Αρ.

Φύλλου 16
URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ

Διανέμεται Δωρεάν

2. Σημείωμα έκδοσης - Μαύρο
πρόβατο
3. Σαν γαλοπούλες σε χριστουγεννιάτικο τραπέζι!
4. Το άλσος έχει τη δική του ιστορία
5. Μαρακοκατασκευάσματα - 20.000
άστεγοι...
6. Πάμε βόλτα ? - Δρομολόγια
7. Σελίδα Αναγνωστών
8. Το λακωνίζειν
9. Λέξεις και φράσεις
10. Μάτια ανοιχτά - Η εποχή των
αντι-ηρώων
11. Ένας χρόνος λειτουργίας του
νέου δημοτικού συμβούλιου
12 - 13. Καζαμίας 2012
14. Για να μη πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη
15. Οι Αραβικές εξεγέρσεις σε
σταυροδρόμι
16. Ο ρόλος της αντιπαροχής στην
οικοδόμηση του Βύρωνα
17. Πόσο χρόνο έχουμε ακόμα;
18. Διαδρομές στον Κόσμο
19. Επικίνδυνοι χαβαλετζήδες
20 - 21. Καππαδοκία Μέρος 2ο
22. Από τα ΜΜΕ της χειραγώγησης...
23. Εμείς οι Φιλανδοί
24. Καλλιτέχνες του Βύρωνα

Αρ. Φύλλου 16

2

Λονδίνο,Άμστερνταμ και
Βερολίνο
Οι γιορτές, οι βιτρίνες το πνεύμα
των Χριστουγέννων
Εικόνες από τη μεσαία τάξη που
γιορτάζει ακόμη την δυνατότητα για
κατανάλωση.
Αθήνα,Βύρωνας
Δεν βγαίνουν πια ευχές από τα στόματα,
κομπιάζει η γλώσσα, μόνο βρυχηθμοί που
λιώνουν τα φωνήεντα .
13/12/2011
Τρίτη και δεκατρείς γράφουμε editorial για
χριστουγεννιάτικο τεύχος……τέλειος συμβολισμός.
Κουκλάκι η πόλη μας μου είπε ο Νάσος σαρκάζοντας τη μίζερη εικόνα των δρόμων που μισογέμισαν στολίδια και άδειασαν από
ανθρώπους .
Η μεγαλύτερη χριστουγεννιάτικη Απεργία……δεν έχω….δεν αγοράζω….πενθώ για το 2012……..πενθώ το μέλλον…
Το κέντρο ερήμωσε ακόμη παραπάνω ,ποιος θυμάται τα λόγια των δημοτικών εκλογών, δεν υπάρχουν λεφτά λένε………διάθεση ίσως?
Άστεγοι, πρεζάκια και οι μετανάστες που μεταναστεύουν ξανά και κάνουν το πρόβλημα να δείχνει μεγαλοπρεπέστατο και Ελληνικό.
Ποιος θυμάται τι λέγαμε πέρσι? Γενικά ποιος θυμάται τι λέγαμε πριν ένα μήνα μία βδομάδα…….χθές.
Ξοδεύεται ο χρόνος χωρίς αποτύπωμα ιστορίας
Ας κάνουμε παρέες, να φωνάξουμε το διπλανό μας, ας είμαστε γενναιόδωροι, οι φτωχοί ήταν πάντα.
Να δράσουμε, αλλιώς ας παρακολουθήσουμε τη καύση των ονείρων μας μαζί με τα σκουπίδια του πολιτισμού μας.
Διαδρομές

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

Αν το δεις ελαφρά έχοντας εξασφαλίσει τον έναν
εργαζόμενο στην οικογένεια σου για να καλύπτονται οι στοιχειώδεις ανάγκες της μπορεί και να διασκεδάσεις με τον «αντεξουσιαστή» της εξουσίας
που μας έχει αφήσει άναυδους και με έλλειψη
επιθετικών προσδιορισμών που να τον αφορούν.
Ο λόγος για τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου:
γιο του Αντρέα του, συγκάτοικο του Σαμαρά, λαμπρό υπουργό σε όσα υπουργεία πέρασε (θυμά-

ται κανείς κάτι από το έργο του;),
θριαμβευτή πρωθυπουργό μετά
τις ανεπανάληπτες γκάφες της
ΝΔ του Καραμανλή και τα τελευταία δυο χρόνια πιστό σκυλί στην
εφαρμογή μέτρων που οδηγούν
την Ελλάδα και τους ανθρώπους
της σε μια ατελείωτη φτώχεια, διάλυση, συνεχή μαρασμό και κατάθλιψη. Γιατί αυτός ο άνθρωπος
γίνεται σήμερα μαύρο πρόβατο;
Μα απλά γιατί στην τελευταία του
τοποθέτηση στη Βουλή μας συγκίνησε βρε! Αναρωτιέμαι αν υπήρξε μάτι σε όλη την Ελλάδα που
να μην δάκρυσε ακούγοντας τον
απολογισμό της πολιτικής του διαδρομής, τι την
νομιμοποίηση της κάνναβης θυμήθηκε που πρώτος αυτός την σκέφτηκε, τι έμφαση στην πράσινη
ανάπτυξη, τι μάχη με τις συντεχνίες, τι, τι, τι…και
έτσι αδικημένος και κατατρεγμένος από φίλους
και εχθρούς για να μας σώσει πάλι παραδίδει
σκυτάλη εντελώς «δημοκρατικά» σε έναν άλλο
πρωθυπουργό που ως γνήσιος εκπρόσωπος του

κεφαλαίου και των τραπεζών θα μπορέσει να εξυπηρετήσει καλύτερα τους «εθνικούς στόχους» της
συναίνεσης και του ξεπουλήματος της χώρας. Ο
ΓΑΠ όμως γράφει ως μαύρο πρόβατο τις πιο μαύρες σελίδες στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.
Με την ακροδεξιά στην κυβέρνηση και τους γελοίους ΕΠΕΝΙΤΕΣ με τα τσεκούρια πλέον υπουργούς
να δουλεύουν για μας…Και ο Παπανδρέου γαντζωμένος στην εξουσία και στο ιδιόκτητο κόμμα
του μπαμπά του δεν λέει να κάνει δημόσια μια
κίνηση αυτοκριτικής να πει τουλάχιστον ένα συγνώμη σε όσους τον ψήφισαν με άλλο πρόγραμμα
και για άλλα οράματα. Και ας υπενθυμίσουμε ότι
όλα αυτά γίνονται στο όνομα της μη πτώχευσης
της χώρας και αναρωτιέται κανείς πόσο πιο πολύ
μπορεί να πτωχεύσουμε όταν έχουμε ένα βιβλίο
για κάθε τάξη, έναν εργαζόμενο σε κάθε οικογένεια, έναν γιατρό σε κάθε όροφο και έναν Ματατζή
ανά διαδηλωτή; Και όσο για το μαύρο πρόβατο
μας καθόλου δεν μας πείθει ότι είναι πρόβατο πιο
πολύ με κακό λύκο μοιάζει που έρχεται να ρημάξει
το κοπάδι. Και μου θυμίζει εκείνη την ωραία ατάκα
της Βασιλειάδου σε μια ελληνική ταινία «άστην να
την σώσει κανένας άλλος μήπως και σωθεί…»

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

3

...στην Κοινωνία

ΣΑΝ ΓΑΛΟΠΟΥΛΕΣ ΣΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ!
Η ελληνική version του Hell’s Kitchen
Φανταστείτε λοιπόν ένα υπέροχο, πλούσιο και
λαχταριστό χριστουγεννιάτικο γεύμα με κυρίως
πιάτο μια ζουμερή καλοψημένη γαλοπούλα, με τη
γέμιση, τις πατατούλες και τα συνοδευτικά της…
Καταπληκτικά θα έλεγε κανείς. Πλην όμως:
Α. ΠΕΡΣΙ, ΙΣΩΣ, ΦΕΤΟΣ ΜΑΛΛΟΝ ΟΧΙ!
Η ωμή πραγματικότητα λέει ότι δεκάδες χιλιάδες
οικογένειες φέτος, όχι μόνο Χριστούγεννα δεν
θα κάνουν, αλλά αντίθετα, ζουν αυτές τις μέρες
την κορύφωση της δικής τους οικονομικής και
κοινωνικής σταύρωσης.
Οι δήμαρχοι της χώρας, από την άλλη, βάλθηκαν
να πνίξουν τις πόλεις στα λαμπιόνα μπας και
«ξορκίσουν» το κακό και πιστέψουμε ότι υπάρχει
λόγος (και χρήμα) για χαρές και πανηγύρια και δουν
κι οι μαγαζάτορες κανά πελάτη στα καταστήματά
τους (τόνωση του καταναλωτικού κλίματος λέγεται
αυτό).
Το Oskar, πάντως, για τα καλύτερα φετινά οπτικά
εφέ πηγαίνει, μακράν, στον κ. Καμίνη. Κατόρθωσε
να κάνει τη νύχτα μέρα στο κέντρο της Αθήνας!
Είναι ο άνθρωπος που έχει ανακαλύψει –και
ακολούθως έκανε πράξη - τη φωτεινή πλευρά
της ζωής, διώχνοντας μακριά τη μαυρίλα και τη
μιζέρια που προκαλούν κάτι δεκάδες χιλιάδες
«απροσάρμοστων» που μουρμουράνε στους
δρόμους και διαμαρτύρονται για μέτρα λιτότητας,
φτώχεια, απόγνωση και άλλα τέτοια περίεργα,
και μειώνουν την εμπορική κίνηση με την
παλιοσυμπεριφορά τους…
Α, και δεν είναι μόνο αυτοί, είναι και κάτι άλλοι που
τη «βρίσκουν» να κοιμούνται στα παγκάκια μέρανύχτα και οι οποίοι καταστρέφουν το αισθητικό
feng shui της πρωτεύουσας και φέρνουν, επίσης,
σε δύσκολη θέση τους καημένους τους τουρίστες,
οι οποίοι ήρθαν να κάνουν τις διακοπές τους στη
χώρα μας και να χαλαρώσουν.
Για τους μεν πρώτους ο πολυμήχανος δήμαρχος
ετοιμάζει νομοσχέδιο για τον περιορισμόαπαγόρευση των πορειών στο κέντρο της Αθήνας,
ενώ για τους δεύτερους, αποφάσισε να ξηλώσει τα
παγκάκια. Ας πάνε σπίτι τους στο κάτω-κάτω να
κοιμηθούνε! Είναι μέρος αυτό για να αράζουνε;
Β. ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΤΟ «ΜΕΝΟΥ
ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ» ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ!
Φρόντισαν για το ροδοκοκκινισμένο, σωστό, ψήσιμό
μας (τραγανή πετσούλα, μαλακό ψημένο κρέας με τα
ζουμιά του) οι εγχώριοι chef του μνημονίου υπό την
καθοδήγηση των διεθνούς φήμης και καταξίωσης
masterchef της τρόικας, οι οποίοι δείχνουν μια
σχετική προτίμηση στην ανθρωποφαγία.
Οι κανίβαλοι, λοιπόν, του ευρωπαϊκού, διεθνούς και
εγχώριου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου
(και) φέτος θα περάσουν λαμπρές γιορτές, ενώ ούτε
αυτοί, ούτε οι οικογένειές τους θα πεινάσουν!
Εμείς, οι υπόλοιποι, βρισκόμαστε πάνω στο
Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και συγκεκριμένα
μέσα στην πιατέλα, ενώ γύρω μας αχνίζουν
οι πατατούλες και τα λοιπά συνοδευτικά. Από
την εξαιρετικά άβολη θέση όπου βρισκόμαστε
μπορούμε να παρακολουθήσουμε σε πρώτο
πλάνο τις συζητήσεις που διεξάγονται γύρω από
το τραπέζι, σχετικά με την τιμή της «γαλοπούλας»

φέτος, τις συνθήκες εκτροφής της κλπ, ανάμεσα σε
περιχαρείς, ξέγνοιαστους καλεσμένους, οι οποίοι
σιγά σιγά παίρνουν θέση «μάχης» για το μεγάλο
φαγοπότι.
Στην κουζίνα, δε, οι σεφ ετοιμάζουν πυρετωδώς
και τα υπόλοιπα πιάτα του γεύματος. Πολυεθνικό
μενού, με γεύσεις από Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία
και Ιρλανδία.
Στο τραπέζι, προς στιγμήν, επικρατεί ένταση
λόγω μιας διαμάχης μεταξύ του ζεύγους των
οικοδεσποτών, για τον τρόπο και τον χρόνο
σερβιρίσματος των ορεκτικών.
Η γαλλίδα θεία από την Αμερική, φαίνεται ανήσυχη
από αυτή την εξέλιξη και σπεύδει να ηρεμήσει τα
πνεύματα, γιατί αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή
είναι η οικογένεια να παραμείνει ενωμένη για να
μπορέσει να ξεπεράσει τις δυσκολίες της «κρίσης».
Ο ξάδερφος εκ του Ηνωμένου Βασιλείου, από την
άλλη, μόλις αντιλαμβάνεται τι περιέχει το μενού,
αρχίζει να δυσφορεί , καθώς είχε διαμηνύσει
εγκαίρως στον γάλλο ξάδερφό του και οικοδεσπότη,
Nicola, ότι είναι πλέον χορτοφάγος.
Τον φωνάζει λοιπόν στην άκρη και του λέει, με
έντονο ύφος, ότι αδυνατεί να συμμετέχει ως
συνδαιτυμόνας στο Χριστουγεννιάτικο γεύμα.
Η γερμανίδα σύζυγος, σπεύδει, τότε, να
υπερασπιστεί τον άντρα της, λέγοντας ότι αυτά
είναι βλακείες και ότι από πού κι ως πού
άγγλος δεν τρώει κρέας,
ενώ είναι αδιανόητο,
ένας
και
μόνο
άνθρωπος
να

χαλάει
το κλίμα σε
όλο το τραπέζι.
Με
αυτά
και
μ ’
αυτά, ο David αποφάσισε να
μείνει στο τραπέζι και απλά να φάει
πατατούλες και σαλάτα.
Πίσω στην κουζίνα ο έλληνας μάγειρας Lucas,
-ο οποίος παρεμπιπτόντως έχει θητεύσει στις
καλύτερες σχολές μαγειρικής διεθνώς, γι’ αυτό
και του εμπιστεύτηκαν τις τύχες του ψητού για το
αποψινό γεύμα- έχοντας στο πλάι του τους τρεις
βοηθούς του, εξηγεί στους τρεις masterchef πως
έχει βρει έναν τρόπο ώστε οι γαλοπούλες στη φάρμα
του να λαμβάνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα
τις απαραίτητες δόσεις ουσιών πάχυνσης χωρίς,
όμως, να καταστρέφεται τελείως το ορμονικό τους
σύστημα, διατηρώντας τες, έτσι, στα όρια των
ευρωπαϊκών υγειονομικών προδιαγραφών, για να
μπορεί να τις εξάγει χωρίς πρόβλημα.
Οι masterchef δείχνουν να συναινούν στις
πρακτικές του έλληνα chef,
ωστόσο του
επισημαίνουν ότι θα πρέπει να προχωρήσει άμεσα
σε εκτόξευση των εξαγωγών γαλοπούλα καθώς έχει
αυξηθεί κατακόρυφα –λόγω των νέων τάσεων στη
μαγειρική- η ζήτηση του εν λόγω πουλερικού στα

ευρωπαϊκά σαλόνια.
Τον διαβεβαιώνουν, ταυτόχρονα, ότι μπορούν οι
ίδιοι να του παρέχουν τα απαραίτητα συστατικά για
την ακόμα γρηγορότερη πάχυνση των πτηνών, ώστε
να μην ξεμείνουν οι πελάτες από το αγαπημένο τους
γεύμα.
Πίσω στην πιατέλα, τώρα, η καλοψημένη
γαλοπούλα, η οποία διατηρεί ακόμα –ποιητική
αδεία- τις αισθήσεις της, αναρωτιέται που να
βρίσκονται αυτή την ώρα κάτι ομάδες ακτιβιστών, οι
οποίοι όλο το προηγούμενο διάστημα διαδήλωναν
γύρω από τη φάρμα παραγωγής, ενάντια στις
μεθόδους εκτροφής και το σύστημα παραγωγής.
Σε αυτό το σημείο παρακαλούνται οι αναγνώστες και
οι αναγνώστριες να επιλέξουν ένα από τα ακόλουθα
σενάρια για την ολοκλήρωση της ιστορίας:
Σενάριο a. Στη φάρμα, οι ομάδες των ακτιβιστών
αδυνατώντας να καταλήξουν σε ένα κοινό σύνθημα
για την έφοδο στα ανάκτορα, αποφάσισαν:
- μερικοί να οργανώσουν ημερίδα για το θέμα
καλώντας και άλλους ενδιαφερόμενους
– μια ομάδα αποχώρησε τελείως και όρισε άλλο
σημείο διαμαρτυρίας
- κάποιοι άλλοι άρχισαν να ψάχνουν τρόπους για να
γίνουν περισσότεροι και άρχισαν να μαζεύουν ό,τι
κυκλοφορούσε στο δρόμο –ανάμεσα στους
οποίους και κάτι πρώην επιστάτες της
φάρμας, μετανοιωμένους υποτίθεται
για τα όσα συνέβαιναν εκεί όλα αυτά
τα χρόνια
Με αυτά και με αυτά, και μέχρι να
ολοκληρωθούν οι διαδικασίες,
ξημέρωσε και στην πιατέλα
του χριστουγεννιάτικου
τραπεζιού είχαν μείνει
μόνο τα κόκκαλα της
γαλοπούλας
Σενάριο b. Και
πάνω που έζωνε,
τη γαλοπούλα μας
η απελπισία και
φανταζόταν
την
πορεία της από τον
ουρανίσκο
στον
οισοφάγο και μετά
στο στομάχι των
καλεσμένων, ακούγεται ένας δυνατός θόρυβος από
σπασμένα τζάμια και εκρήξεις!
Οι διάφορες ομάδες των ακτιβιστών είχαν
σχηματίσει το δικό τους στρατό. Σε συνεργασία
με τις υπόλοιπες γαλοπούλες της φάρμας, (οι
οποίες συνειδητοποιώντας το μονόδρομο που
τους επεφύλασσε τα σύστημα αποφάσισαν να
οργανωθούν σε ένα κοινό μέτωπο απέναντι στον
εχθρό), κατόρθωσαν συλλογικά να σώσουν
την ψημένη γαλοπούλα από τις ορέξεις των
σαρκοφάγων (κανίβαλων) ευρωπαίων, αμερικάνων
και λοιπών συγγενών και φίλων των αρχιμαγείρων.
Από τη μάχη υπήρξαν απώλειες. Η φάρμα όμως,
τα ανάκτορα, οι οικοδεσπότες και οι αρχιμάγειρες
ανήκαν πια στο παρελθόν
Επιμύθιο: Γαλοπούλες της χώρας, γαλοπούλες του
κόσμου ας οργανωθούμε και ας εξεγερθούμε!!!
Το μέλλον μας ανήκει!
Μαρία Βλαδιμήροβιτς

Αρ. Φύλλου 16

4

...στο Βύρωνα

ΤΟ ΑΛΣΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ
Το άλσος της Αγίας Τριάδας
γεννήθηκε μαζί με το Βύρωνα. 20
περίπου στρέμματα στην καρδιά
του προσφυγικού συνοικισμού
κηρύχθηκαν αναδασωτέα το 1926, με
σκοπό τη δημιουργία ενός δασυλλίου
για την υγιεινή και αναψυχή των
κατοίκων. Πολύ πρωτοποριακή
αντίληψη για τα δεδομένα της εποχής!
Σε μια Ελλάδα που έπρεπε να στεγάσει
1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες, κάποιοι
σκέφτηκαν να αφήσουν αδόμητους
χώρους προκειμένου οι νέες γειτονίες
να είναι αναβαθμισμένες αισθητικά
και περιβαλλοντικά.
Η αντίληψη όμως αυτή δεν άντεξε
πολύ. Πολύ σύντομα, το άλσος
της Αγίας Τριάδας δέχτηκε πιέσεις
και τμήματά του ανοικοδομήθηκαν
για διάφορους λόγους «δημοσίου
συμφέροντος».
Η πρώτη μάχη για τους κατοίκους
της περιοχής δόθηκε μόλις το 1933
οπότε άρχισε η ανοικοδόμηση του
περιβάλλοντος χώρου του ιερού
ναού της Αγίας Τριάδας. Πλήθος
οι καταγγελίες προς της αρμόδιες
υπηρεσίες καθώς «η πρώην
Εκκλησιαστική Επιτροπή του Ιερού
Ναού της Αγ. Τριάδος εξερρίζωσε
εξ ωρισμένης εκτάσεως (ανατολικής
πλευράς του δάσους και επί της
οδού Δαμασκού πρώην Όσσης)
άπαντα τα εντός αυτής δενδρύλλια και ήρξατο
ανοικοδομούσα».
Προκειμένου να είναι όλοι ικανοποιημένοι,
το 1935, 18 στρέμματα από το άλσος
παραχωρήθηκαν από το Υπουργείο Γεωργίας
στο Δήμο του Βύρωνα, επί δημαρχίας Γ.
Φραγκίσκου. Η παραχώρηση είναι προσωρινή.
Ο Δήμος υποχρεούται να διατηρεί, να βελτιώνει
και να προστατεύει το άλσος με δικά του έξοδα
και δεσμεύεται να μην αναγείρει κέντρο ή
άλλη οικοδομική εγκατάσταση. Ταυτόχρονα,
ένα στρέμμα του άλσους παραχωρείται στην
ενοριακή επιτροπή για προαύλιο χώρο του ιερού
ναού της Αγίας Τριάδας. Ήδη έγινε η πρώτη
έκπτωση. Σήμερα ο προαύλιος χώρος είναι πάνω
από 3 στρέμματα. Μαζί με την έκπτωση έγινε και
η πρώτη καταπάτηση.
Το 1938 το Υπουργείο Κρατικής Υγιεινής
και Αντιλήψεως, έχοντας την αρμοδιότητα των
αστικών προσφυγικών συνοικισμών, προτίθεται
να αναγείρει Πολυϊατρείο στο Βύρωνα και επιλέγει
ως καταλληλότερο χώρο, τμήμα του άλσους.
Προβαίνει δε στην ανάθεση της εργολαβίας και
ζητά από το Δασαρχείο «την διενέργειαν των
ενδεικνυόμενων, ίνα το ταχύτερον απαλλαγή ο
χώρος ούτως των δενδρυλλίων».
Οι ανάγκες των κατοίκων για περίθαλψη και η

επιμονή του Υπουργείου Κρ. Υγιεινής ότι ο μόνος
πρόσφορος χώρος για ανέγερση Πολυϊατρείου
είναι το άλσος, έκαμψαν τις αντιρρήσεις της
δασικής υπηρεσίας εκείνης της εποχής κι έτσι
έγινε και η δεύτερη έκπτωση. Αυτή τη φορά
τουλάχιστον, ο λόγος ήταν πράγματι «δημοσίου
συμφέροντος».
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1941, εν μέσω
του πολέμου, ο δήμος ζητά την επέκταση της
οδού Ξάνθης ώστε να αποκοπεί το νεότευκτο
Πολυϊατρείο από το άλσος. Κατά τη διάρκεια του
εμφυλίου δε, κάποιοι βυρωνιώτες με πρώιμες
οικολογικές ευαισθησίες κατήγγειλαν προς τις
αρμόδιες αρχές ότι «το παραχωρηθέν δασύλλιον
αφ’ ενός κινδυνεύει να καταστραφή και αφ’ ετέρου
έχει μεταβληθή εις εστίαν μολύνσεως, διότι
έχει εγκαταλειφθεί υπό των ανωτέρω (Δήμο και
Ενοριακή Επιτροπή)». Παραδόξως, οι καταγγελίες
αυτές έπιασαν τόπο. Το άλσος περιφράχτηκε και
αναδασώθηκε τα επόμενα χρόνια.
Από τη δεκαετία του ’70 και μετά, το άλσος (ότι
απέμεινε δηλαδή από τα 20 στρέμματα, κόψε ο
ένας - κόψε ο άλλος) δεν κινδυνεύει από κανέναν
άλλον πλην του ίδιου του Δήμου Βύρωνα.
Το γηπεδάκι του μπάσκετ, μέχρι το 1977,
αποτελούσε τμήμα του άλσους και προοριζόταν
για δημοτικό φυτώριο. Τη δεκαετία του ’80, η
αριστερή διοίκηση του δήμου ζήτησε (υπήρχαν και

σχετικές αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου)
να ρυμοτομηθεί τμήμα του άλσους ώστε να χτιστεί
ΚΑΠΗ, ενώ τη δεκαετία του ’90 κατασκευάστηκε
το αναψυκτήριο «Λαμπηδόνα» που από την
παρούσα διοίκηση του δήμου, λειτούργησε ακόμα
και ως εστιατόριο με ζωντανή μουσική.
Ο γέγονε, γέγονε. Το Άλσος της Αγίας Τριάδας,
παρά τις κατά καιρούς μικρές ή μεγαλύτερες
καταπατήσεις και αυθαιρεσίες, είναι ένας από
τους λίγους αξιόλογους χώρους πρασίνου στην
πόλη μας και υπάρχει χάρη στη διορατικότητα των
παππούδων μας, Η ιστορία του είναι άρρηκτα
συνδεδεμένη με την ιστορία της πόλης αλλά και με
την προσωπική ιστορία του καθενός μας, καθώς
όλοι παίξαμε στις κούνιες του και όλοι δώσαμε τα
πρώτα μας εφηβικά φιλιά στα παγκάκια του. Αυτή
του η ιστορία μας υποχρεώνει να το σεβαστούμε
ως αυτό που είναι: ένας χώρος πρασίνου στο
κέντρο μια πυκνοδομημένης πόλης (όπου αν είσαι
τυχερός θα δεις να πετάει ένας τσαλαπετεινός),
ένας χώρος παιχνιδιού για τα παιδιά, συνάντησης
και δημιουργίας για τους νέους, αναψυχής και
πολιτισμού για όλους τους κατοίκους.
Νατάσα Βαρουχάκη

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

5

20.000 ΑΣΤΕΓΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

λένε τα επίσημα στοιχεία

Το μενού

-καλησπέγα σας !
-καλησπέρα μανταμίτσα !
-είμαι η Μονίκ Ογκγατέν, απ το Γαλλικό πγακτογείο ειδήσεων !
-μου θυμίζεις μακαρονάδα, κι αυτό μ αρέσει να πούμε!
-μπογώ να πεγάσω μέσα?
-περίμενε ν ανάψω το κερί !
-μα δεν έχετε φώς?
-μου το έκοψε ο χοντρός, γιατί δεν είχα να πληρώσω το φόρο
-μον ντιέ, έχετε μετγητή φόγου στο γεύμα σας?
-στο γεύμα όχι ακόμα,αλλά στο ρεύμα έχουμε !
-ολαλά..βλέπω μεγάλη κουζίνα !
-είναι κουζίνα, καθιστικό, κρεβατοκάμαρα, χώλ και καμπινές
-μον ντιέ, πάντα εφευγετικοί εσείς οι Έλληνες, όλα τα απλουστεύετε !
-το κατά δύναμη μανταμίτσα !
-τι δουλειά κάνετε παγακαλώ?
-άνεργος διαρκείας!
-και πώς ζείτε, για να καταλάβω κι εγώ?
-δεν ζούμε κυρία μου, κάνουμε πως ζούμε !
-μα σας βλέπω χαγούμενο σ αυτή την φωτογαφία !
-είναι ένα μήνα, πρίν να «βρεί» τα λεφτά ο Γιωργάκης
-τα βγήκε τελικά μεσιέ?
-στις άδειες τσέπες μου !
-κάνετε υπομονή ο κύγιος Παπαδήμος, σίγουγα θα τα βγεί !
-μέχρι να τα βρεί είναι το πρόβλημα !
-και γιατί είναι πγόβλημα?
-για ν αλλάξω μενού
-δηλαδή?
-να σταματήσω να μασουλάω τις σόλες μου!
Μαράκος (Μάριος Ζαμπίκος)

Στην Ελλάδα του σήμερα, το φαινόμενο της έλλειψης στέγης μετρά ήδη
τρεις δεκαετίες και περισσότερους από 20.000 συμπολίτες μας που διαβιούν στο δρόμο ή σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης, βιώνοντας την πιο
ακραία μορφή φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Πολλοί περισσότεροι είναι εκείνοι που βρίσκονται σε κίνδυνο έλλειψης στέγης ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας που πλήττει σχεδόν όλες
τις ηλικίες και τις επαγγελματικές κατηγορίες.Δεδομένης της οικονομικής
ύφεσης , το πρόβλημα των αστέγων τείνει να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις
αναδεικνύοντας τώρα, περισσότερο από ποτέ, το έλλειμμα κοινωνικών,
στεγαστικών και προνοιακών πολιτικών στην χώρα μας.
Ωστόσο, μέχρι και σήμερα, η σοβαρότητα του προβλήματος δείχνει να
είναι υποτιμημένη και από την κοινή γνώμη και από τους αρμοδίους. Οι
άστεγοι δεν έχουν αναγνωριστεί ως ειδική - ευάλωτη κοινωνική ομάδα
που χρήζει ειδικών μέτρων προστασίας, η πλειονότητα των παρεχομένων
υπηρεσιών αφορούν φιλανθρωπικού τύπου παροχές ενώ την ίδια στιγμή
δεν υπάρχει θεσμοθετημένη καμία δράση που να αφορά την πρόληψη του
φαινομένου και κυρίως την ένταξη αστέγων στην αγορά εργασίας και την
αποκατάστασή τους στον κοινωνικό ιστό.
Η εφαρμογή του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στη στέγη παραμένει ακόμα και σήμερα ζητούμενο
από την ελληνική πολιτεία αφήνοντας χιλιάδες αστέγους
εγκλωβισμένους στον φαύλο κύκλο του κοινωνικού περιθωρίου.

πόσοι είναι άραγε
ανεπίσημα?

Αρ. Φύλλου 16

6

Πάμε βόλτα ?
Από μικρό παιδί
μου άρεσε πολύ
να περπατάω, να
τριγυρνάω στους
δρόμους χωρίς κάποιο συγκεκριμένο
λόγο. Να αλητεύω
που θα ‘λεγε και
ο πατέρας μου...
Είχα βέβαια και την
τύχη να μεγαλώσω
σε μια συνοικία
που όσο κι αν περνούσαν τα χρόνια,
πάντα κρατούσε εκείνη τη μυρωδιά και την αίσθηση απ `τα παλιά. Την αίσθηση της προσφυγιάς,
τη μυρωδιά του δρόμου και την αμεσότητα.
Άσε που ο Βύρωνας έπαιξε πρωταγωνιστικό
ρόλο στη γέννηση της ραπ μουσικής στην Ελλάδα
(1987 δημιουργήθηκαν οι FF.C, το πρώτο hip hop
γκρουπ στη χώρα )... Άρα έχω έναν λόγο παραπάνω να καυχιέμαι.
Εγκατασταθήκαμε με την οικογένεια μου στον
Βύρωνα και συγκεκριμένα στον Καρέα το 1988,
όταν ακόμα ήμουν 5 χρονών. Καθόλου τυχαία
όμως. Ο πατέρας μου ερχόταν από νεαρή ηλικία
με τις παρέες του, που λάτρευαν τότε να τρώνε
στις ταβέρνες της λεωφόρου και να βολτάρουν τις
Κυριακές στον Κουταλά. Αργότερα θα μου έλεγε ότι από τότε ονειρευόταν να κάνει οικογένεια
και να έρθει να μείνει εδώ. Από την «πηγή» του
Καρέα και τις φωνές των παιδιών στο Αστικό Κέντρο, μέχρι το ταρατσάκι του υδραγωγείου με την
απέραντη και απίστευτη θέα. Από τις ατέλειωτες
ώρες μπάσκετ στα ανοιχτά δίπλα από το γήπεδο ποδοσφαίρου, μέχρι την Χρ. Σμύρνης και την
πλατεία του παπά.
Θυμάμαι που ξεκινούσαμε πιτσιρικάδες πίσω
απ `τα σχολεία του Καρέα, διασχίζαμε το βουνό
κι ανεβαίναμε στην κορυφή, χαζεύοντας κάποια
συναυλία στο Θ. Βράχων. Παίζαμε μπάλα στα
νταμάρια όταν ακόμα τα γήπεδα είχαν χώμα...
Θυμάμαι άπειρα βράδια που παίζαμε κρυφτό
στην πλατεία Φατσέα, βρίσκοντας ευκαιρία από
τις πολιτικές συζητήσεις των γονιών μας σε κάποιο ταβερνάκι. Τις Κυριακές φυσικά ο Βύρωνας
ζούσε κι ανέπνεε για την Δόξα που αγωνιζόταν
τότε στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής, όπου οι
κερκίδες παραδίνονταν στα συνθήματα και στον
παλμό της blue army.
« Έχετε ένα ψιλοκόλημα εσείς με την περιοχή
σας» μου είπε κάποτε μια φίλη... Χαμογέλασα θυμάμαι χωρίς να δώσω σαφή απάντηση... Δεν είχε
και άδικο εδώ που τα λέμε, τουλάχιστον η δικιά
μου η γενιά το έχει πολύ αυτό. Ο Βυρωνιώτης κουβαλάει μέσα του πολλά όμορφα πράγματα από το
παρελθόν και την ιστορία αυτής της πόλης. Κουβαλάει τις ιστορίες του παππού και της γιαγιάς,
έχει παίξει μπάλα στη αλάνα και . . . πρόσεχε κα-

κομοίρη μου
μη του θίξεις
την περιοχή
του ή την ...
Δοξάρα του...
Ίσως αυτά
βέβαια
να
φαίνονται
κάπως ανούσια,
αλλά
στα δικά μου
μάτια έχουν
ένα παράξενο και συνάμα
όμορφο ενδιαφέρον. Είναι κάποια στοιχεία που
κατά την γνώμη μου κρατάνε τους ανθρώπους
άμεσους, λαϊκούς, αυθόρμητους και ντόμπρους.
Φυσικά αυτή η ομορφιά χάνεται όταν νοθεύεται
μέσα της το δηλητήριο του φανατισμού και δυστυχώς η δική μας πόλη έχει αρνητικό ιστορικό σε
αυτό. Δεν θα αναλύσω όμως αυτό το φαινόμενο,
γιατί στο συγκεκριμένο άρθρο θέλω να κρατήσω
την όμορφη εκδοχή του Βύρωνα.
Τα χρόνια λοιπόν πέρασαν και απ `το αθώο
παιχνίδι στη αλάνα, φτάσαμε στις μπύρες, στο
ανεβασμένο ουρικό οξύ και στα τριγλυκερίδια...
Οι λόγοι λοιπόν για περπάτημα αυξήθηκαν
και σοβάρεψαν, όπως και το ύφος του γιατρού
όταν είδε τις εξετάσεις μου. Εδώ και κάμποσο
καιρό λοιπόν φίλε αναγνώστη αν έχεις δει στους
δρόμους έναν ψήλο με γένια, να ξέρεις ότι είμαι
εγώ. Το έχω ρίξει στο περπάτημα που λες μπας
και ξεσκουριάσω λίγο και ρίξω στα φυσιολογικά
επίπεδα τις εξετάσεις μου. Έτσι βρίσκω την ευκαιρία να παρατηρώ, να χαιρετάω και να συνομιλώ με γνωστούς και φίλους που συναντώ στο
διάβα μου. Παρατηρώ την πόλη μου, τα στενά της
και τους ανθρώπους που παρόλα τα προβλήματα
συνεχίζουν να παλεύουν και δεν ξέχασαν να χαμογελούν. Κάπου είχα διαβάσει ότι το περπάτημα
εκκρίνει μια ουσία στον οργανισμό που κάνει τον
άνθρωπο να νιώθει ότι όλα θα πάνε καλά, οπότε το συνιστώ και σε σένα που διαβάζεις αυτή τη
στιγμή.
Ξεκίνα να περπατάς η αν με πετύχεις στο δρόμο
πάμε μαζί μια βόλτα. Όσο για την συνοικία μας,
σίγουρα υπάρχουν και πράγματα που με λυπούν
πολύ. Όμως υπάρχει και κάτι που δεν το αλλάζω
με τίποτα... Εδώ οι άνθρωποι λένε ακόμα καλημέρα και από μια καλημέρα πολλά μπορούν να
έρθουν.
Θα το δεις φίλε...
Dave (Φράξια)
* Η φωτογραφία είναι από το ημερολόγιο της
Πανιωνίου στέγης

Για την ιστορία των ονομάτων

των δρόμων της Πόλης μας

Επιμέλεια: Μαρία Βλαδιμήροβιτς

Οδός Γυφτοδήμου
Η Μαρία Καραγιώργη - Γυφτοδήμου
γεννήθηκε στις Μηλιές του Πηλίου το
1918.
Το 1936 μπήκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Οργανώθηκε τότε στην Κομμουνιστική
Νεολαία Ελλάδος, που είχε κηρυχτεί
παράνομη από τη δικτατορία της 4ης
Αυγούστου. Συμμετείχε στις αντιδικτατορικές εκδηλώσεις του πανεπιστημίου και γι’ αυτό κυνηγήθηκε από
την ασφάλεια, πέρασε στην παρανομία και πιάστηκε από τη Γενική Ασφάλεια Αθήνας τον Μάη του 1939.
Ήταν για ένα χρόνο στις γυναικείες
φυλακές Αβέρωφ. Στη συνέχεια εξορίστηκε στην Κίμωλο από όπου και
απέδρασε τον Απρίλη του ‘41 με την
κατάρρευση του μετώπου και συμμετείχε άμεσα στην Εθνική Αντίσταση
μέσα από την Κομμουνιστική Νεολαία
Ελλάδας, την ΕΠΟΝ, το ΚΚΕ και το
ΕΑΜ στη Θεσσαλία και την Αθήνα. Το
1941 παντρεύτηκε τον Κώστα Καραγιώργη.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου κρατήθηκε σε στρατόπεδα στη Χίο, στη Λαμία, στο Τρίκερι Μαγνησίας και στη
Μακρόνησο. Μετά τον εμφύλιο συνέχισε την αγωνιστική της δράση μέσα
από την ΕΔΑ και το 1963 και 1964 εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας.
Με τη δικτατορία των συνταγματαρχών πιάστηκε στον Βόλο και κλείστηκε στα Γιούρα, Αβέρωφ, Αλικαρνασσό
και Ωρωπό.
Τα χρόνια της φυλακής και εξορίας της
Μαρίας φτάνουν τα δέκα. Τα χρόνια
που ήταν σε παρανομία με ψευδώνυμα και σε παράνομα σπίτια φτάνουν
τα οκτώ. Και οι μεταγωγές, τα κρατητήρια, τα στρατόπεδα, οι φυλακές και
οι εξορίες που κατά καιρούς γνώρισε,
φτάνουν τα πενήντα...
Βιβλία της ίδιας:
«Κώστας Καραγιώργης (1905-1955),
ο άνθρωπος, ο κομμουνιστής, ο δημοσιογράφος, ο αγωνιστής, το εξιλαστήριο θύμα», 2011, αυτοέκδοση (Μπορεί να το κατεβάσει κάποιος ελεύθερα
από το διαδίκτυο). Το έγραψε μαζί με
την Κατερίνα Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου
«… Και περιμένοντας τη Δημοκρατία» , εκδόσεις Προσκήνιο, 2007
«Περιμένοντας την Ειρήνη» , εκδόσεις
Προσκήνιο, 2005
«Μέχρι την απόδραση», εκδόσεις
Προσκήνιο, 2001
«Από μια σπίθα ξεκίνησε…» , εκδόσεις Προσκήνιο, 2001

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com
Πήρα σκυλίτσα πρόσφατα και παρατήρησα στον
καθρέφτη το εξής.. Παρότι δήλωνα φιλόζωος και
όπου έβρισκα αδέσποτα, όποτε μπορούσα, έδινα
λίγο φαγητό (από αυτό που έτρωγα) ή χάδια, μέχρι
εκεί όμως. Έψαχνα για μία συγκεκριμένη ράτσα.
Πίστευα πως έτσι θα ’χα αυτό που ήθελα / χρειαζόμουν(?). Είχα ξεχάσει όπως πολλοί άλλωστε.. πως
ό,τι σκύλο και να πάρω θα μου δώσει άπειρους
λόγους να το λατρεύω κάθε μέρα και περισσότερο.
Για λίγο ήμουν υλιστής καθώς έβλεπα μία ψυχή ως
εμπόρευμα...
Όταν διάβασα ένα κείμενο όμως κι άκουσα τη
μαμά μου θυμήθηκα. Θυμήθηκα τι έλεγα, πως έλεγα ότι σκεφτόμουν. Πως εκατό φορές να πάρω ένα
απ’ το δρόμο κι ό,τι να’ ναι, απ ’το να πάρω ένα
σκυλί από πετ-σοπ ή εκτροφείο! Πως αυτά τα ζώα
καλώς-κακώς έχουν μία στέγη πάνω απ ’τα κεφάλια
τους, τα ταΐζουν. Μπορεί οι συνθήκες διαβίωσης να
’ναι άθλιες κάπου, αλλά και πάλι είναι καλύτερα,
πιστεύω, απ ’τους δρόμους. Χωρίς να θέλω να πω
πως συμφωνώ με τα πετ-σοπ και το ότι πουλάνε
(?!) ψυχές μέσα σε κλουβιά. Για τσίρκα ας μη μιλήσω.. Όπως και να ’χει ας μη ξεφύγω απ ’το θέμα
μου. Έξω τα σκυλιά αντιμετωπίζουν ένα σωρό
προβλήματα επιβίωσης! Νερό? Τροφή? Ασφάλεια?
Αγάπη??
Ουσιαστικά μαζεύοντας και περιθάλποντας ένα
αδέσποτο, βοηθάς και τον εαυτό σου. Αυτό βλέπω
τουλάχιστον σε εμένα πλέον. Το ότι δε σκέφτομαι
πια μόνο την παρτάρα μου και το πως θα επιβιώσω, περάσω καλά. Αλλά και το πως θα συμβιώσω
με μια ψυχούλα που χρειαζόταν τη βοήθεια κάποιου
ανθρώπου. Τι χρειάζεται κι αυτή, την τροφή της και
το νερό της, την κοινωνικοποίηση της, τα παιχνίδια
της, τη βόλτα της και την ασφάλεια της. Δε μου ’ναι
λίγα, σκεπτόμενος πως υπήρχαν πάλι όταν ήμουν
παιδί που ’χα γάτα. Όσα από αυτά μπορούσα σκεφτώ τότε. Όπως και να ’χει...Δεν έχω κερδίσει λίγα
αυτές τις 2 βδομάδες! Η χαρά που παίρνω όποτε
ξυπνάω και το βλέπω κάπου δίπλα μου.. Η χαρά
που μου δίνει όποτε επιστρέφω απ ’τη δουλειά και
σχεδόν κατουριέται απ ’τη χαρά το κουταβάκι! Το
να μαθαίνει, να υπακούει και να το επιβραβεύω, το
πως κάνει με αυτές τις λιχουδιές... Το να το βλέπω
να μεγαλώνει.. Να το μαθαίνω και να με μαθαίνει...
Το ευχαριστώ όπως ευχαρίστησε ο καθένας τη
δικιά του περίπτωση. Κάτι ακόμα. Ήταν κακοποιημένο σκυλί και τα σημάδια γύρω απ ’το λαιμό είναι
ακόμα εμφανή! Το ’χανε κρεμασμένο με σύρμα!!
Μία καλή κυρία πρόλαβε όμως, και το έσωσε. Το
περίθαλψε όσο μπορούσε, το είδα κτηνίατρος επιμελήθηκε τις πληγές του και το έδωσε με αγγελία.
Μου είπαν μπράβο Παύλο. Παρότι μου αρέσουν οι
έπαινοι κλπ, δε δέχτηκα τίποτα. Αντίθετα είπα πως
αν είναι κάποιος άξιος επαίνου είναι το σκυλί! Που
έζησε, που άντεξε και δε μίσησε την ανθρώπινη
«ράτσα». Προσωπικά έκανα κάτι αυτονόητο, ενώ
εκείνο πέρασε το αδιανόητο. Και συνεχίζει να δίνει
χαρά στην ανθρώπινη «ράτσα» μας.. Δε ξέρω ακόμα ποιος έσωσε ποιόν στην περίπτωσή μας, εγώ το
σκυλί ή το σκυλί εμένα.
Παύλος (vlospa kasbe)

7

...των Αναγνωστών

ΚΙ ΑΛΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

(Αφιερωμένο στα παιδιά της Παλαιστίνης

και του κόσμου όλου)

Πόρτα κλείνει στο παρελθόν
παράθυρο μισάνοιχτο
σ’ ελπίδες
ταλαιπωρημένες
Το κοσμικό εκκρεμές
μετρά με πείσμα
χτες-σήμερα
Μην ξεχαστεί το αύριο
Η Ανθρωπιά
καρφωμένη στα μεσάνυχτα
έφοδο κάνει
να ξαναβρεί ρίζες ζωής
Να επισημάνει
σκόρπιες βασικές στιγμές
να διακρίνει την κίνηση
Να ζήσει
Πρωί-πρωί
απ’ τα μαλλιά ν’ αρπάξει
την ψευτιά
δώρο
στους παλιατζήδες.
Καταμεσήμερο,
μαντήλι
είπε θε να βρει
το μέτωπο του πλανήτη
να σκουπίσει
αίμα-ιδρώτα
Στη Μέση Ανατολή
το τελευταίο σπαθί
Να μπήξει
Εκεί που κόψαν την ελιά
Τείχος να κάμουν
Ανάγκη υπάρχει
για νερό

Κάψα πολλή
να δροσιστεί γυρεύει
η σκέψη
να μη θολώσει
να μην πει την έρημο
χρυσάφι
Να το κάνουμε τι;
ετούτο το χρυσάφι;
ολάκαιρο δε φτάνει
παιχνίδι να γενεί
στο χέρι των παιδιών
της ιντιφάδα
που πέτρα δεν αποχωρίζονται
οσάν το πεινασμένο το μωρό
αγκιστρωμένο
στης μάνας τον μαστό
Μεγάλη ανάγκη
τα βασικά σημεία
ανθρωπιάς
να προβληθούν
σε διάσταση δυναμική
στο μέλλον
Καταγραφή
άλυτων εξισώσεων
να γίνει
Τα νέα σύνολα
όλη τους τη διαφάνεια
να βρουν
Κι όλα ν’ ανοίξουν τα παράθυρα
διάπλατα στη ζωή
Να στεγνώσουν τα μάτια
Λεύτερα τα μαντήλια
στην άμμο ν’ απλωθούν
ν’ ασπριστούνε
ασπράδα ασβέστη
Σε άτι ατίθασο καβάλα
η ζωή να ανεβεί
καλπάζοντας
τρομάζοντας τον τρόμο
με τραγούδι ζωής
νέου αιώνα
Άχου, να τονε κάναμε
Πρώτο Αιώνα
Ανθρωπιάς
Στο έμπα της νέας χρονιάς
Της Αλίκης Παπαδομιχελάκη

Αρ. Φύλλου 16

8

Το Λακωνίζειν...
Δημήτρης Γιατράς

… Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι ο 101ος
πρωθυπουργός της Ελλάδος και ο όγδοος προερχόμενος από τον τραπεζικό χώρο. Ο πρώτος
ήταν ο Στέφανος Σκουλούδης (1915-1916)
που μαζί με τον Ανδρέα Συγγρό είχαν ιδρύσει την
Τράπεζα Κωνσταντινουπόλεως. Ακλούθησαν οι
Αλέξανδρος Κορυζής (1941), Εμμανουήλ Τσουδερός (1941-1944), Δημήτριος
Μάξιμος (1947) που του ανήκε το μέγαρο της
οδού Ηρώδου Αττικού 19 (Μέγαρο Μαξίμου),
που σήμερα αποτελεί την έδρα του εκάστοτε
πρωθυπουργού. Αλέξανδρος Διομήδης
(1949-1950), Ιωάννης Παρασκευόπουλος
(1963-1964-1966-1967), και Ξενοφών Ζολώτας (1989-1990)
… Στο ΣτΕ η διαμάχη για τα τραπεζοκαθίσματα σε πλατείες και πεζοδρόμια το θέμα θα
κριθεί οριστικά στα τέλη Νοεμβρίου του 2011. Τα
διοικητικά δικαστήρια είχαν κρίνει ότι η «υπέρμετρη αύξηση των δημοτικών τελών είναι άκυρη,
διότι υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής
ευχέρειας που έχει ο δήμος». Παράλληλα άλλο
δικαστήριο έκανε λόγο, ότι αποφάσεις των δημ.
συμβουλίων για υπέρογκα δημ.τέλη, αποτελούν
«υπέρβαση των ανωτάτων ορίων εξουσίας». Έτσι
ανοίγει ο δρόμος για τη διεκδίκηση (μέσω αγωγών), των υπέρογκων αυξήσεων όταν παραβιάζουν την ανθρώπινη αντοχή
… Σε…βαθύ «κούρεμα» ενοικίων επιδίδεται το τελευταίο διάστημα η δικαιοσύνη λόγω
της οικονομικής κρίσης, δικαστικές αποφάσεις
επιβάλλουν την μείωση των ενοικίων (κυρίως
σε εμπορικές μισθώσεις-επαγγελματικές στέγες)
λαμβάνοντας υπ΄οψιν την κακή δημοσιονομική
κρίση που ευρίσκεται η χώρα, σε διάφορες πόλεις
της χώρας, το ποσοστά κυμαίνονται μεταξύ 15%
και 30%
Οι ενοικιαστές και οι ιδιοκτήτες εφόσον δεν τα
βρίσκουν στο ύψος των μειώσεων των ενοικίων,
έχουν την επιλογή να προσφεύγουν σε ειδικές
επιτροπές, που συγκροτούνται στις περιφέρειες,
τις οποίες προβλέπει ο νόμος (4013/2011) του
Υπουργείου Ανάπτυξης Ανταγωνιστικότητας και
Ναυτιλίας.
… Νέες σύγχρονες τεχνολογίες στην επεξεργασία απορριμμάτων της Αττικής θα συνδυάζονται με εκτεταμένα προγράμματα ανακύκλωσης,
δεδομένου ότι σε τρία –τέσσερα χρόνια οι υπάρχοντες χώροι δεν θα επαρκούν. Οι φορείς διαχείρισης των απορριμμάτων θα είναι ΝΠΙΔ, οι μονάδες
Αττικής, θα επεξεργάζονται ετησίως 1.350.000 τόνους απορριμμάτων, στις θέσεις Φυλή (700000τόνοι), ΆνωΛιόσια (4000000), Γραμματικό (127500),
και Κερατέα (90000)
Προχωρά το πρόγραμμα κομποστοποίησης, πρό-

κειται να το εφαρμόσουν πιλοτικά από τον ερχόμενο Απρίλιο, οι δήμοι Αθηναίων και Κηφισιάς.
Τα υπολείμματα τροφίμων οι δημότες, θα τα ρίχνουν σε ξεχωριστούς κάδους (χρώματος καφέ)
εξετάζεται η διανομή ενός μικρότερου κάδου της
τάξης των 30 λίτρων σε κάθε κατοικία, ώστε η
συλλογή να γίνεται πόρτα πόρτα. Στους δημότες
θα δοθούν βιοδιασπώμενες σακούλες, ενώ θα
υπάρχει γραμμή επικοινωνίας με τους δήμους για
παροχή πληροφοριών.
… Στην Πλατεία Μαρτάκη έχουν τοποθετηθεί υπόγειοι κάδοι περισυλλογής σκουπιδιών,
εύλογο το ερώτημα λειτουργούν??? γιατί μονίμως
βλέπουμε μπροστά τους παρκαρισμένα αυτοκίνητα, παρά την απαγορευτική πινακίδα. Επίσης
οι εξωτερικοί κάδοι είναι υπερχειλισμένοι, ενώ τα
σκουπίδια συσσωρεύονται στα πεζοδρόμια της
πλατείας, αποτελώντας συνεχή εστία μόλυνσης.
Μονίμως κλειστό παραμένει και το δρομάκι από
παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, που εμποδίζουν την διέλευση των οχημάτων από την Χρυς.
Σμύρνης προς την οδό Κύπρου. Άφαντη η Δημοτική Αστυνομία Βύρωνα, να δώσει λύση στο χρόνιο
αυτό πρόβλημα!
… Πάνω που χαρήκαμε για την πολύ καλή πρωτοβουλία της δήμ. παράταξης Στάση Βύρωνα,
να ευπρεπίσει το τρίγωνο Κολοκοτρώνη
και Πύρρου προσγειωθήκαμε από την ατυχή
ενέργειά τους, να μετατρέψουν τον δημόσιο αυτό
χώρο, σε χώρο διαφήμισης της παράταξης τους
Μικροπαραταξιακά παιγνίδια που φέρνουν αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο.
… Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης μια
ξεχασμένη από τη Δημοτική αρχή πλατεία, άδεια
παρτέρια χωρίς ίχνος από λουλούδι (τοποθετήθηκαν για μια εβδομάδα προεκλογικά και έκτατε
εξαφανίστηκαν) βρώμικη, εγκαταλελειμμένη, ξεχασμένη.
Πόσες φορές θα το γράψουμε για να ασχοληθείτε
κύριοι υπεύθυνοι.
… Σε βαθειά χειμερία νάρκη ευρίσκεται η αντιπολίτευση του δήμου Βύρωνα, τόσο η
μείζων όσο και η ελάσσων αντιπολίτευση, δεν δικαιολογούν τον σοβαρό θεσμικό τους ρόλο. Ισως
ξέχασαν ότι ο ρόλος της αντιπολίτευσης, είναι το
ίδιο σημαντικός όπως και της συμπολίτευσης. Ψάχνουμε το γιατί ο νυν δήμαρχος έκανε, και θα κάνει περίπατο στις εκλογές, μερικοί ας κοιταχθούν
στο καθρέπτη και άλλοι ας κοιτάξουν γύρω τους.
Μνημείο πεσόντων Ηρώων στην Χρυσ.Σμύρνης
ένας χώρος που είχε μετατραπεί από χώρος τιμής
σε χώρο ντροπής, σχετικό αίτημα για την ανακατασκευή του είχε αρχικά τεθεί από την εποχή
Δημαρχίας ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ, και επανήλθε το 2004 με

υπογραφές 250 πολιτών. Σήμερα ο Χώρος από
την πρωτοβουλία δημοτών, ανακατασκευάστηκε
από το δήμο, σε μνημείο τιμής για τους ήρωες πεσόντες.
Ωστόσο μέχρι την ολοκλήρωση του, επιχειρήθηκε
από τους προσβλέποντας σε παραταξιακά οφέλη,
καμπάνια ενοχοποίησης των πολιτών, που στόχευε ώστε να εξαερώνεται η αληθινή ευθύνη, καμπάνια άδικη και βαθειά νοσηρή.
Εύλογα ερωτηματικά προκάλεσε και η στάση
του συμπαραστάτη του δημότη(νέος θεσμός που
προβλέπει ο Καλλικράτης, στοιχίζει ένα σεβαστό
ποσό στους δημότες, όμως ελάχιστοι γνωρίζουν
την ύπαρξή του) αφού σε σχετική με το μνημείο διένεξη, μεταξύ πολιτών και αντιπολίτευσης, εφάρμοσε την συνταγή «απελθέτω από εμού το ποτήριον τούτο» παρότι ήταν γνώστης, και συνεργός της
ανακατασκευής του χώρου.
Όλοι αυτοί που συνέβαλαν στην ανακατασκευή
του μνημείου, αισθάνονται δικαιωμένοι από τα
θετικά σχόλια των απλών πολιτών, που ανακάλυψαν ένα χώρο που πριν ντρεπόντουσαν να κοιτάξουν, ή αγνοούσαν την ύπαρξη του.
… Στήριξη ανέργων σύμφωνα με τους ειδικούς ένα πράγμα που χάνει κανείς όταν ξαφνικά
βρίσκεται σε κατάσταση ανεργίας, είναι η «αίσθηση του ανήκειν» το επάγγελμα είναι πολύ βασικό
χαρακτηριστικό για την ακεραιότητα, της ταυτότητας ενός ατόμου. Με την παρούσα κατάσταση
αυτό το χαρακτηριστικό πλήττεται, οι άνθρωποι
καταλήγουν να σκέφτονται ,είμαι βάρος στους
δικούς μου, είμαι άχρηστος κλπ. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να βοηθήσουμε αυτούς τους
ανθρώπους, να αισθανθούν ότι δεν είναι μόνοι
που ζουν όσα ζουν, και ότι δεν φταίνε εκείνοι για
την κατάσταση ανεργίας την οποία βρίσκονται. Η
αγορά εργασίας βέβαια συχνά «αξιοποιεί» αυτή
την κατάσταση πανικού και ανασφάλειας, προς…
ίδιον όφελος. Υπάρχει ένα κλίμα τρομοκρατίας
από την αγορά εργασίας, που πρέπει να βρούμε
τρόπο να αντιμετωπίσουμε. Οι αρμόδιοι φορείς
του Βύρωνα, οι κοινωνικές δομές, οι καταστηματάρχες, οι επαγγελματίες, όσοι παρέχουν υπηρεσίες, πρέπει να συμβάλλουν στη στήριξη των
ανέργων, με προσφορές, εκπτώσεις, και ότι άλλο
μπορεί να ανακουφίσει τους ευρισκόμενους σε
δύσκολη θέση.
… Δημότες του Βύρωνά μας γίνεται ρεπόρτερ της
γειτονιά σας γίνετε συνεργάτης της στήλης, δημοσιοποιήστε ότι δυσκολεύει τη ζωή σας στην πόλη
μας. Στείλτε e-mail στο diadromes.byron@
gmail.com, για τη στήλη Λακωνίζειν

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

9

Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις

Της πουτάνας το Κάγκελο ...

Το κάγκελο. είτε ξύλινο είτε σιδερένιο με διάφορα σχέδια είναι το χώρισμα
που βάζουν, για να προστατευθεί ένας χώρος και «καγκελάρης» ήταν ο
γραμματέας που κοινοποιούσε διαταγές από καγκελόφραχτη εξέδρα.
Η έκφραση «Της πουτάνας το κάγκελο» .. (αγνώστου ετύμου) ίσως να
προήλθε από τα κάγκελα που έβαζαν μπροστά από την πόρτα τους, για να
προστατεύονται από τους ανεπιθύμητους ταραξίες.

Καημένος - καψερός

Από τα πολύ παλιά χρόνια, εκείνος που πενθούσε έκοβε τα μαλλιά του και
φορούσε μαύρα ρούχα.
Έτσι έχουμε κουτρούλα τη χήρα και μαύρο αυτόν που πενθούσε.
Στους μεσαιωνικούς, όμως, χρόνους και την Τουρκοκρατία, οι στενοί συγγενείς του πεθαμένου, για να δείξουν τη λύπη τους και το πένθος τους, έκαιγαν
ένα μέρος από το σώμα τους.
Απ’ αυτό το έθιμο βγήκε το καημένος και το καψερός.
Στον Αίνο π.χ. για εκείνον που έπαθε μεγάλο κακό έλεγαν: έκαψε το ποδάρι του και στην Κρήτη, όταν η μητέρα πληροφορήθηκε το θάνατο του
παιδιού της:
…και γδύνεται τα τσόχινα και ντύνεται τα μαύρα
κι έκαψε τα μαλλάκια της στου καντηλιού τη
λάθρα ...
Κάτι παρόμοιο φανερώνει και ένα μεσαιωνικό ονειροκριτικό: …σάρκας μελαίνειν, ού καλόν πάσαι
τόδε.
Σ’ ένα χωριό της Θράκης πάλι, αντί να βάφουν την άκρη
του χαρτιού που γράφουν μαύρη, την έκαιγαν ελαφριά:
«Πιάνει και γράφει μια γραφή σε τρεις μεριές
καημένη».

Κάθε κατεργάρης στον μπάγκο του

Στα παλιά τα χρόνια, για να ταξιδέψεις στη θάλασσα
έπρεπε να ‘χεις πολύ κουράγιο, γιατί σ’ όλα τα πέλαγα
αλώνιζαν κουρσάρικα καράβια.
Οι μηχανές ήταν ακόμα άγνωστες και το πλοία αρμένιζαν με τα πανιά ή με τα κουπιά. Φαντάζεστε τι πλήρωμα θα’χανε τα κουρσάρικα καράβια!
Οι κωπηλάτες. ήταν συνήθως κατάδικοι (άνθρωποι
των κατέργων - δηλ. άνθρωποι με σκοτεινό παρελθόν
(απ’ εδώ και η λέξη κατεργάρης = άνθρωπος χωρίς
εμπιστοσύνη κλπ.).
Όταν, λοιπόν, ο αέρας έπεφτε και το καράβι έπρεπε να συνεχίσει το δρόμο
του, μια φωνή δυνατή ξεσήκωνε απ’ το ξαπόσταμά τους, τους ανθρώπους
αυτούς: «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» ήταν η διαταγή να καθίσουν και πάλι στα κουπιά, στους μακρινούς ξύλινους μπάγκους ή πάγκους
(από το Ιταλικό panco)!
Υπήρχαν, επίσης, πλοία την εποχή εκείνη, που ονομαζόντουσαν «κάτεργα» (πλεούμενες φυλακές).
Έτσι, το πλήρωμα αυτών των πλοίων λεγόταν «κατεργάρηδες»
- (Βλ: .. Άνθρωπος των κατέργων).

Και οι τοίχοι έχουν αφτιά

Από τα αρχαιότατα χρόνια και ως το Μεσαίωνα η άμυνα μιας χώρας εναντίον
των επιδρομέων, ήταν κυρίως, τα τείχη που την κύκλωναν. Τα τείχη αυτά
χτιζόντουσαν, συνήθως, με τη βοήθεια των σκλάβων και των αιχμαλώτων
που συλλαμβάνονταν στις μάχες.

Οι μηχανικοί όμως, ανήκαν απαραίτητα στο στενό περιβάλλον του άρχοντα
ή του βασιλιά, που κυβερνούσε τη χώρα. Tέτοιοι πασiγνωστoι μηχανικοί ,
ήταν ο Αθηναίος Αριστόθουλος -ένας από αυτούς που έχτισαν τα μεγάλα τείχη του Πειραιά- ο Λαύσακος, που ήταν στενός φίλος του Κωνσταντίνου του
Παλαιολόγου και ο Ναρσής, που υπηρετούσε κοντά στο Λέοντα το Σγουρό.
Όταν ο τελευταίος, κυνηγημένος οπό τους Φράγκους κλείστηκε στον Ακροκόρινθο, ο Ναρσής του πρότεινε ένα σχέδιο φρουρίου, που έγινε αμέσως
δεκτό. Το χτίσιμό του κράτησε ολόκληρο χρόνο κι όταν τέλειωσε, αποδείχτηκε πράγματι πως ήταν απόρθητο.
Στα τείχη του φρουρίου ο Ναρσής έκανε και μια καινοτομία εκπληκτική για
την εποχή του. Σε ορισμένα σημεία, τοποθέτησε μερικούς μυστικούς σωλήνες από κεραμόχωμα, που έφταναν, χωρίς να φαίνονται, ως κάτω στα
υπόγεια, το οποία χρησίμευαν για φυλακές.
Όταν κανείς, λοιπόν, βρισκόταν πάνω στις επάλξεις του πύργου, από εκεί
ψηλά μπορούσε ν’ ακούσει μέσα από τους σωλήνες, ότι λεγόταν από τους
αιχμαλώτους, που ήταν κλεισμένοι εκεί. Ήταν, να πούμε, ένα είδος .. μικρόφωνου .. της εποχής του. Τότε όμως τα έλεγαν .. ωτία ...
Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε ακόμα στην όπερα του Μπετόβεν .. «Φιντέλιο».
Εκεί υπάρχει το τραγούδι των φυλακισμένων που τελειώνει με τη φράση:
«Έχουν και οι τοίχοι αφτιά».
Η φράση αυτή έμεινε παροιμιώδης από το εξής περιστατικό:
Σ’ ένα από τα μουσικά απογευματινά που έδινε η Βασίλισσα Αμαλία, σύζυγος του Όθωνα, έπαιξε πιάνο και
τραγούδησε η ανηψιά του Κωλέτη, που είχε σπουδάσει στην Ευρώπη. Τελειώνοντας, λοιπόν, το τραγούδι
με τη φράση: «έχουνε και οι τοίχοι αφτιά», οι αντιοθωνικοί βρήκαν την ευκαιρία να διαδώσουν τη φράση
αυτή σαν σύνθημα, λέγοντας, σuγχρόνως, να φυλάγονται από τους κατασκόπους των Βαυαρών.
Μια άλλη εκδοχή, πολύ παλιότερη λέει ότι: .. ο Βύζας
που έχτισε το Βυζάντιο, ανήγειρε και τείχη που είχαν
μια αξιοθαύμαστη ιδιότητα. Αν κάποτε μια σάλπιγγα,
ή φωvή ανθρώπου ή ζώου ακουγόταν, αμέσως ο ήχος
αυτός μεταβιβαζόταν στον αμέσως επόμενο πύργο και
ούτω καθεξής. Αλλά και ο ένας από τους εφτά πύργους
του Βύζα ονομαζόταν πύργος του Ηρακλή και έκανε
ακουστό τα μυστικά των εχθρών, που ήταν έξω από τα
τείχη και τα μετέδιδε; στους πολιορκούμενους

Καβάλησε το καλάμι

Είναι μια έκφραση που ίσως προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα.
Πάντως οι Σπαρτιάτες την έλεγαν, για να πειράξουν τον Αγησίλαο.
Και να η ιστορία: Ο Αγησίλαος αγαπούσε υπερβολικό τα παιδιά του.
Λέγεται ότι, όταν αυτά ήταν μικρά, έπαιζε μαζί τους μέσα στο σπίτι, καβαλώντας, οαν σε άλογο, ένα καλάμι.
Κάποια μέρα όμως, τον είδε ένας φίλος του σ’ αυτή τη στάση.
Ο Αγησίλαος τον παρακάλεσε να μην κάνει λόγο σε κανέναν, πριν γίνει κι
αυτός πατέρας και νιώσει τι θα πει να παίζεις με τα παιδιά σου.
Αλλά εκείνος δεν κράτησε το λόγο του και το είπε και σε άλλους, για να
διαδοθεί σιγά - σιγά ο λόγος σε όλους και να φτάσει στις μέρες μας γιανα
το λέμε, όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον ότι πήραν τα μυαλό του αέρα.
Βέβαια, στην πάροδο των χρόνων άλλαξε η ερμηνεία του. Αυτό συμβαίνει και
σε πάρα πολλές άλλες παροιμιώδεις εκφράσεις

Από το βιβλίο του ΤΑΚΗ ΝΑΣΤΟΥΛΗ

Επιμέλεια Σωτήρης Παπαμιχαήλ

Αρ. Φύλλου 16

10

...στην Κοινωνία

Μάτια ανοιχτά

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙ-ΗΡΩΩΝ ΠΟΥ
ΓΕΝΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΗΡΩΕΣ

Κάποιοι θέλουν
να ξεχάσουμε, ότι
ο Βύρωνας προ
Δημάρχων
Ρογκάκου και Χαρδαλιά, δεν έχει
καμία σχέση με
τον Βύρωνα του
σήμερα. Στη θητεία του αείμνηστου Νικολαΐδη (
και παλαιότερων
δημάρχων) εποχή διεκδικήσεων
(Θέατρο Βράχων,
Στέκι
Νεολαίας) αξιοποίησης
χώρων (χώρος
«Ντάνκαν») και
συμμετοχής (Λαϊκό Πανεπιστήμιο,
Παιδικό Φεστιβάλ) , στηρίζονται οι επόμενοι, χωρίς να προσθέσουν ένα λιθαράκι στις
υποδομές του Δήμου , πέρα από το να γυρίζουν «τούμπα» κάθε τέσσερα
χρόνια τα πάρκα και τα άλση για να μας εντυπωσιάζουν.
Η διαπίστωση αυτή βαραίνει όσους ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση στην πόλη μας. Αλλά οι ευθύνες αυτές δεν είναι τυφλές. Δεν φταίνε
όλοι για όλα. Δεν φταίει ο βυρωνιώτης , επειδή ο Βύρωνας είχε την ατυχία
να έχει στο τιμόνι δύο Δημάρχους , που είτε αδιαφόρησαν , είτε απέτυχαν
να δράσουν έγκαιρα και αποτελεσματικά για τον κατήφορο της πόλης.
Κουρασμένοι σοσιαλιστές, αγκυλωμένοι δεξιοί , φαιοί ακροδεξιοί ,
απρόσωποι, αδιάφοροι, απολίτικοι, καιροσκόποι ( από παράταξη σε παράταξη) στηρίζουν τον Δήμαρχο. Δημοτικό Συμβούλιο – παρωδία, χωρίς
λόγο και άποψη για τα προβλήματα της πόλης. Δεν θέλει σοφία για να
καταλάβεις , το λένε σε κάθε καφενείο του Βύρωνα, ότι ο Χαρδαλιάς και
η πολιτική που εκπροσωπεί, είναι παρωχημένη και αναποτελεσματική.
Όσο πιο γρήγορα το καταλάβει και ο ίδιος , τόσο το καλύτερο για όλους
και για την πόλη.
Το θέμα δεν είναι η επάρκεια των τεχνοκρατικών γνώσεων και η ικανότητα οικονομικής διαχείρισης. Περί πολιτικών επιλογών πρόκειται. Το
κύριο για την πόλη, το παρόν και το μέλλον της, δεν είναι, θα έλεγα, καν η
οικονομική διαχείριση στο ήδη σφιχτό πλαίσιο. Πρέπει να αξιοποιήσουμε την ιστορική και πολιτισμική εμπειρία, να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια , την υπερηφάνεια και το δικαίωμα να ορίσουμε το μέλλον μας.
Θα κάνει λάθος ο Δήμαρχος, αν θεωρήσει ότι η προσωρινή ανοχή ,
εξαιτίας της γενικευμένης απάθειας, είναι και αποδοχή του έργου του. Το
ύστατο κόλπο κάθε τέσσερα χρόνια, για να σώσει την εξουσία του, δεν
πιάνει πια. Η εμπειρία μας βοηθά να ανοίξουμε τα μάτια. Η πόλη χρειάζεται διάδοχες λύσεις συνεργασιών στην ίδια γραμμή που επιβάλλουν τα
προβλήματα .
β. πάγκαλος

Η πλατεία Συντάγματος είχε από το πρωί καταληφθεί από διαδηλωτές που ολοένα γίνονταν και περισσότεροι. Ήταν και αυτή μια μεγάλη
απεργιακή κινητοποίηση από αυτές που γίνονται τα τελευταία 2 χρόνια, που η χώρα έχει μπει στο μνημόνιο και οι εργαζόμενοι δεν ξέρουν
από πού τους έρχεται κάθε φορά. Έχουμε μετρήσει πάνω από 20 μέρες
απεργίας χωρίς να μετρήσουμε άλλες που έχουν γίνουν γίνει από κλάδους και πρωτοβάθμια σωματεία.
Εκείνη η μέρα λοιπόν 20 Οκτωβρίου 2011 είχε και μερικές ιδιαιτερότητες γινότανε προσπάθεια να φανεί ότι είμαστε όλοι ΜΑΖΙ δηλαδή να
συμβεί το αυτονόητο να διαδηλώνει ο καθένας με τα συνθήματα του
αλλά να είμαστε όλοι οι εργαζόμενοι, φοιτητές, άνεργοι, συνταξιούχοι
ΕΚΕΙ. Το σχέδιο φυσικά όσων δεν επιθυμούν την ενότητα των εργαζομένων ήταν και αυτό ΕΚΕΙ.
Δεν ενδιαφέρουν ενδεχομένως οι αναλύσεις αν τα επεισόδια ξεκινάνε από ανεγκέφαλους ή από πληρωμένους εγκέφαλους άλλωστε
τις περισσότερες φορές συμβαίνουν και τα δυο. Όμως ξεκινάνε και η
πλατεία πνίγεται για μια ακόμη φορά στα χημικά, στις πέτρες και σε
σπασμένα κεφάλια. Ανάμεσα τους όλοι οι απλοί άνθρωποι που έχουν
καταλάβει ότι ο εχθρός είναι αλλού και όχι ανάμεσα στους διαδηλωτές
απλοί άνθρωποι της δουλειάς με χέρια ροζιασμένα από το μεροκάματο
γιατί μέσα στην παραζάλη και το μπλα μπλα των μέσων ενημέρωσης
έχουμε κάπως πειστεί ότι οι έλληνες εργαζόμενοι είναι ο υπάλληλος
του δημόσιου τομέα που έχει βρει την δουλειά με μέσον και έχει ταχθεί
απλώς να ταλαιπωρεί τον κόσμο με την γραφειοκρατία, την τεμπελιά
και την ανικανότητα του.
Λες και δεν υπάρχουν πραγματικοί εργάτες της οικοδομής και του
μεροκάματου και άλλοι του πνεύματος εργάτες που προσφέρουν καθημερινά την υπεραξία τους. Προφανώς τα αφεντικά των δημοσιογράφων
των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης δεν μπορούν να παραδεχτούν ότι η
κοινωνία παραμένει ταξική γιατί σε αυτή την περίπτωση το ερώτημα με
ποιόν είσαι αποκτά και αυτονόητη απάντηση για τον καθένα.
Ανάμεσα στο πολύχρωμο πλήθος λοιπόν είναι και ο Δημήτρης γείτονας, φίλος και σύντροφος για πολλά χρόνια και επειδή οι λέξεις χάνουν
καμιά φορά το νόημα τους το γείτονας σημαίνει την ζωντανή από την
ψυχή μας καλημέρα και την αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος δίπλα απλά
να σε προστρέξει αν κάτι συμβεί. Φίλος σημαίνει ότι δεν αφήνεις να
μπουν ανάμεσα πράγματα που σε χωρίζουν όταν μιλάει η ανοιχτή καρδιά που είναι γεμάτη από τα συν και όχι από τα πλην και σύντροφος
σημαίνει ότι οι αξίες μας είναι πάνω από το στόμα που τις εκφωνεί και
όσοι παλεύουν για τις ίδιες αξίες είναι χωρίς δεύτερη συζήτηση από
την ίδια όχθη.
Εκείνη την ημέρα λοιπόν τον χάσαμε τον Δημήτρη για πάντα. Προστέθηκε μέσα σε μια μακριά λίστα ανθρώπων του μόχθου που κάποια
στιγμή η ιστορία βάναυσα ρίχνει το βλέμμα της πάνω τους. Και μας
έπιασε όλους συγκίνηση γιατί αυτή είναι θυσία, όχι των άλλων των
καλοταϊσμένων που κάθε μέρα μιλάνε για θυσίες για να σωθεί το δικό
τους τομάρι και οι ίδιοι δεν έχουν παραμικρή ιδέα τι θα πει να μετράς
τα ευρώ ένα- ένα για να ταΐσεις την οικογένεια σου παρόλο που δεν
είσαι τεμπέλης, ούτε ανίκανος, ούτε βολεμένος, ούτε συντεχνία… και
για όποιον δεν έχει καταλάβει το τελευταίο διάστημα ο κόσμος διαδηλώνει για την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ του που δεν θα μπορέσει κανείς να του
την πάρει.
Αφιερωμένο στη μνήμη του Δημήτρη Κοτσαρίδη
Διαδρομές

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ;

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

11

...στο Βύρωνα
Κόνσουλα που τη βρήκαν πολλά κακά μαζεμένα: εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ σε αυτήν
την συγκυρία, συνεχείς εκλογικές ήττες, έλλειψη αυτοκριτικής, έλλειψη χρημάτων, κακές στρατηγικές επιλογές για επίθεση στο
Δήμαρχο και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ
ΝΕΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
ΜΙΑ S.W.O.T. ΑΝΑΛΥΣΗ της Πόπης Σταυροπούλου

ΔΥΝΑΤΑ ΣΗΜΕΙΑ:

το νέο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Βύρωνα ανανεώθηκε σε
σημαντικό βαθμό σε επίπεδο προσώπων (μεγάλος αριθμός γιατρών και
πρώην αστυνομικών που είναι ικανοί να προστατεύσουν τη σωματική υγεία
και ακεραιότητα μας) και φυσικά εκπροσωπήθηκαν όλα τα ψηφοδέλτια που
διεκδίκησαν τη ψήφο των πολιτών.

ο Δήμαρχος εξελέγη για τρίτη φορά συνεχή φορά για να «ολοκληρώσει» το έργο του και να αποχωρήσει θριαμβευτής αφήνοντας μια πόλη
αγνώριστη όπως ο ίδιος δήλωσε σε όλες τις προεκλογικές του συγκεντρώσεις.

το νέο πλαίσιο του «Καλλικράτη» που κατά κάποιο τρόπο πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις της συμπολίτευσης και της μείζονος αντιπολίτευσης
και εξαφανίζει σε πολλές περιπτώσεις τις μικρότερες δημοτικές παρατάξεις
(το ζήσαμε με την επιλογή των ατόμων για τα νομικά πρόσωπα και τα άλλα
θεσμικά όργανα)
ΑΔΥΝΑΤΑ ΣΗΜΕΙΑ:

η γενική οικονομική συγκυρία που στερεί από όλους του δήμους
σημαντικά ποσά από τους ΚΑΠ που είναι βασική πηγή εσόδων για την Τοπική Αυτοδιοίκηση

ο υπερβολικός δανεισμός του Δήμου Βύρωνα και η σοβαρή δυσκολία εξυπηρέτησης των δανειακών υποχρεώσεων που οδηγεί συνεχώς σε
επαναδιαπραγμάτευση των όρων δανεισμού από το ταμείο παρακαταθηκών
και δανείων που συνοδεύεται με μίνι μνημόνια (σας θυμίζει κάτι;;;)

η χαοτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο δήμος αποτέλεσμα
κακής διαχείρισης και ενός μοντέλου διοίκησης που χοντρά ψιλά ήταν «όλα
τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω» μοντέλο που μπορεί να τσουλάει ενδεχομένως στην περίοδο των παχιών αγελάδων αλλά αποκαλύπτει τα τρομερά αδιέξοδα που το συνοδεύουν στην περίοδο της κρίσης.

το αλαζονικό μοντέλο εξουσίας με το οποίο πορεύεται ο δήμαρχος
τόσα χρόνια

η ανυπαρξία αντιπολίτευσης από τη μεριά της παράταξης του κ.

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ:
• ο Δήμαρχος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι
από τους δημότες δεν έχει να φοβηθεί και
αρχίζει περιοδείες που τις ονειρεύεται σαν
φιέστα αλλά που εκ των πραγμάτων δεν
μπορούν να είναι έτσι οπότε αν αφουγκραστεί αυτό που λέει ο κόσμος θα βγει ωφελημένος και αυτός και η πόλη.
• σημαντικές ομάδες εθελοντών, συλλογικοτήτων και πολιτών που μπαίνουν
μπροστά και προστατεύουν την κοινωνική
πολιτική, ανησυχούν για το κέντρο υγείας,
ανιχνεύουν τρόπους έμπρακτης κοινωνικής
αλληλεγγύης.
• να σταματήσει ο Δήμαρχος να θεωρεί
ότι το δημοτικό συμβούλιο είναι το μαντρί
του και αυτός ο τσοπάνης που κάνει μπεμπε και οι άλλοι ακολουθούν. Αν αυτό συμβεί και οι δικοί του σύμβουλοι
θα απελευθερωθούν και ενδεχομένως να συμβάλουν με τις σκέψεις και την
προσφορά τους (άλλωστε ζήτησαν τη ψήφο του κόσμου πρέπει να κριθούν
και με τα έργα τους)

η αξιοποίηση των προτάσεων της ελάσσονος αντιπολίτευσης που
τυγχάνει στο Δήμο Βύρωνα να είναι οι τρεις παρατάξεις της αριστεράς που
σε πάρα πολλά θέματα έχουν διατυπωθεί αλλά έχουν βρεθεί στον κάλαθο
των αχρήστων από τον ξερόλα δήμαρχο.
ΑΠΕΙΛΕΣ:

απειλούνται όλες οι κοινωνικές δομές του δήμου γυμναστήρια, κέντρο υγείας, παιδικοί σταθμοί, πολιτιστικές ομάδες

η κακή οικονομική κατάσταση του Δήμου οδηγεί σε δυσκολία καταβολής των μισθών των εργαζομένων και σε επόμενη φάση θέτει σε αμφισβήτηση τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας;

μια πόλη στην οποία δεν θα συμβεί τίποτα αναπτυξιακό όπως
συμβαίνει άλλωστε όλα τα χρόνια της «βασιλείας» του κ. Χαρδαλιά αφού οι
αναπλάσεις πλατειών, πεζοδρομίων κλπ ελάχιστα αλλάζουν τη μορφή της
πόλης και τα έργα πνοής που εξαγγέλθηκαν παρέμειναν μακέτες.

η μη διεκδίκηση μαζί με το σύνολο της πόλης των πόρων που μας
ανήκουν

η ιδιωτικοποίηση πλευρών της δημόσιας ζωής λόγω έλλειψης χρημάτων πληρωμές σε γυμναστήρια, ενοικίαση σε ιδιώτες των δημοτικών αναψυκτηρίων κλπ.
ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:
Ελπίζω η συνοπτική παρουσίαση που προηγήθηκε να έδωσε ένα στίγμα
της σημερινής κατάστασης του Δήμου και του Δημοτικού Συμβουλίου. Το
ερώτημα είναι τι μπορεί να γίνει. Βασικό στοιχείο είναι να σε αυτό να αλλάξει στάση ο ίδιος ο Δήμαρχος. Πρέπει με τις υγιείς δυνάμεις της πόλης να
αναζητήσει λύσεις λέγοντας επιτέλους αλήθεια. Να γίνει σοβαρός απολογισμός της οικονομικής κατάστασης του Δήμου και να προγραμματιστούν τα
αναγκαία έργα που θα δημιουργούν υποδομές. Να σταματήσουν οι εξυπηρετήσεις ημετέρων κάθε είδους και να πάψει η πολιτική να είναι υπόθεση
δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ Ε-MAIL: diadromes.byron@gmail.com ή ΠΑΡΕ ΜΑΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 6936 717421

Αρ. Φύλλου 16

12

Ιανουάριος
Ο Χαρδαλιάς συνεχίζει τις συζητήσεις στις γειτονιές του Βύρωνα.
Τον Ιανουάριο θα επισκεφτεί όλες τις γειτονιές του
Βύρωνα, συζητώντας τα σεξουαλικά προβλήματα
των δημοτών.
Γάτος ο Δήμαρχος (τουλάχιστο αυτό πιστεύει)
γνωρίζει και τη λαϊκή ρήση «να ‘μουν το Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλο το χρόνο κόκορας και γάτος το Γενάρη» , τι άλλο θα συζητούσε?

Καζαμίας

Μάρτιος

Τι να πούμε για το μήνα που φέρνει το χειμώνα
στην άνοιξη !!!
Ο Δήμαρχος τοποθετεί ξυλόσομπες στο Δημαρχείο. Λεφτά για πετρέλαια δεν υπάρχουν.
Κόνσουλας και Πάλμος αγνοούνται
Ο Κατωπόδης καταγγέλλει τον Χαρδαλιά διότι,
όπως δηλώνει, φέρνει τα ξύλα από τον Υμηττό και
διαμαρτύρεται διότι εξαφανίστηκαν από το Βύρωνα οι κορμοράνοι.
Ο Τζιωρτζώτης δηλώνει πως η λύση στο ενεργειακό ζήτημα θα δοθεί στο Σοσιαλισμό και καταγγέλλει τον Κατωπόδη για σεχταρισμό. (άντε τώρα εσύ
καημένε δημότη να ανατρέχεις στις Λενινιστικές
αρχές να βρεις τι σημαίνει σεχταρισμός).

Απρίλιος

Κόνσουλας και Πάλμος αναζητούνται
Ο Κατωπόδης παρακολουθεί τις συζητήσεις του
Δημάρχου και προσπαθεί να του βάλει δύσκολα προβλήματα – είναι εξ’ άλλου μαθηματικός –
όπως το τι συμβολίζει το 69?
Ο Τζιωρτζώτης δηλώνει πως τα σεξουαλικά προβλήματα των δημοτών θα λυθούν στο Σοσιαλισμό
και καταγγέλλει τον Κατωπόδη για οπορτουνισμό. (άντε τώρα εσύ καημένε δημότη να ανατρέχεις στις Λενινιστικές αρχές να βρεις τι σημαίνει
οπορτουνισμός).

Φεβρουάριος
Ο Δήμαρχος εξαφανίζεται.
Λέγεται πως εθεάθει στο Κατμαντού αναζητώντας
το συμβολισμό του 69 στον έρωτα.
Κόνσουλας και Πάλμος αναζητούνται
Ο Κατωπόδης ψάχνει το επόμενο ερώτημα, με
στόχο να οδηγήσει το Χαρδαλιά σε μόνιμη εξαφάνιση.
Ο Τζιωρτζώτης δηλώνει πως η απάντηση στο
ερώτημα του 69 θα δοθεί στο Σοσιαλισμό και
καταγγέλλει τον Κατωπόδη για ρεφορμισμό. (άντε
τώρα εσύ καημένε δημότη να ανατρέχεις στις
Λενινιστικές αρχές να βρεις τι σημαίνει ρεφορμισμός).

Ο Χαρδαλιάς ανακοινώνει για μια ακόμη φορά
την Βιοκλιματική Πράσινη Διαδρομή. (Δυστυχώς
δεν μπορέσαμε να βρούμε στο αρχείο μας ποια
φορά είναι διότι σταματήσαμε να μετράμε μετά την
εκατοστή).
Κόνσουλας και Πάλμος εμφανίζονται (Απρίλιος
είναι λέμε και κανένα ψεματάκι)
Ο Κατωπόδης προβλέπει σε δήλωσή του στον
ΣΚΑΙ πως θα είναι ο επόμενος Δήμαρχος (αλήθεια
λέμε)
Ο Τζιωρτζώτης δεν καταγγέλλει κανέναν (είπαμε
Απρίλης είναι λέμε και κανένα ψέμα)

Μάιος
Η Άνοιξη στο φόρτε της και τα παιδιά από το πολιτιστικό κέντρο στη Λαμπηδόνα, οργανώνουν συσσίτια αλληλεγγύης.
Κάποιοι λένε ότι εθεάθησαν εκεί και οι γνωστοί
θεσμικοί παράγοντες, Τζιωρτζώτης, Κατωπόδης,
Χαρδαλιάς, Πάλμος και Κόνσουλας. Εμείς στις διαδρομές δεν το πιστεύουμε και το θεωρούμε προβοκάτσια. (αυτό δεν χρειάζεται να το ψάξεις στις
Λενινιστικές Αρχές αγαπητέ αναγνώστη. Ρώτα
στην ασφάλεια, στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής σου και θα στο εξηγήσουν αμέσως)

Ιούνιος

Ακούγονται φήμες για πολιτικές εκλογές. (όπως
καταλάβατε η κυβέρνηση Παπαδήμου παραμένει
προσωρινή)
Ο Χαρδαλιάς εμφανίζεται ανανεωμένος, δίνει
συνέντευξη τύπου στον ΣΚΑΙ, με πολλά υπονοούμενα και τα τηλέφωνα των Βυρωνιωτών γεμίζουν

MMS και SMS με την εικόνα του Δημάρχου. Αυτό
οδηγεί τον συντάκτη μας Β. Πάγκαλο να του δώσει το παρατσούκλι ο ΑΡΧΩΝ ΤΩΝ MMS.
Κόνσουλας και Πάλμος αγνοούνται
Ο Κατωπόδης δηλώνει πως τα χωρίς ουσία, επικοινωνιακά τρικ του Δημάρχου, δεν πείθουν πια
κανέναν και πως η Στάση… της Στάσης… την
Σταση…ω Στάση…
Ο Τζιωρτζώτης καταγγέλλει τον Κατωπόδη για
ρεβιζιονισμό. (άντε τώρα εσύ καημένε δημότη να
ανατρέχεις στις Λενινιστικές αρχές να βρεις τι σημαίνει ρεβιζιονισμός).

Ιούλιος
Ζέστες πολλές…
Ο Χαρδαλιάς για να μειώσει τους λογαριασμούς
της ΔΕΗ κλείνει τα air condition στο Δημαρχείο και
δηλώνει πως έχει έτοιμους ειδικούς αεραγωγούς
που θα φέρνουν δροσερό αέρα στο Δημαρχείο,
από τον Υμηττό.
Κόνσουλας και Πάλμος αγνοούνται
Ο Κατωπόδης δηλώνει στις ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ πως ο
αέρας του Χαρδαλιά δεν θα είναι δροσερός αλλά
ΚΟΠΑΝΙΣΤΟΣ (σε διευκρινιστική ερώτησή μας
απάντησε πως ο Χαρδαλιάς, δεν πρόκειται να φέρει αέρα από τον Υμηττό, αλλά από τον Κοπανά).
Ο Τζιωρτζώτης δηλώνει ότι τα προβλήματα του
αέρα τα δημιουργεί ο καπιταλισμός και θα λυθούν
στο Σοσιαλισμό, παράλληλα καταγγέλλει τον Κατωπόδη και το Χαρδαλιά για νεποτισμό. (άντε
τώρα εσύ καημένε δημότη να ανατρέχεις στις Λενινιστικές αρχές να βρεις τι σημαίνει νεποτισμός).

Αύγουστος

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

2012

Οι Θεσμικοί φεύγουν για διακοπές
Ο Χαρδαλιάς πηγαίνει στη Μύκονο. Η παγκόσμια
οικονομική κρίση επηρέασε και τους παραδοσιακούς οπαδούς του νησιού, με αποτέλεσμα στη
Μύκονο να πηγαίνουν πλέον μόνο οι πολιτικοί.
Κόνσουλας και Πάλμος κάνουν διακοπές από την
αρχή της χρονιάς.
Ο Κατωπόδης, κλασσικά, κάνει διακοπές στο Μεγανήσι. Ευκαιρία γι’ αυτόν να συναντήσει και τους
ψηφοφόρους του. (Ας μη ξεχνάμε πως τον έχουν
ψηφίσει, όλοι οι Μεγανησιώτες του Βύρωνα)
Ο Τζιωρτζώτης κάνει διακοπές στην Αίγυπτο σε
camping των ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ και
καταγγέλλει το Χριστιανισμό (ε μη το ψάξεις κι
αυτό στις Λενινιστικές Αρχές αγαπητέ αναγνώστη, πρόκειται για το γνωστό δόγμα που σε κατατάσσουν μόλις γεννηθείς χωρίς να σε ρωτήσουν).

Σεπτέμβριος
Όλοι επιστρέφουν, εκτός φυσικά από τον Κόνσουλα και το Πάλμο, αλλά δεν αλλάζει τίποτα.
Μόνο η εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ αλλάζει. Κυκλοφορεί σε 48 έγχρωμες σελίδες ,με εξώφυλλο τον
Ντόναλντ Ντακ και με νέα συντακτική σύνθεση.
Ο λόγος απλός Μετά από πολλές αποτυχημένες
προσπάθειες να βρούνε νέους συντάκτες αναγκάστηκαν και έκαναν μέλη της συντακτικής ομάδας τα εγγόνια τους.

13

Οκτώβριος
Η χώρα βρίσκεται μια ανάσα από την οικονομική
καταστροφή.
Η Τρόικα εκβιάζει – όπως κάνει πάντα – για την
επόμενη δόση του δανείου (μη ρωτήσετε σε ποια
δόση βρισκόμαστε πια).
Στις νέες απαιτήσεις της περιλαμβάνονται τα παρακάτω:
1.
Ο Χαρδαλιάς να γίνει Πρωθυπουργός
στη θέση του Παπαδήμου. (Θυμηθείτε τα υπονοούμενα του Ιούνη) Το σκεπτικό απλό. Αφού
έσωσε το Βύρωνα κι από Κόκκινο Δήμο τον έκανε
Πορτοκαλί (οικονομικά εννοούμε), είναι ο μοναδικός που μπορεί να σώσει την Ελλάδα.
2.
Να εμφανιστούν επιτέλους οι Κύριοι
Κόνσουλας και Πάλμος.
3.
Η Δημοτική Σύμβουλος της ΣΤΑΣΗ ΒΥΡΩΝΑ, Ελένη Βασιλοπούλου, να συμμετάσχει ως
Υπουργός Πολιτισμού, στη νέα Κυβέρνηση.
4.
Ο Τζιωρτζώτης να αναλάβει εκπρόσωπος τύπου. Είναι ο μόνος που μιλώντας αποδεικνύει την αξία της σιωπής.

Νοέμβριος
Ο Χαρδαλιάς παραιτείται από Δήμαρχος και
αναλαμβάνει Πρωθυπουργός, με υπουργό Πολιτισμού την Κα Βασιλοπούλου και Κυβερνητικό
εκπρόσωπο τον Κο Τζιωρτζώτη, ο οποίος καταγγέλλει την Μέρκελ, τον Σαρκοζί, τον Χαρδαλιά και
τον Κατωπόδη ως αμετανόητους ιντριγκαδόρους
(άντε τώρα εσύ καημένε δημότη να ανατρέχεις

στις Λενινιστικές αρχές να βρεις τι σημαίνει ιντριγκαδόρος).
Κόνσουλας και Πάλμος αγνοούνται
Η Τρόικα αναγκάστηκε να αποσύρει τον δεύτερο
όρο, αντιλαμβανόμενη ότι οι Κύριοι Κόνσουλας
και Πάλμος αποκλείεται να εμφανιστούν.

Δεκέμβριος
Ο Κύριος Πάλμος συνεχίζει να αγνοείται.
Ο Κος Κόνσουλας εμφανίζεται και δηλώνει πως
είχε απαχθεί από κουκουλοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ.
Ισχυρίζεται επίσης πως, αφού δεν κατάφερε να γίνει Δήμαρχος δικαιούται να γίνει έστω Υπουργός.
(πρέπει να είναι ο μοναδικός Έλληνας που θέλει
να γίνει υπουργός αυτό τον καιρό).
Οι Χαρδαλιάς και Τζιωρτζώτης είναι κυβερνητικά
στελέχη και δεν αποτελούν θεσμικούς παράγοντες
του Βύρωνα πλέον συνεπώς δεν απασχολούν
πια τον Καζαμία μας.
Ο Κατωπόδης αναλαμβάνει Δήμαρχος Βύρωνα
στη θέση του Χαρδαλιά, -θυμηθείτε τις δηλώσεις
του τον Απρίλη – με τη στήριξη όλων των παρατάξεων, εκτός από αυτή του Κυρίου Πάλμου.
Η εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ κλείνει τον κύκλο της
και αναλαμβάνουν τα εγγόνια της τέως εκδοτικής
ομάδας.
Κυκλοφορεί με εορταστικό πασχαλινό εξώφυλλο,
όπου στη θέση του αρνιού σουβλίζεται ο αρχισυντάκτης της.

Χρόνια Πολλά
Σωτήρης Παπαμιχαήλ

Αρ. Φύλλου 16

14

Για να μη πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές,
έχει κλείσει ένας μεγάλος κύκλος κιμητοποιήσεων, απεργιών, πλατειών. Έχει προηγηθεί
η μεγάλη διαμαρτυρία την 28η Οκτωβρίου
με την επόμενη φάση του έργου που είναι η
«νέα» κυβέρνηση. Ωστόσο οι εξελίξεις είναι
ραγδαίες και οι κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος διδάσκουν.
Όσοι μέχρι τώρα συμμετείχαμε στις κινητοποιήσεις αυτές, θα ήταν κοινότυπο και μονότονο να επαναλάβουμε τους λόγους που
μας ώθησαν. Θεωρώ όμως αναγκαίο να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα, ιδίως εμείς
που τοποθετούμαστε στα αριστερά του πολιτικού φάσματος.Διαπιστώσαμε λοιπόν μια
αγανάκτηση και μια συνολική απαξίωση του
πολιτικού συστήματος από πολύ μεγάλη μερίδα των «αγανακτισμένων». Απαξίωση και
περιφρόνηση που συμπυκνώθηκε και στα συνθήματα «να
καεί το μπουρδέλο η Βουλή»,
«Κλέφτες», «Αλήτες, κλέφτες
πολιτικοί» κ.λ.π.
Η πιο εύκολη απάντηση –
εν μέρη βάσιμη - είναι ότι τα
συνθήματα αυτά και η αντίληψη που τα διακατέχει είναι
ακροδεξιάς και φασιστικής
προέλευσης, που παρέσυραν
μερίδα του κόσμου μέσα στη
γενικότερη απελπισία του. Η
πιο δύσκολη όμως – ακόμη
πιο βάσιμη δε – θα είναι αν
αναλογιστούμε συνολικά και
εμείς το μερίδιο της ευθύνης
που μας αναλογεί – και είναι
μεγάλο - όταν, με την τακτική μας και την πολιτική μας,
καταστήσαμε εαυτούς μέρος
του προβλήματος και όχι της λύσης του.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στο προπατορικό αμάρτημα της Αριστεράς να είναι πολυδιασπασμένη, «χάρισμα» το οποίο σε άλλες
περιόδους την καθιστά ίσως και γραφική.
Ενώ σε περιόδους έντονης κοινωνικής και
πολιτικής κρίσης τη μετατρέπει σε ανώδυνη
και συνένοχη, αλλά κυρίως στην ελιτίστικη αντίληψη άσκησης πολιτικής λόγω της
υπαρκτής ανεπάρκειας και ανυποληψίας
των συνδικαλιστικών ηγεσιών να εκφράσουν, να συντονίσουν και να καθοδηγήσουν
το εργατικό κίνημα με συνέπεια. Τακτική
που οδηγεί σε καταστροφή το κίνημα, σε περιχαράκωσεις, ύψωμα τειχών, εκτός τόπου
και χρόνου ιδεοληψίες, τακτικές διασπαστικές, που τον μόνο που ωφελούν – δεν ξέρω
μέχρι πότε - είναι αυτόν που τα καλλιεργεί
και τα δημιουργεί για λόγους αυτοεπιβεβαίωσης και αυτοσυντήρησης.
Θέλω να πω εν ολίγοις ότι, με τον ένα ή
τον άλλο τρόπο, είμαστε και εμείς, στο βαθ-

μό που μας αναλογεί, συνυπεύθυνοι για την
απαξίωση στη συνείδηση του κόσμου, όχι
του σάπιου και διεφθαρμένου δικομματικού
μεταπολιτευτικού συστήματος, αλλά όλου
του πολιτικού συστήματος συνολικά, όπου
εντασσόμαστε και εμείς.
Παραδείγματα από την πρόσφατη ιστορία
μας δείχνουν ότι, σε κορυφαίες στιγμές και
κρίσιμες καταστάσεις η Αριστερά έπαιξε το
ρόλο που της αξίζει. Στάθηκε στο ύψος των
περιστάσεων, αλληλέγγυα και πρωτοπόρα
στις λαϊκές κινητοποιήσεις, χτίζοντας συμμαχίες χωρίς προαπαιτούμενα, δίχως την
απαίτηση επίδειξης πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων ή προτέρου εντίμου βίου
από τους συμμάχους της, δίνοντας την προοπτική που έπρεπε να δώσει, ταυτόχρονα
όμως και απάντηση και στο «τι να κάνουμε»

σήμερα.
Αυτό έκανε στη ναζιστική κατοχή, θέτωντας σαν πρωτεύοντα στόχο την εθνική απελευθέρωση, εθνική ανεξαρτησία, και λαϊκή
κυριαρχία – αυτό ήταν το άμεσο καθήκον
της και όχι αν μια ελεύθερη Ελλάδα θα λεγόταν Λ.Δ. Ελλάδας ή κάπως αλλιώς. Αυτό έκανε και στα Ιουλιανά, θέτωντας σαν αίτημα τη
Δημοκρατία και το τέλος των ξένων επεμβάσεων και του παλατιού στη χώρα μας. Αυτό
έκανε κατά τη διάρκεια της εφτάχρονης δικτατορίας με αποκορύφωμα την εξέγερση
του Πολυτεχνείου, βάζοντας άμεσους στόχους την αποκατάσταση της Δημοκρατίας,
την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία.
Αυτό έκανε στη ΓΣΕΕ με τη διορισμένη διοίκηση Λάσκαρη – Καρακίτσου αγωνιζόμενη,
μέσα από αυτήν, για την ανατροπή της και
την αποκατάσταση του ρόλου της σαν συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων. Συνδύαζε πάντα τη στρατηγική με την τακτική
της, και δεν υποκαθιστούσε τη δεύτερη με

την πρώτη.
Το αν αυτά επαρκούσαν για να αλλάξει
συνολικά πορεία η χώρα είναι συνδυασμός
πολλών παραγόντων. Σχετίζεται με τις απροκάλυπτες ξένες επεμβάσεις, το δουλικό χαρακτήρα της ελληνικής αστικής τάξης, τις
ανεπάρκειες της ίδιας της Αριστεράς που
οφείλονταν και στο καθεστώς παρανομίας
ή ημιπαρανομίας που δρούσε καθώς και
την έλλειψη εμπιστοσύνης στη λαϊκή θέληση και δύναμη, στην καχυποψία, την ταλάντευση και την αναποφασιστικότητα που τη
διακατείχε. Έβαζε πιο πάνω τα πρόσκαιρα,
κομματικά κεκτημένα από τις πραγματικές
ανάγκες. Κανείς όμως δεν μπορεί να την κατηγορήσει ότι δεν ήταν παρούσα στις εξελίξεις και στις ανάγκες των καιρών.
Αυτή τη λαϊκή θέληση ας αφουγκραστούμε και σήμερα. Την αγωνία για το «που πάμε» να
τη μπολιάσουμε και να τη
μετατρέψουμε σε θέληση
και αποφασιστικότητα για
γκρέμισμα του συστήματος
που μας οδήγησε ως εδώ.
Με αίσθημα ευθύνης, με
ενότητα και συνεργασία,
σε συντονισμό με τα ευρωπαϊκά κινήματα. Με σεμνότητα και ταπεινότητα, όχι
μόνο να πούμε, αλλά και να
ακούσουμε. Με κουράγιο
και τόλμη όχι μόνο για να
αλλάξουμε τα πράγματα,
αλλά για να αλλάξουμε και
τους εαυτούς μας. Με πειστικότητα ότι δεν αποτελούμε μέρος του προβλήματος, αλλά τη λύση του.
Για να πούμε σε ένα δικομματικό πολιτικό σύστημα που καταρρέει οριστικά, πάντα
επικίνδυνο όμως, όπως το γέρικο λιοντάρι
που σιγοσβήνει, «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ
κουφάλα νεκροθάφτη»!
Αλλιώτικα τα γεγονότα, ο κόσμος και η
ιστορία θα μας ξεπεράσουν.
Αυτό που δεν θα ξεπεραστεί όμως, είναι
η αναγκαιότητα της ύπαρξης της Αριστεράς
σαν εργαλείο μετασχηματισμού και ανατροπής του συστήματος, σαν ο συλλογικός πολιτικός εκφραστής των λαϊκών συμφερόντων.
Κι αν το εργαλείο αυτό αποδειχθεί σήμερα
ανεπαρκές και άχρηστο, ο λαός και οι ανάγκες του θα φτιάξουν καινούριο, πετώντας
το παλιό στα αζήτητα.
Και το καινούριο όμως, θα είναι Αριστερό.
Εργαλείο πάντοτε και όχι μέσο ή αυτοσκοπός, αλλά Αριστερό.Είναι ανάγκη να είναι
Αριστερό !!!...
Κώστας Μακρόπουλος

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

15

ΟΙ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ
«Βαρόμετρο του παγκόσμιου πολιτικού κλίματος»
έχει χαρακτηριστεί η Μεσόγειος στο παρελθόν. Και
σήμερα, όμως, αρχές της δεύτερης δεκαετίας του
21ου αιώνα, η περιοχή αυτή της γης –κοιτίδα μεγάλων πολιτισμών και πεδίο οξύτατων διεθνών ανταγωνισμών– εξακολουθεί να αποτελεί κρισιμότατο σταυροδρόμι για τις παγκόσμιες εξελίξεις.
Ο «σεισμός» των λαϊκών εξεγέρσεων στην Τυνησία
και Αίγυπτο συνοδεύτηκε από ισχυρότατες μετασεισμικές δονήσεις σ΄όλο τον αραβικό κόσμο. Κατά τον
Νοάμ Τσόμσκι, συντελείται «η πιο εκπληκτική εξέγερση στη σύγχρονη εποχή και οι συνέπειές της είναι
τεράστιες» (Ελευθεροτυπία, 27.2.2011).
Οι Αραβικές επαναστάσεις στο δεύτερο μισό του
20ου αιώνα είχαν επικεφαλής στρατιωτικά κινήματα,
όπως το κίνημα των Ελεύθερων Αξιωματικών με ηγέτη
το Νάσερ στην Αίγυπτο, που ανέτρεψε τη μοναρχία
το 1952 και έθεσε την Αίγυπτο σε αντιιμπεριαλιστική
τροχιά τότε. Τώρα, εξεγείρονται οι ίδιοι οι λαοί, με τη
νεολαία στην πρώτη γραμμή, για να πάρουν τις τύχες
τους στα χέρια τους, προτάσσοντας κοινωνικά αιτήματα, τα οποία συνδέουν άμεσα με τη δημοκρατία και
την απαλλαγή τους από διεφθαρμένα και αυταρχικά
καθεστώτα και ισόβιους ηγέτες.
Πρόκειται για εξεγέρσεις του 21ου αιώνα, που
έχουν ως υπόβαθρό τους την κραυγαλέα αντίθεση
πλούτου – φτώχειας, την αυξανόμενη ανεργία, τη
στέρηση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, τη
συνολική υποβάθμιση της ζωής.
Ας θυμηθούμε ότι στις αρχές του χρόνου (25 Γενάρη), την πλατεία Ταχρίρ κατέλαβε ένα πλατύ και
πολύχρωμο κοινωνικό κίνημα, αυθόρμητο σε μεγάλο
βαθμό. Ένα κίνημα της νεολαίας, εργαζομένων και
ανέργων, πτυχιούχων που αναζητούν δουλειά και δεν
βρίσκουν, ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα,
συνδικαλιστών και άλλων κοινωνικών κινημάτων.

Η Αιγυπτιακή εξέγερση σήμερα
Στο αίμα βάφτηκε η πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου τις
τελευταίες εβδομάδες από τις δυνάμεις του στρατού,
που κυβερνάει την Αίγυπτο, μετά την πτώση του Μουμπάρακ, ύστερα από τη νικηφόρα παλλαϊκή εξέγερση
στις αρχές του χρόνου.
Σήμερα, η Αιγυπτιακή επανάσταση βρίσκεται σε
σταυροδρόμι. Και το που θα βαδίσει η Αίγυπτος
αφορά όχι μόνο τη Μ. Ανατολή και τη Μεσόγειο, αλλά
όλο τον κόσμο. Πάντοτε η μεγάλη αυτή χώρα, είχε
σημαντικό διεθνή ρόλο. Για παράδειγμα, ο Πρόεδρος
Νάσερ ήταν από τους ιδρυτές του Κινήματος των Αδεσμεύτων Χωρών το 1955, μαζί με τους Νεχρού, Τίτο
και Σουκάρνο.
Από τη φύση του συντηρητικός ο στρατός και με
ισχυρές διεθνείς διασυνδέσεις και εξαρτήσεις πέραν
του Ατλαντικού, δεν θέλησε μια πραγματική μετάβαση
σ΄ένα δημοκρατικό καθεστώς με τον λαό κυρίαρχο,
αλλά ένα καθεστώς κηδεμονευόμενο από τον ίδιο. Τη
λαϊκή δυσαρέσκεια για τη στάση αυτή του στρατού
προσπάθησαν να εκφράσουν όχι μόνο αριστερές οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα, αλλά και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, που θεωρούνται η πιο οργανωμένη πολιτική δύναμη της χώρας και ο πιθανότερος
νικητής των βουλευτικών και προεδρικών εκλογών,
όταν πραγματοποιηθούν.
Οι εξελίξεις αυτές συντελούνται σ΄ένα περιβάλλον
όξυνσης των κοινωνικών προβλημάτων, της ανεργίας
και της φτώχειας. Τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα ποτέ δεν ήταν τόσο στενά συνυφασμένα στις
αραβικές χώρες. Ωστόσο, στις συνθήκες της βαθιάς
κρίσης που ζει όλος ο κόσμος, το αλληλένδετο της δημοκρατίας και των κοινωνικών προβλημάτων αναδεικνύεται και στην Ευρώπη καθώς και στις ΗΠΑ. Αυτό
ήταν το μήνυμα τόσο του κινήματος των πλατειών
στην Ευρώπη όσο και του κινήματος κατάληψης της

Γουόλ Στριτ στις ΗΠΑ.
Με άλλα λόγια, ο αραβικός κόσμος δεν είναι και
πολύ μακριά μας από την άποψη των προβλημάτων
και των κοινωνικών αναγκών.
Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν από τις αραβικές
εξεγέρσεις;
Η πολιτική των ΗΠΑ, αλλά και των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ, βγαίνει σίγουρα χαμένη από τις εξελίξεις. Βαρύνονται οι δυνάμεις αυτές για τη στήριξη στα
ανελεύθερα καθεστώτα στο όνομα της σταθερότητας
και της ασφαλούς πρόσβασης στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Μ. Ανατολής, ιδιαίτερα στα πετρέλαια.
Επιβεβαιώνεται και από τις τελευταίες εξελίξεις η πτωτική τάση της Αμερικανικής επιρροής στον κόσμο, η
οποία δέχθηκε ισχυρότατα πλήγματα στη διάρκεια
της 8ετίας Μπους. Ο λεγόμενος «πόλεμος κατά της
τρομοκρατίας» έγινε μπούμερανγκ για τις ΗΠΑ.
Επίσης, ευθύνονται οι ΗΠΑ και οι μεγάλες χώρες
της Ε.Ε. για το γεγονός ότι είναι οι κύριοι προμηθευτές όπλων τόσο του Ισραήλ όσο και των αραβικών
χωρών, συμβάλλοντας τα μέγιστα στη στρατιωτικοποίηση της περιοχής που είναι πρώτη παγκοσμίως
από την άποψη αυτή.
Οι εξελίξεις καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για
νέες σχέσεις ανάμεσα στις δύο ακτές της Μεσογείου.
Οι αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις της περιοχής
καλούνται να διεκδικήσουν το δικό τους σχέδιο για
μια Ένωση της Μεσογείου, θεμελιωμένη στην ισότιμη
συνεργασία, στην ειρήνη με δικαιοσύνη, στην κοινή
ανάπτυξη, στη γεφύρωση του χάσματος Βορρά – Νότου, στο αδιαπραγμάτευτο των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στη συνύπαρξη των πολιτισμών. Αυτό το δρόμο καλείται να βαδίσει η Μεσόγειος του 21ου αιώνα.
Πάνος Τριγάζης

Αρ. Φύλλου 16

16

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗΣ
ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΒΥΡΩΝΑ
Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβούλιου Βύρωνα την
δεκαετία του ’80. Πληροφορούμαστε ότι το οικοδομικό
κτίσμα στην μια πλευρά της πλατείας του Αγ. Λαζάρου,
όπου υπήρχε και το οίκημα του Ερυθρού Σταυρού, από
όπου το 1924 εδόθη στον συνοικισμό των προσφύγων
της περιοχής το όνομα Βύρωνας, προς τιμή του Φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνα, πρόκειται να δοθεί αντιπαροχή.
Άμεσα τα αντανακλαστικά των Δημοτικών Συμβούλων,
για την διάσωση αυτού του ιστορικού μνημείου για
την συνοικία μας, που στην πρόσοψη είχε και σχετική
μαρμάρινη πλάκα. Απόφαση για κήρυξη του κτιρίου
διατηρητέου. Στο επόμενο

Δημοτικό Συμβούλιο, συγκέντρωση των ιδιοκτητών
των προσφυγικών κατοικιών του κτίσματος, όπου ακόμα και με δάκρυα στα μάτια, ικέτευαν την αλλαγή της
απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου, με το επιχείρημα ότι είχανε και αυτοί ή τα παιδιά τους δικαίωμα στο
να αποκτήσουν ένα σύγχρονο διαμέρισμα, όπως και
τόσοι άλλοι συνδημότες τους, για να στεγάσουν «το
κεφάλι» τους. Αποτέλεσμα, η εικόνα που βλέπουμε σήμερα. Μια πλατεία που έχει την δική της ιστορία, περιτριγυρισμένη από τεράστιους οικοδομικούς όγκους και
από κάτω της, πληθώρα κάθε είδους μαγαζιών, κυρίως
εστίασης, να συνθέτουν την εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας.
Η αντιπαροχή οικοπέδων με διαμερίσματα είναι μέ-

θοδος δόμησης που χρησιμοποιήθηκε έντονα στην
Ελλάδα κατά την μεταπολεμική περίοδο. Η εισαγωγή
βέβαια του θεσμού της οροφοκτησίας έγινε το 1927 και
γενικεύτηκε το 1929. Εφαρμόστηκε ως λύση στο οξύ
στεγαστικό πρόβλημα που προκλήθηκε στις μεγάλες
πόλεις και ιδίως στην Αθήνα, λόγω της τεράστιας συσσώρευσης πληθυσμού σε αυτήν, ως αποτέλεσμα της
καταστροφής χιλιάδων χωριών και κωμοπόλεων που
προκάλεσε ο Εμφύλιος Πόλεμος του 1946-1949. Σε
αυτή την μέθοδο στηρίχθηκε η οικοδόμηση του Αθηναϊκού Συγκροτήματος, αλλά και άλλων μεγάλων πόλεων,
με όλα τα μειονεκτήματα που της έχουν κατά καιρούς
καταλογίσει. Το αισιόδοξο κλίμα που προοιώνιζε κέρδη για τους εργολάβους, συντέλεσε ώστε η ανοικοδόμηση πολυκατοικιών με το σύστημα της αντιπαροχής,
να αποτελέσει τον κύριο μοχλό του σύγχρονου οικοδομικού οργανισμού. Στο πλαίσιο αυτό, δόθηκε η ευκαιρία και στη θέση των παλιών και υπό κατάρρευση
πλινθόκτιστων προσφυγικών σπιτιών – που είχαμε
και έχουμε αρκετά στο Βύρωνα- να χτιστούν νέα, πιο
γερά και με σύγχρονες προδιαγραφές σπίτια.
Το πρόβλημα δεν ήταν κύρια ο οποιοσδήποτε νόμος
της αντιπαροχής. Ήταν οι όροι δόμησης, που υπήρχαν κάθε φορά. Όπως ήταν η κάλυψη του οικοπέδου,
το πλήθος των ορόφων, ο προσδιορισμός της οικοδομικής γραμμής – άρα και το πλάτος των πεζοδρομίων και των δρόμων και μια σειρά άλλα πράγματα,
όπως τελευταία η παγκόσμια πρωτοτυπία των ημιυπαίθριων. Κοινός παρανομαστής το μεγάλο εργολαβικό κέδρος, σε συνδυασμό με το όφελος των ιδιοκτητών των παλιών σπιτιών, που την συγκεκριμένη
στιγμή το μόνο που λογάριαζαν – σεβαστό αυτό ήταν το προσωπικό τους όφελος. Και δεν πρέπει να
ξεχνάμε, ότι τα πράγματα πήγαν εντελώς στραβά, σε
συνοικίες κύρια προσφυγικές όπως και
ο Βύρωνας, που ήταν έντονο το αριστερό-προοδευτικό στοιχείο και μάλιστα με
σημαντική αντιστασιακή δράση τον καιρό της κατοχής. Η μεγάλη προστιθέμενη
αξία τύφλωνε τον κόσμο που δεν έβλεπε
τι Δήμο οικοδομούσε. Ή και να έβλεπε δεν
έδινε σημασία. Ακόμα και οι Δημοτικές
αρχές –αρκετές φορές προερχόμενες από
την Αριστερά και μερικές φορές με διαπλεκόμενα συμφέροντα – σε αυτό το θέμα
τήρησαν «σιγή ιχθύος». Ήταν πολλά τα λεφτά. Ήταν
και αυτή η προσμονή για ένα καινούργιο σπίτι, που
αποτυπώθηκε πλήρως στο γεγονός που συνέβη τότε
στο Δημοτικό Συμβούλιο. Άραγε σήμερα με την
μορφή που πήρε ο Βύρωνας και αν εξαιρέσουμε τους
εργολάβους, ποιος μπορεί να είναι ικανοποιημένος;
Ακόμα και οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων, βλέπουν
την ιδιοκτησία τους να φθίνει σε αξία. Γιατί βρίσκεται
σε μια πόλη, που δεν μπορείς να περπατήσεις σε πεζοδρόμιο, με έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα, που δεν
μπορείς να παρκάρεις, που οι λιγοστές πλατείες είναι
κατά βάση προεκτάσεις των μαγαζιών εστίασης. Που
τα κτίρια που προσδιορίζουν την ιστορία του Δήμου
(Παλαιό Δημαρχείο – Ταπητουργείο- Σχολεία ) είναι

εγκαταλελειμμένα. Που οι πανύψηλοι οικοδομικοί όγκοι
σου κρύβουν τον ουρανό, σου πνίγουν της ανάσα. Και
σαν λύση απέναντι σε αυτή την κατάσταση, βρέθηκε
η πεζοδρόμηση κάποιων μικρών δρόμων, που έχουν
καταντήσει χώροι στάθμευσης.
Τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε. Ότι η όμορφη και βαρύγδουπη αυτή λέξη «ανάπτυξη», όταν κρύβει πίσω της το ανεξέλεγκτο και διαπλεκόμενο κέρδος,
σημαίνει υποβάθμιση. Απέναντι στο κέρδος κανείς και
ποτέ δεν λογάριασε τίποτα. Όλοι οι ηγέτες τοπικοί και
κεντρικοί, διαπλεγμένοι ή μη, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν μπόρεσαν να βάλουν ένα όραμα και ένα
στόχο, πάνω από το όποιο πολιτικό κόστος. Λύσεις
υπήρχαν. Το πρόβλημα δεν ήταν η αντιπαροχή. Ήταν
οι όροι δόμησης που θα δημιουργούσαν μια ανθρώπινη πόλη. Οι περιβόητοι συντελεστές, που έδιναν μεγάλο ύψος στα κτίρια, μικρούς δρόμους και πεζοδρόμια,
ελάχιστους ακάλυπτους χώρους και φυσικά πουθενά
πρόβλεψη για χώρους στάθμευσης.

Υπάρχει και κάτι άλλο.
Η στάση των πολιτών. Είναι σίγουρο ότι δεν μπορείς
να τα βάλεις με όσους είχαν ένα ακίνητο και το έδωσαν
αντιπαροχή. Ο καθένας το ίδιο θα έκανε στην θέση
τους. Το θέμα είναι τι έκαναν οι ενεργοί πολίτες. Γιατί
είναι αλήθεια ότι – ιδιαίτερα παλιότερα - απέναντι σε
αυτή την κατάσταση δεν αναπτύχθηκε κάποια συντονισμένη έστω διαμαρτυρία, κύρια προς την κάθε είδους
εξουσία. Που να προβάλει ένα όραμα για μια σύγχρονη
πόλη. Που να προειδοποιεί για τους κινδύνους αυτής
της εξέλιξης. Συμμερίστηκαν και αυτοί την προσμονή
των διπλανών τους. Χρειάζεται όμως να βγάλουμε ένα
συμπέρασμα, που είναι αρκετά επίκαιρο. Στο όνομα
της ανάπτυξης και του κέρδους, που κλείνουν το μάτι
και στους απλούς πολίτες, έχουν γίνει μεγάλα εγκλήματα. Και μετά το σύστημα σου «πετάει» τα αδιέξοδα της
πολιτικής του και σου ζητάει λύσεις. Τι λύση να βρεις
για το Βύρωνα σήμερα έτσι όπως έγινε. Μικροπαρεμβάσεις μόνο μπορείς να κάνεις. Χρειάζεται το κίνημα
και οι πολίτες για ότι γίνεται γύρω τους, να σκέφτονται
με όραμα. Να κοιτούν την επόμενη ημέρα και τι αλλαγές
μπορεί να επιφέρει το οτιδήποτε στην ζωή τους, αλλά
κυρίως και στην ζωή των παιδιών τους. Να μην ξεχνάμε
ότι «όταν κοιμάσαι εσύ κάποιοι γράφουν ιστορία».
Δημήτρης Κόκαλης

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

17

Πόσο
χρόνο
έχουμε ακόμα;
Πλησιάζοντας το τέλος του 2011, όλοι οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας και όχι μόνο αναρωτιούνται
φοβισμένοι και θολωμένοι πού θα πάει τελικά η
κατάσταση στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Από τη μία, ένα μεγάλο τμήμα των εργαζομένων
συμμετέχει σε καθημερινές σχεδόν δράσεις αντίστασης ενάντια στην καταστροφική πολιτική των
μνημονιακών κυβερνήσεων με κορυφαίες στιγμές
τις πανελλαδικές πανεργατικές διαδηλώσεις 19-20
Οκτώβρη, τις πλατείες το καλοκαίρι, και τις αυθόρμητες παρεμβάσεις την 28η του Οκτώβρη ενώ από
την άλλη, πολλαπλασιάζεται η αγωνία όλων γιατί
δεν φαίνεται διέξοδος, ο άλλος δρόμος για την έξοδο από την κρίση.
Στις αρχές του Νοέμβρη όλοι έζησαν (δυστυχώς μόνο τηλεοπτικά) το πολιτικό «παιχνίδι» που
έπαιξαν οι αστικές ελληνικές πολιτικές δυνάμεις σε
συνεργασία με τους υπεύθυνους του διεθνούς μηχανισμού εξουσίας (ΕΕ, ΔΝΤ).
Η κυβέρνηση Παπανδρέου, κάτω και από τις
λαϊκές αντιδράσεις, δεν μπορούσε να συνεχίσει
και μετεξελίχθηκε σε κυβέρνηση συναίνεσης και
σωτηρίας των τραπεζών και του συστήματος, με τη
συνεργασία των 3 και όχι μόνο κομμάτων εκπροσώπων των συμφερόντων του κατεστημένου, με
επικεφαλής έναν εγγυημένο μάνατζερ του διεθνούς
χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Το πολύ ενδιαφέρον πολιτικά είναι οτι το ίδιο
έγινε και στην Ιταλία, ενώ ταυτόχρονα αυτό που
οι ίδιοι ονομάζουν κρίση (όροι και συνθήκες δανεισμού των κρατών) επεκτάθηκε σε μεγάλο εύρος
της Ευρωζώνης, αυξάνοντας τις αντιθέσεις και τα
αδιέξοδα τους και μεγαλώνοντας τις πιέσεις και
τους εκβιασμούς στους λαούς να υποκύψουν στις
πολιτικές σκληρής λιτότητας.
Αυτή η μεγάλη πολιτική και κοινωνική ρευστότητα είναι που τρελαίνει τον κόσμο, γιατί όλοι καταλαβαίνουν ότι το «παιχνίδι» έχει χοντρύνει πολύ
και είναι ανοικτό στο χειρότερο (χρεοκοπία ανεξέλεγκτη, κατάρρευση Ευρωζώνης, πόλεμος) και
μάλιστα γρήγορα.
Είναι κοινός τόπος, το να ξανασυζητήσουμε για
τη λογική των δυνάμεων που κυριαρχούν παγκοσμίως στο καπιταλιστικό σύστημα.
Φαίνεται ότι οι διεθνείς τραπεζικοεπενδυτικοί
όμιλοι και οι κυβερνήσεις (πολιτικά υποχείρια πλέον) θα το τραβήξουν μέχρι τέλους.
Εκτιμούν (πέρα από τις αντιθέσεις τους) ότι φτωχαίνοντας τους λαούς κάνουν ανταγωνιστικές τις
επενδύσεις τους, αυξάνουν ευρύτερα τα κέρδη τους
οι πιο ισχυροί, καταστρέφοντας ταυτόχρονα και
μέρος του πιο αδύνατου παραγωγικού κεφαλαίου.
Φαίνεται επίσης ότι παίζουν διεθνώς χωρίς αντίπαλο, ή καλύτερα ο βασικός τους αντίπαλος είναι οι
δικές τους αντιθέσεις για το μοίρασμα παγκοσμίως

της αγοράς.
Τ ι ς
αντιδράσεις, αντιστάσεις
των λαών
(με όλους
τους «παλαιούς» και νέους τρόπους) τις υποτιμούν ακόμη,
έχοντας σαν όπλα το μαστίγιο της καταστολής και
τον διάχυτο φόβο.
Βέβαια στην Ελλάδα τους ανησύχησαν περισσότερο, δημιούργησαν αδιέξοδο στην κυβέρνηση
Παπανδρέου σε 2 χρόνια (και πάλι πολλά ήταν)
και ανάγκασαν το σύστημα να ρίξει στη μάχη εφεδρείες (κυβέρνηση συνεργασίας), για πόσο όμως;
Τα μεγάλα ζητήματα για εμάς, από την πλευρά
του κόσμου της εργασίας, τώρα μπαίνουν πλέον με
οριακό τρόπο, γιατί πέραν των άλλων δεν ΥΠΑΡΧΕΙ και ΧΡΟΝΟΣ.
Πολλοί λένε και είναι σωστό, ότι έχουμε μπει σε
μια μεταβατική εποχή παγκοσμίως, με σαρωτικές
αλλαγές σε οικονομίες, κοινωνίες, κράτη, λόγω των
αδιεξόδων του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού
μοντέλου σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση των αγορών και του κεφαλαίου και με τις αλλαγές που φέρνει παγκοσμίως η έκρηξη των νέων
τεχνολογιών, το διαδίκτυο κ.α. Σ’ αυτά τα πλαίσια
υποστηρίζεται η άποψη ότι λόγω της γενικευμένης
κρίσης που ακουμπά και το πολιτικό σύστημα,
νέες δυνάμεις θα γεννιούνται μέσα από μεταλλάξεις, διασπάσεις και αναδιατάξεις των παλιών
πολιτικών φορέων ενώ ταυτόχρονα η κοινωνία θα
αναδείξει και νέες λαϊκές δυνάμεις από τα κάτω (βλ.
πλατείες) που πιθανόν θα καλύψουν τα κενά που
αφήνουν τα ελλείμματα των φορέων της Αριστεράς.
Οι κοινωνικές-πολιτικές αυτές διεργασίες προφανώς θα δημιουργήσουν μια καινούρια κατάσταση, αλλά από τα πράγματα είναι αργόσυρτες και
βασανιστικές και ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ.
Ταυτόχρονα είναι γνωστό ότι σ’ ένα κομμάτι της
παραδοσιακής Αριστεράς, η βασική του πολιτική
επιλογή είναι: αγώνες αντίστασης για αλλαγή των
συσχετισμών μέχρι να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για λαϊκή εξουσία.
Είναι δεδομένο ότι μιλάνε για ανατροπή του καπιταλισμού στην Ελλάδα και ανάπτυξη νέου κοινωνικοοικονομικού σοσιαλιστικού σχηματισμού.
Ανεξάρτητα από όποια θεωρητική συζήτηση για
το σοσιαλισμό, που πρέπει να γίνεται, το ερώτημα είναι: υπάρχει τρόπος τώρα να αντιμετωπίσεις
τις συνέπειες της κρίσης σε όφελος του λαού και
ταυτόχρονα να ανοίξεις δρόμους ριζικών αλλαγών
φέρνοντας πιο κοντά το στρατηγικό σου όραμα.
Το ερώτημα αυτό θέλει άμεση απάντηση και

ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.
Και επειδή ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, η εκτίμηση
είναι ότι οι ενεργοί πολίτες δεν έχουν πλέον άλλη
επιλογή.
Δεν μπορούμε πια να ησυχάζουμε περιμένοντας
από τη μία την επόμενη γενική απεργία για να κατέβουμε στους δρόμους και από την άλλη πότε θα
μορφοποιηθούν οι πολιτικές διεργασίες κορυφών
για να καταγράψουν κάποια καλύτερα εκλογικά
ποσοστά στις επόμενες εκλογές.
Τώρα μέσα από κάθε πρωτοβουλία αντίστασης,
τοπική ή κλαδική, μέσα από κάθε συνδικαλιστικό
φορέα πρέπει να προβάλλεται η αναγκαιότητα και
η αμεσότητα της δημιουργίας ενός λαϊκού μετώπου, κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για την
εφαρμογή μιας εναλλακτικής ριζοσπαστικής πολιτικής με άξονες:
-
Άμεση αποδέσμευση της χώρας από τρόικα και μνημόνια.
-
Στάση πληρωμών επί του χρέους, με επιδίωξη τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του και
ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους για τις πιο ευάλωτες
κοινωνικές κατηγορίες.
-
Εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των
τραπεζών με προσανατολισμό την ανάπτυξη της
χώρας.
-
Ανασυγκρότηση του Δημοσίου με βάρος
στις Δημόσιες επενδύσεις.
-
Ριζική και δίκαιη αναδιανομή του πλούτου με φορολόγηση των κερδών επιχειρήσεων,
τραπεζών, χρηματιστηριακών συναλλαγών, μεγάλης ακίνητης περιουσίας κλπ.
Ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα πρέπει να διαπεράσει
τη χώρα. Οι αγώνες των εργαζομένων μπορούν να
πάρουν τέτοιο προσανατολισμό – τα κινήματα αλληλεγγύης μπορούν να αποκτήσουν νέα δυναμική.
Η ελπίδα μπορεί να γεννηθεί από τη λαϊκή οργάνωση σε κάθε χώρο και τόπο δουλειάς.
Πολιτικές δυνάμεις που έχουν τέτοια βούληση
υπάρχουν και μπορούν να συμβάλλουν.
Προσωπικότητες από την προοδευτική διανόηση
και τον πολιτισμό κινούνται ήδη σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Πρέπει να τους προλάβουμε πριν μας προλάβουν για μια ακόμη φορά.
Τι περιμένουμε;
Βασίλης Τζαφάς

Αρ. Φύλλου 16

18

Καταλάβατε τη Wall Street
(και τον κόσμο)!

Αρκεί μια μπαλαρίνα που εκτελεί αρμονικά το
«αραμπέσκ» της πάνω στο «μαινόμενο ταύρο»σύμβολο της Wall Street και της διεθνούς καπιταλιστικής επιθετικότητας- να προκαλέσει ένα
πολυπληθές κίνημα ενάντια στη «χούντα των
τραπεζών και των αγορών» εκεί ακριβώς όπου
χτυπάει η καρδιά της;
Η απορία ήταν προφανής όσο και η παραδοχή ότι επρόκειτο για μια άριστη εικαστικά αφίσα. Κυκλοφόρησε μέσω διαδικτύου και social
media στα μισά του καλοκαιριού –καλά καλά το
μεγαλειώδες τότε κίνημα των ελληνικών πλατειών δεν είχε συνέρθει από τους τόνους χημικών
του Ιούνη. Η αμερικανική αφίσα έδινε ραντεβού
για τις 17 Σεπτεμβρίου με τον πιο λιτό τρόπο
που μπορούσε να φανταστεί κανείς: «Έχουμε
ένα αίτημα: Φέρτε τη σκηνή σας! » Υπογραφή:
#Occupy Wall Street.
Έτσι άρχισαν όλα…
…με ερωτήματα: «Μα ποιοι είναι;», «Τι ακριβώς θέλουν;», «Σοβαρά τώρα, μπορούν να ξεσηκώσουν τους Αμερικανούς;» και πάει λέγοντας.
Ερωτήματα που σε πρώτη φάση έπεφταν βροχή, αλλά πολύ σύντομα βρήκαν τις απαντήσεις
τους μέσα από την ιστοσελίδα των διοργανωτών http://occupywallst.org. Στο αρχικό κάλεσμα
γινόταν σαφές ότι επιθυμούσαν μια «άνοιξη»

στα πρότυπα της «αραβικής» στην καρδιά των
ΗΠΑ. Χαιρέτιζαν μεταξύ άλλων τους Ισπανούς
και τους Έλληνες «Αγανακτισμένους» που μετέφεραν την ιδέα των καταλήψεων κεντρικών
πλατειών στην Ευρώπη ζητώντας πραγματική
δημοκρατία και κατάγγελλαν την αμερικανική
πολιτική εξουσία ως διεφθαρμένη και απολύτως
υποταγμένη στο χρήμα και τα προτάγματα του
χρηματοπιστωτικού συστήματος και των πολυεθνικών. Στα τέλη του Αυγούστου, οπότε και ξεκίναγε η αντίστροφη μέτρηση για το πρώτο ραντεβού της 17ης Σεπτέμβρη, κορυφωνόταν και η
εκστρατεία-κάλεσμα μέσα πλέον από το γενικό
σλόγκαν «Είμαστε το 99%» που οδηγείται στη
φτώχεια, την ανεργία, την περιθωριοποίηση.
Στο πλαίσιο της διαδραστικής καμπάνιας που
επιτρέπει το διαδίκτυο, εκατοντάδες Αμερικανοί
φωτογράφιζαν τον εαυτό τους με αυτοσχέδιες
πικέτες, που δημοσιοποιούσε η ιστοσελίδα, πικέτες που έγραφαν προσωπικά μηνύματα του
τύπου: «Είμαι πτυχιούχος Οικονομικής Σχολής
και άνεργος εδώ και 18 μήνες –Είμαι το 99%»,
«Πρέπει να εγχειριστώ άμεσα, αλλά με απασχολεί πιο πολύ το κόστος της εγχείρησης παρά η
εξέλιξη της υγείας μου –Είμαι το 99%». Η 17η
Σεπτεμβρίου έφθασε και μαζί της 2.000 Αμερικανοί ακτιβιστές με τις σκηνές τους, αριθμός
ικανός, όπως αποδείχτηκε, να πυροδοτήσει ένα
παναμερικανικό κίνημα ενάντια στη διαφθορά
και τις κυβερνήσεις των αγορών και των τραπεζών, που διεκδικούσε μια κοινωνία στα μέτρα
και τις ανάγκες του 99% των πολιτών της.
Καταλάβατε τον κόσμο!
Σαν Φρανσίσκο, Λος Άντζελες, Βοστόνη, Σιάτλ, Ουάσιγκτον, Όκλαντ… Μέσα στο πρώτο δεκαήμερο 52 πόλεις των ΗΠΑ είχαν ήδη η κάθε μία
την κατάληψή της. Οι συμμετέχοντας ακτιβιστές
έστηναν παντού τις δικές τους αυτόνομες δομές
σίτισης, υγείας, διαβίωσης. Δράσεις και κινητοποιήσεις γίνονταν καθημερινά σε κάθε περιοχή,
ενώ δεν έλειπαν οι ζωντανές performances, το
street theater και τα εναλλακτικά happenings,
τα οποία έτσι κι αλλιώς είναι κομμάτι της αμερικανικής κουλτούρας. Στο μήνα επάνω –και
πάλι διαδικτυακά– οι Ισπανοί «Indignados»
ρίχνουν την ιδέα για Μία Ημέρα Παγκόσμιας
Δράσης ενάντια στις Τράπεζες, προτείνοντας
τη 15η Οκτωβρίου. Το Occupy Wall Street την
υιοθετεί αμέσως, όπως και πολλές καταλήψεις
πλατειών της Ευρώπης –συμπεριλαμβανομένης

της Πλατείας Συντάγματος. Η συμμετοχή
του Occupy Wall Street ήταν καθοριστικής σημασίας. Όχι τόσο για το πραγματικό εύρος των κινητοποιήσεων (έτσι κι
αλλιώς συμμετείχαν πάνω από 80 χώρες
από Ασία, Αφρική, Αμερική και Ευρώπη)
όσο για την τεράστια συμβολική της αξία:
κραυγές και γροθιές αντίστασης προερχόμενες από το μεγαλύτερο οικονομικό
κέντρο του πλανήτη και όχι μόνο από τη
γνωστή, «ριγμένη» περιφέρεια έθεταν σε νέα
βάση το «κίνημα των πλατειών». Κάτι κινείτο
μαζικά και επίμονα «ακόμη και μέσα στην καρδιά του κτήνους» και κανείς πλέον δεν μπορούσε να κάνει πως δεν το πρόσεξε.
Όλοι μιλούν γι’ αυτό
Τόνιο Νέγκρι, Ζλαβόι Ζίζεκ, Νόαμ Τσόμσκι,
Ναόμι Κλάιν, Κόρνελ Γουέστ είναι ένα μικρό
δείγμα των «μεγάλων ονομάτων» που το διάστημα αυτό έχουν τοποθετηθεί για το κίνημα
Οccupy Wall Street και το παγκόσμιο «κίνημα
των πλατειών» είτε παρεμβαίνοντας επιτόπου
στις αμερικανικές καταλήψεις είτε συμμετέχοντας σε ακαδημαϊκά πάνελ ή αρθρογραφώντας.
Ο Ερίκ Τουσέν, απ’ τις ηγετικές μορφές του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, χαρακτήρισε τη
15η Οκτωβρίου 2011 «μια τεράστια νίκη, καθώς
είναι η πρώτη μεγάλη διαδήλωση από το 2003
(σ.σ. παγκόσμια δράση κατά του πολέμου του
Ιράκ) που γίνεται μέσα σε ένα 24ωρο σε όλο
τον πλανήτη ενάντια στους υπεύθυνους της καπιταλιστικής κρίσης με τα δεκάδες εκατομμύρια
θύματα». Διασημότητες όπως ο Μάικλ Μουρ
και η Σούζαν Σάραντον συμμετέχουν ενεργά
δηλώνοντας ανοιχτά την υποστήριξή τους στα
αιτήματα των καταληψιών. Ακόμη και επιχειρηματίες, επιτυχημένοι από κάθε άποψη, όπως οι
Ben Cohen και Jerry Greenfield (των πασίγνωστων παγωτών Ben & Jerry’s) αναρτούν στην
επίσημη εμπορική ιστοσελίδα της επιχείρησής
τους ποστ συμπαράστασης στο κίνημα Occupy
Wall Street θεωρώντας το σύστημα ανήθικο και
το θυμό του κόσμου απολύτως δικαιολογημένο
–βγαίνουν δε οι ίδιοι στις πλατείες να μοιράσουν τσάμπα παγωτά στους καταληψίες.
Η επόμενη μέρα
Το κλίμα της γενικής ευφορίας που επικράτησε για ένα διάστημα στο –δηλωμένα ειρηνικό–
κίνημα του Occupy Wall Street άλλαξε άρδην την
προτελευταία εβδομάδα του Νοέμβρη, οπότε οι
δυνάμεις καταστολής σε μια συντονισμένη και
προφανέστατα κατευθυνόμενη απ’ τα πάνω επίθεση, προχώρησαν σε βίαιες εκκαθαρίσεις κεντρικών πλατειών, αφήνοντας δεκάδες τραυματίες πίσω τους. Τα νέα των συλλήψεων έκαναν
το γύρο του κόσμου, όπως και οι φωτογραφίες
της γιαγιάς που ψεκάζεται ανηλεώς στο πρόσωπο με σπρέι πιπεριού και του αιμόφυρτου διαδηλωτή που κείται στο νεοϋορκέζικο δρόμο. Το

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

19

Επικίνδυνοι

τι μέλλει γενέσθαι, εδώ είμαστε να το δούμε, γιατί ο παγκόσμιος θυμός σε
συνάρτηση με την παγκόσμια οικονομική κρίση, δε φαίνεται να έχει τέλος.
Και για να ξαναγυρίσουμε στο ερώτημα του προλόγου: ναι, φαίνεται πως
όταν οι κοινωνίες καταρρέουν μέσα σε αχόρταγα οικονομικά συστήματα
που γίνονται όλο και πιο επιθετικά και σαρκοβόρα, όταν οι εργαζόμενοι
χάνουν μαζικά τα σπίτια τους, οι άστεγοι και άνεργοι αυξάνουν σε εκατομμύρια τις ουρές των συσσιτίων, οι νεολαίοι αντιμετωπίζουν μπροστά τους
το φάσμα του τίποτα και η οργή του περιθωριοποιημένου 99% ξεχειλίζει
σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, τότε το 1% καλά θα κάνει να ανησυχεί
ακόμη και με το «αραμπέσκ» μιας μπαλαρίνας… Όσο για εκείνους που
ακόμη ρωτάνε σαστισμένοι «Γιατί διαδηλώνετε;» η Ναόμι Κλάιν ήδη έχει
απαντήσει με μια άλλη ερώτηση: «Γιατί αργήσατε τόσο πολύ;»

Στις 5 Οκτωβρίου 2011 το http://occupywallst.org/ ανέβασε στα ελληνικά: «Σήμερα στην Ελλάδα, χιλιάδες πήραν τους δρόμους σε μια γενική
απεργία, πολεμώντας το ίδιο αντι-δημοκρατικό πρόγραμμα των κοινωνικών περικοπών και της διάσωσης των τραπεζιτών, που πολεμάμε
και στη Wall Street. Σήμερα ο λαός μπλοκάρει την Ελλάδα. Η κίνηση
Κατάληψη της Wall Street (Occupy Wall Street) στέκεται αλληλέγγυα
με τον λαό της Ελλάδας. Εμπνεόμαστε όλοι από το θάρρος και την
ανθεκτικότητά τους. Δεσμευόμαστε για τη φιλία μας και την κοινή υποστήριξη σε όλους τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που πολεμάνε για
δημοκρατία και οικονομική δικαιοσύνη. Σε μια παγκόσμια οικονομία, η
πάλη των 99% είναι αναγκαστικά μια παγκόσμια πάλη αλληλεγγύης»
Χριστίνα Τσαμουρά

Χαβαλετζήδες

Καταρχήν να δηλώσω ότι για τις καταλήψεις γενικά είμαι επιφυλακτικός, πόσο μάλλον αυτό το διάστημα, που χρησιμοποιείται κατά κόρον, με
κίνδυνο να εκφυλιστεί. Προβληματίστηκα, όμως, ακούγοντας το Δήμαρχο
στο Δημοτικό Συμβούλιο να επιχειρηματολογεί κατά της κατάληψης του
κλειστού από εξαμήνου αναψυκτηρίου στο άλσος της Αγ. Τριάδας, από το
Κοινωνικό Κέντρο. Αποκάλεσε τους νεολαίους χαβαλετζήδες, τεμπέληδες,
υποκινούμενους, ώστε να στρέψει το Δημοτικό Συμβούλιο και την κοινή
γνώμη εναντίον τους. Κόβει κάθε γέφυρα συνεννόησης και επικοινωνίας
μαζί τους, τρέμοντας, φοβούμενος μήπως το πράγμα ξεφύγει, γιατί σε καμία περίπτωση δεν μπορεί ιδεολογικά να το προσεγγίσει και να το διαχειριστεί. Φτάνουν στο σημείο Δημοτικοί Σύμβουλοι να ισχυρίζονται ότι
διακινούνται ποτά- ναρκωτικά και απειλούνται οι ζωές νέων.
Δεν αντιλαμβάνονται ότι, όσο τους γυρίζουν την πλάτη, κάνουν τη φωνή
τους πιο δυνατή. Δεν αναγνωρίζουν ότι έχουν το δίκιο με το μέρος τους
και το ξέρουν. Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν είναι μόνοι, αλλά μιλούν και για
λογαριασμό των γονιών τους. Φοβούνται να τους επιβραβεύσουν, που
δεν βολεύονται στην απάθεια και την αδράνεια. Τους έχει τρομοκρατήσει
η αφύπνιση των νέων και τους προτιμούν εγκλωβισμένους στο φόβο και
την ανασφάλεια. Οι νεολαίοι ξέρουν,ότι είναι μέρος μιας γενιάς, που θα
ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη και διεκδικούν τα όνειρά τους. Ταυτόχρονα, επιβιώνουν σε μια πόλη αφιλόξενη. Μια πόλη χωρίς ελεύθερους
χώρους, χωρίς πράσινο. Μια πόλη, που έχει καταληφθεί από αυτοκίνητα,
σκουπίδια, και οι πλατείες από τραπέζια. Μια πόλη της οποίας η διοίκηση
σε πολιτιστικό, αθλητικό, κοινωνικό επίπεδο, δεν έχει να προτείνει τίποτα.
Αυτοί οι νέοι έχουν μάθει αλλιώς. Έχουν μάθει να δημιουργούν με φαντασία, να πειραματίζονται, να διεκδικούν χώρο και χρόνο. Να δρουν
συλλογικά. Αποφάσισαν να ανοίξουν ένα κλειστό χώρο και να λειτουργήσουν σε άλλους ρυθμούς από αυτούς που επιβάλλει η κατανάλωση της
διασκέδασης.
Τον επισκέφθηκα. Και είδα ένα χώρο ανοιχτό, ελεύθερο, ένα χώρο διαλόγου και έκφρασης. Οι νέοι μας, τα παιδιά μας, προσπαθούν απέναντι στο τίποτα, να αντιτάξουν τα δικά τους θέλω. Να δημιουργήσουν, να
πειραματιστούν, να εκθέσουν και να εκτεθούν. Ενάντια στα πρότυπα της
αδράνειας, της αδιαφορίας, της αποξένωσης και του μοναχικού δρόμου.
Γι αυτό δημιούργησαν έναν χώρο – καφενείο, που φιλοξενεί συναυλίες,
παραστάσεις, προβολές. Η κουζίνα τους μυρίζει συλλογικά μαγειρέματα
και κουβεντούλα κάτω από χαλαρή μουσική. Θέλουν να δημιουργήσουν
έναν χώρο ανοιχτό, πώς να υπάρξει, όμως, σε μια πόλη που ο Δήμαρχος
σηκώνει τείχη ; Χρειάζονται συνοδοιπόροι- συγκάτοικοι, που λίγο- πολύ
να μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες. Να φωνάξουν δυνατά, να ακουστεί η
φωνή τους σε όλο το Βύρωνα. Ίσως τότε σβήσουμε το θόρυβο που κάνει
η διοίκηση του Δήμου.
β. πάγκαλος

Αρ. Φύλλου 16

20

...στον Κόσμο

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ
Το πρωί έγερση στις 4.30πμ. Ούτε
για μπεκάτσες, που λένε. Νόμιζα ότι
θα ξανάπαω στο Ναύσταθμο στη
Σαλαμίνα. Η θερμοκρασία στο 0. Το
πουλμανάκι της Turca Balloon μας
πήρε από το ξενοδοχείο στις 5.15πμ
και μας πήγε στο Γκόρεμε (Goreme)
στα γραφεία της εταιρίας. Μας πρόσφεραν κουλουράκια, καφέ και τσάι.
Σα μνημόσυνο μου έμοιασε. Θα μνημονεύουν τους προηγούμενους σκέφτηκα. Μια ενημέρωση στα γρήγορα,
περισσότερο για να μη σεργιανάμε
στο καλάθι σαν τις σφήκες και ξανά
στο πουλμανάκι.
Κοιλάδα του Γκόρεμε. Το έλα να
δεις. Αγέλες τουριστών, δεκάδες αερόστατα, άλλα φουσκωμένα , άλλα
ξεφούσκωτα, άλλα στη διαδικασία
απογείωσης. Μετρήσαμε καμιά εβδομηνταριά στον αέρα. Να δεις γριές να
πηδάνε σαν τα κατσίκια στο καλάθι
και να λες (μέσα σου) να μαλάκα που
το σκέφτεσαι. Τώρα εδώ που τα λέμε
ένα κόψιμο να πιάσει το χειριστή τη
χέσαμε όλοι. Υπολόγισα το βάρος
στο καλάθι, κοντά στους 2 τόνους.
Εξοπλισμός, και 27 άνθρωποι κάπου
εκεί μου βγήκε. Τέλος πάντων.
Τα φλόγιστρα να ταΐζουν με προπάνιο το μπαλόνι και αυτό σαν χάδι
να παίρνει την ανηφόρα. Εντάξει,
κάθε φορά που οι πύρινες γλώσσες
ξεπηδάνε από τα μπεκ ο θόρυβος
μοιάζει με ομαδικό πυροβολισμό.
Στην καράφλα μου τηγάνιζες αυγά. Η
αίσθηση όμως είναι άκρως ερωτική.
Οι εικόνες μοναδικές. Εμπειρία ζωής.
Ο Eduardo λούτσα στον ιδρώτα, έδινε μάχη για την πλεύση και τα πάνω
- κάτω. Αργεντίνος πιλότος αεροστάτων. Πόσες πτήσεις κάνεις την ημέρα;
τον ρώτησα. Μία, σπάνια δύο. Από
κάτω ο κόσμος όλος. Πώς να δώσεις
με λόγια τις εικόνες. Εδώ και χιλιετίες,
η φύση φροντίζει για τη μοναδικότητα της Καππαδοκίας. Μια εν δυνάμει
καλλιτεχνική διάθεση. Πετρώματα,
χρώματα, σχηματισμοί και σύνολα,
μορφές και φαντασιώσεις δοσμένα
με τους ρυθμούς που επιβάλει η τεράστια αυτή φούσκα. Το ταξίδι στον
αέρα κράτησε μια ώρα, η απόσταση
έφτασε περίπου τα 7Km. Η προσεδάφιση είχε
σαμπάνιες και απονομή πτυχίων πτήσης. Grand
σουξέ. Η ώρα 7.30πμ. Μας επέστρεψαν στο ξενοδοχείο μας στο Προκόπι.

Η συνέχεια της ημέρας ήταν αρκετά φορτωμένη. Πρώτα επίσκεψη στην υπόγεια πολιτεία του
Kaymakli. Περίπου 50 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, σε 8 επίπεδα, απλώνεται μια ολόκληρη πολιτεία. Πότε όρθιος, πότε σκυφτός, πότε

Συνέχεια από τεύχος 15

έρποντας σχεδόν, με συνοδεία πάντα ξεναγού,
δεν το πιστεύεις ότι εδώ ζούσαν 10.000 άνθρωποι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων.
Κουζίνες, αλευρόμυλοι, πατητήρια, εκκλησίες,
νεκροταφεία, αποθήκες, στάβλοι, κελάρια, ένα εκ-

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

πληκτικό σύστημα εξαερισμού, αλλά
και άμυνας. Σταθερή θερμοκρασία
11οC χειμώνα καλοκαίρι.
Η συνέχεια είχε το υπαίθριο μουσείο του Γκόρεμε. “Παράξενο σαν
τοπίο του βυθού”. Μοναστήρια, εκκλησίες, κατοικίες, χρώματα και ζωντανοί σχηματισμοί. Δεν ξέρεις τι να
πρωτοκοιτάξεις. Βλέπεις μια τρύπα
μικρότερη από το μπόι σου και μόλις
την διαβείς μπαίνεις σε ολάκερες αίθουσες, υπόσκαφες κατασκευές, διαδρόμους και κλιμακοστάσια. Ορδές
τουριστών περιμένουν υπομονετικά
την είσοδο τους σε κάθε επισκέψιμο
χώρο. Μυστήριο και ομορφιά μαζί.
Αγιογραφίες και γλυπτά, αρμονία και
μέτρο. Πρωτομάστορας η φύση και
από κοντά ο άνθρωπος. Μαγικό.
Η μέρα μας έκλεισε με την Άβανο,
στις όχθες του Kizilirmak (Κόκκινος
ποταμός), ο μεγαλύτερος της Τουρκίας (1350Km). Οι φερτές ύλες του ποταμού έφεραν στην Άβανο την τέχνη
της αγγειοπλαστικής. Σε ένα υπέρθυρο μια επιγραφή MASAALAH μου θύμισε
την ίδια ακριβώς έκφραση σε ένα αποχαιρετισμό
από μια φουρνάρισσα σε ένα χωριό της Φλώρινας. Επίκληση στο Θεό για ξόρκι από το κακό
μάτι. Λες ο ποταμός να πηγάζει από το Βίτσι;
Κάτω από βροχή και τσουχτερό κρύο στην πλατεία, απέναντι από το Δημαρχείο υπό το βλέμμα
του αγάλματος του Mustafa Kemal τσακίσαμε μια
ωραιότατη πίττα με καυτερό.
Αργά το απόγευμα επιστρέψαμε στο Προκόπι. Τι
μέρα και η σημερινή.
Την επόμενη πριν αρχίσει το μακρύ ταξίδι του γυρισμού, επισκεφτήκαμε στο Προκόπι το αρχοντι-

21

κό, στο στάβλο του οποίου έζησε μέχρι το θάνατο
του ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος. Η ταπεινότητα και
η προσήλωση στη πίστη είναι χαρακτηριστικά
του Αγίου. Σήμερα το ιερό λείψανο του βρίσκεται
στο Προκόπι Ευβοίας, από το 1924 με την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Η επιστροφή είχε προορισμό το Afion Κarahisar
(την αρχαία Νικόπολη). Η επαρχία της παραγωγής του οπίου που βγαίνει η μορφίνη και από
αυτήν η ηρωίνη, δίπλα στο Σαγγάριο (Sakarya),
που φάγαμε τα μούτρα μας το ΄22. Αυθεντική
Τούρκικη πόλη. Χωρίς τουρισμό και μπιχλιμπίδια
για τους δυτικούς, Γύρος, μπαχάρια, με μια παλιά

συνοικία κατοικούμενη, βγαλμένη από τις αρχές
του προηγούμενου αιώνα, ένα Σελτζούκικο τζαμί
του 1272 σκεπαστό με κορμούς κέδρων και το κάστρο στην κορφή του λόφου. Φάγαμε το καλύτερο
καϊμάκι, όχι παγωτό, το άλλο, σα λευκό πλακάκι
του μπάνιου, σε μαλακή έκδοση, πάνω στο ρεβανί. Μπουκιά και έμφραγμα.
Το πρωί η συνέχεια είχε Σάρδεις. Θα πούμε για
αυτές μαζί με την Ιεράπολη και την Έφεσο, με
άλλη ευκαιρία. Θα μας πέσει βαρύ το κείμενο, φάγαμε και το kaymak.
Αργά το απόγευμα αντικρίσαμε τα Μικρασιατικά παράλια. Καταλύσαμε στο Κουσάντασι,
τουριστικό μέρος. Κρουαζιερόπλοια,
ξενοδοχεία, μπαράκια, πεζόδρομοι,
σουβενιράδικα, ξενυχτάδικα, ταβέρνες, θαλασσινά, άλλη ιστορία εδώ.
Μπορείς να συνεννοηθείς στα Αγγλικά, αρκετοί μιλούν και Ελληνικά είναι
και η Σάμος απέναντι. Το καλοκαίρι
βουλιάζει από τον κόσμο.
Μια βόλτα στην αγορά και για
ύπνο. Το πρωί κατ΄ ευθείαν για το
Havalimani Adnan Menderes στη
Σμύρνη. Στις 12.30 ήμασταν στο Ελ
Βενιζέλος.…………
Κείμενο, φωτογραφίες
Γιώργος Τζανίνης

Αρ. Φύλλου 16

22

ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ ΤΗΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ
της ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ
στη ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

Η ιδέα για αυτό το άρθρο μου ήρθε από την Πόπη.
Ένα βραδάκι που καθόμαστε στο καφενείο, και
λίγο πριν ξεκινήσει η καθιερωμένη σύναξη των
‘διαδρομών’, συζητώντας για διάφορους συντρόφους που δυστυχώς μας άφησαν νωρίς, φτάσαμε
στον Αλέκο Λύτρα.
Άγνωστος ίσως για τους πολλούς , πολύ αγαπητός όμως στους ανθρώπους που τον γνώρισαν
και συμπορεύτηκαν με αυτόν.
Οι φωτογραφίες με το πρόσωπο του, κοσμούν το
ουζερί του ‘Τσέλιγκα’ στα Εξάρχεια, αγαπημένο
του στέκι για τσιπουροποσίες και ατέλειωτες πολιτικές κουβέντες.
Αυτές τις μέρες έκλεισε ένας χρόνος από το θάνατό του.
Όπως πολύ εύστοχα έγραψε ένας φίλος του «η
καρδιά του πρόδωσε μόνο αυτόν, κανέναν άλλο».
Η Πόπη λοιπόν μου έλεγε ότι όταν ξεκίνησε η
κρίση, ο Αλέκος έλεγε συνέχεια για τα τρία Α που
πρέπει να είναι τα άμεσα προτάγματα της Αριστεράς.
Αντίσταση, Αλληλεγγύη και τρίτο, αλλά όχι έσχατο, Αντιπληροφόρηση.
Τα τρία Α της Αριστεράς απέναντι στα τρία Α των
οίκων αξιολόγησης !
Όσα κιλά αντίστασης και να παράξεις, όσες δράσεις και πρωτοβουλίες Αλληλεγγύης να αναλάβεις, μένουν τουφεκιές στον αέρα αν δεν οργανώσεις τη διάδοση της ενημέρωσης στη κοινωνία,
αν δεν επικοινωνήσεις τη δράση σου, αν δεν βρεις
τρόπους να κάνεις γνωστό αυτό που λες, σε αυτούς που θέλεις να υπερασπιστείς.
Και λέω ‘να υπερασπιστείς’ και όχι ‘να εκπροσωπήσεις’ γιατί νομίζω ότι για την Αριστερά του
μέλλοντος η ‘εκπροσώπηση-διαμεσολάβηση’ με
τη μορφή που ξέραμε έως τώρα ,έλαβε Τέλος.
Χρόνια τώρα βομβαρδιζόμαστε για το ρόλο των
ΜΜΕ ως ιδιότυπη μεταφορική εταιρεία που παραλαμβάνει τους καημούς, τις αδικίες, τις απόψεις
του κοσμάκη με τόπο παράδοσης τα αυτιά των
αρμοδίων.
Την διαμεσολάβηση έχει αναλάβει μια δράκα
μεγαλοδημοσιογράφων με παχυλούς μισθούς,
συνδαιτυμόνες της εκάστοτε οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, η οποία τους παρέχει και αστυ-

νομική προστασία για να
κυκλοφορούν ασφαλείς.
Κοινό τους γνώρισμα, εκτός
φωτεινών αλλά ελάχιστων
εξαιρέσεων, η mainstream
άποψη επί παντός επιστητού, πάντα σε συμφωνία με
τον ιδιοκτήτη του μέσου και
ανάλογα με την παραπέρα
δραστηριότητα του.
Π.χ. ρεπορτάζ για τις 57
φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών δεν παίζει στο
ΣΚΑΙ, ρεπορτάζ για τη διαπλοκή στα μεγάλα έργα
δεν παίζει στο ΜΕGA, καταπατήσεις δημόσιων
χώρων δεν παίζει στον ΑΝΤ1, εικονικές συναλλαγές και φοροδιαφυγή δεν παίζει στο ALTER…….
όταν έχει ειδήσεις.
Οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ έχουν κάτι κοινό.
Την άμεση εξάρτηση από τις τράπεζες, καθώς οι
υποχρεώσεις τους προς τα ευαγή ιδρύματα είναι πολλαπλάσιες του ετήσιου κύκλου εργασιών
τους, κάτι σαν συνεταίροι στη διαχείριση και διάχυση της πληροφορίας.
Ένα κλείσιμο της στρόφιγγας είναι αρκετό για να
τινάξει το μέσο στον αέρα.
Η περίπτωση της Έλευθεροτυπίας’ είναι χαρακτηριστική στο πώς μία δόση, ενός εγκεκριμένου δανείου, δεν εκταμιεύθηκε και η ιστορική εφημερίδα
οδηγήθηκε στο καναβάτσο.
Η άποψη ότι, η στάση της ενόχλησε το κόμμα του
μνημονίου, μου μοιάζει λογική.
Αντίθετα το απέναντι μαγαζί (Δ.Ο.Λ.) ανταμείφθηκε για την υπεύθυνη στάση του, με την ανάδειξη
του Διευθύνοντος Συμβούλου του ,σε κυβερνητικό
εκπρόσωπο.
Η άποψη ότι, η καθημερινή αμέριστη στήριξη των
ΜΜΕ στην ασκούμενη πολιτική έχει αποτέλεσμα,
δείχνει να δικαιώνεται.
Μα ποιός τους βλέπει και ποιός τους πιστεύει, θα
πει κάποιος.
Δυστυχώς πολλοί ακόμη τους βλέπουν και το
χειρότερο, αναμασούν τις απόψεις που εκφωνούν
ακολουθώντας ακόμη και τις κωλοτούμπες τους.
Με τη πρόσβαση στο internet να είναι ακόμη σε
χαμηλό επίπεδο στη χώρα, την αναγνωσιμότητα
των εφημερίδων να βρίσκεται στο ναδίρ, δίνεται
ο χώρος στους opinion makers των καναλιών να
αλωνίζουν παρουσιάζοντας το άσπρο μαύρο, την
αποτυχία θρίαμβο, το αδιέξοδο σαν μονόδρομο.
Οι αποκαλύψεις για το ρόλο τους βγαίνουν στο
γυαλί μόνο όταν τσακώνονται μεταξύ τους .
Ήταν απόλαυση να παρακολουθείς τη κόντρα
Κουρή-Αλαφούζου για ώρες στα αντίστοιχα δελτία των σταθμών που ελέγχουν και να μαθαίνεις
για τα μονοπύθμενα της Οικογένειας των ‘Οικολόγων εφοπλιστών’ αλλά και για τη Βιομηχανία πλα-

στών και εικονικών τιμολογίων του Κεφαλλονίτη
που ξεκίνησε σαν <υπόδειγμα δημοσιογραφίας>
γκρεμίζοντας τον Καραμανλισμό, για να τον αναστηλώσει αργότερα.
Στη περίπτωση του Μεγάλου Καναλιού αφού (να
μην ξεχνάμε) ίδρυσε ουσιαστικά το κόμμα του Καρατζαφέρη, τώρα χέρι-χέρι με τον ΣΚΑΙ θέλει να
ιδρύσει και δεύτερο <κόμμα>……….τη Συμμαχία
της Μπακογιάννη με τον εαυτό της.
Θα ήταν εντυπωσιακό, αν λειτουργούσε το ΕΣΡ
,να βλέπαμε το χρόνο προβολής των δύο συμπληρωμάτων του δικομματισμού στις ειδησεογραφικές ζώνες, με δύο και τρείς εμφανίσεις την ίδια
μέρα ανά τηλεοπτικό μέσο.
Με κεντρικά άρθρα στις εφημερίδες των αντίστοιχων ομίλων και βομβαρδισμό από τα δελτία των
8, χτίσανε, σιγά σιγά, το Αστικό Εθνικό τόξο των
δυνάμεων της <υπευθυνότητας> και του <ρεαλισμού>, με ό,τι υλικό έχει απομείνει σε χρήση, από
τα αποκαΐδια του παρελθόντος.
Απέναντι στην καθοδηγούμενη παραπληροφόρηση ο ρόλος των εναλλακτικών εντύπων, των blogs,
του face book, του twitter στην ενημέρωση γίνεται όχι μόνο αναγκαίος αλλά μοιάζει να είναι ο
άλλος μονόδρομος για την αντιπληροφόρηση της
κοινωνίας.
Θυμάμαι τη λυσσαλέα επίθεση που δέχθηκε το
ΕΜΠ από το Λάος, μεταξύ άλλων, για την φιλοξενία του server του Indy media στο κτίριό του.
Γιατί ενόχλησε το Indy media ? Nομίζω κυρίως
για την εδώ και τώρα ενημέρωση από ανθρώπους που γίνονται ρεπόρτερ επί τόπου, χωρίς τη
διαμεσολάβηση του αρχισυντάκτη του μέσου ή
το αναμάσημα των δελτίων τύπου των εκάστοτε
αρμοδίων κρατικών φορέων. Η ματιά στο γεγονός
μέσα από τους δρώντες και όχι η βιντεοσκόπηση
των γεγονότων με την ματιά και από τη σκοπιά
των αδρανών.
Παρά τη δυσκολία και τις υπερβολές (κυρίως των
σχολιαστών του γεγονότος) ο στόχος της διασταύρωσης της πληροφορίας στο τέλος επιτυγχάνεται.
Τα παραδείγματα πολλά, από την αποκάλυψη
της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, τη βία και
τις προβοκάτσιες της αστυνομίας στις πορείες, τη
μαζικότητα τους όταν η αστυνομία κόβει μηδενικά
στη καταμέτρηση του πλήθους, την αναδημοσίευση όλου του διαλόγου και των δράσεων που
αναπτύσσονται σε όλο τον κόσμο με αφορμή τη
συστημική κρίση.
Και για να ευλογήσουμε και τα γένια μας (κυρίως
του Σωτήρη που τα έχει πλούσια) και το δικό μας
μικρό εγχείρημα των ‘διαδρομών’, σε αυτό φιλοδοξούμε να συμβάλει στο πλαίσιο της πόλης μας.
Όπως εύστοχα έχει παρατηρήσει ο Βασίλης ‘να
γίνουμε η καλύτερη πλανητική εφημερίδα, σε τοπικό επίπεδο’.
Κώστας Πανόπουλος

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

23

Εμείς οι
Φιλανδοί
Μια νέα μεταρρύθμιση (η ενδέκατη, αν θυμάμαι καλά, των τελευταίων 30 ετών) ξεκίνησε για το
ελληνικό σχολείο με την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς και αφορά το νέο λύκειο και κυρίως
τα φιλολογικά μαθήματα, όπου η φιλοσοφία και
τα αναλυτικά προγράμματα αλλάζουν δραματικά.
Δεν θέλω ούτε να σταθώ από την αρχή αντίθετος
σε αυτή την αλλαγή, ούτε και να κάνω στείρα
αντιπολίτευση. Ίσα – ίσα που αναγνωρίζω πως η
αλλαγή αυτή έχει και πολλά θετικά στοιχεία, που
θα έπρεπε από χρόνια να έχουν μπει στο ελληνικό σχολείο. Οι ενστάσεις μου έχουν να κάνουν
με την απίστευτη προχειρότητα που στήθηκε όλο
αυτό το πράγμα, γεγονός που υπονομεύει εξαρχής
την ουσία του. Θα αρθρώσω το κείμενό μου πάνω
σε 11 ερωτήματα που φοβάμαι πως θα μείνουν
αναπάντητα.
1.
Πώς είναι δυνατόν να ξεκινάει μια μεταρρύθμιση πριν ακόμη ανακοινωθεί; Η μεταρρύθμιση εφαρμόζεται τυπικά από την 1η Σεπτεμβρίου
του παρόντος σχολικού έτους. Οι σχετικές όμως
ανακοινώσεις έφτασαν στα σχολεία αργότερα ή
δεν έχουν φτάσει ακόμη.
2.
Ποιος θεσμικός φορέας εισηγήθηκε αυτές τις σημαντικότατες και καθοριστικές για το
μέλλον του σχολείου αλλαγές; Κανείς δεν μας έχει
ενημερώσει. Κυκλοφορεί η φήμη για κάποια παρέα από τη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι όμως δυνατόν
να πιστέψω ότι σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος χαράζει εκπαιδευτική πολιτική κάποια παρέα
φίλα προσκείμενη προς την Υπουργό!
3.
Πώς καλούνται καθηγητές με πολυετή
πείρα να αλλάξουν άρδην όχι σε μικρό χρονικό
διάστημα, αλλά κυριολεκτικά «από χθες» τον τρόπο που διδάσκουν, χωρίς την παραμικρή ενημέρωση;
4.
Πώς είναι δυνατόν οι σχολικοί σύμβουλοι, οι θεσμικά υπεύθυνοι για την ενημέρωση των
καθηγητών και για τον έλεγχο και την αξιολόγηση
της όλης μεταρρύθμισης να δηλώνουν παντελώς
ανενημέρωτοι(!);
5.
Πώς είναι δυνατόν να αναφέρεται στις
οδηγίες για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών
στην Α΄ Λυκείου ότι οι μαθητές σε αυτή τη φάση
δεν είναι ώριμοι να κάνουν μετάφραση, όταν οι
ίδιοι μετέφραζαν αρχαία κείμενα στο γυμνάσιο;
6.
Πώς είναι δυνατόν να προτείνεται από
φέτος για τα Νέα Ελληνικά η χρησιμοποίηση των
εγχειριδίων και των 3 τάξεων του Λυκείου, όταν
μέχρι σήμερα (τέλος Νοεμβρίου) οι μαθητές της
Α΄ Λυκείου δεν έχουν πάρει ούτε το εγχειρίδιο της
τάξης τους; Δεν υπονομεύεται απροκάλυπτα έτσι
από το ίδιο το υπουργείο η όποια προσπάθεια μεταρρύθμισης;

7.
Πώς είναι δυνατόν να εισάγεται τόσο βεβιασμένα (και βίαια) μια τόσο σημαντική μεταρρύθμιση χωρίς να γίνεται μια, έστω στοιχειώδης,
δοκιμή στα πειραματικά σχολεία; Και επί τη ευκαιρία, μια συμπληρωματική ερώτηση: Τι ακριβώς
εξυπηρετούν τα πειραματικά σχολεία;
8.
Σε κάθε ευνομούμενο κράτος οι μαθητές
που φοιτούν σε μια εκπαιδευτική βαθμίδα γνωρίζουν τις προϋποθέσεις πρόσβασης στην επόμενη.
Πώς είναι δυνατόν στην Ελλάδα οι μαθητές της Α΄
Λυκείου να συμμετέχουν ήδη σε μια εκπαιδευτική διαδικασία από την οποία, όπως το ίδιο το
Υπουργείο αφήνει να διαρρεύσει, θα κριθεί η είσοδός τους στην ανώτερη βαθμίδα, αλλά να μη
γνωρίζουν τους κανόνες με τους οποίους θα γίνει
αυτή η επιλογή;
9.
Στο ερώτημα που η ίδια η υφυπουργός
θέτει: «Μήπως δημιουργηθούν ανισότητες, αφού
είναι γνωστό ότι δε διαθέτουν όλα τα σχολεία τις
ίδιες τεχνολογικές υποδομές;», η ίδια απαντά: «Η
ως τώρα έρευνα στα ελληνικά σχολεία δείχνει ότι
οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί βρίσκουν διεξόδους
στα προβλήματα των υποδομών.» Είναι δυνατόν
μια σοβαρή ηγεσία ενός κράτους που βασίζεται
σε θεσμούς να θεωρεί ότι η πραγματοποίηση ενός
τόσο σημαντικού μεταρρυθμιστικού προγράμματός της, που θα αλλάξει τη ρότα της ελληνικής
κοινωνίας, εναπόκειται στη δημιουργικότητα των
εκπαιδευτικών και μόνο; Και αν κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν είναι τόσο δημιουργικοί; Το σύστημα θα
καταρρεύσει; (Και επί τη ευκαιρία σε ποια έρευνα
αναφέρεται η Κα υφυπουργός;)
10.
Γιατί δεν δημοσιοποιούνται τα πορίσματα που προέκυψαν από την αποτίμηση της
πορείας της προηγούμενης μεταρρύθμισης (Αρσένη); [Δεν φαντάζομαι να πιστεύει κανείς πως
ένα σοβαρό υπουργείο μιας σοβαρής χώρας θα
προχωρούσε ποτέ σε αλλαγή του εκπαιδευτικού
του συστήματος, χωρίς να έχει προηγουμένως
εκτιμήσει με μακροχρόνια έρευνα τα υπέρ και τα

κατά του.]
11.
Η γενικότερη κατάσταση στο χώρο της
δευτεροβάθμιας παιδείας (κατάργηση σχολικών
βιβλιοθηκών, κατάργηση γραφείων ΣΕΠ, δραματική περικοπή των αποδοχών των καθηγητών,
ανυπαρξία ακόμη και των στοιχειωδέστερων υλικών, όπως χαρτιού και μελανιού που καθιστούν
ακόμη πιο επώδυνη την έλλειψη βιβλίων) είναι το
καταλληλότερο πλαίσιο για την προώθηση της μεταρρύθμισης; Ίσως η κα Υφυπουργός απαντήσει
ότι οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί θα βρουν λύση
σε όλα αυτά. Και πράγματι αυτό γίνεται χρόνια
τώρα. Μήπως λοιπόν να σκεφτούμε και την προοπτική να καταργηθεί το υπουργείο; Οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί θα βρουν τρόπους να το υποκαταστήσουν!
Αν δεν υπάρξουν τεκμηριωμένες απαντήσεις
στα παραπάνω ερωτήματα θα είναι απολύτως
δικαιολογημένη η υποψία πολλών εκπαιδευτικών
ότι πρόκειται για μια ακόμη προχειρότατη επίδειξη μεταρρυθμιστικού έργου υπό το φόβο μιας
πιθανής αλλαγής της ηγεσίας του Υπουργείου.
Κοινώς, «να υπογράψουμε και εμείς μια μεταρρύθμιση και από εκεί και πέρα ΄΄γαία πυρί μειχθήτω΄΄». Και δυστυχώς για όλους μας, έτσι φαίνεται
πως σκέπτονται οι υπεύθυνοι του Υπουργείου.
Χαρακτηριστική της παραπάνω νοοτροπίας και
η απάντηση που λάβαμε από σύμβουλο της κας
Υφυπουργού, όταν σε συζήτησή μας πριν από
λίγους μήνες σχετικά με τις συγχωνεύσεις των
σχολείων της αναπτύξαμε τις ενστάσεις μας και
τους φόβους μας για τις δυσλειτουργίες που θα
υπάρξουν. Μας απάντησε λοιπόν πως σε όλες
τις προηγμένες χώρες της Ευρώπης, όπως στη
Φιλανδία, λειτουργούν μεγάλα σχολεία. Με τη
συγχώνευση λοιπόν θα αποκτήσουμε και εμείς
το ίδιο σχολείο!!!
Γιώργος Πλακίδας,
Καθηγητής 1ου Λυκείου Βύρωνα

Αρ. Φύλλου 16

24

Κ α λ λ ι τ έ χ ν ε ς του ΒΥΡΩΝΑ

...στην Τέχνη

Τρύπια Καπέλα
Το γκρούπ δημιουργήθηκε στα τέλη του 2010
παίζοντας διασκεύες αλλα φτιάχνoντας συγχρόνως και τα δικά του κομμάτια. Προερχόμενοι από διαφορετικά γκρούπ ο Ντίνος Δήμου
(Sounds Conspiracy, 4 of A kind και ενεργό
μέλος των Devilish Dogs), ο Γιάννης Βασίλιεφ (Ηρίων Ήχη) και με την προσθήκη του
Παύλου Βασίλιεφ (Drum Box Cajon) η μπάντα άρχισε να δένεται και να βγάζει μουσικό
αποτέλεσμα σε ήχουςελληνόφωνους ακουστικούς Blues&Rock. Έτσι γρήγορα κυκλοφορεί
το πρώτο album της «Το Τρένο Του Χρόνου»
τον Οκτώβριο του 2011. Τα Τρύπια Καπέλα
βρίσκονται είδη στο στούντιο από τις αρχές
δεκεμβρίου (2011) για την κυκλοφορία του 2ου
στη σειρά δίσκου με τίτλο «Nibiru» που αναμένεται στα τέλη του 2012. Παράλληλα οι ζωντανές
εμφανήσεις σε όλη την Ελλάδα, συνεχίζουν να αποτελούν τον βασικό στόχο του γκρούπ.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ
Η τέχνη είναι η ίδια η ζωή. Αυτή μας θυμίζει να είμαστε άνθρωποι αυτή μας κάνει να ανεβαίνουμε
σκαλί σκαλί τη σκάλα που οδηγεί στη Θέωση.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Η παιδεία και η τέχνη πρέπει να είναι συνυφασμένη.
Από τα αρχαία χρόνια διδάσκονταν όλα τα είδη της τέχνης, μουσική, θέατρο, γλυπτική μαζί με τη φιλοσοφία,
τη γλώσσα, τα μαθηματικά. Σήμερα η τέχνη απουσιάζει
παντελώς από τα δρώμενα της παιδείας.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
Η τοπική αυτοδιοίκηση δυστυχώς δεν προωθεί όπως πρέπει νέους καλλιτέχνες. Τα στάδια και τα
πνευματικά κέντρα δίνονται μόνο σε φτασμένους καλλιτέχνες κι αυτό γίνεται γιατί δεν υπάρχουν
στις τοπική αυτοδιοίκηση αρκετοί άνθρωποι του πνεύματος.
ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ
Ας βοηθήσουμε τα παιδιά να δημιουργήσουν, να εκφραστούν, να φανταστούν, γιατί τα παιδιά είναι το μέλλον, γιατί τα παιδιά είμαστε εμείς, γιατί τους ανήκει δικαιωματικά αυτός ο πλανήτης. Ας
φτιάξουμε ασφαλείς χώρους να παίζουν. Ας ξεφύγουμε από το δόγμα της παπαγαλίας.
ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
Ας αφήσουν για λίγο πίσω τα προβλήματα
και ας ακούσουν τα παιδιά. Να παίζουν να
γελάσουν να ξαναγίνουν παιδιά. Τα προβλήματα και τις διαφορές τους να τα κρατούν
μακριά από τα παιδιά γιατί αυτό τους δηλητηριάζει την ψυχή.
Επιμέλεια Ελένη Βασιλοπούλου