właściwości obiektu współrzędne bezwzględne współrzędne względne wybór oknem wybór oknem przecinającym wymiar kątowy wymiar normalny wymiary od bazy wymiar szeregowy Słownik | 171 . (PKTOBS. Wymiary takie nazywane są także wymiarami łańcuchowymi. Patrz także początek. DWIDOK. w którym początek drugiej pomocniczej linii wymiarowej wybranego wymiaru jest początkiem pierwszej pomocniczej linii wymiarowej następnego wymiaru. Właściwości wspólne dla wszystkich obiektów to kolor. (WYMKAAATOWY) Wymiar. punktów definiujących wymiary i punkty początkowe tekstów wymiarowych. który mierzy kąty lub segmenty łuków i składa się z tekstu. Współrzędne określone względem poprzednich współrzędnych. które sumują się do łącznego wymiaru. (WARSTWA) Sposób lokalizacji polegający na wyszukiwaniu punktów. którą można rozwijać i zwijać. w wyniku czego długi wymiar zostaje podzielony na krótsze segmenty. współrzędne globalne. Linia wymiarowa jest równoległa do linii łączącej punkty definiujące wymiaru. Wymiar. Widoki drzew dostępne są w DesignCenter. Wymiary takie nazywane są także wymiarami równoległymi. Graficzna reprezentacja modelu widziana z określonego miejsca (rzutni) w przestrzeni. warstwa. Prostokątny obszar rysowany w celu częściowego lub całkowitego wybierania obiektów w jego granicach. (CECHY) Wartości współrzędnych mierzone od punktu początkowego układu współrzędnych. rodzaj linii.0. w którym spotykają się krawędzie lub segmenty polilinii. pomocniczych linii wymiarowych oraz linii odniesienia. Prostokątny obszar określony w obszarze rysunku służący do jednoczesnego wybierania wielu obiektów. lokalny układ współrzędnych (LUW). Orientacja widoku z punktu znajdującego się na dodatniej osi Z w kierunku początku (0. który mierzy odległość między dwoma punktami pod dowolnym kątem. Patrz także wybór oknem. Ustawienia sterujące wyglądem i własnościami geometrycznymi obiektów. Warstwy można oglądać pojedynczo lub w kombinacji. Patrz także wybór oknem przecinającym i wybór oknem w postaci wieloboku.Termin warstwa Definicja Logiczne grupowanie danych podobne do przezroczystych arkuszy kalki na rysunku. sterując w ten sposób ilością wyświetlanych informacji.

regenerowane ani drukowane. wielkość lub ograniczenie. umieszczony na ekranie w taki sposób. Blokowanie warstw skraca czas regenerowania. na które może działać w tym samym czasie polecenie. zbiór wskazań zgłoszenie zmienna systemowa Jeden lub więcej wybranych obiektów. Komunikat w linii poleceń zawierający pytanie o informację lub żądanie wykonania działania. Patrz także tryb lokalizacji względem obiektu i stałe tryby lokalizacji. Sterowane przez zmienną systemową DIMASSOC. które wyłącza wyświetlanie obiektów na wybranych warstwach. Zestaw wartości liczbowych. (WYMSTYL) Symbol geometryczny wyświetlany po przesunięciu wskaźnika na obiekt. (ZOOM) zmienne wymiarowania znaczniki lokalizacji względem obiektu zoom 172 | Słownik . który automatycznie dopasowuje się po zmodyfikowaniu skojarzonej z nim geometrii. Do zmniejszania lub zwiększania pozornego rozmiaru obszaru rysunku. takie jak zmienna DWGNAME. by wszystkie obiekty zostały wyświetlone w maksymalnym powiększeniu. Patrz także odblokowanie. Jednolity kolor pokrywający obszar ograniczony przez linie lub krzywe. Zmienne systemowe tylko do odczytu. (WARSTWA) Patrz zakres rysunku.Termin wymiar zespolony Definicja Wymiar. łańcuchów tekstowych oraz ustawień sterujących elementami wymiarowania. Patrz także tryb lokalizacji. (ZOOM) wypełnienie wyspa zablokowanie zakres zakres rysunku zastępowanie lokalizacji Wyłączenie lub zmiana uruchomionego trybu lokalizacji obiektu względem obiektu dla jednego punktu. Patrz także wymiar rozbity. Obiekty na zablokowanych warstwach nie są wyświetlane. Najmniejszy prostokąt zawierający wszystkie obiekty rysunku. Nazwy podobne do poleceń używane jako tryb. takiego jak określenie punktu. nie mogą być modyfikowane bezpośrednio przez użytkownika. Ustawienie. (WYPEŁNIJ) Zamknięty obszar wewnątrz obszaru zakreskowanego.

66–66 bloki. 113–113 cofanie operacji. 65–65 analizowanie rysunków. 57–57. 148–148. polecenie. 163–163 aktualizacja wymiarów i linii odniesień. 141–141. 63–63 Autoukrywanie. 119–119 źródła. 114–114 Anuluj. przesuwanie. 138–138 ustawienia strony i. 172–172 B-splajn krzywe. 158–158 blokowanie warstw. 16–16. 118–118 Patrz także biblioteki bloków bloki ramek tytułowych.Indeks A adnotacje. 95–95. 120–120 odwołanie do bloku. 111–111 edytowanie. 136–136. 20–20. 163–163 drukowanie. 56–56. 2–2. 120–120 biblioteki symboli. 155–155 przełączanie do obszaru modelu. 16–16 tablice definicji bloków. 167–167 pasek narzędzi Cechy. 36–36. 39–39 architektoniczny format jednostek rysunku. 54–54 atrybuty bloków. 55–55 przegląd. 52–52 skala wyświetlania. 137–137 aktualna warstwa. 4–4. 118–118 DesignCenter. 30–30. 118–118 bloki ramek tytułowych. 158–158 definicje bloku. 148–148. 163–163 nagłówki. 120–120 otwieranie. 120–120 . 118–118 Autodesk DWF Viewer. 157–157 Autoukrywanie — funkcja. 82–82 chmurki wersji. 168–168 skala a jednostki rysunku. 111–111 paleta Cechy. 110–110 cechy obiektu. 54–54 rodzaje linii. 67–67 rozmiar tekstu i. 165–165 C cechy dopasowywanie. 131–131 rzutnie. 171–171 centrum — tryb lokalizacji. 116–116. 120–120 bieżące rodzaje linii. 52–52 arkusze. 83–83 bezpośredniego wprowadzenia odległości. 118–118. 120–120 DesignCenter Online. 163–163 biblioteki biblioteki bloków. 163–163 atrybuty bloków. 118–118 wstawianie. funkcja. 118–118. 163–163 biblioteki bloków. 170–170 typowe zastosowania. 118–118. 163–163 DesignCenter Online. 155–155 w porównaniu z modelami. 167–167 przegląd. 39–39 B bezpośrednie wprowadzenie odległości. 110–110. 110–110 kopiowanie do innych obiektów.

143–143 drukarki Edytor konfiguracji plotera. 128–128 tryb edytowania za pomocą uchwytów. 154–154 wybieranie ploterów. 71–71 dziesiętne format jednostki rysunku. 98–98 ESC. 113–113 edycja precyzyjne. 155–155 drukowanie czarno-białe. 72–72 definicje atrybutów. 111–111 korygowanie rysunków. 154–154 Edytor tekstu lokalnego. 32–32 elementy. 109–109 granice rysunku (granice siatki). 154–154 kalibrowanie. 105–105 formatowanie jednostki rysunku. 130–130 Edytor konfiguracji plotera. 92–92 właściwości. 2–2. 130–130 czcionki TrueType. 164–164 groty strzałki. 63–63 I i-drop. 32–32 elementy interfejsu użytkownika. 100–100 kopie odsunięte. 130–130 tekst. 128–128 efekt schodkowania. 52–52 pliki szablonów. 139–139 domyślnie ustawienia właściwości. 52–52 pasek narzędzi Formatowanie tekstu. 94–94 przegląd. 154–154 edycja obiektów cechy. 164–164 jednostki kątowe. 91–91 wymiary. 35–35. 51–51. 76–76 granice cięcia. 156–156 DYN — przycisk. 144–144 zaokrąglanie. 16–16 wzory kreskowania w. 136–136. 110–110 chmurki wersji. 98–98 edycja tekstu. 164–164 granice. 63–63 zdefiniowanych. 164–164 globalny współczynnik skali dla rodzajów linii. 68–68. 51–51 174 | Indeks . 142–142. 120–120 DIMSCALE — zmienna systemowa. 130–130 czcionki liniowe. 163–163 definicje bloku. 121–121 lustro. 164–164 dostęp i wstawianie bloków. 32–32. Patrz obiekty elipsy. 128–128. 80–80 etykiety w obszarze modelu i papieru. 122–122 źródła bibliotek bloków. 164–164 jakość grafiki rastrowej. 118–118 zakładka DC Online. 96–96 powielanie obiektów. 128–128 wymiary. 163–163 DesignCenter. 67–67. 154–154 obsługa. 130–130 dostosowywanie opcji dla wymiarów. 112–112 ucinanie obiektów. 92–92 wymazywanie obiektów. 165–165 jednostki miar. siatka. 142–142 funkcje prawego przycisku myszy. 53–53 edycja obiektów (kontynuje) wybieranie obiektów do edycji. 79–79 dzielenie polilinii. 164–164 E edycja konfiguracji plotera. 164–164 . 34–34 G geometria. 20–20 style tekstu. 76–76. 67–67 granice — siatka. 153–153 style wydruku i tablice stylów wydruku. 20–20 kreskowania zespolone i.czcionka. 34–34 etykietki. 154–154 jakość grafiki wektorowej. 20–20. 154–154 JAKWARSTWA cecha. Patrz rodzaje linii czcionki pogrubione. 65–65. ikona LUW 164–164 inżynierski format jednostki rysunku. 90–90 wydłużanie obiektów. 95–95 kopiowanie cech. 52–52 zaokrąglanie na ekranie. 46–46 elementy interfejsu okna. 164–164 dopasowanie tekstu. 130–130 D długość cięciwy — wyznaczanie łuków. 130–130 F format jednostek rysunku mechanicznego. 163–163 czcionki. 98–98 granice obiektów. 52–52 J JAKBLOK cecha. 143–143 jednostki miary.

165–165 menu kursora. 136–136. 72–72 wzory kreskowania. 165–165 łuki Regeneracja widoku. Patrz menu podręczne menu podręczne. 64–64 tablice ze stylami wydruku zależnymi od kolorów. 56–56. 68–68. 151–151 Menedżer ploterów. 24–24 kasowanie obiektów. 18–18. 121–121 kreskowanie zespolone. 165–165 Ł łączenie polilinii. 88–88. 69–69 rysowanie. 2–2 K kąty jednostki kątowe. 35–35 menu rozwijane. 34–34. 91–91 kolory przypisywanie do warstw. 92–92 kreator Dodaj ploter. 32–32. 141–141 odsuwanie. 34–34. 37–37. 64–64 kończenie poleceń. 83–83 współrzędne biegunowe. 142–142 linie pomocnicze. 136–136. 72–72 rysowanie polilinii. 51–51. 121–121 kreskowanie zespolone. 136–136 linie zaczepienia. 6–6. 95–95 kopiowanie między obiektami. 84–84 linie odniesienia. 166–166 obliczanie. 111–111 wiele kopii obiektów. 35–35 menu trybów lokalizacji. 53–53 jednostko miar jednostki rysunku. 83–83 linie równoległe. 165–165 menu kursora. 122–122 wyspy wewnątrz obwiedni. 98–98 M Menedżer cech warstw. 141–141 linie osiowe. 71–71 łańcuchy. 83–83 rodzaje linii. 69–69 linie wymiarowe. 69–69 style wymiarowania. 39–39 kopiowanie obiekty. 72–72 mocowanie paski narzędzi. 141–141 Indeks | 175 . 2–2. 142–142 Menedżer ustawienia strony. 56–56. 156–156 menu. 164–164 zaokrąglanie. 35–35. 121–121. 48–48. 65–65. 97–97 nadpisywanie kątów. 154–154. 130–130 linie (kontynuje) linie osiowe. 98–98 zwężanie. 165–165 linie dokładna długość. 165–165 Jednostki rysunku — okno dialogowe. 136–136 linie zaczepienia. 78–78 wyznaczanie łuków. 73–73. 140–140. 165–165 krzyż nitkowy Patrz także kursory kursywy. 70–70 zaokrąglanie. 106–106 metoda stycznej rysowania okręgów. 116–116. 69–69 prostopadłe. 155–155. 111–111 korekta rysunków. 167–167 zastosowanie do obiektów. 141–141 lokalny układ współrzędnych (LUW). 113–113 korygowanie rysunków. 166–166 metoda rysowania okręgów przy użyciu stycznej. 142–142 szerokości linii. 10–10 polilinie. 35–35. 123–123 wstawianie. 54–54 L lewy przycisk myszy. 165–165 kalibracja ploterów. 35–35 Model — zakładka. Patrz rodzaje linii równoległe.jednostki rysunku. 71–71 linie odniesienia (odnośniki). 130–130 kąty skoku. 6–6. 20–20 Patrz również edycja obiektów krawędzie tnące. 114–114 śledzenie biegunowe. 57–57. 165–165 krzyż nitek. 154–154 Menedżer stylów wymiarowania — okno dialogowe. 122–122 źródła. 52–52. 153–153 Menedżer rodzajów linii. 165–165 LUW (lokalny układ współrzędnych). 123–123 znaki tekstowe. 142–142 linie pomocnicze na wymiarach. 140–140. 34–34 linia poleceń. 84–84. 142–142 linie prostopadłe. 83–83 kąty. 94–94 właściwości do innych obiektów. 154–154 karta Szybki Start. 121–121 punkty w celu utworzenia. 136–136. 165–165 kąty obrotu. 46–46 rysowanie. 36–36. 66–66 Menedżer stylów wydruku. 153–153 kreskowania i wzory kreskowania. 80–80.

97–97. 62–62 wybieranie. 111–111 krawędzie tnące. 137–137 wymiary. 95–95. 170–170 myszy. 45–45 nagłówki. 121–121 normy JIS. 171–171 obszarze rysunkowym. 2–2. 98–98 naukowy format jednostki rysunku. 88–88. 68–68 uchwyty. 64–64 kolory. 32–32. 114–114 porównanie z arkuszami. 120–120 176 | Indeks . 34–34. 130–130 okno dialogowe Wstaw. 167–167 odwracanie obiektów (odbicie lustrzane obiektów). 166–166 odległości bezpośrednie wprowadzenie odległości. 155–155 okno dialogowe Nowe ustawienia strony. 131–131 mysz z kółkiem. 4–4. 97–97 obrót. przesuwanie. 167–167 odsuwanie obiektów. 166–166 cechy. 18–18. 156–156 okno dialogowe Styl tekstu. 166–166 obszar papieru. 65–65 obiekty (kontynuje) rysowanie. 94–94 rodzaje linii. 63–63. 138–138 wyświetlanie zbliżenia. 131–131 rysowanie w obszarze modelu. 88–88. 131–131 skalowanie rodzajów linii. 92–92 lustro. 164–164. 90–90. 44–44. 166–166 odbicie lustrzane obiektów. 67–67 rozmiar tekstu w. 98–98 obiekty nazwane. 107–107 okno dialogowe Drukuj. 171–171 obszary wyboru oknem przecinającym. 106–106 odwołanie do bloku. 112–112 usuwanie. 50–50. 83–83 współrzędne biegunowe. 45–45 niejednorodne wymierne krzywe typu B-splajn. 114–114 obracanie obiektów. 96–96. 152–152 rozmiar tekstu i. 166–166 obiekty odniesienia. 54–54 przełączanie do obszaru modelu. 95–95 kopiowanie cech. 171–171 edycja właściwości. 46–46 mysza. 54–54 rzutnie. 90–90 obszary wybierane oknem. 91–91 właściwości. 52–52 nawigacja informacje na Palecie informacji. 88–88 obliczanie. 96–96. 57–57. 55–55. 151–151 wzory kreskowania.modele i obszary modelu. 136–136. 158–158 wzory dla rozmiaru tekstu. 148–148. 97–97 tekst w wymiarach. kątów lub współrzędnych. 97–97 powielanie. 120–120 obiekty. 54–54 przełączanie do arkuszy. 136–136 wyświetlanie na warstwach. 97–97 obracanie obiektów. 144–144 narożniki. 152–152 rodzaje linii. 137–137 obliczanie odległości. 10–10 szerokości linii. 6–6 NFRAGM — polecenie. 32–32 obszary obliczanie dla obiektów. 167–167 odnośniki zewnętrzne (zodn). 83–83 bezpośredniego wprowadzenia odległości. 163–163 mierzenie. 50–50 NURBS (nonuniform rational B-spline curves — niejednorodne wymierne krzywe typu B-splajn). 168–168 skala a jednostki rysunku. 166–166 normy ISO. 165–165 odblokowywanie. 69–69. 166–166 porównanie z obszarem modelu. 130–130 obszar rysunkowy. 52–52 uwagi i etykiety w. 88–88. 35–35 wyświetlanie nowych fragmentów. 96–96 nagłówki. zaokrąglanie. 107–107. 114–114 śledzenie biegunowe. 104–104 obszary wybierające. 130–130 wymiarowanie i. 166–166 analizowanie rysunków. 26–26 nazwane warstwy. 64–64 kopie odsunięte. 78–78 odnośniki (linie odniesienia). 110–110. 121–121 zaokrąglanie. 90–90 wymiary zespolone. 90–90. 67–67 uwagi i etykiety w. 55–55 przełączanie do obszaru papieru. przesuwanie bloki. 90–90 obszary wybierające. 29–29 wyświetlanie systemu pomocy. 166–166 O obiekty. 141–141 odnośniki zewnętrzne. 4–4. 97–97 obszar graficzny ekranu (obszar rysunku). 120–120 obrót przeciwny do ruchu wskazówek zegara. 34–34 N nagłówki — przesuwanie paski narzędzi. 10–10.

71–71 szerokości. 155–155 skalowanie w obszarze modelu. 39–39 opcje. 153–153 pionowe dopasowanie tekstu. 71–71 wyróżnione obwiednie. 35–35 pasek narzędzi Właściwości. 24–24. 26–26. 154–154. 157–157. 69–69. 29–29 Pomoc kontekstowa. 167–167 dzielenie lub łączenie. 38–38. 170–170 pliki w formacie zamiennym (DXF). 35–35 zamykanie. 154–154. 167–167 paski narzędzi. 32–32. 63–63 pasek narzędzi Warstwy. 36–36. 72–72. 29–29 pomoc dotycząca poleceń. 104–104 zamykanie. 37–37 Polecenia pytające. 46–46. 152–152 drukowanie z arkuszy. 154–154 kalibracja. 63–63 przegląd. 32–32 pasek narzędzi Standard. 155–155 Edytor konfiguracji plotera. 32–32 pasek narzędzi Formatowanie tekstu. 114–114 Polecenie Kopiuj. 26–26. 148–148. 30–30 paleta właściwości. 167–167 Paleta informacji. Patrz wyświetlanie zbliżenia powtarzanie poleceń. 45–45. 155–155 wyliczanie. 27–27 system Pomocy. 39–39 orientacja strony. 106–106 opcje tolerancji dla wymiarów. 32–32 Pasek narzędzi Style. 51–51 pliki szablonów z jednostkami metrycznymi. 169–169 pliki szablonów rysunków z jednostkami calowymi. 110–110. 32–32 pasek narzędzi Właściwości. 51–51 P paleta Cechy. 130–130 orientacja strony. 155–155 osie współrzędnych. 154–154 powiększanie widoku w rzutni. 36–36. 88–88 polecenie ODLEG. 63–63 pasek stanu. 130–130 pliki CTB (tablice stylów wydruku zależnych od koloru). 29–29 pomoc dotycząca procedur. 34–34 zgłoszenia dynamiczne. 36–36 wybieranie. 155–155 podpisy cyfrowe. 88–88. 164–164 pliki konfiguracji plotera (PC3). 167–167 panoramowanie. 39–39 edycja poleceń. 32–32. 155–155 Plotters — katalog. 90–90 kończenie. 114–114 polecenie ODSUŃ. 51–51 okno Palety narzędzi. 154–154 ustawienia strony. 78–78 ostre narożniki na obiektach. 167–167 Paleta info. pliki. 98–98 otwieranie biblioteki bloków. 32–32. 159–159 sterowniki dla. 73–73. 26–26 powtarzanie. 35–35 nagłówki — przesuwanie. 169–169 uruchamianie w linii poleceń. 95–95 poziome dopasowanie tekstu. 35–35 zmiana rozmiarów okna. 130–130 Indeks | 177 . 155–155 tekst. 167–167 okrąg. 167–167 podrzędne style wymiarowania. 98–98. 70–70 zaokrąglanie. 142–142 polecenia anulowanie lub cofanie. 32–32. 36–36 pomoc i informacje. 88–88 polecenie ZAOKRĄGL. 29–29 porty. 167–167 pliki DWF (Design Web Format). 153–153 pliki STB (nazwane tablice stylów wydruku). 128–128 Pasek narzędzi Rysuj. 154–154 konfigurowanie ploterów. 164–164 pliki DWT. 69–69. 153–153. 153–153 podgląd. 25–25 dotycząca procedur. 153–153 style wydruku. 120–120 szablony. 169–169. 26–26 spis treści (zakładka Spis treści). 14–14. 51–51 pliki tablic stylów wydruku (STB). 154–154. 35–35 ukrywanie lub wyświetlanie. 166–166 pasek menu. 153–153 pliki PostScript. 71–71 pochylenie znaków tekstowych. 24–24 Szybka pomoc — funkcja. 143–143 operacje — cofanie. 32–32. 164–164 plinie. 153–153 pliki rastrowe. 153–153 POŁĄCZ — polecenie. 121–121 PC3 pliki. Patrz szablony pliki DXF. 39–39 skróty. Patrz polilinie plotery i drukowanie drukowanie granic rzutni. 32–32 okno poleceń. 63–63 pasek narzędzi Warstwy. 39–39. 98–98 Pomoc ćwiczenia. 35–35 PAT.okno dialogowe Wybierz szablon. 130–130 podgląd obszarów wydruku i ustawień. 88–88 polilinie. 63–63 palety narzędzi. 32–32. 167–167 mocowanie.

71–71 zaokrąglanie. 155–155. 152–152 wiele rzutni. 105–105. 55–55 pomiędzy obszarem modelu a obszarem papieru. 113–113 druk. 100–100 przedłużanie obiektów. 72–72 prostokątne obszary wybierające. 152–152 modyfikowanie. 67–67 skalowanie widoków. 148–148 drukowanie granic. 109–109 obiekty tekstu. 44–44 wyświetlanie nowych fragmentów. 14–14 rzutnie. 70–70 przegląd. 152–152 właściwości. 94–94. 78–78. 92–92 regeneracja efektu schodkowania. 45–45 pokrywanie. 157–157 rzutnie arkusza. 50–50 tryb lokalizacji. 71–71 rozbijanie obiektów. 148–148. 151–151 uchwyty. 85–85 punkty bazowe. 78–78. 78–78 wstawianie bloków. 50–50 ruchome paski narzędzi. 97–97. 119–119 wyświetlanie całych rysunków. 79–79. 4–4. 72–72 linie. 8–8 ROZBIJ — polecenie. 168–168 rzutnie modelu. 92–92 przezroczystość palet. 104–104 wydłużanie obiektów. 72–72 wyznaczanie okręgów. 76–76 szablony. 80–80. 138–138 skalowanie rodzaju linii w. 167–167 przyciski — pasek narzędzi. 34–34. 168–168 globalny współczynnik skali. 66–66 przegląd. 35–35 przyciski paska narzędzi. 152–152 pomiędzy ustawieniami stron. 168–168 obliczanie odległości lub współrzędnych. 78–78. 157–157 wyświetlanie obiektów warstwowych. 54–54 skala wyświetlania. 72–72 punkty początkowe. 66–66 skalowanie. 171–171 współrzędne biegunowe. 4–4 przegląd obszaru modelu i obszaru papieru. 65–65 rodzaje linii (kontynuje) przypisania warstw. 167–167 puste obszary wewnątrz kreskowania (wyspy). 67–67 Menedżer rodzajów linii. 45–45 wyświetlanie zbliżenia. 66–66. 152–152 zmiana ustawień. 71–71. 155–155 przecięcie — tryb lokalizacji. 70–70. 151–151 panoramowanie. 151–151 wyświetlanie zbliżenia. 72–72 wyznaczanie okręgów. Patrz współrzędne i układy współrzędnych współrzędne bezwzględne. 154–154. 67–67 zapisywanie styli w szablonach. 10–10 wieloboki. 158–158 zmiana rozmiarów. 72–72 polilinie. 82–82. 72–72 znaczniki AutoSnap. 34–34 promieniowy określanie wieloboków. 98–98 rysunki i pliki rysunku chmurki wersji. 167–167 układy współrzędnych. 70–70. 69–69 prostokąty. 157–157 rozpoczynanie rysunku. 58–58 siatki. 30–30 przycisk wskazania. 148–148. 122–122. 168–168 rozmiar papieru. 72–72. 82–82 przełączanie pomiędzy modelami a arkuszami. 168–168 178 | Indeks . 152–152 przegląd. 171–171 wyznaczanie łuków. 20–20 przeglądanie. 76–76 układy współrzędnych. 37–37. 69–69. 172–172 R ramki edytowanie. 168–168 punkty końcowe. 71–71 zaokrąglanie obiektów. 122–122 polilinie. 38–38. 168–168 rzutnie sąsiadujące (rzutnie modelu). 128–128 obszary zakreskowane. 90–90 prostokąty. 69–69 okrąg. 105–105. 78–78 współrzędne względne. 46–46 regiony. 114–114 punkty początkowe. 70–70 prostopadły — tryb lokalizacji. 50–50 korekta. 12–12 rodzaje linii. 35–35 przyrost. 114–114 punkty.prawy przycisk myszy. 100–100 granice cięcia. 152–152 usuwanie. 35–35 rysowanie obiektów łuki. 44–44 tworzenie. 155–155 istniejące pliki — zaczynanie. 98–98 promień wyznaczanie łuków. 168–168 rzutnie ruchome (rzutnie arkuszy). obliczanie.

76–76 tworzenie zarysu. 142–142 sterowniki drukarki systemowej Windows. 153–153 sterowniki. 170–170 tablice stylów wydruku zależnych od koloru (CTB). 169–169 spis treści w systemie pomocy. 2–2. 128–128 polilinie. 26–26 tryb lokalizacji. 165–165 skróty — polecenie. 153–153 styczny — tryb lokalizacji. 169–169 Patrz także bloki symetria — tryb lokalizacji. 148–148. 130–130 style wydruku. 142–142. 51–51 szablony rysunków do ćwiczeń. 166–166 sprawdzanie rysunków. 142–142 nadpisywanie. 154–154. 76–76. 136–136. 141–141 Edytor tekstu lokalnego. 81–81. 169–169 style wydruku. 72–72 T tablice definicji. 51–51 szablony rysunków mechanicznych. 130–130 Szybka pomoc. 82–82. drukarka. 164–164 szerokość obiekty tekstu. 113–113 stały tryb lokalizacji. 136–136. 130–130. 83–83. 131–131 style. 107–107 tryb lokalizacji względem obiektu. 170–170 tryb lokalizacji Koniec. 108–108 tryb lokalizacji Kwadrant. 2–2 rodzaje linii. 6–6. 76–76 wzory kreskowania. 169–169 normy rysunkowe i. Patrz szablony szerokości linii. 67–67 skala wydruku. 98–98. 138–138 widoki w rzutniach. 154–154. 71–71 znaki tekstowe. 105–105. 169–169 średnice. 164–164 siatki skoku. 51–51 szablony rysunków. 167–167 tablice z nazwanymi stylami wydruku. 130–130. 85–85 wyłączanie i włączanie. 8–8 style tekstu. 6–6. 76–76 wyświetlanie lub ukrywanie. 169–169 style tekstu. 128–128 rzutnie i. 139–139 wzory kreskowania. 131–131 ustawianie skali wyświetlania. 130–130 tekst pochylony. 130–130 tekst pisany „do góry nogami“. styl. 68–68. 165–165 skróty poleceń. 76–76 skoki. 169–169 symbole w wymiarach. 136–136. 24–24 siatki. 169–169 Ś śledzenie biegunowe. 169–169 Skok i lokalizacja. 142–142 normy rysunkowe. 66–66. 170–170 Indeks | 179 . 82–82 style linie pomocnicze. 128–128 skróty klawiszowe. 68–68 tekst. 128–128 tekst wymiarowy. 8–8 otwieranie. 29–29 szyki. 142–142. 16–16. 4–4 wymiary. funkcja. 82–82. 165–165. 155–155 szerokości linii. polecenie. 123–123 Skok biegunowy. 8–8 tekst czytany od końca. 82–82 szablony. 50–50. 169–169 skróty. 169–169 szyki kołowe. 130–130 pasek narzędzi Formatowanie tekstu.S słowa kluczowe w systemie Pomocy. 168–168 skala rysunku. 170–170 tematy wyświetlane w systemie pomocy. 167–167. 51–51 pliki DWT. 157–157. 36–36 skróty klawiszowe. 169–169 STANDARD. 155–155 skale i skalowanie. 170–170 zapisywanie styli w szablonach. 168–168 przegląd. 142–142 zdefiniowanych. Patrz tryby lokalizacji względem obiektu skoki ustawienia siatki i skoku. 130–130 tekst wymiarowy. 51–51 szablony architektoniczne. 52–52 przegląd. 27–27 splajny. 154–154 tekst adnotacje. 76–76 zakres siatki. 8–8. 48–48. 165–165 skróty klawiszowe (klawisze skrótów). Patrz skala i skalowanie skala wydruku. 169–169 szerokość. 48–48. 169–169 tablice definicji bloków. 130–130. 164–164 pliki przykładowe. 142–142. 123–123 skróty cykliczne przechodzenie przez punkty lokalizacji. 168–168 jednostki rysunku w zestawieniu ze skalą. 128–128 model a obszar papieru. 154–154 style wymiarowania. 80–80 edycja tekstu. 68–68. 164–164 szerokości linii (grubości linii). 36–36. 169–169 style wymiarowania. 6–6.

79–79 wskaźnik zbioru wskazań. 62–62. 88–88. 71–71 wierzchołki. 57–57 widok planowy. 144–144 tryby uchwytów. 57–57. 80–80 dokładności i. 14–14. 91–91 usuwanie obiektów ze zbioru wskazań. 170–170 W w stylach kreślenia edycja właściwości. 46–46. 65–65. 45–45 powiększanie lub zmniejszanie za pomocą. 171–171 widoczność warstw. 170–170 Ustawienia szerokości linii — okno dialogowe. 63–63 przegląd. 30–30 paleta właściwości. 172–172 przegląd. 6–6 organizowanie rysunków. 56–56 przypisania kolorów. 69–69. 64–64 przypisania rodzajów linii. 53–53 uchwyty. 76–76 rodzaje. 170–170 urządzenia wskazujące. 151–151 właściwości. 71–71 wieloboki wpisane. 85–85. 170–170 tworzenie zarysu. 62–62 przypisywanie. 110–110 identyfikowanie obiektów. 170–170 uchwyty bloków. 6–6. 63–63 paski narzędzi. 45–45 Patrz także rzutnie widoki drzew. 137–137. 85–85 tryby uchwytów. 138–138 zamykanie. 90–90 uchwyty (uchwyty do przesuwania). 76–76 panoramowanie. 32–32. 78–78 węzły. 35–35 warstwy. 170–170 tryby lokalizacji cykliczne przechodzenie przez punkty lokalizacji. 78–78 wartości X i Y. 62–62 warstwy. 170–170 ustawienia aktualnej skali obiektu. 48–48 przypisania warstw. 62–62 edytowanie. 171–171 wprowadzanie dynamiczne. 44–44. 48–48. 68–68 usuwanie.tryb Orto. 165–165 nadpisywanie. 137–137 znaczniki. 64–64 Menedżer cech warstw. 85–85 wymiary i. 6–6 ukrywanie lub wyświetlanie. 85–85 zgłoszenia dynamiczne wyświetlane obok. 34–34. 152–152 usuwanie obiektów. 6–6. 44–44 wskaźnik zbioru wskazań. 81–81 ustawienia strony. 65–65 umieszczenia (odwołania do bloków). 32–32. 63–63 pasek narzędzi Właściwości. 56–56 pasek narzędzi Warstwy. 57–57 zmiana układu. 170–170 edycja obiektów. 76–76 stałe tryby lokalizacji. 92–92 uwagi w obszarze modelu i papieru. 64–64 wymiarów na. 171–171 aktualna warstwa. 66–66 przypisania rodzaju linii. 52–52. 143–143 Ustawienia rysunkowe — okno dialogowe. 56–56. 37–37 U ułamki. 170–170 tryby. 6–6. 64–64 paleta właściwości. 35–35 uchwyty do przesuwania na paskach narzędzi. 56–56. zdefiniowane. 82–82 siatka skoku. 81–81 tryb lokalizacji. 65–65 blokowanie. 151–151 nazywanie. 130–130 180 | Indeks . 172–172 znaczniki AutoSnap. 77–77. 158–158 style wydruku. 168–168 wskaźniki lokalizacja względem siatki. 64–64 oglądanie. 52–52 w wymiarach. 71–71 wieloboki opisane. 56–56. 57–57. 171–171 widoki. 6–6 rzutnie — warstwa. 45–45 wyświetlanie całych rysunków. 57–57. 170–170 umieszczenia bloków (odwołania do bloków). 95–95 wieloboki. 56–56 Warsztat nowych możliwości. 168–168 skoki. 44–44 zmiana położenia. 152–152 wyświetlanie. 35–35 ukrywanie Paleta informacji. 65–65. 6–6 właściwości. 120–120 uchwyty rzutni. 170–170 rzutnie arkusza. 12–12 kąty skoku. 112–112 edycja wymiarów. 44–44. 57–57 edycja właściwości. 67–67 ustawienia do drukowania jednostki rysunku. 171–171 wiele kopii obiektów. 63–63 przypisania warstw. 171–171 panoramowanie. 148–148. 24–24 wartości względne. 155–155. 90–90 UTNIJ — polecenie.

145–145 Wymiary szybkiej linii odniesienia. 130–130 wyspy. 142–142. 142–142 wymiary liniowe. 92–92. 144–144 ustawienia do drukowania. 64–64 edycja wymiarów. 171–171 wymiarów liniowych. 170–170 tworzenie. rysunek. 78–78 punkt początkowy. 8–8 zmienne wymiarowania. 88–88. 134–134 wymiary poziome. 78–78 współrzędne kartezjańskie. 171–171 wymiary łańcuchowe (wymiary szeregowe). 172–172 zamykanie paski narzędzi. 171–171 wstawianie bloków. 171–171 wymiary od bazy. 4–4. 128–128 paski narzędzi. 35–35 warstwy. 37–37. 157–157 pliki w innych formatach. 102–102 wygładzanie obiektów. 134–134. 70–70 zaokrąglanie obiektów. 164–164 zakres. 136–136 przegląd. 76–76 skala wyświetlania. 134–134. 18–18. 18–18. 92–92 wydłużanie obiektów. 37–37 Paleta informacji. 78–78. 35–35 rodzaje linii. 136–136. 134–134. 90–90 usuwanie obiektów ze zbioru wskazań. 171–171 wymiary i wymiarowanie dokładność. 144–144 wymiary zespolone.współrzędne bezwzględne. 145–145 wymiary równoległe (wymiary bazowe). 52–52 wymiary normalne. 79–79 współrzędne względne. 137–137. 122–122. 151–151 standardy dla. 113–113 zbiór wskazań. 122–122. 12–12 przegląd. 142–142. 138–138 właściwości. 152–152 zmiana rozmiarów okna obiekty tekstu. 134–134. 136–136. 120–120. 134–134. 167–167. 172–172 znaczniki środka i linie środkowe. 144–144 elementy wymiarów. 114–114 określanie. 78–78 współrzędne kartezjańskie. 136–136. 145–145 wymiary pionowe. 136–136 przesuwanie wymiarów. 171–171 współrzędne biegunowe. 79–79 współrzędne bezwzględne i względne. 121–121. 14–14. 134–134. 120–120 zakładki arkusza. 144–144 uchwyty. 172–172 zgłoszenia. 172–172 zmiana rozmiarów obiekty tekstu. 76–76. 78–78. 172–172 wysokość znaków tekstowych. 144–144 rodzaje. 172–172 zakres siatki. 140–140. 143–143 warstw dla. 171–171 współrzędne biegunowe. 138–138 wyświetlanie opcje poleceń. 138–138 wymiary zespolone. 30–30 paleta właściwości. 153–153 zastępowania stylów wymiarowania. 134–134 wymiary średnicy. 79–79. 134–134. 12–12 edycja właściwości. 105–105 wprowadzanie dynamiczne i. 18–18. 152–152 warstwy. 78–78. 134–134. 145–145. 35–35 Indeks | 181 . 73–73. 79–79. 158–158 wybieranie obiekty. 98–98 zapisywanie pliki jako pliki DWF. 172–172 wypełnienia. 144–144. 137–137. 144–144 skalowanie. 90–90. 44–44 skalowanie widoków w rzutniach. 90–90 WYDŁUŻ — polecenie. 78–78. 91–91 wymiarów kątowych. 143–143 style wymiarowania. 136–136. 172–172 wypełnienie. 57–57 wyświetlanie zbliżenia. 172–172 wyśrodkowanie widoków. 63–63 właściwości rzutni. 172–172 przegląd. 36–36. 144–144 wymiarów szeregowych. 134–134. 158–158 Z zakładka arkusza. 63–63 paski narzędzi. 134–134 wymiary promienia. 57–57 zamykanie polilinii. 54–54 zakładka DC Online (DesignCenter). 136–136. 67–67 rzutnie. 46–46 siatka. 142–142 zastępowanie lokalizacji względem obiektów. 78–78 współrzędne i układy współrzędnych obliczanie przyrostu. 145–145. 136–136 zapisywanie styli w szablonach. 136–136. 145–145. 172–172 zaznaczanie chmurek wersji. 119–119. 128–128 paski narzędzi. 145–145 wymiary współrzędnościowe. 169–169 tekst. 46–46 WYMAŻ — polecenie. 122–122. 32–32 zakres rysunku. 35–35 regeneracja efektu schodkowania. 134–134.

44–44 zwężające się linie. 140–140. 172–172 zmienne wymiarowania. 142–142 ZOOM — polecenie. 172–172 zmienne wymiarowania. 172–172 znaczniki AutoSnap. 80–80. 71–71 182 | Indeks . 85–85 znaczniki lokalizacji względem obiektu.zmienne zmienne systemowe. 134–134. 172–172 znaczniki środka. 172–172 zmienne systemowe.