Wydawca dedykuje tę książkę tym, którzy starają się dojrzeć promyk światła tam, gdzie inni widzą tylko

ciemności

Drzewa Babel Litewska 10/11 • 00-581 Warszawa drzewobabel@qdnet.pl

Paulo Coelho
Podręcznik wojownika światła
p rzełożyła

Basia Stępień

tytuł oryginału
Manuel do Guerreiro da Luz

koncepcja graficzna, zdjęcia
Michał Batory

choreografia typograficzna
Valeria Apicella

przygotowanie do druku
PressEnter

redakcja i korekta
Zyta Oryszyn

© 1997 by Paulo Coelho © for the Polish edition by Drzewo Babel, Warszawa 2000

This edition was published by arrangements with Sant Jordi Asociados, Barcelona, Spain. All right reserved.

isbn 83-904230-4-9

Nota od autora
Za wyjątkiem prologu i epilogu, wszystkie teksty zawarte w tej książce były publikowane w latach 1993-1996 w rubryce „Maktub" w dzienniku A Folha de Săo Paulo oraz w wielu innych gazetach brazylijskich.

O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy. Amen.
Rio de Janeiro, sobota 31 sierpnia 1996 roku

Dla S.I.L. E d o u a r d a R a n g e l a i A n n e C a rr i e r e , m i s t r z ó w ryg o r u i w s p ó ł c z u c i a

Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dobrze wyuczony, będzie jak jego nauczyciel.
Łukasz, 6;40

Prolog
— Z p l a ż y , w e w s c h o d n i e j c z ę ś c i w i o s k i , d o j r z e ć m o ż n a wy s p ę , na której wznosi się gigantyczna świątynia, z niezliczoną ilością d zw on ów — p o w i e d z i a ł a k o b i e t a . M a ł y c h ł o p i e c p o r a z p i e r w s zy w i d z i a ł j ą w t y c h o k o l i c a c h . Z w r ó c i ł uw a g ę n a o s o b l i w y s t r ó j i we l o n , o k r y w a j ą c y j e j w ł o s y . — Czy znasz tą świątynię? — spytała. — Pójdź ją obejrzeć i powiedz mi, czy ci się podoba. D zi e c i a k u r z e c z o n y u r o d ą n i e z n a j o m e j , u d a ł s i ę w e w s k a z a n e m i e j s c e . U s i a d ł n a p i a s k u i z a c z ą ł b a c z n i e w p a t r yw a ć s i ę w h o r yz o n t , ale zobaczył tylko to, do co zwykle: błękitne osady i niebo, spytał z l ew a j ą c e s i ę z t a f l ą o c e a n u . R oz c z a r o w a n y , albo świątyni. — O t a k ! T o b y ł o b a r d z o d aw n o t e m u , w c za s a c h , k i e d y ży l i t u moi pradziadowie — odezwał się stary rybak. — Trzęsienie ziemi p o c h ł o n ę ł o w ys p ę . C h o ć n i e m o ż n a j e j j u ż z o b a c z y ć , z d a r z a s i ę c z a s e m , ż e w m o r s k i c h g ł ę b i n a c h s ł y c h a ć b i c i e św i ą t y n n y c h p ow ę d r ow a ł sąsiedniej n a p o t k a n y c h r y b a k ó w , c z y s ł y s z e l i c o k o l w i e k o j a k i e j ś w ys p i e

d zw on ów . C h ł o p i e c p ow r ó c i ł n a p l a ż ę i w y t ęż y ł s ł u c h , a l e d o j e g o u s z u dobiegał jedynie szum morskich fal i krzyk mew. Kiedy zapadła noc, przyszli po niego rodzice. Lecz już następn ego ranka, skoro świt, znów wrócił na plażę. Obraz nieznajomej nie dawał chłopcu spokoju. Wydawało mu się nie do pomyślenia, aby osoba tak piękna mogła kłamać, jeśli ona któregoś dnia powróci, chciałby móc jej powiedzieć, że choć nie dojrzał wyspy, to słyszał dzwony świątyni puszczone w ruch przez fale. Mijały miesiące. Z czasem chłopiec zapomniał o tajemniczej k o b i e c i e , l e c z p a m i ę t a ł o s k r y w a j ą c e j s k a r b y p o dw o d n e j św i ą t y n i . G dy b y p o s ł y s z a ł d ź w i ę k i d z w o n ó w , m i a ł b y p r z y n a j m n i e j p ew n o ś ć , ż e r y b a c y m ó w i l i p r aw d ę . A g d y d o r o ś n i e m ó g ł b y z g r o m a d z i ć dość pieniędzy, by zorganizować w y p r aw ę w poszukiwaniu zatopionych skarbów. Nie interesowała go już szkoła ani zabawy z kolegami. Stał się u l u b i o n y m c e l e m k p i n i n n y c h d z i e c i , k t ó r e p ow t a r z a ł y w k ó ł k o : „On nie jest taki jak my. Woli przesiadywać nad brzegiem morza, niż bawić się z nami, bo lęka się przegranej". I śmiały się głośno n a w i d o k c h ł o p c a s i e d z ą c e g o n a p l a ż y . W c i ą ż n i e u d aw a ł o m u s i ę posłyszeć starych dzwonów, lecz każdego ranka uczył się czegoś n ow e g o . N a p o c z ą t k u o d k r y ł , ż e k i e d y w s ł u c h u j e s i ę w s zu m

morza,

fale

nie

rozpraszają

już

jego

uwagi.

Trochę

później

p r z yw y k ł d o k r z y k u m e w , d o b r z ę c z e n i a p s z c z ó ł , d o s z e l e s t u w i a t r u w p a l m ow y c h l i ś c i a c h . W b e z m a ł a p ó ł r o k u p o p i e r w s zy m spotkaniu z tajemniczą kobietą, żaden hałas nie był już w stanie g o r o z p r o s z y ć , l e c z i t a k n i e p o t r a f i ł d o s ł y s z e ć b i c i a d z w o n ów za t o p i o n e j ś w i ą t y n i . C za s a m i p r z y c h o d z i l i d o n i e g o r y b a c y . „ M y j e s ł y s z y m y " — m ó w i l i z przekonaniem. Chłopcu to się ciągle nie udawało. Z czasem słowa rybaków stały się Daj inne: „Jesteś i z by t wracaj p r ze j ę t y tymi d źw i ę k a m i d z w o n ów . temu spokój d o za b a w z

k o l e g a m i . P ew n i e t y l k o r y b a c y m o g ą j e u s ł y s z e ć " . Po roku dał za wygraną. „A jeśli ci ludzie mają rację? Lepiej będzie jak urosnę i zostaną rybakiem. Wtedy każdego ranka będę w r a c a ł n a b r z e g i k i e d y ś n a p ew n o u s ł y s z ę dz w o n y . A zr e s z t ą , może to tylko legenda? M oż e podczas trzęsienia ziemi r o z t r z a s k a ł y s i ę w s z y s t k i e d z w o ny i n i g d y j u ż n i e z a g r a j ą ? " — myślał w duchu. Tego popołudnia postanowił wrócić do domu i dać sobie spokój z zatopioną wyspą. Zbliżył się da oceanu, by go pożegnać i raz jeszcze ogarnął wzrokiem jego bezmiar. A p o n i e w a ż n i e za p r z ą t a ł j u ż s o b i e g ł o w y d z w o n a m i , m ó g ł r a d o w a ć się po prostu śpiewem mew, szumem fal i szelestem wiatru w p a l m o w y c h l i ś c i a c h . W o d d a l i p o s ł y s z a ł r o z b aw i o n e g ł o s y d z i e c i i poczuł się szczęśliwy, że znów powróci do zabaw z rówieśnikami.

P ew n i e n a p o c z ą t k u j e g o k o l e d z y b ę d ą s i ę z n i e g o n a ś m i e w a ć , a l e s z y b k o z a p o m n ą o t y m c o s i ę z d a r z y ł o i , j a k d a w n i e j , z n ów p r zy j m ą g o d o s w e g o g r o n a . R o z p i e r a ł a g o r a d o ś ć i t a k j a k m o ż e t o u c z y n i ć t y l k o d z i e c k a — p o d z i ę k o w a ł z a d a r ży c i a . B y ł p e w i e n , ż e n i e s t r a c i ł c z a s u n a m a r n e , b o n a u c z y ł s i ę o b c o w a ć z p r z yr o d ą i szanować ją. I nagle, niespodziewanie, kiedy słuchał morza, m ew , s z e l e s t u p a l m i g ł o s ó w s w o i c h p r z y j a c i ó ł w o d d a l i , d o b i e g ł go pierwszy dźwięk dzwonu. I następny. A p o t e m j e s z c z e n a s t ę p n y , a ż w k o ń c u o d e z w a ł y s i ę w s zy s t k i e d zw on y z a t o p i o n e j ś w i ą t y n i , w y p e ł n i a j ą c r a d o ś c i ą j e g o s e r c e . Wiele lat później, kiedy był już dorosłym mężczyzną, powrócił do s w o j e j r o dz i n n e j w i o s k i . N i e z a m i e r z a ł j u ż w yd o b yw a ć z g ł ę b i n marzą zatopionych skarbów. Pewnie cała ta historia była jedynie w yt w or e m j e g o d z i e c i ę c e j w y o b r a ź n i . M o ż e n i g d y n i e s ł y s z a ł b i c i a z a t o p i o n y c h d z w o n ów ? A l e p o s z e d ł n a p l a ż ę , b y p o s ł u c h a ć s z u m u fal i śpiewu mew. jakież było jego zdziwienie, kiedy na piasku ujrzał siedzącą kobietę, tę samą, która kiedyś opowiedziała mu o wyspie i o świątyni. — Co tu robisz? — spytał. — Czekam na ciebie. C h o c i a ż o d i c h s p o t k a n i a u p ł y n ę ł o w i e l e l a t , by ł a t a k s a m o

p i ę k n a j a k d aw n i e j . T en s a m , w c a l e n i e s p ł o w i a ł y w e l o n o k r y w a ł j e j w ł o s y . P o d a ł a m u zeszyt w błękitnej okładce. — P i s z . K i e d y w o j ow n i k ś w i a t ł a p r a g n i e d o w i e d z i e ć s i ę , c zy j a k a ś osoba jest godna zaufania, wtedy spogląda na nią oczami dziecka, bowiem dzieci potrafią patrzeć na świat bez goryczy. — A kim jest wojownik światła? — C z ł ow i e k i e m , k t ó r y u m i e d o c e n i ć , j a k i m c u d e m j e s t ż y c i e ; k t ó r y d o s a m e g o k o ń c a w a l c z y o t o , w c o w i e r zy i p o t r a f i u s ł y s z e ć bicie dzwonów kołysanych w głębinach oceanu. M ężc z y z n a n i g d y d o t ą d n i e s ą d z i ł , ż e j e s t w o j o w n i k i e m ś w i a t ł a . N i e z n a j o m a z d aw a ł a s i ę c z y t a ć w j e g o m y ś l a c h : — W s z y s c y t o p o t r a f i ą . A l e n i k t n aw e t n i e p o d e j r z e w a , ż e j e s t w oj o w n i k i e m ś w i a t ł a . K a ż dy c z ł ow i e k m o ż e n i m b y ć . S p o j r z a ł n a białe, niezapis ane kartki zeszytu. Kobieta znów się uśmiechnęła: — Pisz.

Podręcznik Wojownika Światła

Wojownik światła nigdy nie zapomina, co to wdzięczność. Anioły dopomogły mu podczas bitwy, siły niebiańskie ustawiły każdą r ze c z n a o d p o w i e d n i m m i e j s c u i s p r a w i ł y , ż e w o j ow n i k m ó g ł d a ć z s i e b i e w s z y s t k o . J e g o z na j o m i m ó w i ą : „ A l e ż o n m a f a r t ! " , b o wo j ow n i k oczekuje. otrzymuje Dlatego czasem kiedy od który życia go o wiele klęka więcej, i Jednak niż jego zachodzi słońce, dziękuje

Opiekuńczemu

P ł a s z c z ow i ,

otula.

w dz i ę c z n o ś ć , n i e o g r a n i c z a s i ę t y l k o d o ś w i a t a d u c h o w e g o : n i e z a p o m i n a n i g d y o p r z y j a c i o ł a c h , b ow i e m n a p o l u b i t w y i c h k r e w zmieszała się z jego własną. Wojownikowi nie trzeba p r zy p o m i n a ć o p o m o c y , k t ó r e j u d z i e l i l i m u i n n i — s a m o t y m pamięta i dzieli się z nimi nagrodą.

W s z y s t k i e d r o g i ś w i a t a p r ow a d z ą d o s e r c a w o j o w n i k a . Z a n u r z a s i ę o n b e z w a h a n i a w r z e c e n a m i ę t n o ś c i , k t ó r a p r ze p ł yw a p r z ez jego życie. Wojownik wie, że wolno mu wybrać to, czego pragnie. Podejmuje więc decyzje z odwagą, bezinteresownością, a czasem — z odrobiną szaleństwa. Akceptuje swoje pasje i raduje się nimi z c a ł e g o s e r c a . P r z e k o n a ł s i ę , ż e w c a l e n i e t r z e b a w yr ze k a ć s i ę p o d b o j ó w — s t a n o w i ą o n e n i e o d z o w n ą c z ę ś ć ży c i a i n a p a w a j ą radością tych, którzy biorą w nich udział. Jednak nigdy nie traci z oczu rzeczy nieprzemijalnych ani silnych więzi z ludźmi, za c i e ś n i a j ą c y c h s i ę z b i e g i e m c z a s u . W o j o w n i k p o t r a f i o d r ó ż n i ć to, co ulotne od tego, co wieczne.

Wojownik światła nie polega tylko na własnych siłach — korzysta także z energii swojego przeciwnika. Kiedy rozpoczyna się bitwa, jedyne co posiada, to zapał i sztuka fechtunku, której nauczył się podczas ćwiczeń. Ale podczas watki o d k r yw a , że zapał i ćwiczenia nie wystarczają do zwycięstwa — nieodzowne jest doświadczenie. Wt edy otwiera serce na Wszechświat i prosi Boga o natchnienie, tak aby każdy cios wroga stał się dla niego lekcją obrony. Jego towarzysze mówią: „jakiż on zabobonny! Przerwał walkę, by się po modlić i szanuje podstępność wroga!" W o j o w n i k ś w i a t ł a n i e o d p ow i a d a n a t e za c z e p k i . W i e , ż e b ez n a t c h n i e n i a i b e z d o ś w i a d c z e n i a n a n i c s i ę zd a d z ą z a p a ł i treningi.

Wojownik

światła Ż e by

nigdy nie

nie

oszukuje; jak

umie się

jednak

zmylić potrafi

przeciwnika.

wiadomo

niepokoił,

z a s t o s o w a ć w w a l c e o d p o w i e d n i w y b i e g , b y z w y c i ę ży ć . K i e d y c z u j e , ż e j e s t u k r e s u s i ł , s p r a w i a , ż e p r z e c i w n i k m a w r aż e n i e , i ż m u s i ę w c a l e n i e s p i e s z y . K i e d y p ow i n i e n a t a k o w a ć z p r a w e j , przemieszcza swe oddziały na lewą flankę. Jeśli ma zamiar ruszyć natychmiast do boju, udaje, że jest zmęczony i właśnie s zy k u j e s i ę d o s n u . J e g o p r z y j a c i e l e m ó w i ą : „ P o p a t r z c i e , g d z i e ś ulotnił się cały jego zapał!". Ale on nie przejmuje się tymi u w a g a m i , b ow i e m p r z y j a c i e l e n i e m a j ą p o j ę c i a o j e g o t a k t y c e . Wojownik światła wie, czego chce i nie musi niczego objaśniać.

P e w i e n c h i ń s k i m ę d r z e c t a k o p i s u j e t a k t y k ę w o j ow n i k a ś w i a t ł a : „Pozwól, aby wróg uwierzył, że nie odniesiesz wielkich korzyści z d e c y z j i o a t a k u — w t e n s p o s ó b o s ł a b i s z j e g o za p a ł . N i e w s t y dź się wycofać na chwilę z bitwy, jeśli czujesz, że wróg jest s i l n i e j s z y — l i c z y s i ę b o w i e m k o n i e c w o j n y , n i e za ś p o j e d y n c z e utarczki. Jeśli masz dość sił, nie wstydź się okazać słabości — to uśpi czujność przeciwnika i popchnie go do ataku przed czasem. Podczas wojny zdolność zaskoczenia wroga jest kluczem do z w yc i ę s t w a " .

„To dziwne — myśli wojownik światła. — Spotkałem w życiu wielu ludzi, którzy przy pierwszej nadarzającej się okazji, starają się pokazać to, co w nich najgorsze. Zasłaniają swoją wewnętrzną siłę agresją, a lęk przed samotnością kryją pod maską niezależności. Nie wierzą we własną siłę i możliwości, ale bez u s t a n k u p r z e c h w a l a j ą s i ę n i m i n a c z t e r y s t r o n y św i a t a " . W o j o w n i k dostrzega tę cechę u wielu mężczyzn i kobiet. Nigdy nie daje się j e d n a k z w i e ś ć p o z o r o m i m i l c z y , g d y k t o ś u s i ł u j e zw r ó c i ć n a s i e b i e u w a g ę . A l e w y k o r z y s t u j e n a j m n i e j s z ą n aw e t s p o s o b n o ś ć , by przezwyciężyć własne w ad y , b ow i e m inni ludzie b yw a j ą w sp a n i a ł y m z w i e r c i a d ł e m d l a n a s s a m y c h . W o j o w n i k k o r z y s t a z k a ż d e j o k a z j i , by s t a ć s i ę s w o i m w ł a s n y m m i s t r z e m .

Wojownik

światła

walczy

czasem

z

tymi,

których

kocha.

C zł o w i e k a , k t ó r y m a p r z y j a c i ó ł , n i g d y n i e z ł a m i ą w i c h r y l o s u . M a on w sobie dość sił, by pokonać trudności i iść dalej naprzód. Jednak bardzo często ci, których wtajemnicza w arkana walki o k a z u j ą m u n i e u f n o ś ć i p r ow o k u j ą d o p o j e d y n k u . W t e d y w o j ow n i k p o k a z u j e n a c o g o s t a ć — k i l k o m a r u c h a m i w yt r ą c a b r o ń z r ą k u c z n i ó w , a w t e d y z no w u p ow r a c a h a r m o n i a i z a u f a n i e . „ C z e m u t o c zy n i s z , s k o r o m a s z t a k w i e l k ą n a d n i m i p r z e w a g ę ? " — s p y t a ł g o p ew i e n w ę d r o w i e c . „ P o n i e w a ż , k i e d y r z u c a j ą m i w yzw an i e , w istocie chcą ze mną rozmawiać. W ten sposób podtrzymuję z mmi d i a l o g " — o d p a r ł w o j ow n i k .

P r z e d r o z p o c z ę c i e m w aż n e j b i t w y w o j ow n i k ś w i a t ł a py t a s i e b i e : „Do jakiego stopnia rozwinąłem swoją sprawność?". Wie, że w szy s t k i e b i t w y , k t ó r e k i e d y ś s t o c z y ł , z a w s z e g o c z e g o ś u c z y ł y , ale te nauki zazwyczaj wiele go kosztowały. Nieraz tracił czas, w al c z ą c w i m i ę k ł a m s t w a , b ą d ź c i e r p i a ł p r z e z l u d z i , k t ó r z y n i e byli warci jego miłości. Zwycięzcy nie p ow t a r z a j ą w n i e s k o ń c z o n o ś ć t y c h s a m y c h b ł ę d ó w . D l a t e g o w ł a ś n i e w oj o w n i k światła wystawia swoje serce na ryzyko jedynie dla sprawy, która j e s t t e g o w ar t a .

Wojownik

światła

szanuje

główną

naukę

Księgi

I

Ching:

„Wytrwałość przynosi pomyślny los". Wie, że wytrwałość nie ma nic wspólnego z uporem. Bywa, że bitwy trwają dłużej niż to konieczne, wyczerpując siły i osłabiając entuzjazm. W takich c hw i l a c h w o j ow n i k myśli: „Wojna przeciągająca się w nieskończoność niszczy również kraj zwycięzcy". Wtedy wycofuje s w o j e o d d z i a ł y z p o l a b i t w y i z aw i e s z a b r o ń . J e g o w o l a w a l k i j e s t niezłomna, lecz potrafi zaczekać na dogodniejszy moment do p o n o w n e g o a t a k u . W o j o w n i k z aw s z e p o d e j m u j e n a n ow o w a l k ę . C zy n i t a k , k i e d y s t w i e r d z a , ż e s y t u a c j a s i ę z m i e n i ł a , n i g d y z a ś z e strachu.

Wojownik

światła

z a u w aż a ,

że

niektóre

sytuacje

w

ży c i u

p ow t a r z a j ą s i ę . C z ę s t o s t a j e p r z e d p r o b l e m a m i , z j a k i m i j u ż k i e d y ś s i ę z e t k n ą ł . W t e d y w pa d a w r o z p a c z . W y d a j e m u s i ę , że nie uda mu i się zrobić kolejnego kroku naprzód, ponieważ już kiedyś trudności kłopoty znowu powracają. „Przecież

p r z e s z e d ł e m p r z ez t o s a m o " — s k a r ż y s i ę w d u c h u . „ C o p r a w d a , już kiedyś to przeżyłeś — odpowiada jego serce — ale nigdy tego nie pokonałeś". Dopiero wtedy w oj o w n i k pojmuje, że d o ś w i a d c z e n i a , k t ó r e p ow t a r z a j ą s i ę w i e l o k r o t n i e , m a j ą j e d e n jedyny cel: nauczyć go tego, czego jeszcze nie potrafi.

Wojownik

światła

często

robi

rzeczy

odbiegające

od

przeciętn ości. Może tańczyć na ulicy, idąc rano do pracy. Patrzeć nieznajomym prosto w oczy i mówić o miłości od pierwszego w ej r z e n i a . Bronić poglądów, które innym mogą w y da w a ć s i ę śmieszne. W ojownik światła pozwala sobie na takie dziwactwa. Nie lęka się opłakiwać starych smutków ani radować nowymi o d k r y c i a m i . K i e d y c z u j e , ż e n a d e s z ł a p o r a , p o r z u c a w s zy s t k o i w yr u s z a na poszukiwanie przygód, o których marzył. Kiedy odkrywa, że jest u kresu sił, bez poczucia winy porzuca walkę dla jednego czy dwóch szaleństw. Wojownik nie trwoni czasu, by odgrywać role, które chcą mu narzucić inni.

Wojownicy światła mają w oczach osobliwy blask. Żyją i stanowią c z ę ś ć ż y c i a i n n y c h l u d z i . R o z p o c z ę l i s w o j ą zi e m s k ą p o d r ó ż b e z t o b o ł k ó w i b e z s a n d a ł ó w . C z ę s t o b y w a j ą t c h ó r z l i w i i n i e za w sz e postępują tak jak trzeba. Cierpią z p ow o d u błahych spraw, b yw a j ą m a ł o d u s z n i , c z a s a m i u w aż a j ą , ż e n i g d y n i e u d a i m s i ę dorosnąć, albo sądzą, że nie są godni błogosławieństwa czy c u d u . N i e z aw s z e w i e d z ą , c a w ł a ś c i w i e r o b i ą n a ś w i e c i e i c z ę s t o spędzają bezsenne noce, myśląc, że ich życie nie ma sensu. D l a t e g o w ł a ś n i e s ą w o j ow n i k a m i ś w i a t ł a . P o n i e w a ż s i ę m y l ą . Ponieważ zadają sobie pytania. Ponieważ poszukują sensu i — z c a ł ą p e wn o ś c i ą — k i e d y ś g o o d n a j d ą .

W o j o w n i k ś w i a t ł a n i e b o i s i ę u c h o d z i ć z a s z a l e ń c a . R oz m a w i a s a m z e s o b ą , g d y n i e m a n i k o g o o b o k . K t o ś p ow i e d z i a ł m u kiedyś, że to najlepszy sposób, żeby porozumieć się z aniołami, a on poszukuje tego kontaktu. Z początku uważa, że to trudne za d a n i e . W y d a j e m u s i ę , ż e n i e m a n i c d o p ow i e d z e n i a , że w k ó ł k o p o w t a r z a t o s a m a . A l e n i e p o d d a j e s i ę . K a żd e g o d n i a r o z m aw i a z e s w o i m s e r c e m . M ó w i r z e c z y , k t ó r y c h n i e m y ś l i n a p r a w d ę , m ó w i g ł u p s t w a . P e w n e g o d n i a z a uw a ż a j e d n a k j a k ą ś z m i a n ę w s w o i m g ł o s i e . W t e d y p o j m u j e , ż e p r z e p ł yw a p r z e z n i e g o najwyższa mądrość. Wojownik zdaje się szalony, ale to tylko maska.

P ew i e n p o e t a p o w i e d z i a ł k i e d y ś : „ W o j o w n i k ś w i a t ł a w yb i e r a s o b i e wrogów". Wojownik wie, do czego jest zdolny. Nie musi więc pysznić się swoimi zaletami. Jednak zawsze pojawia się ktoś, kto pragnie udowodnić, że jest lepszy od niego. Wojownik wie, że nie i s t n i e j e a n i „ l e p s z y " a n i „ g o r s z y " , b o w i e m k a ż d y o t r zy m a ł w d a r z e talenty potrzebne mu, by iść własną drogą. Niektórzy jednak nie d a j ą z a w y gr a n ą . J u d z ą , o b r a ż a j ą , r o b i ą w sz y s t k o , ż e b y g o r o z s i e r d z i ć . W t a k i e j c h w i l i s e r c e w o j ow n i k a m ó w i : „ N i e s ł u c h a j t yc h o b e l g , o n e n i e r o z w i n ą t w o i c h u m i e j ę t n o ś c i . Z m ę c z y s z s i ę t yl k o n a p r ó ż n o " . W o j o w n i k ś w i a t ł a n i e t r a c i c z a s u n a p r o w o k a c j e — o n m u s i w y p e ł n i a ć s w o j ą p ow i n n o ś ć .

W o j o w ni k ś w i a t ł a m a z a w s z e w p a m i ę c i s ł o w a J o h n a B u n y a n a : ,,Choć przeżyłem to wszystko, co przeżyłem, wcale nie żałuję tarapatów, w jakie popadałem, ponieważ to właśnie one p r zy w i o d ł y m n i e t a m , d o k ą d z aw s z e p r a g n ą ł e m d o t r z e ć . T e r az , u progu śmierci, jedyne co posiadam to miecz i przekazuję go temu, kto pragnie odbyć swoją pielgrzymkę. Zabieram ze sobą blizny i rany bitewne — one są świadectwem tego, czego doświadczyłem i nagrodą za to, co osiągnąłem. Te drogie memu sercu blizny i rany otworzą przede mną bramy Raju. Był czas, kiedy całymi dniami słuchałem opowieści o b r a w u r ow y c h w ycz y n a c h . B y ł c z a s , k i e d y ż y ł e m t y l k o d l a t e g o , ż e m u s i a ł e m ż y ć . L e c z t e r a z ż y j ę , p o n i e w a ż j e s t e m w o j ow n i k i e m i p r a g n ę p ow r ó c i ć p r z e d o b l i c z e T e g o , w i m i ę K t ó r e g o z a ws z e w a l c z y ł e m . "

W o j o w ni k ś w i a t ł a o d k r y w a s w o j ą D r o g ę w c hw i l i , g d y s t a w i a pierwszy krok. Wita go każdy kamień, każdy zakręt. Rozpoznaje się w mijanych pagórkach i potokach. Widzi cząstkę swojej duszy w r o ś l i n a c h , z w i e r z ę t a c h i d z i k i c h p t a k a c h . I w t e dy , z p o m o c ą Boga i Boskich Znaków pozwala, by jego Własna Legenda wiodła g o k u z a d a n i o m , k t ó r e n a n i e g o c z e k a j ą . B yw a j ą n o c e , k i e d y n i e m a g d z i e s p a ć , b y w a j ą t a k i e , k i e d y n i e m o ż e z m r uż y ć o k a . „ S a m postanowiłem pójść tą drogą — myśli wojownik. — A to cena, k t ó r ą m u s z ę z a t o z a p ł a c i ć " . W t a k i m s p o s o b i e m y ś l e n i a t kw i c a ł a jego moc. To on wybrał ścieżkę, którą teraz podąża i na nic zdadzą się skargi.

Od tej chwili — i przez kilka najbliższych stuleci — Wszechświat będzie wspierał wojowników światła i bojkotował tych, którzy myślą stereotypami. Energia Ziemi łaknie odnowy. Nowe myśli p o t r z e b u j ą p r z e s t r z e n i . C i a ł o i d u s z a p r a g n ą n o w y c h w yzw ań . P r z y s z ł o ś ć s t a ł a s i ę t e r a ź n i e j s z o ś c i ą i w s zy s t k i e m a r z e n i a — prócz tych, które są wyrazem nietolerancji — będą mogły się spełnić. Rzeczy istotne przetrwają, niepotrzebne przepadną bez ś l a d u . L e c z w o j ow n i k w i e , ż e n i e j e s t p o w o ł a n y d o t e g o , b y osądzać marzenia bliźnich i nie traci czasu, by potępiać ich decyzje. By wierzyć we własną drogę, w ca l e nie musi udowadniać, że droga innego człowieka jest zła.

W o j o w n i k ś w i a t ł a s t a r a n n i e p r z y g o t ow u j e s i ę d o t e g o , c o c h c e osiągnąć. I jakkolwiek niedostępny byłby jego cel, wie, że zawsze i s t n i e j e s p o s ó b , b y p o k o n a ć p r z e s z k o d y . B a d a w s zy s t k i e m o ż l i w e ścieżki, w yp e ł n i ć które tam wiodą, ostrzy klingę szpady by i stara się serce wytrwałością, konieczną, stawić czoła

w yzw a n i u . J e d n a k w m i a r ę p o s u w a n i a s i ę n a p r z ó d , zd a j e s o b i e s p r a w ę , ż e i s t n i e j ą t r u d n o ś c i , k t ó r y c h n i e p r z ew i d z i a ł , l e c z g d y b y czekał na odpowiedni moment, nigdy nie ruszyłby z miejsca. C za s e m p o t r z e b a o d r o b i n y s z a l e ń s t w a , b y p o s t a w i ć k o l e j n y k r o k . Wojownik korzysta z tej odrobiny szaleństwa, bowiem ani na w oj n i e a n i w m i ł o ś c i n i e s p o s ó b w s z y s t k o p r ze w i d z i e ć .

W o j o w n i k ś w i a t ł a z n a w ł a s n e w a d y . Z n a r ó w n i e ż sw o j e za l e t y . Niektórzy jego kompani skarżą się bez przerwy: „Inni mają więcej s z c z ę ś c i a n i ż m y " . B y ć m o ż e m a j ą o n i r a c j ę , a l e w o j ow n i k n i e daje się zarazić takim myśleniem i próbuje jak najlepiej poznać i w yk o r z y s t a ć w s z y s t k i e s w o j e a t u t y . W i e , ż e s i ł a g a z e l i p o l e g a n a s zy b k o ś c i j e j b i e g u , s i ł a m e w y — n a p r e c y z j i z j a k ą n a m i e r z y r yb ę . O d k r y ł , ż e t y g r y s n i e b o i s i ę h i e n y , b o j e s t ś w i a d o m w ł a s n e j s i ł y . W o j o w n i k s t a r a s i ę r z e t e l n i e o c e n i ć , n a c o g o s t a ć . Z aw s z e sprawdza swój podręczny bagaż, w którym mieszczą się: wiara, miłość i nadzieja. Jeśli z na j d u j e te t r zy , nie waha się iść naprzód.

W o j o w n i k ś w i a t ł a w i e , ż e n i k t n i e j e s t g ł u p c e m , i że k a ż d y m o ż e n a u c z y ć s i ę w i e l e o d ż y c i a — n aw e t j e ś l i w ym a g a t o c z a s u . D a j e z s i e b i e z aw s z e t o , c o n a j l e p s z e , a l e t e ż n a j l e p s z e g o o c z e k u j e od innych. Stara się w y d o by ć na światło dz i e n n e zalety i umiejętności każdego człowieka. Niektórzy znajomi mówią mu: „Świat pełen jest niewdzięczników!". Wojownik nie daje się zbić z tropu i nie przestaje dodawać otuchy innym, bowiem to najlepszy s p o s ó b , b y p o b u d z a ć d a dz i a ł a n i a s a m e g o s i e b i e .

Każdy wojownik światła bał się kiedyś podjąć walkę. Każdy wojownik światła zdradził i skłamał w przeszłości. Każdy wojownik światła utracił choć raz wiarę w przyszłość. Każdy wojownik światła cierpiał z powodu spraw, które nie były tego warte. Każdy wojownik światła wątpił w to, że jest wojownikiem światła. Każdy wojownik światła zaniedbywał swoje duchowe zobowiązania. Każdy wojownik światła mówił „tak", kiedy chciał powiedzieć „nie". Każdy wojownik światła zranił kogoś, kogo kochał. l dlatego jest wojownikiem światła. Bowiem doświadczył tego wszystkiego i nie utracił nadziei, że stanie się lepszym człowiekiem.

Wojownik chętnie słucha słów dawnych myślicieli, jak choćby t yc h T . H . H u x l e y a : „ O w o c e n a s z e g o dz i a ł a n i a s ą p o s t r a c h e m d l a tchórzy, a promykami światła dla mędrców. Świat jest wielką szachownicą, na której figurami są nasze codzienne uczynki, zaś regułami gry to, co zwie się prawami natury. Nie możemy dojrzeć Gracza, który stoi po drugiej stronie szachownicy, lecz wiemy, że j e s t o n d o b r y , p r a w y i c i e r p l i w y " . W o j o w n i k p o d e j m u j e w y zw a n i e . On dobrze wie, że Bóg nie wybacza ani jednej pomyłki tym, k t ó r y c h k o c h a i n i e g o d z i s i ę n a t o , b y j e g o w yb r a ń c y u d aw a l i , ż e nie znają zasad gry.

Wojownik światła nie ucieka przed podjęciem decyzji. Głęboko namyśla gotowość się do ni m zacznie działać, dokładnie i ocenia sw o j ą w ob e c walki, odpowiedzialność powinności

m i s t r z a . N i e t r a c i p o g o d y d u c h a , a l e r o z w aż a k a ż d y s w ó j k r o k , j a k b y o d n i e g o za l e ż a ł o w s z y s t k o . K i e d y j e d n a k p o d e j m i e j u ż d e c y z j ę , r u s z a n a p r z ó d i n i e p o d a j e w w ą t p l i w o ś ć s w o j e g o w y bo r u ani nie zbacza z obranej drogi, kiedy okoliczności okazują się odmienne słuszna, od to tych, na które liczył. jeśli Jeśli jego decyzja dłużej była niż wygra bitwę, nawet potrwa ona

p r z ew i d y w a ł . J e ś l i n a t o m i a s t j e g o d e c y z j a b y ł a z ł a , t o p r z e g r a i b ę d z i e m u s i a ł z a c z ą ć w s z y s t k o o d n o w a — za t o z w i ę k s z ą mądrością. Kiedy wojownik światła coś r o z p o c zy n a , to konsekwentnie kończy swoje dzieło.

Wojownik światła wie, że najlepszymi nauczycielami są jego towarzysze z pola bitwy. Prosić o radę, to sprawa niebezpieczna, jeszcze ryzykowniej jest jej udzielać. Kiedy wojownik potrzebuje pomocy, stara się przyjrzeć, w jaki sposób jego przyjaciele rozwiązują przekazać — jego lub nie — swoje problemy. czuje Kiedy się potrzebuje lub natchni enia, czyta z ust swego sąsiada słowa, które pragnie mu anioł stróż. Kiedy zmęczony samotny, nie śni o kobietach i mężczyznach, którzy są daleko, t yl k o r u s z a n a s p o t k a n i e t y c h , c o s ą b l i s k o . Z n i m i d z i e l i sw o j e troski i zaspakaja potrzebę czułości — z radością i bez poczucia winy. Wojownik wie, że nawet najbardziej odległa we W s z e c h ś w i e c i e gw i a z d a , m a w p ł y w n a w s z y s t k o , c o g o o t a c z a .

Wojownik

światła dzieli

się

całym

swoim

św i a t e m

z ludźmi,

k t ó r y c h k o c h a . K i e d y b r a k i m o dw a g i , z a c h ę c a i c h , b y s p e ł n i a l i s w o j e m a r z e n i a . W t a k i c h c hw i l a c h p o j a w i a s i ę w r ó g z dw o m a t a b l i c z k a m i w d ł o n i a c h . N a p i e r w s z e j w yr yt e s ą s ł o w a : „ M yś l więcej o sobie. Zachowaj dla siebie swoje dobrodziejstwa, i n a c z e j w s z y s t k o s t r a c i s z " . N a d r u g i e j c zy t a : „ K i m j e s t e ś , by d aw a ć r a d y i n n y m ? A m o ż e n i e p o t r a f i s z d o j r z e ć s w o i c h w ł a s n y c h w ad ? " W o j ow n i k w i e , ż e m a w a d y . A l e w i e r ów n i e ż , że n i e s p o s ó b r o zw i n ą ć s i ę w s a m o t n o ś c i , z d a l a o d p r z y j a c i ó ł . R z u c a w i ę c n a ziemię ziarenko obie tabliczki, nawet jeśli się w myśli, pył, że a zawierają wojownik one nadal p r a w dy . Zamieniają

p r zy c h o d z i z p o m o c ą b l i ź n i e m u .

M ęd r z e c L a o - T s y t a k o t o o p i s u j e p o d r ó ż w o j o w n i k a św i a t ł a : „ W D r o d z e z aw i e r a s i ę s z a c u n e k d o w s z y s t k i e g o , c o m a ł e i k r u c h e . . . Z aw s z e p ow i n i e n e ś r o z p o z n a ć , k i e d y n a d c h o d z i p o r a , b y p r z y j ą ć adekwatną do sytuacji postawę... Nawet jeśli strzelałeś z łuku wiele razy, to ciągle uważnie zakładaj strzałę i z dbałością n a p i n a j c i ę c i w ę . . . G dy p o c z ą t k u j ą c y w i e c z e g o c h c e , s t a j e s i ę mądrzejszy od roztargnionego mędrca... Gromadzić w sobie miłość oznacza szczęście, gromadzić nienawiść to klęska... Ten k t o n i e w i dz i m a ł y c h p r o b l e m ó w z o s t a w i a o t w a r t e d r z w i , p r z e z które wdzierają się wielkie tragedie... Walka nie ma nic w sp ó l n e g o z k ł ó t n i ą " .

W o j o w n i k ś w i a t ł a m e d y t u j e . S i a d a s p o k o j n i e w sw o i m n a m i o c i e i z u f n o ś c i ą p ow i e r z a s i ę B o s k i e m u ś w i a t ł u . N i e m y ś l i o n i c z y m , o d r yw a się od pogoni za przyjemnościami, w yzw an i a m i , objawieniami i pozwala, by ukazały mu się w całej krasie jego t a l e n t y i u m i e j ę t n o ś c i . N a w e t j e ś l i n i e d o s t r z e g a i c h o d r a z u , ow e t a l e n t y i u m i e j ę t n o ś c i r z ą dz ą j e g o l o s e m i w pł yw a j ą n a d z i e ń p ow s z e d n i . K i e d y m e d y t u j e , n i e j e s t j u ż j e d y n i e s o b ą , l e c z n i k ł ą jak iskierka cząstką Duszy Świata. Te chwile pozwalają mu pojąć, z a c o j e s t o d p o w i e d z i a l n y i d z i a ł a ć w zg o d z i e z t ą w i e d z ą . Wojownik światła wie, że w zaciszu jego serca istnieje pewien ład, który wskazuje mu drogę.

„ G d y m ó j ł u k j e s t n a p i ę t y — p ow i e d z i a ł H e r r i g e l d o s w o j e g o mistrza zen — nadchodzi taka chwila, że jeśli natychmiast nie puszczę cięciwy, to zapiera mi dech". „Dopóki próbował będziesz w ym u s i ć moment wypuszczenia strzały, dopóty nie zg ł ę b i s z t a j n i k ów ł u c z n i c z e g o r z e m i o s ł a — r z e k ł m u n a t o m i s t r z . — R ę k a , która napina cięciwę musi otworzyć się tak, jak otwiera się ręka dziecka. Precyzję strzału zakłóca najczęściej zbyt silna wola ł u c z n i k a " . W o j o w n i k ś w i a t ł a m y ś l i c z a s a m i : „ T a , c z e g o n i e zr o b i ę , po prostu nie będzie zrobione". Ale nie ma racji: musi działać, l e c z w s t o s ow n e j c hw i l i p ow i n i e n p o z w o l i ć , b y z a d z i a ł a ł t e ż Wszechświat.

K i e d y w o j ow n i k o w i d z i e j e s i ę k r z y w d a , t o z az w y cz a j s t r o n i o d ludzi, by nie obarczać ich swoim cierpieniem. Jest to postępowanie dobre i złe zarazem. Pozwolić, aby w sercu powoli goiły się rany — to jedno. Natomiast na całe dnie pogrążać się w s m u t k u , z o b a w y , by n i e o b n a ż y ć w ł a s n e j s ł a b o ś c i — t o c a ł k i e m i n n a s p r a w a. W k a ż d y m z n a s i s t n i e j e i a n i o ł i d i a b e ł , a i c h g ł o s y są bardzo do siebie podobne. Wobec trudności diabeł przekonuj e , że ł a t w o n a s z r a n i ć , a a n i o ł p r o s i , b y ś m y za s t a n o w i l i s i ę n a d sobą, i czasami musi włożyć swoje słowa w usta obcych ludzi. Wojownik utrzymuje r ów n ow a g ę pomiędzy samotnością i uzależnieniem od innych.

W o j o w n i k ś w i a t ł a p o t r z e b u j e m i ł o ś c i . P r z yw i ąz a n i e , p r z y j a ź ń i czułość są częścią jego natury, tak samo jak jedzenie, picie czy radość walki w imię dobrej sprawy. ! jeśli o zachodzie słońca nie czuje się szczęśliwy, znaczy to, że nie jest z nim w porządku. Wtedy przerywa bitwą i rusza na poszukiwanie kogoś, kto razem z nim obejrzy zachód słońca. Jeśli trudno mu znaleźć przyjaciela, p y t a s a m s i e b i e : „ C z y ż by m o b a w i a ł s i ę b l i s k o ś c i z l u d ź m i ? A może ktoś obdarzył mnie przyjaźnią i nawet tego nie d o s t r z e g ł e m ? " W o j o w n i k ś w i a t ł a m o ż e w y br a ć s a m o t n o ś ć , a l e n i e może paść jej ofiarą.

Wojownik światła wie, że nie da się żyć w stanie całkowitego r o z p r ę ż e n i a . N a u c z y ł s i ę o d ł u c z n i k a , ż e a b y d a l e k o w yp u ś c i ć s t r z a ł ę , t r z e b a d o b r z e n a p i ą ć ł u k . N a u c z y ł s i ę o d gw i a z d , że j e d y n i e w e w n ę t r z n a e k s p l o z j a p o z w a l a ś w i e c i ć . Z a u w a ży ł , że k o ń napina wszystkie swoje mięśnie, kiedy skacze przez przeszkodę. J e d n a k w o j o w n i k n i g d y n i e m y l i n a p i ę c i a z e z d e n e r w ow a n i e m .

Wojownikowi światła udaje się utrzymać równowagę pomiędzy R yg o r e m i M i ł o s i e r d z i e m . Ż e b y s p e ł n i ć s w o j e m a r z e n i a p o t r z e b a m u n i e z ł o m n e j w o l i , m u s i b y ć r ó w n i e ż z d o l n y d o n i e zw y k ł y c h poświęceń. I choć obrał swój cel, to jednak droga, która do niego p r ow a dz i , n i e z a w s z e j e s t t a k a j a k j ą s o b i e w yo b r a ż a ł . I d l a t e g o w oj o w n i k p o s ł u g u j e s i ę i d y s c y p l i n ą i w s p ó ł c z u c i e m . B ó g n i g d y nie opuszcza swoich dzieci, jednak jego zamiary są nieprzeni knione i to On wytycza nasz szlak, w rytmie naszych kroków. Dzięki dyscyplinie i poświęceniu, wojownik nie traci zapału. Rutyna nigdy jeszcze nie przeniosła góry.

Wojownik światła bywa czasami niczym woda. Prześlizguje się pomiędzy licznymi przeszkodami, jakimi usłana jest jego droga. C za s a m i s t a w i a n i e o p o r u z n a c z y t y l e c o u n i c e s t w i e n i e , w i ę c wo j ow n i k d o s t o s o w u j e s i ę d o o k o l i c z n o ś c i . G o d z i s i ę — b e z cienia skargi — by przez góry wiódł go kamienisty szlak. W tym właśnie tkwi siła ani w o dy . Żaden młot nie jest w stanie szabli jej nie roztrzaskać, nóż zranić. Cięcie najostrzejszej

pozostawia na niej śladu. Woda w rzece dostosowuje się do r ze ź b y t e r e n u , n i g d y n i e z a p o m i n a j ą c o c e l u , d o k t ó r e g o d ąż y — o morzu. Nieśmiała u źródła, czerpie powoli siłę z napotkanych potoków. I w końcu nabiera potężnej mocy.

D l a w oj o w n i k a ś w i a t ł a n i c n i e j e s t c z y s t ą a b s t r a k c j ą . W s z y s t k o j e s t k o n k r e t n e i g o d n e s z a c u n k u . N i e o b s e r w u j e św i a t a s i e d z ą c w yg od n i e w n a m i o c i e . P o d e j m u j e k a ż d e w yzw an i e , b o t o o k a z j a , by zmienić samego siebie. Jego znajomi tracą czas na krytykowanie decyzji innych albo tego, że niektórzy nie potrafią d o k o n a ć w y b o r u . W o j o w n i k w pr o w a dz a w c zy n sw o j e z a m i a r y . Z d a r z a s i ę , ż e n i e u d a j e m u s i ę o s i ą g n ą ć c e l u , w t e d y p ł a c i za swój błąd bez słowa skargi. Innym razem zbacza z drogi i mija s p o r o c z a s u n i m z n ów j ą o d n a j d z i e . W o j o w n i k n i g d y s i ę n i e poddaje.

Wojownik

światła

jest

jak

skalny

blok.

Kiedy

blok

l e ży

na

r ów n i n i e , w h a r m o n i j n y m o t o c z e n i u — t kw i w m i e j s c u . L u d z i e mogą stawiać wokół swoje domy i najsilniejsza wichura nie s p r a w i , b y z n i s z c z y ł t o , c o z b u d o w a n o . L e c z k i e d y zn a j d u j e s i ę na zboczu, może ujawnić swoją moc i stoczyć się wprost na przeszkodę, która zakłóca jego spokój. Wojownik — podobnie jak blok leżący na stoku — może stać się niszczycielem, którego nic n i e p ow s t r z y m a . W o j o w n i k ś w i a t ł a m y ś l i j e d n o c z e ś n i e i o w o j n i e i o pokoju, i potrafi działać stosownie do okoliczności.

Wojownik

światła,

ufający

bezgranicznie

potędze

swojego

u m ys ł u , n i e d o c e n i a s i ł y p r z e c i w n i k a . N i e w o l n o m u z a p o m i n a ć o j e d n y m — b y w a j ą c hw i l e , g d y s i ł a f i z y c z n a j e s t s k u t e c z n i e j s z a o d m ę d r k o w a n i a . C o r r i d a t r w a k w a d r a n s , b o by k s z y b k o p o j m u j e , że się z nim igra, i w oka mgnieniu rzuca się na toreadora. A wtedy a n i s p r y t , a n i a r g u m e n t y , a n i i n t e l i g e n c j a , a n i w d zi ę k n i e s ą w stanie zapobiec tragedii. Dlatego w o j ow n i k nigdy nie gardzi brutalną siłą. Lecz kiedy staje się ona zbyt brutalna, wycofuje się z p o l a b i t w y , d o c z a s u , a ż w r ó g w y c z e r p i e z a p a s y sw o j e j e n e r g i i .

Wojownik

światła Jeśli

potrafi

rozpoznać się z

silniejszego nim zmierzyć,

od

siebie

przeciwnika.

postanowi

poniesie

s r o m o t n ą k l ę s k ę . J e ś l i p r z y j m i e w y z w an i e , w p a d n i e w p u ł a p k ę . Dlatego korzysta też z dyplomacji. Jeśli wróg zachowuje się dziecinnie, on robi to samo. Jeśli prowokuje go do walki, udaje, że tego nie rozumie. Jego przyjaciele mówią: „To tchórz!". Lecz w oj o w n i k n i c s o b i e n i e r o b i z t y c h z ł o ś l i w o ś c i . D o b r z e w i e , ż e kiedy ptak ma do czynienia z kotem, nie pomogą mu ani w śc i e k ł o ś ć a n i o dw a g a . W t a k i c h s y t u a c j a c h w o j ow n i k u z b r a j a s i ę w cierpliwość. Wró g wnet odejdzie szukać zaczepki gdzie indziej.

Wojownik

światła

nigdy

nie

pozostaje

obojętny

wobec

niesprawiedliwości. Wie,

że wszystko jest jednością i każde

i n d yw i d u a l n e d z i a ł a n i e m a w p ł y w n a w s z y s t k i c h l u d z i n a ś w i e c i e . T ot e ż k i e d y n a j e g o o c z a c h k o m u ś d z i e j e s i ę k r zy w d a , s i ę g a p o szablę, by przywrócić porządek. Lecz nawet kiedy staje do walki z przemocą, stara się nie sądzić napastnika. Robi bez słowa to, c o d o n i e g o n a l e ż y , b o k a ż d y z a s w o j e c z y ny o d p o w i a d a w o b e c B o g a . W o j ow n i k ś w i a t ł a j e s t n a ś w i e c i e p o t o , b y p o m a g a ć sw o i m b r a c i o m w b i e d z i e , n i e p o t o , b y f e r o w a ć w yr o k i n a b l i ź n i c h .

Wojownik wtedy,

światła

nie

jest

tchórzem.

Ucieczka Kiedy goić

bywa

czasem ma rany,

w sp a n i a ł y m s p o s o b e m o b r o n y , l e c z m o ż n a s i ę n i ą r a t ow a ć t y l k o g dy c z ł ow i e k a woli zaślepił klęskę strach. i wojownik swoje w ąt p l i w o ś c i , ponieść potem

p o n i e w a ż w i e , ż e j e ś l i u c i e k n i e , d a w r o g ow i w ł a d z ę w i ę k s z ą , n i ż on na to zasługuje. W chwilach trudnych i bolesnych, wojownik akceptuje niepomyślną sytuację z męstwem i z godnością.

Wojownik światła nigdy się nie spieszy. Czas pracuje na jego k o r zy ś ć , a o n u c z y s i ę p o s k r a m i a ć s w o j ą p o r y w c z o ś ć i s k ł o n n o ś ć do pochopnych działań. Posuwa się do p r zo d u powoli ale s t a n o wc z o . W i e , z e u c z e s t n i c z y w w a ż n y m m o m e n c i e dz i e j ó w i z e nie uda mu się zmienić świata, dopóki nie zmieni siebie. Pamięta słowa Lanzy del Vasto: „Potrzeba czasu, by rewolucja mogła za p u ś c i ć k o r z e n i e " . W o j o w n i k n i e z r y w a n i e d o j r z a ł e g o ow o c u .

Wojownikowi zarazem. przedwcześnie

światła i

potrzeba

cierpliwości

i

ż yw i o ł o w o ś c i to działać tego c zy Aby za s a d

Dwa

najcięższe przepuścić Nie stosuje

błędy

strategiczne, okazję.

sprzyjającą żadnych

uniknąć, każdą sytuację ocenia tak, jakby była ona jedyna i niepowtarzalna. gotowych s p r a w d z o n y c h s p o s o b ó w i n i e u f a o p i n i o m i n n y c h . P ew n e g o r a z u k a l i f M u a w i j a s p y t a ł O m a r a b e n a l - A a s a , w c zy m t kw i t a j e m n i c a j e g o o g r o m n e j zr ę c z n o ś c i p o l i t y c z n e j . I o t r z y m a ł n a s t ę p u j ą c ą odpowiedź: „Nigdy nie rzuciłem się w wir działania, nim nie rozpatrzyłem wpierw możliwości odwrotu, ale też nigdzie nie szedłem z zamiarem ucieczki".

Wojownik

światła

często

traci

nadzieję.

Wydaje

mu

się,

że

wy g a s ł j u ż w n i m n a z aw s z e w e w n ę t r z ny o g i e ń . C a ł y m i d n i a m i i n o c a m i t k w i w t y m p r z e ś w i a d c z e n i u i n i c n i e w zb u d z a w n i m entuzjazmu. Przyjaciele mówią: „Może jego walka dobiegła już k r e s u ? " . W o j o w n i k c z u j e b a l i w s t y dz i s i ę s ł y s z ą c t e s ł o w a , p o n i e w aż w i e , ż e m e o s i ą g n ą ł j e s z c z e t e g o , c o z a m i e r za ł . L e c z j e s t u p a r t y i n i g d y n i e w y r z e k a s i ę s w o j e g o p ow o ł a n i a , w a l c zy dalej. I wtedy, kiedy się najmniej tego spodziewa, otwierają się przed nim nowe możliwości.

Wojownik światła nie hańbi swego serca nienawiścią. Kiedy rusza d o w a l k i , p r z y p o m i n a s o b i e s ł o w a C h r y s t u s a : „ K o c h a j sw o i c h wrogów". I jest tym słowom posłuszny. Jednak wie, że p r z e b a c z a ć w c a l e n i e z n a c z y g o d z i ć s i ę n a w sz y s t k o . W o j o w n i k n i e m o ż e s p u ś c i ć g ł ow y , b o w ów c z a s t r a c i z o c z u h o r y z o n t s w o i c h m a r z e ń . O d k r y w a , ż e j e g o p r z e c i w n i c y s ą p o t o , by w ys t aw i a ć n a p r ó b ę j e g o o dw a g ę , w y t r w a ł o ś ć i z d o l n o ś ć d o podejmowania decyzji. Są dla niego błogosławieństwem, p o n i e w a ż t o w r o g o w i e p o p y c h a j ą g o , b y w al c z y ł w i m i ę s w o i c h marzeń. I właśnie to doświadczenie walki dodaje sił wojownikowi światła.

Wojownik

pamięta

o

przeszłości.

Wie

o

poszukiwaniach

d u c h o w y c h c z ł ow i e k a i o t y m , ż e w i e l e p i ę k n y c h s t r o n i c d z i e j ó w już zapisano, ale zna też ich najstraszliwsze rozdziały: rzezie, ofiary, służyły drogę?". ciemnotę. za tarcze Czasem, okrutnym wielu nie najwznioślejsze zamiarom. którzy ideały duchowe wojownika dalszych na to Znajomi zaniechali

p r z eż y w a l i r o z t e r k i : „ S k ą d b ę d ę w i e d z i a ł , c z y o b r a ł e m d o b r ą Spotkał ludzi, umieli poszukiwań, ponieważ odpowiedzieć sobie

p y t a n i e . L e c z w o j o wn i k n i e m a w ą t p l i w o ś c i . O n z n a n i e z a w o d n ą f o r m u ł ę : „ P o z n a s z d r z e w o p o j e g o o w o c a c h " — p ow i e d z i a ł J e z u s . J e s t j e j w i e r ny i n i g d y s i ę n i e m y l i .

Wojownik światła zna wagę intuicji. W ferworze walki trudno rozmyślać o ciosach wroga. Zawierza swojemu instynktowi i jest posłuszny podszeptom anioła stróża. W czasie pokoju odgaduje z n a k i , k t ó r e z s y ł a m u B ó g . L u d z i e m ów i ą : „ T o s z a l e n i e c ! " a l b o : „ O n ż y j e w u r o j o n y m ś w i e c i e ! " . A l b o j e s z c z e : „ J a k m o ż n a w i e r zy ć w r z e c z y c a ł k o w i c i e p o z b a w i o n e l o g i k i ? " . L e c z w o j ow n i k w i e , ż e intuicja jest mową Boga. Nie przestaje więc słuchać rad wiatru i r o z m aw i a ć z g w i a z d a m i .

Wojownik

światła

zasiada

z

przyjaciółmi

przy

ognisku.

O p ow i a d a j ą o s w o i c h p r z y g o d a c h i z d o b y c z a c h . W s z y s c y s ą dumni z życia, jakie wiodą i z walki w imię dobrej sprawy, dlatego k a ż d y n i e z n a j o m y , k t ó r y s i ę d o n i c h d o ł ą c z a , j e s t za w sz e m i l e widziany. W ojownik wie, jak ważne jest dzielić się z innymi swoim d o ś w i a d c z e n i e m . O p ow i a d a z e n t u z j a z m e m o sw o i c h p e r y p e t i a c h , o tym jak udało mu się że uniknąć trochę zaczepki, ubarwia jak w yb r n ą ł z tarapatów. Kiedy przywołuje swoje przygody, robi to z pasją i romantyzmem. Bywa, swoje opowieści. Pamięta o tym, że i jego przodkowie też przesadzali od czasu do czasu. Dlatego może sobie pozwolić na to sama, pod warunkiem, ż e n i g d y n i e p o m y l i d u m y z p r ó ż n o ś c i ą , a n i n i e u w i e r zy w e własną przesadę.

„ N i m p o d e j m ę d e c y z j ę , m u s z ę w s z y s t k o d o k ł a d n i e zr o z u m i e ć — s ł y s z y c z a s e m w o j o w n i k ś w i a t ł a . — C h c ę m i e ć sw o b o d ę z m i a n y decyzji". Wojo wnik podchodzi do tych słów z nieufnością. On r ów n i e ż czasem posiada nie do taką końca swobodę, rozumiał co mu nie przeszkadza światła w yw i ą z y w a ć s i ę z o b ow i ą z k ó w , k t ó r e w z i ą ł n a s w o j e b a r k i , c h o ć dlaczego. Wojownik podejmuje decyzje. Jego dusza jest równie wolna co obłok na niebie, lecz odpowiada on za własne marzenia. Na drodze, którą w ybr a ł z w ł a s n e j n i e p r z y m u s z o n e j w o l i , m u s i b u d z i ć s i ę o p o r a c h , k t ó r e n i e z a ws z e s ą m u w s m a k , r o z m a w i a ć z l u d ź m i , k t ó r z y n i e w i e l e m u d a j ą , p o g o d z i ć s i ę z p ew n y m i w y r z e c z e n i a m i . J e g o p r zy j a c i e l e m ów i ą : „ P o ś w i ę c a s z s i ę b e z p o t r z e b y . N i e j e s t e ś w ol n y " . A j e d n a k w o j ow n i k j e s t c z ł o w i e k i e m w ol n y m . W i e , ż e w otwartym piecu chleb się nie upiecze.

„W

każdym

działaniu

trzeba

p r z ew i d z i e ć

jego

następstwa

i

p o z n a ć s p o s o b y , b y d o p i ą ć c e l u a t a k ż e zn a ć m o ż l i w o ś c i , j a k i m i się dysponuje. Jedynie człowiek, którego w najmniejszym stopniu n i e n ę c ą z d o b y c z e , l e c z j e s t s k u p i o n y n a s a m e j w al c e , m a p r a w o p o w i e d z i e ć , ż e w y r z e k ł s i ę j e j o w o c ów . A l e w y r z e cz e n i e s i ę o w o c ó w w al k i w c a l e n i e z n a c z y , ż e j e j w yn i k p o w i n i e n b y ć n a m obojętny". Wojownik światła słucha z szacunkiem strategii Gandhiego. I nie daje się zbić z tropu tym, którzy nawołują do pogodzenia się z losem, gdy nie udaje im się osiągnąć celu.

W o j o w n i k ś w i a t ł a z w r a c a uw a g ę n a r z e c z y d r o b n e , b o o n e m o g ą w yr z ą dz i ć wiele zła. Drzazga, tak przecież mała, zmusza w ęd r o w c a d o p r z e r w y w p o d r ó ż y . M i k r o s k o p i j n a k o m ó r k a m o ż e z n i s z c z y ć c a ł y z d r ow y o r g a n i z m . W s p o m n i e n i e k r ó c i u t k i e j c h w i l i strachu, r ze c z y budzi małe. o świcie bywa tchórzostwo. surowy Sekunda siebie, nieuwagi lecz woli w ys t a r c z y , b y w r óg z a d a ł c i o s o s t a t e c z n y . W o j o w n i k zw aż a n a Czasem wobec postępować w ten sposób. „Diabeł tkwi w szczegółach" — głosi stare porzekadła.

Wojownika światła opuszcza czasem wiara. Bywają chwile, kiedy z n i k ą d n i e w i d z i n a d z i e i . P y t a s w e g o s e r c a : „ C zy m ó j w y s i ł e k c o k o l w i e k j e s t w ar t ? " . A l e j e g o s e r c e m i l c z y . W o j o w n i k m u s i o c e n i ć t o s a m . W t e d y s z u k a j a k i e g o ś p r zy k ł a d u . P r zy p o m i n a s o b i e , ż e i J e z u s m u s i a ł p r z e ż y ć p o d o b n y e t a p w ży c i u , b y m ó c w p e ł n i d o t r z e ć d o sw e g o c z ł o w i e c z e ń s t w a . „ N i e c h m n i e o m i n i e t e n k i e l i c h " — p o w i e d z i a ł J e z u s . O n r ó w n i e ż u t r a c i ł w s ze l k ą w i a r ę i o dw a g ę , l e c z s i ę n i e p o d d a ł . W o j o w n i k św i a t ł a c z a s a m i i d z i e p r z e d s i e b i e b e z w i a r y . A l e i d z i e i w i a r a w n i m o d ż yw a .

Wojownik wie, że żaden człowiek nie jest samotną wyspą. Wie, że nie może walczyć sam. Jakiekolwiek by były jego zamiary, z aw s z e p o t r z e b u j e strategię, poprosić z kimś p ow s p o m i n a ć przejrzysty w innych o ludzi. Musi a w z kimś omówić sw o j ą wsparcie, c hw i l a c h Jednak w w yt c h n i e n i a nie pozwala planach.

bitewne przygody. lecz tajemniczy

nikomu pomylić koleżeństwa z brakiem pewności siebie. Jest działaniu, sw o i c h Wojownik światła tańczy z przyjaciółmi, lecz nie oddaje w niczyje ręce odpowiedzialności za własny los.

P o m i ę d z y d w i e m a b i t w a m i w o j o w n i k o d p o c z yw a . C z ę s t o s p ę d z a b e zc z y n n i e c a ł e d n i e , b o t e g o d o m a g a s i ę j e g o s e r c e . L e c z j e g o intuicja zawsze czuwa. Nie popełnia kardynalnego grzechu lenistwa, gdyż dobrze wie, dokąd może ono doprowadzić — do ponurych niedzielnych popołudni, kiedy czas mija i nie dzieje się nic. Wojownik nazywa ten czas „spokojem cmentarzy". I p r zy p o m i n a s o b i e f r a g m e n t A p o k a l i p s y : „ Z n a m t w o j e c z y n y , ż e a n i z i m n y , a n i g o r ą c y n i e j e s t e ś . O by ś b y ł zi m n y a l b o g o r ą c y ! A tak, skoro jesteś letni i ni gorący ni zimny, mam cię wyrzucić z m y c h u s t . . . " W o j o w n i k b aw i s i ę i ż a r t u j e , l e c z za w sz e p o z o s t a j e uważny na wszystko, co dzieje się wokół.

Wojow nik światła wie, że ludzie boją się siebie nawzajem. A ich strach o b j aw i a się z az w y c z a j dwojako: albo agresją albo uległością. To dwie strony tego samego medalu. Dlatego też, gdy wo j ow n i k s p o t y k a c z ł ow i e k a , k t ó r y b u d z i w n i m l ę k , n i e z a p o m i n a , że on r ów n i e ż się boi. Bo i on musiał pokonać podobne przeszkody, doświadczyć tych samych trudności. Jednak potrafi lepiej stawić czoła sytuacji. Dlaczego? Ponieważ strach jest dla niego motorem do działania, a nie hamulcem. Wojownik uczy się o d sw o j e g o p r z e c i w n i k a i p o s t ę p u j e t a k s a m o .

D l a w oj o w n i k a n i e m a m i ł o ś c i n i e m o ż l i w e j d o s p e ł n i e n i a . A n i milczenie, ani obojętność, ani odrzucenie nie są w stanie go onieśmielić. podejmuje Wie, większe że pod lodowatym ryzyko. pancerzem, B ez za którym szuka c z a s e m k r y j ą s i ę l u d z i e , b i j e g o r ą c e s e r c e . D l a t e g o w oj o w n i k niż inni wytchnienia miłości, nawet za cenę wielu „nie", licznych powrotów na tarczy i dojmującego poczucia odrzucenia duszy i ciała. Wojownik nie daje się łatwo zastraszyć, kiedy poszukuje tego, co mu niezbędne do życia. Wie, że bez miłości jest niczym.

Wojownik

światła zna ciszę,

która zapada przed decydującą

w al k ą . T a c i s z a z d a j e s i ę m ów i ć : „ W s z y s t k o z a t r zy m a ł o s i ę w miejscu. Teraz będzie lepiej, jeśli odstawisz na bok myśl o walce i o d p r ę ż y s z s i ę t r o c h ę " . N i e o p i e r z e n i ż o ł n i e r z e zr z u c a j ą w t e d y z siebie zbroję i uskarżaj ą na nudę. Natomiast wojownik wsłuchuje s i ę w c i s z ę . G d z i e ś w o d d a l i c o ś s i ę d z i e j e . W i e , że t r z ę s i e n i a ziemi, które niszczą wszystko, nadchodzą bez ostrzeżenia. W ę d r o w a ł n o c ą p r z e z l a s y i o d k r y ł , ż e k i e d y zw i e r z ę t a n i e w y da j ą żadnego odgłosu, niebezpieczeństwo czai się blisko. Dlatego, k i e d y i n n i r o z m aw i a j ą , w o j o w n i k t r z y m a w p o g o t o w i u s z a b l ę i obserwuje horyzont.

Wojownik światła wierzy. A skoro wierzy także w cuda, to cuda z a c z y n a j ą s i ę w y d a r z a ć . S k o r o m a p e w n o ś ć , że j e g o m y ś l i m o g ą odmienić jego życie, jego życie zaczyna się zmieniać. Skoro ufa, że znajdzie miłość, to ta miłość pojawia się. C za s e m traci z ł u d z e n i a . C z a s e m w p a d a w r oz p a c z . W t e d y s ł y s z y u t y s k i w a n i a : „ j a k i ż o n n a i w n y ! " . L e c z w o j ow n i k w i e , ż e t a k a j e s t c e n a , k t ó r ą m u s i z a p ł a c i ć . W z a m i a n z a j e d n ą p o r a ż k ę m a n a sw o i m k o n c i e dwa zwycięstwa. I wszyscy ci, którzy wierzą, dobrze o tym wiedzą.

Wojownik

światła

odkrył,

że

lepiej

podążać

ze

światłem.

Zdradzał, kłamał, zbaczał ze swojej drogi, zrywał rozejmy. A i tak w szy s t k o n a d a l m u s i ę u d a w a ł a , j a k g d y b y n i g d y n i c . J e d n a k otchłań pojawia się niespodziewanie. M oż n a postawić tysiąc p e wn y c h k r o k ó w , a j e d e n j e d y n y k r o k m o ż e s i ę n a g l e o k a z a ć z g u b n y . A w i ę c w o j ow n i k z a t r z y m u j e s i ę n a c z a s . Z a t r zy m u j e s i ę , b o u s ł y s z a ł c z t e r y u w a g i : „ Z aw s z e p o p e ł n i a ł e ś b ł ę d y . J e s t e ś zb y t stary, żeby się zmienić. Nie jesteś zdolny. Nie zasługujesz na t o " . W t e d y p o d n o s i o c z y k u n i e b u , i j a k i ś g ł o s m ów i m u : „ K a ż d y c z ł ow i e k p o p e ł n i a b ł ę d y . D a r ow a ł e m c i t w o j e w i ny , a l e n i e m o g ę c i i c h wy b a c z y ć w b r ew t w o j e j w ol i . S a m z d e c y d u j " . P r a w dz i w y w oj o w n i k ś w i a t ł a p r z y j m u j e w y b a c z e n i e .

Wojownik

światła

nie

szczędzi

sił,

by

stać

się

lepszym

c z ł ow i e k i e m . W k a ż d y m c i ę c i u j e g o s z a b l i o d b i j a j ą s i ę c a ł e w i e k i mądrości i ludzkich rozmyślań. Każdy cios ma siłę i celność na miarę wszystkich d aw n y c h wojowników, którzy do dziś błogosławią walkę. Najmniejszy gest w bitwie jest hołdem dla d o k o n a ń p o p r z e d n i c h p o k o l e ń . W o j o w n i k d o s k o n a l i p i ę k n o sw o i c h ciosów.

Wojownik światła godzien jest zaufania. Wprawdzie popełnia p ew n e b ł ę d y i c z a s e m z a d z i e r a n o s a , a l e n i e k ł a m i e . K i e d y p r z ył ą c z a s i ę d o s w o i c h p r z y j a c i ó ł p r z y o g n i s k u , r o z m aw i a z e w szy s t k i m i . W i e , ż e s ł o w a , k t ó r e w y p o w i a d a , z a p a d a j ą w p a m i ę ć Wszechświata jako świadectwo jego myśli. „Czemu tyle gadam, skoro często się nie żyć w potrafię zgodzie dokonać z tego w s zy s t k i e g o których co o b i e c u j ę ? " — z a s t a n a w i a s i ę w d u c h u w o j ow n i k . „ T r ze b a b y ś postarał poglądami, bronisz p u b l i c z n i e " — o d p o w i a d a j e g o s e r c e . I d l a t e g o , ż e w o j ow n i k w i e r z y , ż e j e s t t a k i , j a k g ł o ś n o m ów i , t o w k o ń c u t a k i s i ę s t a j e .

Wojownik wie, że od czasu do czasu bitwa ustaje. Wtedy nie można jej na siłę wszczynać. Trzeba uzbroić się w cierpliwość i czekać na ponowne zwarcie. W ciszy, jaka zapada na polu walki, w oj o w n i k s ł y s z y b i c i e s w o j e g o s e r c a i o d k r y w a , ż e j e s t s p i ę t y , ż e s i ę b o i . P o d s u m o w u j e s w o j e ż y c i e — s p r a w d z a c zy j e g o s z p a d a jest naostrzona, serce radosne i czy wiara rozpala jego duszę. W i e , ż e p r z y g o t ow a n i a s ą r ó w n i e w a ż n e j a k s a m o d z i a ł a n i e . L e c z z aw s z e c z e g o ś b r a k . D l a t e g o w o j o w n i k k o r z y s t a z c hw i l , g d y c z a s się zatrzymuje, by lepiej się przygotować.

Wojownik wie, że i anioł i diabeł wyrywają sobie jego rękę, trzymającą się". Anioł szpadę. mówi: Diabeł mówi: „Osłabniesz. będziesz Nie będziesz kiedy wiedział, kiedy nade jdzie najlepszy moment do działania. Boisz „Osłabniesz. Nie wiedział, nadejdzie najlepszy moment do działania. Boisz się". Wojownik jest zaskoczony, bo obaj powiedzieli dokładnie to samo. Diabeł dodaje: „Pozwól, żebym ci pomógł". Zaś anioł mówi: „Pomagam ci". Dopiero wtedy wojownik dostrzega różnicą między nimi. S ł ow a b y w a j ą t a k i e s a m e , t y l e ż e s p r z y m i e r z e ń c y s ą r óż n i . I w yb i e r a p o m o c n ą d ł o ń a n i o ł a .

J e ś l i w o j o w n i k s i ę g a p o s z a b l ę , t o z a w s z e p o t o , że b y j e j u ży ć . M oże p r z e t r z e ć n i ą n o w e s z l a k i , p r z y j ś ć k o m u ś z p o m o c ą a l b o z a p o b i e c n i e b e z p i e c z e ń s t w u . L e c z w o j ow n i k n i e s za s t a g r o ź b a m i , bo szabla jest kapryśna i nie lubi, by jej ostrze obnażać bez p o w od u . W w a l c e m o ż n a a t a k o w a ć , b r o n i ć s i ę a n a w e t u c i e k a ć — każda z tych postaw stanowi część walki. Ale walka nie polega na trwonieniu sił ani rzucaniu słów na wiatr. Wojownik jest z a ws z e c z u j n y n a n a j m n i e j s z y r u c h s w o j e j s z a b l i . L e c z n i e m o ż e za p o m i n a ć o t y m , ż e s z a b l a r ó w n i e ż b a c z y n a j e g o r u c h y . S z a b l a objawia swoją moc bez słów.

Zdarza się, że zło podąża śladem wojownika światła. Wtedy spokojnie zaprasza je on do swojego namiotu. Wojownik pyta zło: „Czy pragniesz zranić mnie, czy raczej posłużyć się tylko mną, by ranić innych?". Zło udaje, że nie dosłyszało tego pytania. P r z e c hw a l a s i ę , ż e z n a s ł a b o ś c i j e g o d u s z y . J ą t r z y j e s z c z e niezabli źnione rany i wzywa do zemsty. Przypomina, że tylko ono z n a s u b t e l n e z a s a d z k i i t r u c i z n y , z d o l n e p o m ó c w oj o w n i k o w i pozbyć się wszystkich wrogów. Wojownik słucha uważnie i w ypy t u j e s z c z e g ó ł o w o z ł o o j e g o z a m i a r y . P o c zy m w s t a j e i odchodzi. Zło gadało jak najęte i jest tak zmęczone i tak puste, że nie zdoła pójść za nim ani na krok.

N i e o p a t r z n i e w oj o w n i k s t aw i a j e d e n f a ł s z yw y k r o k i w pa d a w przepaść. Straszą go widma, dręczy samotność. Nigdy do głowy by mu nie przyszło, że kiedykolwiek spotka to właśnie jego, człowieka, który zawsze wybierał walkę w imię Dobra. A jednak to s i ę s t a ł o . P o g r ą ż o n y w c i e m n o ś c i a c h w z y w a n a p o m o c sw o j e g o nauczyciela: „Mistrzu, wpadłem w otchłań. Wo dy są tu głębokie i mętne". „Pamiętaj o jednym — odpowiada nauczyciel. — To, co pogrąża człowieka, pod to wcale nie upadek wojownik do wody, lecz zb i e r a p o z o s t a w an i e wodą". Wtedy światła

w szy s t k i e s i ł y , b y w y b r n ą ć z s y t u a c j i , w k t ó r e j s i ę z n a l a z ł .

Wojownik światła zachowuje się jak dziecko. Wielu ludzi to szokuje. Zapomnieli, że dziecko musi się bawić, czasem trochę gorszyć, że zadaje pytania frapujące i niedojrzałe, opowiada n i e s t w o r z o n e h i s t o r i e , w k t ó r e c z ę s t o s a m o n i e w i e r zy . L u d z i e pytają oburzeni: „Więc to ma być duchowa droga? Ależ ten c z ł ow i e k j e s t c a ł k i e m n i e d o j r z a ł y ! " . T e s ł o w a n a p a w a j ą w o j o w n i k a dumą. Dzięki radości i prostocie czuje bliskość z Bogiem. Lecz nigdy nie traci z oczu swojego powołania.

Łacińskie korzenie słowa „odpowiedzialność" oddają dokładnie jego p r a w dz i w e się. znaczenie: Czasami to zdolność do i o d p ow i e d z i , obserwować do i działania. doskonalić Odpowiedzialny w o j ow n i k bywa może

„nieodpowiedzialny",

kiedy

dopuszcza, by zaskoczyła go sytuacja, na którą nie potrafi ani odpowiedzieć, ani zareagować, jednak lekcja nie idzie na marne: w oj o w n i k w y b i e r a p ew i e n s p o s ó b b y c i a , m a d o ś ć p o k o r y , b y p r zy j ą ć p o m o c i s ł u c h a r a d . O d p ow i e d z i a l n y w o j ow n i k , t o w c a l e n i e t e n , k t ó r y d ź w i g a n a s w o i m g r z b i e c i e b r z e m i ę c a ł e g o św i a t a , a l e t e n , k t ó r y n a u c z y ł s i ę r o z p o z n a w a ć w y zw a n i e d a n e j c hw i l i .

Wojownik światła nie zawsze może wybrać pole bitwy. Zdarza się, że wpada nagle w wir walki, której wcale nie pragnął. Wie jednak, że nie ma od tego ucieczki, bowiem niedokończone bitwy podążą za nim krok w krok. Kiedy konflikt jest już nieuchronny, w oj o w n i k s t a j e z p r z e c i w n i k i e m t w a r z ą w t w a r z . B e z o b aw s t a r a się dowiedzieć, dlaczego tamten pragnie walki, z jakiego powodu o p u ś c i ł s w ó j d o m i w y z w ał g o n a p o j e d y n e k . W o j o w n i k ś w i a t ł a słucha, co ma do powiedzenia jego przeciwnik i nie obnażając szpady przekonuje go, że ta walka nie jest jego walką. Ale w al c z y t y l k o w t e d y , g d y j e s t t o k o n i e c z n e .

W o b l i c z u i s t o t n y c h d e c y z j i w o j o w n i k ś w i a t ł a o d c z u w a p ew i e n r o d z a j p a n i k i . „ T o c i ę p r z e r a s t a " — m ów i m u j e d e n z p r zy j a c i ó ł . „Ruszaj naprzód i bądź dzielny" — m ów i inny. Ale jego w ąt p l i w o ś c i r o s n ą . P o k i l k u d n i a c h n i e p o k o j u w yc o f u j e s i ę d o swojego namiotu, gdzie zazwyczaj modli się i medytuje. Wybiega myślami p r zy n i e s i e w przyszłość. straty a komu Ocenia, korzyści. komu Nie jego chce p o s t ę p o w an i e być p r zy c z yn ą

n i e p o t r z e b n e g o c i e r p i e n i a , a l e i n i e z a m i e r z a p o r z u c a ć sw o j e j d r o g i . W o j o w n i k p o z w a l a , by w j e g o m y ś l a c h w y ł o n i ł a s i ę j a s n a d e c y z j a . J e ś l i p r zy j d z i e m u p ow i e d z i e ć „ t a k " — p o w i e t o ś m i a ł o . Jeśli trzeba będzie powiedzieć „nie" — nie stchórzy.

W o j o w n i k ś w i a t ł a p o n o s i c a ł k o w i t ą o d p o w i e d z i a l n o ś ć za W ł a s n ą L e g e n d ę . Z n a j o m i m ó w i ą : J e g o w i a r a j e s t g o d n a p o d z i w u ! " . P r z ez u ł a m e k s e k u n d y w o j ow n i k j e s t d u m n y , l e c z za r a z z aw s t y d z a s i ę , b ow i e m n i e o d c z u w a w i a r y , z k t ó r ą t a k s i ę o b n o s i . W t e d y a n i o ł szepcze mu do ucha: Jesteś tylko instrumentem światła i nie ma n a j m n i e j s z e g o p o w o d u , by ś s i ę t y m p y s z n i ł , c zy t e ż m i a ł w yr zu t y s u m i e n i a . T o j e d y n i e p ow ó d d o r a d o ś c i " . I w o j ow n i k św i a t ł a świadom tego, że jest jedynie narzędziem, czuje się spokojniejszy i bardziej ufa samemu sobie.

„ H i t l e r w pr a w dz i e p r z e g r a ł w o j n ę n a p o l u b i t w y — m ó w i M ar e k H a l t e r — l e c z j e d n a k c o ś w y g r a ł . T o dw u d z i e s t o w i e c z n y c z ł ow i e k s t w o r z y ł o b o z y k o n c e n t r a c y j n e , w s k r z e s i ł t o r t u r ę i p o k a z a ł , że można zamknąć oczy na nieszczęścia bliźnich". Być może ma on rację: na świecie pełno jest porzuconych dzieci, okrutnych rzezi, niewinnych ludzi w więzieniach, samotnych starców, pijaków w r yn s z t o k u , s z a l e ń c ó w u w ł a dz y . A l e m o ż e n i e m a o n w c a l e r a c j i ? B ow i e m i s t n i e j ą w o j o w n i c y ś w i a t ł a . A w o j o w n i c y ś w i a t ł a n i g d y n i e godzą się na niegodziwość.

W o j o w n i k ś w i a t ł a n i g d y n i e z a p o m i n a s t a r e g o p r zy s ł o w i a : „ K o ź l ę n i e p o w i n n o u d aw a ć l w a " . I s t n i e j e n i e s p r a w i e d l i w o ś ć n a św i e c i e . K a ż dy może się znaleźć w sytuacji, na jaką nie zasłużył, najczęściej wtedy, gdy nie jest zdolny do obrony. Porażka często p u k a d o d r z w i w o j ow n i k a . W t a k i c h c h w i l a c h w o j o w n i k m i l c z y . N i e traci energii na próżne słowa, woli oszczędzać siły, by stawić opór, być cierpliwym i pamiętać, że Ktoś mu się przygląda. Ktoś, kto widział jego krzywdę i się na nią nie godzi. Ten Ktoś daje w oj o w ni k o w i t o , c z e g o o n n a j b a r d z i e j p o t r z e b u j e : c z a s . P r ę d z e j c zy p ó ź n i e j w s z y s t k o z n ów z a c z n i e d z i a ł a ć n a j e g o k o r zy ś ć . W o j o wn i k ś w i a t ł a j e s t m ą d r y . N i e k o m e n t u j e sw o i c h p o r a ż e k .

Ż yw o t s z a b l i m o ż e by ć k r ó t k i , l e c z ż y c i e w o j ow n i k a św i a t ł a m u s i być długie. Z tego powodu nie przecenia on swoich zdolności i stara się unikać niespodzianek. Przypisuje każdej rzeczy w ar t o ś ć , n a j a k ą o n a z a s ł u g u j e . W o b l i c z u p ow a ż n y c h p r o b l e m ó w d i a b e ł s z e p c z e m u d o u c h a : „ N i e m a s i ę c zy m p r z e j m o w a ć . N i c się przecież nie dzieje". Innym z n ów razem, w banalnych o k o l i c z n o ś c i a c h , d i a b e ł p o d p o w i a d a : „ M u s i s z z e b r a ć c a ł ą sw o j ą energię, by zaradzić sytuacji". Wojownik nie słucha słów diabła. Sam jest władcą swojej szpady.

Wojownik światła jest zawsze czujny. By obnażyć swoją szpadę nie potrzebuje nikogo prosić o pozwolenie. Nie traci też czasu na u s p r a w i e d l i w i a n i e s i ę w o b e c i n n y c h . P o s ł u s z n y b o s k i m w yr o k o m , odpowiada za własne czyny. Rozgląda się na boki i rozpoznaje p r zy j a c i ó ł . P a t r z y z a s i e b i e i w i d z i w r o g ó w . W o b e c z d r a d y j e s t b e z l i t o s n y , a l e n i g d y s i ę n i e m ś c i : w ys t a r c z y , b y o d d a l i ł w r o g ó w ze swego życia, walcząc z nimi nie dłużej, niż to konieczne. W ojownik nie usiłuje być kimś. On po prostu jest.

W o j o w n i k n i e uz n a j e z a p r z y j a c i e l a k o g o ś , k t o ź l e m u ż y cz y . N i e widać go również porażki. że w t ow a r z y s t w i e Ci fałszywi człowieka tych, którzy pragną go „pocieszyć". Unika ludzi, którzy stoją u jego boku jedynie w p r zy p a d k u udowodnić, sprzymierzeńcy w yr óż n i a . pragną słabość P r zy n o s z ą

w oj o w n i k o w i z a w s z e z ł e w i e ś c i i p o d p ł a s z c z y k i e m „ s o l i d a r n o ś c i " starają się podważyć jego wiarę w siebie. Kiedy spotykają go rannego — lamentują, lecz w głębi serca są uradowani jego przegraną. Nie pojmują, że ta przegrana stanowi również część w al k i . P r aw d z i w i p r z y j a c i e l e s ą z n i m w e w s zy s t k i c h c h w i l a c h — tak samo dobrych jak i złych.

Na

początku

swojej

walki

wojownik

światła

stwierdza:

„Mam

m a r z e n i a " . P o l a t a c h z a c z y n a p r z e c z uw a ć , że m o ż e o s i ą g n ą ć t o , czego pragnie. Wie, co to nieszczęście bliskich, samotność, r o z c z a r ow a n i e , k t ó r e t ow a r z y s z ą w i ę k s z o ś c i l u d z i . J e s t ś w i a d o m , że wkrótce zostanie nagrodzony i odczuwa smutek, bo sądzi, że nie zasługuje na to, co otrzyma. Jego anioł podszeptuje mu do ucha: „Oddaj wszystko!". I wojownik pada na kolana i ofiarowuje B o g u s w o j e z d o b y c z e . T e n d a r z o b o w i ąz u j e g o , b y za p r z e s t a ł s t a w i a ć g ł u p i e p y t a n i a i p r z e z w y c i ę ż y ł p o c z u c i e w i ny .

W o j o w n i k ś w i a t ł a t r z y m a w r ę k u s z a b l ę . O t y m , c o z n i ą zr o b i d e c y d u j e z aw s z e s a m . C z a s e m w j e g o ż y c i u n a s t ę p u j e p r z e ł o m : m u s i r o z s t a ć s i ę z t y m , c o k o c h a . W t e d y z a s t a n a w i a s i ę : „ C zy s p e ł n i a m w o l ę B o g a , c z y t e z p ow o d u j e m n ą e g o i z m ? " J e ś l i u z n a , ż e t o r o z s t a n i e j e s t i s t o t n e d l a j e g o d r o g i ży c i ow e j , g o d z i s i ę n a n i e b e z s k a r g i . J e ś l i n a t o m i a s t s p o w o d ow a n e b y ł o p r z e b i e g ł o ś c i ą innych — jest bezlitosny. Zna się na zadawaniu ciosów i na p r z e b a c z a n i u , j e d n y m i d r u g i m p o s ł u g u j e s i ę r ó w n i e zr ę c z n i e .

Wojownik światła nie wpada w pułapkę słowa „wolność". Tam gdzie naród jest uciśniony, tam wolność jest pojęciem jasnym. W t e d y u z b r o j o n y w s z a b l ę i t a r c z ę w o j ow n i k w a l c zy d o u t r a t y t c h u i r y zy k u j e w ł a s n y m ż y c i e m . W o b l i c z u u c i ś n i e n i a , w ol n o ś ć j e s t p o j ę c i e m ł a t w y m d o z r o z u m i e n i a — t o p r ze c i w i e ń s t w o n i e w o l i . B yw a j e d n a k , ż e w o j ow n i k s ł y s z y t a k i e s ł o w a : „ G d y w r e s z c i e p r z e s t a n ę , p r a c o w a ć , b ę d ę w o l n y m c z ł ow i e k i e m " . A k i e d y t e n moment nadchodzi, po upływie roku ludzie skarżą się: „Życie to n i c w i ę c e j j a k n u d a i r u t y n a " . T a k a w ol n o ś ć j e s t t r u d n i e j s z a d o zrozumienia — oznacza brak sensu życia. Wojownik światła jest z aw s z e z a a n g a ż o w a n y w t o , c o r o b i . J e s t n i e w o l n i k i e m s w o i c h marzeń, natomiast jest wolny w swoich poczynaniach.

Wojownik światła nie zmaga się w nieskończoność w tej samej b i t w i e , z w ł a s z c z a j e ś l i d o s t r z e g a , ż e p r ow a d z i t o d o n i k ą d . J e ś l i po upływie jaki egoś czasu walka nie przynosi rezultatu, pojmuje, że należy negocjować z wrogiem pokój. I on i wróg opanowali sztukę fechtunku i teraz muszą dojść do porozumienia. Będzie to g e s t g o d n y a n i e t c h ó r z l i w y , d o p r o w a d z i d o r ów n o w a g i s i ł i z m i a n y s t r a t e g i i . U s t a l i w s z y j u ż w a r u n k i r oz e j m u , i o n i w r ó g , mogą wrócić do swoich domów. Nie muszą nikomu nic u d o w a d n i a ć — p r o w a dz i l i w a l k ę w i m i ę D o b r a i i c h w i a r a n i e poniosła szwanku. Obaj poszli na ustępstwa, poznając w ten sposób trudną sztukę rokowań.

P r z y j a c i e l e p y t a j ą w o j ow n i k a ś w i a t ł a , s k ą d c z e r p i e e n e r g i ę . „ O d ukrytego wroga" — odpowiada. Pytają, kim jest ten wróg. „To ktoś, kogo nie możemy ukarać". Jakiś dzieciak, który pobił go w dzieciństwie, ukochana, która porzuciła go, gdy miał jedenaście lat, nauczyciel, by który wymyślał przypomina się wykazać mu od głupców. W sobie, odwagą. żeby że Nie o nie miał planuje jego c hw i l a c h jeszcze zemsty, słabości wojownik

sposobności, u zy s k a n i u

b ow i e m u k r y t y w r ó g n i e n a l e ż y j u ż d o j e g o św i a t a . M y ś l i j e d y n i e o takiej sprawności, wieści w yc zy n a c h obiegły cały świat i dotarły do uszu tego, kto w przeszłości go zranił. Ból może przemienić się w moc.

W o j o w n i k o w i ś w i a t ł a z aw s z e d a n a j e s t w ż y c i u p o w t ó r n a s z a n s a . J a k w s z y s c y i n n i l u d z i e — m ę ż c z y ź n i i k o b i e t y — n i e p r z y s ze d ł przecież na świat ze znajomością fechtunku. Długo błądził, nim odkrył swoją Własną Legendę. Żaden wojownik nie może siąść w k r ę g u i n n y c h l u d z i i p ow i e d z i e ć : „ C o k o l w i e k r o b i ł e m by ł o z aw sz e słuszne". Ten, kto tak twierdzi, kłamie albo jeszcze nie poznał samego k r zy w d z i ł siebie. ludzi. P r aw d z i w y Jednak w o j ow n i k światła w przeszłości pojął, że podczas swej w ęd r ó w k i

n a d e j d z i e c z a s , k i e d y z n ów s p o t k a t y c h , w o b e c k t ó r y c h za c h ow a ł się niegodnie, że dana mu będzie szansa, by naprawił zło, które w yr z ą dz i ł , w ah a n i a . i że p ow i n i e n ją wykorzystać natychmiast, bez

W o j o w n i k ś w i a t ł a j e s t c z y s t y j a k g o ł ę b i c a i o s t r o ż n y j a k w ą ż. K i e d y r o z m aw i a z l u d ź m i , n i e o s ą d z a i c h s p o s o b u by c i a . W i e , ż e aby szerzyć zło, ciemności utkały niewidzialną pajęczynę, w k t ó r ą w p a d a j ą w s z y s t k i e s ł o w a. P r z e m i e n i a j ą s i ę t a m o n e w intrygi i zawiść, które pasożytują na ludzkiej duszy. W uszu jej wrogów, wzmocnione mroczną potęgą ten i sposób wszystko, co się powiedziało o jakiejś osobie, doci era do trucizny złośliwości. Dlatego, kiedy wojownik światła opowiada o czynach s w o j e g o b r a t a , w y ob r a ż a s o b i e , ż e b r a t s i e d z i o b o k i s ł u c h a j e g o słów.

O t o s ł o w a ś r e d n i o w i e c z n e g o B r ew i a r z a R y c e r s k i e g o : „ D u c h o w a energia Drogi potrzebuje sprawiedliwości i cierpliwości, by p r z yg o t o w a ć twój umysł. Droga rycerza jest prosta i trudna

z a r az e m , b o w i e m w y m a g a o d r z u c e n i a n i e p o t r z e b n y c h r z e c z y i nieistotnych przyjaźni. Dlatego właśnie na początku wahamy się, c zy n i ą podążyć. Oto pierwsza lekcja brak wiary w siebie, R y c e r s t w a : w yk r e ś l i s z Na ich miejsce w szy s t k o , c o d o t e j p o r y z a p i s a ł e ś w k s i ę d z e t w o j e g o ży c i a — niepokoje, kłamstwo. w pi s z e s z s ł o w o « o d w a g a » . R oz p o c z y n a j ą c t y m s ł o w e m p o d r ó ż i podążając naprzód z ufnością w Boga, dotrzesz tam, dokąd p ow i n i e n e ś d o t r z e ć " .

Kiedy zbliża się czas walki, wojownik światła gotów jest na każdą ewentualność. Analizuje wszystkie sposoby walki i pyta siebie: „ C o by m z r o b i ł , g d y b y p e w n e g o d n i a p r z y s z ł o m i w a l c z y ć z e sobą?". W ten sposób odkrywa swoje słabe punkty. Wtedy pojawia się wróg z sakwą pełną obietnic, traktatów, rokowań. Jego propozycje są kuszące, a r o z w i ąz a n i a , k t ó r e p o d s u w a , proste. W ojownik rozpatruje je po kolei jedna po drugiej. I on szuka zgody, lecz nie za cenę własnej godności. Zaniecha walkę t yl k o w t e d y , g d y d o j d z i e d o w n i o s k u , ż e t o n a j l e p s z a s t r a t e g i a , a n i e d l a t e g o , ż e g o o c z a r o w a n o . W o j o w n i k św i a t ł a n i e p r z y j m u j e p r e z e n t ó w o d s w oj e g o w r o g a .

A więc powtarzam: W o j o w n i c y ś w i a t ł a m a j ą z aw s z e w o c z a c h o s o b l i w y b l a s k . Ż y j ą n a ś w i e c i e , s t a n o w i ą c z ę ś ć ż y c i a i n n y c h l u d z i , r oz p o c z ę l i s w o j ą z i e m s k ą p o d r ó ż b e z t o b o ł k ó w i b e z s a n d a ł ó w . C z ę s t o by w a j ą tchórzliwi i nie zawsze postępują tak jak trzeba. Wojownicy ś w i a t ł a c i e r p i ą z p ow o d u n i e w a ż n y c h s p r aw , b yw a j ą m a ł o d u s z n i , c z a s e m uw a ż a j ą , ż e n i g d y n i e u d a i m s i ę d o r o s n ą ć , a l b o s ą d z ą , że nie są godni błogosławieństwa czy cudu. Nie zawsze wiedzą, co właściwie robią na świecie i często spędzają bezsenne noce, myśląc, że ich życie nie ma wcale sensu. Dlatego są w oj o w n i k a m i ś w i a t ł a . P o n i e w a ż s i ę m y l ą . P o n i e w aż z a d a j ą s o b i e pytania. Ponieważ poszukują sensu i — z całą pewnością — kiedyś go odnajdą.

O t o w o j o w n i k ś w i a t ł a b u d z i s i ę z e s n u . M yś l i s o b i e : „ N i e c h c ę stanąć oko w oko ze światłem, które pragnie ode mnie wielkości". Ale światło nie ustępuje. Myśli dalej: „ C zy zmiany, które za c h o d z ą w br e w m o j e j w o l i , s ą k o n i e c z n e ? " . Ś w i a t ł o u p a r c i e t r w a , b o w i e m „ w o l a " t o s ł o w o — z a s a d z k a . I s t o p n i o w o o c zy i s e r c e w o j o w n i k a z a c z y n a j ą p r z y z w y c z a j a ć s i ę d a św i a t ł a . N i e w zdr a g a s i ę j u ż p r z e d n i m , g o d z i s i ę n a sw o j ą L e g e n d ę , n a w e t jeśli ona pociąga za sobą ryzyko. Wojownik światła spał długo. To naturalne, że budzi się powoli.

D o św i a d c z o n y z a p a ś n i k z n o s i z n i e w a g i p r z e c i w n i k a , b o zn a s i ł ę swoich mięśni i zręczność swoich chwytów. Spogląda źle p r zy g o t o w a n e m u p r z e c i w n i k o w i g ł ę b o k o w o c z y i w yg r yw a j e s z c z e p r z e d w a l k ą . W m i a r ę j a k w o j o w n i k u c z y s i ę p o d o k i e m sw o j e g o duch owego mistrza, światło wiary zaczyna błyszczeć w jego o c z a c h i n i e p o t r z e b u j e j u ż n i k o m u n i c u d o w ad n i a ć . N i e w i e l e g o obchodzą kąśliwe zaczepki wroga — niechaj sobie twierdzi, że Bóg jest przesądem, że cuda to żarty, a wiara w anioły to ucieczka od rzeczywistości. Podobnie jak zapaśnik, wojownik ś w i a t ł a j e s t ś w i a d o m s w o j e j n i e s a m o w i t e j s i ł y i n i g d y n i e w a l c zy z c z ł ow i e k i e m , k t ó r y n i e j e s t g o d z i e n h o n o r o w e j w a l k i .

W o j o w n i k ś w i a t ł a m u s i m i e ć z aw s z e w p a m i ę c i p i ę ć r e g u ł w a l k i n a p i s a n y c h p r z ez C z u a n g a - C y , p r z e d p o n a d d w o m a t y s i ą c a m i l a t : Wiara: nim podejmiesz bitwę musisz uw i e r z y ć w jej cel. Przyjaciele: wybieraj sobie sprzymierzeńców i naucz się walczyć u ich boku, bowiem nikt nie wygrywa wojny sam. C za s : z i m ą b i t w ę p r ow a d z i s i ę i n a c z e j n i ż l a t e m . D o b r y w o j ow n i k s a m w y bi e r a m o m e n t r o z p o c z ę c i a w a l k i . Przestrzeń: w wąwozie nie walczy się tak samo jak na otwartym polu. Oceń teren, który cię otacza i wybierz najlepszy sposób p o r u s z a n i a p o n i m . S t r a t e g i a : n a j l e p s z y m w o j ow n i k i e m j e s t t e n , kto planuje swoją walkę.

W o j o w n i k r z a d k o k i e d y w i e , j a k i j e s t w y ni k k o ń c z ą c e j s i ę b i t w y . Wokół panuje tak wielki rozgardiasz, że możliwe jest i z w yc i ę s t w o i p o r a ż k a . C z a s p o k a ż e c z y w y gr a ł , c zy p r z e g r a ł , l e c z wo j ow n i k w i e , ż e o d t e j c hw i l i n i c n i e m o ż n a j u ż zr o b i ć — o s t a t e c zn e r o z s t r z y g n i ę c i e b i t w y j e s t j u ż t e r a z w r ę k a c h B o g a . W o j o w n i k ś w i a t ł a n i e m a r t w i s i ę w y n i k i e m . P y t a sw o j e s e r c e : „Czy stoczyłem walkę w imię Dobra?" Jeśli tak — odpoczywa. J e ś l i n i e — s i ę g a p o s z a b l ę i p ow r a c a d o ć w i c z e ń .

Wojownik światła nosi w sobie iskierkę Boga. Dzieli los z innymi w oj o w n i k a m i , fechtunku. lecz bywa, jest że musi od samotnie przyjaciół, ć w i c zy ć staje się sztukę jakby Kiedy daleko

gwiazdą na niebie. Rozświetla tę część Wszechświata, która jest m u p r z y p i s a n a , u p i ę k s z a g a l a k t y k i i c a ł e św i a t y d l a t y c h , k t ó r z y spoglądają w niebo. Wytrwałość w o j ow n i k a wkrótce będzie nagrodzona. Powoli zbliżają się do niego inni wojownicy, łącząc się w konstelacje pełne symboli i tajemnic.

C za s a m i w o j ow n i k ś w i a t ł a o d n o s i w r aż e n i e , ż e j e g o ż y c i e t o c zy s i ę j a k b y n a dw ó c h r ó w n o l e g ł y c h p ł a s z c z yz n a c h . N a p i e r w s z e j z nich zmuszony jest robić to wszystka przed czym się brom, w al c z y ć w i m i ę p o g l ą d ó w , w k t ó r e n i e w i e r zy . L e c z i s t n i e j e t e ż inny wymiar: odkrywa go w swoich snach, marzeniach, książkach, podczas spotkań z ludźmi, którzy myślą podobnie jak on. W o j o wn i k p o z w a l a , a b y o b a t e n u r t y ż y c i a z b l i ż y ł y s i ę d o s i e b i e . „Istni eje pomost łączący to, co robię, z tym, co pragnąłbym robić" — myśli w duchu. P ow o l i , krok po kroku, jego marzenia p r zy ć m i e w a j ą s w o i m b l a s k i e m c o d z i e n n ą r u t y n ę i p ew n e g o d n i a czuje, że jest już gotów, by spełnić to, czego zawsze pragnął. W ó w c z a s s t a r c z y o d r o b i n a ś m i a ł o ś c i , by d w a n u r t y ż y c i a s t a ł y s i ę jednym.

Napisz raz jeszcze to, co ci już mówiłem: Wojownik światła potrzebuje czasu dla siebie. Poświęca go na odpoczynek, rozmyślania, kontakt z Duszą Wszechświata. Nawet w największym ferworze walki znajduje czas na medytację. C za s a m i s i a d a , o d p r ę ż a s i ę i p o z w a l a , b y s p r a w y t o c z y ł y s i ę w ł a s n y m t o r e m . P a t r z y n a ś w i a t o c z a m i w i dz a , n i e u s i ł u j e b y ć a n i l e p s z y , a n i g o r s z y — p o d d a j e s i ę b e z o p o r u n u r t ow i ż y c i a . I p o trochu wszystko, co wydawało się skomplikowane, staje się proste. A wojownik jest szczęśliwy.

W o j o w n i k w y s t r z e g a s i ę l u d z i , k t ó r z y t w i e r d z ą , ż e zn a j ą D r o g ę . Z a zw y c z a j s ą t a k g ł ę b o k o p r z e k o n a n i o t y m , ż e w s zy s t k o z a l e ży o d i c h d e c y z j i , ż e n i e z a uw aż a j ą i r o n i i z j a k ą l o s za p i s u j e k o l e j e ludzkiego życia i żywo protestują za każdym razem, kiedy n i e u n i k n i o n e p u k a d o i c h d r z w i . W o j o w n i k ś w i a t ł a m a r zy i j e g o marzenia popychają go do przodu, jednak nigdy nie popełnia błędu, sądząc, że droga jest łatwa a bramy szeroko otwarte. Wie, ż e W s z e c h ś w i a t dz i a ł a n a p o d o b i e ń s t w o a l c h e m i i : „ d i s s o u s e t c o a g u l e " , j a k m a w i a j ą m i s t r z o w i e . „ R o z p r a s z a j i s k u p i a j sw o j ą e n e r g i ę z a l e ż n i e o d s y t u a c j i " . S ą c hw i l e , b y d z i a ł a ć i t a k i e , k i e d y należy pogodzić się z tym, co przynosi los. Wojownik potrafi to r o z r óż n i ć .

Kiedy wojownik światła zaczyna naukę walki, odkrywa, że musi mieć pełen ekwipunek — w tym także zbroję. Wyrusza więc na poszukiwanie zbroi dla siebie i słyszy oferty rozlicznych kupców: „Używaj pancerza samotności" — mówi pierwszy. „Posługuj się tarczą cynizmu" — podpowiada drugi. „Najlepiej w nic się nie angażuj — to najlepsza zbroja" — twierdzi trzeci. Ale wojownik nie słucha ich rad. Z pogodą ducha udaje się do swojej świątyni i otula się niezniszczalnym płaszczem wiary. Wiara odbija w sz e l k i e c i o s y . W i a r a p r z e m i e n i a t r u c i z n ę w w o d ę p r z e j r zy s t ą j a k kryształ.

„Wierzę

we

wszystko,

co

ludzie

mówią

i

zawsze

jestem

r o z c z a r o w a n y " — s k a r ż ą s i ę z n a j o m i . T o b a r d z o w aż n e , b y u f a ć i n n y m . W o j o w n i k ś w i a t ł a n i e o b aw i a s i ę r o z c za r ow a ń , b o w i e m z n a s i ł ę sw o j e j s z a b l i i p o t ę g ę s w o j e j m i ł o ś c i . P o t r a f i w yt yc zy ć w ł a s n e g r a n i c e . A k c e p t o w a ć B o s k i e z n a k i i z r oz u m i e ć , ż e a n i o ł o w i e udzielają nam rad ustami naszych bliźnich — to jedno. Natomiast niezdolność bezustanne do samodzielnego że inni podejmowania podpowiedzą decyzji nam, i co oczekiwanie,

p ow i n n i ś m y u c z y n i ć — t o c a ł k i e m i n n a s p r a w a . W o j o w n i k u f a ludziom, przede wszystkim dlatego, że ufa sobie.

Wojownik przygląda się życiu z łagodnością i zdecydowaniem. S t o i b o w i e m w o b l i c z u t a j e m n i c y , d l a k t ó r e j w y j a ś n i e n i e p ew n e g o dnia znajdzie. Stawiając każdy krok że mówi nie że sobie w duchu: potrafi nie jest „ L u d zk i e ż y c i e t o i s t n e s z a l e ń s t w o ! " . I m a r a c j ę . P o c h y l o n y n a d cudem n aw e t , codzienności, że działa; dlaczego Jednak dostrzega, nie z aw s z e ratuje; nasze p r z ew i d z i e ć s k u t k i s w o i c h p o c z y n a ń . C z a s a m i d z i a ł a n i e w i e d z ą c ratuje jest wiedząc, cierpi ży c i e wiedząc, smutny. Tak, mądrość

szaleństwem.

największa

w oj o w n i k a

św i a t ł a

polega na właściwym wyborze własnego szaleństwa.

Wojownik

światła

przygląda

się

kolumnom

po

obu

stronach

b r a m y , k t ó r ą m a z a m i a r o t w o r z y ć . P i e r w s z a zw i e s i ę S t r a c h e m , druga — Ochotą. Wojownik ogląda kolumnę Strachu. Na niej widnieje napis: „Wkroczysz w świat nieznany i niebezpieczny, gdzie wszystko to, czego się dotychczas nauczyłeś, nie zda się na nic". Ogląda kolumnę Ochoty i czyta na niej: „Opuścisz znany c i św i a t , k t ó r y p r z e c h o w u j e w s z y s t k o t o , c o z aw s z e k o c h a ł e ś i o co walczyłeś z wielkim poświęceniem". Wojownik uśmiecha się, b ow i e m n i e i s t n i e j e n i c , c o m o ż e w z bu d z i ć j e g o l ę k , a n i n i c , c o m o ż e g o p ow s t r z y m a ć . I z d e t e r m i n a c j ą c z ł ow i e k a , k t ó r y w i e czego chce, otwiera bramę.

Wo jownik światła wkłada całą duszę w jedno ćwiczenie — bardzo potrzebne na drodze jego duchowego rozwoju — skupia uwagę na t ym , co zazwyczaj wykonuje machinalnie, jak oddychanie, mrużenie oczu, czy oglądanie codziennych przedmiotów. Robi to z a ws z e , i l e k r o ć c z u j e s i ę z b i t y z t r o p u . W t e n s p o s ó b p o z b yw a s i ę n a p i ę c i a i p o z w a l a i n t u i c j i dz i a ł a ć s w o b o d n i e . W ó w c z a s d l a niektórych problemów nie do rozwiązania, r oz w i ą z a n i e się z n a j d u j e . B ó l , k t ó r y z d aw a ł s i ę n i e d o zn i e s i e n i a , n a g l e m i j a . Sięga do tej techniki zawsze, kiedy musi stawić czoła trudnej sytuacji.

Wojownik światła słyszy: „Istnieją sprawy, o których nie chcę m ów i ć , a b y n i e b u d z i ć z a w i ś c i " . Ś m i e j e s i ę z t y c h s ł ó w , b o w i e m z aw i ś ć n i e j e s t w s t a n i e w y r z ą d z i ć n a j m n i e j s z e j k r z yw dy , j e ś l i c z ł ow i e k n i e g o d z i s i ę n a n i ą . S t a n o w i o n a c z ę ś ć ż y c i a i k a ż d y m u s i n a u c z y ć s i ę s o b i e z n i ą r a d z i ć . P o n i e w a ż w oj o w n i k r z a d k o m ów i o s w o i c h p l a n a c h , c z a s a m i l u d z i e s ą d z ą , ż e t o z o b aw y p r z e d z a w i ś c i ą . A l e t a k w c a l e n i e j e s t . W o j o w n i k zn a w a g ę s ł ó w . Z aw s z e , cząstkę ilekroć energii opowiada potrzebnej o swoich marzeniach, traci jakąś A do zrealizowania tych marzeń.

m ó w i ą c z by t d u ż o p o d e j m u j e r y z y k o , ż e w y cz e r p i e c a ł ą e n e r g i ę niezbędną do działania. Wojownik światła zna moc słów.

Wojownik światła zna cenę wytrwałości i odwagi. Podczas walki bardzo często otrzymuje ciosy, na jakie nie jest przygotowany. W i e , ż e w c z a s i e w o j n y w r ó g w y gr a p a r ę b i t e w . W o j o w n i k p ł a c z e p o t e m z e s m u t k u i w y po c z y w a , z b i e r a j ą c s i ł y . I z n ó w p o w r a c a d a w al k i w i m i ę s w o i c h m a r z e ń . B ow i e m i m d ł u ż e j b ę d z i e s t a ł z boku, tym bardziej naraża się na ryzyko, że opadnie go słabość, l ę k , o n i e ś m i e l e n i e . K i e d y j e ź d z i e c w y pa d a z s i o d ł o i n a t y c h m i a s t z n ów n i e d o s i ą d z i e k o n i a , n i g d y p ó ź n i e j j u ż t e g o n i e z r o b i .

W o j o w n i k z n a s w o j ą w ar t o ś ć . N a t c h n i e n i e i w i a r a s ą m o t o r e m j e g o d e c y z j i o dz i a ł a n i u . B y w a j e d n a k , ż e s p o t y k a l u d z i , k t ó r z y za p r a s z a j ą g o d o t o c z e n i a b i t e w , k t ó r e n i e s ą j e g o b i t w a m i , k t ó r e g o n i e i n t e r e s u j ą , c z y t e z n a p o l a w a l k i , k t ó r y c h n i e zn a . L u d z i e ci pragną, by podjął wyzwania, które są istotne dla nich, ale nie dla niego. Często są to bliscy ludzie, którzy go kochają, wierzą w jego siły, a ponieważ są lękliwi, oczekują od niego pomocy. W t a k i c h c h w i l a c h w o j ow n i k u ś m i e c h a s i ę i o k a z u j e i m s w o j ą m i ł o ś ć , j e d n a k n i e d a j e s i ę w n i c w c i ą g n ą ć . P r a w dz i w y w o j ow n i k św i a t ł a s a m w y bi e r a b i t w y .

Wojownik światła potrafi przegrywać. Ale porażki nie rozpatruje beznamiętnie, mówiąc przy tym: „To nie ma znaczenia", albo: „Tak naprawdę to wcale tego nie pragnąłem". Godzi się z porażką i nie stara się za wszelką cenę przemienić jej w zwycięstwo. Ból r a n , o b o j ę t n o ś ć p r z y j a c i ó ł , s a m o t n o ś ć p r z e g r a n e j , s p r aw i a j ą , że czuje się rozgoryczony. W takich chwilach mówi sobie w duchu: „Walczyłem o coś, ale mi się nie powiodło. Przegrałem pierwszą b i t w ę " . T e s ł o w a d o d a j ą m u n o w y c h s i ł . W i e , że n i e m o ż n a z aw s z e w y g r y w a ć i o d r ó ż n i a s ł u s z n e d z i a ł a n i a o d b ł ę d ó w .

Kiedy pragniemy czegoś, to cały Wszechświat działa na naszą k o r z y ś ć . W o j o w n i k ś w i a t ł a d o b r z e o t y m w i e . Z t e g o p ow o d u z w r a c a b a c z n ą u w ag ę n a s w o j e m y ś l i . Z a d o b r y m i i n t e n c j a m i k r y j ą s i ę c z ę s t o u c z u c i a , d o k t ó r y c h n i k t n i e ś m i e s i ę p r z yz n a ć : ze m s t a , l ę k p r z e d w y g r a n ą , p r z e w r o t n a r a d o ś ć z p ow o d u c u d z e j tragedii. Wszechświat niczego nie sądzi, on po prostu działa na korzyść naszych pragnień. Dlatego wojownik ośmiela się zajrzeć w m r o c z n e o b s z a r y s w o j e j d u s z y i p r ó b u j e j e r o z j a ś n i ć św i a t ł e m p r z e b a c z e n i a . I z aw s z e b a r d z o u w a ż a n a s w o j e m y ś l i .

Jezus mówił: „Oby twoje Tak znaczyło Tak, a Nie — Nie". Kiedy w oj o w n i k p o d e j m i e s i ę c z e g o ś , r o b i t o . C i k t ó r z y o b i e c u j ą i n i e dotrzymują słowa, tracą szacunek do samych siebie, wstydzą się swoich poczynań. Ich życie polega na uciekaniu. Tracą o wiele więcej energii nie dotrzymując danego słowa, niż potrzeba wo j ow n i k o w i , b y s p e ł n i ł p r z y r z e c z e n i e . B y w a , ż e w o j ow n i k b i e r z e na siebie pochopnie odpowiedzialność, która będzie miała dla niego szkodliwe skutki. Nie powtórzy już tego więcej, lecz nie przeszkodzi mu to dotrzymać danej obietnicy i zapłacić ceny za swoją nierozważność.

Kiedy nocy

w o j ow n i k pełnych

w y gr y w a wątpliwości,

bitwę

urządza dni

wielkie

św i ę t o . Od

Zwycięstwo kosztowała go wiele wysiłków, wiele nieprzespanych długich oczekiwania. niepamiętnych czasów świętowanie triumfu jest częścią rytuału ż yc i a — o b r z ę d e m w t a j e m n i c z e n i a . P r z y j a c i e l e i zn a j o m i w i d z ą jego radość i myślą: „Dlaczego on to robi? Przecież może być rozczarowany po następnej bitwie. Może ściągnąć na siebie g n i e w w r o g a " . J e d n a k o n w i e , d l a c z e g o t a k p o s t ę p u j e . O t r zy m u j e najwspanialszy dar, jaki może dać zwycięstwo — wiarę w siebie. D zi ś ś w i ę c i s w o j e w c z o r a j s z e z w y c i ę s t w o , a b y m i e ć w i ę c e j s i ł n a jutrzejszą bitwę.

P ew n e g o

dnia,

bez

żadnej

wiadomej

p r zy c z y ny ,

w o j ow n i k

o d k r y w a, ż e n i e w a l c z y j u ż z t y m s a m y m , c o n i e g d y ś , za p a ł e m . Wprawdzie nadal wykonuje wszystko tak jak dawniej, jednak k a ż d y j e g o g e s t w y da j e m u s i ę p o z b aw i o n y s e n s u . P oz o s t a j e t yl k o j e d n o w y j ś c i e — n a d a l p r ow a d z i ć D o b r ą W a l k ę . M od l i s i ę z o b o w i ąz k u , z l ę k u a l b o p o d i n n y m p o z o r e m , l e c z n i e z b a c z a z e s w o j e j d r o g i . W i e , ż e a n i o ł T e g o , k t ó r y m u z sy ł a n a t c h n i e n i e , poszedł sobie gdzieś na spacer. Wojownik skupia uwagę na w al c e i o b s t a j e p r z y s w o i m , n a w e t w t e d y , g d y w sz y s t k o w y d a j e m u s i ę j a ł o w e. A n i o ł w k r ó t c e p ow r ó c i i n a j c i c h s z y s z e l e s t j e g o s k r z y d e ł s p r aw i , ż e r a d o ś ć z n ó w b ę d z i e ż y w a .

Wojownik światła dzieli się z innymi swoim doświadczeniem z z i e m s k i e j w ę d r ów k i . T e n k t o p o m a g a , o t r z y m u j e p o m o c i m u s i p o d z i e l i ć s i ę t y m , c z e g o s i ę n a u c z y ł . D l a t e g o s i a d a p r zy o g n i s k u i opowiada a tym, jak wyglądał dzień jego walki. Przyjaciel s z e p c z e . „ P o c o m ó w i s z o t w a r c i e o t w o j e j s t r a t e g i i ? C zy ż n i e w i d z i s z , ż e w t e n s p o s ó b n a r a ż a s z s i ę n a r yz y k o , i ż sw o j ą zdobycz kresu będziesz musiał do podzielić z innymi?". raju, to Wojownik w a l c zy ł z a d o w a l a s i ę u ś m i e c h e m i n i e m ó w i a n i s ł o w a . W i e , że j e ś l i u podróży dotrze wyludnianego niepotrzebnie.

Wojownik odkrył, że Bóg posługuje się samotnością, by nauczyć ludzi poczucia wspólnoty z innymi; gniewem, by ukazać nam wielkie dobrodziejstwo spokoju; nudą, by docenić urok przygód i w ol n o ś c i . Bóg a posługuje chorobami byśmy się ciszą, by w zb u d z i ć w nas jakie Bóg odpowiedzialność za słowa; zmęczeniem, byśmy poznali smak odpoczynku, w od z i e ; po przywołuje poznali błogosławieństwo, wartość powietrza. n i e s i e n a m z d r ow i e . B ó g s i ę g a p o o g i e ń , b y o p o w i e d z i e ć o ziemię, p r zy w o ł u j e ś m i e r ć , b y p o d k r e ś l i ć w a g ę ż y c i a .

Struny nieustannie napięte w końcu się rozstrajają. Wojownicy, k t ó r z y c a ł y s w ó j c z a s p o ś w i ę c a j ą j e d y n i e n a ćw i c z e n i a i t r e n i n g i , tracą w walce spontaniczność. Wierzchowce, które ciągle skaczą p r z ez przeszkody, p ew n e g o dnia łamią nogę. Łuki napięte każdego dnia, nie wypuszczają już strzał z tą samą siłą. DIatego wo j ow n i k ś w i a t ł a , n a w e t j e ś l i n i e m a c z a s a m i o c h o t y , s t a r a s i ę cieszyć drobnymi sprawami dnia codziennego.

Wojownika światła nie trzeba prosić, żeby dawał. Wiedząc to, niektórzy m ów i ą : „Ten, kto potrzebuje, powinien się o to upomnieć". Wojownik światła wie, że wielu ludziom nie udaje się — po prostu się nie udaje — poprosić o pomoc. Odkrywa wokół siebie ludzi, których serca są tak spragnione uczucia, że padają ł u p e m z ł e j m i ł o ś c i . P o t r z e b u j ą o n i c z u ł o ś c i , l e c z w s t y dz ą s i ę t o okazać. Wojownik zaprasza ich do ogniska, opowiada historie, dzieli z nimi swój posiłek i razem, w winie, topią smutki. N az a j u t r z w s z y s c y c z u j ą s i ę l e p i e j . N a j w i ę k s z y m i n ę d z a r z a m i s ą ci, którzy patrzą na cudzą nędzę obojętnym okiem.

Wojownik

światła

słucha

słów

Lao-Tsy,

który

p ow i e d z i a ł ,

że

trzeba pozbyć się świadomości upływu dni i godzin, a większą uwagę zwracać no każdą minutę. Wtedy dopiero, uda nam się r o zw i ąz a ć n i e k t ó r e p r o b l e m y , z a n i m s i ę p o j a w i ą . J e s t c z u j n y w sprawach myśleć drobnych, Myśleć o zatem udaje mu się uniknąć wcale nie wielkich znaczy do w ag i nieszczęść. drobnych sprawach,

krótk owzrocznie.

Przesadne

p r z yw i ąz yw a n i e

s p r a w w i e l k i c h p r ow a d z i d o u t r a t y r a d o ś c i ży c i a . W o j o w n i k w i e , że wielkie marzenia składają się z mnóstwa elementów, podobnie jak światło słoneczne jest sumą milionów promieni.

C za s a m i w d r o d z e d o p a d a w o j ow n i k a r u t y n a . W t e d y k o r z y s t a o n z nauki Nachmana z Bracławia: „Jeśli nie udaje ci się modlić, p o s t a r a j s i ę p ow t a r z a ć j e d n o p r o s t e s ł o w o — p r zy n o s i t o d u s z y wiele dobrego. Nie mów nic więcej, powtarzaj tylko to jedno s ł o w o , b e z p r z e r w y , n i e z l i c z o n ą i l o ś ć r a z y. W k o ń c u u t r a c i o n o swój sens i zdobędzie n ow e znaczenie. Bóg o t w o r zy swoje b r a m y , a w t e d y t y m j e d n y m s ł o w e m w y s ł a w i s z w s zy s t k o , c o z e c h c e s z " . K i e d y w o j ow n i k m u s i w y k o n y w a ć t ę s a m ą c z y n n o ś ć wiele razy z rzędu, może z nią zrobić to, co radzi Nachman i przemienić ją w modlitwę.

Dla wojownika światła „pewniki" nie istnieją. Podąża drogą, którą niestr udzenie stara się poznać. Jego techniki walki zmieniają się zależnie od pory roku. Sam się nieustannie dostosowuje, dlatego n i k o g o n i e s ą d z i w y ł ą c z n i e w e d l e z a s a d y „ p r aw d a — f a ł s z " , l e c z zależnie od czasu i okoliczności. Wie, że jego przyjaciele także muszą się dostosowywać i wcale go nie dziwi, kiedy zmienia się ich sposób bycia. Daje ludziom czas, by mogli uzasadnić swoje p o s t ę p o w a n i e . L e c z w o b l i c z u z d r a d y w o j ow n i k j e s t b ez l i t o s n y .

W o j o w n i k s i a d a p r z y o g n i u , b y p o r o z m a w i a ć z p r zy j a c i ó ł m i . K ł ó c ą się, oskarżają nawzajem, ale resztę nocy i tak spędzają w tym samym namiocie. Wnet zapominają o wszystkich miotanych przez siebie obelgach. Od czasu do czasu pojawia się wśród nich ktoś n i e z n a j o m y . N i c z e g o j e s z c z e w s p ó l n i e z n i m n i e p r z e ży l i , p o k a z a ł się im tylko z dobrej strony, więc niektórzy dopatrują się w nim m i s t r z a . W o j o w n i k ś w i a t ł a n i e p o r ó w nu j e g o z e s w o i m i d a w n y m i t ow a r z y s z a m i . M i l e w i t a n i e z n a j o m e g o , a l e n i e u f a m u , d o p ó k i n i e odkryje również jego wad. Wojownik światła nie rozpocznie bitwy, nim całkowicie nie pozna swojego sprzymierzeńca.

Wojownik

zna

stare

porzekadło:

„Jeśli

wyrzuty

sumienia

z a b i j a ł y b y . . . " . W i e , ż e w y r z u t y s u m i e n i a za b i j a j ą , k r u s z ą p ow o l i duszę tego, kto popełnił błąd i prowadzą go do destrukcji. Wojownik nie chce umierać w ten sposób. Kiedy zdarzy mu się zachować przewrotnie albo złośliwie — jest przecież człowiekiem p e ł n y m w ad — n i e w s t y dz i s i ę p r o s i ć o p r z e b a c z e n i e . J e ś l i t o t yl k o m o ż l i w e , s t a r a s i ę n a p r a w i ć k r z y w d ę , k t ó r ą w y r z ą dz i ł . J e ś l i osoba, którą zranił, nie żyje, czyni dobra komuś nieznajomemu, p o ś w i ę c a j ą c j e p a m i ę c i c z ł ow i e k a , k t ó r y p r z e z n i e g o c i e r p i a ł . Wojownika światła nie trawią wyrzuty sumienia, bowiem wyrzuty sumienia zabijają. Z pokorą naprawia zło, którego był sprawcą.

K a ż dy w o j o w n i k ś w i a t ł a s ł y s z a ł j a k j e g o m a t k a m ó w i ł a : „ M o j e dziecko zachowało się źle, bo straciło Iowę, ale ma bardzo dobre s e r c e " . I c h o c i a ż w o j o w n i k s z a n u j e s w o j ą m a t k ę , d o b r z e w i e , że to nieprawda. Nie pobłaża sobie bez p r z e r w y, ale też nie z a d r ę c z a s i ę w y r z u t a m i s u m i e n i a z p ow o d u s w o j e j l e k k o m y ś l n o ś c i — inaczej nigdy nie wyszedłby na prostą drogę. Obiektywnie o c e n i a r e z u l t a t y s w o i c h d z i a ł a ń , a n i e z a m i a r y . P r zy j m u j e n a s i e b i e o d p ow i e d z i a l n o ś ć z a s k u t k i t e g o , c o r o b i , n aw e t j e ś l i m u s i płacić wysoką cenę za błędy, jakie popełnia. Jak głosi stare arabskie przysłowie: „Bóg ocenia drzewo po jego owocach, a nie po korzeniach".

N i m w o j o w n i k p o d e j m i e i s t o t n ą d e c y z j ę — w y p ow i e d z e n i e w o j n y , w ym a r s z z p r z y j a c i ó ł m i n a i n n ą r ó w n i n ę , w yb ó r p o l a p o d s i e w — pyta siebie: „Jakie to będzie miało skutki dla piątego pokolenia moich spadkobierców?". c z ł ow i e k a mają Wojownik wpływ jest n aw e t świadom, na że c z y ny odległą każdego bardzo

p r zy s z ł o ś ć i d l a t e g o m u s i w i e d z i e ć , j a k i ś w i a t p o z o s t a w i p o s o b i e następnym pokoleniom.

Ktoś kiedyś przestrzegł wojownika światła tymi słowami: „Nie w yw oł u j burzy w szklance wody". Lecz on nie wyolbrzymia t r u d n o ś c i i w k a ż d e j s y t u a c j i s t a r a s i ę z a c h o w a ć zi m n ą k r e w . N i e osądza cierpień innych ludzi. Maleńki drobiazg — który dla niego j e s t b e z z n a c z e n i a — m o ż e r oz p ę t a ć b u r z ę , k t ó r a d r z e m a ł a w duszy jego brata. Wojownik szanuje ból bliskich i nie próbuje p o r ów n y w a ć g o z e s w o i m . K i e l i c h r o z p a c z y k a ż d e g o c z ł ow i e k a jest innego rozmiaru.

„Najważniejsza

na

drodze

duchowej

jest

odwaga"

m aw i a ł

G a n d h i . T c h ó r z o m ś w i a t w y d a j e s i ę z ł ow r o g i i n i e b e z p i e c z n y . S zu k a j ą o n i p o z o r n e g o b e z p i e c z e ń s t w a w ż y c i u b e z w i e l k i c h wy z w a ń i z b r o j ą s i ę p o z ę b y , b y o c h r o n i ć t o , c o w y d a j e i m s i ę , że posiadają. Tchórze zakładają w końcu kraty w oknach własnego więzienia. Myśli w o j ow n i k a światła wybiegają daleko poza h o r yz o n t y . W i e , ż e j e ś l i n i e u c z y n i n i c d l a ś w i a t a , n i k t t e g o n i e zrobi. Bierze więc udział w Dobrej Walce i pomaga innym, nawet jeśli czasem nie do końca rozumie, dlaczego to robi.

Wojownik r o zw i ąz a ć

światła trudne

z

uwagą Chico z

czyta ludźmi,

słowa, nie

którymi uda pogrążaj

Dusza ci się się we

Wszec hświata

natchnęła

X av i e r a :

„Kiedy

konflikty

w sp o m n i e n i a c h c i ę ż k i c h c h w i l , l e c z r a d u j s i ę t y m , ż e u d a ł o c i s i ę w yj ś ć z n i c h z w y c i ę s k o . K i e d y w y c h o d z i s z z d ł u g i e g o l e c z e n i a p o chorobie, nie myśl o cierpieniu, które cię dotknęło, lecz o b ł o g o s ł a w i e ń s t w i e B o g a , k t ó r e p o z w o l i ł o c i w y zd r ow i e ć . D o k o ń c a ż yc i a z a c h o w a j w s w o j e j p a m i ę c i w s z y s t k i e d o b r e r z e c z y , k t ó r e pojawiły d ow o d e m się w najtrudniejszych możliwości i okolicznościach. ci nadzieję One w będą twoich dadzą obliczu

największych przeszkód".

Wojownik skupia się na maleńkich cudach codzienności. Jeśli potrafi w nich dojrzeć to, co piękne, znaczy to, że i on nosi w sobie piękno, bowiem świat jest zwierciadłem, w którym odbija s i ę t w a r z k a ż d e g o c z ł o w i e k a . I c h o ć w o j ow n i k d o b r z e z na s w o j e wa d y i o g r a n i c z e n i a , r o b i c o w j e g o m o c y , by z a c h o w a ć p o g o d ę ducha w trudnych sytuacjach. Ostatecznie, świat zawsze stara s i ę p r z y j ś ć m u z p o m o c ą , n a w e t j e ż e l i w s z y s t k o w o k ó ł w yd a j e s i ę temu przeczyć.

Istnieją resztki emocji, wyprodukowane w fabrykach myśli. To minione cierpienia, z których już nie ma pożytku, to przezorność, która kiedyś też by ł a ma przydatna, ale dzisiaj jednak niczemu potrafi je nie s ł u ży . i W ojownik wspomnienia, przesiać

pozostawić te tylko, stanowią uczuć, część mojej

które są mu potrzebne. W historii! piętno Dlaczego na moim mam

ten sposób p o z b yw a ć Wojownik

p o z b y w a s i ę r e s z t e k e m o c j i . J a k i ś z n a j o m y w z dy c h a : „ A l e ż o n e się które odcisnęły życiu?".

uśmiecha się. Nie stara się wzbudzić w sobie emocji, które już w n i m u m a r ł y . Z m i e n i a s i ę i p r a g n i e , b y j e g o u c z u c i a t o w a r z y s zy ł y mu w tej przemianie.

Kiedy nauczyciel dostrzega, że wojownik jest przygnębiony mówi mu: „Nie jesteś wcale tym, kogo przypominasz w chwilach smutku. Jesteś kimś więcej. Ty żyjesz, choć wielu innych odeszło z p o w o d ó w , k t ó r y c h n i g d y n i e z r o z u m i e m y . D l a c z e g o B ó g w e zw a ł do siebie ludzi tak niezwykłych, a nie właśnie ciebie? Dokładnie w t e j c hw i l i m i l i o n y l u d z i p o d d a ł o s i ę , p o g o d z i ł o z w ł a s n y m losem. Nie cierpią już, nie płaczą, patrzą jedynie jak mija czas. Utracili zdolność działania. Lecz ty, ty jesteś smutny. A to ś w i a d c z y o t y m , ż e t w o j a d u s z a j e s t c i ą g l e ż yw a" .

B yw a c z a s e m , ż e p o d c z a s c i ą g n ą c e j s i ę w n i e s k o ń c z o n o ś ć b i t w y , wo j ow n i k o w i w p a d a n a g l e d o g ł o w y p o m y s ł , k t ó r y p o z w a l a m u w c i ą g u p a r u s e k u n d p r z ew a ż y ć s z a l ę z w y c i ę s t w a n a s w o j ą s t r o n ę . Wtedy myśli: „Czemu męczyłem się tak długo, skoro mogłem rozstrzygnąć R ze c z y w i ś c i e , walkę z i zaoszczędzić czasu p o ł ow ę energii?". każdej perspektywy p r z e z w y c i ęż e n i e

t r u d n o ś c i w y d a j e s i ę d z i e c i n n i e p r o s t e . W i e l k i e z wy c i ę s t w o , d z i ś t a k p o z o r n i e ł a t w e , j e s t w i s t o c i e w y ni k i e m c a ł e j s e r i i m a l e ń k i c h w ygr a n y c h , k t ó r e p r z e s z ł y n i e z a u w aż o n e . K i e d y w o j o w n i k p o j m u j e t ę p r a w d ę , ś p i s p o k o j n i e . D a l e k o m u d o p o c z u c i a w i ny , że s t r a c i ł za dużo czasu i energii. Raduje się tym, że doszedł do celu.

dw a

rodzaje

modlitwy.

Takie,

w

których

prosimy,

aby

w yd a r z ył y s i ę j a k i e ś o k r e ś l o n e r z e c z y i p r ó b u j e m y p o d s z e p n ą ć Bogu, co ma czynić. Nie pozostawiają one Stwórcy ani czasu, ani przestrzeni do działania. Bóg — który dobrze wie, co dla każdego z nas najlepsze — i tak zrobi, co uzna za stosowne. A modlący o d n i e s i e w r aż e n i e , ż e n i e z o s t a ł w y s ł u c h a n y . L e c z s ą i i n n e m o d l i t w y , t e , w k t ó r y c h c z ł o w i e k g o d z i s i ę , b y w j e g o ż yc i u spełniły się zamysły Stwórcy, choć przecież nie zna Jego ścieżek. Prosi, by oszczędzono mu cierpień, prosi o radość w w al c e o D o b r o , l e c z n i g d y n i e z a p o m i n a d o d a ć : „ N i e c h s t a n i e s i ę w ol a T w o j a " . W o j ow n i k ś w i a t ł a m o d l i s i ę w t e n d r u g i s p o s ó b .

W o j o w n i k w i e , ż e s ł o w a n a j i s t o t n i e j s z e w k a ż d y m j ę zy k u , t o słowa bardzo krótkie. „Tak". „Miłość". „Bóg". Te słowa p r zy c h o d z ą n a m n a j ł a t w i e j i w y p e ł n i a j ą o l b r z y m i e p r z e s t r z e n i e pustki. Jednak istnieje inne słowo, też bardzo krótkie, którego w yp ow i e d z e n i e s p r a w i a w i e l u l u d z i o m n i e l a d a k ł o p o t : „ N i e " . T e n kto nigdy nie i mówi „Nie" sądzi, że jest wspaniałomyślny, ma reputację szlachetny dobrze wychowany, b ow i e m „Nie"

słowa przeklętego, samolubnego i pospolitego. Wojownik stara s i ę n i e w p a ś ć w t ę p u ł a p k ę . B ow i e m c z a s a m i m ów i ą c „ T a k " i n n y m , m o ż n a p ow i e d z i e ć „ N i e " s a m e m u s o b i e . D l a t e g o j e g o u s t a n i g d y n i e w y p o w i a d a j ą „ T a k " , k i e d y j e g o s e r c e m ów i „ N i e " .

Po pierwsze: Bóg jest

wyrzeczeniem.

C i e r p w t y m ży c i u , a

będziesz szczęśliwy w następnym. P o d r u g i e : T e n k t o s i ę b aw i j e s t dz i e c k i e m . Ż y j w n a p i ę c i u . P o t r z e c i e : I n n i w i e dz ą c o j e s t d l a n a s d o b r e , b o m a j ą w i ę c e j d o ś w i a d c z e n i a . P o c z w a r t e : N a s z y m o b o w i ą z k i e m j e s t z a d ow a l a ć innych. Należy im sprawiać przyjemność nawet za cenę wielkich poświęceń. Po piąte: Nie należy pić z kielicha szczęścia, bo mogłoby nam to przypaść do gustu, a przecież nie pozostanie on n a z a w s z e w n a s z y c h r ę k a c h . P o s z ó s t e : T r z e b a p r zy j ą ć n a siebie wszystkie kary. jesteśmy winni. Po siódme: Strach jest sygnałem ostrzegawczym. Nie podejmujmy r y zy k a . Oto p r zy k a z a n i a , k t ó r y m w o j o w n i k ś w i a t ł a n i e m o ż e b y ć p o s ł u s z n y pod żadnym pozorem.

Tłum ludzi stoi na środku drogi, zamykając dostęp do Raju. P u r y t a n i n p y t a : „ P o c o t u g r z e s z n i c y ? " . M or a l i s t a o b u r z a s i ę : „ P r o s t yt u t k a c h c e w z i ą ć u d z i a ł w u c z c i e ! " . w ykr z y k u j e : „jak wybaczyć niewiernej S t r a ż n i k w ar t o ś c i kobiecie, skoro

z g r z e s z y ł a ? " . P o k u t n i k r o z r y w a s w o j e s z a t y : „ D l a c z e g o uz d r a w i a ć ślepego, który myśli tylko o swoim cierpieniu i nigdy nie okazuje w dz i ę c z n o ś c i ? " . A s c e t a o b u r z a s i ę : „ G o d z i s z s i ę , b y n i ew i a s t a maściła swoje włosy drogocennym olejkiem. Dlaczego nie s p r z e d a ć g o i n i e k u p i ć ż y w no ś c i ? " . J e z u s z u ś m i e c h e m t r zy m a o t w a r t e d r z w i R a j u . I m i m o c a ł e g o r o z g a r d i a s z u w o k ó ł w o j ow n i c y światła wchodzą do środka.

W r ó g j e s t p r z e b i e g ł y . I l e k r o ć m o ż e , c hw y t a z a b r o ń n a j ł a t w i e j s z ą w uż y c i u i n a j s k u t e c z n i e j s z ą — i n t r y g ę . N i e w ym a g a t o z by t n i e g o w ys i ł k u , bowiem inni pracują na jego konto. Przewrotnymi s ł o w a m i m o ż n a z n i s z c z y ć n a j s i l n i e j s z e w i ę zy , d ł u g i e l a t a d ą ż e n i a d o h a r m o n i i z d r u g i m c z ł ow i e k i e m . W o j o w n i k ś w i a t ł a c z ę s t o p a d a ofiarą tej pułapki. Nie wie, skąd padł cios, ani nie ma najmniejszej możliwości, by dowieść, że coś jest oszczerstwem. I n t r y g a n i e d a j e m o ż l i w o ś c i o b r o n y — w y d a j e w yr o k b e z ża d n e g o p r o c e s u . W o j o w ni k ś w i a t ł a p ł a c i w i ę c z a j e j s k u t k i i p o n o s i niezasłużone kary, bo słowa ma moc i on o tym wie. Cierpi w milczeniu, ale nie posługuje się nigdy tą samą bronią wobec przeciwnika. W ojownik światła nie jest tchórzem.

„Daj szaleńcowi tysiąc rozumów, a on będzie chciał tylko twój" — głosi arabskie przysłowie. Kiedy wojownik opinie światła na temat z a c zy n a siania uprawiać swój ogród, zauważa, że z boku śledzi go sąsiad. Ten człowiek uwielbia w yg ł a s z a ć swoje d z i a ł a ń , n aw o ż e n i a m y ś l i i p o d l e w a n i a z d o b y c z y . J e ś l i w o j o w n i k posł uchałby tych rad, to wykonałby pracę, która nie byłaby jego pracą, a ogród, Jednak który pielęgnował, wie, że odzwierciedlałby każdy ogród zamysły sw o j e sąsiada. w o j ow n i k ma

tajemnice, które może odkryć jedynie cierpliwa ręka ogrodnika. Dlatego woli się skupić na słońcu, deszczu i porach roku. Wie, że szaleniec, który podpatruje zza muru i daje tysiące rad na temat cudzego ogrodu, nie dba o swoje rośliny.

Aby

walczyć

trzeba

mieć

oczy

otwarte

i

oddanych

s p r z y m i e r z e ń c ó w u b o k u . L e c z c z a s e m z d a r z a s i ę , że p r zy j a c i e l , k t ó r y w al c z y ł w o b o z i e w o j o w n i k a , z m i e n i a s i ę n a g l e w j e g o w r o g a . P i e r w s z ą r e a k c j ą j e s t n i e n a w i ś ć . J e d n a k w o j ow n i k św i a t ł a wie, że na polu bitwy zaślepiony żołnierz ginie. Dlatego stara się z aw s z e d aw n e g o jego pamiętać o wszystkich Usiłuje odkryć, dobrych uczynkach co swojego tego się sojusznika. Próbuje zrozumieć, co popchnęło że przestali

c z ł ow i e k a d o n a g ł e j z m i a n y o b o z u , j a k i e r a n y n a w a r s t w i ł y s i ę w duszy. sprawiło, porozumiewać. Nikt nie jest całkowicie dobry ani zły. O tym myśli w oj o w n i k , k i e d y o d k r y w a , ż e m a n ow e g o p r z e c i w n i k a .

Wojownik światła wie, że cel nie uświęca środków. Ponieważ cel nie istnieje, istnieją tylko środki. Życie gna go z nieznanego w n i e z n a n e . K a ż d a m i n u t a ow i a n a j e s t p a s j o n u j ą c ą t a j e m n i c ą — w oj o w n i k n i e w i e , s k ą d p r z y s z e d ł a n i d o k ą d i d z i e . A l e w i e , ż e n i e z n a l a z ł s i ę n a ś w i e c i e p r z e z p r z y p a d e k . I c i e s z y s i ę , ż e w s zy s t k o go zaskakuje, że zachwycają go nowe pejzaże. Często się boi, a l e d l a w o j ow n i k a t o c a ł k i e m n o r m a l n e . J e ś l i s k u p i s i ę j e d y n i e n a c e l u p o d r ó ż y , n i e z w r ó c i uw a g i n a z n a k i n a d r o d z e . J e ś l i z a d a t yl k o j e d n o p y t a n i e , n i e p o z n a w i e l u i n n y c h o d p o w i e d z i . I d l a t e g o w oj o w n i k o d d a j e s i ę w s z y s t k i e m u c a ł k o w i c i e .

Wojownik

wie,

że

istnieje

„ z j aw i s k o

lawiny".

Często

był

świadkiem, kiedy ktoś zachował się podle wobec osoby, której z a b r a k ł o o dw a g i , b y s i ę p r z e c i w s t a w i ć . Z t c h ó r z o s t w a i ż a l u t a osoba wyładowywała swą złość na kimś jeszcze słabszym, aż p ow s t a w a ł a z t e g o i s t n a l aw i n a n i e s z c z ę ś ć . N i k t z n a s n i e zn a skutków własnego okrucieństwa. Dlatego wojownik jest ostrożny w s z a r ż ow a n i u s z a b l ą i s t a j e d o w a l k i t y l k o z g o d n y m s i e b i e przeciwnikiem. A kiedy wpada w gniew, uderza pięścią w skałę i rani sobie rękę. Ręka się goi łatwo, lecz dziecko, napiętnowane na całe życie. któremu zadałby ciężkie razy, bo przegrał jakąś potyczkę, pozostałoby

K i e d y n a d c h o d z i c h w i l a r oz s t a n i a , w o j ow n i k ż e g n a w sz y s t k i c h poznanych w Drodze przyjaciół. Jednych nauczył jak usłyszeć d zw on y zatopionej świątyni, innym opowiedział przy ognisku koleje swojego losu. Smutno mu na duszy, lecz wie, że jego szabla jest święta i musi być posłuszny rozkazom Tego, któremu poświęcił swą walkę. Tak więc wojownik światła dziękuje swoim t o w ar z y s z o m p o d r ó ż y , b i e r z e g ł ę b o k i o d d e c h i r u s z a n a p r z ó d pełen wspomnień z niezapomnianej podróży.

Epilog
Kiedy kobieta zamilkła, zapadła noc . Siedzieli na brzegu oceanu i oglądali wschodzący księżyc. — Jest wiele sprzeczności w tym, co mi powiedziałaś — z a uw a ż y ł . K o b i e t a w s t a ł a . — Z e g n a j — p ow i e d z i a ł a . — D o b r z e w i e d z i a ł e ś , ż e d zw o n y n a dnie morza to wcale nie legenda. Ale udało ci sieje usłyszeć dopiero wtedy, kiedy pojąłeś, że i wiatr, i mewy, i szelest liści składają się na ich muzykę. Tak samo wojownik światła wie, że w szy s t k o , c o g o o t a c z a — j e g o z w y c i ę s t w a i p o r a ż k i , j e g o z a p a ł i rozpacz — stanowi właściwą część jego w al k i w t e dy o Dobro. I potrafi tego z a s t o s o w ać taktykę, kiedy będzie

p o t r z e b o w a ł . W o j o w n i k n i e w i e l e s o b i e r o b i ze s p ó j n o ś c i . N a u c z y ł się żyć ze swoimi sprzecznościami. — Kim jesteś? — spytał. Ale nieznajoma była już daleko. Stąpała po falach w stronę w sc h o d z ą c e g o n a n i e b i e k s i ę ż y c a .

Drzewo Babel
Warszawa, listopad 2000

Wydanie pierwsze Nakład 50 000 egz Printed in Poland

Druk i oprawa Zakład Poligraficzny "DRUK-SERWIS" s.c. tel.(023) 6732693 faz 023) 6732694

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful