You are on page 1of 4

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΙΓΗΣ

Στα αποσπάσματα που επιλέχτηκαν από το αρχικό έργο τονίζεται η πορεία του Μαθητή μέσα
από τις τρεις αίθουσες και η διδασκαλία για τις Ατραπούς «του ματιού» και «της καρδιάς».

Φωνή : Όποιος θέλει ν’ ακούσει και να καταλάβει τη φωνή της Nada, τον «άηχο ήχο», θα
πρέπει να έχει μάθει τη φύση του Dharana.
Αφού γίνει αδιάφορος στα πράγματα της αίσθησης, ο μαθητής θα πρέπει να αναζητήσει τον
Rajah των αισθήσεων, δημιουργό της σκέψης, εκείνον που ξυπνάει την πλάνη.
Ο νους είναι ο μεγάλος καταστροφέας του αληθινού.
Ας καταστρέψει τον καταστροφέα ο μαθητής.
Όταν στον ίδιο του εαυτό η μορφή του θα φαίνεται απατηλή, όπως στο ξύπνημα φαντάζουν οι
μορφές οι ιδωμένες στο όνειρο.
Όταν θα έχει πάψει να ακούει το πολλαπλό, τότε θα μπορέσει να ξεχωρίσει το ΜΟΝΑΔΙΚΟ,
τον εσωτερικό ήχο που σκοτώνει τον εξωτερικό.
Τότε και μόνον τότε θ’ αφήσει τη χώρα του Asat, την ψεύτικη, για να μπει στο βασίλειο του
Sat, του αληθινού !
Πριν να μπορέσει η ψυχή να δει, θα πρέπει να έχει αποκτήσει την εσωτερική αρμονία και τα
μάτια της σάρκας να έχει κάνει τυφλά σε κάθε πλάνη.
Πριν να μπορέσει η ψυχή να ακούσει, ο άνθρωπος θα πρέπει να έχει γίνει κουφός όμοια στις
βροντές καθώς και στους ψιθύρους, στις φωνές των βρυχούμενων ελεφάντων, καθώς και στο
ασημένιο θρόισμα της χρυσής πυγολαμπίδας.
Πριν να μπορέσει η ψυχή να καταλάβει και να θυμηθεί, θα πρέπει να έχει ενωθεί με τον
Σιωπηλό Ομιλητή, όπως με την ιδέα του τεχνίτη η μορφή που αποτυπώνεται πάνω στον
πηλό.
Τότε η ψυχή θα καταλάβει και θα θυμηθεί.
Τότε στο εσωτερικό αυτί θα μιλήσει
Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΙΓΗΣ
Και να τι θα της πει :
(Από εδώ ξεκινάει η διδασκαλία και καθοδήγηση του Μαθητή στην Ατραπό. Συστήνεται το
κομμάτι της διδασκαλίας να λέγεται από δύο ηθοποιούς εναλλακτικά ώστε να αποφευχθεί η
μονοτονία από το ίδιο συνεχόμενο ύφος του ενός).
Α : Η γη αυτή, ω μαθητή, είναι η αίθουσα του πόνου. Εδώ στο μήκος του μονοπατιού,
δοκιμασίες σκληρές, παγίδες έχουνε σπαρθεί, για να αιχμαλωτίσουν το Εγώ σου μέσα στην
πλάνη, που ονομάζεται «η Μεγάλη αίρεση».
Β : Έχει ειπωθεί μες στον μεγάλο Νόμο : «Πριν γίνεις γνώστης του ΕΝΟΣ ΕΓΩ, θα πρέπει
πρώτα να γίνεις γνώστης του δικού σου Εγώ». Για να φτάσεις στη γνώση αυτού του εγώ, θα
πρέπει να εγκαταλείψεις το Εγώ στο μη-εγώ, το Είναι στο μη - είναι.

αν θες να ζήσεις. Η σκάλα. θέλεις μετά προς την κοιλάδα της Μακαριότητας να φθάσεις. για να αφανιστούν κάτω από τον πρώτο στρόβιλο. εξαντλημένες. Τρεις αίθουσες θα σε οδηγήσουν μέσα από τρεις καταστάσεις προς την τέταρτη κι από εκεί στους επτά κόσμους.Α : Εγκατάλειψε τη ζωή σου. Αν θέλεις ως αυτό να φτάσεις. Α : Αυτό που είναι αδημιούργητο. Φυλάξου Λανού. ω ταλαίπωρε προσκυνητή. Α : Το όνομα της δεύτερης είναι η αίθουσα της ΜΑΘΗΤΕΙΑΣ. μην αφήνεις το νου σου να απατηθεί. Α : Παρασυρμένη προς την εκτυφλωτική φλόγα της λάμπας. σκλάβα του Mara. Η αστόχαστη ψυχή. Β : Κοίτα τις λεγεώνες τις ψυχές ! Παρατήρησε πώς περιπλανιούνται πάνω απ’ την τρικυμισμένη θάλασσα της ανθρώπινης ζωής. μα κάτω απ’ το καθένα τους κι ένα κουλουριασμένο φίδι. τις απατηλές. είναι . Αν θες από τις καρμικές σου αλυσίδες να ελευθερωθείς. πώς αιμόφυρτες. Α : Δεν υπάρχει παρά ένας δρόμος. Β : Αν θες την πρώτη αίθουσα με ασφάλεια να περάσεις. τυφλώνει το μυαλό και ρίχνει τον αστόχαστο σαν ένα συντρίμμι. Η αίθουσα αυτή είναι επικίνδυνη με την επίβουλη ομορφιά της και δεν χρειάζεται παρά για τη δοκιμασία σου. Από κει και πέρα απλώνονται τα νερά της πηγής της παντογνωσίας. τον σαρκαστικό. θα πρέπει να ξεγυμνωθείς από τα σκοτεινά φορέματα της πλάνης σου. μαθητή. θα ξαναγυρίσει πάλι προς τη γη. καταλήγουν στο τέρμα των μόχθων. πέφτουνε η μια ύστερα από την άλλη μες στα φουσκωμένα κύματα. Β : Το εγώ της ύλης και το Εγώ του πνεύματος δεν θα μπορέσουν ποτέ τους να συναντηθούν. Μόλις θα ‘ χεις πληροφορηθεί την ίδια τη δική σου άγνοια. Παραδαρμένες απ’ τους βίαιους ανέμους. που σε αποκόβει από τους άλλους. ξεπέφτουν μες στις δίνες των νερών. Οι Σοφοί δεν δίνουν προσοχή στις φωνές τις μελιχρές της πλάνης. Α : Οι Σοφοί δεν καθυστερούν μέσα στα δάση των αισθήσεων. αφού την αίθουσα διασχίσεις της Σοφίας. Είναι η αίθουσα όπου είδες το φως. Β : Η λάμψη αυτή ακτινοβολεί από το διαμαντικό του μεγάλου γητευτή Mara. όπου ζεις και όπου θα πεθάνεις. η νυχτερινή πεταλούδα είναι καταδικασμένη να χαθεί μες στο πηχτό λάδι. που οδηγεί στην ατραπό και στο τέρμα του μόνο μπορεί ν’ ακούσει κανείς τη «Φωνή της Σιγής». Α : Το όνομα της πρώτης αίθουσας είναι ΑΓΝΟΙΑ. με σπασμένες τις φτερούγες. μέσα σου κατοικεί. που αφήνει κάθε ευκαιρία να αγωνιστεί με τον δαίμονα της πλάνης. φύγε από την αίθουσα της μαθητείας. θέση και για τα δύο δεν υπάρχει. κλείσε καλά κάθε αίσθησή σου στη μεγάλη και σκληρή αίρεση της χωριστικότητας. Μαγεύει τις αισθήσεις. Α : Αν. τους κόσμους της αιώνιας ανάπαυσης. Θα πρέπει το ένα να αφανιστεί. των ναρκωτικών. Β : Το όνομα της τρίτης αίθουσας είναι ΣΟΦΙΑ. μη ζητάς τον Δάσκαλό σου σ’ αυτές τις χώρες. παίρνοντας για ήλιο της ζωής τις φλόγες της ακολασίας. Β :Τρεις αίθουσες. μη τυχόν θαμπωμένη από απατηλή λάμψη η ψυχή σου καθυστερήσει και πιαστεί στο φως αυτό της πλάνης. Β : Αν θες τη δεύτερη να διασχίσεις χωρίς κίνδυνο. κυνηγημένες από την καταιγίδα. ω μαθητή. που ανάβουνε εκεί. Εκεί η ψυχή σου θα βρει τα λουλούδια της ζωής. μη σταματάς εκεί ανασαίνοντας το άρωμα των λουλουδιών της. από όπου ανεβαίνει ο μαθητής .

το πάντοτε εφήμερο από το παντοτινά αιώνιο. ω αρχάριε. τα ελαττώματά σου όλα εξάντλησέ τα. αν υπάρχει έστω και ένα ελάττωμά σου. που λάμπει μέσα στα βαθιά σκοτάδια της αιώνιας ύπαρξης. Έχε όμως καθάρια την καρδιά. Β : Να ‘σαι υπομονετικός σαν κάποιος που ούτε την αποτυχία φοβάται ούτε και την επιτυχία χαϊδεύει. Τι για ν’ αποκτήσω την τελειότητα . του μόνιμου κι αιώνιου. Α : Δύο είναι οι Ατραποί. με χαμηλή φωνή ομολογούν : «Έτσι άκουσα να λέγεται». . και πριν θελήσεις να περάσεις τη βαθιά άβυσσο της ύλης. Σκόνη μαζεύοντας. Α : Απόφευγε την άγνοια κι απόφευγε το ίδιο και την πλάνη. Μάθε πάνω από όλα να διαχωρίζεις τη μάθηση της κεφαλής από τη σοφία της ψυχής. Α : Η «Διδασκαλία του ματιού» είναι για τους πολλούς. Β : Απόφευγε τον έπαινο ! Ο έπαινος στην αυταπάτη οδηγεί του ίδιου του Εγώ ! Το σώμα σου δεν είσαι εσύ ο ίδιος.φτιαγμένη από σκαλοπάτια οδύνης και δοκιμασίας. Α : Η αμάθεια αξίζει πιο πολύ από τη «μάθηση της κεφαλής». Κάρφωσε το βλέμμα της ψυχής σου πάνω στ’ αστέρι που είσαι η αχτίδα του. μάθε να ξεχωρίζεις το αληθινό από το ψεύτικο. το Εγώ σου είναι στην πραγματικότητά του χωρίς σώμα. ω μαθητή. εγώ ξέρω». Μαθητής : Τι πρέπει να κάνω για να φτάσω τη σοφία . Γιατί τότε. Το πόδι της στηρίζεται μες τη βαθιά λάσπη των αμαρτιών και των λαθών σου. Β : Το νοητικό όμοιο είναι με καθρέφτη. εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. που να μην το έχεις πίσω σου αφημένο. λοιπόν. από κανένα δεν γίνεται αντιληπτός. μες στις ασύνορες πεδιάδες του αγνώστου. Πριν από το πρώτο βήμα. που η φωνή της αρετής και μόνο μπορεί να κάνει να σιγήσουν οι φωνές τους. Β : Αναζήτησε τις Ατραπούς. είναι ψεύτικες. σαν ένα πύργο μοιάζει υψηλό. Χρειάζεται η γλυκιά αύρα της σοφίας της ψυχής να σκουπίσει τη σκόνη από τις πλάνες μας. προτού επιχειρήσεις το ταξίδι σου. αυτοί που ταπεινά έχουν μαζέψει. Μη δίνεις πίστη στις αισθήσεις σου. Προσπάθησε . ω μαθητή. Δυστυχία σου. Α : Ο αυτοθαυμασμός. Κοιτάξτε όλους αυτούς. τη σκόνη καθρεφτίζει. Το Dharma της καρδιάς είναι η ενσάρκωση του φωτός. που πάνω του ένας ανόητος τρελός είναι ανεβασμένος. να συγχωνέψεις το νοητικό με την ψυχή σου. πριν το πρώτο βήμα επιχειρήσεις του μεγάλου ταξιδιού. η σκάλα θα υποχωρήσει και θα σε αναποδογυρίσει. το φεγγοβόλο αστέρι. Καθισμένος εκεί πάνω στην υψηλή του μοναξιά. Οι τελευταίοι. τη δοξασία «του ματιού» από εκείνη «της καρδιάς». Μαθητής : Και τώρα. Η «Διδασκαλία της καρδιάς» μονάχα για τους εκλεκτούς. Λανού. δείξτε το δρόμο και στους άλλους. χωρίς τη σοφία της ψυχής να τη φωτίζει και να την καθοδηγεί. που χτυπώντας για να γίνουν δεκτοί. περιμένουν μες την άγνοια και το σκότος. θα πρέπει τα πόδια να έχεις πλύνει μες στα νερά της αυταπάρνησης. Απόστρεψε το πρόσωπό σου απ’ την απατηλότητα του κόσμου. Β : Σκότωσε τις επιθυμίες σου. Οι πρώτοι επαναλαμβάνουν με έπαρση : «Κοίτα. Β : Το Dharma του ματιού είναι η ενσάρκωση του εξωτερικού και του ανύπαρκτου. κι ούτε έπαινος ούτε προσβολή τον θίγουν.

μια διαδρομή πιο ταπεινή. προς την καλή ή την κακή κατεύθυνση. Οι ίσκιοι ζουν κι αφανίζονται Αυτό που μέσα σου θα ζει παντοτινά. ω νεόφυτε. γίνου ο ταπεινός πλανήτης. αν έχεις αποκτήσει τη Σοφία. Θα ‘ρθει η ώρα που θα χρειαστεί την εκλογή να κάνεις. όταν θα ‘χεις φτάσει στο τέρμα. Η Αλήθεια στέκεται μπρος σου ξέσκεπη και σ’ ατενίζει αυστηρά . διάλεξε τότε. όπως κάνει το βραδινό άστρο για κείνους που πορεύονται μες το σκοτάδι. αν εμποδίζεσαι να λάμπεις σαν τον ήλιο του μεσημεριού επάνω στο βουνό το καλυμμένο με το χιόνι της αιώνιας αγνότητας. ακόμα και η πιο ελάχιστη. που υπάρχει και θα υπάρχει και που γι’ αυτόν ποτέ δεν θα σημάνει η ώρα. Α : Κι αν δεν μπορείς ήλιος να είσαι. δεν γίνεται ν’ αφανιστεί από τον κόσμο των αιτίων. αν η διδασκαλία της καρδιάς έχει για σένα τα φτερά πολύ ψηλά. αρκέσου στη «Διδασκαλία . ω άνθρωπε με την ειλικρινή καρδιά. Α : Να είσαι ταπεινός. Είναι ο άνθρωπος που υπήρξε. Έλπιζε ακόμα.Μάτι» του νόμου. γιατί όλα τα ‘χεις μάθει. έστω και αμυδρά και χαμένος μες στο πλήθος. αν θες να φτάσεις τη σοφία. Β : Δείχνε το δρόμο. αυτό που μέσα σου «γνωρίζει».τι έχει σχέση με τις δύο Ατραπούς. Α : Συγκράτησε το κατώτερο εγώ με το θείο σου Εγώ. Α : Έχεις λάβει τώρα τη γνώση σε ό. δεν ταράζεται μες στις απατηλές σκέψεις. γιατί είναι η ίδια η «γνώση». Στ’ αλήθεια. Το πνεύμα σου είναι φωτεινό. Μάθε πως ούτε μια προσπάθεια. δεν ανήκει σ’ αυτή τη φευγαλέα ζωή. Β : Μα ωστόσο. Β : Να είσαι πιο ταπεινός ακόμη. Β : Αληθινά μεγάλος είναι αυτός που την επιθυμία σκοτώνει.Α : Να ‘σαι καρτερικός σαν κάποιος που διαρκεί αιώνια.