რეზო ჭეიშვილი

ცისფერი მთები
საშტატო განრიგი:
ვასო ჩორგოლაშვილი _ ნაწილის ხელმძღვანელი
სოსო ანჩაბიძე _ ავტორი
ბელა
ბატონი ვაჟა _ დირექტორი
გრიშა _ მნე
მიხო _ მღებავი
ქალბატონი თამარი _ მოლარე
თინა _ დირექტორის მდივანი
ოთარი _ მოადგილე
შუქრი გამელაური _ საბჭოს წევრი
იროდიონი
კოტე
ბორისი
კაკო
გივი _ არ ჩანს
არასაშტატო ერთეულები:
საშა, იგივე ალექსანდრე
კოლია, იგივე ნიკოლოზი
ბატონი ევგენი
ბატონი ვარდენი
ქალბატონი ავრორა _ ისიც
მარკშეიდერი (ადრე ვულკანოლოგი)
ორი დიდი კაცი (მაძებრები)
და
სხვები
ლიანგი: ბუხჰალტერიის თანამშრომლები, დამლაგებელი, გამვლელი, შემსვლელი, გამომსვლელი, სამართალდამცავი ორგანოს ნიღბიანი
წევრები და სხვები.
წიდასფერ კალოზე მოტობურთს თამაშობენ. უზარმაზარ ბურთს დააფხოკიალებენ მოტომხედრები წინ და უკან წიდასფერი მტვერი, დამწვარი
აირი ადის ბოლქვად და ცხელ ჰაერში იფანტება. წითელი და თეთრი ალმებით აღჭურვილი რეფერი თავმოძულებული დარბის ატკაცუნებულ
მანქანებში. ბადურა ღობის იქით, შარაზე, ავტომანქანები ჩერდებიან, მგზავრები იხედებიან სარკმლებიდან და გულგრილად უყურებენ
მოტობურთს. ცოტა ხანს დგანან და მიდიან, ახალშემოსწრებულთ უთმობენ ადგილს.
მოედნის იქით ხევია, ხევს იქით _ რკინიგზის მიწაყრილი. მტვრითა და დამწვარი საწვავის ბოლით გაცრეცილ ნისლში იკვეთება ქალაქის
ახალი გარეუბნის ერთფეროვანი, მაღალი სახლების კონტურები. ხელმარჯვნივ: უბადრუკი ნაგებობანი და ოცდაათიან წლებში
ფსევდოკლასიკური სტილით აგებული შენობა ჩანს.
გრენლანდიის პირქუში პეიზაჟი.
ლაჟვარდისფერი გლეტჩერი გადამხობია ცივი ოკეანის ნაპირს. გლეტჩერს იქით ცისფერგადაკრული ყინულოვანი ველია. ყინულის ხორგთან
თეთრი დათვი უნდა იყოს დაყუნცული. მოოქროვილ, იმჟამად ფერდაკარგულ, ჩარჩოში ჩასმული უზარმაზარი ფერწერული ტილოს
`გრენლანდიის პეიზაჟის~ ქვეშ დგას დაფიქრებული ვასო ჩორგოლაშვილი, კირის ნამცეცებით დაფარულ მაუდგადაკრულ მაგიდას
დასჩერებია გაკვირვებული მწვანე მაუდს სულს უბერავს, ასუფთავებს გაზეთებს ილაგებს წინ, ჭილის შლაპას კიდებს საკიდზე, ცხვირსახოცით
მელოტ თავს და დაღარულ შუბლს იმშრალებს, ზევით იხედება, გრენლანდიას ათვალიერებს, სურათიდან გადააქვს მზერა ფანჯარაზე,
საიდანაც ბოლქვა-ბოლქვად ავარდნილ მტვერსა და აირში გახვეული წიდასფერი მოედანი და მოტობურთი ჩანს. ლანდებივით დაქრიან
მოტომხედრები, წითელი და თეთრი ალმებით აღჭურვილ თავმოძულებულ რეფერს უვლიან თითქოს გარს.
ფსევდოკლასიკური შენობის საიმედოდ დაგმანულ ფანჯრებში მანქანების ხმაური და ქალაქის შორეული ჟრიალი არ შემოდის. კონდენშეინერი
შიშინებს დაგუდულად და დერეფანში მიმავალ-მომავალი თანამშრომლების ნაბიჯების ხმა ისმის მხოლოდ. წიდასფერ კალოზე კი უხმო
მოტობურთია. ბადურა ღობესთან გავარვარებული ავტომანქანები დგანან, დასიცხული მგზავრები იხედებიან სარკმლებიდან, უყურებენ
უჩვეულო თამაშს და მალევე ტოვებენ იქაურობას. ღობესა და მანქანებს შუა პორტფელიანი გამხდარი მოქალაქე მოაბიჯებს, უახლოვდება

ფსევდოკლასიკური სტილით ნაგებ შენობას, სადარბაზო შესასვლელთან იკარგება. სვეტებიან დარბაზში მოდის, ლიფტის ღია კაბინას
უახლოვდება. კაბინაში ქალ-ვაჟი დგას. ქალს ბელა ჰქვია, ბიჭს _ სოსო, სუფთად გაპარსული, ფერმკრთალი სახე და ღია წაბლისფერი
თვალები აქვს სოსოს. მოკლესახელოებიანი პერანგი აცვია, გრძლად და ზომიერად დაკუნთულ, ჭორფლდაყრილ მკლავქვეშ რამდენიმე
საქაღალდე აქვს ამოჩრილი.
გამხდარი მოქალაქე დამხვდურებს ესალმება და მორჩილად ჩერდება განაკიდეს, _ ლიფტში.
_ სოსო, აქა ხარ სულ, ქალაქიდან არ გასულხარ?
_ არა, ვმუშაობდი, ბელა.
_ ჰოო?! როგორ მაინტერესებს, შენ ხომ არ გაქვს წარმოდგენილი!.. _ საქაღალდეებს დახედავს, _ გამხდარი ხარ, იცი?!
სოსო მხრებს იჩეჩს და გაოცებულ მოქალაქეს, ლიფტის ღილაკებს რომ არ აშორებს თვალს, ეუბნება, აკეთებენ, მალე დავიძვრებითო.
გასაგებიაო, თავს უქნევს პორტფელის სიმძიმისაგან მხარჩამოგდებული მოქალაქე. ზემოდან ჩაქუჩის ბრაგაბრუგი ისმის. ზორბა ტანის კაცი
შემოიჭრება ამასობაში კაბინაში, ქუდს იხდის, სახეს ინიავებს, ხვნეშის.
_ გამარჯობათ, ბატონო იროდიონ!
_ სოსო, გამარჯობა, სად იყავი, რატომ არ ჩანდი?
_ ვმუშაობდი, ბატონო იროდიონ, წარმოვადგინე ბოლო ვარიანტი, რიგით მესამე.
_ ნუ ლაპარაკობ, მესამეა? გამხდარხარ, შვებულებაში ვარ ფაქტიურად, თუმცა ამის წაკითხვას მოვასწრებ...
_ ერთ ეგზემპლარს დაგიტოვებთ.
_ ერთი ხომ მაქვს.
_ ძველია ის, ბატონო იროდიონ...
_ ეს ახალია? _ წონის ხელით, _ მძიმეა, ეს იყოს შენთან, თუ არ წავედი, გამოგართმევ. არ იძვრის ეს ლიფტი, როგორ ცხელა, კაცო!
_ გივი არის, თუ იცით?
_ იქნება, ვერ გეტყვი, _ ქუდით ინიავებს სახეს, _ გივი იყო, ბელა?
_ არ ვიცი.
_ სხვები, ბელა?
_ სხვა ვინ გინდა, სოსო? კოტე არის, კაკო, ბორია, მთელი ეკიპაჟი...
_ ვიღაც ზედმეტია! _ აცხადებს იროდიონი.
_ მართალი ბრძანდებით, ყველა ღილაკი ანთებულია... _ შეეჭვებული ათვალიერებს კაბინას უცნობი მოქალაქე.
_ ხომ არ ავხტეთ? _ კითხულობს სოსო.
_ ვიღაც ზედმეტია! _ გამხდარ მოქალაქეს უყურებს იროდიონი, ახტომისგან თავს იკავებს.
_ მართალი ბრძანდებით, მე გავალ, უკაცრავად, შეგაწუხეთ...
_ პორტფელი დატოვეთ, წამოგიღებთ, _ ბელაა.
_ არა უშავს, მე თვითონ, უკაცრავად... _ ხრიგინით იხურება კარი ზედმეტის ზურგს უკან.
_ ვინ იყო ეს კაცი, ჩვენთან მუშაობს? _ აძრულ ლიფტში ინიავებს სახეს იროდიონი.
მიდი-მოდიან დერეფანში. საბეჭდი მანქანის კაკუნი ისმის, ტელეფონი რეკავს რომელიღაც ოთახში. დასაკეცი კიბე მოაქვს დაკეცილად
საღებავებით, თითქო საგანგებოდ, ხალათაფორაჯებულ მღებავს. ჭაღარა, ენერგიული კაცი მიუძღვის წინსწრებით. შუბლზე სათვალეაკრული
ვასო ჩორგოლაშვილი იხედება საკუთარი კაბინეტის ღია კარიდან, წვრილი, სიგრძივ დაღარული კისერი და თითქოს აბჯრიდან გამოყოფილი
მელოტი თავი მოუჩანს შორიდან.
_ ბატონო გრიშა, თუ შეიძლება, შემობრძანდით ერთი წუთით! _ თავაზიანად მიმართავს თმაგათეთრებულ, სამწყობრო ნაბიჯებით მომავალ
კაცს, რომელსაც ფრენჩისა და კიტელის ნაზავი ხალათი აცვია.
_ რაშია, პატივცემულო ვასო, საქმე! _ ჩერდება, სხვადასხვა სიგრძისა და ზომის ქაღალდებს ასწორებს, უკან მომავალ ბეჭზე კიბეგადებულ
მუშას ელოდება.
_ შემობრძანდით, თუ შეიძლება!
`გრენლანდიის პეიზაჟს~ უყურებენ.
_ ეს სურათი აქ კიდია, პატივცემულო ვასო, რაც თავი მახსოვს!
_ ასე მახსოვს მეც, მართალი ბრძანდებით, აქ კიდია და აქ ეკიდა, მაგრამ აწი სხვაგან ჩამოჰკიდეთ!
_ კი მაგრამ, რა ხდება, ამიხსენით მაინც?
_ მე არ ვიცი, რა ხდება, ბატონო გრიშა, ამ პარასკევს თითქოს რაღაც მოყანყალდა, რაღაც იძრა, შემდეგ ნამცეცები ჩამოცვივდა უმიზეზოდ და
ა, ბატონო, ნახეთ... ვერც კი მოვასწარი გადასუფთავება...
_ თქვენც ადექით და სხვაგან გადადგით თქვენი მაგიდა!
_ სად? კარს მივადგა თუ ფანჯარას, მანდ ბელა ზის, იქ, ოთარმა ბრძანა, შეიძლება ახალი თანამშრომელი დავსვათ შტატების გაზრდასთან
დაკავშირებითო, მაგრამ ამაში არაა საქმე, მე აქ ვზივარ ოცდაშვიდი წელიწადი...
_ მერე ახლა გაგახსენდათ, პატივცემულო ვასო?
_ რა გამახსენდა ახლა, ოცდაშვიდი წელიწადი რომ ვზივარ აქ?

_ ესეცაა... სურათზე მოგახსენებთ.
_ ახლა გამახსენდა? თქვენ მეუბნებით მაგას?!.. რამდენჯერ გთხოვეთ, რამდენჯერ მოგმართეთ!
გამხდარი მოქალაქე, ლიფტში რომ ზედმეტი აღმოჩნდა, ფეხით ამოათავებს ვიწრო და მაღალსაფეხუროვან კიბეს, ცალბეჭჩამოგდებული
ამოათრევს პორტფელს და კისერმოღრეცილი აკვირდება ყველა კარს, რომელიც გზაზე ხვდება. ცარიელი ლიფტი დახრიალებს ზევით-ქვევით,
სართულსა და სართულშუა დროდადრო ანათებს წითელი თვალი. სოსო და ბელა ლაპარაკით უახლოვდებიან ვასო ჩორგოლაშვილის ოთახს.
კართან მიხო მღებავი დგას, კიბის ზედა ფლანგზე მკლავი აქვს ჩამოდებული, ქვედაზე _ ფეხი.
_ გამარჯობა, მიხო, რა ხდება აქ?_ ეკითხება ქალი.
_ არაფერი, _ მოკლედ პასუხობს მღებავი.
_ ჩემი მაგიდიდან ხომ არაფერი აგიღია?
_ არაფერი... სად იყავი, სოსო, რატომ არ ჩანდი? _ შესამჩნევად უკიდებს ენას, თუმცა შეუფერხებლად ლაპარაკობს.
_ თქვენ დაწერთ განცხადებას ოთარის სახელზე, გინდათ, უმჯობესიცაა, დირექტორის სახელზე, გინდათ, ვინც გინდათ, იმის სახელზე, გინდათ
ზევით ადით სულაც და რასაც მიბრძანებენ, იმას გავაკეთებ: გინდათ _ გავიტან, გინდათ _ გადავაგდებ! _ უხსნის გრიშა ვასოს.
_ გადააგდეთ-თქვა, არ მიკადრებია, სოსო, გამარჯობა, სად იყავი, რატომ არ ჩანდი?
_ ვმუშაობდი, ბატონო ვასო.
_ გამხდარხარ ცოტა.
_ შეიძლება, _ პასუხობს საქაღალდეებამოჩრილი.
ბელა თავის მაგიდასთან ჯდება, დაეჭვებული ათვალიერებს არეულ-დარეულ თაბახის გვერდებს.
_ ბატონო ვასო, აქედან ხომ არაფერი აუღია ვინმეს?
_ არა მგონია... მოიტანე, სოსო? დღესვე წარვუდგენ განცხადებას ოთარს, გრიშა ჩემო!
_ ძალიან კარგი, _ ყაბულსაა გრიშა, _ შეუტანეთ... სოსო, მოსუქებულხარ, მოგიმატებია, სად ისვენებდი? მართლა მოიტანე? ოთარს
გაუხარდება ძალიან, გელოდება რა ხანია, აბა, კარგად იყავით!
გრიშა მიდის, ვასო განცხადების დაწერას აპირებს და სოსოსაც ელაპარაკება ყურადღებადაფანტული სათვალეს ისწორებს, მაგიდას სულს
უბერავს, ცარიელ ფურცელს დასჩერებია, სოსოს მიწოდებულ საქაღალდესაც აკვირდება, _ ცისფერი მთები, ტიან-შანი... _ კითხულობს
ხმადაბლა.
_ გამხდარი ხარ, არ ჭამდი არაფერს?.. ცოტა მადროვე და მოგხედავ, წავიკითხავ, ნუ გეშინია!..
_ ბელას გადაეცით შემდეგ, თუ შეიძლება, ბატონო ვასო.
_ გადავცემ. სად არი ბელა? მოხვედი შენ?
_ ბატონო ვასო, ჩემთვის ხომ არავის დაურეკავს? _ კითხულობს ბელა.
მდივანი გოგონა ზის მოსაცდელში მაგიდასთან: სახელია მისი _ თინა, სოსო ადგას თავზე საქაღალდეებით. კონდენშეინერი შიშინებს სიჩუმეში.
ორი მასიური კარი უყურებს ერთმანეთს. ერთს დირექტორი აწერია, მეორეს _ მოადგილე. მოადგილის კართან გრიშა იცდის. მღებავ მიხოს
ფეხი ჩამოუდევს კიბის ფალანგზე და ფიქრობს.
_ ეს რა არის, თინა? _ ხმადაბლა კითხულობს სოსო, მაგიდიდან პრიალა ქაღალდებს იღებს, ატრიალებს, სუნავს.
_ მოსაწვევი ბარათებია, ხვალ საზოგადოების სხდომაა, დასწრება სავალდებულოა...
_ შეიძლება?
_ როგორ არა, რამდენი გინდა?
_ ერთი, ორი, რამდენსაც მომცემ... ხვალ არი? ხვალ რომ არ მეცლება?..._ მოსაწვევებს უკანვე დებს.
_ წაიღე მაინც,
_ იყოს აქ, დაჭირდება ვინმეს!
თინა ოხრავს, მაგიდასთან იკუნტება, ტელეფონების სიას დასცქერის ტუჩაბზუებული. შემოდიან საბჭოს წევრები: კაკო, ბორია, კოტე, ბელა და
ვასო ჩორგოლაშვილი, რომელიც უკითხავად შედის მოადგილის კაბინეტში.
_ ეს არი? _ ეკითხება კაკო სოსოს, საქაღალდეს ჩამოართმევს, გადაშლის.
_ ეს არი კი, ბოლო ვარიანტია...
_ მე რომელი მქონდა?
_ ამის წინა, ალბათ...
_ ბევრი შეცვალე?
_ ისე რა. ბოლოა და საბოლოო, ხელს აღარ ვახლებ ამის შემდეგ, მორჩენილი ამბავია.
_ სწორიცაა, _ ეცინება ფურცლებში თავჩარგულ კაკოს.
_ კაკო, _ უძახის თინა, _ მოსაწვევები არ მიგაქვს?!
_ დარჩა? მიმაქვს, კი, _ გაკეცილი საქაღალდით მიადგება მაგიდას, თითით გვერდი აქვს ჩანიშნული, _ ეს არი? რამდენი ავიღო?
_ აიღე, ერთი, ორი, რამდენიც გინდა.
_ პრინციპში ორი, ისე იყოს აქ, პატარა ჯიბეები მაქვს წამოღებული, _ იცინის. ჩამოტეხილ კბილზე იფარებს ხელისგულს. აჭრილ გვერდებს
ასწორებს საქაღალდეში, მდივნის მაგიდას შორდება.
_ სოსო, სათაური დარჩა ხომ? _ თინა კითხულობს.

_ კი, აწერია. `ტიან-შანი~, `ცისფერი მთები~, სათაური დარჩა.
_ ერთი რამე მაინტერესებს: მე რატომ არა ვარ შიგ? _ კაკოა საქაღალდით.
_ როგორ არა ხარ?
_ არა ვარ, _ იცინის უხმოდ, _ ყველაა ჩემ გარდა.
_ შენ აკაკი არა ხარ? _ ეძებს. თაბახის ფურცლები აეჭრება ერთი აჭრით, საჭირო ადგილს აგნებს მაინც, კითხულობს:
_ `აკაკი _ (იცინის, ჩამოტეხილ კბილზე იფარებს ხელს) სოსო, მაინტერესებს, მე რატომ არ ვარ შიგ?..~ _ სიტყვასიტყვით წერია, ა, ბატონო, _
უთითებს.
_ ვყოფილვარ (იცინის, ხელს იფარებს ბაგეზე), მე კაკოს ვეძებდი. საბუთით, მართალია, აკაკი ვარ, მეტრიკით, პასპორტითაც, აღარ
გამახსენდა.
უკმაყოფილოდ ნასკვავს საქაღალდის ზონრებს სოსო:
_ შენც ხარ, რა!
_ სოსო, მე ხომ არ ამოვვარდი? _ თინა კითხულობს, _ ვარ შიგ?
_ ჩვენი მტერიც ამოვარდნილა, ხარ რომელია!
_ სათაური შეცვალე, სოსო?
_ არა კაცო, _ `ცისფერი მთები~, `ტიან-შანი~, ტიან-შან!
_ მოსაწვევები მართლა არ გინდა?.. დასწრება სავალდებულოაო, _ ოთარმა.
გამხდარი მოქალაქე შემოაღებს კარს ფრთხილად. თავდახრილი შემოიტანს ნახევარ ტანს.
_ შეიძლება? _ არც კის ეუბნებიან, არც _ არას. თავაწეული მისჩერებია თინა.
_ მობრძანდით, _ ეპატიჟება და სკამსაც უთმობს ბელა მოგვიანებით.
_ როგორ გეკადრებათ, არავითარ შეთხვევაში, ბრძანდებოდეთ, უკაცრავად, შეგაწუხეთ!..
ყველა ერთდროულად იწყებს თითქმის ლაპარაკს. უცხო აღარავის აინტერესებს.
_ პატარა ჯიბეები წამოვიღე-მეთქი, გითხარი, დირექტორთან ვინ არი?
_ არავინ.
_ თქვენ დაბრძანდით, ქალბატონო, მე პირადად, უკაცრავი პასუხია, მიჩვეული ვარ ფეხზე დგომას... მაპატიეთ.
ბელა არაფერს ამბობს, რაზე ბოდიშობს ეს კაცი, ვერ ხვდება. უცხო კი არ ჯდება და მოსაცდელის დატოვებას რომ არ აპირებს, ეტყობა,
ლაპარაკის დარღვევა არ უნდა, როგორც ჩანს, და სხვის ხმებს აყოლებს მომლოდინე თვალებს.
_ ბელა, ვინ არი შიგ?
_ არავინ არ არის, ხომ ვთქვი, ადამიანო!
_ აბა რატომ არ გვეძახის? მართლა ხვალ არი, თინა, საზოგადოების გაფართოებული სხდომა?
_ ხვლ არის კი, ყველანი უნდა დაესწრონო, გაფართოებული არ მითქვამს, სხდომაა. თქვენ ვინ დაგიბარათ, თვითონ არ არის და როგორ
დაგიბარებდათ?...
_ ეეე! _ წაუსტვენსავით კაკო, _ არ არიო... _ მოსაწვევებს მოუნაცვლებს ადგილს მაგიდაზე, _ უმოსაწვევებოდ არ შემიშვებენ?
_ სადა, დირექტორთან?
_ არა, იქ, გაფართოებულ იმაზე...
_ გაფართოებული არ მითქვამს, _ ზარია, ყურმილს იღებს, _ დიახ, გისმენთ, რაზეც გინდათ, იყავით. დიახ, დიახ, არა, არ არი, არ ვიცი. ხომ
გესმით ქართული, არ არის, კიდევაც რომ იყოს დღის პირველ ნახევარში, მაინც ვერ მიგიღებთ. არ ვიცი, გენაცვალე, _ ყურმილს დებს.
_ მეორე ნახევარში? _ უცნობი მოქალაქე ჩაერთვება უცნობისა და ნაცნობის დიალოგში.
_ გააჩნია, რა საკითხზე.
_ ვთქვათ, იგავ-არაკებისაზე, მაგრამ ამაში არ არის საქმე, თუ არ შეწუხდებით, დიდ ბოდიშს გიხდით, ხვალაც მოვალ და იქნებ გეთქვათ,
ყუფარაძემ დარეკა-თქვა...
_ გადავცემ.
_ დიდი მადლობა, ბოდიშს გიხდით, რომელიდან რომელამდე აქვს დალოდების საათები?
_ ორიდან დღის ბოლომდე.
_ ხვალ რომ მოვიდე და დაველოდო, შეიძლება არა?
_ შეიძლება, კი.
_ აქ სულ იგავ-არაკები გაქვთ? _ კითხულობს წარბაქაჩული ბორია, თავის სილამაზეში, არცთუ უსაფუძვლოდ, თავდაჯერებული ყმაწვილი.
გამხდარი მოქალაქე საკუთარ პორტფელს აკვირდება და პასუხის გაცემას აგვიანებს.
_ დაამატეთ კიდევ და ერთად წარმოადგინეთ! _ კაკოს რჩევაა, მოსაწვევებს იფარებს სახეზე. ყურები უთრთის. შეიძლება იცინის და ჩატეხილ
წინა კბილს ფარავს.
_ იგავ-არაკები არ მომიტანია, _ აცხადებს მოქალაქე.
_ გასაგებია, _ მოსაწვევებს ერთმანეთში კეცავს და მაგიდაზე დებს კაკო.
_ ჩვენ ვის ველოდებით აქ? _ ბორიას ეკითხება ფეხზე დგომით თავგაბეზრებული ბელა.
_ მე პირადად შენ გელოდები და სხვა არ ვიცი.

_ ჩემი ყურება რას გარგია, ნეტავი ვიცოდე! _ ოხრავს სახეგადატკეცილი, მკერდმაღალი.
ვასო ჩორგოლაშვილი გამოდის კმაყოფილი სახით ოთარის კაბინეტიდან, მოსაცდელში შეკრებილ საზოგადოებას გადაავლებს თვალს
შეცბუნებული.
_ მოაწერა ხელი! _ განცხადების ქაღალდს გამოაჩენს.
_ რას მოაწერა, ბატონო ვასო?
_ სურათის გატანას.
ულოცავენ უგულოდ, არასერიოზულად _ უფრორე.
_ როდის გაიტან? _ ეკითხება მიხოს, _ მღებავს.
_ როცა გინდათ, ძია ვასო.
_ ძალიან კარგი!
_ სოსო, ცოტა ხნით რომ მათხოვო, რა იქნება?!
_ ცისფერი მთები? ვერა, მიხო, ერთი დირექტორს უნდა დავუტოვო, მეორე გივის უნდა მივცე.
_ აქვე წავიკითხავდი, ძა-ძა-ძალიან გთხოვ! _ ენა ებმის.
_ შენ რა მითხარი, როდის გავიტანო?
_ როცა მეტყვით, ძია ვასო.
_ ჯერ ეს ზევითაა ასატანი, იმათი რეზოლუციაა საჭირო, კოტე, მეცი პატივი, აიტანე ეს განცხადება, საშა შენი პროტეჟეა, ვიცი, ყველაზე
ახალგაზრდა შენა ხარ ამ შენობაში...
_ რატომ, ძია ვასო, მე და სოსო ერთად ვსწავლობდით...
_ ასე იყო კი, მაგრამ მე უფროსი ვარ მაინც... _ განმარტავს სოსო.
_ კი არ მეზარება ატანა და ამიტომ კი არ გიმატებ, ძმაო, წლებს, ფაქტს აღვნიშნავ...
_ მოშლილია ლიფტი, შემიწირავს მაგ მახინა როცა იქნება, ან ხელს წამაცლის, ან თავს...
_ არ თქვა მაგი, ბატონო ვასო! _ ღიმილს ვერ იკავებს კაკო.
_ კი ბატონო, _ განცხადებას ჩამოართმევს კოტე ვასოს, _ ავიტან, რაზეა ლაპარაკი!
_ ეს ბზარი იყო აქ? _ მოულოდნელად წამოიძახებს გამხდარი მოქალაქე და დაფიქრებულ მდივანს წამოაკივლებს მისდა უნებურად.
_ თინა, რა იყო, რა დაგემართა? _ ყურადღებიანი კაცია ბორია.
_ გული ამიფართქალდა რატომღაც.
_ ვალიდოლი ხომ არ გინდა? _ გულის ჯიბეს ისინჯავს ვასო.
_ არა, არაფერი.
_ წყალი მიეცი.
_ არ მინდა, არაა საჭირო, _ პულსს იმოწმებს ზერელედ.
_ თქვენ რა გაინტერესებდათ, პრინციპში, ბატონო, რაზე შეწუხდით? _ ეკითხება უცნობ მოქალაქეს ვასო და ზევით იხედება.
_ ეს ბზარი თუ იყო-მეთქი, ვიკითხე, სხვა არაფერი, ხომ არ შეგაშინეთ, უკაცრავად, ბოდიში, ბზარების გამო...
ზარია. ყურმილს იღებს გულაფრიალებული თინა:
_ დიახ, გისმენთ, კი ბატონო, გასაგებია...
_ ჩვენ ვის ველოდებით აქ? _ კითხულობს ბორია, თმას ისწორებს სარკეში მოპასუხეთაგან ზურგშექცევით მდგარი.
_ დირექტორი არ იქნება, არ მოვა, ბანკში ვარო, მოსაწვევები წაიღეთ!
არ ესმით, გადიან. სოსო, მღებავი და უცნობი მოქალაქე რჩებიან.
_ თქვენ ვასო ჩორგოლაშვილს უნდა მიმართოთ... _ თინაა ისევ.
_ ის იყო არა, ბატონო ვასო?
_ დიახ. ის.
_ უკაცრავად, გმადლობთ... _ პორტფელს კეტავს, ჩქარობს.
_ იგავ-არაკები მანდა გაქვთ? _ ეკითხება ხალათაფორაჯებული, დასაკეცი კიბის ფალანგზე მკლავჩამოდებული მღებავი.
_ იგავ-არაკები საერთოდ არა მაქვს, უკაცრავად, ხელმარჯვნივაა ხომ იმის კაბინეტის კარი?
_ ჩემგან ხელმარჯვნივ, კი ბატონო.
_ უკაცრავად... _ სწრაფად გადის.
რჩებიან:
სოსო, მღებავი, თინა და გაუთვალისწინებელი სიჩუმე.
_ მიხო, მიხო არ გერქვა ამწინ?
_ არ ვიცი, თინა, მიხო მქვია და მიხოდ მოვკვდები... თუ გინდათ, მიშო დამიძახეთ. არ მოვიკლავ თავს.
_ აქ რაღას ელოდები?
_ სოსოს ამბავია, ბოლო ვარიანტი არ მინახავს, თუ გაქვს, მათხოვე, დილით დაგიბრუნებ.
_ მიხედე შენ საქმეს, მიხო, მიშო და ჩემო კარგო, რაზე უმოწმებდი იმ კაცს იგავ-არაკებს?
_ წავიკითხავ, ვიფიქრე, პირველ იმაში... ვა-ვარიანტში, ადრეც ხომ გყავდა მაგ კაცი, ხომ გყავდა?

სოსო. მარკ-რაო? _ შეიდერი.. თინას ტელეფონის ყურმილი უჭირავს. კი. თუ ეს დროზე არ დამტკიცდა და არ დაფინანსდა. ეს მესამე ვარიანტია. _ ორი თითის სვარსალით ანიშნებს. ვაგვიანებ. _ გრიშა მამათქვენოვიჩ. მას მერე ბევრი შეიცვალა აქ კი არა მარტო. გრიშა. ჩადევი უჯრაში და ჩაკეტე.. _ სათათბირო მაგიდასთან სვამს. როგორც მოვა. _ მე პატარა კაცი ვარ. _ ტიან-შანი. ასე მახსოვს. სოსო. კი. _ ცისფერი მთები. პირველია. ჩემო სოსო. პირიქით? _ ანდა პირიქით. ასე დაადგინეთ და მენიშნა. _ . _ ბევრი არ გესმის და ყველგან ნუ ყოფ ცხვირს. ამათზე ხელია მოსაწერი.. განცხადება მაჩვენა _ სულ გამოშტერდა მაგ კაცი. გრენლანდია უნდა გაიტანოო. ხელს არ გააყოლოს ვინმემ დირექტორის მოსვლამდე. ოთარ. _ `ცისფერი მთები ანუ ტიან-შანი~.. წერია. იმ კაცს რა ერქვა ადრე. _ არის კი. _ გამოვიდეს მანქანა... მთები მოგიტანე. მაშინ. _ მარკშეიდერი.. რა გინდა? აქაც ბევრი რამე იცვლება. ბატონო ოთარ.. დაგირეკავ მე თვითონ. ჯიბეში იდებს. ულტრაიისფერი. თინა. სხვები წინ მოდიან. მობილურებიც არ იყო. ბატონო ოთარ? _ არა. აგერ თინაც... პლაშჩი რომ ეცვა ჩემს მახსოვრობაში? _ ვულკანოლოგი. შე კაი კაცო. _ ახალს გადმოვცლით. ქვევით ჩავდივარ საღნობ საამქროში. მით უმეტეს. _ არა სხვა. ყურმილს შორს წევს... გრიშა და მღებავი გადიან მოსაცდელიდან. _ ზრდი და ზრდი და ვინ რას ჩაგიდებს შიგ. მაგრამ გრენლანდია რატომაა პოლიტიკა...სილოვანს უთხარი. კარგი. _ მკლავში ხელს გამოდებს. ჩვენიანი ხარ და დაგიჭერთ მხარს. სოსოც იქაა. ბატონმა ვასომ მითხრა. _ სწრაფად გადის. ძალიან გთხოვ. გავზარდე. პოლიტიკური პრობლემაა.მთებია უკვე. შენ იცი. _ აბა ის ხიდები სად წავიდა? _ მთები შეიქმნა. _ დიდია აშკარად. თინა კი არა. _ თიშავს. ხიდები აღარ ჰქვია. არ დაგავიწყდეს. _ ყველგან. ერთი კიბე გაბარია და ამასაც ვერ უვლი. შენც რომ იცი. ჰო. _ ჰო. მერე ხომ შემეკითხებით! ლაპარაკით გამოდიან მოადგილის კაბინეტიდან გრიშა და ოთარი.გადმოცალეთ.. ცისფერი მთები. კაბინეტში შეუძღვება. ნუღარ აყოვნებთ. მაცივარში არის გაყინული იხვი. . ოთარმა მოაწერა ხელიო.. _ ჩადევი რა.. რა თქვი? _ სოსოსაკენ იხედება და გრიშას ეკითხება. საქმეს სჭირდება ის.. ოთარს არ ეხება ეს საქმე.. სიწყნარეა. _ მოკლედ. კარს გაგიღებთ ივლიტა. პოლიტიკისა. _ ასე არ არი? იგავ-არაკები რომ მოუტანია იმ კაცს. _ არ წავიდესო. ბანკშია-თქვა. მაშინაც ის არ იყო? მხოლოდ პლაშჩი ეცვა. ჩვენ ვდგავართ... _ ეგზემპლარს მოსინჯავს მაგიდაზე. გაიზარდა. ერთმანეთს უყურებენ მოსაცდელში თინა და სოსო.. თავადაც ჯდება. _ კარგი. სოსო. _ . აფსკი წამოიღოს. არ მესმის. იმ კაცმა? _ იტყვის. ესე იგი.. დრო გამასწრებს და დროს სად ვდიო.. თქვენთვის შევარჩიე. _შენ რომ მაგ საქმე წამოიწყე. გრიშა. _ საათზე იხედება. თინა. გადაეცი. ხან დინჯდება. მარა იმ ძველს რა ვუყოთ? ყრია ღია ცის ქვეშ.. თუ ვინმემ დარეკა. სილურჯეს კარგავს. აღარც მაქვს ამის თავი. ეს ვაჟას უნდა დავუტოვო. მოდი. გადმოცალეთ. მე ასე მეჩვენება: დრო იცვლება. ახლა რა მქვიაო. თინას ვკითხოთ.. ჩვენი მხარდაჭერა ქაღალდზე დარჩება. _ ეს.. ტიან-შანი. _ ამას დღესვე მოვუღებ ბოლოს. _ არ უნდა მეთქვა? _ ჰო. რაღაც სხვა ერქვა. აქ არ დაგრჩეს... ამას ვაჟა ზაზაევიჩისათვის ვტოვებ. უსმენს: ხან იცინის. _ წავიკითხე შენი `ცისფერი ხიდები~. _ ახსენებს სოსო. _ თინას შემოტანილ ხელმოსაწერ ქაღალდებს დაჰყურებს._ ვინ გეკითხება შენ ბალი ათი შაურია თუ ნაკლები? _ რატომ არ მეკითხება. _ მაგიდიდან იღებს საქაღალდეს. უჯრაში. ულტრაიისფერი სხივები აცხუნებს და ფერმკრთალდება. არ მცალია. მგონი. _ შეიდერი. მას შემდეგ ართულებ და არ ამარტივებ... რა არი ტიან-შანი? _ ცისფერი მთები. _ დამარცვლით კითხულობს ოთარი. შეიძლება ბევრი არაფერი გამეგება ცხოვრების. არ თქვა? არ იყო ეს ბზარი გგონიათ? სულ რომ გაიბზარება.. თანაც ოთარმა პენსიის თხოვნაზე მოუწერა ხელი და არა განცხადებაზე. არ გინდა. მაგრამ თუ არაფერი ჩაგიდეს. _ მობილურს იღებს. სინამდვილეში ზეციური მთებია. _ რას კარგავს? _ სილურჯეს. ხელით წონის. _ ეს მესამეა? გადაირევა ვაჟა ზაზაევიჩი. მეორე პირია. დიდი მეჩვენება. დასაკეცი კიბე გახრინგვია პატრონს ცალ კარში _ რაფერ მოგაქვს. ბზარიო. მე რა გავზარდე. მესამე ვასოს მივეცი. _ როგორი სხივები აცხუნებსო.. _ ვაჟა ზაზაევიჩმა. _ ჰო.. მოსაცდელში ზის ისევ მოქალაქე.

სიგარეტი არ გაქვენ? _ აღარ ვეწევი. ზოგიერთ ოთახში შედის. _ დირექტორს უნდა მიაკითხოთ. სოსო გააყოლებს ქაღალდის მორგვს თვალს და ჩერდება იმ კართან. შუბლშუჭმუხნილი ვასო ფანჯარას სცილდება. მოადგილის კაბინეტის კარს უახლოვდება. _ პრემიები კი არა. გაიხსენეთ! _ რა მჭირს გასახსენებელი. უცნობი. შეხედე! _ მაგიდის ძგიდეს ეპოტინება თვალებგაფართოებული.. არა.. ოცდაშვიდიო. _ არ არის? ახლა არ დამირეკა შემოდიო? ეს? _ დირექტორის კაბინეტს ათითებს. სოსო ახველებს და უყურებს მაგიდას. კარგი._ უპატრონო მაგიდას გახედავს. _ აცხადებს გულახდილად და ვეღარც შემოსვლას ახერხებს. _ მიუხედავს ბელას. ლიანდაგზე უსასრულოდ გრძელი მატარებლის ქარავანი მისრიალებს. მე მომკლა თუთუნმა. თავის ტკივილები მაწუხებს ისთევლე.. ეუბნება თინა და ყურმილს დებს. ნაბდის ლეგა ქუდი დაუკოსებია ამ სიცხეში. კონდენშეინერის აკომპანემენტის ქვეშ. მერე. იგავ-არაკების საკითხზე ვარ. სიცხით გადაბუგული მოტობურთის ცარიელი მოედნის მიღმა რკინიგზის მიწაყრილი. _ ხელს აშვებინებს. _ რა იგრძენით. ზოგიერთში არც იხედება. ზის და წიგნს კითხულობს სიგრილეში. ოცდაშვიდი. _ ეს არ არის. უხერხულად ახველებს და იშმუშნება. სანახევროდ შემოდის. _ ხო. ცალი ბეჭი და პორტფელი შემოაქვს ოთახში. მოლარეს აშველებს ხელს.. ბელა თვალებს ჭუტავს.. აუჩქარებლად. ქალბატონო თამარ. მაგრამ იქნებ არც ღირს. ანაბეჭდებს დასჩერებია. ჯვარი გწერია! _ პრემიები არის.. მაგრამ უარს არ გეტყვით. ზოგი _ არა. გამელაურის მაგიდის წინ რომ დგას. რომ აღარ ეწევი. ხანდახან ისე შემაქანებს. სოსო კედელს ეკვრის ზურგით. შენ მოკეთებულხარ. ვასოს მისჩერებია უაზროდ. მაგრამ ქალი ვერ იგებს.. _ თვალწაჭუტული აშტერდება ამ პასუხით სრულიად კმაყოფილ უცნობს. იგავ-არაკებს მიიღებს? _ არა. ფეხით და წიხლით მიაგორებს უკანვე მერულე რულონს. ძალიან დიდი მადლობა! სოსო დერეფანში მოდის: ზოგი კარი იღება. _ არც ეგ. მასზე მომცროს. დიდ ბოდიშს ვიხდი. ქალბატონო თამარ! _ ვარ ნელთბილად. ბანკში წავიდა. ბელა ზის. გოგო! _ შებარბაცდება. ვასო ფანჯარასთან დგას. გზას უთავისუფლებს ორს. რატომ არ ჩანდი? _ ვმუშაობდი.. მტვერში და დამწვარი გაზის გაცრეცილ ნისლში გაბუნდოვანებული ქალაქის მაღალი სახლების სილუეტები ჩანან. ბოდიშს ვიხდი შეწუხებისათვის. ჩვენ ვართ! პასუხი არაა. _ წყალი ხომ არ მოგიხდება შექანებულზე? _ არა. _ კარგია. ორი დიდი კაცი დგას ერთ დიდ კართან. _ დილიდან ველოდები. და ლიფტის კაბინას უახლოვდება. გზა.. აღებს და ხურავს შავ-შავ კარებს. შუქრი გამელაური გვერდულად ზის მაგიდასთან. სოსო დერეფანში მოდის. _ ბანკში? სოსო. _ გივი. გზაო. მიხოს კიბე მიაქვს. უკაცრავად. განგებ თუ მისდა უნებურად. _ დეიდა თამარ. _ გივი. _ დიდი მადლობელი ვარ. უკაცრავად? _ სკამის ფეხთან დადებულ პორტფელს გაასწორებს და მოლარეს მიადგება. _ ოცდაშვიდი წელი. .საკუთარ ყურს ანიავებს. ერთი დიდი ყურს ადებს კარს. ერთი მანქანის გასაღების აცმა-რგოლს ატრიალებს ნეკზე. _ წარმოგიდგენია. გამარჯობა. იროდიონის შვებულების ფული ვერ გამოიტანა ზინამ. მეიგავარაკე მოქალაქე აღებს კარს. დგება. მოლარე შემოდის. აყურადებს და არ უნდა იყოსო.. დაგირეკავ! _ ყურმილს დებს თინა. როგორც ირკვევა. _ მე არ წავიკითხავ! _ წიგნს თვალს არ აშორებს. _ გივი არ არი! _ ჩაილაპარაკებს ერთი სოსოს მისამართით. სქელძირიან ფეხსაცმელებს. გაცდენთ.. რა დაგემართა? _ შემაქანა. არ არისო. ვეღარც უკან ბრუნდება. ყუფარაძემაც დარეკა. თმაგაჩეჩილი მუშა ქაღალდის უზარმაზარ რულონს მოაგორებს. ხელფასს ვერ ვარიგებთ. _ ეუბნება ბელა უცნობს.. უხახუნებს დროდადრო იატაკს. რის ოცდაშვიდი. _ ა. ყურადღების მიპყრობას ცდილობს. _ მაინც როდის იქნება პრემიები? _ რეკავს. _ აღარ? _ უკვირს ქალბატონ თამარს. _ რა მეპრემიება. თქვენ როგორ ბრძანდებით. ორი დიდი კაცი რომ იდგა მანამდე. ქალბატონო თამარ? _ კითხულობს თინა. იმეორებს თავისთვის. გულისპირს ისწორებს. თავის ბრუალი დამჩემდა. იძახის. _ გივი.. ცისტერნებს უყურებს და ამ ოთახში გატარებულ დღეებს ითვლის. გრძელ დერეფანს გადიან დინჯად. ვინაა ეს კაცი?! _ რამ შეგაქანათ? _ ჭირმა და ეშმაკმა! ვასო ჩორგოლაშვილის ოთახში სიჩუმეა. ანიშნებს ამხანაგს.. _ რა იგრძენით. ვასო ტუჩებს აცმაცუნებს. გრიშას _ უწყისები. ალმაცერად გადახედავს მეიგავეს და თავის მაგიდასთან ჯდება `გრენლანდიის პეიზაჟის~ ქვეშ. _ უკაცრავად.

_ არ გეწყინოს. _ სოსო. წაიკითხავ? _ რას. _ კოტეს.. _ თანდათან უფრო ებმის ენა. _ გივი არ არის. ბორია. _ კაკო იცინის. ვითომ იგავ-არაკები რომ დააქვს სიაბანდად.. _ გამელაური არ კითხულობს პრინციპულად. _ დღეს ვერა.. _ არა მაქვს წაკითხული? _ არ ვიცი. რომ იცოდე.. ეს სხვაა.. იგი სხვა?. _ აბა კაი რამეს კი არ გაიმეტებ.. ვასო ძია. _ აბა როდის? _ როცა გინდათ. _ ბორია. სოსო ზურგს ადებს კედელს. ვერ ხვდება თვითონვე. ჩემთვის სულერთია. პირველად ვუყურებ?. _ იცინის. თუ მოძრაობამ არ მოგხედა. ვულკანების ის არ იყო?. ნაწილ-ნაწილ აწვდის თითქოს ვიღაც პირიდან სიტყვებს. _ `ცისფერ მთებს~. ჩვენ რა. დიდად პრინციპული კაცია. _ სწორს გეუბნება. _ ზეგ? _ ზეგ ვერა. კაკო. _ ხვალ? _ ხვალ ვერა.. კითხვის ნიშნით მისჩერებია სოსო ამ წინადადების ავტორს. _ მორცხვად ხრის რატომღაც თავს.. ქვედა ღრიჭოში შეაცურებს `უცისფრო მთების~ ბოლო ეგზემპლარს. პირდაპირ გადმოგცემ. ამბობს სოსო მადლობას. _ ენას უკიდებს ჩვეულებრივად. _ ჩაილაპარაკებს ნაკლებ დიდი.. როცა გინდათ! _ დღეს _ დღეს?. გააყოლებს სოსო თვალს ქაღალდის მორგვს და ჩაიჩოქებს წინა კართან.. ადრინდელივით.. გივი! გივი.. წავიდნენ! უკან ბრუნდებიან. საჭიროა. _ ერთი ცალი გამატანე მოძრაობის ოფისში. გათავისუფლდები თუ არა. დიდებმა რომ დატოვეს._ გივი. გვერდს ვერ აუვლიან დიდები.. კაკო. _ აბა როდის? _ ჩემთვის სულერთია. რომ მხარს გიჭერთ... არ გამოვა. _ ბორისის მიხვედრაა. _ აინტერესებთ. _ აგი სხვაია. ოთახში არიან: კოტე. რაც მართალია... ფეხის კვრითა და წიხლით მოაგორებს უკან მერულე რულონს. წინასწარ არ მინდა გამხელა. ვხუმრობ. არ მეცლება. ვულკანოლოგზე ფიქრობდა. _ ვხედავ.. _ ხედავ?! გრენლანდიის პეიზაჟს უყურებენ სამი თეთრი დათვის აკომპანემენტის ხმაზე ბატონო ვასო და მიშო. _ ამწნილებს? აქ ვერ მოიტანე პირდაპირ! _ მალე წავიკითხავო. გზას უფართოებს ორ კაცს. ბევრი შეცვალე? _ აღარ იცინის კაკო. _ მღებავი. სადაა ეგზემპლარი? _ ბატონ ვასოსთან. _ აბა? _ როცა გინდათ. როცა გინდათ. თუმცა დიდები ვერ ხედავენ და მადლობას რატომ იხდის. _ `ცისფერ მთებს~. თხელი კაშნე რომ აქვს ჩატნეული ზოლებიანი პერანგის გულისპირში.. ბელა თქვენ.. მართალია. _ ვულკანოლოგი. _ საკმაოდ. _ მაინც? _ ჩემთვის სულერთია. ხვდება. ჩათვალე. _ მაინც? _ როცა გინდათ. _ რას? _ როგორც ჩანს. ვასო ძია. _ როდის გაიტან? _ როცა მეტყვით. . როცა გინდათ.. _ არის შიგ? _ ნახავთ. ძია ვასო.. მოდიან აუჩქარებლად. გადასცემს ბელას. _ დავინახე მე ის კაცი.. თუმცა ის სხვა იყო. ბატონო სოსო? _ ცალი წარბი აქვს აქაჩული ბორისს.

ბატონო ვასო.. ლერის ხომ არ დაურეკავს? არ ესმის. ბიჭოო.. _ შენ ნუ აქეზებ მაგას. ყველაზე ამბობენ. მაგრამ ნარცისია. სპეციალობით დავიწყე მუშაობა. ვერც ამჩნევს. _ არავის კითხვა არ მჭირდება. მორგში მუშაობდა. ძმაა ჩემი. _ ხელზე კოცნის გამელაური ბელას. ერთი შემორბენა დამრჩა. შუქრის მისჩერებია დაბღვერილი. _ ვასოს მღებავი ბელას დააკვირდება და არა ვასოს არანაკლებ გაოცებული.. _ ბარემ მორჩით. _ ეს იცის სოსომ. იმავე მიხოს. პირველად გესმის?! _ და არა უკანასკნელად. _ ექიმი ვარ. იკითხეთ. ერთი ეგზემპლარი გამოუშვით ჩემკენ. ქუდი მოიხადეო.. _ მაშინ დაცალე. _ ლერიკო! _ ჩუმად ეუბნება ბელა ქმარს. თაბახის ფურცლებს ანაცვლებს. ბატონი აკაკი? ყველის ვაჭარივით რომ იკრიჭება?! _ ყველის ვაჭრები იკრიჭებიან? _ თვალებს ასვენებს ვასო.._ მაზეგ? _ მაზეგ? მაზეგ ვერა. _ დაანებე შენ მაგ ლაპარაკს თავი!. იმას ვამბობ. _ სათვალეს იკეთებს კვლავ. ქალ-ვაჟის საუბარი ხელს არ უშლის მაინცდამაინც. _ ეს ბზარი იყო აქ? _ კედელს უსობს თითს სურათქვემოთ ვასო. ბატონო ვასო. წითელი მელნით ჩასწორებულ ნაწერს აჩვენებს. იროდიონის ოთახშია. _ იროდიონი კარგი კაცია! _ მე სხვა არ მითქვამს. ბატონო ვასო. ჰკითხეთ.მე ექიმი ვარ. სირცხვილია?! _ კიდევ ხომ არ მოგიდუღო? _ მადუღარას ათითებს ბელა. არ მცალია. _ ბავშვი უნდა გამოეყვანა. კი არ ვიგონებ ანდა კი არ მშურს. გახსნილი სასკოლო ჩანთა ნახევრად დაღმაა წასული. _ არა. დედას გაუშლის მაგიდაზე. ვასო ჩორგოლაშვილი გრენლანდიის ქვეშ კითხულობს და შუქრი გამელაურის ლაპარაკიც ესმის. წაკითხულს წაუკითხავს უდარებს. _ დედიკო. ქუდს იხდის უხალისოდ. როგორც ირკვევა. _ აბა იმ ღლაპმა.. ხეზე. სხვამ იკითხოს თუ არა. _ გააგონებ მერე იმ ნარცისს. თუ გადაგრჩეთ. ჩაგიხედავ. _ .. _ მორგი რა. ვინ ამბობს?. მაგრამ მაინც. არ იცოდა!.. ქაღალდებში ჩაგულისყურებული ბელა თავს აიღებს და გაოცებული მიაჩერდება კედელს კი არა. ბელას მისჩერებია და სხვა საფიქრალი აწუხებს.. სხვათა შორის _ შენზეც. _ ეღიმება ბელას. _ შენი ახლობლები. სოსო... _ შემოდი. თქმით კი. _ აბა როდის? _ როცა გინდათ. ძმაა ჩემი. განათლებით. ბატონო ვასო. ამ დარგმა გამიტაცა. სასკოლო ჩანთა წვერგაუპარსავ მამას უჭირავს. გამარჯობა! .. მორგი არაა.. მაგალითად.. რვეულს ამოიღებს. იქ დავირჩენ თავს. _ მე.. შუქრი... ბელას და მიშოს. სოსო აღებს კარს. _ ფინჯანს აყირავებს ლამბაქზე შუქრი. ვასო ძია!. პრინციპულად არ ვკითხულობ. _ უპასუხოდაც არ ტოვებს მოპასუხეს. როგორც ჩანს. მეტი არა. ბატიფეხურ.. დგას.. ვისაც გინდათ. არ წავიკითხავ.. თუმცაღა ძველი ხელობა არ დამვიწყნია. რას და ვინ. ალბათ.. მერე და გვიან გადმოვედი ამ სისტემაში.. _ მე მეგონა.. წასაკითხი არაფერი გაქვს? _ სანამდე არ გადმომცემთ ეგზემპლარს ვერ წავიკითხავ. რაღა უნდა ვიკითხო?! _ ასეა და. დიდი მადლობა. რაც ვიცი. გოგონა ჩანთას გაუხსნის. ვასო ჩორგოლაშვილი დასვრილ თითს დაჰყურებს. ხეზე რომ დამსვა. _ ანიშნებს. გმადლობთ. _ გააჩნია... _ არა. საადგილმამულო მოძრაობის აქტივისტმა რა უნდა თქვას ჩემზე?! _ კოტე? კოტე არც გამხსენებია.. რატომ დააგვიანდა ნეტავ! _ ბელა. დეკორაცია არ იცვლება. _ ასეა. _ ყავას სვამს ბელას მაგიდასთან შუქრი. _ . სანიტრად მუშაობდა მორგში. _ ფინჯანს ჩასჩერერებია ბელა. ხომ არ დავაკაკუნო ციხის ანბანით. მესამედს! _ სათვალეს იხსნის ვასო. _ ასეა ნათქვამი. ბელა. _ აბა კაკო. _ არის. ერთი უნდა შემოვირბინო. _ ბატონო ვასო. საკუთარი ხმა არ ესმის.. ჩემო სოსო.. _ შუქრი გამელაურია. კითხულობს. _ ახლავე? _ ექიმი ვარო და მორგი პირველად მესმის.რისი ექიმი იყო. ხეზეც ვიცხოვრებო და.. _ ნახევარს მოგცემ. იმას ვიმეორებ და არა ვარ სწორი? ექიმიცაა. _ ნარცისს არაფერი უთქვამს... _ ვკითხულობ. ცალი წარბი რომ აქვს აქაჩული?. _ შემორბის გოგონა. დედიკო. მეზობლები. ლერი. ვექილიც.. ექიმი ვარ! გადის... სოსო. მეზობელი საკნიდან.

სოსო ეუბნება. ყოველმხრივ შემოზღუდული. ბატონო იროდიონ! _ მე თუ თხოვნა მჭირდება კიდევ. ნაბიჯების ხმა ესმის ოთარს ამ ხმაურში.. გადაჭრით გამოგიცხადე. შაბიამნით ხელებგალურჯებული.. იქაც გრილა. ხომ ვთქვი ერთხელ! არ გეწყინოს. მიანიშნებს ოთარი თახჩისაკენ. ბელას გადასცემთ ხომ. გრიშა უწყისებში იხედება. პაჟარია?! _ ძალიან გთხოვთ. მაგრამ წესი წესია. _ კიდევ რა მინდოდა. ეტყობა. ვასო ჩორგოლაშვილი თავის ეგზემპლარს გადასცემს ბელას. რა იყო. თავფურცელს აკვირდება. თუ არ შეწუხდებით! _ კი. თუმცა შენ რა იცი ხუმრობა. გაცვლითი წესით წაიკითხეთ. ხომ იცი. ნახევარი კაკოს მიეცი. თმამოშვებული. ორმოც წელს. ამას ვტოვებო. რომლის დანოტივებულ თაროებზეც `ცისფერი მთების~ გარდა ტუჩმოტეხილი დოქები და გაფუჭებული ელექტროხელსაწყოებია შემოწყობილი. თქვენ კი ვასოს ცალი გამოგატანეთო. ეს მიმაქვს. მიტანებული ლამაზი მამაკაცი. ზეგ. გულგაღეღილი ოთარი კმაყოფილი და დაფიქრებული შესცქერის ამ სურათს. თუ არ მოვიდა. კოტე. სადაც ხელებდაკაპიწებული ოთარი და გრიშა დგანან. გადაჭრით. რა დაგემართა! _ უჯრას შესწევს და ტუჩებს იწმენდს.გოგონას კოცნის. ჩვენ სხვა ვართ! _ შუქრის თვალს უკრავს მოღიმარი კაკო. ბიჭო. თუ დრო არ გადაუვადეს. შეიძლება ითქვას. სოსო თაროზე შემოდებულ ეგზემპლარს ათვალიერებს. დახვეული კიბით ბრუნდება უკან. _ არის განსხვავება? _ არის. _ დავიწყებ და დავამთავრებ. რა ჩვევა აქვს. რა მნიშვნელობა ჰქონდა? _ სათვალეს იკეთებს. ოთარს ანიშნებს. ვიწრო გვირაბის მსგავს თაღოვან ალაყაფში შემოსულა უკუსვლით საბარგო მანქანა და მოსდგომია საჩეხს. ეს ორი დღე არ ვიქნები და არ დამაღალატო. თუ შეიძლება. _ ბატონო ვასო. ვისთვის უნდა გადამეცა. რაღაც დანადგარი ხმაურობს ყურისწამღებად. _ აბა კაი რამეს კი არ გაიმეტებ. შე კაი კაცო. და იმიტომ. თუ ძმა ხარ.. ბელას მე გადავცემ. _ ძველთაძველ სეიფს უტყაპუნებს ხელს. _ გადავცემ კაკოსაც. შეცდომას გამოვასწორებო. წაიკითხავ ხომ? _ რად გინდა ლაპარაკი. დახვეული კიბით შენობიდან ეზოში ეშვება სოსო. ხვალ. შოკოლადის ფილას აძლევს. ოთარი რაღაცას ეკითხება. _ ბორია. _ შუქრის უყურებს. ხომ არ დაგავიწყდება.. გამოვცვლი.. რა იყო. _ იროდიონი მოათავებს დღესვე სამაგიეროდ. _ კატეგორიულად გამომიცხადა. _ ორკვირიან ჯარშია გამოძახებული. ეგრე ვიზამთ! _ ნაჩქარევად ეთანხმება კოტე. ამიტომ წაკითხული გვერდები ააცალე როგორმე და თქვენში დაატრიალე კონვეიერულად. _ დაამთავრეთ. შენ რაც მიბოძე. ვასო ჩორგოლაშვილსაც აღარ ახსოვს თურმე. _ კი მაგრამ. დამაცადეთ.. რაც გითხარი?! _ როგორ გეკადრება! _ სწყინს კოტეს. თქვენი ეგზემპლარი ვასოსათვის მიმიცია. კონდენშეინერი შიშინებს ოთახში და წვეთავს ფანჯრის მიღმა. კარგი თქვენ გრჩებათ. რატომ მეკითხები? _ უკვირს და ცოტას ბრაზობს კიდეც უდროოდ შუბლდაღარული. არსებითი. აღარ ყოფილა საშველი! _ სოსოს გასვლისთანავე აჩოჩებს უჯრას და დიდი ინტერესით იხედება შიგ. ჩვეულებრივად გაწყობილი ოთახის სტანდარტულობას. ახალი ეგზემპლარი მოაქვს და ოთარს უახლოვდება. შენ გამოართვი. მაგრამ ხმაურში არც ერთის ხმა ისმის. . ლურჯ. შუბლზე ქუდჩამოფხატულ იროდიონს უჯრა გამოუწევია და თავჩარგული ილუკმება. კაცო. თავისას უდარებს. _ ზონარს კვანძავს. ხომ არავისთვის გადაგიციათ? _ აქა მაქვს. რა მოხდა?! _ ეს ორი დღე არ ვიქნები. სხვადასხვა სიგრძისა და სისქის მილების რომელიღაც კვანძიდან ცხელი ორთქლის ჭავლი გამოდის და ზაფხულის მზით გავარვარებულ ჰაერს უერთდება. დროდადრო რაღაცას შლის და ასწორებს. არ წავიკითხავო!. _ შუქრი სხვაა. _ დავიწყებ. სხვებს მიხედე. ცელოფანის გამჭვირვალე პარკებით ეზიდება ორი მუშა შაბიამანს. თუ მოვიდა. ბატონო ვასო? _ ვამთავრებ. კი. ჰა და ჰა. ჩემთან რომ არაფერი არ იკარგება. ერთი მიაქვს და ერთს ტოვებს მართლაც და მიდის. _ რას გადმომცემ? _ იღვინთება კაკო. ყველაფერზე გული მოგდის. _ ხომ არ დაგიწყიათ. _ ამშვიდებს სოსო. თაბაშირის ტორსები და ყოვლად გაურკვეველი დანიშნულების საგნებია თავმოყრილი გადახურულში. თქვენი ამოვიტანე და იმისი ჩავიტანე. ქაღალდის ობმოკიდებული რულონები. კოტე. _ იმიტომ გეკითხებით. რომ შუქრიმ. ფაქტიურად. იქა დევსო. ნაკლებად კარგი თან მიმაქვსო.. ბატონო ვასო? _ გადავცემ კი. მორჩება და ხვალვე გადასცემს წვერავას. გამოვა დღეს. ხან სად ტოვებს და ხან სად მიაგდებს ნაწარმოებს. რა იყო. ვხუმრობ. სარეზერვოდ. საქაღალდეს ხსნის. _ მადლობა? _ ახსენებს დედა. _ კატეგორიულად კი არა. _ გმადლობთ! _ მამა ამბობს. _ წავიკითხავ და გადავცემ წვერავას. დამიგდე ცოტა ხნით ყური. შვებულებაში ვარ. დეფორმირებული შიდაეზო ქვანახშირის ნამსხვრევებით არის მოფენილი. შე კაი კაცო. გამოვცვალე. ბატონო იროდიონ. _ გმადლობთ! _ შვილიც.. ლაჟვარდისფერ ტომრებს მიაპორწიალებენ და ალაგებენ სიმშრალეში.. კი. ჩახუთული. არც მეორესი. ვინ შემოიტანა და როდის. თვალების ციმციმითა და წამწამების ხამხამით რომ მისჩერებია სოსოს. ბატონო იროდიონ? _ შუა კარშია გახიდული სოსო. ბელას ხომ იცი. _ მის წინ მდგარ ცარიელ მაგიდას უყურებს. მელაპარაკება! _ მივდივარ. მოულოდნელად ეცვლება ხასიათი. ამ შენობისათვის დამახასიათებელ ერთფეროვნებას კი დიდი და ძველი სეიფი უშლის ხელს. უკან იხედება და გაოცებული მისჩერებია ახალგამოცხადებულ ადამიანს. შემდეგ ჩამოკრიფე და დამახვედრე. მაგრამ მაინც. ვასო ჩორგოლაშვილის ოთახში შედის. მოვრჩი.

დიახ. გირჩევ. ანდა რატომ უნდა იკითხონ? თუ იკითხავენ. გამოჩნდება კიდევაც.. ხომ იცით.. რაში ვარო? _ მესამე ყურმილს იღებს. თავდაჯერებულად გადაიარა დერეფანი.. შენ არა ხარ ამათი კაცი. _ მოითმინეთ. _ ეს იყო? _ ეს იყო. არც კი უნდა შესჭიდებოდი. ყველა საჩქაროა. ბატონო! _ ბატონობით.. _ შეიძლება ამ დროს დაძახება? ძაღლი არ გაიგდება გარეთ. უხმოდ ბრუალობენ მანქანები წიდასფერ კალოზე.. ისე. _ ხელების მშრალებით გამოდის. კი. არც წავა.. წყლის ჩხრიალი აღარ ისმის. _ სად იყავი? _ ვმუშაობდი. მესამეს უფათურებს ხელს. მოშლილი ონკანის ძაგძაგის ხმა წყდება. _ წყალი ეშვება უნიტაზში ხრიალით. _ საჭირო ოთახშია დირექტორი. _ რაო. კარგად. მარტო სიტყვისა და დაპირების იმედზე ნუ დარჩები. _ როდის უნდა გააკეთოს. ბატონო ვაჟა! .. საჩქაროა. მოშლილი ონკანი ძაგძაგებს რაკარუკით. ფარდებს ხსნის შრიალით. _ რაში ვარო? _ სიცარიელეში. მერე. როგორა ხარ? _ ზონარს ქაჩავს. ბატონო ვაჟა. _ დიახ.. კი.. _ პასუხობს სოსო და შუა ოთახში ისვეტება სუნთქვააჩქარებული... რაც ერქვა და რაც დაერქვა... თუმცა შენ მაინც ჩვენი ხარ. ფინანსური მხარდაჭერა. მამაჩემსა აქვს ცხონება._ ბელა. _ ცოტა ეჭვი მეპარება. დიახ.. _ ბელასაკენ იხედება სოსო. აბოლქვებენ რუხ მტვერს. ისე ცხელა. _ დაიწყებ თუ არა. მთავარია. _ სოსო. ბატონო ვაჟა. _ არიქა! _ დაიღრიჯა ვასო და სოსოს გახედა ალმაცერად. რაიმე რეალური საქმისათვის მოგეკიდა ხელი.. დიდ ოთახში დაატრიალებენ და ისევ უკან დაგიბრუნებენ. ბიჭო. _ პირველ ყურმილსაც დებს. გაკავება მინდა მე კიდევ! _ დავაგვიანე. რისი გაკეთებაც იმ დროს შეუძლია და რომლის გასაკეთებლადაცაა მოვლენილი ამქვეყნად?! _ მივლენილი და მოვლენილი არ ვიცი.. ჩვენ არ დაგაყოვნებთ. რატომ. თუმც ახალგაზრდა ხარ შედარებით. პროექტს. ბატონო ვაჟა. _ თინა. შემინახე. _ დიახ. გისმენთ. _ რატომ. კი. _ თუ ხიდები? _ მთებად გადავაკეთე. არა. კი... დიახ. გამოვიდეს მანქანა! _ ყურმილებს ალაგებს თანმიმდევრობით. ზოგიერთი ფიქრობს. მაგრამ თუ ასეა. მაგრამ შეგასმენს ვინმე რამეს. რაში ხარ? _ სიცარიელეში. დიახ. თუმცაღა საკმაოდ აგდებულად. _ დიახ. მპირდებიან. უპასუხა მოქალაქეს და ტელეფონის ყურმილში ჩაჰბერა ფრთხილად თინამ: _ მოვიდა! _ იქნებ მოგეხსენებინათ. (ყურმილში) ხო. ბატონო ვასო.. _ მოსულა! წყლის ჩხრიალი ისმის კაბინეტის საშინაო ოთახიდან. თმას ისწორებს და ფანჯარასთან მიდის. რა გამოდის მერე ამ ცოდნიდან? ცოდნა რას გიშველის? მიზეზი? მიზეზს ვინ კითხულობს. რაც ჩვენამდე აღწევს. დგება.. ერთ-ერთის ყურმილს დასწვდება. _ გაატარონ კანცელარიაში. _ დიახ.. სადაც უკვე ერთდროულად წკრიალებს რამდენიმე ტელეფონი. პრიალა ზედაპირზე დაჩენილ საკუთარ ლანდს აკვირდება ერთი წამით. _ მოტობურთის მოედანს დასჩერებია. იქ არ მოხვდით. _ სოსო. გადმოგცათ ხომ თინამ? _ კი. სწრაფი ნაბიჯებით უახლოვდება სამუშაო მაგიდას. ჩვენ არ ვიცით ვითომ რა გვაქვს და რა _ არა. ფანჯრიდან იხედება. ბატონო ვაჟა!. დიახ. კოტე მოგაკითხავს და ნაწილ-ნაწილ გაატანე. გისმენთ. აბა რა იქნება... დიახ. _ შენცა ხარ რა. მოტობურთის მოედანს უყურებს. _ დიახ. _ მეორე ყურმილს დებს. _ შემომასწარი თუ აქ გეძინა? _ გმადლობთ. გაწუხებთ. _ მეორე ყურმილს იღებს.. სულს უბერავს. მოტომხედრებს უყურებს. შენ არ იცი? ყველამ იცის. _ თვითონვე რეკავს. ტანკში ვიჯექი. ჰაერში აფრქვევენ აირს. რაც აქ მოდის. მოსულა! _ ბელაა. წავიდაო შენი დროო. როგორ არა. კი. დიახ. _ ძალიან გთხოვთ.. შენ რომ დაბადებული არ იყავი! დირექტორი მოვიდა. იგავ-არაკების თაობაზე რომაა გარჯილი. გარღვევა გვექნება. მგონია. ხო... ადამიანმა ის. ბრუნდება და თავის გამოსახულებას აჩერდება მაგიდაზე. არ წასულა. ამოდენა თემას. ბატონო ვასო. დიახ. ადვილად იკითხება. კი. დირექტორი ფანჯარას შორდება.. დიახ. ბოდიშს ვიხდი. _ პირველი პირი შევარჩიე. _ სამი წელი სიცარიელეში ვარ. საგანგებოდ თქვენთვის. სიტუაციის შეფასება ვერ მოასწრო. ყუფარაძემ რომ დარეკა. დეფიციტში გარღვევა გაქვთო. ცოტა რამე გამეგება ამ სისტემისა. კი. თუ ვინიცობაა არ გამოვჩნდი. _ ახლა შემოვედი.. _ საჩქაროა ყველა. ხელების მშრალებით გამოდის.. ბატონო ვაჟა. _ აწი აღარ უნდა გამაკავოთ. დიახ. უკეთესი იყო. დიახ. უმიზეზოდ არაფერი ხდება!. ასე თუ ისე. კი. რა უნდა გადმოეცა? _ `ცისფერი მთები~. _ მაქვს. დროისა და სივრცის შეგრძნებას ვკარგავ თანდათან. უახლოვდება მაგიდას. გამარჯვება! და სწრაფად შეიხურა კაბინეტის კარი ფიქრებად წასულმა ჩადარაჯებულმა მოქალაქემ. სწრაფად.

არ დაგავიწყდეს.. _ მურმანიძის რეზოლუცია ადევს?_ შორიდან ეკითხება დირექტორი. არ იცის. _ ბოდიშს ვიხდი. _ ვხედავ. როდის გაიტან. დიახ. _ შეიძლება? _ კითხულობს გამხდარი მოქალაქე და კაბინეტის კარს მისჩერებია.. გულზე ახუტებული ქაღალდებით და მოსაწვევებით გამოდის თინა მოსაცდელში. ჩვენც მოვისვენებთ.. _ მოსაწვევებს ორად ჰყოფს. ხან სოსოს. _ მე არა მაქვს ამ სურათის გატანის უფლება. მე არ მეცლება.. პატივცემულო ვასო! _ ვისა აქვს.. სხვათა შორის. ბატონო. საყელოაწეული საწვიმარი აცვია. ადვილი გგონიათ ხომ ხელოვნების ნაწარმის გადაგდება! _ იქედნურად კითხულობს იგი. მოტომოედანზე ხმელ... _ მურმანიძეს უნდა მოეწერა ხელი. რეფორმააო. რას კითხულობს იმსიშორიდან. მაგრამ ფსევდოკლასიკური შენობის ფანჯრებს ძვრას ვერ უშვრება. მოდავეებს გადახედავს და გაუჩინარდება... ბატონო ვაჟა. _ თავისთვის ამბობს თინა და საქაღალდეებსა და მოსაწვევებს დასჩერებია საგონებელში ჩავარდნილი. დიდ ბოდიშს ვიხდი! _ დაელოდეთ. ნომრის დასმა არ დაავიწყდეთ. ყვითელ ფოთლებში დგანან და ხმას არ იღებენ. დიახ. იგავ-არაკები რომ აქვს მოტანილი. რას მიკეთებენ. არ დამავიწყდება. თუ კაცი ხარ. ამ სურათის გატანას კი არ დაადგა საშველი! _ უკაცრავად! _ ამბობს მღებავი. ფიცარნაგზე ჯმუხი კაცი დგას. მეტი რა საქმე აქვთ-თქვა. აბა? ხომ დაადო. შენც. რომელ ერთს გასცეს პასუხი. გაუგებარია. _ თინა... ამ დასაწვავ განცხადებას ოთარმა რეზოლუცია. დანარჩენ ქაღალდებს. კი. გაატარეთ მხოლოდ კანცელარიაში. ჩვენ საზოგადოებრივი წარმონაქმნი ვხდებით.. ხვდება დირექტორი. _ არ გახლავთ. _ ხვალ შეიძლება რომ დაველოდო. გრიშა ბატონო. მენავთეები რომ ხმარობდნენ ძველად.. _ ვიღაც კაცია. _ საათზე იხედება. დიახ. აბა მე აქ რისთვისა ვარ. _ . რომ არ გამოსულა. თაბახის გვერდებს მაგიდაზე აბრუნებს და შორიდან დასჩერებია თვალწაჭუტული. გამხდარი მოქალაქე. _ განის კარს აღებს. მოიტანე და მადლობელი ვართ.. ეს რა არი? ცისფერი მთები. ავადმყოფური შესახედაობის. ეს იმას. ამ სურათს ხელს ვერ ვახლებ. დანარჩენები უკლებლივ გამოცხადდნენ დიდ დარბაზში. გისმენთ. დიახ. გაძარცული ალვის ხეების ქვეშ ჩერდებიან ხმელ. აირევა ერთმანეთში. . _ ზევით ააგზავნონ მაშინ. რაღაცის თქმა უნდა.. შევუტან! _ ეუბნება ყურადღებადაფანტული ქალი ხან გამხდარ მოქალაქეს უყურებს. ვწერ და ვწერ.. ბატონო ვასო! _ ყველას სახელზე მაქვს დაწერილი. _ ეს გამომართვი. ვეღარ გავარკვიე. ბელას მაგიდასთან ხელნაწერს კითხულობს. პატივცემულო ვასო. _ თქვენ მე ნუ მიყვირიხართ და ნუ მაშინებთ. რა გინდაო. ჩვენც გვეჩქარებოდა. ახალშემოტანილებს. თუ მიკითხავენ. ტყავის მოკლე კურტაკი აცვია და ხელში უჭირავს საყვირი. არა.. _ იმას არა. _ სოსო.. ქაღალდების გროვა მოაქვს. დადევი. დიახ. _ ტელეფონის ყურმილს დასწვდება კვლავ. მღებავს დასაკეცი კიბე მიუყუდებია კედელზე. თინაც._ შენც რა უცნაური კაცი ხარ. მთები. _ მიიღებთ? _ ვერა. ყუფარაძემ დარეკაო.. რა მოხდებოდა. _ უჯრაზე ათითებს სოსო. ზანტად გამოჰყავთ მოტომხედრებს მანქანები. პატარა გოგონასათვის ჩაუჭიდია ხელი. წამოვიდა-თქვა. დიახ. დიახ. კი. დიახ... _ მეყო მე განცხადებების წერა. რაღაც ინგრევა და რის ხარჯზე. ბატონო. ყუფარაძეც. აბა მე აქ რას ვაკეთებ?! შემომიტანს თინა და წავიკითხავ. სოსო. თქვენც დირექტორის სახელზე დაგეწერათ. დიახ. _ სულ მავიწყდებოდა. ვინაა ეს ყუფარაძე? ამ ტელეფონმა თუ დარეკა. ზოგს _ არა. ფიცარნაგზე შემდგარი ჯმუხი მამაკაცი მენავთის საყვირს ბერავს და ახმიანებს. საათზე იხედება. უთხარი ოთარს. _ უჯრიდან მოსაწვევები ამოაქვს. შემოყოფს კარში თავს. _ განაგრძობს გრიშა. ახორხლებს და თინას უბრუნებს. ბელა მოაბიჯებს ბადურა ღობესთან. ეს ზევით. _ დამელოდოს. კი. ცოტას სოსოს უტოვებს.. თინა შემოდის.და საერთოდ. ძველებს. ეს ოთარს. გაიტანეთ! _ კატეგორიულად და ოდნავ პათეტიკურადაც კი მოითხოვს ვასო. კი. კი.. _ სანამ დირექტორი არ მიბრძანებს. უკაცრავად კი ვარ. აქ რაღაც ხდება. დასწრება სავალდებულოა. დიახ.. შემოდგომის ჰაერს ფხრეწს ამ ხმით. რად მინდა ამდენი ბატონო და თხოვნა. სამწუხაროდ.. ამ ბატონოს ძახილს დაანებე თავი. ბევრს მდივანს აჩეჩებს.. აღარც ერთი დაგვჭირდება მალე. _ აქ ჩავდევი. კი. _ ყურმილს დებს. ხომ იცი. მაგრამ გარეთ რომ არ გამოსულა? _ ცოტას ნიშნავს. თვალებგადმოქაჩულ მამაკაცს გოგონას სასკოლო ჩანთა უჭირავს. _ ალო. მშენბანკში ვარ. ბიჭებსაც დაურიგებს. აღარც მეორე. ყვითელ ფოთლებს ათამაშებს ნიავი. ჩემო სოსო. მერამდენედ მოგაქვს.. დიახ.. ყველაფერს საზღვარი აქვს. თანაც ცალი თვალით. შენ გეუბნები! _ როცა გინდათ.. `გრენლანდიის~ ქვეშ დგანან. გაატარე და შემომიტანე. წავიდა. ბატონო ვასო! _ პასუხობს მღებავი და ბელას ეგზემპლარში აქვს ჩარჭობილი ცალი თვალი. მოიტანე და კარგიც ქენი ძალიან.... გადის. მოედნის ბოლოში. როგორც მოვა. იგავ-არაკების საკითხზე ვარო.. _ სესხბანკში უნდა ვიყო უკვე. დიახ. შენი საქმე იყო მოტანა. მაგ ქაღალდები.. _ ორიდან დღის ბოლომდე აქვს არა დალოდების საათები? _ ორიდან დღის ბოლომდე. თინა არ მიდის. არ ვიცით ჯერ. გრენლანდიის პირქუშ პეიზაჟამდე არ აღწევს საყვირის ხმა. _ ზოგს აწერს.. სხვათა შორის.. სოსოსაც ეხება.

_ ეს არ არის ხელოვნების ნაწარმი და არც ნაწარმოები. _ ბატონო ვასო. `ცისფერი მთების~ ქნევით მიაბიჯებს დერეფანში. დგება. სხვისი ნაწერების კითხვაო. _ ლიფტიდან გამოსვლამდე დაგელოდოთ თუ არა-მეთქი. იქ არიან ბიჭები. კაცო. ვის შეაქვს და ვის გამოაქვს ჩემი ოთახიდან. _ იროდიონი არი? _ ყოველგვარი შესავლისა და მისალმების გარეშე ეკითხება მოლარე.. ხან _ მეორეს და მოულოდნელად შეშდება თვალდაჭყეტილი ელოდება კიდევ რაღაცას. აინტერესებს. ვასო ჩორგოლაშვილი დგას კაბინაში და `ცისფერ მთებს~ კითხულობს. _ ვამთავრებ. დაამთავრეთ? _ შორიდან ეკითხება სოსო. ბოდიშს ვითხოვ. _ ის ბზარი? იმაზე ამბობთ? შეიძლება იყო კიდეც. ჯობდა. ვკითხულობ. მაგრამ შეგასმენს კაცი?! სოსო დერეფანში მიდის. ამ სურათს არავითარი მხატვრული ღირებულება არ გააჩნია. _ ქვეყანამ იცის. ვინ ვიყავი და რა ვიყავი. _ წადი. _ უკაცრავად. თუმცა არ ჩერდება. მოგაცდინეთ. ამად. გამოსარკვევიაო! _ `ცისფერი მთები~ მიაქვს და მიდის. _ ვკითხულობ. შლაპამოქცეული და პორტფელის სიმძიმით მხარჩამოგდებული იხედება ზევით და ქაღალდებში თავჩარგულ ბელას ეკითხება: _ ეს ბზარი იყო? _ ბატონო? _ კრთის ბელა. ისე. ბატონო ვასო. კართან ატუზულ გამხდარ მოქალაქეს ეჯახება. ის იყავი. ვერაფერს გეტყვით. ექიმს ხომ არ დავუძახო? _ ტანკისტი იყავი თუ არა. ნომრავს. რის იროდიონი. _ აგდებთ იმიტომ. კიბეს ბეჭს უყუდებს. გაიტანეთ! ბელა აღებს კარს ამ ლაპარაკში. ბატონო ვასო. _ რა დაემართა. თანაც ეს ბზარი იყო თუ არა ადრე. მოვალ მალე. ჩემის აზრით. გინდა ქვევით ჩადით. იდრიკება. სართულსა და სართულშუა ლიფტია გაჩხერილი. ამ ადამიანს? _ თვალს აყოლებს გაოცებული ქალ-ლანდი და მოწყვეტით. გემის კაიუტაში რომ ემართება ღელვის დროს ხოლმე ადამიანს. მაგრამ ბოლო მერვედიც არ ჩანს. რა მაკადრა. _ არაფრის არ მეშინია. მთელ გრენლანდიას აგდებთ!. რა იროდიონი! _ უკანმოუხედავად მიბურდღუნებს ვასო. მკერდამოფეთქილი ბელა მაგიდასთან ჯდება. საწვიმარს იხდის. ვასო აკანკალებული ხელითა და კბილის პროთეზის მინაზე რაკუნით სვამს წყალს. მღებავს ხედავს და ანაბეჭდ გვერდებს აცქერდება იჭვის თვალით. ლაპარაკობს მღებავის მისამართით თაბახის გვერდებს აგროვებს. ეს არის `გრენლანდიის პეიზაჟი~ და მეტი არაფერი. სახლში უნდა წავიღო.. _ სათვალეს იხსნის ვასო და ილინცურად იხედება ცხაურში. საიდან მოდის ეს ხმაო. _ შენა ხარ? ვკითხულობ. ნეტავი ვიცოდე. _ არ აგდებთ კი არა. ერთ სართულზე ფეხები უჩანს. ახლახან ამოუთავებია კიბე და მოაჯირზე მკლავდაყრდნობილი. გაიტანეთ-მეთქი. თავადვე კიდებს კუთხეში. იქ ადი! _ იბარებს გრიშა და მიდის. სოსოს დანახვაზე ანელებს ნაბიჯს. გამოსარკვევიაო. ახლავე ზევით ავალ! _ სულს ძლივს ითქვამს ვასო... უხმო მუქარით. _ თქვენ რომ დამიბარეთ. _ თვითონ იხდის გამხდარი მოქალაქე ბოდიშს. ფლავი. ჩემი ეგზემპლარის ნახევარი კაკოს წაუღია ციხისძირში. გინდა ზევით ადით. _ ბატონო ვასო! _ თავს ახსენებს შეწუხებული ბელა. მე ტანკისტი ვიყავი ომამდე. ბოშო. ბორია მორბის საწინააღმდეგო მხრიდან. ბატონო ვასო! . მაღალ მკერდზე იფარებს ხელისგულს. წააკითხო იქნებ დანარჩენებს და მოვრჩეთ დროზე. _ იროდიონი არა. პირველი მეოთხედი კოტეს გავატანე. საპირისპირო მხრიდან მომავალ ლანდად ქცეულ მოლარესაც ვერ ამჩნევს.. რომ გეშინიათ. იცით თუ არა ეს თქვენ! _ ტანკისტი კი არა. პულსის ფეთქვას ისინჯავენ ან მკერდის სიმხურვალეს ამნაირად. ბეჭზე კიბეგადებულ მღებავს მიჰყვება. მხოლოდ სრული ეგზემპლარი არა მაქვს. რასაკვირველია. მიდი. ამას მოვრჩები მალე. ბატონ ვასოს შეიძლება დააგვიანდეს. მე ჩემი დღე გავლიე და გინდაც დამეცეს. ვერ გავიგე. _ ვის უბედავ! _ ხმა უწყდება ვასოს. პატივცემულმა ვასომ მთხოვა.. დაბრძანდით. მაგიც გამოსარკვევია. ნერვებს ნუ აჰყვებით. კარში ახრიგინებულ. არსად არ ვაგდებ. ბატონო ვასო? _ რა უნდა დამელოდო. ამას დილამდე ვერ წავიკითხავ. გამარჯობათ. დამელოდეო. მაგას ვაჩვენებ. შემოგეჭერით. ლურჯსაწვიმრიანი. _ დაგელოდოთ. მამაჩემსა აქვს ცხონება. _ სადაც გინდა. მღებავის შემოთავაზებულ სამსახურზე უარს აცხადებს. _ ღირდა. გამხდარი მოქალაქე ვასო ჩორგოლაშვილის მაგიდასთან დგას. რა წესია. გვერდს გვერდს უდარებს. შეშინებული მღებავი წასასვლელად ემზადება. მეორეზე ტანითაა ამოსული.. თავში არ დაგეცეთ! მკლავებმოშიშვლებული. _ ხმას უწევს გრიშაც. შენ საქმეს მიხედე. ვისი საქმე არის გამოსარკვევი! _ ისევ იფეთქებს და `ცისფერი მთების~ საქაღალდეს სტაცებს ხელს. _ წონასწორობას კარგავს ვასო ჩორგოლაშვილი. მოვდივარ. აგდებთ.. ვაჩვენებ მე მაგას. რაიმე რეალური საქმისათვის მოგეკიდა ხელი.. ვასო ვალიდოლს იდებს პირში. ზურგიდან ჩანს და ეს ბოლო სიტყვები აღარც კი ესმის. ხან ერთ კედელს აბჯენს ხელს. გაგება მინდოდა. _ მე არაფრის არ მეშინია. ხომ იცით. _ შებრძანდით და დამელოდეთ! _ უხეშად აწყვეტინებს. არ მეშინია. _ ახლავე ზევით ავალ! _ კარგი. რა იყავი! _ ხმას უწევს გრიშა. ჩამოვა დღეისსწორს და ჩამოიტანს. _ უკაცრავად. არაფერი არ გამოვა! _ მაგას როგორ შევარჩენ. წყალს ასხამს ჭიქაში და აწოდებს. დაღლილი და წელში გახრილი მისჩერებია ჩორგოლაშვილს.

ბელა? _ დავიწყე და გავწყვიტე. არ შეგეშინდეს! _ არხეინად იყავი შენ.. ყოველი შემთხვევისათვის. პორტფელი მიაქვს და მიდის. ბელას მაგიდასთან ჩერდება. _ მთები. _ ჩერდება მოულოდნელად. მე არაფრის არ მეშინია. _ იცი შენ. ხელებს იკაპიწებს და დანარჩენების ყურადღებასაც იმსახურებს. _ რა ხდება? _ მორიდებით კითხულობს გამხდარი მოქალაქე. აღარც უნდა მეტი წვალება._ გინდა ზევით ადი. თქვენ მანდ იქნებით? _ ისე მართალი ხარ. პორტფელს დებს. _ ბატონო ვასო. ერთი უნდა დავრეკო. სერიოზულად გიმუშავია.. დაჯექი. გინდა ქვევით ჩადი. _ თანაც მერამდენე პირია. ფეხზე რატომ დგახართო. გასაგებია. დანარჩენი ხაბურზანიას წაუღია. . _ დღის ბოლომდე გაგათავისუფლებთ. სულერთია.. _ შეიძლება დავბრუნდე კიდეც. პორტფელითა და დაძმარებული სახით რომ მისდგომია ცხაურს. შაბიამნის ახალი პარტია მოიტანეს. ტანკისტი ვიყავი ომამდე! _ საქაღალდეს კეცავს.. ვინ გადაბეჭდა? არაფერი ჩანს თითქმის.. _ სოსო.. _ რის მადლობა! _ ჩერდება გასაქცევად გამზადებული. ბელა და სოსო ლიფტის კაბინას უახლოვდებიან ლაპარაკით. შაბიამანზე მეუბნებოდი.. _ თავისთვის ამბობს უწყისებში თავჩარგული გრიშა. რის მადლობა. შესვენებაზე გავდივარ. ქალი ამ მზერას გრძნობს. კარგი. _ ნამდვილად დააგვიანდება. _ არა უშავს.. რა შუაშია შაბიამანი! _ აჰ. მიიყვანა ნეტავი ბავშვი თუ არა?. წიგნის კითხვით გართულ.. ხან _ ბზარს. ყურმილს დებს და გულისპირს ისწორებს. _ ჰო. გამხდარ მოქალაქეს პორტფელი იატაკზე უდევს და გულზე ხელებდამწყვდეული იხედება ზევით. ხან სურათს უყურებს. ღია ცის ქვეშ რომ დავყაროთ. ხმას არ იღებენ. მაგრამ სხვაგან არ ჩერდება. გრიშა უწყისებს კეცავს და არამკითხე უცნობს აკვირდება. შეიძლება ვერ დავბრუნდე! _ იძახის მოახლოებული ბელა. თუმცა სიშიშვლის დაფარვასაც არ აპირებს. _ რეკავს. მეც გამოვალ. _ შეიძლება დააგვიანდეს ბატონ ვასოს. ის იყავი. მე რა დამიტოვეს. სოსო ვასო ჩორგოლაშვილის ოთახს აპირდაპირებს. მღებავ მიხოს გრძელი სინა უჭირავს და ლიფტის კაბინის ძროს კანალიზაციის მილივით უჩუჩხურებს. არ გვჭირდება და მაინც მოაქვთ. _ `ცისფერი მთები~ რომ წაიკითხეთ. _ ბოლო ერთი მერვედი და წინა ერთი მეოთხედის ნახევარი დაჰკლებია ვასოს. რატომაც არ ვკითხულობ! _ ეუბნება შუქრი და წიგნს თვალს არ აშორებს. მთებია.. _ უხსნის სოსო... _ რელე უნდა გამოვიღოთ!_ აცხადებს მოქალაქე. ეუბნება..დერეფნის ბოლოში გამშპარ ბორიას აყოლებს სოსო თვალს და რამდენიმე თანამშრომელს ესალმება. ულტრაიისფერი სხივები მოხვდება და სილურჯეს დაკარგავს. გზადაგზა სინჯავს რამდენიმე კარს. მომეწონა და კოპალეიშვილს გადავეცი. აქ იქნები? _ არა. არ მუშაობს იმათი ტელეფონი. უნდა გავიდე. მაგრამ ბელა ყურს არ უგდებს. შლაპას ისწორებს. _ ტანკისტი კი არა. ლიფტიდან გამოშვერილ მავთულზე კიდებს. ოთხშაბათია ხომ დღეს?. ვინ იცის. _ თავს აწევს ბელა. ნახე. _ მთები. ლიფტშია გაჭედილი! _ უხსნის სოსო. ამიტომ სიმშრალეში შევატანინე. მწვერვალები. _ მხოლოდ ნახევრის ნახევარი აღმოჩნდა ჩემთან. ერთი განახვა. _ მიდის და ამ ბოლო სიტყვებს უკანმოუხედავად ისვრის. მიბნედილ თვალებს იფშვნეტს. _ პასუხობს ვასო უხალისოდ. _ ბენდექსია ჩაშლილი. სოსო. საწერი მაგიდის ქვეშ ფეხებგაჩაჩხულ. _ დაამთავრე.. _ ეტყობა.. _ წავიკითხე. რატომ უნდა წავიღოთ? _ ისე მაინც. სოსო ქაღალდებს დასჩერებია და ნახევრად შიშველი მკერდისაკენ გაურბის თვალი.. შემდეგ არაფერი თქვან. _ იშმუშნება მოქალაქე. პასუხს არ ელოდება. ხიდები რა იყო. ზონარით კრავს. სოსო. ნაბდისქუდიან შუქრის ხედავს. _ დიდი მადლობა! _ თავს ხრის სოსო. _ უხსნის მღებავი და დაგრეხილ სინას ვეღარ აძრობს. მართლაც ახალდაკლაკნილს რომ ჩამოჰგავს. უნდა წავიღოთ ჩვენ მაინც ფიზკულტურის ინსტიტუტში ოფიციალურად. ცუდად იკითხება... გრიშა უწყისებს ჩასჩერებია და კითხვით გართულ ვასოსაც ელაპარაკება. _ შაბიამანი? _ `ცისფერი მთები~. ტელეფონსაც არ ეშვება. შენი `ცისფერი ხიდები~. სტუმარსაც აქცევს ყურადღებას. სოსოს მკლავში ხელს ჰკიდებს. ვერ რეკავს. კიბისაკენ უხვევს ფეხსაცმელების კაკუნით. _ არა უშავს. სოსო მოქალაქეს ესალმება. _ პატარა პაუზის შემდეგ ამოილაპარაკებს ვასო. არ არიან ნეტავი შინ? _ უჯრიდან თაბახის გვერდები ამოაქვს. _ კიდევ? _ თავისთვის ამბობს ბელა. _ ნუ ლაპარაკობთ! _ წუხს მოქალაქე. საწვიმარს იხდის. ერთმანეთს უყურებენ. ზედმიწევნით ფრთხილად ხურავს კარს ოთახიდან გარეთ გამოსული სოსო და გაჩქარებით მომავალ ოთარს აწყდება დერეფანში. _ მე მეგონა. მისდა უნებურად აღებს გვერდითი ოთახის კარს.

.. წუხს მოქალაქე. გინახავს შენ? კარგი. ხელმოკლე ადამიანის ამბავი. _ არ დამითვლია. _ რა გაყვირებს. _ იგავ-არაკები? არა. გერგებაო. აქ ისინი მაქვს და სასამსახურო და საპენსიო საბუთებიც მიდევს.. . რაღაცას უშვებს და კაბინას ძრავს დაძაბული მაყურებლის თვალწინ. ამხელა ამბავს არ უნდა შესჭიდებოდი.. გავიტანოთ საბჭოზე და საბჭომ გადაწყვიტოს! უცნაური ხელსაწყო ამოუღია პორტფელიდან მოქალაქეს. დახლზე ხელებით დაბჯენილი. ფულს იხდის და ცარიელ სკამზე დადებულ საქაღალდეს აკვირდება. რისი გაკეთებაც ახლა შემიძლია? _ ბატონი ვასო რაღაცის თქმას აპირებს. მაგრამ აღარ აცლიან. _ ნუ იტყვი.. გითხარით? _ საერთოდ მეიგავე ხართ? _ საერთოდ _ მარკშეიდერი. კაცო.. _ დავიხიოთ. იატაკზე წვება ბოლოს ყველას გასაოცებლად რაღაცას უჭერს. კითხულობთ? _ ახლა? _ საერთოდ. _ როდის იქნებაო. ხომ იცით. რაც არ უნდა იყოს! _ საქაღალდის ზონარს ხსნის და ხელახლა კვანძავს. _ შორიდან ეძახის სოსოს. _ როგორ გეკადრებათ!. როგორც ვხედავ.. ბატონო ვასო. თითქოს უკანასკნელი სიტყვის დაბარებას არ აცლიან.. ვიწრო ოთახში ორიოდე მაგიდა დგას კიდევ. _ ბატონო? _ მარკშეიდერი... ამას თავი დავანებოთ.. აღარა ვარ კაცი. _ არ დამიგვიანო. ნაკლულ გვერდებს მოვძებნი და შევავსებ. _ აკლია ამას გვერდები წინ და უკან. ის გააკეთე... როგორ არა. რაღაც თანხაო. კედლის ჭორფლიან სარკეში იხედება თავწახრილი. სიგარეტის კოლოფს ცელოფანის ქაღალდს აშორებს ტკაცუნით. _ ღმერთმა ხელი მოგიმართოს. თუ კაცი ხარ. _ კი._ პრემიები იქნება. ოთარს პასუხს მოთხოვს ვინმე თუ თავის ნათქვამს ვერ გადათქვამს!. კაბინის კარიც იღება ჭრიალით. ახალგაზრდა ხარ ჯერ.. ჩვენი სიტყვა იწერება. არა უშავს. _ თქვენთან ძნელია მუშაობა. ცოტაც და. _ თმას ისწორებს. მაინტერესებდა. შეიძლება არ დავბრუნდე. საერთოდ არა მაქვს. ალიონზე მოგიტანთ. _ რაც გინდა.. _ პრემიასაც. _ ყუფარაძემაც დარეკა. ბუფეტში სხედან და საუზმობენ უმადოდ. მერამდენედ მიგაქვს?_ გული ეთანაღრება მაინც ვასოს. _ იგავ-არაკებიც მანდა გაქვთ? _ თუმცა კარგად ნახა. წაჩოქილი მისჩერებია კაბინას და ფიქრობს. _ სად არის მერე ამნაირი სიყვარული. ის. _ ყუფარაძემ რომ დარეკა. ხელს ართმევენ ამის შემდეგ ერთმანეთს განსაკუთრებული მნიშვნელობით.. _ თავქვე ჩადის.. იქნებ სიუჟეტები შეგეძინათ. არა უშავს. _ გმადლობთ. _ განაგრძობს ვასო. ვასო ჩორგოლაშვილს ათავისუფლებენ. თუმცაღა რამდენჯერაც წავიღე. ჩემო კარგო შეიძლება-არ შეიძლებას. მაგრამ რად გინდა.. თუ იცით? _ არ ვიცი. ოთარმა წაიკითხა და ძალიან მოეწონა! _ ახსენდება სოსოს. შენ წყალგაღმა ხომ არ გგონივარ! მოეწონა. პატარა. ბატონო ვასო! _ ისე აშორებენ გისოსებს. ბორია დახლთან. გამხდარ მოქალაქეს პორტფელი და შლაპა უდევს მუხლებზე. მსუბუქი ორთქლი ასდის ქვაბს მის ზურგს უკან.. არ უთქვამთ? _ არა. _ კი მაგრამ. რკინები რომ ამოყარა კაბინასთან წაჩოქილმა. ლაპარაკში ხელფასს გვაძლევენ... ვასო ლიმონათს უსხამს და პორტფელსაც დასჩერებია მოურიდებლად. თქვენი დირექტორი ვერ მოვიხელთე._ არ ჭამს... _ ბატონო ვასო. მთავრდება უკვე სამუშაო დღე და იქნებ გამატანოთ შინ. კაბინიდან გამოსული ვასო გამხდარ მოქალაქეს დასვრილ პერანგს უსუფთავებს ხელისგულით და სულის ბერვით. პიჯაკსა და საწვიმარს იცვამს. იმდენჯერვე დაგიბრუნეთ. ბატონო ვასო. მოქალაქე. მკლავდაკაპიწებული მოქალაქე და მიხო დაგრეხილ სინას აძრობენ კაბინის ძროდან ამასობაში. დაფიქრებული სქელი ქალი ფარავს ბუფეტის ავლადიდებას. როგორ გეკადრებათო. სადღაც იქვე კიბის პირველსავე ხვეულში იკარგება წვრილი ქუსლების კაკუნი. მიირთვით ლიმონათი. დაუკრეფავში გადადიხარ. თუ გაინტერესებდათ. _ გაამოთ. _ კარგი მაშინ. _ არა უშავს. _ დაკავებულია ძალიან. გაცვლითი წესით. _ ამოდენა ფანტაზიას. ღირსების ორდენის ასლიც. ეტყობა. _ ეგზემპლარი ხელში უჭირავს უკვე და ისე ლაპარაკობს. _ აბა როდის უნდა გავაკეთო. უმადობასაც უჩივის. აქ არა მაქვს. _ ურთავს გრიშა. უზარმაზარი ვენტილატორი და დიდი მაცივარი ზუზუნებს დაგუდულად. მე წავედი. ბატონო ვასო. ამოდენა თემას!. არ კითხულობ.

_ ყურმილს დასწვდება. _ ჯერ მე შევალ. კი. სამიდან ერთი თუ გამოიყვანე. _ ვულკანოლოგი. ჩავიწერ. ბატონო.. თქვენ არა. (მეორეში) გამოვიდეს! _ მეორე ყურმილს გადადებს. _ სამიდან ერთი? _ დიახ.. დიახ. მონათესავე დარგია. დიახ. დიახ. დიახ. მაგიდას შორდება... დიახ. ვაშალომიძემ? _ ყუფარაძემ. დიახ. _ თინა რაღაცას ინიშნავს რვეულში. თვითონვე რეკავს. გასაგებია. ტელეფონი რეკავს. არ იქნება. რა მითხარით. თქვენ საბჭო უნდა დანიშნოთ როგორმე და ყველას წაკითხული ექნება. ძია ვასო! _ ამ საუბარსაც უგდებდა ყურს სარკეში მაცქერალი ბორია. რა ვქნა. თუმცა შეიძლება არც ყოფილაო. დიახ. გასაგებია. პორტფელი ქაჩავს ცალ მხარეს. ერთ ტელეფონს უსმენს. _ დირექტორი დაბრუნდება თუ არა-მეთქი. ფეხზე ამდგარნი ხელმეორედ ართმევენ ხელს ერთმანეთს..... დიახ... იძულებით გავხდი. _ წაიკითხა და ძალიან მოეწონა. _ კითხულობენ დანარჩენებიც. მარკშეიდერზე შევთანხმდით. ბორია. ალისფერი ყელსახვევი უკეთია და იმგვარივე ფერის ცხვირსახოცი უდევს ზოლებიანი კოსტიუმის გულის გარეთა ჯიბეში. _ მთები. დიახ. _ მე ახლავე. რა სჭირს ამ აპარატს? ორი სათაური არ არის საჭირო... _ ყუფარაძემ. დიახ.. პრინციპში მარკშეიდერი ვარ. _ მაგნაირი შტატი ჩვენთან არ უნდა იყოს. კი.. თუ შეიძლება. მოითმინეთ. ვულკანოლოგს.. მარკშეიდერი... ვიმუშავე კამჩატკაზე... ვინ დარეკაო. კი. _ დიახ.. კი. დიახ. _ კარგად იყავი. კი. სოსო ადგას თავზე და ამ პროცესის დასრულებას ელოდება. _ დიახ.. კი. დიახ. კი. _ დაბრუნდება დღის ბოლომდე თუ იცით? _ ეკითხება კუთხეში მოკალათებული მარკშეიდერი. სამიდან ერთი გამოვიყვანე. არა. _ ტელეფონი რეკავს კვლავ. დიახ. გასაგებია.დიახ. რომელსაც ჩვენ დღეიდან მარკშეიდერს დავუძახებთ.. კი. _ კარგად. კი. დიახ. ან `ცისფერი მთები~. _ სწორად გაიგონეთ. არ დაიკარგო.. გისმენთ. აქ არი. დირექტორი სამუშაო მაგიდასთანაა წახრილი. უკაცრავად. _ ყურმილს დებს. წავიკითხე. მხოლოდ დაკავებულია. ყურმილს იღებს. _ .. რა ბრძანეთ. _ დიახ. კი.. დიახ.. გასაგებია._ მე გავიგონე მარკშეიდერიო. არა? _ დიახ. _ ჯერ უნდა წაიკითხონ და შემდეგ უნდა დავნიშნოთ საბჭო. . არ იქნება. დიახ. (ყურმილში) თქვენ არა. დიახ. კი. თუმცა მე თავად. ბატონო ვაჟა. მიხმეთ! _ გაწუხებთ და არ ვიცი. დიახ. _ ადრე სხვა არ იყავი? _ შენობით მიმართა. დიახ. გაწუხებთ. _ მახსოვს კი. პატივცემული ვასო უნდა მოვიყვანო. ორმოცდაჩვიდმეტში გამომიშვეს. არ გახლავთ. გაწუხებთ. (მეორე ყურმილში) რომელი ხარ? (პირველში) დიახ. _ მომეწონა შენი `ცისფერი ხიდები~. ბუნდოვნად. გისმენთ... კი. _ მე ინტაზე. ბეჭს უგდებს. დიახ. _ უკაცრავად. (სოსოს) შეიძლება ამდენი?. `ცისფერი მთები~ და `ტიან-შანი~ დავარქვი. _ გადავაკეთე. _ წუხილისთვისაც ვართ გაჩენილი. _ რაღაცას ანგარიშობს გუნებაში. თუ დაგვიხვდა. ბორჯომს ისხამს ჭიქაში. ეს ხომ არ არის მთავარი.. დერეფანში მოდიან მწყობრი სვლით.. ბზარი არ მიხსენებია... რა ვარო. როცა კლიმატი შემიცვალეს. _ საიდან უნდა დაბრუნებულიყო. თუმცა ვულკანოლოგი. კლუჩევაია სოპკა.. _ ერთ-ერთს მოვაშორებ. _ სხვებმა რა ქნეს? _ ყურმილს დებს. მოსაცდელში აწკრიალდება ნაცნობი ზარი.. დიახ.. დიახ._ არა. _ ან `ტიან-შანი~ დატოვე.. _ მთები. _ პირველ-მეორე ვარიანტში ეგრე იყო. დიახ.. კი. შემდეგ ვორკუტა. აქ არ მოხვდით! _ ტელეფონს გადართავს. გაცდენთ. კი. კი. _ იმეორებს დირექტორი. კი. დიახ. ყურმილს დებს. წაიკითხა ოთარმა? დიახ. ზევით იხედება. _ რად უნდოდა მერე ორი სათაური. თუ არა და. _ პასუხობს თინა. _ ცხადია. ბორჯომით აშხეფებულ ჭიქას დგამს მაგიდაზე. კი. მაცივრის კარს აღებს. დიახ. მარკშეიდერს მისჩერებია უაზროდ. ორი ტელეფონის ორი ყურმილი უჭირავს ორ ხელში. ეს ბზარი ადრევეც იყო. კი. _ ვინ თქვა მთავარიაო. კი. სესხბანკშია წასული.. მეორეთი _ რეკავს. დიახ. ბატონო ვაჟა. პირველს უსმენს. _ ახლა. დიახ. თუმც ვერ აძაბუნებს წლებში გამოჯეგილ კაცს. დიახ.. _ ახსენებს სოსო.. _ რა ბრძანეთ? _ დგება და ადგილზევე აწრიალდება. დაელოდეთ და როგორც მოვა... ვერ გეტყვით. კი.... _ მარკშეიდერი. გადამირეკეთ.

მოტოციკლეტების გამაყრუებელ ხმას აძლევს გზას. დეფიციტში გარღვევა გაქვთო. მოდექი. სქელძირიანი ფეხსაცმელების ხათქუნით. ვასო ბიძია.. ორ ბატს ვერ მიაბარებ ერთდროულად. თქვენ საბჭო უნდა დანიშნოთ. უაღრესად დაფიქრებულ მღებავს ვერ ხედავს. ყოფილიყო ზევით. _ კარს აღებს და მოტოციკლეტების ხმაურში შედის. აღარ იქნებაო.. ჩამოთოვლილ სამყაროს აპობს იერიქონის ჩასაბერით. აღარაა. უჯრაში ჩარჩენია. იყოო. _ ელაპარაკება სოსოს მოსაცდელში. ახლა თათბირია და არარსებულ ქაღალდს გვიბრუნებენ ქაღალდზე. თხოვნა. კაცო. აბა აქ მე რისთვისა ვარ.._ შენი ბრალია. თუ დარეკეს. აღარ გჭირდებოდა მეგონა. ყოვნდება. ის.. _ რა უნდა ბორია ნამგალაშვილს ამ ყინვაში ციხისძირში? ცოტა მიდექი. არა? _ რას შვრები. ძვირფას ქურქში გამოწყობილ ბელას სასკოლო ჩანთა უჭირავს. ფიცარნაგზე შესული მამაკაცი მენავთის საყვირს ბერავს.. სამწუხაროდ. _ ისიც არი რა. იროდიონი შვებულებაშია. გაყინულ მანქანებს აძაგძაგებენ. ჩადუმებულ. მიხო ჩაქუჩის ცემას წყვეტს. მოხერხებულად არიდებს თავს სოსო აწყვეტილ რულონს. შეფუთნილი გოგონა მოჰყავს ლერის ბადურა ღობის გასწვრივ. სად იყო? _ თინას დავიწყებია შემოტანა. ბორია ციხისძირში წასულა. გაზეთებს ალაგებს მაგიდაზე. და რაც იყო. ჯმუხი მამაკაცი კვალავს თოვლში გზას მენავთის საყვირით.. მოეცალეო. დამვიწყებია შეტანა. უძახის სოსოს შეშინებული მეროლე. გამელაური პრინციპულად არ კითხულობს. კაცო. წყნარად და უშფოთველად ათოვს ქალაქს. საგანგებოდ თქვენთვის. მშენბანკში ვიქნები. შემდეგ. რად უნდა ორი სათაური. მაინც ვერ გავიგე! _ ეუბნება სოსოს გულმოსული და კარის სახელურს ხელს არ უშვებს. ფაქტიურად. ეს ერთი მეორე. _ პირადად მე მომწონს.გასვლა და დირექტორის გამოჩენა ერთია. ბოლქვა-ბოლქვად უშვებენ აირს მანქანები ოზონით გაჟღენთილ ჰაერში. წარმოგიდგენია. კარს ხურავს და ხმას აბრუნებს უკანვე. შეაწუხე ვიღაც. პირველი პირია. ვასო ჩორგოლაშვილი შემოდის ოთახში. წვერავა _ ჯარში. _ კედელთან აწურულ თინას მისჩერებია... კოპალეიშვილი არ იციან სად არი. _ `ცისფერ მთებს~ რა ჰქვია კიდევ? _ `ტიან-შანი~. ეთხოვება თოვლში მიმავალ მამა-შვილს აყოლებს თვალს. შაბიამნის ახალი პარტია მოიტანეს. გაინძერი რაღაცნაირად. რაში გაინტერესებს? _ რაში მაინტერესებს და შენი `ტიან-შანი~ აქა მაქვს. რამდენიმე გამვლელს უქცევს გვერდს. _ რაღაცას იხსენებს. ყინულოვან ველს.. რკინიგზის მიწაყრილს. აბა მე აქ რას ვაკეთებ? _ საქაღალდეს ჩამოართმევს გაჯავრებული. სხვები რას იტყვიან. ზანტად.. ბატონო ვაჟა. _ `ცისფერი მთები~. _ რა არის? _ `ცისფერი მთები~. მოტომანქანები გამოჰყავთ მხედრებს თოვლში. თოფნაკრავივით ხტის ვასო. `გრელანდიის~ ქვეშ მოკალათებულ. კიბის ხვეულებში ეშვება და სწორზე ჩერდება სუნთქვაშეკრული. ქაღალდის რულონს მოაგორებს მუშა მეორე მხრიდან. ვეებერთელა ნაბიჯებით. ხელს აქანებს გაოცებული პალტოს იხდის. _ ამაშია საქმე! _ ოხრავს დირექტორი და შუშის მძიმე კარს აღებს. წაიკითხა ყველამ? _ კითხულობენ. ჩათბილულ გოგონას კოცნის. ჭიჭინაძე კურსებზეა. სულს უბერავს დასაკეც კიბეზე შესკუპებულ. წამით ყოვნდება რატომღაც და ადგილიდან წყდება მოულოდნელად. ვასო ბიძია. ბატონო ვაჟა. შემხვედრ ოჯახს ესალმება თავაზიანად.. _ ეკითხება მარტოდ დარჩენილ სოსოს მდივანი. წყნარად ათოვს გრენლანდიას. ნეტავ არ შევიშლებოდე თქვენი გადამკიდე და არ მინდა მეტი არაფერი. უხალისოდ აწვებიან სატერფულს. გასასვლელისაკენ იწევს. _ მოკლედ ასეა. უყურებს და ვერ ხედავს თითქოს. ცხვირს იწმენდს პიჯაკის სახელოთი. ზევით! _ თქვენზეა. ახალი ძალით აპირებს თითქოს შუშის კარით ხმაზე შეტევას. _როდის შემოდი? _ აქ ვიყავი. უკან მაცქერალ გოგონას უქნევს ხელს. სიშორითა და თოვლის ბუქით გაბუნდოვანებულ. . _ ორი სათაური არ არის საჭირო. გამაგებინე.. ჩამარაზვინე უჯრაში. ვნახავთ. მოტობურთის შესუდრულ მოედანს. მღებავი მოულოდნელად გამოერკვევა და ჩაქუჩს დასცხებს რკინის კაუჭს. თეთრად დაწინწკლულ მაუდს აკვირდება. _ არ ამბობენ. საკეტს ამოწმებს. ყინულის ხორგთან დაყუნცულ სამ თეთრ დათვს. _ ბატონო ვაჟა. ვინ მოჰკიდებდა ხელს. ემზადება. ჩემო სოსო. _ რაც მთავარია. `ცისფერი მთები~ მოგიტანეთ. შენ მანდ?! _ დილა მშვიდობის. _ დაგწყევლოს ღმერთმა. _ რა კაცი ხარ შენ. ყველაფერი. ჩაკეტეო. ძალიან გთხოვთ.. გინდა თუ არა. უკვირს. _ ვალიდოლს იღებს ჯიბიდან. ორი სათაური არ არის საჭირო.. _ როგორ თოვს. სამი თვეა აქა დევს! სოსო დირექტორს მისდევს. რაო. _ არა. _ მოსირმულ საწვიმარს იფენს მკლავზე მოხერხებულად. ცისფერი გადაჰკრავს გლეტჩერს.. `ტიან-შანი~. ერთი სიმაღლის ერთფეროვან სახლებს.. ვითომ არ ვიცით. ფიცარნაგს უახლოვდება.. მარტო აქაც არა ვარ. აბა მე რა წავიკითხე? ყველაფერი ამერ-დამერია. რატომ არის კარი ღიაო. რა გვაქვს და რა _ არა. როგორც იყო. ბატონო ვაჟა.. ოცი ცენტნერი ქაღალდი დაგვაკლეს. _ სოსო. უნდა დაავალოთ ბატონ ვასოს. _ უჯრიდან ნაცნობ საქაღალდეს იღებს. ანდა ოთარს. ძალიან გთხოვთ! _ რად მინდა. ბელა ქმარს აძლევს ჩანთას. _ მოგდევს ვინმე? _ უკანმოუხედავად ეკითხება ვესტიბიულში გამოსული დირექტორი. შორიახლო მომლოდინე შავ მანქანას უახლოვდება. _ სესხბანკში მივდივარ.

. ამ შენობაში.. არ მეშინია. _ ბავშვი უყვარს.. _ მოკლედ პასუხობს მღებავი და კიბე გააქვს ხრიგინით. მადლობა ღმერთს. ზოგადად ვლაპარაკობ. სალამი. კაცო. გადმოგირეკავთ მოგვიანებით.. იმას ვაკეთებ. მიხო. ისევ უბერავს სულს მაგიდას. ასე: ვცხოვრობთ. აბა ამას რა გაამაგრებს. ისეა-თქვა.... სულ მოშვებულია კაუჭი. როგორ თოვს. ვასო ბიძია. რაც მითხრეს. _ რას ამაგრებ.. არ ცივა. ახლაც თამაშობენ თოვაში. ბეწვის ქუდი ხურავს. ქურქს იხდის. ცივა. ვასო ბიძია. ქურქმოხურული ზის მაგიდასთან. არ მინდა?! აბა ხელი ახლოს ვინმემ! აქა მაქვს ჩაკეტილი. მეტიც შეიძლება. _ გამოცივებულ სეიფ-ხრონგს უტყაპუნებს ხელს ძლიერ და ძველმოდური სეიფი ვადაგასული მაცივარივით ყანყალებს. _ ხელის მტევანს ათამაშებს. ეს. _ ზანტად... _ როგორ რატომ? _ ამ შეკითხვის გარდა ყველაფერს ელოდა. დოდო ხარ? მოვიდა? ხომ არ დააგვიანდათ? ჰო. კედელი კედელს აღარ ჰგავს. ხომ გასრულდა ეს ოცდაშვიდი? რამდენიმე დღე ხომ დაემატა? დღე კი არა. ამ კვარტალში.. სოსო. იმას ამოვიძახებ.... _ რად გინდაო. ისე. აქ ჯდომა აღარ შეიძლება! _ რა არი._ არა მართლა. შემოდი. შეიძლება წელიც. იქნებ მეც გამაგებინოთ?. რომ ასე მოიტანა ცხოვრებამ. იმიტომ კი არა. იმიტომ. ბავშვები გუნდებს ისვრიან. ამიტომ დავადგმევინე გრიშას.. ისეაო. _ როგორ თოვს.. უაღრესად დაეჭვებული და შეფიქრიანებული იხედება ზევით.. მობუზულები დადიან თანამშრომლები დერეფნებში. აღგზნებული.. რას ათვალიერებს ამ ზევით. ისეაო. _ სურათს? მე მეგონა. გვერდები ხომ არ დამიტოვებია შენთან? _ თავი აქვს შუაკარში შემოყოფილი სოსოს. ბელა შემოდის. რომ იცოდეთ. ჭერს ამაგრებდი. ჩვეულებრივი ოჯახი გვაქვს თითქოს. ამ სურათით არ მიწერია სიკვდილი. მაგალითად. გინდაც ჩამოვარდეს და დამეცეს. თუ ქალი ხარ. _ უნდა დავრეკო. ბატონო ვასო. ასეა. რაზე მკითხეთ. _ თვალები უშტერდება. მაგრამ მო-მოტობურთი რა უბედურებაა.. არც ადრე ყოფილა გულგახსნილი. _ იროდიონ. ის შენი ქმარი სახლშიაც არ იღებს ხმას? _ ლერიი? _ სიტყვას წელავს მოულოდნელი შეკითხვით გაოცებული. დამცინოდნენ. _ რასაც ჩამძახებენ. შეუფერხებლად ლაპარაკობს ამჯერზე კიბის ზედა ფალანგს ბეჭს უყუდებს და წასვლას აპირებს. ბატონო ვასო. რომ იცოდე. არ გამოჩენილხარ და სად უნდა დაგეტოვებინა? _ დაბრუნდი შვებულებიდან... _ ვთქვათ ოცდაშვიდზე მეტი ან ოცდაშვიდზე ნაკლები. როგორ თოვს.. სხვანაირად არ გამოდის.. ბატონო ვასო.. მუდმივმა უმუშევრობამ გული მოუხარშა. _ რა გითხრა? _ მოტოციკლეტების ვიბრაციის ბრალიაო. სველ შეფიფქულ თმას ისწორებს თოვლის სითეთრით აწითლებული. _ არა.. ჩურჩულით ანგარიშობს გუნებაში რაღაცას.. მიგაქვს სურათი?. ვასო ბიძია. _ აქედან ხომ არაფერი აგიღია?_ ეკითხება ბელა და მაგიდაზე მიმოფანტულ თაბახის გვერდებს აგროვებს... _ გადაირევი კაცი. ამ ოთახში არაფერი იკარგება. _ დამიწყო ამანაც ასეა.. _ მერე რამდენი ვინმე სისულელეს იტყვის.. სახელოთი ცხვირის წმენდით ჩამოდის კიბიდან... მოტოციკლეტების ვიბრაციის ბრალიაო? _ ახსენდება ვასოს... რა უნდა მექნა. მიიყვანა თუ არა ბავშვი! _ ტელეფონს აწვალებს. არც გვძულს. კაცო. მაგრამ. ასეა-თქვა. გვამცირებენ. _ არაფერი. ზაფხულში სიცხე და ზამთარში სიცივე აწუხებთ მაინც. კარგი. უნდა გაიმეორო?.. _ გრიშამ. საბაკურიანე კაცს ვგავარ მე. _ მე პატარა კაცი ვარ.. _ ვალიდოლს პირში იდებს. ვცხოვრობთ. აღარ მახსოვს._ გამართულად.. _ ყურმილს დებს. სად უნდა წავსულიყავ ამ ზამთარში! ისე. ბელას შეკითხვას უპასუხოდ ტოვებს. ოცდაშვიდი. კიდებს. ბატონო ვასო? _ ისე. ხო. მაგას ვენაცვალე. როგორც ჩანს. არ ვიცი... რომ ყველაფერი მჯერა ანდა ჩემი აზრი არა მაქვს. _ მე აქ ვზივარ ოცდაშვიდი წელიწადია და რატომ უნდა გადავიდე სხვაგან. იროდიონს. როგორც ჩანს. _ შენ არ იფიქრო. ბატონო ვასო._ ჩუმად ლაპარაკობს ვასო.. კარგი.. იროდიონ? _ არც წავსულვარ. _ ერთი თვეა.... გადაპეპლილია სულ ცა. რა უნდა იმ კაცს?! _ შენ ვინ გითხრა. ბატონო ვასო. _ რატომ მაინცდამაინც ოცდაშვიდი?. ცხენბურთი გამიგია. _ აქ ვიყავი. წარმოგიდგენია. მანდ? _ სურათს ვამაგრებ... ეს არ უნდა გაგეტანა აქედან? _ მე რა ვიცი. ჭერი _ ჭერს. ალბათ.. გადაირევი კაცი. _ ერთი მითხარი. დამცირება გვაკლია?! . რომ ჩამოვარდნის მეშინია. არც გვიყვარს ერთმანეთი. _ ჩემი ეგზემპლარის გვერდები დავტოვე დღეისსწორს აქ. თვე. ვამაგრებ.. მხოლოდ _ სად. ჩემი გადარევა ხომ არ გინდა.. _ არ უყვარს ლაპარაკი მაინცდამაინც. _ რა გვერდები. ასეაო. _ მეც ვუყვარვარ. _ ვინ გვამცირებს. ვასო ბიძია. მეტყვიან.. რას აკეთებ. გრიშამ მი-ი-ი-თხრა. იროდიონ.. ვიცი. იმ კაცმა ისე შემაშინა იმ დღეს. _ კი არ მიმაქვს..

_ გივის გადაეცით. დაიცადე.. ეს გივი! _ იროდიონია. ბიჯოს! _ თვალებს აბრიალებს. _ ისე? _ აინტერესებს იროდიონს. შენ ეს არ გაინტერესებს. იროდიონმა. _ წირავ ძმაკაცს?. შემოსვლა მეორე. _ ბორიაა. ექიმი ვარ. თუ შეიძლება. მე რა. კი არ მეკითხები. _ იმან ხომ არ მოიტანა ეგ ამბავი? _ ცალ წარბს ქაჩავს განის კარის მიმართულებით. წაიკითხე თუ არაო. დაანიშვნინე საბჭო და ყველას წაკითხული ექნება. _ არც არაფერი. სოსო.. ხეზე ვიცხოვრებ. იროდიონ. ისე? _ რამდენი წლის ხარ? _ ხომ გითხარი. სერიოზული სახით აცხადებს იროდიონი. _ ვინაა. დედა. _ ვინ. 46-პროცენტიანი შემცირებააო. _ სიდინჯე ერევა კაკოს. _ მანდაა.. ალო. _ არ არი გივი? _ ყაბალახნაბდიანი ერთი კაცი აღებს კარს. _ არ მაინტერესებს ეს პასპორტი. არ შეხვიდე. ალო. კაკო იცინის. ჩვენ ვართ! _ გივის ეძებენ? _ ხმადაბლა ამბობს სოსო. წაიკითხე? _ თავისი დარდი აქვს სოსოს... _ მართალია. _ რა. _ გივი? _ გივი კი არა. _ პასუხობს ყველას მაგივრად ორ კაცს კაკო. სოსო? _ `ცისფერი მთები~.. შე ჩემი ცოდვით სავსე? _ უკვირს ბორიას. ვერ ხვდები? _ აწყნარებს ბორია.. _ გისმენთ. ახალგაზრდები მეცოდებიან. სოსო. წავიკითხე.. _ აბა ვიტირო? _ გატირებენ კარგად. მეორე კაცი პირველი კაცის ზურგს უკან ჩანს. ალო. _ ალო... შუქრიმ? მაგას დაიჭერენ ამ დღეებში. დადევით ყურმილი. _ ღმერთმა ქნას. კაკო და ბორია. სოსო! _ თინაა.. ოდნავ პასიური გამომეტყველებით. ჩვენს ხაზზე ხართ ჩართული!. იროდიონ? _ არ გეხება და იმიტომ.. რომ ჩავაბულბულე. ყურმილი. ჩუ! _ დერეფნიდან შემოდის კაცის ხმა: _ გივი. _ აქ არი. იგივენი. _ მე დამანებეთ თავი! _ სოსო. კაცო._ შტატებს ამცირებენ. _ დებილია. აყურადებს ყურგანაბული. არ ჯდები? სოსო.. თუ შეიძლება.. რაიონი გვაქვს გამოძახებული. _ არ ამთავრებს ბატონი ვასო. _ ალო. _ დებილი შენა ხარ! _ ირო. _ მოიცათ. ალო. ჩვენ ვიყავით! _ უკან იხედება წინ მსრბოლი. ვნახევრდებით სინამდვილეში.. მოვიდეს! _ გივი არ უნდა იყოს. _ კაკო.. დაჯექი. _ დირექტორი ეძახის.. _ უშინაურდება ბორია. მერე? მოგეწონა თუ არაო. _ რა? _ არ ელოდა იმ სიტუაციაში. _ ვთქვათ. _ პროექტი შესათანხმებელია. რას დამადექი თავზე გლახა მაყარივით.. _ არ იქნება მართალი. _ რა უნდა წამეკითხა. _ ხმადაბლა. _ უპასპორტოდ? _ ჯერ პასპორტით. ჩათვალე. იროდიონ? _ ეცინება კაკოს. ისე არც დამცირებაზე დაიხევენ უკან. _ ღაზლმოხურული თინაა მოსაცდელში. რა თქვა ამ კაცმა. _ რატომ გგონია. ბატონო იროდიონ? _ ქალის ხმა ისმის გარკვევით. რა მერე? ხომ გესმოდა. _ იცინი.. რაღა ვქნა! _ არის ვინმე შიგ? . ბაგე-კბილზე იფარებს ხელისგულს.. თავაზიანად უთმობენ გზას ყაბალახნაბდიანები და თვალსაც აყოლებენ გაურკვეველი. სოსო ჩქარობს და ორ კაცშორის აპირებს გავლას. _ მერე რა მოხდა? _ უკვირს იროდიონს. დადევით ყურმილი. პასპორტით. რად გინდა უქმი ლაპარაკი. დადევით. ყურმილს იღებს. შენ გკითხულობს. შენ რამდენი წლისა ხარ? _ მე? პასპორტით ორმოცდასამის.

მანამდე რაღაცას გამოგიძებნით. ფანჯრის რაფაზე დავიწყებია. _ აქაა. რაიონი გვაქვს შეკვეთილი. თინა. პატივცემულო ვაჟა.. ხელით ანიშნებს დირექტორი. გრიშა დგას. რა შუაშია ვულკანიზაცია. _ გასაგებია. კარს ხურავს. _ მოვიდა ის მდივნიშვილი? გრიშა ჩერდება. მარკშეიდერი ზის. _ `ტიან-შანი~. _ გამოვყოთ კომისია. ბანკში დატოვა. დანა პირს არ უხსნის განაკიდეს გაჩერებულ სოსოს. თქვენც. _ ტელეფონს თიშავს. _ შეგუებულიცაა ასე თუ ისე. ჩემს კაბინეტში ზის. _ ერთი ეს მითხარით. _ განგებ ტოვებს ჩორგოლაშვილს დირექტორი. ასნაირი ქაღალდი უჭირავს. ეს ერთი. _ მარკშეიდერის შტატი ჯერჯერობით არა გვაქვს. მოსაცდელში კი ხალხმრავლობაა. _ ჩურჩულზე გადადის. არა უშავს. შენობის მარცხენა მხარეს პარალელური ბზარები შეინიშნება. გულახდილად გეუბნებით. ვასოც ზის. _ . _ ვულკანოლოგი. პატივცემულო ვაჟა. _ გაატარეთ შემდეგი ოქმით. მოსაცდელიდანაც ისმის მისი ხმა. ბატონო ვასო. _ მოვიწვიოთ ის მოტობურთია თუ რაღაც ჯანდაბაა. ალო. გამოძახებული ვარ. ალბათ. რა მითხარით? _ ყუფარაძემ. ვერაფრით დაგეხმარებოდით... ხელში ყურმილგაშეშებული ოთარი თავს არხევს საპასუხოდ. ზინას ოთახში. იროდიონი ბოლთას სცემს.. როგორც საჭიროა. ჩვენ ხაზზე ხართ. ის კაცი ადრეც ხომ იყო ჩვენთან? _ პირველ ორ ვარიანტში. _ შეიძლება დავაშვებინოთ მოგვიანებით ზემოდან.. დგანან. განაგრძეთ! _ ესე იგი. როგორა ვართ გადატვირთულები. _ აპარატის წითელ ღილაკს აჭერს თითს. რაც შეეხება იმ სურათს. მათი წარმომადგენელი! _ კვლავ აწყვეტინებს დირექტორი. კი. _ იყავით ცოტა ხნით უშტატოდ. ვასო ჩორგოლაშვილი და მარკშეიდერი. ასლი კი მოტობურთის ფედერაციის თავმჯდომარის სახელზეა გადადებული. მარკშეიდერი.. გენაცვალე._ ვინ დარეკაო. ოთარი გადის ამ ლაპარაკში. _ ორშაბათი ყოფილა. _ ყუფარაძე ვინ არი? _ ოთარისაკენ იხედება დირექტორი.. ვასო ჩორგოლაშვილი და ის კაცია. გააცანით ჩვენი ატმოსფერო.. _ ოთახებში ბზარების გაჩენისა და ბათქაშების ჩამოცვენის ცალკეული შემთხვევების აქტი. იქნებ.. _ წითელი ფანქრით ნიშნავს თარიღს. დირექტორისაკენ სწევს ნიკაპს. გისმენთ. გმადლობთ. _ ყურმილს ხელს აფარებს ოთარი. მეჩვიდმეტეში. ბატონო გრიშა. ოთარი და გრიშა შემოდიან უკითხავად. _ ვულკანიზაციის თანამშრომელი იყო.. ბანკში დარჩენია. საღამოს წარმოდგენაზე შევივლი და წამოვიღებო. ჭერზე რომ ბზარებს ათვალიერებს. სოსო..._ არიან.. დანარჩენები დგანან და ელიან. _ ყურმილს დებს. საერთოდ არა გვაქვს. ბატონო ვასო. თუ იცი? _ მოეწონა კი არა. _ უხსნის გრიშა. დასხედითო. ვერ წარმოიდგენ. აქვეა.. _ კალენდარს შლის. _ აქ არის. ჯერჯერობით კი არა.. მე მგონი. ასე ზეპირი ლაპარაკიც არ შეიძლება. _ როგორ გეკადრებათ. მოითმინეთ.. ალო. გამოვიძახოთ მოტობურთის ფედერაციის თუ რაღაც ოხრობის წარმომადგენელი. ისე გააკეთეთ. წელში გახრილი უკვე უშტატო და უხელფასო თანამშრომელი უკუსვლით მიდის და მადლობას და ბოდიშებს იხდის. _ შენი `ცისფერი მთები~. სურათის საკითხი. აქ არი გრიშა და ოთარი და დღესვე შეგვიძლია დავნიშნოთ განხილვის თარიღი. ჩართული!. თუ კაცი ხარ! _ სად არის წამსვლელი!. დადევით. თუ შეიძლება. წარმოდგენა არა მაქვსო. მეხუთეში. მეთვრამეტეში. რა ჰქვია კიდევ? _ `ტიან-შანი~. _ იწყებს დაწყებულს გრიშა. ოთარი ჯდება. _ ძალიან გთხოვთ. ხმადაბლა ელაპარაკება ვიღაცას. ბრუნდება სამუშაო მაგიდასთან და სათათბირო მაგიდაზე გაშლილ-გაფენილ დოკუმენტებს აკვირდება. _ ლაპარაკობს დირექტორი. ბატონმა ვასომ იცის. მომითმინე ერთი წუთით. _ მიხედე. შეაგუეთ აქაურობას. _ მე ვერ დაგესწრებით. ქაღალდის საღნობ და საშრობ საამქროებში. ასე თქვა. ვნახავო. _ ალო.. ყუფარაძეს დიდ პატივს რომ არ ვცემდე. უახლოეს ხანში განვიხილავთ მის საკითხს. გვერდით მაგიდას ემხობა და ერთ-ერთ რიგით ტელეფონს დასწვდება. მაღლივ საამქროში.. .მარჯვენა მხარეს პერპენდიკულარული ხაზები იკვეთება. ცირკში დამრჩაო. არ ვიცი. მიმართავს მოსაცდელში თანამშრომლებს და თავის კაბინეტში შედის. დარეკილი რომ არ იყოს. გენაცვალე. ხედავთ. _ დამირეკეს. ღონისძიებად დანომრეთ. _ ხმას იდაბლებს. _ განაგრძეთ! _ მეოთხეში. მაგრამ. რეკავს.. მოხსენებითი ბარათი ზემდგომი ინსტანციებისადმი.. სამწუხაროდ. ალო. რად მინდა თხოვნა! _ შუა კარში ართმევს ხელს. _ ძალიან კარგიც. ძალიან გთხოვ. დღეს რა დღეა?. _ ვულკანოლოგი. _ რასაკვირველია. მომკლავს ეს ორ-ორი სათაური. არ დაიშალოთო. დირექტორი მარკშეიდერს და ვასოს მიაცილებს გასასვლელამდე. ისეთი შეწუხებული იყო. _ მოვიდა. არ წავიდეს. თუ არ ვცდები. _ მოეწონა.. _ ხელშეკრულება უნდა გავუფორმოთ.. ზუმერს აყურადებს... ყურმილი! კაბინეტში სხედან: დირექტორი.. ოთარიც წავიდა.

თინასთან მიდის. _ თუ შეიძლება! _ ხელზე კოცნის შუქრი. ლერწამივით ყოველ წუთში! _ ბრაზობს ჩორგოლაშვილი. . ახურებულ სახეს ინიავებს ხელისგულებით და გასასვლელისაკენ მიიწევს. ხელფასიც არ არი! _ შვებულების ფული? _ მოსაცდელში მოწრიალე იროდიონია. დედამიწა არ ირყევა. _ ჯერ არ წავსულვარ. დგება. _ ვაი. ისე. _ იროდიონ. _ იქ იქნება. გაყინულ სივრცეში გამჭვირვალე შლეიფის ფრიალით. ამწუთას? _ გზას უღობავს მარკშეიდერი. გამოსწიეთ ხელები.. გინდა _ არა. _ ფანჯარაზე თუ დატოვა. კოტე სიას დახედავს. _ ამხანაგებო. _ ბატონო ვასო. _ ყველამ უნდა გამოიწეროთ გაზეთი. გულზე ხელდადებული ლაპარაკობს ხმადაბლა. ფანჯრის მიღმა მაცქერალი ვასო. რა იგრძენით ახლა. შეკრებილთ ათვალიერებს და თავაზიანად მოწოდებულ სიგარეტს ცეცხლს უკიდებს აუჩქარებლად. სულერთია. არაფრისმთქმელი თვალებით მისჩერებოდა აქამდე ერთ წერტილს და თუ ვინმეს ხმა ესმოდა.. ვინ წაიღებდა! _ მაგაშიც არაა საქმე. ვაი! _ მაგიდის ძგიდეს ეპორწიალება კლანჭებით. გემზე მუშაობ შენც! _ ჩაილაპარაკებს კაკო. _ საიდან უნდა დავბრუნებულიყავი? _ საიქიოდან. _ მოდი. ბეწვისსარჩულიანი ჟილეტის უბეში აქვს ცალი ხელი გაკვეხებული. ბელას მკერდსაც ავლებს ძალაუნებურად თვალს და ეს გაზეთი გამოწერილი მაქვსო. ბოშო. _ აბა რაშია. _ მაგას არა აქვს მნიშვნელობა. იქნება. ხელს იფარებს საკინძეზე. თინასავით იხრება მაგიდასთან. ნაბდისქუდიანი. არავის ეგონა. გამოწერა სავალდებულოა! _ რატომ არის სავალდებულო. როგორ შემარყია!. მოლარე შემოდის. _ პრემია იქნება. _ პრინციპში კი. მურმანიძის ყადაღა ადევსო. მოკრიალებულ ცას ხაზავს თვითმფრინავი და ვასოს უახლოვდება უხმოდ. _ ესე იგი. მაღალ მკერდზე გადატკეცილი გულისპირი უღიავდება. რყევას ვერ ვუძლებ! _ რყევას თუ არა. პრინციპში თხოვდები? _ საუბარში ერთვება შუქრი გამელაური. მიპასუხეთ დაუფიქრებლად! _ ვინ არის. _ . ფული ჯამაგირიდან დაგექვითებათ. ქვევიდან თუ გვერდიდან. _ როგორ გეკადრებათ. _ არ ვიცი. შეწუხებული ბელა. სკამზე მუხლშემოდებული თინა. _ შავ ბიუსტჰალტერს გამოუჩენს და უკან მიიხედავს ფრთხილად._ სოსო.. თავი მტკივა. დაბრუნდი? _ ინტერესდება შუქრი. _ ბელასთან ჩურჩულს ანებებს თინა თავს. _ შესათეთრებელია მეოთხე. დაჯექი! _ თვითმფრინავის გაქრობისთანავე დგება ვასო და ბელას ადგილს უთავისუფლებს. _ პასუხობს ფეხი ფეხზე გადადებული. _ გემი რა შუაშია. სიგარეტს სთხოვს. ზამთრის მოწმენდილი ცა ჩანს ფანჯრიდან. სოსო? _ თინა. _ სულს ძლივს ითქვამს. თითები გაშალეთ. დირექტორის კაბინეტიდან გამოდიან ოთარი და გრიშა. ღაზლმოხურული. _ შეიძლება იქნეს. ბატონო ვასო! _ არ ჯდება ბელა. ამბობს. _ ყოველგვარი უხერხულობის გარეშე ეთანხმება თავდახრილი თინა და თან რაღაც სიას ჩასცქერის დაჟინებით.. ქალბატონო თამარ? _ ეკითხება ბორია. _ ხომ ვამბობდი. დაბალი წნევა აქვს-თქვა! _ ნიშნისმოგებით ამბობს კაკო. საღნობი საამქროს კედელი და საშრობი საამქროს ორი სვეტი. მაგრამ ზინა გაცემის უფლებას არ იძლევა. _ ვინ გითხრა? _ გავიგე. _ ჯერ გამოცდები უნდა ჩავაბარო. _ შვებულებიდან. _ საიდან იყო ბიძგი. გინდა გამოიწერეთ. რაღას იპოვნის! _ იშმუშნება სოსო. _ როგორ რა ვიგრძენი? _ კითხულობს დაბნეული ქალი და გასაძრომს ათვალიერებს.. _ ლაპარაკობს ოთარი. სია აქ მიდევს. რა უნდა ქნა! _ ეკითხება მაგიდასთან დაკუნტული. _ გმადლობთ! _ ასწრებს. პირდაპირ შუქრისაკენ მიფარფატებს. ქალო. რავა ქანაობ.ესე იგი.. როგორ არა! _ სწრაფად პასუხობს თავისი უტაქტობით შეწუხებული კაკო. _ წინასწარ. კი. მეთერთმეტე. გონია?! _ კი. _ არის ცოტა ფული. _ რა დაგემართა. უკაცრავად. _ უკაცრავად. _ როგორც მხედავ. იქნებ დასწრებულზეც გადავიდე. _ როგორ არა. ნელთბილად. ვის ველოდებით აქ ჩვენ? _ კითხულობს კედელზე მიყრდნობილი. _ გილოცავ. მეშვიდე. ეს კაცი! _ თანამშრომლებს ეკითხება მოლარე და უკან-უკან იხევს. ერთი ამიხსენით? _ შორიდან კითხულობს ვასო. მართლა თხოვდები? _ ეძახის ბორია.. შეიძლება არა. _ როგორ ბრძანდებით. თუ იქნა. დაფიქრებული. ქალბატონო თამარ? _ ეკითხება ბელა. სათვალეს იკეთებს. _ ლიფი არ გაცვია? _ ეკითხება თინა ჩუმად.

_ ბატონო ვასო.. _ ვა. მანქანა! _ ახსენებს თინა.. სხვა არაფერი. მდივნიშვილი გამოვიდა: _ რა ხდება აქ. კი. შაბიამანს გადააფარეთ აფსკი. ბავშვი უნდა მომიყვანოს ლერიმ. _ გამოსულია. გა-გასკდა!. კიო.. გაგერღვა?! _ არა. _ აცხადებს.. მალე გაგიშვებთ.. დანარჩენს დრო გვიჩვენებს. ყველანი გადიდკაცდით ერთდროულად? რა თავაწეულნი დამდგარხართ?! _ ბატონო სანდრო! _ შეცბუნებულია ოთარი. წადი. გაითვალისწინეთ! ვასო აწერს ხელს ამოოხვრით.. ნაბდის ქუდს იხდის და ხელში იჭერს ჯამივით._ ჩანიშნული მაქვს! _ ქაღალდს ანახვებს გრიშა. _ დირექტორს უყურებს ოთარი. _ რაღა დროის შვებულებაა?! რღვევისა და პრიწინის ხმა შეეხვევა ყურთასმენას.. _ პანიკის საფუძველი არ არსებობს. _ სანდრიკ! _ მუცელზე. _ აღნიშნავს მეორე.. მარკშეიდერს ჭერის კლაკნილი.. ამ უჩვეულო ხმით შეშფოთებულნი გარინდებულნი შეჰყურებენ ერთმანეთს. საკუთარ საჯდომს უნდა შეავლოს თვალი როგორმე. _ ექიმი კაცი ხარ. ბიაზი. _ შენ აქა ხარ? _ უკვირს გრიშას.. _ ეშველება ვიღაც. შუქურ. _ ოთარის კაბინეტში შებრძანდით ყველანი! _ ამბობს გასაქცევად გამზადებული დირექტორი. _ ლექციას მინდა დავესწრო. ამხანაგებო. _ აქანე გალვახათობ ხომ? ბატონო ვასო. განკარგულებას იროდიონს აწოდებს. _ მდივნიშვილი?_ გვარს ახსენებს ზუზუნში ვიღაც. ნაძალადევად დინჯდება. შენ თავისუფალი ხარ. _ რას ჰქვია ტყუილად. რიგრიგობით უახლოვდებიან და ამოწმებენ.. _ ეს რა არი? _ სათვალეს ირგებს. ბატონმა ოთარმა მოაწერა. ბატონო ვასო. . _ რა ხდება?_ წამით ყოვნდება და პასუხს არ ელოდება. _ განკარგულება შესყიდვის თაობაზე. _ ტყუილად არ აყანყალებს ამ ქალს! _ ამბობს ერთი. უცნაურად დაკლაკნილ ბზარს შეჰყურებენ თვალებგაფართოებულნი.. თავს უქნევს ვასოს ოთარი. გრიშა. _ ჩემთან ზის... პირდაბჩენილი რომ აპირებდა იქამდე რაღაცის თქმას. დირექტორი ქრება. მიატოვე მოსკოვი. აღარ ვიცი. უჩემოდ ხდებოდა რევოლუციები. _ ამას მიანიშნებს თავით. _ თანახმა ვარ. _ წადი. რა ვქნა. _ შენ. მხოლოდ ჯერჯერობით. რომელიც ამ გამოხედვას ემალება._ ყოყმანობს ვასო. ხელში `განკარგულების~ ქაღალდი უჭირავს. _ განმარტავს ოთარი. _ ხელფასები არ დარიგებულა და. რაც არ უნდა იყოს. სიმონ. შენც აქა ხარ.. _ თეთრი ძაფები ჩანს ოდნავ. _ სადაა ლექცია? ზევით იხედებიან დანარჩენები. ჯერჯერობით. გამელაურის ზურგს ეფარება. _ ეს იმასთან. კაცო.. გადააქვს ქაღალდზე. კაკო იცინის. _ მიხედე იმ კაცს. შვებულებაში ვარ. _ ბზარი იზრდება და იზრდება და სიმწრით მეცინება. რის შარვალი! _ დგება. კისერმოღრეცილი იხედება უკან. მაგრამ ყურს აღარავინ უგდებს და დრამატურგი სანდრო მდივნიშვილიც გამოდის არენაზე.... შარვალი. _ მე გავედი.. ბატონო ვაჟა. მოაწერეთ ხელი.. თქვენ დროს კავალერია იყო? _ ჩემს დროს იყო თუ იყო. ეგრეთ აღიარებული ბზარი. რა შუაშია კავალერია? _ ავად აშტერდება კაკოს. ვასოს მიტოვებულ სკამზე ეშვება მუხლმოკვეთილი. კარგი.. ბზარი. _ ხო. _ სახელფასო ფონდთან არ განიხილება. ბატონო იროდიონ? _ როდის-როდის იღებს ხმას გახარებული შუქრი. ან მე რას ვაკეთებ აქ! _ შვებულებაში არ მიშვებთ! _ ამოიგმინავს იროდიონი და ცარიელ.. _ რანაირად იქნება ეს საქმე... არ დაიშალოთ. წარმოუდგენელი სიჩუმე წვება მოსაცდელში. _ ბიაზი... ცხრა პარასკევი გაქვს! _ ეუბნება მოლარე. მიგვაყარე მიწა?! _ დავუბრუნდი სამშობლოს.. სახეაჭარხლებული წვალობს და ცოდვილობს. ვინ თქვა აყანყალებსო? _ კითხულობს მოლარე. შარში არ გამახვიო! _ კი._ ღერღავს მღებავი. ჭიპთან აჭერს თითს გამელაური. _ არც პრემიები. ვიტირო თუ ვიცინო. _ ფაქტიურად. _ ნაკერები ადგილზეა! _ ამბობს ერთი. _ შარვალი ხომ არ გაგერღვათ. მოაწერეო. დანარჩენები ჭერს უყურებენ. _ ეხმარება მდივნიშვილი იროდიონს. კაცო.. ზუზუნია.

. ჩვენი ერთიანი ინტერმოძრაობის ადგილობრივი შტაბის უფროსი კოტე მაჩალაძე. პლანშეტზე გაჭიმულ ქაღალდზე კლაკნილს ზრდის მარკშეიდერი. _ სასიამოვნოა! _ მდივნიშვილს ბელასაკენ აქვს მიპყრობილი ყურადღება. _ ქალბატონო თამარ. უპირველესიც.. ქედმაღლურად უკრავს თავს დრამატურგ მდივნიშვილს ცალწარბაქაჩული პოეტი. შებრუნდით! _ ზურგზე ადებს განკარგულებას და გაკვრით ადებს ფაქსიმილეს. ბელას მაგიდასთან. ფული არაა სალაროში.. უფრო სწორია.. ბატონო მდივნიშვილო. აქა მაქვს ესეც. _ მეც მოვაწერ ბარემ. _ ოთარია. არ გაყანყალდა. _ უჯავრდება მიხოს. _ ხელს აწერს და კაკოს გადახედავს ილინცურად. თუ კაცი ხარ.. სად წავიდა ის აფერისტი? _ შუქრი გამელაურს ეძებს თვალთვალ. როდის გაიტან ამ სურათს? . ალბათ. _ ასე თუა. _ ბატონო სანდრო. მღებავი გრენლანდიის ქვეშ ანაბეჭდ გვერდებს ჩასჩერებია ჩაგულისყურებული.. რავარც მდივნიშვილმა მოგახსენათ. ბატონო სანდრო. დაბალი წნევა აქვს.. _ ისტორიულია... _ რისი პრემია. ვიღაცამ თქვა.. გოგონა უცხოენოვან ტექსტს კითხულობს მაგიდაზე გადაშლილ ფერადყვავილოვან ფართოფოლიანტებიან წიგნში კითხულობს დამარცვლით. კაცო. საგარანტიო წერილს._ შვებულების მოაწერე. რამდენადმე გამომწვევადაც. _ თანამედროვე კრიმინალური ქრონიკა. _ პოეტსაც არ ტოვებს უმდივნიშვილოდ.ახლა. დადევი. _ შუქრი ითხოვს.. პრიწინ-პრიწინი ისმის კვლავ გარკვევით... შემოდის ხანგრძლივ გაჯავრებული ვასო ჩორგოლაშვილი. საქმეა მთავარი. ა. _ რაზე მუშაობთ ამჟამად. _ პრემია? _ ბელაა.. ეს კირი ვერ მოვაშორე აქედან! _ სულს უბერავს თეთრ ნაფხვენებს და ჭერს და კედელს აკვირდება. შუქრი ყავას სვამს ვასო ჩორგოლაშვილის ოთახში. ლერის არ ეცალა. _ . ამას მე და ბატონი ოთარი ავიტანთ ზევით. _ რა შუაშია შარვალი... _ არა. `ქართველები ახალ არბატზე~... _ პოეტი ბორის ნამგალაშვილი! _ ოთარია. _ მე ხელფასი ვერ დამირიგებია. მაგრამ ან თუმცა. _ რა წესია სხვისი ნაწერების კითხვა. _ აყანყალებსო... ღირს თუ არა დროს დაკარგვაო. მერიაშია აღრიცხვის რიგში. _ კაკო წარუდგენს სრულიად სერიოზულად. _ შემომასწარი. გასცემთ. მეტი გამოვა! _ ურჩევს კაკო. ნაღდ ანგარიშს არავინ გთხოვთ. ბატონო იროდიონ.. _ აბა? _ თქვენ. ეს არის და ეს ამ მარტივი კომბინაციის თავი და ბოლო. მოსაცდელში კი თითქმის აღარავინაა დარჩენილი.. მაგის მთქმელი. _ შენ სხვა საქმე არაფერი გაქვს. შენ ხო კარგად ხარ.. თამარ ქალბატონო.. მშვენიერი ყავა იყო. _ ექვსსერიიან თრილერზე. _ მალადიე კადრი!. თამარ ქალბატონო. _ თვალმზერას უსწორებს თამამად. მაშინ კი.. ხელს მოაწერთ. _ აცხადებს მღებავი მიხო. ვალს ჩემი ანგარიშიდან დაუბრუნებთ ზინას. _ ესეც ასე! _ საკმარისია! _ აცხადებს მდივნიშვილი. გამოთქმებს უსწორებს დროდადრო და მეყავე სტუმარსაც არ ტოვებს უყურადღებოდ. _ კი ბატონო. _ ესეც რომ ჭკუას გასწავლის! _ სერიოზულად ეღმიჭება სახე კაკოს კოტეს სახელზე. თუ საიდუმლო არაა. _ მოხალისე ხარ? არაფერი იგლახაო. _ ღიმილი არ გადადის სახიდან დრამატურგს. _ შარვალია? _ ეკითხება ბორია იროდიონს. დედა ამეორებინებს ფრაზებს. ხმა ზემოდან ესმის და ქვევით იხედება.. ზომავს სიტუაციას. ქალბატონი ზინა თანხას გადარიცხავს და დასვამს ჩემს ანგარიშზე რუსეთის დედაქალაქში და როცა გამდიდრდებით. _ არა. ბატონო სანდრო? _ ბელას აინტერესებს. _ საიდანღაც მეცნობი. ქალო.. _ შედგა უკვე? ბავშვი მყავდა გამოსაყვანი სკოლიდან... _ საკუთარი თავი მაქვს გამძიმებული.. თუ მაინცდამაინც. _ როგორ გეკადრებათ.. _ ჩვენს თავზე არ ვღებულობთ თქვენს სიბრძნეს. გაურკვეველ ადგილებს აფუჩეჩებს.. _ იცინის კაკო. _ რატომ არ დაესწარი მდივნიშვილის გამოსვლას? _ ეკითხება შუქრი ბელას. რა ახალგაზრდაა ეს კაცი! _ ხელს ართმევს და გამომცდელად მისჩერებია. _ სასიამოვნოა. თქვენ ხომ კაი ჭკუაზე ხართ დღეს! _ ხელით იმოწმებს მაინც საჯდომზე ნაკერებს. თქვენ წამობრძანდებით ჩემთან. ცდილობს _ გამოთქმით. მდივნიშვილმა ლექცია ჩაგიტარათ? _ არა. ქალბატონო თამარ. არ გინდა! _ შენიშვნას აძლევს კოტე კაკოს და მდივნიშვილთან ერთად გადის. თუ შეიძლება.. გასაგებსა და ნაცნობს ახმამაღლებს. ძაღლი სამჭედურიდან რას გაიტანს?! პაუზაა გაუთვალისწინებელი. _ ბიაზი გაირღვა ისევ. მღებავს თავს უქნევს მიხვედრილობის გამო. _ აყანყალებს-თქვა არ ვთქვი! _ სუ. აქ რაღაცაშია მართლაც საქმე. _ შედარება არც მთლად კორექტულია. ისევ შემაქანა. რის შარვალი. გაკვეთილი.

_ ეს რა დამემართა. ჯიქურ მესტუმრეს სხდომათა დარბაზის აღსავალს გაარიდებს. აიღე რამე აქედან? _ არაფერი. _ უქმი ოთახის მარტოხელა ბინადართან ჩივის და არა სოსოსთან. ავიწყდება. მიხედავს. _ უხსნის სოსო და გულისყური კაბინეტისაკენ აქვს. როგორც სოსოც ხვდება. მიხო. _ მე და საშა. _ რასაკვირველია.. რაღაცას მოვიფიქრებთ. არ ტოკავს. ხომ არ გაიგონა ჩემი შეცხადებაო. _ მერე ბავშვი? _ ბავშვს მოუვლის მამამისი.. უზარმაზარ ლომისფეხებიან მაგიდაზე ლაბრადორის ორი საფერფლე დევს სხვა სამაგიდო-საკაბინეტო ატრიბუტებათნ ერთად. ... გმადლობთ. კაბინეტში ორნი სხედან. _ დაბრძანდით. _ კიდევ ხომ არ მოგიდუღო! _ მზადაა საყავედ. მითხრას გრიშამ. `ცისფერი მთები~ მაინტერესებდა მხოლოდ. სულ ერთი წუთით. იდიოტურად მამზერალი მღებავის სახეზეც აპირებს სიმართლის ამოკითხვას. არ შეიძლება. აქა მაქვს რეზოლუცია. აქ არ იყო? უი... ლერიმ წაიღო! _ ხმას უდაბლებს. _ მე არა მაქვს შესვლის უფლება.. _ ხომ გითხარი. წითლ-მწვანედ გადღვებილი შენობაა.. _ ხომ არ. დედა პირზე აფარებს გაკეცილ ცხვირსახოცს. რა უნდა გვესწავლა. შეცბუნებული საზოგადოების შემხედვარე ქმარი ხან ნაცრემლარ ცოლს აშტერდება. _ დაღვრემილ. ტუჩებს კუმავს. სიგარეტს მოუკიდებს გასვლამდე და ლერიც შემოაღებს კარს. შენ. ხან გასაქცევად გამზადებულ შუქრი გამელაურს. _ რას ფიქრობთ? _ წავალ საბერძნეთში ძიძად. ძია მიშა. რაღას იეჭვიანებს! _ მე შენ არ გაგიშვებ სხვის ძიძად საბერძნეთში. მერთან ვინ შეუშვებს. რა პრობლემაა. თუ არა და.._ როცა გინდა.._ წამოდგება შუქრი. რომელიც ხმამაღლა იწყებს უცხოური ტექსტის კითხვას და მამის ყურადღების მიპყრობას ახერხებს. _ ეგზემპლარს ეძებს ბელა. იქნება მუდმივ რიგში და ვიქნებით ჩვენც ასე ცარიელ-ტარიელი. დავდიოდით. და თავწანახშირებულ ასანთის ჩხირს აგდებს ცარიელ საფერფლეზე. სადაა ის. _ რომ ვეღარ შემხედავს. კოლია. _ გრიშა-მიშა არ ვიცი. მთავრდება. ქალო.. გამოდიან! შავკოსტიუმიანები გამოლაგდებიან მართლაც. ვასოსაკენ იხედება. საშა. დაელოდეთ. შუადღე. _ საშა ბავშვობის მეგობარია. _ მოვახსენებ და მიგიღებთ. წელსვე რომ დააკმაყოფილონ. 2000 დოლარს სთხოვენ. _ არ შემომეყარა გულს. საკრედიტო შეკრებაა. _ მამიკო. რა კარგ ხასიათზე ვიყავი სანდრიკას მაყურებელი. შევალ და ვეტყვი. _ რას ამბობ.. ჩემი დროაო. _ არ შეიძლება. _ მადლობელია შუქრი. სკამზევე აწრიალდება სოსო. თითქოს ცხვირს წმენდს. სათვალის მინებს ზემოთ და ნაოჭებდასხმულ შუბლქვემოთ გადმოკაკლავს ორ თვალს. _ კოლია? _ ნიკოლოზი. _ არა. ერთ ბაღში ვსწავლობდით ბარნოვის ქუჩაზე.. _ რაღაცის თქმას აპირებს ბავშვი.. თუმცა ვიზიტსაც. _ ერთი ეს მითხარი. შეხვედრა აქვს თბილისის მერთან? _ მერთან ზუსტად. რატომაა შენი ქმარი მერიაში. _ უკვე მთელი ტანით. თანაც პირველი ამხანაგი უზის სააქციზო სექტორიდან. არ ირხევა. _ მეც ბევრი რამე მაინტერესებდა.. _ აიმედებს ქალბატონი.. იგივე ალექსადრე. როგორც ჩანს. ისედაც ეჭვიანია შენი ქმარი და საბერძნეთში აგიტანს? _ თავს წამოსწევს ვასო... ზარის ხმაზე შემოდის იასამნისფერი კაბის ფოფიალით ჩვენი ნაცნობი ქალბატონი... სამარშრუტო ტაქსის ხაზის რიგში დგება. _ ძალიან კარგი! _ იწონებს ქალი. _ საშასთან.. თავის დროზე.. მამიკო.. არ შეიძლება! კარგად თავშენახული ქალბატონი გამოფოფიალდება გვერდით ოთახიდან. შეწუხებულ ბავშვს იკრავს გულში დედა და ცრემლს იწმენდს ფრთხილად ორთავ თვალიდან. ჩამოდი ოღონდო. თუმცა საამისოდ (`მოსახსენებლად~) არც ადგილიდან არ იძვრის.. იგივე ალექსანდრე.. მე მოგცემ-მეთქი. შეღავათებზე აღარ უნდა იყოს ლაპარაკი. რძისფერი შუქით განათებული ინტერიერით. აღარაფერი უნდა ედგას წინ. ინტერნეიშენელ პონტი. უხერხულ პაუზას ავსებს ისევ ბავშვი. _ სად წავიდა. ლერისთან არ დავრჩები. იმგვარივე ფერისა და მასალის შავ-შავი `პაპკებით~. ფაქტი მოლოდინს არ ამოკლებს... გასრიალებული ფეხსაცმელებით. სხვა მოხალისე არ ჩანს. მაღალი. კარს აღებს უნებართვოდ და საკრედიტო გამგეობის წელზევითა გვამთა ხედი გაიელვებს მუქად.. სიგარეტის ნამწვს ამატებს ჩხირს და ღილაკს აჭერს თითს. მოვრჩები და გათხოვებ. სოსო ადის ზევით რბილი და უხმო-უხმაურო ლიფტის კაბინით.. სულ ერთი წუთით გამოველ მაქეთ და. თუ დამიძახა. ძია ვასო. _ ალექსანდრე? _ სახელს შეახსენებს ან ოფიციოზობის ნორმების დაცვისაკენ მიანიშნებს ქალბატონი.... მყავს იქ ჩემიანი. იგი საათზე იხედებოდა და ქალბატონს ანიშნებდა. _ კარს გახედავს სტუმარი. _ სიგარეტს უკიდებს საშა. _ აქ. დედა რომ საბერძნეთშია ძიძად გასასხვისებელი.

... ვასო ჩორგოლაშვილი იყო ამასწინეებზე აქ. აზრი დადებითია. _ კატეგორიულად უარობს გოშაძე. საშა? _ როგორ არა. იმ ვარიანტზე. ოთარმა რომ გადმოგცა. არ ვიცი. _ არ არის. ხომ იცი. გავგიჟდი და გადავირიე-თქვა..... _ გოშაძეს უყურებს და მზერა ცარიელ. ვასო ჩორგოლაშვილს? _ არა.. დიახ. _ სოსო.. იცნობდით ხომ ადრეც ერთმანეთს? _ არა. კაცო. წესით. მოკვდები სიცილით. _ კი. არის და იყო. საშა.. სიტყვის კაცი. მანძთელი. გადმოგცა ოთარმა? _ კი... _ შემდეგაც ხომ? ბაბუა-ბებია? _ საშა.. ბაღიდან ვიცნობთ ერთმანეთს. _ გრენლანდიას? _ ზუსტად გრენლანდიას. _ საშა.. რა მკითხე? შემდეგაც. აზნაურიშვილი. _ გითხრა. მხოლოდ ნაღდად მე ვარ თუ არა. ოთარს ჩემთვის არაფერი გადმოუცია.. _ ხანძთელი არა. პრინციპში ვლაპარაკობ. ვინაა კიდევ? ვაჟა ზაზაევიჩი. _ წაიკითხე. _ ვინ ეკითხება მაგას. ჩვენ შევაფასებთ. გაგაცანით ხომ ერთმანეთი? _ კი. _ საერთოდაც აქ უნდა მოგეტანა თავდაპირველად. არ გითხარი? _ მერე? _ გინდაც დამეცეს. აბა მკვდარი ხომ ვერ მოაწერს ხელს. დედაჩემმა ვერ მიცნო.. ჩორგოლაშვილებს.. მხოლოდ მურმანიძე არ აწერს ხელს. შენ ხომ იცნობ. _ მწყრალად გახედავს კოლეგას. ყოფილი ტანკისტი. ქვეყანაზე _ საერთოდ. არ ვიცი. მომეწონა შენი `ცისფერი ხიდები~. მაგიდის ცარიელ უჯრებს ათვალიერებს. კოლია გოშაძე. _ მურმანიძე. მაგრამ ერთი ეგზემპლარი უნდა დაგეტოვებინა ჩვენთვისაც. სამუშაო არის ჯერ კიდევ შიგ. მე ჩამოვალ მაინც და დაგესწრები განხილვაზე. უნდა იყოს. მე და სოსოს. როგორ არა. სახეზე წამოწითლებული იმართება ცოტა ხნის შემდეგ. უფერო კედლებზე გადააქვს. იცნობთ თქვენ ერთმანეთს? _ კოლიასკენ იხედება.. კოლია გოშაძე. _ მურმანიძე გრიგოლი? _ აწყვეტინებს მასპინძელი. _ უპატიოსნესი ადამიანი. _ ცხადია. _ არა. _ მე გადმომცა ოთარმა? არა გენაცვალე. პირდაპირ საქმეზე! _ დირექტორი კითხულობს. მე პირში მთქმელი კაცი ვარ.. აღარაფერს ვამბობ ბებიაჩემზე და ბაბუაჩემზე. მაგრამ ვიმუშავე და თავიდან წარმოვადგინე `ცისფერი მთები~. სოსო. რა გახდა ის სურათი. აზნაურიშვილი. . ლაპარაკს აღარ აცლის. როგორაა საქმეები გარეთ. ბაღიდან. არც მთლიანად ახალგაზრდა. _ იხრება. რა უნდა გადმოეცა? _ `ცისფერი მთები~. დედამ ვერ მიცნო. მძიმე დღე გვქონდა დღეს.. _ შეახსენებს სოსო. ჩვენი პერსპექტიული. _ ცივად ადასტურებს გაცნობის ფაქტს კოლია გოშაძეც. კოლია? _ სოსოს? _ გრიგოლს. თავს უქნევს ალექსანდრე. რასაკვირველია. _ კოლიას მაგივრად პასუხობს სოსო. არ მეშინიაო. _ რომელი სურათის? _ გრენლანდიის. სიგარეტს ასრესს საფერფლეს რაღაცაზე გაღიზიანებული. საბავშვო ბაღში. შენ თვითონ არ დამიჯერებ. ქალს საფერფლე გააქვს და ახალი საფერფლით შემოდის სოსოსთან ერთად. სურათიც გვაქვს გადაღებული ბაღში. _ მეგობარია ჩემი. _ ბაღში გვაქვს სურათი გადაღებული. _ გრიგოლს? ცოცხალია? _ როგორც ჩანს. ცოცხლები იყვნენ მაშინ. სურათის ქვეშ ზის. დანარჩენებიც. კოლია. ახლა გავიცანი. მოდი. მართლა და მართლა.. _ გრიგოლი რა გვარია? _ ხანძთელი. რომ გითხრა... სოსო.. იცნობთ ხომ ერთმანეთს? კოლია გოშაძე. შენ ხიდებზე მელაპარაკები! _ აბა შენ რაზე თხრობ? _ მთებზე. _ მუშტაიდში? _ არა. შევიძენთ და სოთბის აუქციონზე გავიტანთ. მოეშვი მურმანიძეებს._ სოსო ვარო. _ როგორ არა.. გადავეციო? რატომ არ ჯდები? ეს ჩემი ბავშვობის მეგობარია. ნიჭიერი შემოქმედი.. რატომ არ ჯდები? არ უნდა იყოს? _ უნდა იყოს! _ უდასტურებს კოლია. ხომ იცნობ. _ სასიამოვნოა. თვითონ თუ ამოიტანა და ჩამიდო ბუდეში გუგულივით. მხარს დაგიჭერ კიდეც.

_ ხომ გთხოვე. რატომ გადავარდა? _ მოჭამა თავისი სოფელი. _ იღრიჭება კაკო. ოთარ დავიდოვიჩ.. _ ის მეორე სადაა ნეტავ? _ თავის აუწევლად მარჩიელობს. ალბათ. _ მაგენი გადაშენდნენ ერთად და ორდროულად. _ უხსნის კაკო. ჩამოვალ. უსისტემოდ დახლართული მილების კვანძიდან ორთქლის ჭავლი გამოდის.. ისედაც ჩამოსასვლელი ვარ. ცისფერმთებამოიღლიებული სოსო და კოტე დერეფანში მოდიან. საღნობ საამქროში ჩავიტან თქვენის ნებართვით. _ ნუ აჩქარდები. გამომილაყეთ თავი ისედაც. გაშრება. კედელშესველებულ თახჩაში. სოსოს.. _ მზე უარესია. სიცილს ძლივს იკავებს. არაა! _ იძახის სოსო და ხელსაც აქნევს. თემა აქტუალობას კარგავს. ეს პროცესი შემობრუნდა. არ გითხარი? _ მე დაბნევა მინდა. _ დაობებულა.. თაბაშირის ტორსები. მაგრამ ჯერ მორჩი ქვევით. წინანი უკან დარჩებიან. ფორმალურად განვიხილოთ ჯერ. _ დრო მიდის. ენკენია დგება.. _ ეს იყო ახალი ფორმაცია.. ურთიერთობისა და შინაგანი კანწესრიგის საკითხები. _ რა და.. არა პირველად. არ არიო. დამიჯერე. ესაა ხომ? როგორ შეიძლებოდა.. ძველი ტანკისტი. ტახტის აზნაური. ჩვენ რა შეგვიძლია. გააშრობენ.. კი... _ კადასტრი.. _ მართალს უბნობს. ქაღალდის დანოტივებული რულონებია მიყრილ-მოყრილი. ყოველი მხრივ ბეტონის კედლებით შემოზღუდულ. სოსო. _ იცნობთ ხომ უკვე ერთმანეთს? _ რასაკვირველია! _ დაღლილია გოშაძე. კიდევ. ზახრუმა! _ ხელები აქვს დასვრილი ობში ოთარს. ვიწრო და ჩახუთულ. შენკენ ვიხედები უბრალოდ. მონა კი აღარ ქმნიდა. _ შევავსებ ამ გვერდებს და ჩამოგიტანთ. _ აბა პირველი სად აგდია? _ არ ჩანს. ამის აქ დატოვება!. _ გაშრობა შეიძლება. არააო. ბევრი რამაა გასარკვევი: ფინანსები. ანგრევდა. ხელებდაკაპიწებულნი იჩიჩქნებიან გროვაში ოთარი. _ სავსებით სწორია. სოსო. _ არაა? არ ყოფილა! _ ხვდება დიდი და გადის მორყეულ რკინებში. ხვდები? _ დაახლოებით. _ მაგია მეორე. მაგრამ გადაყვითლდება. კაკო და სოსო. რეფორმები და სხვა. მონათმფლობელობა რატომ გადავარდა თუ იცი? _ მე მეკითხები? _ არა. ნახშირის ნატეხებით მოფენილ. შემდეგ აზრი და მერმეთ _ რაც არი. გლახად ვილაპარაკე? _ რას ამბობ. რაღაცას ეძებენ შიშინში.. ამას ალპიური კლუბი აღარ უშველის. გეტყვიან. მთავარი მაინც სიტყვაა. ვინ ამბობს? _ ჩორგოლაშვილი. გაერკვიე. კრედიტები. ადი. თუ კაცი ხარ. _ ნუ იჩქარებ. მზეში დატოვე. მე ვნახავ. პროექტი ხუნდება.. შენს დირექტორს. ძნელი მოსავლელი და შესანახი ხდებოდა მონა თავად.. მთელი ტანით ჩანს კიბის ბაქნის მორყეულ მოაჯირთან და სხვენში ამავალ რკინის პორწიალა კიბესთან. ბატონო ოთარ. მეორეზეა გადასული. ჩვენ წინ გადავალთ. _ არაა გივი.. ფიზკულტურის ინსტიტუტში მიიტანე-თქვა. ჯერ სიტყვა იყო.. დამბალა. გეტყვით. ჯერ აზრი შეჯერდეს. ქალბატონი ავრორა გვეტყვის თავისას. _ წადი შენთვის.. მაგენი წასულან მოუსვლელში.. ჩვენ ჩვენსას მოვძებნით. სოსო._ არ მეშინიაო. რომელზედაც კიდევ შეიძლება სათაურის გარჩევა _ ცისფერი მთები ანუ დაუჯერებელი ამბავი ნაწილი 6 ტიან-შანი _ გივი არი? _ დიდი კაცი იძახის ზემოდან. არაა-თქვა გააგებინოთ იქნება. განვიხილეთ კანონი სახელმწიფო საკუთრების შესახებ. ჩემო ძმაო. ჩვენც მივდივართ.. _ სახე აქვს დაღმეჭილი კაკოს. _ რაა? _ არ ესმის დიდს. _ აქ აღარ მოიტანო. საშა. _ დაუთოებაზე თავს იკავებს ავტორი. შემდეგ _ საშუალება. შაბიამანს გადმოცლიან სადაცაა და გალურჯდება. სადაც ტუჩმოტეხილი დოქები და გაფუჭებული ფრთამაგრილებლები ეწყო. შიშინიდან ანიშნებენ. მანქანის ნაწილები. . მძიმე დღე იყო. გააუთოებენ.. _ ფცქვნის. გაათავისუფლა და გათავისუფლდა. _ წინა და უკანა გვერდებს მოვაშორებ. თვარა არ წავლენ.. კაცო! _ ასე არ არი? _ ასეა. გირჩევ მაინც.. ოთარ დავიდოვიჩ. მიხედე შენ თავსო და მე ჩემი გადამიხადეო. დიდი კრუგის დანიშვნას.. თქვენ რა გევალებათ. ზინას აქვს ხარჯთმრიცხველი ჩართული... _ ფიზკულტურის ინსტიტუტი კი არა. სოსო ამოიღებს ნესტით შეჭმულ საქაღალდეს. მურმანიძე არ დამანახვოო!. სესხები. ატალახებულ ეზოში დაბორიალობენ.

. მითხრა. შუა გვერდები არ გამოდგება? _ არ ღირს. ბატონო.. _ აბა ვინაა შუაში! _ ყმაწვილკაცის მამლაყინწური საქციელი უცვლის გუნებას. _ ბატონო ვასო. ცისფერი ზეციურია. მიხო._ იწყებს კოტე. შემოვა სადაცაა. _ ბელაც აქ ყოფილა! _ ხელზე კოცნის შუქრი._ `იზვესტია~ და არა `პრავდა~. მომავალიც ჩვენია.. იროდიონი. _ რატომ ვიყავი? იმიტომ ვიყავი ტანკისტი ომამდე. ბელა რეკავს. _ ცისფერი მთები ავსტრალიაშია. _ თავპატიჟი აქვს და რატომღაც ვასოს უყურებს. ყურმილი უჭირავს მეორე ხელში. თვარა ჩემს ძვალს და ნაწევარს ვერ ჩადებდნენ საძმო საფლავში კურსკის დუგაზე. _ რეკავს. გაშლის და სხვა განაკეცებში დაუწყებს გადაწყობას. მე გეუბნები! _ გრძელი და სუსტი კისერი. ნამდვილად გადასაწყვეტ-გადასაჭრელი ამბავია. ეს ხომ იცი?. მუჭებით ანიშნებს.. სოსო.. თქვენ.. პირველქმნილი ფერია. _ სურათზე ლაპარაკობ ხომ. შუქრიც შემოდის ნაბდის ქუდით.. რაზეა ლაპარაკი! _ შენ ბიჭო. სათვალეს იხსნის. დაჯექი. შუქრი! _ გულისპირზე ხელს იფარებს. _ რა შვრები. ომამდე რატომ იყავი ტანკისტი? კითხვას წყვეტს. ბორია. როგორიც ალპები. როგორ გეკადრებათ. შენც კაი ფრუქტი ხარ. შედის სოსო. _ ოთარს დარჩენია ქვევით.დიდი კრუგი არ გვინდა. _ ეს აღარ ვარგა. ენკენია და რეფორმა. სოსო მაგიდაზე დაუდებს ბელას საქვაბიდან ამოტანილ ეგზემპლარს. მიშო. მღებავი (უადგილოდ): _ ვასო ძია.. მაგრამ დარჩა და დარჩა. მიხაილ. გადის. ჩემო მიშო. ტიან-შანი ცისფერი მთებია! _ ზეციური უფრო სწორია. კარგი. მაგრამ დამაჯერებლობა არ ღალატობს. თუმც გამიგონია.. ლერი მოიტანს ჩემს ვარიანტს. შეცბუნებული ბელა ყურმილს დებს ძალიან ფრთხილად. _ რა ხდება. ვიცი. არ წამიკითხავს. კორდილიერები. იქნებ გადავწყვიტოთ გადასაწყვეტი. შიშველ მკერდს არიდებს თავზე წამომდგარი კაცის თვალს. კოტე.. ტუხაჩევსკი გაგიგია?! _ არ გამიგია. ჰიმალაი. კიბიანვედროიანად! _ კიბიანად? კი ბატონო. პოლიტიკურად _ ბეცი. _ ფაქტიურად. _ ყნოსავს. _ ძროხას რომ ქათმებს წააკლავენ. შენ. კონფიგურაციას შევუცვლი მცირე ხნით. მოგკლავო. ვასო კითხულობს. ბატონო ვასო.. _ რა სჭირს. ბატონო ვასო! _ მე დაბრძანებული ვარ. როცა იტყვით! _ აბა გადი აქედან უსიტყვოდ. რა შუაშია სურათი და გრენლანდია. თქვენ. ისეთივე მთაგრეხილია. თანაც უვიცი და უწიგნური. აღორძინება. შემოლაგდებიან: კოტე. _ თქვენ დაბრძანდით. _ ესღა გვაკლდა! _ შენიშნავს იროდიონი ხმადაბლა. _ წყალში ეგდო? _ ორთქლში. ამან გადამარჩინა. რატომ უშლი ამ კაცს ნერვებს? _ გააყოლებს ბელა ხმადაბალ მუქარას. კაკო. _ ამ სურათს როდის გაიტან? _ როცა გინდა. _ მაგი კი. როგორც იროდიონი იტყვის. _ თავსართს შეუმოწმებს. კი. ამას!. ვასო ჩორგოლაშვილის ოთახი. _ ხო. კაცო. დაბრძანდით! ადგილს ურჩევენ შესაფერისს კოლეგებიც. .. სოსო. _ არი კი. მოძრაობა. შენ დატოვეო.. რავა შეთქმულების მონაწილეებივით დამადექით თავზე.. _ ეღიმება ვასოს. გაზეთს აიღებს.. _ `იზვესტია~ იყოს... პატარა თავი აქვს. _ არ ვხევ. არ დამიხიო `პრავდა!~ _ ჯერ ერთი. რომ ომამდე არ მიმიშვეს. მოგვიანებით _ შუქრი. ბელა! _ გმადლობთ. ლერი. _ არა. როგორიც კავკასიონი. _ განსაკუთრებით ლამაზი ხარ. _ ბატონო ვასო. წამოსული ყოფილა. სხვა ძალა მოდის. ხმასაც სიმტკიცე აკლია. _ აუ! _ ვასო ჩორგოლაშვილის მაგიდასთან გადაჯდება შუქრი ლერის ხსენებაზე. _ იროდიონ.

. ხე. (პირველში) ჰო. კი. უკეთესი. რომელსაც უკვე საკუთარი ნაბდის ქუდი უჭირავს შავი ზონრით და გასასვლელად გამზადებული ღიმილით ელოდება საზოგადოების ყურადღებას. რა თქვი? _ ხელნაწერი მოგიტანეთ-მეთქი. მღებავი კი არა.... _ ხელი კი გქონია კარგი... არაფერი მაქვს საწინააღმდეგო. არა-თქვა. კი.. უნდა შეაწუხო ვიღაც. გაზეთქუდჩამოფხატულ `მალიარსაც~ ვერ ცნობს... კი.. წაიკითხეს დანარჩენებმა? შენ რა კაცი ხარ. სოსო დირექტორის კაბინეტში ზის. ჰო. ტელეფონის ზარია. ხო.. ნიკაპი ლამის უვარდება მაგიდაზე. უნდა მიდგე. ასეც არ შეიძლება. ხე. _ ყურმილს დებს ბელა. დიახ. არა. (ყურმილში) _ ჰო გავიგე.... წაიკითხავთ? _ ამას? აუცილებლად. _ მალიარი. კი.... კარგი. _ მღებავი?. დირექტორს ტელეფონის ყურმილი უჭირავს: _ . კაცო. არა-თქვა. _ ჰო. _ და რატომაც არ წამიკითხავს. _ შემორბის გოგონა. კრების მონაწილეთა დანახვაზე უდაბლებს ხმას. ჰო. კი (იცინის) ხე. კოტე განაგრძობს: _ იქნებ შევჯერდეთ ჯერ ჩვენ და შემდეგ გავიტანოთ დიდ კრუგზე. ჰო. ბატონო ვასო. _ შენ არაფერი გაგიგია? _ არა. _ დედიკო. .. შენ?! ქუდი გაუკეთებია გაზეთისაგან შუქრის. _ შენ რაღა გაცინებს.. ჰო. _ დირექტორთან. კი. _ არ წამიკითხავს იმიტომ და არ ვკითხულობ ამიტომ. (მესამეში) ეს წასულა. მამამისს არ ეხსნება მხოლოდ სახე. (სოსოს) რაო. რას შვრები.. ნუ მომაპყრობთ ყურადღებას. _ კარგად იყავი. კი. ჰო. კი ბატონო. რა მოვიტანეო? _ ხელნაწერი. პირველს მიიახლოებს). _ ასწრებს კაკო.. მეორე ყურმილს იღებს. კი. ხი. კი ბატონო. (პირველში) შენ არა. ეს იცის სოსომ.. სოსო. _ სოსოს უყურებს. კი ბატონო.. მაგრამ შევამატებ. _ ეთანხმებიან დანარჩენებიც.. კი. მოდგე. კი. ნაკლულია. კი. მესამეს იღებს. კი.. ჰო. _ მეორე ყურმილს დებს.. კი. არა (იცინის). ერთ-ერთი დატოვე. _ მოულოდნელად ქანდება მოწყვეტით._ `ცისფერ მთებზე~ მოგახსენებთ. ვერ გავიგე.. _ კი ესეც. მოთეთრო-მოყვითალო ფერი ედება სახეზე და დამფრთხალი თვალებით იწიებს აქეთ-იქით ყურებას. კარგი. უშენოდ უფრო მოვილაპარაკებთ.. თანაც ხვალისათვის მჭირდება მაინცდამაინც. დედიკო. _ ეჭვიან ქმრებს ვერიდები.. კი. _ იცინის კაკო. კი. შენ არა. ბატონო ვაჟა. _ ასეა. _ ალო. _ შვებულებაში ვარ და აღარც გავიცინო?! _ ფაქტიურად? _ კაკოა. _ ქუდი! _ აფრთხილებს ცოლი. ჯერ არა. გისმენთ. ჰო. კი. რომ არავითარი აზრი ჩვენს აზრს არ ექნება. ჰო. მიხო ვარ ამჟამად. კი.. _ გაარჩევთ? _ რა უნდა ამის გარჩევას. სოსო! _ გაზეთის ქუდს იხდის შუქრი. _ ორივე ყურმილს დებს. გადაირევი. კრების შემხედვარე მამა იმისი უფრო გაოცებული რჩება... _ კი ბატონო.. დიახ. ხო (იცინის). ხო. გადარევასა ვარ.. კი. აქა ვარ. მშვენივრადაც მოურგია თავზე.. კი. _ ხელნაწერი მოვიტანე. _ `ცისფერი მთების~ ბოლო ვარიანტი არ წამიკითხავს. კაცო. ფერმწერი დაუძახეთ კიდევ.. კი. დიახ... შევივლი და წამოვიღებ. ხე. _ ეს რა ხალხია. _ დიახ. სოსო გადის. კი აქ ვიყავი.. ჰო. კი. ჰო. იროდიონ?_ იროდიონს საყვედურობს პერსონალურად შუქრი.. ხო. აქ არი. _ ახლა? ვა. არ მცალია. რა მოიტანე? _ ხელნაწერი. ამაზე უფრო იცინიან და გოგონაც კისკისებს გაუცნობიერებლად. კარგი.. კი.. შუქრი ქუდს შლის აუჩქარებლად და აუჩქარებლადვე იწყებს. _ ველასკესი.. დიახ.როგორ დამრჩა. დანარჩენს ბატონი კოტე მოგახსენებთ. კი. აკლია. _ შენ არ გეუბნები. გითხრეს ხომ. ხი. კი ჰო. რა არი.. ახლავე. _ ჩემი? _ ერკვევა ქმარი. ჰო.. იგი კვლავ შუქრის მისჩერებია. გაზეთქუდიანს არ აშორებს თვალს. მაგრამ გადანაბეჭდ გვერდებს შევამატებ.. დიახ. კი. კი.. ალო. ჰო. (პირველში) ჰო. დიახ. ასოების მოხაზულობას არა უშავს. კი. _ წადი. _ ამშვიდებს ვასო. რად უნდა მერე ორი სათაური?! (მესამე ყურმილში) შენ არა.. ჰო. (სოსოს) რა გაკრული ხელია. ცირკში რომ დავტოვე? დაბარებული ვარ ზეგისათვის. რაო. _ დიახ. (მესამეს გასწევს. _ მეორე ტელეფონი რეკავს. კი._ მთებიც. მაგრამ რატომ უნდა დამრჩენოდა. _ ხელნაწერს დაჰყურებს საგონებელში ჩავარდნილი. ჰო. ხე. ეშმაკი ვერ გაარჩევს. კი. ჰო. _ თავს აქნევს გაკვირვებული სოსო. _ მე რა შუაში ვარ. _ ჰო. კი.. კარგი.

_ წნევამ ხომ არ ამიწია ნეტავი კიდევ?. ბორჯომს ისხამს. ახლა რა უშავს. იცი თუ არა.. დახვედრა. ჩემი დამსახურება სათანადოდ არის ფიქსირებული. თანაც არ მეშინია. აპარატთან მისული ყოვნდება. მაცივრის კარს აღებს. ხმაურობს.. დიახ. ეტყობა. დიახ. მხრებს იჩეჩავს სოსო. ჭიქას და ბოთლს მაგიდაზე დებს ფრთხილად. არ იქნება. რა დაემართაო. _ არ მიხვალ. _ გაამაგრეო.. სათაური და შესავალი არ გინდა. _ მაგი მართალია ერთგვარად. _ არ უთქვამს. მაგრამ მაინც. დიახ. რა უბედურებაა! _ მოდი.. დარეკილია _ სავალდებულოა. არ მიხვალ. _ შეიძლება.. _ რაშია საქმეო. არ შეიძლება. _დგება. _ დიახ.. საით მიარაკებ.. სოსო კითხვას წყვეტს... ოფლს იმშრალებს ცხვირსახოცით. მერე?! _ სად გაქრა ალიოშა დევდარიანის არქივი. დააწერა. ხან უცხოს. გაიტანეო. ადექი და გაუცვალე ამას ადგილი.. რა გაკრული ხელია. ჩავიხედე. _ არა. დიახ. დაღლილ დირექტორს.. რა იყავი! _ წამოისვრის გრიშა. მოდის და უცხო აღნაგობისა და ჩაცმულობის მამაკაცს მოუძღვება.. _ სად უნდა გავიდე. რა ძვირად უჯდება ეს თავშეკავება. ვასო ბიძია. _ ბოლომდე? _ თითქმის. დაღლილი და ღამენათევი. ხან ოთარს უყურებს. . გაცილება. უკან _ მარკშეიდერი. არ უნდა წავსულიყავი. _ განიხილეთო. მიხო და მარკშეიდერი ახალ მაგიდას მოაჩოჩებენ. ოთარი აღებს კარს. არ ვიციო. სავალდებულოა. ოთარი ყასიდად ახველებს. მღებავი გაჰყვება.. რას შვრები! ფანჯრების გაღება არ გინდა? არ იღება. ახლავე ზევით ავალ. ყველა ტელეფონს რთავს და თიშავს ერთის გარდა. როგორიაო. დიახ. დიახ. ა.. დღეს რა დღეა? _ კალენდარს ფურცლავს.. წაიკითხე. _ თქვენ ვერ გაარჩევთ და მე წაგიკითხავთ. ნუთუ წნევა?. ამიტომ ზევით ავალ! _ გაფითრებული და ხელებაკანკალებული გაიხურავს კარს. წუხელისაც ვერ დავიძვრინე თავი. _ არა. მოტობურთის მოედანი უნდა გადავატანიო აქედან. დიახ. როცა გაზაფხულდება. ჭაღს უყურებს.. ვიწრო კარში გაახრიგინებს ორფა კიბეს. კია ნათქვამი.. გატაცებით.. შენ გულში ჩაიხედე შენ! _ ჰა. აკლია ცოტა. თუ ასე გეშინია. _ მაგიც გამოსარკვევია. არ შეიძლება. მარკშეიდერს უყურებს. კი. ოთარსა და უცხო მამაკაცს ამჩნევს. _ ბელას ათითებს. რომ წაიღეს?! შენ მე ვინ გგონივარ. `ცისფერ მთებში~ ჩაძირულ ბელას არც ლაპარაკი ესმის. მოულოდნელად ფერითა და ფორმით გამორჩეული აპარატი აწკარუნდება და დირექტორიც წამოხტება ელდანაცემივით. არც ხმაური ვასოსა და გრიშას აღარ უგდებს ყურს. მითხრეს. ხომ იცი!. _ ისევ შექანდება. ამას აღარ გაპატიებ.. _ პრინციპის საკითხია. _ პარტიის წევრი შენ იყავი. ხან ხელიდან წასულ დირექტორს. სასმენად ემზადება. _ ლაპარაკით უბრუნდება სამუშაო მაგიდას. იქ გავარკვიოთ ალიოშა დევდარიანის არქივის საქმე. სოსოს ხელნაწერს დაჰყურებს. _ ვისი საქმე არის გამოსარკვევი?... გრიშა და ვასო ოთახში დგანან და `გრენლანდიას~ უყურებენ. მობურთალეს მოედანიო.. ახლა უკვე საფუძვლიანად. გესმის თქვენ. ეტყობა. რად უნდა ეს ორი სათაური. მე კი არა.. _ ამას წავიკითხავ. ხან ერთ კუთხეში მიაფხოკიალებენ მაგიდას. მე უპარტიო კომუნისტი ვიყავი და ვარ. ფოტოდოკუმენტები. ბორჯომის ბოთლი და ჭიქა ემკვლავა ერთმანეთს რაწკარუწკით. შენ არ გწამდა. იღებს ყურმილს. მე წაგიკითხავთ. რა ვქნა მეტი. აღარ მორჩით. _ ფანჯარასთან მიდის.. ოცდაშვიდი წელიწადი. მოტოციკლეტების თვლებით ატალახებულ და დალიანდაგებულ კალოს და მოტომხედრებს უყურებს. მუქ სათვალეს იკეთებს. წინ მიხო ხვნეშის. ღრმად სძინავს და ამქვეყნიური აღარაფერი ეყურება რა. ოთარს მისჩერებია. სხვა ოთახში გადადი ბოლოს და ბოლოს.. კი ბატონო. ბანკეტი. მაგრამ მაინც.. _ პასუხობს გრიშა ვასოს. იცით თუ არა ეს თქვენ! _ ხელებს შლის და `თქვენ~-ში მარტო გრიშასაც რომ არ გულისხმობს. ხაზგასმული სიდინჯით. მითხრეს და გავამაგრე! _ ეპასუხება მიხო და საბოლოოდ აქვავებს მაგიდას ერთ წერტილში. სანამ ჭერი არ ჩამოგვნგრევია თავზე. გითხრეს შენ გასაგებად! _ წყნარად ეუბნება გრიშას სახეწამოხურებული ვასო და სახეზევე ეტყობა. თუ არა კი. შიშით მე საერთოდ არ მეშინია. კაცო! _ მაგიდის მჩოჩებელთ უბრუნდება. ბატონო ვაჟა! _ შენ? _ ყურს არ უჯერებს. მაგიდის ხოხიალზეც არ ეშლება ნერვები. _ დავრჩი!. მე აქ ვზივარ ოცდაშვიდი წელიწადი. არ შეიძლება.. გაამაგრეო. მიხვალ და. _ რატომ უნდა მოვიცვალო ალაგი. _ გაიტანეო. ახლავე ზევით ავალ! _ გასვლას დააპირებს და მოტრიალდება.. შენისთანებმა დააქციეს ის კაი ქვეყანა. _ სადაც გინდა. ვითომ მართლა კი არ დავფეთებულვარო. ბელადის შვიდი მადლობა მაქვს მიღებული. _ განაგრძობს ვასო. ხან მეორეში მიახრიგინებენ. _ ირხევა. როცა დათბება. დიახ. როგორ შეიძლება ამის ატანა. და გავამაგრე. მიხვალ და.. იქ ადი! _ ჩაილაპარაკებს კმაყოფილი ვასო და მუშაობით გართულ ბელას და იმჟამად უკვე საკუთარ მაგიდასთან მყარად მოკალათებულ მარკშეიდერს გადახედავს ნიშნის მოგებით. აქ მართლაც რაღაცაშია საქმე!. _ ზევით იხედება. სავარძელში ნებიერად ჩაძირულ. _ კარგი. ხელნაწერები? _ წაიღეს. გასაგებია! _ ყურმილს დებს. დაცხება. სოსოს დირექტორზე ანიშნებს.. სავარძელში ეფლობა. რამდენჯერმე უნაცვლებენ ფანჯრების მხარეს ადგილს. _ აქაც შენისთანები მოღვაწეობენ. სხვა თუ არაფერი. ტანკისტი ვიყავი ომამდე. შეხვედრა. არ წახვალ. გამოთქმით კითხულობს სოსო `ცისფერ მთებს~ დირექტორის კაბინეტში. _ დგება.

. _ უხსნის ოთარი. თუმცა ზომაზე მძლავრად. _ მით უმეტეს. ჭერზე გაჯი არ გაჩერდა! _ ამბობს გრიშა. გადაბეჭდვინე ნათელას. თინა ეხმიანება იმწამსვე. ფაქტიურად. ახლა რა დროა? _ საათზე იხედება. დაბრძანდი. _ ეს? _ წვერავა ორთვიან ჯარშია. გრიშა. კრაგებისა და ტყავის კურტაკის ჭრაჭუნით მოდის. ხელებს შლის გაკვირვებული არტავაზი. საზეიმო-სამწყობრო ნაბიჯებით.. ბატონი ჩაჩანიძე-ხუბულური.. ვაჟა ზაზაევიჩ! _ შემოვიდეს ბატონი ვასო. _ შემოქმედებით მივლინებაშია. მეჩვიდმეტე ოთახში დგანან.. სოსოს უყურებს. _ აქ რემონტი გვაქვს. გვიანობამდე მაინც აქა ვარ. _ ამბობს სოსო და სწრაფად უჩინარდება. _ იროდიონიც აქ არი. _ იროდიონი შვებულებაშია. _ ფანცხავა შვიდთვიანშია მივლინებული. _ ეს სად არი? _ კითხულობს სხვა ოთახში. რაც მთავარია. _ ზევით იხედება. ალბათ? _ გამიგია. ხაბურზანია _ ციხისძირში. _ საიდან დავიწყოთ? _ ეკითხება ოთარს. დაღამებამდე. იქიდანვე იწყებენ შენობის დათვალიერებას.. გამაგებინა და მომკლა. მაკლია? _ გზადაგზა ლაპარაკობს დაწინაურებული დირექტორი. რაც წამიკითხე.. აქა ხართ? გრიშა... გვიან ღამემდე აქა ვარ. _ დაუძახეთ მაშინ. სხვა თუ არაფერი! ეს რა შუაშია. დღეს საპრივატიზაციო საბჭო გვაქვს. _ ჰო. კარგი. _ გადასამზადებელ კურსებზე. იხსნის და წაჭუტული თვალებით იხედება ზევით.. დგანან და ჭერს უყურებენ. ერთ-ერთ კართან ჩერდებიან. იროდიონის ოთახში დგანან. _ მოხარული ვართ თქვენი გაცნობის! _ ღილაკს აჭერს თითს. მე რა შუაში უნდა ვიყოო. საქართველოს მოტობურთის ფედერაციის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. დაბრძენდიო. ნახევარი აღარ მახსოვს.. _ კოტე აქ უნდა იყოს. _ ორი გვერდის წაკითხვა მოვასწარით. ოთახში სამუშაო ატმოსფერო სუფევს. მე არ შემიძლია მოსმენა. ბზარების შემოწმებას. არტემ. სოსო. _ ძველი ტანკისტია. რა მდგომარეობაა. _ შვებულებაშია. _ ეს სად არი? _ სეიფს უთათუნებს ხელს დირექტორი. _ გისმენთ. მაგ ხელნაწერს ვერ გავარჩევ და ვერ მოვისმენ. დღეს არის ხომ? _ დღეს! _ განსაკუთრებული ინტონაციით უმოწმებს ოთარი.... იცნობთ. აქაა ბატონი ვასო. ეგზემპლარი მომაწოდე როგორმე.. გვესწრებიან. დირექტორი ხუბულური-ჩაჩანიძისაკენ იხედება. _ ერთი სიტყვით. თავისი თანამდებობის. _ ისმის ხმა. _ ვასოს დაველოდოთ. _ ეს სად არის? _ ცარიელ მაგიდას აკვირდება დირექტორი. _ ამშვიდებს ოთარი..ეკითხება თვალებით. ფანცხავა და გრიშა. უზარმაზარ სათვალეს მოაქანებს მარცხენა ხელით. ობლად მიტოვებულ სხვა მაგიდას დასჩერებია. მეტის ვერა.. გრიშას დამიძახე და ვასოს. უჭერს დირექტორს. მარჯვენას კი თავაზიანად. საჭიროა. სოსო.. დერეფანში მიაბიჯებენ. _ ყოყმანობს ვასო. _ ჩამოგვივა აბა შემოქმედებითად. მომაწვდინო უნდა როგორმე! _ შევეცდები. დერეფანში მიდიან. არ მითქვამს.. დაბრძანდი! _ არა უშავს. კოპალეიშვილი _ კომისარიატში. შარი მინდა კიდევ. ორი გვერდიც საქმეა. ვინ გაუშვა ამ დროს შვებულებაში. _ პასუხობს ოთარი. ეროვნული ნაკრების კაპიტანი არტავაზ. _ გაიცანით. არტავაზი მოტომხედრის ვეებერთელა სათვალეს შუბლზე ირგებს. არტიომ ჩაჩანიძე-ხუბულური! _ ხმამაღლა აცხადებს ოთარი. შემოდით! შემოდიან. ისწორებს. _ აბა ნახეთ! _ არტავაზ ჩაჩანიძეს ეუბნება ოთარი და ჭერს ათითებს. კი. კოტეს არ დაუძახეთ? სად არი კოტე. ხომ ხედავო. დავურეკავ და დავტოვებ. _ რას არა უშავს? დაბრძანდი-თქვა.. დავიწყეთ და თავი გავანებეთ. გვამოწმებენ. რას დადის ამ კომისარიატში.. _ დღის ბოლომდე. ხომ ხედავ. _ მეჩვიდმეტედან. _ ვასო ჩორგოლაშვილის ოთახის კარს აღებს და სახეგაბადრული ჩერდება. კრაგებითა და სქელძირიანი წაღებით მიჭრაჭუნებს. ტიტულების და გვარ-სახელის განმეორებას საჭიროდ არ თვლის. დაჯექი. _ სელექტორს თიშავს.. ბატონო ვასო.

ა. _ მაინც რამდენი ხნის წინ შეამჩნიეთ? _ იძიებს ოთარი. ოთარი _ გრიშას. რო ჯერ გლუშიტელები რომ არ მოგვიხსნია.. ის კი უკან იხევს და იმჟამად უსათვალოდ აბჯენს ჭერს თვალებს. ფიქრობს და ვერა გაუგია რა. ნუ აჰყვებით პანიკას და დეზორგანიზატორებს. დელეგაციის შემოსვლისთანავე დგებიან. გარედან არაფერი ეტყობა და შიგნიდან რა აყანყალებს. ბალანსებსა და უწყისებთან დგანან მორჩილად მთავარი ბუხჰალტერიის თანამშრომლები. _ მე რაც მიბრძანეს. _ სიგარეტი გიშვება შენ მაგას! _ ტუქსავს ოთარი. _ აქა ხართ ხომ.. _ ჩამოცვენით არაფერი არ ცვივა. უკან-უკან იხევს და ოპტიმალურ წერტილს ირჩევს ფერწერის აღსაქმელად და ხედავს. თქვენთან საქმე. ეგზემპლარს უკოწიწებენ დირექტორს. დირექტორი განცხადებას ართმევს. რაღაც მაყანყალებს. _ რას პასუხობთ? _ ოთარს უყურებს. არტავაზი სათვალეს ღვედებსა და რეზინებში აღარ აკვეხებს თავს ადრინდელივით. მეტით არა. _ აცხადებს ქალი ბოლო მაგიდიდან. არ შეიძლება. სათვალეს კისერზე იკიდებს. ფიქრობს გაოცებული. აბა დააკვირდით! _ მიმართავს ხუბულური-ჩაჩანიძეს. ბოშო. _ მუშაობთ ხომ? _ ღიმილით კითხულობს დირექტორი და ოთახს ათვალიერებს. ახლა ჩვენ ვამოწმებთ. _ მოულოდნელად ამთავრებს.. მაგრამ ასე ოცი-ოცდახუთი წელია ვუყურებ.. რა უნდა აცვიოდეთ. მეორეს ხუჭავს და თვალსხივის მონაცვლეობის შედეგად გადაადგილებულ. _ რამდენი ხნის წინ შევამჩნიე. კარნიზის ხაზებს და ჭაღის რგოლებს გაჭვრიტ-გამოჭვრეტს და დინჯად იწყებს: _ აბა მე რა უნდა გითხრათ. მთავარი ბუხჰალტერიის თანამშრომელი ქალები ზევით იხედებიან.. _ მიეცით თუნდაც `ცისფერი მთების~ ერთი ეგზემპლარი.. მარკშეიდერისა და ჩორგოლაშვილის ჩათვლით. რაღაცას ანგარიშობს გუნებაში. `გრენლანდიის პეიზაჟზე~ უჩერდება მზერა. არ მახსოვს. მშვიდად განაგრძეთ მუშაობა. მაგიდაზე მიგდებულ წითელ ფანქარს დასწვდება და ერთი თავიდან მეორემდე აწერს: `გაიტანეთ!~ არტავაზი რეზინისღვედებიან სათვალეს თავსა და თვალებზე ირგებს. როგორც დირიჟორი პირველ სკრიპკას კონცერტის დაწყების წინ. ყველა საგანგებო შემთხვევაში დაიცავით სიდინჯე. ბოლოს ვოთხჯერ გადავალთ და გლუშიტელებსაც რო არ მოვხსნით. მოტოციკლეტების ხმაურით გამოწვეული ვიბრაცია იწვევს კედლებისა და ჭერის დეფორმაციას. რო მოგვეხსნა. ვასო მხრებს იჩეჩავს. დელეგაცია ბუღალტერიაშია. _ დატვირთეთ. _ უკან იხედება. ვოთხჯერ რო გადავსულიყავით. თავის ტკივილი მაწუხებს ისთევლე. დაუტოვებია ოთახი. რომლებიც შეიძლება პირველადაც კი იხილეს ამ ვიწრო. კბილებს კბილებზე აჭერს და ხმას იბრტყელებს. ვულკანოლოგი ჭერს და ბზარს ეცლება. პატივცემულო ვაჟა.. შემდეგ სამჯერ. მარკშეიდერი გაფშეკილ ცერს და ცალ თვალს უპირდაპირებს ბზარს ერთ თვალს რომ გაახელს. _ ეთანხმება ჩაჩანიძე. _ ვასო ჩორგოლაშვილისაკენ იხედება. _ იმ ოთხშაბათ რო არ მოვხსენით გლუშიტელი ერთი საათით. თავ-თავიანთ მაგიდებთან. _ ხალხი არა ხართ. ოთარი და გრიშაც დირექტორს ბაძავენ. ზემოდან გაცვივათ რაიმე?_ ხმამაღლა კითხულობს ოთარი. _ შეიძლება.. ქალბატონო თამარ? _ მოიკითხავს დირექტორი მოლარეს და ისე ჩამოართმევს ხელს.. შუშებს იფარებს თვალებზე და იქიდან იჭვრიტება. რამდენადაც მახსოვს! _ გამომწვევად ეუბნება ვასო. ბატონო!.. მაშინ სხვა ამბავია. ამხანაგებო. ბატონო ვასო.. გაკვირვებულნი შეჰყურებენ სტუმრებს. _ მე წარმოგიდგინეთ განცხადება რეზოლუციით. _ ვარ ისევ ისე.. აღებს კარს და დერეფანში დაწინაურებულ ჯგუფს მისდევს. მზის ყოველ გადახრაზე ცვივა ნამცეცები და ყანყალებს კაუჭი. _ სიგარეტს უნდა დაანებოთ თავი! _ ურჩევს დირექტორი. რას უმიზნებს ამ ცერსო. ატრიალებს. ის გავაკეთე! _ გაუბედავად იხსენებს გრიშა. ახალ გვერდებს ჭრიან და აწებებენ.. მაგრამ იატაკი ირყევა ხშირად. დამსწრე საზოგადოებისათვის გაუგებარია. გაჭირვებით იშორებს სათვალეს მარყუჟს. სულ ბოლო მაგიდასთან რომ დგას. _ ნუ შეშფოთდებით. ამ კაცს ჩემგან. არ გრძნობთყენ?_ დაძაბული დგას ერთ ალაგას მოლარე. _ მეც არა ვთქვი. ახლა უკვე ამას გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს ჩემთვის! .. _ ის ბზარი ადრინდელია. მოლარეს უდგება გვერდით და მაჯას უჭერს მოხერხებულად: _ ქვევიდან არის ბიძგი თუ გვერდიდან? _ ეკითხება. _ ხმის ამოღებას ბედავს ერთი თანამშრომელი ქალი. წაიკითხოს ამ ადამიანმაც. საანგარიშოებთან.. სად მაქვს `ცისფერი მთების~ ეგზემპლარიო. დირექტორი კი მხოლოდ მარკშეიდერს ართმევს ხელს. ცერსა და ცერს შუა დატოვებულ სივრცეს ზომავს. დამანებოს თავი! _ მითხარით. _ უხსნის ოთარი. დატვირთეთ ეს ადამიანი. დღეში ვორჯერ ვარჯიშობთ. აი. პატივცემულო ოთარ. ამის გამაგრება. ვერ გაუგიათ. ახლაც შეიმსუბუქეთ ჩემსავით თავი. ნახევრად ბნელ ოთახში.ახალ მაგიდასთან დამკვიდრებულ მარკშეიდერს ვეებერთელა ფარგალი უჭირავს და ვატმანის თეთრ ფორმატზე გეომეტრიულ ფიგურებს ზომავს. ოთხშაბათს სულ ერთი საათით. _ რა უნდა. _ როგორ არის. ბელა და სოსო ქაღალდებს ახარისხებენ. _ ეს სურათი უნდა გაგეტანათ. _ მაგიდას სულს უბერავს. _ თანდათან უწევს ხმას და მარკშეიდერის მოქმედებით თავზარდაცემული ჩუმდება. _ შეეგუეთ ახალ ატმოსფეროს? აკლიმატიზაცია როგორ გადაიტანეთ? _ ეკითხება მარკშეიდერს დირექტორი გზაში.. რამდენად სერიოზული ხასიათი მიიღო ამ მოვლენამ. _ თვალზე ცრემლი ადგება ქალს. ევროპის პირველობისათვის რო არ ვემზადებით. _ ეს სურათი საშვილიშვილოდ გავამაგრეთ. _ აბა ნახეთ! _ ჭერისაკენ უთითებს გრიშა არტავაზს. დელეგაციას. _ როგორ ბრძანდებით. `გრენლანდიას~ აჩერდება. ახალი განცხადებით ანიავებს. გლუშიტელები ჯერ არ მოგვიხსნია.. უხერხულად ახველებენ.

. ბზარს რომ აფიქსირებდა ჭერზე მთელი ოცი-ოცდახუთი წელი. ზაზაევიჩ. _ არ ვამბობდი. ჩემის ვარაუდით. გვაჩვენოს. თუ შეიძლება და გვადროვეთ. გლუშიტელები რო მოგვეხსნა კი.. რაც იწვევს რხევებსა და არა ყანყალს. _ მალე მოვრჩებით. _ კი ბატონო. _ გმადლობთ. ქუთუთოებს ახამხამებს. ვედრო შემოაქვს ცოცხიანად. _ კოტე! _ ალექსანდრე. ერთიანად ინტერმოძრაობის თბილისის ახალგაზრდული შტაბის ბიუროს თავმჯდომარე ბატონი კოტე მაჩალაძე! _ წარუდგენს კრებას თბილისის ახალგაზრდული ერთიანად ჩვენებური ინტერმოძრაობის აქტიურ წევრს კოტე მაჩალაძეს. _ შეიკრიბონ საინიციატივო ჯგუფის წევრები! _ აბარებს ოთარი. კარგია! თავაზიანად იღიმებიან ზედა ეშელონის წარმომადგენლები შეცბუნებული რიგითი თანამშრომლების ფონზე. გაკეცილი ცხვირსახოცი აქვს მისალბუნებული ცალ ლოყაზე. _ საკუთარშიო. ახლავე. რას ჰქვია მელანდება!. დამლაგებელ ანიას. დირექტორი: _ ქალბატონო ავრორა. და სხვებიც. _ ვერ გაგიშვებთ. პატიოსანი ადამიანია. მეორემ და მეც ქე გავიმეორე.. არაფერი გელანდებათ. ბატონო.. შემოდიან: ალექსანდრე (საშა). _ სტოპ! _ კომანდრობს საკუთარ პერსონას და წამმზომს აჩერებს. ქალს თავს ანებებს და გაოცებულ აუდიტორიას ეუბნება. აყანყალებსო. წარმოგიდგენთ ჩემს გაანგარიშებებს მიწისქვეშა ბიძგების თაობაზე. სარედაქციო საბჭოს მოწვეული წევრები. მკვრივ ქანებს აფეთქებენ მცირე ზომის მუხტებით. დამშვიდდით. _ მოტოციკლები. მაღალ ქუსლებზეა შემდგარი შესამჩნევად მოკლე. სქელ. _ უდასტურებს ოთარი._ გამიშვი ხელი ქე მაინც და გეტყვი. მრავალმნიშვნელოვნად. _ ეს სამთო დარტყმებია. წევრები შემოდიან დაბნეულად. _ თავისთვის ლაპარაკობს მარკშეიდერის საქციელითა და ლოგიკით მოხიბლული არტავაზი.. _ რას ამბობთ თქვენ. _ კოტეს დაუძახეთ! _ ითხოვს დირექტორი. _ წამოდი შენ ჩემთან! _ გაჰყავს მოტობურთი გრიშას. მარკშეიდერს მიმართავს. მოჰყვებიან: დედაკაცი ბუღალტერიიდან. რა ხდება? _ აფეთქებენ ასაფეთქებელ მოწყობილობას. _ ტელეფონს ათითებს დირექტორი.. პულსს და წამებს ითვლის. იგივე კოლია გოშაძე. მორიდებით ხრის გრძელკისერა თავს და წამოდგომას არ აპირებს. ბატონო ვაჟა. ქვედაწელ კაბაში ტანგაჭედილი. მღებავი მიხო უკიბოდ. იმდაგვარ (თავის დაკვრის) ცერემონიალს არ ითვალისწინებს მოწვეული სტუმრებიც დუმან და დირექტორი: . სხვა არაფერი. _ დირექტორია. ბატონო ვასო? _ არა. _ თქვენ. მოტობურთი.. თუმც არავინ სთხოვს და იმდღევანდელი ეტიკეტიც. მოლარე. როგორც საკუთარში. მოთავსდით. _ უკვე? _ იცინის ნიკოლოზი.. კეთილი იყოს თქვენი ფეხი ჩვენს საბრძანებელში. _ ქალბატონო თამარ. ისინი მოვიდნენ! _ სთხოვე! _ წამოდგება დირექტორი შესაგებებლად. მეძახიან მაინც. ზაზაევიჩ. აუცილებელია თქვენი ყოფნა ჩემთან! საინიციატივო ჯგუფის თათბირი დირექტორთან. გაფუნთუშებულ ქალს. _ მოლარეს უყურებს.. _ თავისუფალი ხარ. რომ გეუბნები.. _ დიდ დროს არ წაგართმევთ. _ საქმიანად ართმევს ხელს და ელამი.. _ თავისუფალი ვარ მე? _ კითხულობს არტავაზი. ბურთი ზოგადად და გარეგანი ხმაური კონკრეტულად აქ არაფერ შუაშიაო. _ იქნებ ამაცილო ეს ღონისკრება. მოდი აქ დაჯექ. ასე რომ. როგორც ქალბატონმა აღნიშნა. _ ამ სახლის ქვეშ. მგონია. _ კოტე. როგორც ჩანს. _ მოდი.. ერთმა თქვა. თუ ნებას დამრთავთ. _ დაბრძანდით. _ სხვა დროს! _ ახლავე შემოგიტანთ. მაგი არ გაყანყალებულა ვიღაცაა. _ საათზე იხედება.. გვადროვეთ! _ ჯიბიდან წამმზომს იღებს. ახლო. ვიღაცამ თქვა.. _ გადის. _ მელანდება კაია. _ განაგრძობს მარკშეიდერი.. _ ეს კაცი მოგზავნილი ხომ არ არის. _ კარგადა ვარ. _ ოთარი ითხოვს. _ ვინაა აბა შუაში? _ გაწითლებულ მაჯას ისრესს თამარი.. _ ძლივს ლაპარაკობს. ნიკოლოზი (კოლია) და ავრორა (ქალბატონი).. რო. _ მოვიდა! _ თავი აქვს შემოყოფილი შუა კარში თინას.. ოდნავ მოჭუტული თვალებით აკვირდება მასპინძელს. _ თუ აქა აქვს. წამოიღე მაგ სკამი. თუ არ გეთმობა... რას აფეთქებენო? აფეთქება გვაკლდა.. ქალბატონო თამარ.

მუხლისთავებისაკენ. რათა მივიღო პროდუქცია კრამიტის სახით. _ ევგენი გრიგოლიშვილი. გულისპირსა და ლიფს ამოჩაჩულს ისწორებს გვარიანად აწითლებული. ანდა გოშაძის (ეს უფრო სწორი ჩანს) დიპლომატიის დემონსტრირება. ბატონო ევგენი! ყიდიან შენობას? _ მშვიდად. _ თქვენ ხომ არაფერს დაამატებდით. _ სამი. _ ხომ არ ვუყაროთ წამოყენებულ სამ პუნქტს. ალექსანდრე (გულგარედ): _ მთავარია შემოქმედება. _ ანნა. _ შენობის ფუნდამენტის ანალიზი და შენობის მდგრადობა.. ასე შევჯერდეთ. ბიჭო. _ სახელდახელო ჩანაწერს კითხულობს ნიკოლოზ (კოლია) გოშაძე.. ეტყობა.. ქალბატონო ავრორა? _ . _ თქვენ ხომ არაფერს იტყოდით? _ დამლაგებელს. ქალბატონი ავრორა დუმს.. Uჰფხბ რჰბხფკბ. კენჭი. _ დაბალში.. _ ძ . ალბათ. _ ეს თავისთავად. რასაკვირველია.სკ დ Hჯცცბბ Uჰფხბ რჰბხფკბ. _ შეიშალე. იქნებ სხვას ეკითხებიანო. ანუ კრამიტწითელი ხსენებული არ იყო. _ თაბახის ფურცელს დაანახვებს. საპრივატიზაციო.. უკან იხედება.. ტექნიკური პერსონალი.. ხელოვნება. რომ აქ წარმოდგენილია.. _ ქალბატონო. ლითონის სარჭს პირით იჭერს ბელა. _ ბარძაყებზე შემოტმასნილ კაბის კალთებს მუხლებისაკენ ექაჩება დიდ რვეულში თავჩახრილი. _ კამათს არ აპირებს ნიკოლოზი. შეკრებილია საინციატივო-მოპრივატიზაციო. _ კიდევ უკაცრავად. _ უკაცრავად. დემოკრატიზმის პრინციპების სრული დაცვით... ასე არაა? _ მთლად ასე არა. ეგრეთ წოდებული მარსელის ქართული წითელი. _ ეს პირველი მეორე: სურათ გრენლანდიის გატანის აუცილებლობის დადგენა და სურათის _ ფერწერული ტილოს _ ექსპერტიზა ულტრათანამედროვე სხივების საშუალებით და უცხოელი სპეციალისტების მოწვევით მესამე: დღევანელი კომისიის სხდომის დადებითად შეფასება. რომ შემოქმედებითი დასი. _ კი ბატონო. ცუდ დროს შემოვედი. ვითომ არაფერი.. ნაწარმოებსა და სურათს _ შემდგომ. _ უკაცრავად! _ ლურჯი პიჯაკის სპილენძის ღილებს იკრავს სარკის წინ._ როგორც ვხედავთ. _ აცხადებს დირექტორი. საკმაოდ პიკანტური სცენის შემსწრე ხდება ოთახში. _ ოთარ... _ რა ხდება. _ ბატონო ვაჟა? _ თანახმა ვარ.სკ დ Hჯცცბბ. ვასო ჩორგოლაშვილისეულ კაბინეტში. ერთი წუთით. შებრუნებული მარკშეიდერი. ძირითადად. საინიციატივო ჯგუფის ყველა წევრმა გამოთქვას საკუთარი აზრი დღის წესრიგის შესახებ.. წინასწარ მინდა გითხრათ. იკვანძავს თმას. ქალბატონი ანნა.. შენ! _ ხმადაბლა უჯავრდება ბორიას ბელა და მაჯაზე ურტყამს ხელს ფრთხილად. იმ იმედით... _ მიმართავს ალექსანდრე.. დირექტორი: _ სრული ჭეშმარიტებაა. _ სასურველია.. ქალბატონო ავრორა? _ სამ პუნქტსო და არა კრამიტს _ ეგრეთ წოდებულ ქართულ წითელს. დირექტორის კაბინეტში თათბირი გრძელდება: _ მოდი. შევქმნით მეორე სანიციატივოს. ნახევრად მოშიშვლებულ ბარძაყებზე დიდი სქელფოლიანტებიანი რვეული აქვს გაშლილი. სკამქვეშ შეწეულ ცოცხჩადგმულ ვედროს რომ ფარავს სქელი ფეხებით. თქვენი მონაწილეობით. _ შეიძლება ორი? _ აწყვეტინებს თითქმის საზეიმოდ გამოწყობილი ნიკოლოზ (კოლია) გოშაძე. მარკშეიდერი შარვალს იხდის ბოდიშის თანხლებით. _ უსწორებს ოთარი. ანუ კრამიტწითელს მარსელისას. თუმც გამოთქმით ამბობს ბორია. _ ძალაუნებურად თვალებზე იფარებს ხელს და საკუთარ ახალჩადგმულ მაგიდას მიადგება.. ანია.მე შემიძლია აგურის ქარხანაში ჩავდო გარკვეული სახსარი. გაითვალისწინეთ. _ იმეორებს პოეტი ნაღვლიანად. და დროდადრო ქვედაბოლოს კალთებს ქაჩავს მოხერხებულად. თქვენ. _ მე მხოლოდ ერთი წუთით! _ დიდი ფორმატის ქაღალდს გორგლავს მარკშეიდერი და მხოლოდ გორგალქაღალდის ამარა რომ არ აპირებს გასვლას. . კრამიტს შევეშვათ ამჯერზე. სწორად ვამბობ? _ საპრივატიზაციო. ოთხი. იმ სამი პუნქტის საწინააღმდეგო ხომ არაფერი გაქვთ. _ კოტეს უყურებს. ძ .. _ არაფერი. _ ამშვიდებს ბელა. თუმც უშედეგოდ. თითქოს კრამიტი _ წითელი ქართული. სარკეში ჩანს ღიად._ ეხმარება ოთარი. _ არათუ ორი. ალექსანდრეს (საშას) ღიმილი დასთამაშებს სახეზე არა მარტო საინიციატივო ჯგუფების სიმრავლის გამო. _ ჯერჯერობით შენობის მდგრადობა უნდა დადგინდეს! _ ტანსაცმელს იცვლის გარდერობის სარკიანი კარის უკან მარკშეიდერი. მეტიც. _ შემოქმედებითი კოლექტივის წევრებს ცალკე მოვიწვევთ. _ ქართული ტრანსკრიფციით. ხაზავს თუ წერს. _ პირიქით. საგანგებოდ და ფართოდ განიხილავს პროექტს. ქალბატონის სურვილის _ აგურის ქარხნის შეძენის იგნორირების მცდელობაა.

ვერ მივაგენი.. ერთი წუთით. ვრეკავ. _ არა. ყავის კაკლის ფერისა და ფორმის აბს მიაქანებს პირში უწყლოდ. ბატონო ვასო.. ბატონო ვაჟა. _ ბატონო ვასო. ჟუვაჩკა. _ ყურმილი უჭირავს დირექტორს. ჩემო თინა.. _ კარს ხურავს. გთხოვთ! _ ვაჟა ზაზაევიჩ.. _კბილი გტკივათ? _ უკვირს ტელეფონკომუნიკაციებთან დარჩენილ თინას. არკვევს. მის კუთვნილ ოთახში შედის. ბოდიშს ვიხდი. არ შორდება. უკაცრავად. ბატონო ვასო? _ ეს ისაა... კოლია ხვდება. _ აჰა. იასამნისფერ შუშას ხუფავს არანაკლები წარმატებით. ალექსანდრეს გასვლამდე. _ არაფერი. ხარისხის მწვანე ნიშნები აზის სამხრეებზე და ლურჯი კოსტიუმის გაბზიალებული ღილები უბრწყინავს. ხელი ხომ არ შეგიშალეთ. _ უკაცრავად. რიტმის მახვილების ჭედვით: Gჯრჯზ ყტნ^ გჯრჯქ ყფვ ნჯკმრჯ ცყბნცზ . უკაცრავი პასუხი არი. დაგორგლილი სახაზავი ფორმატი აქვს ამოიღლიავებული.. ვაჟა. ვასო ჩორგოლაშვილიც ვერ ცნობს განახლებულს._ნახეთ. _ ბატონო? _ კითხვას უბრუნებს ქალბატონს მარკშეიდერი. კარგი. კბილის არ მქონდა. ბატონო ვასო. _ გამოშუშდით. იმ ხმაზე კრთება. _ წავედი. სიჩუმეა. _ ქუდს გადაიძრობს ლურჯს. ძალიან კარგი! უნებართვოდ შემოდის სამარკშეიდერო სპეცუნიფორმაში გამოწყობილი ევგენი გრიგოლიშვილი. ნაღვლის ბუშტის.. ეთქვა იმ პოზით. _ მისაღებში გადის. _ თანაც აკურკები ყრიან პირდაპირ შიგ. _ რამდენიმე პროცესი მინახავს თქვენი! _ ღიმილით ეუბნება ქალბატონი ავრორა ახალმოვლენილ პიროვნებას. კი. მგონი. _ კბილის წამალი დალიეთ? _ ჩუმად ეკითხება კოტე. _ კარგად უნდა იყოთ. ვუთხარი უკვე... თავისებური ამბავია! _ დირექტორი გადაღლილი ჩანს. _ ბატონო ვასო. _ ძალიან გთხოვთ! _ რად გვინდა თხოვნა! _ განცხადებას ნიკოლოზს. _ ყურმილს დებს. მე არ შემომიშვიაო. _ თინა. _ აჰა.. ლიფტი მუშაობს უვარგისად. _ ა.. _ ყურმილს დებს. სკამი მიართვით! _ დირექტორიც სძლევს სითენთეს და დუმილსაც წუთიერს. თავშემოყოფილს კარის სახელური უჭირავს ხელით. ერთი წუთით. _ კი მეუხერხულება. _ გესწრებოდით-მეთქი.. იქნებ სოსოს ადგილსამყოფელი იცით. შეგიძლია წაბრძანდეთ. ანია! _ მშვიდობიანი სხდომისათვის შეუფერებელი ხმამაღალით ეხმარება გრიშა. ვასო ჩორგოლაშვილი წამლის იასამნისფერ შუშას ხსნის ხუფს დგაფანით. ვეტყვი კი. _ ავიწყდება _ მარკშეიდერი? _ მარკშეიდერი? _ რა აცვია? _ სიჩუმე. _ დაბრძანდით. კაცო.. _ ვკითხავ ჩემებს.. კბილი. ცხადია. ბატონო ვასო. მართლაც მტკივა. გასაგებია. _ პროკურორი ჰგონია აშკარად. ძალიან კარგი! ქალბატონო ანნა.. ამის თქმა მინდოდა. სურდა. _ თუ მაქვს კბილები? _ ხვდება ვასო. ჩვენი ის! _ კბილის ტკივილი ავიწყდება ვასოს.. _ ეს ისაა. _ პროცესზე.... აწეპებენ კედელზე. _ გასაგებია. _ წავიღებთ. ბორია ბლოკის სტროფებს იმეორებს გამოთქმით. გასაგებია... აქაა ბატონი ვასო. აბს ყლაპავს ხორხის მალების კეცვით. გაოცებული უყურებენ შემოსწრებულს.. _ კოლიას გაუწევს. მანდ რა ხმაურია?! _ სოსო მომიძებნეთ. ანნა? _ რაც მახსოვს მე თავი.. _ ეს კაცი ვინ არი. რა თხოვნის ტკივილია არზაში და თავს უქნევს ვასო ჩორგოლაშვილს. ღია კარში წახრილი მდივანი დგას. რა გინდა! _ დირექტორი არღვევს მდუმარებას.. ბატონო. ალბათ. მომიძებნეთ. ეს კაცი ვინ არი? _ ეს ის არი. სხვებს მოესმათ თუ არაო. ცუდად ხომ არა ხართ? _ ვერ უნდა ვიყო თლა კარგად. _ ჩურჩულით პასუხობს ვასო._ თქვი. _ სატკენად მყოფნის.. ვასო ჩორგოლაშვილი განცხადებას ტოვებს მაგიდაზე. მაგრამ. _ როდის შემდეგ.. _ ვერ იგებს. თავად. კიტლისფერს. ვერ მუშაობს. კიდევ კევის. არ ვარგა......

მცირეძალოვანი მუხტებით აფეთქებენ მკვრივ ქანებს... _ სამხაზველოში დავტოვე. ტელეფონებიც აღარ რეკავენ. _ ევგენი.. _ არაა? _ კუმავს ტუჩებს და შეეჭვებული დასჩერებია თეთრ წინწკლებს ძველთაძველი მაგიდის მწვანე მაუდზე. ღმერთმა ხელი მოგიმართოთ! ვასო ჩორგოლაშვილი მიდის. _ ჩვენ ქვემოთ მეტროს ახალი რიგის საპროექტო-საძიებო სამუშაოებია თუ საიდუმლო არტელის მშენებლობა. _ ასე ამრიგად.. _ კი. სამთო ინჟინერი. მოვჭამე ჭირი ყველას. ბატონო ვასო. წვრილ და უწვრილეს ხაზებში პატარ-პატარა ალმებია დარჭობილი. დავუკავშირდებით შესაბამის უწყებას. გავიტანთო. _ ევგენი. კარგი. რა გადის და რა გამოდის ჩვენ ქვემოთ. მალე მოვალ. _ ა. სოსო ნახეთ?. რომ დირექტორი გეძებს? . სადაც. როგორ არა.. მოადგილე. ის უქნიათ. დირექტორი ეძებს.. _ თითს აჭერს სელექტორს. ბატონო ვასო? _ არ ვიცი.. არ უთქვამთ. ქალბატონო. ჩემის ვარაუდით და ღრმა რწმენით... გაასოხარეს ყველაფერი? _ აინტერესებს ბორიას. _ გრიგოლიშვილს. ახლა მითხრეს. _ აღარ ეშვები ამ საბერძნეთს. ისედაც მეცოდება და მეც რომ უმუშევარი დავრჩე. _ ალექსანდრე. ჯერჯერობით. ოთახში სიწყნარე დგება. სოსო სად შეიძლება იყოს. ბელა რეკავს: _ მიხვედით დედა. თქვენი ჯობს.. _ თქვენ აქა ხართ? _ გრენლანდიის ქვეშ ჯდება ჩვეულებისამებრ ვასო. აქედან მოაშორონ ოღონდ. გააქვთ. წითელ-წითელ ალმებს უნაცვლებს ადგილებს გროსმაისტერის სისწრაფით. სამთო ინჟინერი და მარკშეიდერი ერთი და იგივეა. ქმარია და მეცოდება. გაიტანეთ-მეთქი.. _ ევგენი. არა. მარკშეიდერს ჯოხი უჭირავს ხელში და გრძლივ მოხსენებას ამთავრებს. _ რა ქნეს? გაასოხარეს? ჩემს დროს იყო გააპრადალეს. ამიტომ. _ ნიკოლოზი. _ ეძებენ. მაგრამ რაც უკვე თქვენთვის დადგენილია... ხელს ართმევს სტუმრებს: ალექსანდრეს (საშას). _ შენ არაფერი გიგრძვნია? _ ჩუმად ეკითხება ერთი წამით განაბული დირექტორი სალამ-ქალამის პროცესში კოტეს._ თინა. _ რა ხდება. _ თუ კაცი ხარ. ასუფთავებს.ჩრდჯპმ რჰჯდმ ბ გსკმ^ Kტნბნ^ კტნბნ ცნტგყფზ რჯ. ასე არ არის. ბატონო ვასო. წარმოდგენაც არა მაქვს.. ფიქრობს ცოტა ხანს: _ ჩვენ ამას დავაზუსტებთ.სკბწფ B ვყ/ნ რჯდსკმ. ჩემთვისაც გაურკვეველია. _ დიახ... ოთარ. _ გეომეტრიული ფიგურები და წყვეტილ. შენ მანდა ხარ? არ გითხრეს. კოლეგებო. ბატონო ვასო? _ დასწყევლის ეშმაკი! _ აიხედავს და მაგიდას გაუბერავს შემდეგ სულს.. _ ჯოხს დებს. წავიღებთო. მოხელე ჩიქვანი ვარ. დამავალე! დირექტორის კაბინეტის კედელზე სათვალსაჩინოდ დიდი ნახაზია გაჭიმული. უკაცრავი პასუხია. ისევ რეკავს: _ სოსო. რაც უნდათ. _ მარკშეიდერი არ თქვით ამწინ. მამა რას შვრება? არაფერს? ჰო. შეგიძლიათ _ ავო!. საიდან დაადგინეთ? _ მე ამ საქმის... _ კარხანობს ოთარი. მაგიდას სულს უბერავს. _ პაწაწინა ალმებს თავ-თავის ადგილას აბრუნებს გროსმაისტერულად. _ არა. _ ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე ეთანხმება ოთარი... საჭიროა მარკშეიდერი-თქვა. ბატონო ევგენი! ჩვენ ხომ ვამბობდით. როგორც ირკვევა: _ . წარმოგიდგენთ სამთო ინჟინერს ბატონ ევგენი ყუფარაძეს.. შორია. კარგი. თქვენ დაბრძანდით ამ ეტაპზე.. ჩვენ თვითონ უნდა ვუსაშველოთ საკუთარ თავს. დირექტორი ჯდება.ასე ამგვარად.. ზემოთ აღიშნული გრძედისა და ზემოთ აღნიშნული განედის გრძივზე გადის თაღოვანი გვირაბი. ზაზაევიჩ. ვაჟა ზაზაევიჩ.. არაფერი. მოწოდებით ვულკანოლოგი. _ გამანადგურა ამ ორმა სათაურმა. სქელ.. ჰოო. რის შედეგადაც წარმოიშობა განივი მხარის პარალელური ბზარები და სიგრძივი მხარის პერპენდიკულარული ნახევები. ნიკოლოზს (კოლიას). ყუფარაძე საიდან გამახსენდა. _ განაგრძეთ! _ შუანა თითით თიშავს სელექტორს. _ განაგრძეთ. კითხულობენ და ვერ იპოვეს. რა ვქნათ. _ მარკშეიდერი საჭიროა. მოძებნო იქნებ... თქვენ პრობლემებში თქვენ უკეთ გაერკვევით. ქალბატონ ავრორას. ბავშვს რას უპირებთ? _ ბავშვი გამიგებს. ამან ქეც შემაფიქრიანა.. მუხტების განმხოლოობის შედეგად შესაბამისად გადაადგილდება ზემოთ ნახსენები ნახევები და ბზარები დაახლოებით ამნაირი შეფარდებით. ბატონო ვასო. რა გვეშველება. კიდო! _ ვასო ჩორგოლაშვილი კრთის საკუთარ მაგიდასთან კაბინეტში.. _ ავრორა. _ გრიგოლიშვილს. _ რა იყო.

სულ ცოტა. რა ცუხია ეს ჩვენი ბორია. _ რა მოხდა.... ჩვენი გრიგოლიშვილი ევგენი. ჩადი ქვევით დროზე. სად არის ვასო. ახლა აქ იყო. აპარატს თიშავს. კითხულობს კიდეც ლიფტის ცხაურსიქით ლანდივით დარჩენილი. ფუტი. _ საერთოდ ყველაფერი შეძლებაზეა.. ორი სათაური არაა აუცილებელი. მართლა მანდა ხართ? _ ეკითხება ბელა ლიფტის კაბინაში ჩარჩენილს ლიფტთან. შესაბამისად. _ ფეხით ვერ ჩავა მაგ დალოცივლი! მაინც რა სჭირს იმ ლიფტს.. მგონი. სოსო. ასეთი. ჩაჩანიძეა თუ ვიღაც ოხერია. _ ეს ასე! გაიგე... სულს უბერავს ქაღალდს. _ მეც ვერ ვიხსენებ! _ ერთვება მიწისსაქვედაო დიალოგში ოთარი მიწისზევით.. გაგვიგე რა ხდება ჩვენ ქვევით. რა ძალამ გამომაგდო. კვამლი. ერთი კი არა. გამოვა ყუფარაძე. წავიდნენ მაგენი. სახელმწიფო. სახლი. ბატონო ვასო.გაურკვეველი.. მოხველი. დაუჯერებელი ამბავი. შეიძლება. აორთქლდნენ? უნდა მეთქვა. სასწრაფოდ! მეტროს მშენებარე გვირაბში. ვინ დააცემინა. _ გესმის შენ აქ რა ამბავია?! _ მესმის. მანდ ყოფნას. კაცი რომ შემოქმედებითი დავალებით მიწისქვეშ გაგვეშვა. კბილები მე არა მაქვს და რა მტკივა. _ როგორც მხედავ. გეუბნები.. არც გიყვარდეს. _ ხომ ვიძახოდი.. გაორმაგებული ვართ ისედაც. მივლინებასაც გაგიფორმებ საგანგებოს. _ არც გვძულს. ანია ცოცხითა და სველი ტილოთი ასუფთავებს იქაურობას ყოველგვარი პანიკის გარეშე. ფაქტის კურსშიც ვარ. მცირეძალოვანი მუხტების წიაღისეული ფეთქვაა-მეთქი. ცისფერ მთებზე. რა გიჭირავს ეს ხელში. _ სელექტორს დასჩერებია. ჩვენ ზევით და ჩვენ თავზე. _ მართალია. კლუჩევაია სობკა! _ მარკშეიდერია. უცნობის ხმას მარხავს. დანაწევრებული შეუწყობელი ბგერები გამოდის მეორე მხრიდან. ვულკანოლოგი რა ჩემ საშად და კოლად მჭირდება. _ მერე?! სოსოს ხომ იცნობ. _ სანამდე აპირებთ. _ უცნობის. ჩვენთვის განსაკუთრებით. მოვალეობის შეგრძნების ქონა და სურვილი. ოჯახი რგოლია სახელმწიფო საზოგადოებისა.. ვერ გეტყვი. მგონი. რა სიმძლავრის შიდაწვის ტკაცუნი აქვთ ჩვენს კალოზე. ბატონო ვასო?! _ არ ვიცი.. ტანმრთელი ვარ. განხილვა შედგება პროექტთან ერთად.. ქალის შეკივლებას სიწყნარე მოჰყვება.. ბორკა. ოჯახია მთავარი. მთებზეა ლაპარაკი. _ რა აზრი აქვს. ბატონო ვასო. მეტროს ვატმანს.. _ სხდომის დამთავრებამდე. გითხარით. ბატონი ვასო გამოვიდა და გრძელდებაო... ტიანშანი~. კაცო. მთებზე. კბილიც აღარ მაწუხებს.. გავაფორმოთ. მოხსნა გლუშიტელები?! ვინ თქვა პირველად... _ განვაცხადე.. სიბრძნის კბილი ამომდის.. სად არი? ლიფტში? რა იცი შენ? ტყუილია. _ ტიანშან! მეორე სათაური არაა საჭირო.. გაასამე? არ უნდა ორი სათაური-თქვა. ყველაფერი შეიძლება. ბატონო ვასო. ანუ რაღაა?. ჯანმრთელობა!. _ გაიხსენებს ვიღაც. აკრიფე. რა ქნა იმ კაცმა. ჩვენს სოსოს? მივლინება და ნებართვა. ჯანი.. არც გვიყვარს. _ სოსომ ბევრი იცის!. სიყვარულის გარეშე რაა სიცოცხლე. პაკა. _ მხატვარს მოგამაგრებ. შენ?! ჩადი. სადაც არიო. თუ რგოლი. რა გეტიანშანება. კაცო. დირექტორის კაბინეტში კირთაცვენაა გადათეთრებულია სეფემაგიდა. სამთო მივლინება გავაკეთოთ. თანაც. ვინ და. რკინა-მავთულ-გვარლების ჭრიალ-ხრჭიალით შეინძრევა ლიფტის გალია და კაბინიდან გამოვარდნილი ბატონი ვასო კიბის მოაჯირის ხვეულში ამოყოფს თავს. წამოვიდა: ვიცი. თინა. ღონე. მთავარია. ტიან-შანი. _ ბატონო ვასო. კერა. რად უნდა მოტობურთს პრეზიდენტი. სიგნალზე არ მპასუხობდით.. შტოლნში. რაცა გაქვს და ჩაიტანე.. _ ჭიკარტებს აძრობს მიდგმულ მაგიდაზე გაჭიმულ სქემას.. კარი თავისთავად გაიღო. ყუფარაძე იქით იყოს. სეგმენტი ძლიერია. არ იცით? _ კითხულობს თავჩახრილი. სიმღერაც უნდა იყოს. _ სტუმრებს მიხედე. _ ჩაჩანიძე! გაიგეთ. მოტოციკლეტების ბრალიაო.. ოჯახი.ბორიამ არ გაგაფრთხილა? არა? წარმოგიდგენია. მაჩვენე: `ცისფერი მთები~ ანუ.. როგორც ვხედავთ. _ მდივანს იშორებს დირექტორი.. _ ეს კაცი ვინაა.. რაღაც არ მახსენდება. ძლიერია. _ რგოლი. ოთარი. ამ დაწესებულების თანამშრომელთათვის ყურს მიუჩვეველი ხმაა. შენ. _ ვთქვი გარკვევით. _ მე შემეშვი.. გაზრდა. თუმც ვცხოვრობთ.. გრიშა ცხვრისფერი ჯაგრისით საპატიო სტუმრებს უწმენდს თავსა და ტანსაცმელს. ზოგიერთის თმა და ქოჩორი... გაიჭედაო და არ დავუჯერე. მაგრამ ახლა ლაპარაკის თავიც არა მაქვს.. მომიყვანეთ ის ეროვნული მოტობურთის ფედერაციის პრეზიდენტი. არ გესმის?! _ მესმის. არაა დამთავრებული.... სოსო. დივერსიას ხომ არ გვიწყობს ვინმე? _ მარკშეიდერს უყურებს. ზაზაევიჩ. რაიც მოშლილია აქ და ყველგან ჩვენი არამყარი სახელმწიფოს რეალურ სივრცეში. _ მარაოსავით გაუშლია თაბახის ფურცლები და. _ მთავარი სიყვარულია. რას ნიშნავს მართლა? _ სოსომ მითხრა. რატომ გამოვიდა? კბილი ატკივდა თუ ყური. როგორც ჩანს. ვაჟა ზაზაევიჩ. _ . წილი ნაყარია. შეკირული გოშაძე. ხომ არ გათვალა ვინმემ! . მოვიდეს ვასო. ჩართულია. სავარძლები.. ეს მომეცი აქ: `ცისფერი მთები. ამწუთას. ორი ვულკანოლოგი. სოსო. სოსო. ეს ჩართულია.. _ ოდნავ აპრეხილ შუათითს ურტყამს კლავიშს. საზოგადოება. სად დაიარები. აღელვებული დირექტორი თავადვე იშორებს კირის მტვერს საყელოდან და გულისპირიდან. ერთი კარგი. განხილვას დავნიშნავთ. აბა. _ კაცი მიდის მიწაში. გორგლავს. ჩვენზე დაწერე. _ ეს სტარტია. მთავარია. ვასოს კბილი სტკივა?! _ ვასო ლიფტში იყო გაჭედილი. ამნაირ ცხოვრებას. ასეთი შემთხვევა არ გვქონია. მიწისქვეშა მივლინების ტიპური ხელშეკრულების ფორმატი არა გვაქვს. ქვევით. მთაზეა ნაწარმოები. ხომ არ შეიძლება იყო და არც გძულდეს... მარკშეიდერი გვჭირდება-თქვა. სეგმენტია. _ ისე კი. მერე ჩადი მშენებარე მეტროში. მთავარში კი მოვალეობის შეგრძნება. ყვირილამდე ასული ხმამაღალია.. _ მარკშეიდერი.

მის განცხადებას დამაჯერებლობა აკლია. გეწვევით უსათუოდ. არ ვიცოდი. _ ყოჩივარდები. თინას. იქ იყო. გენაცვალე. _ რატომ ვარ ცოცხალი! _ მოგვეჭრა თავი! _ რატომ ამბობთ. იროდიონ? _ კოტეს აინტერესებს. _ მხოლოდ არა ტარების უფლებით. კარაქისფერი საყელოაქაჩული ლაბადა აცვია. გამოიყვანეთ ლიფტის კაბინიდან. _ არც ატარებდა. _ რა მოხდა? _ მშრალ ლარნაკში დებს იებს. რა მომართვეს. _ უხსნის კაკო. პროექტს გაგვაცნობენ. დღეს ვერ მოვასწარით. _ როდის გაუვიდა საექსპლოტაციო ვადა? _ გასული ჰქონდა. _ აქ ცხოვრება აღარ ღირს. _ ეხმიანება კაკო. რაა დასამალი და არა _ ნარკომანი და. ცდილობს. ჩემო კარგო. მოთამაშე კაცია. _ წაკითხული აქვს იმედია. ქალს დამიზნებული საყვირის მუსიკა იფანტება ქარში და იერიქონის ფსევდომელოდია გრენლანდიის მჭიდროდ დაგმანული შენობის კარ-ფანჯრებამდე აღწევს და არ შედის. გმადლობთ. პასუხს დამნაშავე აგებს და არა კოლექტივი! _ კოტეა. დაველოდოთ დიდ ხუთშაბათს. არ მინდა ვთქვა და მაინც ვამბობ: დაგეგმილი პროვოკაციაა.. კატეგორიულად ითხოვს. რაც უნდა იყოს! _ გამოსულა. არ ჩაეტიოს მოტობურთის რაზმის თვალსაზომში ფეხშეშლილი. _ სად აიყვანეს? _ დაიჭირეს. ტელევიზია. _ ვიღაც დაინტერესებულია ჩვენი დისკრედიტაციით. იქ არიან მისიანები. არ ვიტყვი. _ ვინაობა არ გაამხილა! წიდისფერ წიდამოედანზე თამაშობენ მოტობურთს.. _ გმადლობთ. კატაპულტით გამოვარდნილა! _ თინა. ბატონო ვასო. ვაჟა ზაზაევიჩ. ნამდვილი იები. ხომ ხვდებით. _ კვარაკუნჩხებია. _ ბორისი. ანუ ტიან-შანი~. არ ჩაუდევთ. კი. კოტე. ჯიბეებიდან ხელებამოუღებლივ ურტყამს ბუშტბურთს ფეხს და ცალმუხლჩატეხილი სიმწრით იკვნეტს ქვედა ტუჩს. წითლად დაკოპლილ ბურთს აყოლებს მზერას. _ გვარიანადაა წამოწითლებული. იქ ჰქონდა. ერთი სათაური უნდა დარჩეს. მაგას. _ იარაღი რად უნდოდა. მე დამისწრეს სეიფის გახსნაზე. მართალია თუ არაო.. სოსო. _ დავუთმოთ ახლა ასპარეზი ანიას. _ ბატონო ვასო! _ მკაცრად.. _ რას ხედავთ აქ დაუჯერებლს?! გაათავისუფლეთ ის კაცი. _ არა. მზით დამტყდარ ხეთა ჩრდილებში. ხან ხის სვეტღეროს ჩრდილი. ბიჭო. ჩვენც ვიქნებით შიგ. შვებულებაში ვარ. _ ქალო. _ რა გითხრა. ბატონო იროდიონ? _ არ ვიცი.. პირველი რომ შევცვალეთ. ბურთს აუტში მიაფხოკიალებს ნიავქარი და ალვებში ჩხირავს აღტაცებული მოტომხედრების თვალსამზერიდან. _ გაღიმებული მიდის. ჭიქიდან ლარნაკში. _ ვინ.. იარაღი. რომ ვიცოდე. ბდღვინავენ მოწეულ გაზაფხულს მოტოციკლები ახალამწვანებულ ალვებთან. სეიფში ჰქონდა ჩაკეტილი. _ იებია. ახლა მითხარით რა მოხდა? _ შუქრი აიყვანეს. _ გრაფინიდან ჭიქაში. ვინ გითხრა ეს შენ? _ დარეკა უცნობმა! _ დაჭყეტილი თვალებით იხედება ღია კარში. გელით. _ პასუხობს ოთარი. ხელბორკილით წაიყვანეს. ამის გაკეთება.. სადაა ეგზემპლარი? ხო. ჩვენ მოვემზადოთ დიდი სხდომისათვის. საბერძნეთში კი არა. კბილებს აღარ აელვებს. მზე აფენია თეთრ სახეზე.. უხერხულია. იმას იქით წავალ. _ უხალისოდ აღნიშნავს ბორია. მით უმეტეს.. _ ამჩატებული შედის ოთახში. ლურჯთვალებიანები. წაიკოჭლებს.. ხან ვეებერთელა. _ არაფრით დავიჯერებ. `დაუჯერებელი ამბავი~. _ წყალი უნდა მაგას. აქა მაქვს! ეს არი? `ცისფერი მთები. გმადლობთ! _ დღეს თქვენი სტუმარი ვარ. არტემ ჩაჩანიძე ბერავს მენავთის საყვირს და ყვავილების ცვენის შარიშურს და ფუტკრის ზუზუნს ამსგავსებს. _ აი. მე არ ვიცი? ვიცი. _ რა კარგია. კერძო შემთხვევაა. გაზაფხულის პირველი მახარობელი. წამალი. არსად წამსვლელი არა ხარ!. დგას ბელა იქ. _ ოფიციალურად აქვს გაფორმებული. ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი დროდადრო გვერდს უქცევს ცივ ნიავს. ჩვენთან? მობრძანდით. ხან მზეს უჟუჟუნებს თვალებს. ღიმილი გაოცებით შეეცვლება სულ უმალვე. პოეტი. ჩასაყენებელი. _ სად? ახ. სამწუხაროდ.. არც ვამბობ. ძველი ტანკისტია. კოლეგების დაღრეჯილობაზე.. გაჩერდი. _ ესეც ასე. სიკვდილში წავალ. ყველას. დაჭვარჭვალიტებული ბურთის ჭიპი აუცილდება მუხლისთავებს. იების კონას მიართმევს ეროვნული მოტოგუნდის კაპიტანი არტემი (არტავაზი) ბელას. ჰქონდა . _ დახმარებას პირდებოდა ლერის! გიშველითო და თავად გამხდარა საშველი. გამორიცხულია შუქრის რაიმე კავშირი ნარკოტიკთან.._ კაპრემონტშია.

ფაქტიურად. რამდენადმე მორიდებითაც. იხრჩობიან. _ ყვირის აირში ცალხელგაწვდილი პოეტი: . _ აბა ვისი თავიდან უნდა ამოვიდე. პოეტი.. მუზარადიანი. როგორც ამიხსნეს. არ ვწუხდები. გაიცანით _ საქართველოს მოტობურთის ფედერაციის თავმჯდომარე და საქართველოს ეროვნული მოტობურთის ნაკრების კაპიტანი არტიომ ჩაჩანიძე! კრაგების ჭრაჭუნით... ჩემს თავზეა გართულება. ხეზე დავირჩენ თავს. _ მოტოდრომი. შუქრი გამელაურის ექსპერიმენტში გაგვარკვიეთ. ფსევდოკლასიკური არქიტექტურა მთლიანად.. რბილად რომ ვთქვათ. ბატონო ვაჟა! _ ბელა ამბობს გარკვევით. ვფიქრობდი. ლობიოა? _ ჰო.თქვენ იკითხეთ. დირექტორს კი.. არაფრის!. _ რატომ უნდა გადაჯდეს-თქვა. _ აქ უბერავს! _ აღნიშნავს კაკო. პრინციპულად ზის კისერგაშეშებული. _ ემზადებით.. _ სიმონ განელი. არაფრის არ მეშინია. _ არხეინად იყავი. _ გაუშვი. ახლა. ბატონო ვასო! _ ეძახის ბორია. ვადამ რიჟოვის მეთოდით. არ ამოვიღებ ხმას-თქვა. გაუნძრევლად. ბორისი. მნე გრიშა.. თუ შეიძლება.. ვინ უბერავსო. _ თქვენი თავიდან ამოდიხართ. _ გეშინიაო. _ ღიმილი გადადის სახეზე დირექტორს.. _ თუ არ იცნობთ. კარგად შენახული. თუმცაღა წინასაზეიმო განწყობას ვერ გატყობთ. _ ბავშვია ჯერ. ალბათ.. _ შენ გაჩერდი! _ ხმადაბლა უჯავრდება ბელა. _ რა გვეზეიმება. არტიომ. ოცდაშვიდი წელია. ბევრი უნდა ისწავლოს თუნდაც ჩემგან. რად უნდა ლაპარაკი. ეს რა ხდება. არაფრის არ მეშინია! _ ქუდს ისწორებს მითითებულ ალაგას მისწორებული. ქალბატონო ბელა. ბატონო. კოტე. სამი უძღები თეთრი დათვი ქრება და შავად ჩნდება სითეთრეზე. განხილვისათვის. _უნდა დამეცეს! _ რომ გადაჯდეს. თვარა მე რა. პროვოკაციაა.. ჭყინტი ხარ ჯერ.უფლება.. ჩაჩანიძე-ხუბულურს მივცეთ სიტყვა. ბატონო ვასო.. ვინ უნდა გაუშვას. როგორც გითხარით. ამ თავზე. _ წყნარდება ვასო. გაშვებულია: ადგილზე ზანზარებს ოთახი. _ მანდვე იჯექით. ვისი მისამართითაცაა ეს სიტყვები ნასროლი. ცოტა უკან. _ რა ბრძანეთ თქვენ?! _ ამათ ვეუბნები. მაგიდაზე მუშტებდაწყობილი ვასო ჩორგოლაშვილი ყინულხორგქვეშ. ჭყინტია აბა რა არი. ოთარი. შვებულებაში ვარ. _ კაკოა. _ ნახავ ახლა.. ახველებენ. ექიმი კაცი ვარ. სურათქვეშ თავშერგული ბატონი ვასო.. _ ფეხზე წამოდგება კაკო. რა მოხდება. ახალგაზრდები ხართ... სურათი თან ხომ არ წაჰყვება. კედლისაკენ! _ არ შეგეშინდეთ. შენი აპეკუნობა. მღებავი მიხა და მარკშეიდერი ევგენი შემოდიან დირექტორის კვალდაკვალ... _ ჰარალეი (UშF). ბიჭო. ისე კი ფაქტი ფრიად არასასიამოვნოა. _ ჩაჩანიძეს ვთხოვოთ. ჩვენ ამ სურათის ყოფნა-არყოფნის საკითხს დავადგენთ დღესვე. _ ტანკისტი იყო ომამდე ბოლოს და ბოლოს! _ კმაყოფილი ჯდება კაკო _ იგივე აკაკი. ასე ამბობს. იქ ზის და ახლა გადაჯდეს! _ პრინციპის საკითხია. _ ესღა გვაკლდა!. როგორც მითხრეს. ზემო განინიდან! _ აცხადებს ჩაჩანიძე ხმით და უცბად ცვლის კილოს. ვადამ რიჟოვის ექსპერიმენტალურმა მეთოდმა გაამართლა ევროპული მასშტაბით. ერთმანეთს ვეღარ ხედავენ ქვევით _ გაუშვა ზანგმა. _ დიდზე შლის დიდ მკლავებს იროდიონი.. _ ჩაჩანიძე სიტყვას ამთავრებს და ზანგი შემოაგორებს (BUშF)-2004-ის ბოლო მოდელს. მაინც თვალს არიდებს. ექსპერიმენტალურად.. სურათი ვერ გაგატანინეთ აქედან.. საწყენად კი არ ვამბობ. _ ჭყინტი რა.. ქანქარი გააქვს კედელზე გრენლანდიას. ცოტა ნაკლები. _ განსაკუთრებულ მახვილს უსვამს ბოლოსწინა ხმოვანს. ჩემო კოტე! _ არც მწყინს. _ კი ბატონო. რა თქვით?. მზის აქტიობისას და გავშავებულვარ მასუკან და ქე ვარ შავი. აქ რომ რაღაც ხდება. ბოლშოიჰ კრუგ. სხვა თუ არაფერი. _ ქალბატონი ხო არ შეწუხდება. _ ელოდებით. მარა სანამდე ჩავიგუბო პირში წყალი: აქაურობა მოსწორდება მიწის დონეზე და გაშენდება ვეებერთელა. როდის დამეცემა. _ მოასწრებს ჩალაპარაკებას იროდიონი `გაშვებამდე~. რამდენს ლაპარაკობ! _ ჩაჩანიძეა. _ სხვათა შორის. რა იყო.. რა მოხდა ამ დილით აქ?! _ მაგის კითხვაც მინდოდა თავად მეც.. არაბი ვარო. სტოიკურად.. მაგ. უნდა ითქვას... არავის სჭირდება. კაუჭი ყანყალებს. ბატონო ვასო. რაცხა უბედურ დღეს. მუზარადს იხდის და მდაბლად ხრის თავს. ბატონო ვაჟა. 2004 წლის გამოშვება. ბატონო ვასო?! _ უკვირს ბელას. _ სიტყვას ვერ ამთავრებს ვასო. _ არა. ვინცხა იმისი არ იყოს.. ცოტა მეტი. _ ბორიას უბღვერს ჩორგოლაშვილი. _ ჯერ. ქვემო მელიოლითის დაწერილობის განყოფილების არამყარი წევრი. მოტოციკლის გამაყრუებელ ტკაცატკუცსა და არტემ ხუბულურ-ჩაჩანიძეს შემოუძღვება დირექტორი.. წამომძახა იმ დღეს იმ ხისთავამ. _ ასე არაა საქმე. _ თანაც აშკარად უბერავს! _ მუხლებზე ისვამს კაკო ხელს.. _ აგრძელებს ვასო. _ სხვას რა მოვთხოვო. _არაბს აინტერესებს. _ გაუშვი. მოულოდნელად ჩამომდგარ სიჩუმეს არღვევს თავად არაბი: _ მზეში დავბადებულვარ. _ საკუთარ მუზარადს ახურავს ჩაჩანიძე ვასო ჩორგოლაშვილის. _ გამეტებით იტყაპუნებს ხელისგულს იმ თავზე.

. გაწიე. ბოდიში.. _ როდის? _ როცა გინდათ! _ მაინც? _ როცა გინდათ.. მარტო ხომ ვერ ჩამოვხსნი. _ `გაიტანეთ!~ _ მიდის... რძალო. შვიდი კაცი შემოჰყოლია ჩემს დაბადებამდე შემოტანის ჟამს. _ ამოილაპარაკებს ვასო ხრინწვით... ტკაცტკუც-ტკაცანი წყდება. უფრო სწორად? _ ცხრა აპრილი. _ ცხრა აპრილი. _ უკან ტექნიკა. იროდიონი ხომ ხარ შენ?. ბორია. შენ არ გახვიდე. ეტყობა. როგორც დირიჟორი სიმფონიური ორკესტრის პირველ სკრიპკას. _ თუ როგორაა? _ ბიას ესროდნენ და ვაშლი ცვიოდაო. გაღიმებული. იცოდე. მიხო. _ ჩემს განცხადებაზე?! საიდან მოხვდა მანდ? _ იროდიონიც ახველებს.. მიხო ხარ თუ ვინც ხარ. დამთავრდება ეს დღე. _ ვარ ნელთბილად. _ მერე შენ რა.. ჰაერი იწმინდება. დამიგდებთ აქ გუგულის კვერცხივით. _ ეხმარება ბორია. რაღა დავიწყო? ... _ იროდიონის შვებულების განცხადებაზე დაუდევს რეზოლუცია. _ ვასო ძია. როდის გაიტან?! _ როცა გინდათ. გაგიტანოთ თუ გაიტან?! _ სურათს? გავიტან. _ ავაფურთხე _ ულვაშს მოხვდა.. კაცო. მთელ სიგრძეზე აწერს.. _ მულო. წითელი ფანქრით მსხვილად. არ იღება. დავაფურთხე _ წვერებსაო. ასწევს და დააგდებს. _ ექსპერიმენტი დამთავრებულია. წინ ისინი. ვასო ძია. რა რიცხვია... კაცო! _ ვასო ძია. აბა რისთვისაა საფერფლე.სკბწფ B ვყ/ნ რჯდსკმ. _ ამან არ არია გული!_ მღებავის დანახვა აღარ უნდა ვასოს. სიცილით რომ იხრჩობა ყოველისფერზე. _ იგუდება სიცილით. მიჰყვებიან ვინცხებსაც მიყოლა ეკუთვნით. რა მნიშვნელობა აქვს. ეს განცხადება მათხოვეთ. თეთრ კბილებს აჩენს მზიისფერში. ხმა._ შენიშნავს იროდიონი. _ გმადლობთ მონაწილეობისათვის. მე ვმუშაობ.. ვასო ძია... _ ხვალ? _ ხვალ ხომ დიდი კრუგია.. _ ენის მოკიდებით ებმება საანდაზეთში. ბუხჰალტერიაში შედიან. რა პრობლემაა. _ სიგარეტის კოლოფს დასწვდება. კარი იღება თავისთავად. ძმაო. _ თავადვე უბერავს და ხელისგულს უხვედრებს მაგიდის ძგიდეზე ფერფლს. ჩემთვის სულერთია.. _ კაკოს ატყდება რისხვა.. სრულიად უსაფუძვლოდ. კმაყოფილი ათვალიერებს იქაურობას დირექტორი. _ ფანჯარას შეეშვი. აღარც რყევა. _ ერთი ესღა დამრჩა და ამასაც თუ თავი დავანებე. ხელის მოსაკიდ ადგილს არ დაგიტოვებენ. _ გააღეთ კარი! _ იძახის ვიღაც.Gჯრჯზ ყტნ^ გჯრჯქ ყფვ ნჯკმრჯ ცყბნცზ ჩრდჯპმ რჰჯდმ ბ გსკმ^ Kტნბნ^ კტნბნ ცნტგყფზ რჯ.~ _ მათხოვეთ. _ აქეთ უბერავს. რა დღეა დღეს. რაც შეუმჩნეველი არ რჩება თვალითმხილველთათვის. _ როგორ ბრძანდებით. შენ გაიგონეო. _ კითხულობს: `გთხოვთ.. ქალბატონო თამარ? _ ისე გამორჩევით ართმევს ხელს... _ ეს გიშვება შენ მაგას. იქით ვყრიდი და აქეთ წამოიღო სიომ. ვასო ძია. რა პრობლემაა. ჩემთვის სულერთია.. რაღაც მარყევს. სად ფერფლავ. მითქვამს. _ სიცილს ვერ იკავებს კაკო. _ იმეორებს. _ საითაც გავიქეცი. სიგარეტი. _ გამოჩნდება გამტანი. შენით არც იწყება და არც მთავრდება ეს საქმე. _ ამაოდ. ფერფლი უნდა დაიფერფლოს საფერფლეზე... კაკოსაც. ლაპარაკის დრო. მომცეთ კუთვნილი შვებულება~. იქით წავიქეციო. აპრილი ცხრა. ანდაზების დღეა? ამოიღე შენ. გატანას ექვსი ხომ მაინც დასჭირდება ჩემი ჩათვლით! _ ბოლო-ბოლო. ბატონო. რეზოლუცია აქაა. თუ პირიქით. _ დაანებე თავი და აღარც ბრუალი გექნება.. რეზოლუცია: `გაიტანეთ. მიირთვით. _ ა.. შენ გეუბნები და. _ დღეს? _ დღეს საიდან. გიშლის ვინმე ლაპარაკს? _ მე ვინ მალაპარაკებს. რას დაადო და რას დაგვადებენ. თავის ბრუალიც მაქვს. სურათი ადგილზეა! _ აცხადებს ცხვირ-პირზე ცხვირსახოცაფარებული დირექტორი. შენ მაინც გაჩერდი! კაკო სარკმლის თოკს ქაჩავს ლანძვსზემოთ... _ მე რა ვიცი საიდან მოხვდა. ვეღარ იტანს..

. მე რომ ახლა ველოსიპედით გამოვცხადდე მოტონაკრებში სათამაშოდ. ბატონო ვასო. ქუდმოხდილი გრიშა მიჰყვება (მიშა აღარაა) ჭირისუფლად. _ დაბრუნდით. გრენლანდიის ქვეშ სვამენ დამსახურებულ თანამშრომელს. ისევ გაცვივათ? პირდაღებულნი იყურებიან. თქვენი აზრი აუცილებელია. _ მათ გამოჩენამდე დავთრებსა და საანგარიშოებში თავჩაღუნულნი. ნაწარმოები აქტუალურია. იგივე ალექსანდრე._ როგორ არი.. _ მხატვრულია? _ დიახ. ხველებით გამოდიან. _ გრანტი მოგვარებული მაქვს. პასუხს არ ელოდება დირექტორი. სიმონ შავი. _ მომწონს შედარება. _ უპურო მაღაზიას. იგივე კოლია. _ ძალიან კარგი. _ ნაწარმოები უნდა წარმოადგინოთ. ქალბატონო ლიზიკო.. იროდიონი თავისიანებს მიაშურებს დიდი და მძიმე ნაბიჯებით მაინც განცალკევებით ჯდება. თვრამეტი წელი რომ უყურებს ბზარს და აღარ ახსოვს.. ყოველნაირია.. არ იკარებენ. დერეფანში დარჩენილები შეშინებულები ეწებებიან კედლებს. _ კი არ გაუქმებთ გაძლიერებთ. არ შეგეშინდეთ. დილაალიონზე ექვს კაცს ნარინჯისფერი. პრესის. მივხედავთ! _ დიდი მადლობა. ფერად. ისე. _ უფულო ბუჰხალტერია უპურო მაღაზიას ჰგავს. განვიხილავთ. კაპიკაპუნაში. დირექტორის მდივანი იხედება ღია კარიდან. _ ის შავი ზანგი არაა. ჩვენ გასვლა მოგვიწევს. შემოდიან პაპარაცები. ნახევრად შიშველ მუხლებზე იშლის დიდ. თავისუფალ სკამზე ქუდს დებს. უდროოდ. წელგახრით. ნაწარმოები მოგაქვს. _ აბა. იშორებენ. _ გავშავდი. იეროგლიფური ნიშნებით დამშვენებულ ჟილეტებიან მუშებს უჭირავთ სურათი თავდაღმა. დიახ. ბატონო. ქალბატონებო და ბატონებო. უღრმესი მადლობა! _ მადლობელი ჩვენ უნდა ვიყოთ. დაგვტოვა.. რა იყო? აქა ვარ! _ თქვენი მეუღლე მოვიდა. ბიჭო! _ ცვენას ახლა ნახავთ. მოტოციკლის პატრონს და უნიფორმაში გამოწყობილ ეროვნულ-ნაციონალური მოტობურთის კაპიტანს არტიომ. ვაჟა ზაზაევიჩ. მგონი. არტემ ჩაჩანიძეს. _ ჟოკეს. ეს ქალი ციციშვილის ქალია. _ ასეთი ამბავია. _ სხვათა შორის. საქმე. ნილოსის დელტაში. _ მე და ოთარი აქეთ. _ გაკეცილ ცხვირსახოცს იფარებს ცხვირ-პირზე დირექტორი. დიდ დარბაზში ლაგდებიან წრიულად. _ გვაუქმებთ? _ ამოიკნავლებს ძვლებად ქცეული ქალი მეორე ეშელონიდან. მარკშეიდერი ესალმება ყველას ღიმილით. დირექტორი ხელს ართმევს მადლობის ნიშნად ჩაჩანიძეს. თქვენ. _ უტარო წითელ ალამს ამოიღებს. _ რა უნდა. ნეგრია. _ მოიტანე ნაწარმოები. დაკვირვებით იხედება ფოლიანტებში.. უკანანი ტლინკებს ესვრიან დროდადრო. _ თინა. გაუხარდება. ბრჭყვიალა საქაღალდეს. _ გაუშვი.. უკლდა ცოტა.. ურაკპარაკში იკავებენ ადგილებს პირები ზემოდან: საშა.. _ დირექტორია. _ ჩორგოლაშვილს. ვერ ფარავს საფარავს. რაცხა საუბედუროდ ზემო განში. მიშა აქ არი. მღებავი მიხა ხელის მოსაკიდ ადგილს ეძებს.. ყოფილ ტანკისტს ვასო ჩორგოლაშვილს. ფაქტობრივად.. ბატონო იროდიონ? _ ეკითხება კაკო. _ გამოთხოვებას არ აპირებს.. სიწყნარეა. _ ძალიან კარგი! _ ამბობს ის არც მთლად კმაყოფილი. _ ჩვენი პილოტია. _ გრიშა აქ არი. დარბაზს უცეცებს თვალებს. _ პასუხობს მცირეოდენი ყოყმანის შემდეგ. _ საცოდავი. შაშვის გალობა შემოდის ღია ფანჯრიდან სიმშვიდეში. ტელევიზიის. თავის გამოყოფასა და უკან შეყოფას ვერ ასწრებენ ადგილობრივი კადრები. როგორ ხასიათზე დადგები? _ დაახლოებით თქვენნაირზე. _ ამოიოხრებს გრიშა. ბატონ ვასოს გადავცემ. თვალებგაფართოებული ხედავს მოტოციკლს. დავიწყოთ ჩვენ. ფურცელგრაგნილით მომავალი. მოკლედ ერთი წუთით.. _ შვებულებიდან? არ წავსულვარ ჯერ. ხომ არ მაშაყირებსო ეჭვობს მაინც. ნიკოლოზი. _ ამშვიდებს ციციშვილის ქალს ჩაჩანიძე. თანაც საშტატო განრიგს უნდა გადავხედოთ. _ ჟანრი? _ ბატონო? _ ვერ იგებს ჩაჩანიძე. _ ოთხმოცდაათი წლის არც კი იყო. ულავაშოს. ააქნევს და დაიძვრება მოტოციკლეტების კავალკადა საშინელი ხმაურით დერეფანში.. საშინელი ხველა და ტირილი ისმის შიგნიდან. რაღას ვუყურებთ. _ აუცილებლად. თუმცა არც მისი პერსონით ინტერესდება მაინცდამაინც ვინმე და არც მისი შიშველი ბარძაყებით. გრენლანდიის ქვეშ წითელსუფრაგადაფარებულ მაგიდასთან ეპატიჟებიან ერთმანეთს: _ თქვენ დაბრძანდით. _ განაგრძობს. მიშა სადღაა. ეპიცენტრში. შიგ შუაში. _ ხელზე კოცნის ციციშვილის ქალს. რადიოს წარმომადგენლები საკუთარი აღჭურვილობით. და ქალბატონი ავრორა. აი აქ! _ როგორ გეკადრებათ. კაცო? . ბზარი იყო მის მოსვლამდე თუ მისი მოსვლის შემდეგ გაჩნდა. გრენლანდია გააქვთ აისში.. იუბკის კალთებს იქაჩავს შემდეგ ურეზულტატოდ მუხლისთავებისაკენ. ნიკო.

დაჯდომას არ ჩქარობენ. მნე. _ გეტყვით მერე. ოთარ. არა გვიშავს. _ შუქრია? _ შუქრია. _ ხო კაი.. _ უფრო ხმადაბლა პასუხობს ოთარი... _ ტუჩებზე იფარებს ხელისგულს. ახველებს. ბოთლები არ დახსნათ! _ გრიშა აქტიურობს. ზაზიევიჩ. რატომ გავჩერდით? _ არ ვიცი. _ საშტატო განრიგში იხედება დირექტორი. ღვთის შეწევნით. _ დღეს ჩვენ ვიხილავთ... არტისტები. დღეს ჩვენ ვიხილავთ. უკაცრავი პასუხია. _ ოთარია. _ არა გვყავს შტატში და საიდან ამოვიღოთ. _ შავი კონტინენტის დელეგაციაა მოსასვლელი. _ აუ!. ბატონო ვასო. _ მაგ კაცი ამოვიღოთ.. .. ბატონო ვასო. ევგენი (ცალ-ცალკე): _ არა გვიშავს. საზეიმოდ. ხომ არ მიშორებენ თავიდანო.. ვიხილავთ. ანდა ყველაფერს არ აგებინებენ ბატონ ვასოს. თუ მეტი არა. მარკშეიდერი გრიშაზე ადრე ხვდება. ო. _ არ დახსნათ ჩემი განკარგულების გარეშე! _ გრიშას ბრძანებაა. _ ეს კიდევ ირიცხება ჩვენზე? _ ჩუმად ეკითხება დირექტორი.. _ გავატაროთ ბარემ.. ალბათ. _ დირექტორი მარკშეიდერს აყოლებს თვალს. _ ნებას რთავს დირექტორი... _ უდასტურებს დირექტორს ოთარი. _ გმადლობთ.. ქუდი გადადევი! _ მარკშეიდერზე ანიშნებს ნამეტანი გახარებული. ჩორგოლაშვილისაკენ იხედება. პოლიციის მანქანა ჩერდება ფსევდოკლასიკურად (როკოკო) ნაშენ შენობასთან. უფრო საქმიანად ჩაცმული. ისევ დგება. _ ბატონი ვიტალი. გმადლობთ. არავინ გააფრთხილა.. ის კაცი მოვიდესო.. _ ავტორის გარეშე? _ კოტე იძახის გრძელი კისრისა და პატარა თავის რხევით. გამოვალ მოგვიანებით.. ორი სათაური. დარბაზში გამოცოცხლებაა. მომკლავს მე უშენობა. _ თითქოს სხვას პასუხობს ოთარი. გმადლობთ! _ მაჯებს ისრესს. კაი.. ბატონო ვასო? _ ეკითხება დირექტორი ხმადაბლა... რეზერვში. _ დღეს ჩვენ ვიხილავთ. პლასტმასის შავად დალილოჭრელებული ყუთები შემოაქვთ ბოთლების რაწკარუწკით. რეზერვშია.. _ ბატონი ვარდენი! _ კაკო აცხადებს ხმადაბლა და ორ სკამს აცალკევებს. ვართ. _ როგორ ბრძანდებიან ბატონი ვარდენი.. ერთნაირი თარგისა და ფერის კოსტიუმებით.... უცხოეთის დელეგაცია შეაყოვნე.. _ შუქრია. საქმით. იროდიონ. მაინც სწრაფად იღებს გადაწყვეტილებას... ყურადღების მიქცევის თვალსაზრისითაც._ სტუმრები მოიყვანა. საშვებულებოდ ვიყავი გადადებული. _ მხრებს იჩეჩავს. ხომ არ დავჯდე? _ დაბრძანდით. _ ჯერჯერობით. ვართ ღვთის შეწევნით. არტისტები არ შემოვიდნენ ჯერ. გმადლობთ. შენ რას იცინი. _ ყუფარაძემ რომ დარეკა. შვებულებაში მეგონე.. _ სტუმრებს გახედე. _ როგორც იტყვით. _ დაუჯერებელ ამბავს და პროექტს. _ ეს ჩემს ქუდზე იჯდა. _ ანუ.. ბატონი ევგენი? ვარდენი. _ რა ვუთხრა? _ აქ არ შემოვიდნენ ჯერ. გასაგებია ყველაფერიო.მშვენიერო შენობავ. სათვალეს ირგებს კვლავ.. _ სოსო არ არი? _ კითხულობს დირექტორი და სოსოს არყოფნის თაობაზე გადახედავენ ზოგიერთები ერთმანეთს. დაიცადონ.. შედის. შენთან ვერ მოვედი სამკურნალოდ.. ხელბორკილს ხსნიან პოლიციელები. რა გჭირს მაგ ხელზე? _ ვიღრძე. _ განაგრძეთ. თაბახის ფურცელში იხედება.. რას ვშვრებით? ვასო დგება. _ რამ მომიყვანა. საიდანღაც ხომ უნდა დავიწყოთ. _ გრიშაა. ტიან-შანს. _ ცოტა მოვიცადოთ. სამწუხაროდ. ვიტალი და ვარდენი კი ხელს ართმევენ ახლომახლო მყოფთ. მოწვეული წევრები ვიტალი და ვარდენი მოდიან ფეხაწყობილნი.~ _ დარჩა ხომ ორი სათაური? _ შეწუხებულია დირექტორი. ფუი! _ დაჭმუჭნილ ქუდს ასწორებს იროდიონი მარკშეიდერის წასვლის შემდეგ. ვისაც ეძახიან.. _ დღეს ჩვენ ვიხილავთ `ცისფერ მთებს. _ ბრუნდება ის კაცი. და სწრაფად გადის გრიშა. ოთარს მისჩერებია მცირე ხნით შეფიქრიანებული. _ ესენი კიდევ აქ არიან? _ ეკითხება დირექტორი ოთარს. იროდიონ. _ ორნი. _ განაგრძობს სხდომის თავმჯდომარე. ბატონო ვასო. დარჩა. _ იმ კაცს დაუძახე. დიახ. _ საშტატო განრიგს მიუჩოჩებს და გრიშას ანიშნებს ხელებით... მიჰყვებიან ორნი. . _ ხომ არ დაგვეწყო. საშტატო განრიგსაც აფარებს ხელს. სათვალეს ირგებს. _ ევგენ გრიგოლიშვილი აქა გვყავს. ხმას იწმენდს.. _ დარჩა ვინმე მოსასვლელი? _ აფრიკის დელეგაციაა.. რაღაცას. _ სოსო არ გააფრთხილა არავინ? _ როგორც ირკვევა.. ვაჟა ზაზაევიჩ.

_ პატიმარი ხართ? _ სინდისის პატიმარი. _ გმადლობთ ყავისთვის.. ზღვის დონიდან ქვევით?! ციხეში არ დამინახავს. მამფორიასი არ იყოს. სახელი არ იცი წესიერად! ხელს უწვდის შუქრი.მე რა. გრიშა ჩნდება არენაზე კვლავ. _ ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ისმის კამერების ბზუილში პასუხები. _ჩაწერას ვერ ასწრებს ჟურნალისტი გოგონა... _ ოსტრეოხონდროზი. ეს იქ მასწავლეს უკვე! _ხელებაწეული დგას ცოტა ხნით. _ ბორძიკობს იროდიონი... იღებენ... მშვიდობა შენს ნახვას! _ ყვითელი სპეცკურტაკით. შეშდებიან. სურვილი. _ `პრესის წარმომადგენლებს~ _ დათქმული დროის ამოწურვაზე მიანიშნებს. თითებით. სადაც ჯერ არს... იროდიონს. _ ბატონო ვასო. იმდაგვარივე მოძრაობით პასუხობს.. _ რატომ დროებით? დროებით იქ.მოვიკითხავ ყველას სიყვარულით. გამელაურს მთაც ახსოვს. დაარტყი ზედო: _ ჩაგეთვალოს! _ შენიანად! _ ერთი.. სად გაგახსენდა? _ უკვირს და ეღიმება ბელას. აწყვეტინებენ: _ თქვენ არ გემუქრებათ რეფორმა? _ ._ ოსტრიოხონდროზი. როგორც ჩანს.ენის ქვეშ მხოლოდ. კაკოს.. ვაჟა ზაზაევიჩ! _ სხვათა შორის. ბიჭო. _ ხელზე კოცნის. რიგრიგობით რომ ართმევს ხელს სხდომის მონაწილეთ. _ გთხოვთ! _ იროდიონი გაებმება მოძრავ მორგვში. ხმაგაძლიერებით იძლევა ბრძანებას. სად არიო. გავიგე. რომელიც შემოსვლისას გადაიძრო თავიდან. იქ... მთის მივლინება გავუფორმეთ. _ სუბუტექსი. ნებართვა. _ არაფერია მუდმივი ამ სოფელში.. თუ არ მეშლება.. ცალ ხელში მუზარადით. შუქრი. _ პრესის წარმომადგენლებს ვთხოვთ. პატივისცემით. კიბეს მოაყუდებენ ზედ!_ ეძახის შუქრი და გამხიარულებული პაპარაცები მისკენ ინაცვლებენ. დატოვონ დარბაზი. _ მიკროფონების ნახევარკალში. თუ შეიძლება ცალ-ცალკე შემეკითხეთ. ფირზე.. რომელიც თითქმის შეუმჩნევლად. _ ორთავ სოფელს. _ . ექიმო იროდიონ. კარგიაო. _ ხეზე იცხოვრებ. თუ შეიძლება. _ პასუხობს. კაცო?! თქვენ არ ჩაუშვით შახტში. ფოტოაპარატების ჩხაკუნში. იარაღი. პოზიტივში. მომილოცავს დაბრუნება. _ ჩვენთან და იქაც. შენახვის.. ამ კაი კაცთან გადამიღეთ სურათი.. შემოდის სხდომათა დარბაზში სხდომის თუ მთავარი არა. მაგრამ მოულოდნელად პაპარაცების ტყვეობაში აღმოჩნდება. ისეა თქვენი საქმე. მიმიკით ანიშნებს. უკაცრავად.. _ ციხიდან მოდიხართ? _ გარეციხიდან. მე რა. ტელეეკრანი სინდისის პატიმრის ნიღბიან მცველებს აფიქსირებს ოსტატურად.... ტელევიდეოტექნიკა გადის.. _ მოვიდა! _ ვინ მოვიდა. თანაც მივლინებით. ხეზე ვიცხოვრებ. _ შუქრი შალვას ძევ.. ჩანან ეკრანზევე. მკითხეთ. შემდეგ გეტყვი. კითხვა-პასუხის ძაფები იბურდება მორგვზე. საათიანი ხელის აწევით სტუმრებს. ვიდრემდე წახვალთ. საიდან იყო ეს ხმაო. ახალგაზრდები მეცოდებიან. თორემ ავადმყოფები. შენმა თავის გახეთქვამ. ბატონ შუქრის ეს აღარ ახსოვს! დირექტორს უყურებს ოთარი. ერთი მთავარი მიზეზი. სოსოია? სოსო. მაგნაირი ავადმყოფობა. დაბრუნდი?! _ დროებით.. ქმარი ლაშქარს იყო და ცოლი ამბავს ახვედრებდაო. მე მეკითხებით. _ არაფერს. ერთი სამთან. სხვებსაც უჩნდებათ იმდაგვარი. საათზე იხედება. _ ექიმი კაცი ვარ. _ ამას ეცოდინება სად არის სოსო. დახვრეტის წინ. მაგნაირი შემთხვევა არ მახსოვს. ჯგუფურადაც.. . ზურგზე მიკრული დიდი ლოგოთი _ M.რეფორმა აუცილებელია. _ მოვესალმები ბატონ ვასოს... _ დაანებეთ ჩემს ცოლს თავი! სმენას ძაბავს შუქრი. ნეგატივში. ნახევარი აბი.. ისტორიაში. მეორე ხელში _ საქაღალდით. ვიდეოაპარატის ბჟუილში იღება და იხურება ორმხრივ მოძრავი კარი. შავი კონტინენტის დელეგაცია არ შემოუშვა. გთხოვთ! _ მეგაფონი უჭირავს გრიშას.უცქერიან და თვალს აყოლებენ მოულოდნელ სტუმარს. ქალბატონ ბელას. სამახსოვრო ჩასურათების. ნახშირში.. და საზოგადოებისაკენ გადააქვს ყურადღება სადირექტორო სამადლობლის დამთავრებისთანავე: _ .. კაცო. _ როგორ? _ სუბუტექსი. რჩებიან ეკრანზე.. ხეზეც დავირჩენ თავს. _ . რად გინდა. ხელების აწევით. აქ _ ხანგრძლივ.. კარგად იქნება ყველაფერიო. თუმცაღა მაინც გასასვლელისაკენ მიგორავს თხოვნა-ბრძანებაზე. _ გაიმეორეთ. _ დავრეკე. სიბნელეში. რას გვაყვედრის ეს კაციო. რაც მართალი მართალია. მიწისქვეშ რომ კაცი გაგეშვას. _ ხელებით. სოსოს ამბავი გაინტერესებდათ. ხერხემლის გამრუდება მაქვს. ფიქრობს ქალის ხელის ხელში შეყოვნებით. წყვილდებიან: ერთი-ერთზე. ბატონო ვაჟა. _ მოვიტანე! _ ქაღალდებს ულაგებს დირექტორს მაგიდაზე.

საკუთარი უტაქტობით შეცბუნებული ვასო ჩორგოლაშვილი. დამთავრებულია. შემიძლია გადარჩენა მოგილოცოთ! ტაში. მიქელანჯელო არ სმენია ამ ხალხს!.. _ რა ხდება?_ ყვირის დირექტორი. რომ მაგარი ქანები გადაულახავთ. ისე რომ.. დარდი ნუ გაქვს. _ წამოვდგეთ.. _ თქვენ არ დაიბარეთ ტაშზეო. ვირუნდას მთებში მოსახლე ტომი მეტყველებს ალიტური ენების ერთ-ერთ ძნელად გასაგებ დიალექტზე.. სავიზიტო-საანკეტო მონაცემები მათი: აფრიკა. _ სამივლინებო ბარათში იხედება.ბოლო მოქმედებაში. _ რავა გეკადრებათ. ბაბა დაუძახეო. ადრე. _ მოთმინების ნერვი უწყდება ჩორგოლაშვილს. _ ენა ებმის. მე-17 საუკუნის პირველი ნახევარი.. _ მოდიოდნენ.. რა არი. მეგობრებო... ვიდრე შიშკინის სურათი დაიწერებოდა. ფისისფერი. ფეთქებადი სამუშაოები.. _ დიახ.. . წამოვდგეთ! _ აქეზებს სხდომის მონაწილეთ შუქრი. _ რას შვრებით თქვენ. მაგრამ მომწონს და ვემხრობი. კაცო. ბუნებრივია. ესეც დამოწმებულია.. არა მარტო მხატვრული თვალსაზრისით. დასკვნა ჩვენს შეტყობინებაზე გვირაბნგრევიდან. _ აბა.ფერწერული ტილო გრენლანდია. ოთარ. _ უჩურჩულებს ჩორგოლაშვილი. გინდაც ეფექტზე. თუმცაღა შესაშური გამბედაობით. შიშკინი.. დააკვირდით: წინა პლანზე ჩანან. ვისზე გვაქვს ლაპარაკი.. ჩანს სამი თეთრი დათვი. ოოთარ?. ზუსტად ჩვენ ქვემოთ გაჰყავთ მეტროს ერთი შტო. ტირაჟირების (ასლები. დამეცემა კაია. ანუ შეკითხვა. ვასწრებო. თითქო ბაკნიდან გამოყოფილი კისრით მისჩერებია ზანგს. გიდი (ყურადღებას ითხოვს უსიტყვოდ მეტყველი პაუზით): ფერწასული ტილო გრენლანდია-გლეტჩერი. დანაოჭებული თავის კანით. ანდაზაცაა ქართული: დათვი თუ მოგერიოს. მართალია. აღსანიშნავი ამბავია. მიხა ხარ თუ გრიხა. გამოფენები) საშუალებას.. სოსო დაბრუნდა მეტროდან. და ჩვენ ვეძახდით ბაბას. ამოუცნობი მხატვარი. თარჯიმანი თავის ტოკვით ანიშნებს. რამდენამდე არაზუსტად. გრიგოლიშვილი. _ იწყებს გიდი. აქ არ დაუფიქსირებიათ. ყინულის ხორგში აქა-იქ ამობზარული მანტო.. _ რა შიშკინი აგიტყდა. კლდოვანი ქანები გაიარეს. მაგრამ წელშიგამართულნი. _ მშვიდად ეპასუხება ხმის ოპერატორი. _ თეთრებში გამოწყობილ შავკანიანთა გუნდს ათითებს შავ-თეთრად. გრიალებს ვერდის მარში ოპერა `აიდადან~. სკოლა. შემოვბრუნდები! _ გადის მუსიკათგამგებელს ატყდება თავს ვესტიბიულში.. _ გადიხარ. მუსიკა. გადის სათადარიგო შტოლნი.. გადავრჩენილვართ. ემანუილ დე ვიტტეს. ფისივით აპრიალებული თავ-სახით. სურათი სურათად დარჩება.. ნახევრად პორნოგრაფიული ჟურნალი უჭირავს შუაგვერდით.. მეორედ გითქვამს და მეტჯერ აღარ გაიმეორო. თავი _ თავად. _ ეს სხვა ტაშია. ეს თავი ნათხოვარი კი არა მაქვს.. როგორც ამხანაგი ყუფ. გვირაბნგრევის უფროსი გვწერს. შიშკინი კი არა. _ ახლავე! _ წამოხტება ოთარი. სავარაუდოდ. ქალო. გიდი ენამოჩლექილი (შემდეგ გამოჩნდება) და თარჯიმანი მოუძღვებიან... ტაშია. თარჯიმანს უსმენს ყურადღებით. _ შენ დაანებე მაგნაირ ლაპარაკს თავი. როგორც ვვარაუდობდით. _ დაეცემა და მაინც კეთილად გასრულდება ყოველივე. რომ გრენლანდია-გლეტჩერი დაიწერა. როგორც ბატონი ევგენი ამტკიცებდა. რომელთაც მეტროს ტაში მათი სამწყსოს ხვედრი ჰგონიათ. _ ტაბუირებული იყო ერთგვარად. გიპასუხებთ: წინამდებარე ტილოს არაფერი აქვს საერთო შიშკინის `სამ დათვთან~ იმ უბრალო მიზეზის გამო. ზუსტად ჩვენს ქვევით. ეს გეგმა ამონახაზია. სიტყვა ამობზარვას სწორად თარგმნის თუ არა ვირუნდა ენის ალიტურ დიალექტზეო. გააჩერე! _ ამას კი გავაჩერებ. გამრგვალებული თვალებით. _ . თავწახრილნი. მიწისქვეშეთიდან. _ განაგრძობს ძლივს შესამჩნევი ჩლიფინით. სამი საუკუნით. მაგარი. ამ ფაქტზე. ზოგადი დათვი. იოლი მისახვედრია.. ვაჟა ზაზაევიჩ... _ მიქელანჯელო არ იციან. ჩვენი ვარაუდია. თავად ფეხზეა ისედაც. _ გრიგოლიშვილი. სამშობლო ქვეყანა რაუნდა. თარჯიმანი ქალი კი შეუფერხებლად თარგმნის ურუნდა ენის რთულ დიალექტზე ქართულს. გებადებათ კითხვა. კიდევ მოიტანე?! _ სამივლინებო ბარათებია მეტრომშენებლობის კანტორიდან. ვიტრაჟებისჭურვილში. _ ეს სურათი დაეცემა ამ ბატონს თავზე._ გრიგოლიშვილი ევგენი. ჩერდება. _ . მეტრომშენებლობის სამმართველოდან გვატყობინებებენ: ზუსტად ჩვენ ქვემოთ. ამისათვის დაგაყენე აქ?! _ მე რა შუაში ვარ.... ერთი წუთით._ რა მოიტანე. პირქუში სითეთრე. სიფერადეში მსუბუქად მოშრიალებენ გამხდრები. თავდახრილი. ჰოლანდიური. აფეთქებენ მცირეძალოვანი მუხტებით. ბატონო! _ იუკადრისებს ზანგი თეთრი ჩალმით კაცი შავი. ესენი თუ გაჩერდნენ! თეთრად შემოსილნი შავები ლურჯდებიან დარბაზში.. როგორც სამივლინებო ბლანკშია აღნიშნული. მდებარეობს ცენტრალური აფრიკის აღმოსავლეთით ორ ტბას _ ტბა იდა და ტბა ამინ-დოდას შორის.. ნიუანსების გაუთვალისწინებლად. მინდა გაამახვილოთ ყურადღება ერთგვარად. ფიქრობს. ზანგის ქართულით კი არა. საერთოდ. `ცისფერ მთებზე~ ხომ არაფერს იტყოდი? _ არ წამიკითხავს. უფრორე უფროს ძმას.. თითქოს მოსწრებაზე იდგეს საქმე და არა ცოდნაზე. ეს გარემოება არ იძლეოდა ტილოს გავრცელების. სულ ცოტა. ექსპერტიზამ დაადასტურა. და ვიდრე შემეკითხებოდეთ. სხდომის თავსეფე მაგიდასთან დგებიან. რომელსაც ფერადი. მიუღებელი გახლდა მმართველი პარტიისათვის პოლიტიკურად. ილუსტრაციები. რა ჩართეთ.. ოვაციის გარეშე. ვერ ვაკავებ.

_ ფიქრობს. ეს მხარზეცაა დამოკიდებული. პირადად მე: ვფიქრობდი და ვფიქრობ. ყოველ შემთხვევაში.. თუ დრო დაგვრჩა. ისევე როგორც მთა შეიძლება იყოს მაღალი. რასაკვირველია. ნუ. უფრო სწორი იქნება. აზრი არა აქვს. ვთქვათ.. დიახ. პრინციპში. ბოდიშს კი ვიხდი. როგორც იტყვიან. რისი თქმა მინდა: მხარში ხომ არ ვკიდებთ ხელს. წავიკითხე. დიახ.გ. მკაფიოდ გამოთქვამს ხაზგასმულ სიტყვებს. ავტორი გვისმენს. დიახ. მისასალმებელია._ ოი. _ ფეხზე დგას საშა. ნუ. აჩვენეთ ყველაფერი და ამობრუნდით მსახიობებთან ერთად. როგორც ადრე მოგახსენეთ.. დავუშვათ. ასე ვთქვათ.. ისე. ასეა ხომ? გამიგეთ. არ მოქმედებს და საკითხიც არ იცვლება. ავტორისა. ასე რომ ვთქვათ. ქალბატონი ავრორა რას გვეტყვის? _ მოთათბირება დამჭირდება პარტნიორებთან. _ ვერ დავაფინანსებთ. ვთქვათ. _ ბატონი ალექსანდრე ბოლოს. ორივე მომწონს. როგორც იტყვიან. იგივ კოლია. ჩვენი საშეფო ორგანიზაციის წარმომადგენლებს მოვუსმინოთ იქნებ. საკითხი მხრის დაჭერა-არდაჭერისა ამის შემდეგაც.მე უნდა გამოგიტყდეთ. შეწუხებული ჩანს ცალ ყურზე კვანჩხიმიდებული ვასოც. ანუ გ. ახლა რა გაგებით? პრაქტიკული.. ერთგვარი თანაგრძნობით მისჩერებიან ბაკნიდან გამომზირალ თავს. ეს ასეც არის. ბლიცთათბირი კი მაშინ მთავრდება. _ თემა. მაგალითად. ვიღებთ თუ არა ამ ნაწარმოებს.. ბატონი ნიკოლოზი შემდეგ. ამას არცა აქვს მნიშვნელობა ამ ეტაპზე. თუმც ერთია მიღებული. მოწონება-არმოწონებაზე არა გვაქვს. საკომპენსაციო თანხა გამოვძებნოთ იქნება. ასევე გასაგებია ხარჯთაღრიცხვის პირობითობის ზედაპირულობა. დაბალი და ოდნავ დაბალი. შევიძენ აგურს მთლიანად იგი ძველია და ცივად გამომწვარი.. ასე ვთქვათ. ამ გაგებით მინდოდა. ზედაპირულად. _ გავეცანი `ცისფერ მთებს~.. ახლა რაშია საქმე: მთები. როცა დაიწყო. დიახ. რომელმაც. დიახ. თავისუფალი სკამის საზურგეზე ხელებით დაყრდნობილი განაგრძობს. რომ შეგეხედათ ჩემი გამოსვლისათვის. _ ბატონ საშას ვთხოვთ! _ სერიოზულადაა დირექტორი შეფიქრიანებული. აი. _ ჩაიყვანე ესენი საღნობ საამქროში. ჩემთვის. _ ახალს ვერაფერს გეტყვით. პრინციპულად არის წამოყენებული თუ დაყენებული. უტილიტარული გაგებით. წინ გადის ლაპარაკით. ახლა პირდაპირ რომ ვთქვათ. ვემხრობით თუ არა.. რა გაგებით. ბოლოს და ბოლოს ჩვენ მარტო ის ხომ არ გვაინტერესებს. იმის ლაპარაკს. ისე როგორც ყოველივე ზემოთ თქმულიდან? მხარდაჭერა იმას ხომ არ ნიშნავს. ისეთ შემთხვევაში. ესე იგი ვემხრობით. დიახ. _ სათაური მეც მომწონს. უფრო სწორად რომ ვთქვათ. ნუ. რომ ვუჭერთ. _ რომ სხვებისაგან განსხვავებით. საკუთრივ `ცისფერ მთებზე~. ერთს ხელით შეხება უნდა და ვერ ბედავს. რომლის სრული სახელწოდებაა `გრენლანდია-გლეტჩერი~. ავტორს. როგორც ასეთი. დიახ. პრინციპში ვემხრობი. კონკრეტულად. სამი დათვი არაფერ შუაშია. ესე იგი. თემის მონუმენტურობის შენარჩუნების ერთგვარი სურვილი და მასშტაბურობის ლანდშაფტთან შეფარდების შეგრძნება. იდეა. აქ უნდა გადაწყდეს მიღება-არმიღების საკითხი. მხარსაც ვუჭერთ არაპირდაპირი გაგებით. შეიძლება იყოს არა მხოლოდ ცისფერი. მომწონს. ახლა აქ გასარკვევია ერთი რამ: ჯერ ერთი. ერთიც ეყოფა. რამდენადაც მესმის. სამიც შეიძლება. _ თუ შეიძლება! _ ნიკოლოზ (კოლია) გოშაძე აპირებს გამოსვლას. ეს არც არის მთავარი. მე ასე ვიტყოდი. ემხრობი? გააჩნია. საბედნიეროდ. თავად ნაწარმოები მოგვწონს და გავაგრძელებთ შესწავლას. თუ ეს უკვე გადაწყვეტილია. ლაპარაკი! _ ვასო ჩორგოლაშვილის. კატეგორიულიო. თანახმაა: _ სათაური. თავისთავად ცხადია. _ მივიღოთ? . ასე ვთქვათ. მოკლედ მოვჭრი: მე არა ვარ მთების მიღების წინააღმდეგი. არა? აი. თქვენ მეკითხებით. დედანში. შინდისფერ-ნარინჯისფერი და კაკაოსფერიც კი. _ კი ბატონო.. სად არი ოთარი. ვემხრობით თუ არ ვემხრობით თავისთავად. ბატონი ვაჟასგან განსხვავებით.. ბუდენშრაფტ! დროებით ეთხოვება დელეგაციას. ვუჭერთ თუ არა. ყავისფერი. _ ეს სხვა საკითხია. _ დინჯად ლაპარაკობს. სანამ განხილვას დავიწყებდეთ. ბატონ ნიკოლოზს ვთხოვთ! _ . ვიყიდით სურათს.. მთავარია. რომ მართლაც მხარს ვუჭერთ პირდაპირი გაგებით. დიახ. მიზანდასახულობა. თუმც არც ერთი არ განსაზღვრავს ნაწარმოების არსს პირდაპირი გაგებით. სახელწოდებას. სხვებსაც აინტერესებს თქვენი აზრი. _ ჩვენ. ნუ. ვთქვათ. თუმცა რა გამოდის აქედან. ასეთ შემთხვევაში. _ წუხან სტუმრები სინანულით. ნუ. ჩურჩულებენ. ვემხრობი თუ არა. თუმცა ეს საქმის არსზე. _ ბატონო ვასო. თუმც საკმაოდ დელიკატური მოთხოვნაა. ამაშიცაა საქმე. რაზეც ავტორიც. ეჩურჩულებიან. სამთავენი კი. მოგებას ვერ ვხედავთ. _ განაგრძობს ნიკოლოზი.. ეს საქმეს არ ეხება. სათაური მეც მომწონს. ცისფერიც და მთებიც. ფაქტიურად. ასე რომ ვთქვათ. თქვენ კარგად მოგეხსენებათ. საკითხი მაინც. ჩემ გარდა არავის გამოადგება. _ ჩვენი კორპორაცია ნაწარმოებს არ უარყოფს და დადებითი შეფასებისაგანაც თავს იკავებს ისევ და ისევ საბაზრო მოსაზრებით. იმ ინფორმაციის ნახევარი ვერ გაიგონა. ამ შემთხვევაში _ სოსოს. ასე ვთქვათ. ამ ეტაპზე. საბჭოზე აღარას ვამბობთ. ოი. ამ ინიციალების მიხედვით ექსპერტმა მიაკვლია მის სრულ და ერთადერთ. იგივე ალექსანდრე. ო. მუქი ლურჯი. ლურჯი. ქალბატონი ავრორა სხაპასხუპით მეტყველებდა. შეიძლება ამოტივტივდეს. თანაც ერთად ყველანი. ბატონ ალექსანდრეს განსხვავებული აზრი აქვს. _ გოშაძეს უყურებს.. დიახ. რომ ავტორი არ იკეტება სიცისფრეში და მთებში. _ თუ შეიძლება. _ მე არ მითქვამს. ძალიან რომ არ გამიგრძელდეს. დიახ. ამას აღარცა აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა. ორი სათაური არაა საჭირო.. არ მომწონს-მეთქი. ჩემის აზრით და ღრმა რწმენით. დავუშვათ თუ ვემხრობით. _ კეთილი. გასაგებია. არც ჭიუხებში. ვერ იტყვი. დიახ. ჩემი გაგებით. ო. ბოლო-ბოლო? (რატომღაც მარკშეიდერს უყურებს) მე ცოტა არეულ-დარეულად ხომ არ ვლაპარაკობ? დიახ. ვუჭერთ თუ არა მხარს. ორთავეს _ ბატონი კოლასი და ბატონი საშას _ რწმუნება გამაჩნია. დიახ. მაგალითად. თეთრი. ეს გასაგებია.. ამაზე შეიძლება ქვემოთ მოგახსენოთ. აქ მთავარია. შეიძლება იყოს. დიახ. მით უმეტეს.-ი. თუნდაც მწვანე. ესე იგი.

მომწონს. _ დაანებეთ ჩემს ცოლს თავი! _ ლერი რას შვრები! _ წამოიკივლებს ბელა. მარტო ვარ. ხომ არავინ გვხედავს. სულაც _ უვერტიურა. _ ჩარკვიანზე. მაგისი ცოლი! _ ჩაილაპარაკებს მინიმომხსენებელი გოშაძე. ესე იგი ჩვენი კორპორაცია უჭერდა მხარს ავტორს სოსო ანჩაბიძეს? აქ არ დგას მხარის პირდაპირი მნიშვნელობით დაჭერა-არდაჭერის საკითხი. მაშველები _ დაზარალებულებს. _ თანდათან უწევს პატრუქს. ჩემი ფრაკი დაუგდია ამ ჩემისას.. გამაგებინეთ!.. მაგრამ ერთ-ერთი უნდა დარჩეს.. ასე ვფიქრობ. _ რა ვქნა. გიჟია. _ აბა შენ იცი! _ გადააგდო?_ უკვირს მღებავს. მიაქციე ყურადღება? რაღაც იცის ჩვენზე მეტი. ატირებული ცრემლებაღვარღვარებული გოგონა გაჰყავს დედას. ურაპპარაკში. შუქრი გამელაურს ხელმკლავებამოტრიალებულს მიარბენინებენ ნიღბიანები ეზოში. _ ბარემ გრძელი ვირი გეთამაშათ ან მოკოტრობია. _ გული მოსდის მიხას. აგურებიო. რამდენიმე მალაყით შორდებიან და ერთდებიან. _ აიღე. მიდი და დაჯექი იქ. საბეჭურებსა და სასაპალნეს ათვალიერებს. აიღე!. საშა. როგორც ადრე იყო. შენ გარდა? _ არა. გამოგადგება! _ ურჩევს გრიშა. ხომ არავინ გვისმენსო.. მე რაღაც გამომრჩა.. საშა! _ რა თქვა იმ ქალმა. _ შენ კაი რამეს მირჩევ. რაღაცის თქმა სურს. .. გამიგეთ რისი თქმა მინდა. საკითხს წყვეტს ფული და არა კადრები. ჭკვიანად იყავი. სადაც რამდენიმე საპატრულო ავტომობილი დგას. ზურგიდან ვერ იშორებს ეჭვიან ქმარს. კაკო მოთხუპნილ ცხვირ-პირს ბანს მამამისს ტუალეტში. _ მე ის კი არა ვარ.. თვარა გლახად დაამთავრებთ-თქვა. იმავე საშას ხმაა. ხო. ფრაკის დამხედვარეს. შეაგუე შემოვლით: ჩათრევას ჩაყოლა სჯობს-თქვა. რომ ვერ გადააგდო ან იმარჩიელო _ რომელი გადავაგდოო. მამა გიცხონდება. ალექსანდრე. გესმის?! მერე. ბატონო ვაჟა. აზავებენ.. ბიჭო?! _ გისმენ. სადარბაზო ალიაქოთს. გაუხსნელი ბოთლები ეხლებიან ერთმანეთს და რაწკუნებენ მარკშეიდერს წამზომი აქვს მიშვერილი მოციმციმე სურათზე. _ საშა ვარ. არის ვინმე მანდ. მომწონს. ზაზაევიჩსაც არ უთქვამს _ არ მომწონსო. კანდიდზე გამახსენდა. ყაყანსა და ხმაურს იროდიონის ხმამაღალი ფარავს: _ ბავშვი ტირის. ამიტომ არ ვილაპარაკე არსებითზე. შენი ადგილი ნახე! _ ნუგზარიჩ. გოშაძე ფრაკს იხდის. გორგლავს და აგდებს: _ ფუი! _ ფეხს აბიჯებს და უხმოდ ტოვებს იქაურობას. აიღე და შეინახე. დაზარალებულები მაშველებს ვერ იტანენ. თუ გესმის. იქნებ მართლა. ანუ მატერიალური შესაძლებლობით განისაზღვრება. გავიგე. ბატონო ვასო. შუქრი მიდის? _ მიჰყავთ. გაჩერდით! _ საფრთხობელასავით აღმართული და ხელებგაშლილი ფარავს პანოს _ ცოცხალ ბატალიას._ ერთი წუთით. მგონი. ჭორის დონეზე იციან. გესმის?! _ მესმის კი. თუ კაია! დაჰყურებენ და არ იღებენ _ არცა ფრაკს. მისი ქმარი ლერი ზურგზე შეახტება გოშაძეს. ჩაუქროლებს რა მანამდე შუქრი გამელაურს. ყმუყუნებს. როცა ჩვენ მხარდაჭერაზე ვლაპარაკობდით და საკითხს ვსვამდით. მისმენ.კოტე.. რაც შეეხება სათაურს. რა ოთურმა გამიმართეთ დღეს. გაიგონე!. როგორც შინაური და გარედან მაყურებელი. ზოგი ყვირის. სკამ-მაგიდები ირყევიან. აშველებენ. არც ხმას ერთხანს.. ბელა კივის. უვერტიურა: იქცევიან ორივენი. შუქრი ხელზე კოცნის ბელას გამომშვიდობების ნიშნად. _ დაანებეთ ჩემს ცოლს თავი! _ იძახის წვერგაუპარსავი ქმარი. _ აპა რეფორმა ვირის ისაა. იქნებ ამიხსნათ. რომელსაც ხელბორკილს ადებენ უკვე ნიღბიანი მცველები თუ დაცვის წევრები. ვერ ბედავს. _ პირიქით. გენაცვალე. ნუგზარიჩ. ქვესათაური: შეიძლება ნგრევის პრელუდია ან პრელუდია ნგრევისა. აიღე. სათაური შვილი არაა. რაიც პრაქტიკულად მატერიით.. _ რა ხდება. მანდ რა ხდება. სათვალე უჭირავს და მაგიდაზე ცალიდაყვდაყრდნობილი მისჩერებია დირექტორს. რომლის ცოლს არ იცნობს. თავიდანვე მოგახსენეთ. _ კოტე.. მიხო. რომ წამოჭიმულან პოლიტბიუროს კანდიდატებივით.. _ კითხულობს ვასო ჩორგოლაშვილი. ნეტავი ვიცოდე. _ შეშფოთებული არიან ნამეტანი. ორივე მომწონს. ასო? შენ რისთვისა ხარ მანდ. ოთახს უტრიალებს თვალებს. ცოტა გაინძერი. ნუგზარიჩ! _ არც სხვაა ნაკლები. _ ვის უნდა. _ არც ვიცი რომელია ამისი ცოლი! _ ხიხინებს მიყრონჭილი გოშაძე. _ უხსნის ვიღაც. ლერი კბენს კიდეც ზოგიერთს.. _ აიღე. _ ალექსანდრეს. ვუჭერდით თუ არა მხარს ავტორს. მიახვედრე მაგენი. _ ის სამოცი პროცენტი ჩემი მოგონილი ხომ არ გგონიათ.. ტელეფონით: _ . ხვდებიან. ზოგი იცინის.

ისევ ხმაურია. თავმაგიდაზე უთითებს. _ პრემიები არის. _ რა იგრძენით. თითო დუნდული რჩება ორივეს ორსკამგარეთ. სკამებზე რომ არ ეტევიან. თუმცა უნებართვოდ. და რა უნდა თქვას! _ ჩუ! _ აჩუმებს ვიღაც ვიღაცას.. _ მე მეკითხებით? _ შეცბუნებული ჩანს ოთარი. რა ხდება. _ დანამატი კი არა. _ ფეხზე დგას და სკამებს ათვალიერებს.. თუმცაღა სიგულოვნით გაოცებულს და ხელმტკივანს სახე მოქცეული რჩება და იცინის თუ ტირის. შენ ხომ კარგად ხარ? _ ბორიაა. ეტყობა. _ როდის მოხდა მაგ ამბავი? _ ოთართანაა დირექტორი. _ დირექტორს უნდა კოლექტივის დაშოშმინება. რა აგურებს ითვლიდა ის ქალბატონი.. კოტე. ამხანაგებო. _ რა უბერავს._ კოტე აპირებდა რაღაცის თქმას. იროდიონის შვებულების ფული ვერ გამოვიტანეთ. ქალბატონო თამარ? _ კითხულობს საბჭოს მოწვეული წევრი ვარდენი. აბა. დაელოდეთ! _ დირექტორია.. თვის ბოლომდე არ იქნება! _ დაუპატიჟებელ სტუმრებს უსწორებს თვალს.. რას გაიგებ! _ პრინციპში ეგრეა. ბრძანეთ! _ კოტემ ლაპარაკი არ იცის.. კოპალეშვილის ხელფასი წაუღია წვერავას. _ აღარ უნდა წავიდე. აგერ არი გრიშა. ჩემგან ითხოვ პასუხს? _ ამჯერად თქვენგან! _ სახეზეა აწითლებული.. გრიშა აქ არი. _ მოკლედ პასუხობს მოლარე. _ აგზნებულია მარკშეიდერი. იქიდან გამოგზავნა ფული. _ გივი არის? _ კითხულობს ერთი ხმადაბლა. ამ გახსენებაზე. ფაქტიურად! _ ორ დიდს. ძნელი გასარჩევია. იყოყმანა და გადაწყვეტილება მიიღო. ისიც რა. მიშა მოკვდა ხომ?! _ ზინა გარდაცვლილა. საიდან იყო ბიძგი. _ შეურაცხყოფას ნუ მივაყენებთ ერთმანეთს! _ ჩორგოლაშვილია. იროდიონ. მიშა აქ არი.. _ არა. _ გაგვაგებინეთ._ რა გითხრათ. ადგილს უთავისუფლებს ოთარის გვერდით. _ ეს გივი ჩვენია? _ უკან იხედება იროდიონი. ქუდს ეძებს აშკარად.. _ მიშა მოკვდა ხომ. _ არი? _ ოთარს უყურებს დირექტორი. ვერ გავიგე?! რა ხდება საერთოდ აქ. ერთხმად აყაყანდებიან. კაცო.. არც წერა-კითხვა. აკვირდება. ოთხმოცდაათის არც ყოფილა. ბელა ბრუნდება უბავშვოდ. _ ეს კაცი მომაშორეთ. ქალი ქალს უფრო გაუგებს-მეთქი. მიპასუხეთ. ორი დიდი კაცი შემოდის საკმაოდ ფრთხილად. _ რას ამბობ?! _ აქ უბერავს! _ ამბობს კაკო. _ იროდიონი წავიდა? _ კითხულობს ვიღაც ხმაურში. სხდებიან. _ დაბრძანდით. აგერ.. უწვერულვაშო ყმაწვილი. _ საკონკურსო დანამატი? _ ევგენის აინტერესებს. სიჩუმეს ელოდება კოტე. _ კი. თვარა ამ უწყისებს გადავახევ ვიღაცას თავზე!. თამამად მიდის საუფროსო მაგიდასთან გრძელკისრიანი. _ აქ უბერავს! _ აცხადებს ხელახლა კაკო.. _ ბელა. გრიშა? _ ეს კი.. აგერა ხართ თქვენ. მოლარე შემოდის უწყისით. თუ შეიძლება. _ ბელა. _ ქელეხი ჰქონდათ? _ დიდებული. _ სიწყნარე. უქმროდ. _ დღეისსწორს გაასვენეს... _ ხმადაბლა პასუხობს ოთარი. რას მალავთ? _ აღარ ეცინება კაკოს. კაცო. ანიშნებს დირექტორი. _ ჩამოვიდა? _ არა. შუა კარიდან იწყებს ლაპარაკს: _ ა. აქედანო.. ბოდიში. სიძემ გადაუხადა. უცნაური შფოთუკანარე სიწყნარით შემკრთალიც კი. _ ბარბაცებს მოლარე. _ ეს დარჩა ხომ.. _ რამდენი გივია. გამელაურის უწყისში მოუწერია ხელი კოპალეიშვილს. _ ერთი ამიხსენით. კაცო?! ამ შვებულებას რატომ მაძლევენ. მაგრამ მე აქ. იქ!. წილი ნაყარია! .. ფეხზე დგას. _ არ არი. ხელები გაშალეთ. _ რა ვქნა. მე აგერ ახლა კიდევ. ეს შენთვის მინდოდა მეკითხა.

მაგრამ ოქმი საჭიროა.. იცის ოთარმა. გარკვევით ისმის უკვე მისი ხმა. _ განცხადების გაკეთებას ვაპირებთ. _ ესენი ხომ გავათავისუფლეთ ჩვენ?. _ სიწყნარე. _ მოგახსენებთ. _ გვადროვეთ. და რაღა დროისაა... იცი და მაინც მეკითხები. ჩვენ ვრცლად გვინდოდა გველაპარაკა. რომ ნაწარმოები არა გვაქვს წაკითხული. _ დაჯექი შენ. ძალიან გთხოვ! _ ვინ დაწერს ოქმს. ზუსტად. _ დღეს ჩვენ განვიხილავთ `ცისფერ მთებს ანუ ტიან-შანს~. კოტე თავს აქნევს თანხმობის ნიშნად. ისიც ალაგ-ალაგ.. სოსოს აჩერდებიან.. _ კოტეს აყოლებს თვალს.. ჩვენ ვიფიქრეთ. _ დარბაზს ათვალიერებს ვასო. _ ისევ მე. _ კეთილი.. საქმე საქმეზე თუ წავიდა. _ მოხდა რამე? _ კაკოა დაინტერესებული. მაგრამ იჩივლეს. _ მაშინ ციური დაგეტოვებია! _ სავარძელში სწორდება. შემდეგ გეტყვით! _ რის შესახებ-მეთქი? _ ვასო უმეორებს ვარდენს. _ ბრძანეთ! _ ვასოა. საშტატო განრიგი განაკიდეს გადაინაცვლებს.. _ თქვას! _ თავდახრილი ამბობს.. სანამ ამ პროცედურას დაამთავრებთ. _ ეგზემპლარი ჩვენამდე არ მოსულა. კოტეს აჩვენეო. ბორია.. _ დაბრძანდით. რომელიც თავად იყო სასიტყვედ გამზადებული. კოტე. ბელა? _ შენ.. ასეც მოვიქცევით. არასამთავრობო ორგანიზაციამ უკანონოდ ცნო ჩვენი გადაწყვეტილება. ზღვაზე აპირებდა და იქნებ. დარბაზში სიჩუმეა. ბატონო ვასო! _ გისმენთ. _ ალაგ-ალად წერია. _ თვალით ანიშნებს დირექტორი ოთარს. _ წითელი მელანი გაქვს? _ კი. ამ ხელს ვერ ვხმარობ! _ სახელოს გადაიწევს. _ პატივი ვცეთ ერთმანეთს. _ რა გაცინებთ. _ ფეხზე წამოდგება მაინც ბატონი ევგენი. _ ცისფერი მთები. გადაარტახებულ მკლავს გამოაჩენს კაკო. უნდა ყოფილიყო. _ იწყებს ვასო. _ ერთად ვილაპარაკოთ? _ ევგენის ადებს ბეჭზე ხელს. _ თავგზააბნეული ჩანს ჩორგოლაშვილი ისედაც. _ თქვენ განაგრძეთ!. ორი საპატივსაცემო გვამი.. მაგრამ მაინც გავუშვით. ან დაჯექი. ბატონო ვასო. გმადლობთ. ფირზე იწერება ყველაფერი.. კოლეგებო! _ წესრიგისაკენ მოუწოდებს მსმენელს ვასო. _ ბატონ ევგენის ხომ არაფერი აქვს დასამატებელი? _ პრინციპში. არ მესმის. არ დავიწყოთ სხდომა?! ოქმს ვინ დაწერს-მეთქი. წაცდეს ვინმესთან-თქვა. _ კოტესთან ახლო და არა წინ. მაგრამ არ ქნეს თავის დროზე. _ ზეციური უნდა იყოს. არ შედრკეთ! ბატონო ვასო. მაგრამ საქმე იმაშია. _ წამოდგება საბოლოოდ. _ მერე. არაფერი. _ მოძრავ კართან მდგარი გრიშა გადმოინაცვლებს წინ. ბატონო ვასო. _ კი. _ სოსო. რამდენიმე გვარს თავადაც ადებს თითს გაუბედავად. _ წაკითხული მაქვს ადრინდელი ვარიანტი.. რაც გაინტერესებს. _ ვასო სათვალეს ირგებს. არ იყო ორსულად. ან ჩამომეფარე. ბოლოს მე მომადგებიან! _ მე მეუბნები.. ბატონო ვაჟა. ბატონო ვასო. _ რატომ ერთად. ციალა აგლაძე არ არი? _ პატივცემულო ვასო. საშტატო განრიგს გაისწორებს. ბელა.. უხერხულად ახველებს და ნირწამხდარი ჯდება განაკიდეს. _ რის შესახებ? _ ვასო ჩორგოლაშვილია. მე შენ! _ ნუ გადაირევი. ღიადაა ეს საკითხი. რომ წამომადექი თავზე გლახა მაყარივით. ნახავდი. სხვანაირად არ გაიგო ზეციური.._ თუ შეიძლება! _ ხელს იწევს ვარდენი. . მოიწით აქეთ.. მგონია. _ რა განცხადებას აპირებთ? _ ნაწარმოების შესახებ. განაგრძეთ. _ საქმე იმაშია. გვარებს თითით მონიშნავს და ნათხოვარი წითელი მელნით იხაზება ორი პირი. _ Dს გჰჯჰჯრბ! _ ძ გჯპნ! ბრიუსოვია. თქვენ იცინით! _ სხვა რამეზე ვიცინით და მე ნუ მიყურებთ.. რა ლაპარაკია. ვინ დაწერს ოქმს... ხომ ვიცი. მიხვდებოდი. ვკითხულობ. _ მოვუსმინოთ! _ ერთი. _ ცალ-ცალკე.. რომ წაგეკითხა. სწორია ცისფერი? _ კითხულობს სავარძელში ნახევრად წამოწოლილი ცალწარბაქაჩული ბორისი. თუ შეიძლებოდეს. _ ქალბატონი ციალა დეკრეტიულ შვებულებაშია. _ სოსო. _ ახედავს დირექტორი წითლადწაშლილებს. _ გულმოსული ჩანს ავტორი.. _ ასეცაა. ორიენტირი ხარ?! _ გადამრევ. რომ... ან წინ დამიდექი. ემზადება.

_ მაგას რა ვუყოთ. ლიანგი: ბუხჰალტერიის თანამშრომლები... გამომსვლელი. _ შემრიგებლური ტონი აქვს უკვე. თუმცაღა იქ ყოფნა აღარ ეუხერხულება აშკარად. გამვლელები. _ სხვათა შორის. იგი ბორისის სიტყვის გასრულებას ელოდება და იროდიონის არ ესმის... გთხოვთ. _ არა. რაღაცის თქმას აპირებდი. ბელა. ბორისი: _ მე მინდა წინასწარ მოგახსენოთ. თითქოს არარსებულ ეკრანს ფარავს და მაყურებელს უშლის ხელს. _ დგას გამართული. მატარებლის ბილეთი ჩავაბარე. ყველაფრიდან ჩანს. საშტატო განრიგში. ზაზაევიჩ?. ეს მხოლოდ ჩემი აზრი არ არის. ჩურჩული კი არა. ყვირილი არ ესმის ხანდახანო. არავინ არავისაგან (წითლები თუ შავები) არ იქნება დავიწყებული! იქ.... დედნის ასლი თან ახლავს ქრონიკის ოქმს. რომ ძალიან მომეწონა სათაური `ტიან-შანი. გაოცებულია. _ ბატონ ვასოს რა ვუყოთ? _ მე მკითხეთ რამე? _ ცქვიტად მოაბრუნებს თავს ვასო ჩორგოლაშვილი. ბატონო. ბორიას უყურებს. შემთხვევით არ აურჩევია ეს სახელწოდება _ ზეციური მთები.._ ისევ შენ. სადაც იროდიონი არ ჩანს. აქეთ. დიდდებიან და ემცრობიან ზემოთ ხსენებული პირები. _ დირექტორს უყურებს ოთარი. სასვენი კოტეს თვალსაწიერში ხვდება და იზრდება. თავს აქნევს ოთარი. თავწახრილი.. _ ჩურჩულებს კოტე. სადაც შავად განისვებენ. _ დაბრუნდით. _ უხსნის მარკშეიდერს. რომელსაც იროდიონის არც გასვლა გაუგია. კაკოს კი ხელს აფარებს ვიღაც. თეთრ ფურცელზე დასვამს დირექტორი საეჭვო. დარბაზში: იროდიონი შემოდის ფრთხილად.. მტერი კი არა ვარ სოსოსი. ოდით ორაზროვან სასვენს(?). შემსვლელი. პირდაპირი გაგებით. რამდენიმე _ სხვაც. რომ ავტორს. კოტეც ატოკებს პატარა თავს გრძელი კისრის მეშვეობით და ჩვენთვის ნაცნობი დაპატარავებული სასვენი(?) ჯდება ვასო ჩორგოლაშვილის გრიფში(?). სამართალდამცავი ორგანოს ნიღბიანი წევრები და სხვა. არც შემოსვლა. ბატონო იროდიონ. გვერდზე მსუბუქთავგადაწეული. შვებულებიდან? _ ტუჩზე ხელაფარებული კაკო ეკითხება... კიო. ხმას არ უწევს. წითელი კითხვის ნიშანი ჩნდება ბორისის გვარ-სახელის გასწვრივ. _ კი ბატონო. თქვენ არა. არ წავედი. _ ორი მესამედით. როგორ გაიგონა.. ანუ `ცისფერი მთები~. დამლაგებელი. ამ ეტაპზე. . პასუხს ზაზაევიჩისაგან ელოდება ოთარი. ბორია..

მთები კიდევ სიდიადის. გამ-რეკ-ლი-ძე! გმადლობთ ყურადღებისათვის! _ გვარს მარცვლავს. _ ბატონო აკაკი. აქ უბერავს. შენიშვნებს.. ცისფერი სიმბოლოა სიმსუბუქის. პოეტურობა.ვემხრობი. _ და დასკვნას საქაღალდეში დებს. შესწორებებს და ასე შემდეგ. _ მე ვერ ჩავიწერ მაგ კაცის ნათქვამს. ვერაფერს ვერ გაიგებ! _ უხსნის ვასო. _ ბატონო იროდიონ.. ასეა. ერთმანეთს უყურებენ. დაბრძანდით. მე ისევ გავიმეორებ პოეტის სიტყვებს: `მსდევდნენ.. _ უბერავს-მეთქი და არ გჯერათ! _ თეთრ კბილებს აელვებს კაკო. _ ერთი დაამატე კიდევ. _ გავცივდი. დაბრძანდით. მშვიდად ელოდება ახალ ამბავს თუ არა _ ცნობას. ხელგაშვერილს მიაქვს ფურცელი და ვასო ჩორგოლაშვილს უდებს წინ. სხვათა შორის. საიდან უბერავსო. რა ჩავწერო? _ ეკითხება ბელა ბორისს. _ მე უნდა მოგახსენოთ. ვკითხულობ: საინტერესო ნაშრომთან გვაქვს აშკარად საქმე. _ შემეკითხე. პეშკომ პოსტაიუ! _ . ორ დიდ კაცს ადგამს თვალს. `მსდევდნენ.. _ რა უნდა მიიღოს. _ წავიკითხავ. სინაზის. შესწორებებს. _ ესე იგი... პრინციპში ხმაურია. არა უკანასკნელ ვარიანტზე. _ აქ შეცდომაა. ჩაწერა არ დაგჭირდება: მაშ ასე. _ როგორ გეკადრებათ. სათაური? _ ხმადაბლა ამბობს კაკო. მე არ მინდა. _ ნათქმს. გამაგებინა ერთი! _ კაბას იმოწმებს მაგიდის ქვეშ ბელა. პატივისცემით გ. _ დაეჭვებით უყურებს ტანკში ჯდომის უსაფრთხოებით დაინტერესებულ უფროსს. მეძახდნენ. _ ახლავე! _ თამამად დგება კაკო. იროდიონი აცემინებს. ცხვირსახოცს კეცავს აუჩქარებლად. _ რატომ სათაური. _ ციური. ვინ დამლოცაო. საკმაოდ წაეჭვებით კითხულობს ვასო. _ წამღერებით. სათაური არ შეიძლება მოეწონოს ადამიანს?! _ როგორ არა. _ ეს დასკვნა ბოლოს უნდა წაგვეკითხა! _ ამბობს ბორია. მიუწვდომლობის განსახიერებაა.. _ თქვენ ხომ არაფერს იტყვით? _ ჩვენ არაფერს. _ სად უბერავს. შეიძლება. _ პრინციპში კი. _ მივიღოთ. სათვალეს იხსნის. გაკეცილ თაბახის გვერდს ჩაფეთქებს ცალი ხელით. საწყისში. თუ გინდაო. მიზიდავდნენ ის მწვერვალები!~ ძ . ჯერ ერთი. რაც უდავოდ მისასალმებელია. კაცო.... გვარში უზუსტობაა.სკ დ Hჯცცბბ^ Uჰფხბ რჰბხფკბ^ Dტცყფ ცვტზკფცმ დ ვჯ/ კბწჯ^ Uჰფხბ რჰბხფკბ% Pფხტვ^ პფხტვ&&& _ ბატონო ვასო. ვიზიარებ აქ გამოსული კოლეგების შეხედულებებს. _ უსწორებს ბორია. _ გივის მოსვლამდე არაფერი გეტკინოთ! _ გმადლობთ! _ ანგარიშმიუცემლად იხდის მადლობას იროდიონი. სათაურამდე დავიყვანო ყველაფერი.. _ გვადროვეთ. _ რა მნიშვნელობა აქვს. სილამაზის. რომ ამ უმშვენიერესი სათაურიდანაც ჩანს მომავალი ჩანაფიქრის იდეის განზოგადება.~ ამიტომაცაა. ვფიქრობ. _ მოითმინეთ. _ ისეთი ხმაურია... ისევ აცემინებს და აქეთ-იქით იხედება. რაღაცის თქმას აპირებთ. რატომ არ ჯდებით.გულდასმით წავიკითხე სოსო ანჩაბაშვილის `ლურჯი მთები~. _ შეგეკითხე. შემოსულია გამრეკლიძის წერილობითი დასკვნა: . სათაურში მდებარეობს. თინას გამოჩენა უშლის ხელს და არა ნერვებს. მეძახდნენ. _ ახსენებს კაკო. რასაკვირველია.. უნდა იყოს _ ცისფერი. გაუცხოება და. იწყებს და ჩერდება. ერთი წუთით! _ ჯავრობს ვასო.. თქვენი ნებართვით. ტანკში ჯდომა საშიშია? _ კითხულობს დირექტორი. შენიშვნებს. _ ჩვენ გივის ველოდებით. წინააღმდეგი ვარო. _ შორიდან ისმის ვასო ჩორგოლაშვილის ხმა. გამრეკლიძის დასკვნას შუაში წავიკითხავთ თუ ბოლოში. დიდი ცხვირსახოცით იწმენდს ტუჩ-ცხვირს.. თქვენ. _ ერთ-ერთი დატოვეთ._ დირექტორი წინააღმდეგი წავიდა ამ სათაურის. გატყობთ. თუ გნებავთ. ბატონო ბორის. ვემხრობი და ვიზიარებ აქ გამოსული კოლეგების შეხედულებებს.. ავტორს გულდასმით უმუშავია ეგრეთ წოდებული ნაშრომის ბოლო და.. მაგრამ მშვენიერების სათავე თვით სათავეში და არა სათივეში. ბრძანეთ! _ მეე? _ გაკვირვებული ადგება. მგონი. არ უთქვამს! _ განმარტავს გრიშა შორიდან. არა? _ გულმოდგინედ ამთქნარებს.. თუ შეიძლებოდეს! _ სათვალეს ირგებს ჩორგოლაშვილი. პირდაპირ რომ ვთქვათ. _ სკამის ჭრაჭუნის ხმაზე უარობს ერთი ორთაგან. პირიქით! _ უარობს ვიღაც. მიზიდავდნენ ის მწვერვალები!~ ანდა _ `გინახავთ თქვენი მთები დაბინდულ ქლიავის?!.. _ მადლობ.. დირექტორის პირადი . _ განაგრძობს ბორია. შენც ახლა!. დიახ. დარბაზს ათვალიერებს.

. მოლოდინად. თქვენ გიკითხეს. როგორც ირკვევა. იტყვი რამეს? _ სათვალეს იხსნის კვლავ ვასო. ვარიანტიდან ვარიანტში.შეყოვნდი. _ პრინციპი? _ ჩუმად ეკითხება ბორია.. უბრალოდ. სოსო. _ საბოლოოდ? _ ეკითხება ვასო. სხვათა შორის. თქვი და ჩავიწერო... ბელა. ვაცალოთ. თავისთავად ცისფერი... ნგრევაზე. თუმცაღა.. _ განსხვავებული პრინციპი? _ ეღიმება ბელას.. _ ამოიღებს ხმას სოსოც.. იროდიონ! _ მადლობა მერე.. არც მოვლენის ფორმალურ მხარეს. _ ნუ წუხდებით. რომელიც.. თქვენ გეძებენ. ისე მის ფუნდამენტალურ განსაზღვრას. კარგად იცით. ცისფერი ესადაგება როგორც მოცემული პროექციის დადებით ფონს. მაგრამ ოთარი გვინდაო. რაც შეეხება `ცისფერ მთებს~. მაგრამ თქვენ არ მისმენდით. დამთავრებულია და ეგ არი. _ ტალღა. მეგონა. _ ტუჩებს კუმავს ქალი. _ გავალ. სოსო. როგორც პატივცემული გამრეკლიძე აღნიშნავს და ჩემი გამონათქვამებიდანაც გამომდინარეობს. რომ ავტორი არ იკეტება ხეობისა და ჭიუხების არაპროპორციულობაში. _ თინა. წავალ! _ მადლობა. _ რა დაგვეწიაო?. ბელას დავთარს მიიწევს. გარკვევით ვილაპარაკე. _ მისაღებად მიგაჩნიათ თუ არა? _ მე მგონი. _ მერე მე ოთარი არა ვარ? _ კი. ბიჭო სოსო. ახლა აქ ვარ და მხარს გიჭერ. ძალიან მომეწონა მთების სახელები. მოდიოდა დრო ჩვენი. მაინც მჯერა... თინა ამჯერზე ოთარს ელაპარაკება ხმადაბლა და არა საკუთარ შეფს. რადგან არაფრისგან არაფერი არაფერია. ხელის აწევით მოგესალმებით! თუ ნებას დამრთავთ. ველოდი... როგორც ვაჟამ ბრძანა. სადაც ზის. რა იყო? _ ბატონო ვაჟა. არაფერს ვიტყოდი. ბატონო ვასო. სოსო. _ რა ბრძანეთ. _ კარგს იზამთ. _ განსხვავებული აზრი თუ გაქვს. თქვენ _ გამრეკლიძეს.. არაა საჭირო.. _ ბელა. სამ კარად. ბელა? _ აშკარად ჩქარობს დირექტორი. შემეძლო საერთოდ არ მოვსულიყავი და დანარჩენებივით ამერიდებინა თავი საბჭოსათვის. _ თვლემს დირექტორი აშკარად. გთხოვთ. მხარს უჭერთ თუ არა ამ ნაწარმოებს? _ მე მხარს ვუჭერ გამრეკლიძის დასკვნას.. ადრევე წავიკითხე. ბორია კალამს იმარჯვებს.მე უნდა გამოგიტყდეთ... იურიდიულადაც მაქვს ამის უფლება. ეს ცნობისათვის. სხვა განზომილებაში.. ოთარი იკითხეს.. რომ მეგონა. მარტო . _ განსხვავებული აზრი არა მაქვს. გამოგეთხოვოთ! _ ბატონო იროდიონ. შენებასა და აკრძალული ნაყოფის დაგემოვნებაზე მიგვითითებს.. მეშინოდა და სულ ტყუილად. სამი წელი სამ ცალად. შეუძლებელი არ ყოფილა სიცარიელეში.. უფრო სწორად. _ და დგებოდა სიცარიელე. _ ხელაწეული გადის. მიგვანიშნებენ ადამიანთა ვნებების. არა? _ ასეა კი და ახლა ნება მიბოძეთ. მისწრაფებების უმთობას და უცისფრობას. ამას არსებითი მნიშვნელობა აქვს! _ მე კიც ვთქვი და არაც. _ არ ესმის კარგად ვასო ჩორგოლაშვილს. თქვენს ფუნქციებში არც ვიჭრები. ბატონო ვაჟა? _ არაფერი. დაეწია მას რაღაც მომენტში. ბატონო ვაჟა. კარგია მწვერვალების ბუნებრივი განათების პერსპექტიულობა. ტალღა დაგვეწია. _ . რომელიც აპათიამორეული მისწოლია სკამის საზურგეს და ფიქრობს. _ როგორ გითხრათ. ზაზაევიჩ. _ . სათაური მეც არ მომწონს. მჯეროდა. მუშაობა დამთავრებულია. _ გასაგებია. სახე ეხსნება და ეხურება მალე. _ მე ამიტომ დავიწყე წერა. თემის თვითმყოფადობაზე. არ განსაზღვრავს სათაურის შემადგენელ კომპონენტს.მდივნის შემოცქრიალებას რომ მოჰყვება ხოლმე. ჩემთვის. _ იწყებს იროდიონი. საბოლოოდ თუ არასაბოლოოდ. პირიქით რომ იყო. იროდიონ.და ის დაგვეწია. _ გადი. მისასალმებელია ისიც. ვხედავდი და ვერ ვხვდებოდით... ჩვენ ხელს არ შეგიშლით. და დაგარტყა. მთები. ბატონო ვასო. ანიშნებს.. _ სსს. _ სწორედ არაფერზე მქონდა საუბარი. გადი. ბელა ფიქრობს. მშვენივრად ვგრძნობთ თავს სიცარიელეში... პატივცემული გამრეკლიძეც ამას იმეორებს. _ რასაკვირველია. ძნელია. პატივცემული გამრეკლიძე ჩვენ გვიჭერს მხარს. ამას ქვემორე დავინახავთ. ორიდან ერთი უნდა დარჩეს. მაგრამ ვიმეორებ. _ საკითხი ასე დგას: მისაღებად მიგაჩნიათ თუ არა ეს ნაწარმოები? კი თუ არა. თქვენგან განსხვავებით. ყველაფერი ეს კი. მაინტერესებს.. _ სულ დაბრძენდა ეს ქალი ამ ბოლო დროს.. შენ მაგივრად ვლაპარაკობ. _ ისაუბრეთ. ამ სახელების ალფაბეტური განლაგება ერთ სიბრტყეში. თუმცა მაინც იქ არი. _ ძალიან მომეწონა გამრეკლიძის დასკვნა. მჯეროდა...

კოტე ოთარს უკანტურებს თავს.. ბიჭო? _ მოთმინება აღარ ჰყოფნის ბელას. ეს კრეტინი! _ მოკლედ. თავგზა მაქვს არეული და მეჩვენება თუ მართლა.. ვიდრე აფაქიზებენ. _ საკუთარ მტკივან ხელს დაჰყურებს სევდიანი თვალებით. შარდი უნდა ჩააბაროთ.. რომ არაფერი უჩვეულო არ მომხდარა. გადავუხვიეთ. როგორ გითხრათ. საწყენი ამბავი უნდა მოგეხსენოთ... მაინც ამოყვინავს!. ამას არა აქვს მნიშვნელობა. ბავშვს კი არა _ ქმარს. _ არც მე! _ ეთანხმება ბელა. კოტე მაჩალაძეს აქვს სათქმელი. მართლაც. ასე რომ. დებულების თანახმად.. არა აქვთ. ოთარი.. რით არის გამოწვეული მოულოდნელი ლუსტრაცია. _ ბატონო ოთარ! _ მიეცა უფლება. თუმცაღა იგი ისე მოიქცევა. თუ რაც ჰქვია ამ ფაქტს. რამდენიმე წამით. ცოტა მეტი მოგვივიდა. სოსო. არ იცოდა. _ რა ხდება. უსაფრთხოების მუზარადი უდევს მუხლზე. მოხდებოდა რაღაც. მხოლოდ რა. ოთარ.. გნებავთ თქვენ?. _ მოსული არიან (მაინც ახველებს) შარდის ანალიზის ასაღებად თავდაცვის.. სიჩუმეს გთხოვთ! ერთმანეთს აჩუმებენ და ყურთასმენას აშრიალებენ. რამე. ხელი მომყვა სარკმლის შუშაში. ვერ ვხვდებოდი და მოხდა ჩემთვის სამწუხაროდ და არა ჩვენთვის. კიდეც. _ კოლეგებო. სხვათა შორის. ვიციო. აგარაკზე. _ როდის. მოიტანა. _ ვისა აქვს `ცისფერი მთების~ სრული ეგზემპლარი? _ კატეგორიულად ითხოვს ვასო.. თანაც დარბაზს ამბავი აინტერესებს და არა დირექტორის პოზიცია. ვღელავ.. განსაკუთრებით უცხო თვალისათვის.... ეროვნული საზოგადოების ახალგაზრდული ფრთის ერთ-ერთ ლიდერს..როგორ ავუხსნა. იცით რატომაც. მისი სახისმეტყველება ამას ადასტურებს. კაცო. ახალამწვანებულ ალვებს შორის. იბნევა ამ დროს ადამიანი.. ხსენებულ დაწესებულებაში... _ რას ბოდავს. _ რაღაცის დღე იყო. ნაპირი. დღესაც.. მტკვარში გადავარდა მანქანა და `ცისფერი მთები~ იდო იქ პარპრიზთან. თურმე ვხურავდი. თუმცა სხდომის თავმჯდომარის ნებართვას. არა სოსოსათვის. მეგონა.. მოიტანა.. გამოვცურე.შენ კი არა. `ცისფერი მთები~ ჩარჩა შიგ. გუშინწინ. რაც სოსოს გაათავისუფლებდა. ხაბურზანიას წავყევი ძალისში. ჩავაბაროთ.. ფეხის დასადგამი. გთხოვთ! _ კოლეგებო. რაღაცით კმაყოფილი და უკმაყოფილო. აუდ-ჩამოუდის. უნდა გითხრათ. მე უკვე ჩავაბარე შარდი! _ გილოცავ! _ შესაშური სისწრაფით დგება დირექტორი და მაგრად ართმევს ხელს მოზარდ. როგორც თქვენ გიყურებთ. _ სიჩუმეს არღვევს დირექტორი. თუნდაც _ მოქცევა. მაღალი მკერდი შესამჩნევად. _ მერე მიხედე.. გადაიაროს და გამოჩნდება. კითხულობს თითქო. როგორც ჩანს. ისე ვუყურებდი.. ვნახავთ. ნაცრისფერ დღეს უყურებს ფანჯრებს იქით. _ საკუთარ ხმას აყურადებს. კი ბატონო. ტანკისტის დღე იყო. ჩემთვის. ეტყობა. ჯერ მეო. განკარგულება აქაა. ახლა ვფიქრობ.. _ ამიტომ გაქვს მკლავი შეხვეული? _ მაგიტომ. ჩვენი რეპუტაცია. ვასო ჩორგოლაშვილს ყურზე ხელისგული აქვს აფარებული და მაინც ბევრი არაფერი ეყურება. მგრძნობიარე ბავშვია. მოკლედ. თუ არ იცით. ფეხზე მდგარი და თავდახრილი რაღაცას უხსნის თუ უყვება დირექტორს.. სოსოს ფეხი ფეხზე აქვს გადადებული. ჯერ მოისმინეთ და მერე იყაყანეთ!. მილოცვას მუსიკა მოსდევს ადრინდელი. `ცისფერი მთები~ არ დაიკარგება. _ ხაბურზანიას სამი ნეკნი ჰქონია გატეხილი. მოვძებნით. რაც უნდა ტენონ ქვევით. _ მე არ მომეწონა ბელას გამოსვლა. ცნობისათვის: ვინც არ გაივლის ამ ტესტს. მაგრამ რაღაც ახალი ამბით გაოცებულიც კი ჩანს დირექტორი ერთგვარად.. სიწყნარე. დარბაზსაც გადახედავს დროდადრო და რაღაც მნიშვნელოვანი ამბავი რომ აქვს მოტანილი. ამბავი. თუ შეიძლება! _ ამბობს სოსო. ხაბურზანია ამოიყვანეს. ასე რომ ვთქვათ. ბრძანების თუ განკარგულების ქაღალდებს ატრიალებს წაღმა-უკუღმა. დავილოცოთო. შენობა რომ ააგეს ახალი.... უფრო სწორად. ოთარი შემოდის გაჩქარებით. როგორც ჩანს და ჩვენ შემდეგ სხვები შემოწმდებიან. მაგათ ენაზე არც ვიცი. არ გინდა-თქვა.. კარგად მახსოვს.. _ . რაიც მოულოდნელიც კია მისგან როგორ მოვიქცეთო. გაარკვიე! . ზუსტად არ ვიცი. ვეუბნებოდი. ამწინ. _ გააცანით საზოგადოება! _ ეს მისი ბოლო განკარგულება იყო იმ მომენტში.. _ ჩემი ეგზემპლარი. და ერთი _ ცოტა უკან და მარცხნივ.. _ სოსო. ტოვებს დაკავებულ თანამდებობას. ის პირი. უფრო სწორი იქნება... ორი _ წინ და მარჯვნივ. ვაღებდი. ჩვენი ჯერიც ჩამოდგა.. როგორც იქცეოდა იქამდე (ბოლოს შეგახსენებთ). დაჯექი. ვთქვათ რაღაცაო. ბატონო ვასო. მგონი. ხვდებით. ეს შეცდომა იქნება. ამტკიცებს პირველაღმომჩენის გამომეტყველებით. მქონდა. თქვენ იცით. არ უნდა გაჰყვე და გამოჰყვე. _ მე მაქვს. _ სამწუხარო (ახველებს). ბოდიშს იხდის თავმაგიდასთან დაგვიანებისათვის. სოსო. სწორედ იმ მომენტში იღლიაში ჰქონდა ამოჩრილი. _ საიდან უყურებდი. რიგით მეორე პირი.. ლერის უნდა მოეტანა. დღეს გაიგო. მზარდ კოლეგას. _ რას ულოცავენ? _ კითხულობს დაბნეული ჩორგოლაშვილი და კოტეს სხვა თვალით აკვირდება. _ ყველას ჩვენ. თითოო.. ცხრაში? რავა გეკადრებათ! _ პროტესტს აცხადებს ჩორგოლაშვილი. კაკო. აღშფოთებულს ვერ დაარქმევ. ვგრძნობდი. და დაგვეცენ თავზე. მართლა. არ საჭიროებდა. სხდომის დამთავრებისთანავე. ბატონო ვასო. როგორ გავაგებინო შვილს დღევანდელი შემთხვევა.. ტაში.. სიწყნარე იყოს. შინაგანი სამინისტროს საგანგებო უწყებიდან.. მეგონა. გაჩერდი. თავდაცვა რა იყო. _ საიდან ვუყურებდი და წყლიდან.. დღეს. მგონი... ქვიშა. კაცო._ სუნთქვა უჭირს.. სხვათა შორის. ბელა. ქვემოდანაც ჩანს. სხვა სახელმწიფო დაწესებულებებიც შემოწმდნენ ამგვარად.. მაგრამ მანქანაც ამოუყვანიათ... _ კარგი. შეილახა ერთგვარად.. სამწუხარო კი არა. სახეაფორაჯებული ჯდება.

სამუშაოს გვართმევ. _ გრენლანდია. თინა რეკავს შეშლილივით: _ სასწრაფოა? იყოს. ქალბატონო.. სამი _ უკან. _ აწყვეტინებს მამაკაცი. გვიშველე. _ განხილვა გადადებულია! _ დირექტორია. ვერც წინ შეუყუდა ბეჭი. რა ჩამოვარდა? მაგიდაზე გაწოლილ ვასო ჩორგოლაშვილს უბერავენ სულს და ასულდგმულებენ. ვარდება და სიზმრის სინარნარით ეშვება. გამოჩენილი ქალბატონები ხმელი გავით.. ჰოლივუდის არატრადიციული სექსუალური ტუჩების ბერვით მოდიან. _ გასაგებია. ანტიკური ფორმების სრული უარყოფით. განყოფილების გამგეს. რეპის უახლოეს და უახლეს აკორდებზე ცეკვავს მთიულურს ორი დიდი კაცი.. ორი ისედაც ზედმეტი ვართ! _ ალო. მარკშეიდერი სურათთან დგას წამმზომით და ითვლის საბედისწერო წამებს: _ შეიკარით უსაფრთხოების ღვედები და დაიხურეთ მუზარადი! _ აფრთხილებს ჩორგოლაშვილს. მტვერი იყრება. _ აქ ჯდომა საშიშია! _ გადი. ისევ პორნოგრაფიული ჟურნალი რომ უპყრია ხელთ.._ მოვიდა შეტყობინება. მღებავის ადგილი არ რჩება. ელეგანტურად.. _ ეს სხვა ტაშია. დიდი სურათი. _ დაცალეთ შენობა! _ მარკშეიდერი. ჩაჟანგული ხმა მოუყვება წკრიალს: _ ჩვენს კითხვას უპასუხეთ. იმ კაცს მიხედე. ჩამოვარდა გრენლანდია. გივის რომ ეძებს შენობაში. _ ბატონო. ჩვენ დაგირეკავთ. _ ნუ აჰყვებით პანიკას! _ მარკშეიდერია. ოდნავ დაუდევრად შემოსილი მამაკაცები მოძრაობენ ერთ სწორზე მათ უკან ჭაბუკი არტისტი ეკითხება წვერმოშვებულ ჭარმაგ არტისტს: _ ბატონო შალვა.. ჩემის აზრით. რას მიშვრება ეს ხალხი! მენდელსონის საქორწინო მუსიკის ხმაზე მოდიან! საგანგებოდ დარჩეულ-დასნატული ბატონები. ხომ არ იცით? _ ზუსტად ვერ გეტყვით. ზარია. გადავიხდით. ვერც უკან. _ დარჩა ხომ ორი სათაური? _ დირექტორის ხმაა ქაოსებში.. ყვავილებში.. კორპორაცია ვესტ-პაკისტონის სადისტრიბუციო კომპანიის სათავო ოფისში უნდა ვიყოთ.. ჯარი გადმოსხა? _ სად ჰყავს გრელანდიას ჯარი! _ ნერვიულობს ამ საუბრის გუშაგი გრიშა. სურათი გრენლანდია ჩამოვარდა. სხდომა არ დამთავრებულა! _ ახლავე ვაჩვენებ._ თუ შეიძ. დადევით ყურმილი. _ კარგად გაგვაგებინეთ. და დაეცა ჩვენს თანამშრომელს.. `უსახელოურის~ ბოთლებში. _ მისამართი! _ წმინდა ილარიონ დარეხვილის 9. _ მტრისას! გადი. აფეთქდა? _ დაბრუნდი. გრენლანდია უნდოდა ეთქვა. მორჩილად დებს ყურმილს და იმწუთსვე იღებს. გამოვრთო? _ რაღა დროის. _ გაიყვანეთ დაშავებული და გაიტანეთ ფერწერა. _ ფეხები აუწიეთ! სურათი გააქვს ექვს მუშას. კოკისძევ. ალო! _ თინაა ისევ. დატოვეთ ეპიცენტრი! _ რა მოხდა. იროდიონ? _ არ წავსულვარ! _ ბოლში მომკითხველს ვერ უყურებს თვალცრემლიანი. ჩარჩოიანი. ასე არ მითხარით?! _ გაოცებულია ისევ ხმის ოპერატორი. სამი წინ დგას. _ დაწყნარდით. მოარღვევენ ძველი კლასიკური შენობის ინტერიერის სქელ ჰაერს. ტრიალებენ საოცარი სისწრაფით და ეცემიან მუხლებით პოლზე ნამუსიანად დატენილი გაზის ბალონების ხეთქებით რაკუნებენ ბოთლები და ირხევიან ოქროსმსგავსი ჭაღების გამჭვირვალე ბურთულები. არაფრის არ მეშინია მე! ვერ ხვდება და არ ეშინია. _ გრენადა! _ ინთება და ქრება შუქი ბოლი ადის.. ბრტყელი ბეჭებით და ხელოვნურად აფუებული ძუძუებით. ჩემო კეთილო.. შე შობელძაღლო. ბერო კაკოსძევ! სახეგანათებულნი შედიან მუსიკაში. სულერთია. შეიძლება. სასწრაფო! ნომერი არ გვაინტერესებს. _ რა ჩამოვარდა?! _ გარკვევით ისმის თამბაქოს მწეველი მამაკაცის მშვიდი ხმა. კაცო. ზაზაევიჩ. არტისტები დაძრულან. მიხაა თუ გრიხა! _ ტაშზეო. _ გამიძეხ მაშინ. დაგვეცა გრენლანდია! _ გრენადა. _ გამოსულია სასწრაფო. ქალბატონო: გრენლანდია როგორ დაგეცათ. . ტლინკი მიაყოლა ერთმა: _ გადი. თუთუნის მოყვარული მამაკაცის აუღელვებელი. ალო. სტიქიური! _ ტაში ტაშია. წამმზომის დიდი ისარი კი რუბიკონისა და ჩორგოლაშვილის სათავო ტერიტორიას უახლოვდება ვარდნით. გრენადა! _ ყვირის მარკშეიდერი. რა დაწესებულებაში ვართ მოწვეულნი.

ვეტევით. ეს კვახის თესლი არ იცნობს. _ ერთი წამით! სურათი შეშდება. _ ეს უნდა გადავცე! _ საქაღალდეს აჩვენებს. ჯერ საუწყებო გაზეთს `ზღვის დონიდან ქვევით~ _ რედაქტორობდა. ცხრა მთავრობის გოთვერანო. _ ნაწარმოები. _ მოვიტანე.. თითქო ომგადახდილი. ჩორგოლაშვილს დააწიე. იმ კაცმა მინდა ნახოს. _ ტანკისტი ვიყავი ომამდე. ჰოლივუდის მოდელების წამხდარ პოზიტივებს.. ერთხელ სამარშრუტო მიკროავტობუსში დაჯდა. თავისუფლები ხართ! _ დაცალეთ შენობა! სირენების წივილია. მაგრამ სიტყვა სიტყვაა. _ ქალის ხმაა. კაცო?_ ცერად იხედება დაღლილი. _ რა დაგვემართა ეს! ცვივა ბათქაში ხვავრიელად. _ მოულოდნელად ახელს ცალ თვალს.. იბზარებიან კედლები. რა იყავი! _ შენიშნავს გრიშა სასწრაფოს (03-ია თუ სხვა. _ შენია. მიაქვთ. ის უნდა იყოს. _ ხალხში მინდოდა გამომეჩინე. _ და მაგან გადამარჩინა. არ იციან) მომლოდინე. ვასო გაჰყავთ მხრებსგადებული.. _ ექიმმა. ახლა შეაქვთ მანქანაში საკაცით და თუ მიუსწარი.. მარტოდ დარჩენილმა წინ გადაინაცვლა. ნაცნობ საქაღალდეს მოჰკრა თვალი. _ შუქნიშანთან შეჩერდა.. ტანკისტი ვიყავი! _ მაგი საკითხავია. ბალიუსტრები. ცოტა უდროო დროს. _ ვიღებთ. არტისტებს ვერ ცნობს. უგულო წიოკი აქვთ ბეჭბრტყელ ქალებს. ბოლო გაჩერებამდე. სადაც ხურდა თეთრი იყრიდა თავს. _ ჩორგოლაშვილი ხომ არ დაგინახავთ? _ მგონი. სახით ჩვენკენ. _ მიეწიე. _ მოეცალე! _ არა უშავს. ჭრიალებენ სვეტები. ვის გადავცე?! _ რა მოიტანე. ძველი არტილერისტი ხართ! _ ამშვიდებს დირექტორი. არ მოიყარე ჩემი ხნის! გადიან და მოდის ჩაჩანიძე-ხუბულური თვალწაჭუტული. ერთი უკუღმა ზის მანქანაზე (ჰარლეი ჯი-18) და მირეკავს საჭით წინ. თვარა სხვაფრივად არ დასჭირდება! დირექტორს აღმოაჩენს სიბნელეს თვალშეჩვეული. აბა. ბატონო. _ იროდიონმა? _ იროდიონი შვებულებაშია. ქალაქგარეთ მიდიოდა. კითხულობს: დაუჯერებელი ამბავი ანუ ტიან-შანი ცისფერი მთები _ შეაბრუნე. კაცო?! _ საინტერესო გამოვიდაო. ჭარმაგი არტისტის დიდბუნდოვანი ცნობით შეფიქრიანებული ჩაჩანიძე. სტარტი! მიჰყვებიან ბაიკერები გრიალით. მიეწიე! მოტოციკლს `ჰარლეი-ბენც-19-ს ამოისვამს ლაჯებში ეროვნული მოტობურთის ფედერაციის თავმჯდომარე და ნაციონალური ნაკრების კაპიტანი. _ შეიძლება. შუალედურ ნათელში ანელებენ სვლას: _ ბატონო შალვავ.. წინ გარბიან არტისტი კაცები _ ბოლოში. მივეწევი ჩორგოლაშვილს. _ კარგი გიქნია! თავხე ვარდება გალურსმული. როგორც იქცეოდა აქამდე. კოკისძევ. მძღოლის მაგნიტთან. _ ბატონო ვასო._ კი მაგრამ. _ შეიძლება? _ ჰკითხა დაღვრემილ მძღოლს. _ სოსო უნდა მოიქცეს ისე. გადავაბრუნე.. თვარა შრომა წყალში ჩაგეყრება. ფაქტიურად. ჭლექიანი ვირთხის ცურცლო.. მითხრეს. _ გულზე თუ დაადებ. მტვერში.. _ ესალმება ჭარმაგი... სოსო როგორ უნდა მოიქცეს. ჭექა-ფრქვევით. იფშვნებიან ორნამენტები. არ შეგეშინდეთ. ხო კაი. _ სალამი. ბატონო. მგონი. ვაჟა ზაზაევიჩ. სოსო მიდის მეტროში. . სად მომიყვანე აქ! _ ეუბნება ჭაბუკი მსახიობი ჭარმაგ არტისტს. ეს არი? _ ყდას დაჰყურებს. ბატონო ჩემო.

ტიან-შანი რას ნიშნავს?. ეს როდისაა დატოვებული? თარიღი არ უზის.. თუმცა არცოდნით ნაცოდნი არ იშლება.. მაგრამ სწორი განსაზღვრა და გათვალისწინება სჭირდება. რაც შეგეძლოთ (შეგეძლოთ თუ არა.. დღეში? _ არაფერს. არაფერ შუაშია. _ ბელა როგორაა? _ არა უშავს. გზა რომ წახდა.. ჩემი დრო წავიდა.. და ჩვენც თანმიმდევრობით. აწი თუ გეცოდინება. უმეტესწილ კი ყარაულობდა. ამისათვის მადლობელი ვარ. მხოლოდ არა ერთმანეთის მიყოლებით. ორი სათაური რად უნდოდა-თქვა. იდღვიბებიან ხელახალი განცალკევების მოლოდინით. მარტო აქ კი არა. _ ასე გამოვიდა. მიხედე ოჯახს და როცა დააგროვებ კაპიტალს. _ უჩუქნია. მერე რაც იყო. გინდაც თქვენ. გავდივართ . მე (კოტე ვარ) არ ვუშლიდი. მოაბრუნა თავი. ნაირფერადი ბორბლის დისკოს ვხედავდი... არ იქნება უსარგებლო. ხელს არავინ გააყოლოსო. გაგესამებია. შესაცვლელს უჩემოდ შეცვლიან.ორი სათაური.. საერთოდ. თუ გაგიხარდებოდა. ერთხანს უბრად მიდიოდნენ. სოსო. მე გაჩერებულ ექსპრესში ვიჯექი. ვერ ვხვდებოდი. მიუხედავად ამისა. მხოლოდ ჩვენთან კი არა. _ შენ. ორი არ იყო საჭირო. იცი. სურათ-გრენლანდიის ქვეშ. _ ეს მიკრო? _ შუქრიმ დამიტოვა. ჩემი დრო თუ როგორ არი? გასული იყოო. თუმცა ერთიც რომ დაგესართებია. ჩვენ ახლა ერთი გუნდი ვართ! ვინც ჩვენთან არ არის. _ ცისფერ მთებს. ვხედავდი და ვხვდებოდი. ვიცოდი. თურმე საშტატო განრიგით უწყისში გადახაზული დროდადრო ყვიროდა... რაც გინდოდათ. მარა მე ჩემსას ვიზამ. მაგას არ დაგამადლიდი._ ჩემია? _ ვერ გაიგო სოსომ. თავისი არ იცოდა. ვსჯიდი სწორად. მე თავისთავად ცისფერს კი არ ვეწინააღმდეგებოდი ანდა ტიან-შანთან _ ზეციურ მთებთან კი არ მქონდა გართულება. გიმტკიცებდი. ღიმილისმაგვარმაც გადაუარა სახეზე. _ არაო.. იმას კი აკეთებდით. იმეორებდა სხვისას. ნგრევისა და დეფორმაციის დინამიკას. თუმცაღა არც მაშინ იყო და არც დღესაა ყველაფერი ნათელი ბევრი რამ არის აუხსნელი და გაუგებარი არა მარტო ჩემთვის. _ მიკროავტობუსი დაძრა რბილად. ჩვენი მტერია! _ თქვა მან ბოლოს თავის ყანყალით. არ აინტერესებდა. ამის დედა ვატირე. იმუშავე. ერთხელ რომ თქვი? _ ზეციური მთები. არც მთლიანად ზუსტი. ნგრევის დროს დეკორაცია იცვლება. სულ ვფიქრობდი.. სხვა საკითხავია). ის იყო ერთი ნაწილი ერთისა. რისი უფლება და საშუალება გვქონდა. შეისყიდე. ადრეც გეუბნებოდი. მძღოლმა რამდენჯერმე დაიქსიტინა და ჩაილაპარაკა: _ ცისფერი მთები. არა მარტო შენ.. არ იცოდი. ამბობდა. _ რამდენს უხდი თვეში. . სავსებით სწორად.. ბიჭო. სოსო. _ `ცისფერი მთებია~. მიდიოდა და მოდიოდა.. დაჯდა მერე იქ. არ გაინტერესებდათ. მან იმ დროს იცოდა. წასული ამბავია და ახლაც გეტყვი. მუშაობდა.. მაგრამ იმას არ კითხულობდით. ითხოვდით. ვასო რაღაც იცვლებოდა და სხვაფერდებოდა. რა შეიძლებოდა იმას კი ითხოვთ. ეშინოდა იჯდა დღის ბოლომდე. მივცემ. ბუნებრივია. შენ. _ გაიტანეთო. გასაკეთებელს უჩემოდაც გააკეთებენ-მეთქი. ფერები ირღვევიან.. ასფალტზე გადავიდა ავტო. თუ არა.. კარგად იყავიო._ რა კარგად წერდა ბატონი ვასო. ჯაყჯაყში მეორედ მოიხედა: _ სოსო. რომ არაფერი გამეგებოდა. ზედმეტია ერთი-მეთქი.. დრო დგას და მიდის. _არ გამოგართმევს.. სოსო. გამისკდა თავი.მალე დაჯაბნა ნაადრევმა სიბერემ. ამ პროცესს. _ თქვა კოტემ. დროისა და სივრცის შეგრძნება დაუკარგა. იმიტომ კი არა. არ იყო საჭირო. ეგონა. უარს არ გეტყოდი. თავურმა მოვლენებმა. _ საერთოდ და ორი სათაური. ლერი ხარ? რატომ არ მითხარი?! _ მკითხე რო! _ როგორც იქნა. ტიან-შანი. გმადლობ შენ. კერძოდ _ რა. ჩრდილში. ვიშოვი. _ ბავშვი? _ ბავშვი კარგად.\\ ვაჟა ზაზას ძე: . უფალო! _ და. ხელახალი შენების პერსპექტივას. ეს ზოგიერთს ნუ დააბნევს. ვინ დაგიშლიდა ან აწი ვინ დაგიშლის... იყოს-მეთქი. მაგრამ რა გეკუთვნოდათ. _ თვითონ სადაა? _ ავსტრალიაში. ვფიქრობდი მართებულად.. თაობათა ცვლა გარდაუვალია. ყოველი შემთხვევისათვის. სოსო. სოსო. გრძელი კისრის თავდაჯერებული (უკვე?!) რხევით. არამთლიანის. ეგ უფრო სწორია. რომ რაღაც იცვლებოდა.

მარადიული და წარმავალი. სურათი არ ხუნდებოდა. თქვენი და სხვათა მონა-მორჩილი.. როგორც იქცეოდა იქამდე! ჭეშმარიტად! ბრძნული პასუხია. მესამე ათეული წელი იყრებოდა და ცის ფერი არ გადადიოდა და იგი დარჩა სიშორის. დრო მიდიოდა. ამიტომ ჩვენ-ჩვენი სიმართლითაც გაგვიმარჯოს.. ვტოვებთ სცენას. აცხონებს უფალი. დრო კი ტრიალებდა დროის გარშემო და იყო მხოლოდ იგი უცვლელი. როგორ უნდა მოქცეულიყო? ანდა სოსო როგორ უნდა მოიქცეს? _ სოსო უნდა მოიქცეს ისე. სადაც ყველას ჩვენი როლი და სიმართლე გვერგო. ეს ყველაფერი კარგი. ჩემო სოსო. როგორც ვიქცეოდი აქამდე. მე. ნიჭიერი კაცი იყო. ვიქცევი ისე. ირხეოდა და არ ეცემოდა. ამ პრინციპისათვის არასოდეს მიღალატნია! . მაგრამ ჩვენი სოსო. ოცნების სილურჯედ! _ ვაჟა ბატონო. თაობა იცვლებოდა თაობით და არა დროით. მსხვრევის.წრებრუნვიდან.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful