You are on page 1of 12

‫ﮐﺸﺘﺎر اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺪﺳﺘﻮر ﻋﻠﯽ‬

‫در ﻃﻮل ﺳﺎﻟﻴﺎن دراز در ﮔﻮش اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺧﻮاﻧﺪﻩ اﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ دوﺳﺘﺪار اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﻮدﻩ‪ ،‬ﻋﻠﯽ ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﮐﻤﮏ ﮐﺮدﻩ و اﻳﺮاﻧﻴﺎن هﻢ در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﻠﯽ را دوﺳﺖ ﻣﻴﺪاﺷﺘﻪ اﻧﺪ‪ .‬وﻟﯽ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﭼﺮا؟ ﭼﺮا ﻋﻠﯽ ﺗﺎزﯼ‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﺑﺮاﯼ هﻢ ﻣﻴﻬﻨﺎن ﺧﻮدش دﻟﺴﻮزﯼ‬
‫ﻧﻤﻴﮑﺮد و ﺁﻧﻬﺎ را ﺑﻪ راﺣﺘﯽ از دم ﺗﻴﻎ ﻣﻴﮕﺬراﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن دﻟﺒﺴﺘﮕﯽ داﺷﺖ؟؟؟‬

‫ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻧﺨﺴﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﯼ ﻧﺎدرﺳﺘﯽ ﮐﻪ از ﻋﻠﯽ ﺑﺮاﯼ ﻣﺎ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﮐﺮدﻩ اﻧﺪ ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﻓﺮﺗﻮر ﻋﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ اﯼ ﻧﺎدرﺳﺖ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﺷﺪﻩ ﺗﺎ‬
‫ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدن ﺑﻪ ﺁن‪ ،‬در دل ﻣﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ و ﺧﻮﺑﯽ و ﭘﺎﮐﯽ درﺑﺎرﻩ ﻋﻠﯽ ﺑﻪ وﺟﻮد ﺁورد‪ .‬اﻳﻦ ﻓﺮﺗﻮر را ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﯼ ﻣﺮدان اﻳﺮاﻧﯽ‬
‫ﺗﺮﺳﻴﻢ ﮐﺮدﻩ اﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﻠﻮﻩ ﻳﮏ اﻳﺮاﻧﯽ را در ذهﻦ ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ اﻳﺠﺎد ﮐﻨﺪ‪ ،‬وﻟﯽ هﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﻋﻠﯽ واﻗﻌﯽ ﻣﻮﺟﻮدﯼ ﺧﺸﮏ‪ ،‬ﺧﺸﻦ و ﺑﯽ‬
‫رﺣﻢ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ وﺁن از ﭼﻬﺮﻩ واﻗﻌﯽ اش ﻧﻤﺎﻳﺎن اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﭼﺮا و ﺑﻪ ﭼﻪ دﻟﻴﻞ اﻳﺮاﻧﻴﺎن اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻋﻠﯽ دﻟﺒﺴﺘﮕﯽ ﭘﻴﺪا ﮐﺮدﻧﺪ؟ ﻋﻠﯽ در دوران ﺧﻼﻓﺖ ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن ﭼﻪ ﮐﻤﮑﯽ ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن‬
‫ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮردﻩ ﮐﺮد؟ ﻋﻠﯽ در دوران ﺧﻼﻓﺖ ﺧﻮدش ﮐﻪ در ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻗﺪرت ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻪ ﮐﻤﮑﯽ ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﮐﺮد؟ هﻴﭻ و هﻴﭻ‪ .‬در هﻴﭻ ﮐﺠﺎﯼ‬
‫ﺗﺎرﻳﺦ ﻣﻮردﯼ ﭘﻴﺪا ﻧﻤﻴﺸﻮد ﮐﻪ ﻋﻠﯽ از اﻋﻤﺎل وﺣﺸﻴﺎﻧﻪ اﻋﺮاب در اﻳﺮان ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﯼ ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﺪ و ﻳﺎ در ﻣﻮرد دﺳﺘﻮرات ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ ﻋﻤﺮ‬
‫و ﻋﺜﻤﺎن در ﻗﺘﻞ ﻋﺎم و رﻓﺘﺎر وﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﺑﺎ اﺳﻴﺮان‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺷﺘﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﮔﺮدان‪ ،‬هﻤﻴﺸﻪ در ﻣﺸﻮرﺗﻬﺎﯼ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎ‬
‫ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن ﺑﺎ او هﻤﺮاهﯽ ﮐﺮدﻩ ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ و راﺣﺘﺘﺮ ﺑﺮ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﭼﻴﺮﻩ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻳﮏ ﻋﺮب ﺑﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪ‬
‫ﺧﻮد‪ ،‬ﺧﻠﻴﻔﻪ اﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ او ﺑﻴﻌﺖ ﮐﺮدﻩ اﺳﺖ هﻤﺮاهﯽ‪ ،‬هﻤﻔﮑﺮﯼ و ﻣﺸﻮرت ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻗﻮﻣﯽ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺁﻧﻬﻢ ﻗﻮم ﻋﺠﻢ !! ﭘﺲ ﻋﻠﯽ‬
‫دﻟﻴﻠﯽ ﺑﺮاﯼ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن‪ ،‬و در دﻟﺶ ﻣﻬﺮﯼ ﺑﺮاﯼ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪ ،‬هﻤﺎﻧﻄﻮرﯼ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ وﻋﺜﻤﺎن ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﻧﺪ‪ .‬ﺁﻳﺎ ﺑﺪﻳﻬﯽ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ‬
‫وﻗﺘﯽ ﺟﻨﮕﯽ ﺑﻴﻦ دو ﻗﻮم ﺟﺮﻳﺎن دارد هﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻗﻮم ﺧﻮﻳﺶ اﺳﺖ و ﻧﻪ ﻗﻮم ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ؟‬

‫ﻳﮑﯽ از ﺑﻬﺎﻧﻪ هﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺗﺎزﯼ ﭘﺮﺳﺘﺎن ﻧﺎدان ﺑﺮاﯼ ﺗﺒﺮﺋﻪ ﻋﻠﯽ ﻣﯽ ﺁورﻧﺪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﺗﺎزﻳﺎن ﺑﻪ اﻳﺮان در زﻣﺎن ﻋﻤﺮ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫‪ ،‬ﭘﺲ ﻋﻠﯽ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺑﺮوﯼ اﺳﻨﺎد ﺗﺎرﻳﺨﯽ‪ ،‬ﻋﻠﯽ در ﮐﻨﺎر و هﻤﭙﺎﯼ دﻳﮕﺮ ﺧﻠﻔﺎﯼ ﺗﺎزﯼ‪ ،‬ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن‪ ،‬در ﺗﻤﺎم راﻳﺰﻧﯽ هﺎ ﺷﺮﮐﺖ داﺷﺘﻪ و ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﮑﯽ از‬
‫ﻣﺮدان ﺟﻨﮕﺠﻮﯼ‪ ،‬ﻳﮑﯽ از ﻣﺸﺎوران ﻣﻬﻢ ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن ﺑﺸﻤﺎر ﻣﻴﺮﻓﺘﻪ‪ .‬در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ‪:‬‬

‫ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﺧﻄﺒﻪ ‪:146‬‬


‫» از ﺳﺨﻨﺎن ﺁﻧﺤﻀﺮت ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم اﺳﺖ ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺧﻄﺎب هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﯼ رﻓﺘﻦ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ اهﻞ اﻳﺮان ﺑﺎ ﺁن ﺑﺰرﮔﻮار ﻣﺸﻮرت‬
‫ﻧﻤﻮد‪.‬‬

‫ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ ﻳﺎ ﻋﻠﯽ ﭘﺲ دﺳﺘﻮر ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻓﺮﻣﻮد راﯼ اﻳﻨﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ در ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﺮد دﻟﻴﺮﯼ را اﻣﻴﺮ ﻟﺸﮕﺮ اﺳﻼم ﻧﻤﻮدﻩ ﺑﺠﻨﮓ اﻳﺮاﻧﻴﻬﺎ‬
‫ﺑﻔﺮﺳﺘﯽ و اﮔﺮ هﻢ ﻣﻐﻠﻮب ﺷﺪﻩ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮرﻧﺪ ﺗﻮ در ﺟﺎﯼ ﺧﻮد ﻣﺎﻧﺪﻩ دوﺑﺎرﻩ ﻟﺸﮕﺮ ﺁﻣﺎدﻩ ﻣﻴﺴﺎزﯼ و ﺑﺮاﯼ ﺳﺮدارﯼ ﻟﺸﮕﺮ اﺳﻼم‬
‫ﻧﻌﻤﺎن اﺑﻦ ﻣﻘﺮن ﻟﻴﺎﻗﺖ دارد‪ ،‬ﻋﻤﺮ اﻳﻦ راﯼ را اﺧﺘﻴﺎر ﻧﻤﻮدﻩ ﻧﺎﻣﻪ اﯼ ﺑﻪ ﻧﻌﻤﺎن ﮐﻪ در ﺑﺼﺮﻩ ﺑﻮد ﻧﻮﺷﺖ و او را ﻣﺎﻣﻮر ﻧﻤﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺳﭙﻬﺴﺎﻻرﯼ ﻟﺸﮕﺮ اﺳﻼم ﺑﻪ ﺟﻨﮓ اﻳﺮاﻧﻴﻬﺎ ﺑﺮود‪.....‬‬
‫ﭘﺲ راﯼ ﺧﻮد را ﺑﺮاﯼ ﻧﺮﻓﺘﻦ ﻋﻤﺮ ﺑﮑﺎرزار از روﯼ ﺑﺮهﺎن ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺎن ﻓﺮﻣﻮد‪:‬‬
‫ﻣﮑﺎن زﻣﺎﻣﺪار دﻳﻦ و ﺣﮑﻤﺮان ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ رﺷﺘﻪ ﻣﻬﺮﻩ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺮا ﮔﺮد ﺁوردﻩ ﺑﻬﻢ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻣﯽ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﭘﺲ اﮔﺮ رﺷﺘﻪ ﺑﮕﺴﻠﺪ ﻣﻬﺮﻩ هﺎ‬
‫از هﻢ ﺟﺪا ﺷﺪﻩ و ﭘﺮاﮐﻨﺪﻩ ﮔﺮدد و هﺮﮔﺰ هﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮد ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ اﺳﺖ‪.......‬‬
‫اﮔﺮ ﭼﻪ اﻣﺮوز ﻋﺮب اﻧﺪﮐﺴﺖ‪ ،‬ﻟﻴﮑﻦ ﺑﺴﺒﺐ دﻳﻦ اﺳﻼم )و ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﺳﺎﻳﺮ ادﻳﺎن( ﺑﺴﻴﺎر اﺳﺖ‪.....‬‬
‫ﭘﺲ ﺗﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﺦ وﺳﻂ ﺁﺳﻴﺎ)ﺳﺎﮐﻦ و ﺑﺮﻗﺮار( ﺑﺎش و ﺁﺳﻴﺎ)ﯼ ﺟﻨﮓ( را ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﺮب ﺑﮕﺮدان )در ﺗﺠﻬﻴﺰ ﻟﺸﮕﺮ و ﺁراﺳﺘﮕﯽ و اﻧﺘﻈﺎم‬
‫اﻣﺮاﻳﺸﺎن ﺑﮑﻮش( و ﺁﻧﺎن را ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﺟﻨﮓ در ﺁوردﻩ ﺧﻮد ﺑﮑﺎرزار ﻣﺮو ‪.....‬‬
‫و دﻳﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ اﮔﺮ ﺗﻮ وارد ﮐﺎرزار ﺷﻮﯼ اﻳﺮاﻧﻴﻬﺎ ﺗﺮا ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ :‬اﻳﻦ ﭘﻴﺸﻮاﯼ ﻋﺮب اﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻪ اﮔﺮ او ار از ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﻳﺪ )ﺑﻘﺘﻞ رﺳﺎﻧﻴﺪ(‬
‫ﺁﺳﻮدﮔﯽ ﺧﻮاهﻴﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬و اﻳﻦ اﻧﺪﻳﺸﻪ ﺣﺮص اﻳﺸﺎﻧﺮا ﺑﺮ )ﺟﻨﮓ ﺑﺎ( ﺗﻮ و ﻃﻤﻌﺸﺎن را در )ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدن( ﺗﻮ ﺳﺨﺘﺘﺮ و زﻳﺎد ﺗﺮ ﻣﯽ‬
‫ﮔﺮداﻧﺪ‪«......‬‬

‫و در ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﺒﺮﯼ‪:‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪1943 -1942‬‬


‫» ﭼﻨﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺁﻧﻬﺎ را از ﭘﻴﺸﺮوﯼ در دﻳﺎر ﺟﺒﻞ ﻣﻨﻊ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد‪....‬‬
‫‪ ....‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪاﯼ ﻧﻤﺎز ﺟﻤﺎﻋﺖ دادﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮدم ﻓﺮاهﻢ ﺁﻣﺪﻧﺪ و ﺳﻌﺪ ﺑﻴﺎﻣﺪ و ﻋﻤﺮ از ﻧﺎم ﺳﻌﺪ ﻓﺎل ﻧﻴﮏ زد و ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ اﻳﺴﺘﺎد و ﺧﺒﺮ‬
‫را ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺑﮕﻔﺖ و ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﻮرت ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫‪ .....‬ﺁﻳﺎ ﺻﻮاب اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻨﻨﺪ و ﺁﻧﭽﻪ ﻓﺮاهﻢ ﺗﻮاﻧﻢ ﮐﺮد ﺑﺮوم و در ﻣﻨﺰﻟﮕﺎهﯽ ﻣﻴﺎن اﻳﻦ دو ﺷﻬﺮ ﻓﺮود ﺁﻳﻢ و ﺁﻧﻬﺎ‬
‫را ﺑﺮاﯼ ﺣﺮﮐﺖ دﻋﻮت ﮐﻨﻢ و ذﺧﻴﺮ ﻗﻮم ﺑﺎﺷﻢ ﺗﺎ ﺧﺪا ﻇﻔﺮﺷﺎن دهﺪ و ﺁﻧﭽﻪ را ﺧﻮاهﺪ ﻣﻘﺮر ﮐﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺧﺪا ﻇﻔﺮﺷﺎن داد ﺁﻧﻬﺎ را ﺳﻮﯼ دﻳﺎر‬
‫ﭘﺎرﺳﻴﺎن ﺑﺮاﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻠﮑﺸﺎن ﺟﻨﮓ ﺁﻏﺎز ﮐﻨﻨﺪ؟‬
‫‪....‬‬
‫ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫اﯼ اﻣﻴﺮ ﻣﻮﻣﻨﺎن‪ ،‬ﺟﻤﺎﻋﺖ راﯼ ﺻﻮاب ﺁوردﻧﺪ و ﻣﮑﺘﻮﺑﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ رﺳﻴﺪﻩ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻇﻔﺮ و ﺷﮑﺴﺖ اﻳﻦ ﮐﺎر ﺑﻪ ﺑﻴﺶ و ﮐﻤﯽ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬
‫‪ .....‬وﺿﻊ ﺗﻮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﭼﻮن رﺷﺘﻪ ﻣﻬﺮﻩ هﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺮا ﻓﺮاهﻢ دارد و ﻧﮕﻪ دارد و اﮔﺮ ﭘﺎرﻩ ﺷﻮد ﻣﻬﺮﻩ هﺎ ﭘﺮاﮐﻨﺪﻩ ﺷﻮد و‬
‫ﺑﺮود و هﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻓﺮاهﻢ ﻧﻴﺎﻳﺪ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﻋﺮﺑﺎن اﮔﺮ ﭼﻪ ﮐﻤﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ اﺳﻼم ﺑﺴﻴﺎرﻧﺪ و ﻧﻴﺮوﻣﻨﺪ‪ .‬ﺑﻤﺎن و ﺑﻪ ﻣﺮدم ﮐﻮﻓﻪ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺰرﮔﺎن و ﺳﺮان ﻋﺮﺑﻨﺪ و از ﺟﻤﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ و ﺗﻮاﻧﺎﺗﺮ و ﮐﻮﺷﺎﺗﺮ از اﻳﻨﺎن ﺑﺎﮎ ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻨﻮﻳﺲ ﮐﻪ دو ﺳﻮم ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻮﯼ ﭘﺎرﺳﻴﺎن روﻧﺪ و‬
‫ﻳﮏ ﺳﻮم ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ و ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺑﺼﺮﻩ ﺑﻨﻮﻳﺲ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﯽ از ﺳﭙﺎﻩ ﺁﻧﺠﺎ را ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻣﺮدم ﮐﻮﻓﻪ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪ‪« .‬‬
‫اداﻣﻪ در ﺑﺮگ ‪1945‬‬
‫» ﻋﻠﯽ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ اﯼ اﻣﻴﺮ ﻣﻮﻣﻨﺎن‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﺮدم ﺷﺎم را از ﺷﺎم ﺑﺒﺮﯼ روﻣﻴﺎن ﺳﻮﯼ زن و ﻓﺮزﻧﺪﺷﺎن ﺑﺘﺎزﻧﺪ و اﮔﺮ ﻣﺮدم ﻳﻤﻦ‬
‫را از ﻳﻤﻦ ﺑﺒﺮﯼ ﺣﺒﺸﻴﺎن ﺳﻮﯼ زن و ﻓﺮزﻧﺪﺷﺎن ﺗﺎزﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻮ اﮔﺮ از اﻳﻦ ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﺑﺮوﯼ هﻤﻪ اﻃﺮاف ﺁن ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺷﻮد ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ‬
‫ﺳﺮت ﺑﻪ ﺳﺒﺐ زﻧﺎن و ﻧﺎﻧﺨﻮران از ﺁﻧﭽﻪ در ﭘﻴﺶ روﯼ دارﯼ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺷﻮد‪ ،‬اﻳﻦ ﮐﺴﺎن را در ﺷﻬﺮهﺎﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﮔﺬارد و ﺑﻪ ﻣﺮدم‬
‫ﺑﺼﺮﻩ ﺑﻨﻮﻳﺲ ﮐﻪ ﺳﻪ ﮔﺮوﻩ ﺷﻮﻧﺪ‪ :‬ﻳﮏ ﮔﺮوﻩ ﭘﻴﺶ زن و ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ و ﮔﺮوهﯽ ﺑﺎ ذﻣﻴﺎن ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻘﺾ ﭘﻴﻤﺎن ﻧﮑﻨﻨﺪ و ﮔﺮوهﯽ دﻳﮕﺮ‬
‫ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺑﺮادران ﺧﻮﻳﺶ ﺳﻮﯼ ﮐﻮﻓﻪ روﻧﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﻋﺠﻤﺎن ﻓﺮدا ﺗﺮا ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮔﻮﻳﻨﺪ اﻳﻦ اﻣﻴﺮ ﻋﺮب اﺳﺖ و رﻳﺸﻪ ﻋﺮب‪ ،‬و ﺳﺨﺘﺘﺮ و ﻣﺼﺮاﻧﻪ‬
‫ﺗﺮ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪« .‬‬

‫هﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻋﻠﯽ ﺷﺮﮐﺖ ﻋﻤﺮ را در ﺳﭙﺎﻩ ﺗﺎزﻳﺎن ﺑﻪ ﺳﻮد ﺗﺎزﻳﺎن ﻧﻤﻴﺪﻳﺪ و ﺑﺎ ﺁن ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد‪ .‬ﭼﻪ ﺑﺴﺎ وﺟﻮد ﻋﻤﺮ در ﻣﻴﺎن‬
‫ﺳﭙﺎﻩ ﻋﺮب‪ ،‬ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪن اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺟﻨﮓ ﭼﻴﺰﯼ دﻳﮕﺮﯼ ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ب ﻋﻠﯽ ﺑﺮاﻳﺶ اهﻤﻴﺖ داﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺁﻧﺮا ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﮑﺮار ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ .‬و ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺟﻮﻳﺎن اﺳﻼﻣﯽ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪،‬‬
‫دﻗﺖ ﮐﻨﻴﺪ‪ ،‬ﭼﻘﺪر ﻣﻠﻴﺖ ﻋﺮ ِ‬
‫ﺑﺮاﯼ ﻋﻠﯽ اﻳﺮاﻧﯽ و ﻳﺎ ﻋﺮب ﺑﻮدن ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮدﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠﯽ ﺑﺮاﯼ ﺣﻖ و ﺣﻘﻮق اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺗﻼش ﻣﻴﮑﺮدﻩ!!! ﻣﺎ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻴﻢ ﮐﺠﺎ و ﭼﮕﻮﻧﻪ و‬
‫ﭼﺮا؟‬

‫ﻧﻤﻮﻧﻪ هﺎﯼ ﺑﺴﻴﺎرﯼ از اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﺸﺎورﺗﻬﺎ و هﻤﻴﺎرﯼ ﻋﻠﯽ در هﺠﻮم ﺑﻪ اﻳﺮان و ﮐﻤﮑﻬﺎﻳﺶ ﺑﻪ ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن در اﻣﻮر ﺧﻼﻓﺖ‪ ،‬در‬
‫ﺗﺎرﻳﺦ وﺟﻮد دارد‪:‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪) 1822‬ﭘﺲ از ﺁوردن ﭘﺮوﻩ هﺎﯼ ﺗﻴﺴﻔﻮن(‬


‫» وﻗﺘﯽ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺧﺴﺮو و ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪ و زﻳﻮر وﯼ را ﭘﻴﺶ ﻋﻤﺮ ﺁوردﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﻳﻦ را ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺮدﻩ اﻧﺪ ﻣﻮﺗﻤﻦ ﺑﻮدﻩ اﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻋﻠﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ دارﯼ‪ ،‬رﻋﻴﺖ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ دار ﺷﺪﻩ‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪1842‬‬


‫» ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺧﻄﺎب ﻣﺮدم را ﻓﺮاهﻢ ﺁورد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﺎرﻳﺦ از ﭼﻪ روز ﻧﻬﻢ؟‬
‫ﻋﻠﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬از روزﯼ ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺧﺪا ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺳﻠﻢ هﺠﺮت ﮐﺮد و ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﻣﺸﺮﮐﺎن را ﺗﺮﮎ ﮐﺮد‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪1864‬‬


‫» ﻓﺮﺳﺘﺎدﮔﺎن ﻗﻮم ﺳﻮﯼ ﻋﻤﺮ رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬وﻟﻴﺪ ﻧﻴﺰ ﺳﺮان و دﻳﻨﺪاران ﻧﺼﺎرﯼ را ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ ،‬ﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺟﺰﻳﻪ ﺑﺪهﻴﺪ‪.‬‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﭼﻴﺰﯼ از ﻣﺎ ﺑﮕﻴﺮ و ﻧﺎم ﺁﻧﺮا ﺟﺰﻳﻪ ﻣﮕﺬار‪.‬‬
‫ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺎ ﻧﺎم ﺁﻧﺮا ﺟﺰﻳﻪ ﻣﯽ ﮔﺬارﻳﻢ و ﺷﻤﺎ هﺮ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮاهﻴﺪ ﺑﻨﺎﻣﻴﺪ‪.‬‬
‫ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﯼ اﻣﻴﺮ ﻣﻮﻣﻨﺎن ﻣﮕﺮ ﺳﻌﺪ زﮐﺎت را دو ﺑﺮاﺑﺮ از ﺁﻧﻬﺎ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ؟‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﺮا و ﺳﺨﻦ ﻋﻠﯽ را ﺷﻨﻴﺪ‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪2046‬‬


‫» ﻋﻤﺮﺑﻦ ﺧﻄﺎب ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن در ﮐﺎر ﺗﺮﺗﻴﺐ دﻳﻮاﻧﻬﺎ ﻣﺸﻮرت ﮐﺮد‪،‬‬
‫ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪ :‬هﺮ ﺳﺎل اﻣﻮاﻟﯽ را ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺗﻮ ﻓﺮاهﻢ ﻣﻴﺸﻮد ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻦ و ﭼﻴﺰﯼ از ﺁن ﻧﮕﻪ ﻣﺪار‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪) 2078‬هﻨﮕﺎم ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﯽ ﻋﻤﺮ(‬


‫» ﻋﺒﺪاﻟﺮﺣﻤﺎن ﺑﻪ ﻋﻠﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﯽ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪﯼ ﭘﻴﻤﺒﺮ و ﺳﺎﺑﻘﻪ و ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻮﺛﺮ در ﮐﺎر دﻳﻦ ﺑﻴﺶ از هﻤﻪ ﺣﺎﺿﺮان‬
‫ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﯽ ﺧﻼﻓﺖ دارم‪ .‬و ﺑﻴﺠﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﮐﺎر از ﺗﻮ ﺑﮕﺮدد و ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺮﺳﺪ ﮐﺪام ﻳﮏ از اﻳﻦ ﺟﻤﻊ را ﺑﺮاﯼ اﻳﻨﮑﺎر ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻣﻴﺪاﻧﯽ‪.‬‬
‫ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻋﺜﻤﺎن «‬

‫اداﻣﻪ‪....‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪2079‬‬


‫» ﻋﺒﺪاﻟﺮﺣﻤﺎن ﺳﻪ روز در ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮد ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺰدﻳﮏ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻮد‪ .....‬ﻋﺒﺪاﻟﺮﺣﻤﺎن ﮐﺲ ﺑﻪ ﻃﻠﺐ ﻋﻠﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪ :‬اﮔﺮ ﺑﺎ ﺗﻮ‬
‫ﺑﻴﻌﺖ ﻧﮑﻨﻢ ﺑﻪ ﮐﯽ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ دهﯽ؟‬
‫ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻋﺜﻤﺎن‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪) 2127‬ﺟﺎﻧﺒﺪارﯼ ﻋﻠﯽ از ﻋﺜﻤﺎن(‬


‫» ﻋﻠﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻋﻴﺐ ﻋﺜﻤﺎن ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﺪ هﻤﺎﻧﻨﺪ ﺁن ﮐﺴﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ را ﺿﺮﺑﺖ ﻣﯽ زﻧﺪ ﮐﻪ هﻤﺮاهﺶ را ﺑﮑﺸﺪ‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 6‬ﺑﺮگ ‪) 2241‬ﺷﻮرش ﻣﺼﺮﻳﺎن ﺑﺮ ﻋﺜﻤﺎن(‬


‫» وﻗﺘﯽ ﻣﺼﺮﻳﺎن در ذﯼ ﺧﺸﺐ ﻣﻨﺰل ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﻠﯽ و ﻳﺎران ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺧﺪا ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺳﻠﻢ ﺳﺨﻦ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ را ﺑﺎزﮔﺮداﻧﻨﺪ‪«.‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 6‬ﺑﺮگ ‪2243‬‬


‫» ﭘﺲ از رﻓﺘﻦ ﻣﺼﺮﻳﺎن ﻋﻠﯽ ﭘﻴﺶ ﻋﺜﻤﺎن ﺁﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺳﺨﻦ ﮔﻮﯼ ﮐﻪ ﻣﺮدم اﺳﺘﻤﺎع ﮐﻨﻨﺪ و ﺷﺎهﺪ ﺁن ﺷﻮﻧﺪ‪ .....‬ﺑﻴﻢ دارم ﮔﺮوهﯽ دﻳﮕﺮ‬
‫از ﮐﻮﻓﻪ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ و ﺑﮕﻮﻳﯽ اﯼ ﻋﻠﯽ ﺳﻮﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮو و ﻣﻦ رﻓﺘﻦ ﻧﺘﻮاﻧﻢ و ﻣﻌﺬورم ﻧﺪارﯼ‪ ،‬و ﮔﺮوﻩ دﻳﮕﺮ از ﺑﺼﺮﻩ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ و ﮔﻮﻳﯽ اﯼ ﻋﻠﯽ‬
‫ﺳﻮﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮو اﮔﺮ ﻧﺮوم ﭘﻨﺪارﯼ ﮐﻪ رﻋﺎﻳﺖ ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪﯼ ﻧﮑﺮدﻩ ام و ﺣﻖ ﺗﻮ را ﺳﺒﮏ ﮔﺮﻓﺘﻪ ام‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 6‬ﺑﺮگ ‪2245‬‬


‫» ﭼﻮن ﺑﺮون ﺷﺪ ﻧﺎﺋﻠﻪ دﺧﺘﺮ ﻗﺮاﻣﻀﻪ‪ ،‬زن ﻋﺜﻤﺎن ﭘﻴﺶ وﯼ ﺁﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪ ..... :‬ﺳﺨﻦ ﻋﻠﯽ را ﺷﻨﻴﺪم ﮐﻪ دﻳﮕﺮ ﭘﻴﺶ ﺗﻮ ﻧﺨﻮاهﺪ ﺁﻣﺪ‪ ،‬ﻣﻄﻴﻊ‬
‫ﻣﺮوان ﺷﺪﻩ اﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ را هﺮ ﮐﺠﺎ ﺑﺨﻮاهﺪ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ‪.‬‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮐﺲ ﭘﻴﺶ ﻋﻠﯽ ﻓﺮﺳﺖ و از او اﺳﺘﻤﺎﻟﺖ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪ اﺳﺖ و ﺧﻼف ﺗﻮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 6‬ﺑﺮگ ‪2248‬‬


‫» ﺁﻧﺮوز ﮐﻪ ﻋﺜﻤﺎن ﻏﺶ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺶ وﯼ رﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻨﯽ اﻣﻴﻪ اﻃﺮاف وﯼ ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬
‫ﻋﻠﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﯼ اﻣﻴﺮ ﻣﻮﻣﻨﺎن ﺗﻮ را ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮد‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 6‬ﺑﺮگ ‪2254‬‬


‫» ﭘﺲ ﻋﺜﻤﺎن ﮐﺲ ﺳﻮﯼ ﻋﻠﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد و او را ﺧﻮاﻧﺪ و ﭼﻮن ﺑﻴﺎﻣﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﯼ اﺑﻮ ﺣﺴﻦ‪ ،‬رﻓﺘﺎر ﻣﺮدم ﭼﻨﺎن ﺑﻮدﻩ ﮐﻪ دﻳﺪﻩ اﯼ و رﻓﺘﺎر ﻣﻦ‬
‫ﭼﻨﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ داﻧﺴﺘﻪ اﯼ‪ ،‬ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﻣﺮا ﺑﮑﺸﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ را ﭘﺲ ﻓﺮﺳﺖ‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 6‬ﺑﺮگ ‪2278‬‬


‫» ﻣﺼﺮﻳﺎن ‪ ....‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬از اﻳﻦ ورﻃﻪ رهﺎﻳﯽ ﻧﺪارﻳﻢ ﺟﺰ اﻳﻨﮑﻪ اﻳﻦ ﻣﺮد)ﻋﺜﻤﺎن( را ﺑﮑﺸﻴﻢ و ﻣﺮدم ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﺎدﺛﻪ از ﻣﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬و‬
‫راهﯽ ﺑﺮاﯼ ﻧﺠﺎﺗﺸﺎن ﺟﺰ ﮐﺸﺘﻦ ﻋﺜﻤﺎن ﻧﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﺁهﻨﮓ در ﮐﺮدﻧﺪ اﻣﺎ ﺣﺴﻦ و اﺑﻦ زﺑﻴﺮ و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻃﻠﺤﻪ و ﻣﺮوان ﺑﻦ ﺣﮑﻢ و ﺳﻌﻴﺪ ﺑﻦ‬
‫ﻋﺎص و دﻳﮕﺮ ﻓﺮزﻧﺪان ﺻﺤﺎﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺎﻧﻌﺸﺎن ﺷﺪﻧﺪ و در هﻢ ﺁوﻳﺨﺘﻨﺪ‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 6‬ﺑﺮگ ‪2284‬‬


‫ﭘﺲ از ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﻋﺜﻤﺎن‬
‫» ﻋﻠﯽ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ ﻳﺎﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﺪا ﻋﺜﻤﺎن را رﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ﺟﺎﯼ وﯼ ﻧﻴﮑﯽ ﺁرد‪« .‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 6‬ﺑﺮگ ‪2286‬‬


‫» هﻤﻪ ﮐﺴﺎن ﺑﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻋﺜﻤﺎن ﻗﺮﺁن ﺧﻮاﺳﺖ و ﻗﺮاﺋﺖ ﺁﻏﺎز ﮐﺮد‪ .‬ﺣﺴﻦ ﻧﺰد وﯼ ﺑﻮد‪«.‬‬
‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 6‬ﺑﺮگ ‪2302‬‬
‫» ﻋﮑﺮﻣﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ از اﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬وﻗﺘﯽ ﻋﺜﻤﺎن ﺑﺮاﯼ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺷﺪ‪......‬‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬از اﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﭘﺮﺳﻴﺪم‪ :‬ﻣﮕﺮ دو ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺑﻮد؟‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺁرﯼ‪ ،‬ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ اول دﻩ روز ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺼﺮﻳﺎن ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ در ذﯼ ﺧﺸﺐ ﺁﻧﻬﺎ را ﺑﺪﻳﺪ و از ﻋﺜﻤﺎن ﺑﺎزﺷﺎن ﮔﺮداﻧﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺨﺪا ﻋﻠﯽ‬
‫ﺑﺮاﯼ وﯼ ﻳﺎرﯼ راﺳﺘﮕﻮ ﺑﻮد‪« ......‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 6‬ﺑﺮگ‪) 2590‬ﮔﻔﺘﮕﻮﯼ ﺷﺮﻳﺢ ﺑﻦ هﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻋﻤﺮوﻋﺎص(‬


‫» ﺷﺮﻳﺢ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن را ﺑﺎوﯼ ﺑﮕﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﭼﻬﺮﻩ اش درهﻢ رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﮐﯽ ﻣﺸﻮرت ﻋﻠﯽ را ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ام ﻳﺎ ﭘﻴﺮو دﺳﺘﻮر وﯼ‬
‫ﺑﻮدﻩ ام ﻳﺎ ﺑﻪ راﯼ او اﻋﺘﻨﺎ داﺷﺘﻪ ام؟‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬اﯼ روﺳﭙﯽ زادﻩ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﺎﻧﻌﯽ دارد ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺳﺮورت را ﮐﻪ ﭘﺲ از ﭘﻴﻤﺒﺮ ﭘﻴﺸﻮاﯼ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﭙﺬﻳﺮﯼ؟ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﻬﺘﺮ از ﺗﻮ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﻳﻌﻨﯽ اﺑﻮﺑﮑﺮ و ﻋﻤﺮ ﺑﺎ او ﻣﺸﻮرت ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ راﯼ وﯼ ﮐﺎر ﻣﻴﮑﺮدﻧﺪ‪« .‬‬

‫ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﺧﻄﺒﻪ ‪ 134‬ﺑﺮگ ‪415‬‬


‫» از ﺳﺨﻨﺎن ﺁن ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم اﺳﺖ هﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ ﻋﻤﺮﺑﻦ ﺧﻄﺎب ﺑﺮاﯼ رﻓﺘﻦ ﺑﺠﻨﮓ روﻣﻴﺎن از ﺁن ﺑﺰرﮔﻮار ﻣﺸﻮرت ﻧﻤﻮد ‪« ....‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪1999‬‬


‫» ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬وﻗﺘﯽ ﺧﺒﺮ ﻓﺘﺢ ﺧﺮاﺳﺎن ﺑﻪ ﻋﻤﺮ رﺳﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﻮش داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻴﺎن ﻣﺎ و ﺁﻧﻬﺎ درﻳﺎﻳﯽ از ﺁﺗﺶ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﭼﺮا از ﻓﺘﺢ ﺁﻧﻬﺎ ﺁزردﻩ اﯼ ﮐﻪ اﻳﻨﮏ وﻗﺖ ﺧﺮﺳﻨﺪﯼ اﺳﺖ‪« .‬‬

‫ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺧﺮﺳﻨﺪﯼ ﻋﻠﯽ در ﻓﺘﺢ و ﮐﺸﺘﺎر اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺪﺳﺖ ﺳﺮداران ﺧﻮﻧﺨﻮار ﺗﺎزﯼ‪.‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪1872‬‬


‫» در هﻤﻴﻦ ﺳﺎل ﻳﻌﻨﯽ ﺳﺎل هﻔﺪهﻢ ﻋﻤﺮ ﺑﺮاﯼ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر ﺳﻮﯼ ﺷﺎم ﺁﻣﺪ‪......‬‬
‫‪..‬‬
‫‪..‬‬
‫ﻋﻤﺮ رواﻧﻪ ﺷﺪ و ﻋﻠﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم را در ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﮐﺮد‪« .‬‬

‫ﭘﺲ از ﺷﮑﺴﺖ اﻳﺮاﻧﻴﺎن و ﭘﻴﺮوزﯼ اﻋﺮاب‪ ،‬ﻋﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﮐﻮﻓﻪ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ ۶‬ﺑﺮگ ‪٢٢٠٨‬‬


‫اﯼ ﻣﺮدم ﮐﻮﻓﻪ! ﺷﻤﺎ ﺷﻮﮐﺖ ﻋﺠﻤﺎن)اﻳﺮاﻧﻴﺎن( را از ﺑﻴﻦ ﺑﺮدﻳﺪ‪.‬‬

‫ﻳﮑﯽ از ﻣﻮاردﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن در ﻃﻮل ﺳﺎﻟﻬﺎ دروغ ﮔﻔﺘﻪ اﻧﺪ‪ ،‬دﺷﻤﻨﯽ ﻣﻴﺎن ﻋﻠﯽ‪ ،‬ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ را ﮔﻔﺘﻪ اﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻬﺮ ﻋﻠﯽ را‬
‫در دل اﻳﺮاﻧﯽ ﺑﻨﺸﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﻴﺪاﻧﻨﺪ ﭼﻘﺪر اﻳﺮاﻧﯽ از ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن ﺑﺮاﯼ ﺟﻨﺎﻳﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﺪﻩ ﻣﺘﻨﻔﺮﻧﺪ‪ .‬وﻟﯽ اﻳﻦ دﺷﻤﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﺎزﯼ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﺎن از ﺁن ﻳﺎد ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ در رواﺑﻂ ﻧﺰدﻳﮏ ﻣﻴﺎن ﻋﻠﯽ و ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻤﻴﺨﻮرد‪ .‬هﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ در ﭘﻴﺶ ﮔﺬﺷﺖ ﻋﻠﯽ ﻳﮑﯽ از‬
‫ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪان و ﻣﺸﺎوران و ﻳﺎران دو ﺧﻠﻴﻔﻪ و در ﺗﻤﺎم اﻣﻮر داﺧﻠﯽ و ﺧﺎرﺟﯽ و ﺟﻨﮕﻬﺎﯼ ﺗﺎزﻳﺎن ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺷﺮﮐﺖ داﺷﺘﻪ و در‬
‫هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺳﻬﻴﻢ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬رواﺑﻂ ﻋﻠﯽ و ﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ اﯼ ﻧﺰدﻳﮏ و ﻋﻠﯽ ﭼﻨﺎن ﻣﻮرد اﻃﻤﻴﻨﺎن ﻋﻤﺮ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﻧﺒﻮدﻧﺶ ﻋﻠﯽ را‬
‫ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮد ﻗﺮار ﻣﻴﺪادﻩ اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪ -١‬ﺣﻔﺼﻪ ﻳﮑﯽ از زﻧﺎن ﻣﺤﻤﺪ دﺧﺘﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻋﻤﺮ ﺁدم ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎرﯼ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻄﻮر ﻣﺤﻤﺪ دﺧﺘﺮ ﺧﻮدش را ﺑﻪ زﻧﯽ ﺑﻪ او دادﻩ ﺑﻮد؟‬

‫‪ -٢‬ام ﺣﺒﻴﺒﻪ دﺧﺘﺮ اﺑﻮ ﺳﻔﻴﺎن‪ ،‬ﺧﻮاهﺮ ﻣﻌﺎوﻳﻪ هﻤﻴﻨﻄﻮر ﻳﮑﯽ از زﻧﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻌﺎوﻳﻪ را ﺑﺮادر زن ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ -٣‬ﻋﻠﯽ دﺧﺘﺮ ﺧﻮد‪ ،‬ام ﮐﻠﺜﻮم را ﺑﻪ زﻧﯽ ﺑﻪ ﻋﻤﺮ داد‪ .‬اﮔﺮ ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﻋﻤﺮ دﺷﻤﻨﯽ داﺷﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ دﺧﺘﺮش را ﺑﻪ او دادﻩ ﺑﻮد؟؟؟‬

‫‪ -۴‬رﻗﻴﻪ دﺧﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ زن ﻋﺜﻤﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺲ از ﻣﺮگ رﻗﻴﻪ‪ ،‬ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮد از ﮐﺘﮑﻬﺎﯼ ﻋﺜﻤﺎن ﻣﺮد‪ ،‬ﻣﺤﻤﺪ دﺧﺘﺮ دﻳﮕﺮ ﺧﻮد‪ ،‬ام ﮐﻠﺜﻮم‪ ،‬را‬
‫ﺑﻪ ﻋﻘﺪ ﻋﺜﻤﺎن درﺁورد‪.‬‬

‫‪ -۵‬ﻋﻠﯽ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ در ﺑﺮگ ‪ 721‬ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻣﺮگ ﻋﻤﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫» او ﮐﺴﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺠﯽ را راﺳﺖ ﮐﺮد‪ ،‬و درد را درﻣﺎن ﮐﺮد‪ ،‬و ﺳﻨﺖ را ﺑﺮ ﭘﺎ داﺷﺖ‪ ،‬و ﻓﺘﻨﻪ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬ﭘﺎﮎ ﺟﺎﻣﻪ رﻓﺖ و‬
‫اﻧﺪﮎ ﻋﻴﺐ‪ ،‬ﺧﻴﺮ ﺧﻼﻓﺖ را درﻳﺎﻓﺖ و از ﺷﺮ ﺁن اﺟﺘﻨﺎب ﺟﺴﺖ‪ .‬ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﺠﺎﯼ ﺁورد و ﺑﺮ اداﯼ ﺣﻘﺶ ﺗﻘﻮﯼ ورزﻳﺪ«‪.‬‬

‫‪ -۶‬ﻋﻠﯽ اﮔﺮ ﺑﺎ ﻋﻤﺮ و ﺑﺎ ﺧﻼﻓﺘﺶ ﻣﺨﺎﻟﻒ اﺳﺖ ﭼﺮا ﻧﺎم ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﻮد را ﻋﻤﺮ ﻣﻴﻨﻬﺪ؟ ) ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﺒﺮﯼ‪ ،‬ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ ،4‬ﺑﺮگ ‪.(١۵٢١‬‬

‫ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﺧﻄﺒﻪ ‪ 235‬ﺑﺮگ ‪819‬‬


‫» از ﺳﺨﻨﺎن ﺁﻧﺤﻀﺮت ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﺒﺪاﷲ اﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﻓﺮﻣﻮد زﻣﺎﻧﻴﮑﻪ از ﻃﺮف ﻋﺜﻤﺎن ﮐﻪ در ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺑﻮد ﻧﺎﻣﻪ اﯼ ﺑﺮاﯼ‬
‫ﺁن ﺑﺰرﮔﻮار ﺁورد‪ ،‬در ﺁن ﻧﺎﻣﻪ از ﺁن ﺣﻀﺮت درﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻴﻨﻤﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻠﮏ ﺧﻮد در ﻳَﻨﺒ ُﻊ ﺗﺸﺮﻳﻒ ﺑﺒﺮد ﺗﺎ ﻏﻮﻏﺎ و هﻴﺎهﻮﯼ ﻣﺮدم ﺑﺮاﯼ‬
‫ﻧﺎﻣﺰد ﻧﻤﻮدن او ﺑﺨﻼﻓﺖ ﮐﻢ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁن درﺧﻮاﺳﺖ را ﭘﻴﺸﺘﺮ هﻢ ﻧﻤﻮدﻩ ﺑﻮد)ﭘﻴﺶ از ﺁن ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﺮت ﺑﻪ ﻳَﻨﺒ ُﻊ‬
‫ﺗﺸﺮﻳﻒ ﺑﺒﺮد‪ ،‬ﭼﻮن رﻓﺖ ﭘﺲ از ﺁن درﺧﻮاﺳﺖ ﻧﻤﻮد ﮐﻪ از ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ او را ﻳﺎرﯼ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ،‬اﮐﻨﻮن دوﺑﺎرﻩ درﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻴﻨﻤﻮد‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻳَﻨﺒ ُﻊ ﺗﺸﺮﻳﻒ ﺑﺒﺮد( ﭘﺲ اﻣﺎم ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﻓﺮﻣﻮد‪:‬‬

‫اﯼ ﭘﺴﺮ ﻋﺒﺎس‪ ،‬ﻋﺜﻤﺎن ﻣﻴﺨﻮاهﺪ ﻣﺮا ﻣﮕﺮ اﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺘﺮ ﺁب ﮐﺶ ﻗﺮار دهﺪ ﺑﺎدﻟﻮ ﺑﺰرگ‪ ،‬ﺑﻴﺎﻳﻢ و ﺑﺮوم)ﭘﻴﺶ از اﻳﻦ( ﺑﺴﻮﯼ ﻣﻦ‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ )از ﻣﺪﻳﻨﻪ( ﺑﻴﺮون ﺷﻮم‪ ،‬ﭘﺲ از ﺁن ﻓﺮﺳﺘﺎد )ﺑﺮاﯼ ﻳﺎرﯼ او از ﻳَﻨﺒ ُﻊ ﺑﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ( ﺑﻴﺎﻳﻢ‪ ،‬و اﮐﻨﻮن)ﺗﺮا( ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺮون روم‪،‬‬
‫ﺑﺨﺪا ﺳﻮﮔﻨﺪ)او را ﻳﺎرﯼ ﮐﺮدﻩ( و از او دﻓﺎع ﻧﻤﻮدم ﺑﻄﻮرﻳﮑﻪ) از زﻳﺎد ﮐﻮﺷﺶ ﮐﺮدن در هﻤﺮاهﻴﺶ( ﮔﻨﺎهﮑﺎر ﺑﺎﺷﻢ)ﭼﻮن ﺑﺮ اﺛﺮ‬
‫ﮐﺎرهﺎﯼ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ اﯼ ﮐﻪ ﮐﺮدﻩ و ﺑﺠﺎ ﻣﻴﺎورد ﻣﺴﺘﺤﻖ دﻓﺎع ﻧﻤﯽ ﺑﺎﺷﺪ(‪« .‬‬

‫از ﻧﻮﺷﺘﻪ هﺎﯼ ﺑﺎﻻ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻧﻤﺎﻳﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻬﺮﻩ اﯼ‪ ،‬ﻣﺸﺎورﯼ و زﻳﺮدﺳﺘﯽ در ﺧﺪﻣﺖ ﻋﺜﻤﺎن ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ ﮐﻪ هﺮﮔﺎﻩ‬
‫ﻣﻴﺨﻮاﺳﺘﻪ او را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺘﺮ ﺁب ﮐﺶ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﻮ و ﺁن ﺳﻮ رواﻧﻪ ﻣﻴﮑﺮدﻩ و دﺳﺘﻮر ﺁﻣﺪن و رﻓﺘﻨﺶ را از ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﻴﺪادﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺁﻳﺎ اﻳﻦ‬
‫هﻤﺎن ﻋﻠﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻓﺮوﺧﺘﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ دﺳﺘﮕﺎﻩ ﺧﻼﻓﺖ اﻣﻮﻳﺎن در ﺳﺘﻴﺰ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ و در ﺣﻤﻠﻪ و ﮐﺸﺘﺎر اﻳﺮاﻧﻴﺎن‬
‫دﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ؟؟؟؟‬

‫در ﺟﺎﯼ دﻳﮕﺮ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ هﻨﮕﺎﻣﯽ ﻣﻴﺨﻮاهﺪ در ﻣﻮرد ﻓﺮش ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎﯼ ﺑﻬﺎرﺳﺘﺎن ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﻠﯽ راﻳﺰﻧﯽ ﻣﻴﮑﻨﺪ )ﺗﺎرﻳﺦ‬
‫ﺗﺒﺮﯼ و هﻤﭽﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ‪ ،‬اﺑﻦ اﺛﻴﺮ – ج ‪ ١‬ص ‪:(٢١٣‬‬

‫ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﺒﺮﯼ‪ ،‬ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ﭘﻨﺠﻢ‪ ،‬ﺑﺮگ ‪:١٨٢۴‬‬


‫» ‪ ....‬ﺳﻌﺪ ﻓﺮش را ﺑﺮ اﻳﻦ ﻗﺮار ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﻓﺮش ﺷﺼﺖ ذراع در ﺷﺼﺖ ذراع ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﮑﭙﺎرﭼﻪ‪ ،‬ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﻳﮏ ﺟﺮﻳﺐ ﮐﻪ در ﺁن راهﻬﺎﯼ‬
‫ﻣﺼﻮر ﺑﻮد و ﺁب ﻧﻤﺎهﺎ ﭼﻮن ﻧﻬﺮهﺎ‪ ،‬و ﻻﺑﻪ ﻻﯼ ﺁن هﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮوارﻳﺪ ﺑﻮد و ﺣﺎﺷﻴﻪ هﺎ ﭼﻮن ﮐﺸﺘﺰار و ﺳﺒﺰﻩ زار ﺑﻬﺎران ﺑﻮد‪ ،‬از ﺣﺮﻳﺮ‬
‫ﺑﺮ ﭘﻮدهﺎﯼ ﻃﻼ ﮐﻪ ﮔﻠﻬﺎﯼ ﻃﻼ و ﻧﻘﺮﻩ و اﻣﺜﺎل ﺁن داﺷﺖ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻓﺮش را ﭘﻴﺶ ﻋﻤﺮ ﺁوردﻧﺪ‪ ،‬از ﺧﻤﺲ ﺑﻪ ﮐﺴﺎن ﭼﻴﺰ داد و ﮔﻔﺖ‪ » :‬از ﺧﻤﺴﻬﺎ ﺑﻪ هﻤﻪ ﺟﻨﮕﺎوراﻧﯽ ﮐﻪ ﺣﻀﻮر داﺷﺘﻪ اﻧﺪ ﻳﺎ ﻣﻴﺎن‬
‫ﺣﺼﻮل دو ﺧﻤﺲ ﮐﻮﺷﺎ ﺑﻮدﻩ اﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ داد و ﮔﻤﺎن ﻧﺪارم از ﺧﻤﺲ ﺑﺴﻴﺎر دادﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ«‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻤﺲ را ﺑﻪ ﻣﺼﺎرف ﺁن ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫» درﺑﺎرﻩ اﻳﻦ ﻓﺮش ﭼﻪ راﯼ ﻣﻴﺪهﻴﺪ؟«‬
‫ﺟﻤﺎﻋﺖ هﻤﺴﺨﻦ ﺷﺪﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬اﻳﻦ را ﺑﻪ راﯼ ﺗﻮ واﮔﺬاﺷﺘﻪ اﻧﺪ راﯼ ﺗﻮ ﭼﻴﺴﺖ؟«‬
‫اﻣﺎ ﻋﻠﯽ ﮔﻔﺖ‪ »:‬اﯼ اﻣﻴﺮ ﻣﻮﻣﻨﺎن‪ ،‬ﮐﺎر ﭼﻨﺎﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺎﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ اﮔﺮ اﮐﻨﻮن ﺁﻧﺮا ﺑﭙﺬﻳﺮﯼ ﻓﺮدا ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﻪ دﺳﺘﺎوﻳﺰ ﺁن ﺑﻪ ﻧﺎﺣﻖ‬
‫ﭼﻴﺰهﺎ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪«.‬‬
‫ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬راﺳﺖ ﮔﻔﺘﯽ و اﻧﺪرز دادﯼ« و ﺁﻧﺮا ﭘﺎرﻩ ﭘﺎرﻩ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﮐﺴﺎن داد‪«.‬‬

‫دوﺑﺎرﻩ در ﺑﺮگ دﻳﮕﺮ ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﺒﺮﯼ هﻤﻴﻦ ﻣﺸﻮرت ﻋﻤﺮ و ﻋﻠﯽ ﺑﻪ زﺑﺎن دﻳﮕﺮﯼ ﺁوردﻩ ﺷﺪﻩ‪:‬‬
‫ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﺒﺮﯼ‪ ،‬ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ﭘﻨﺠﻢ‪ ،‬ﺑﺮگ ‪:١٨٢۵‬‬
‫» ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬و ﭼﻮن ﻓﺮش را در ﻣﺪﻳﻨﻪ ﭘﻴﺶ ﻋﻤﺮ ﺁوردﻧﺪ‪ ،‬ﺧﻮاﺑﯽ دﻳﺪ و ﮐﺴﺎﻧﯽ را ﻓﺮاهﻢ ﺁورد و ﺣﻤﺪ و ﺛﻨﺎﯼ ﺧﺪا ﮐﺮد و درﺑﺎرﻩ ﻓﺮش راﯼ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ و ﻗﺼﻪ ﺁﻧﺮا ﺑﮕﻔﺖ‪ ،‬ﺑﻌﻀﯽ هﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﻧﺮا ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻌﻀﯽ دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ او واﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻌﻀﯽ دﻳﮕﺮ راﯼ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋﻠﯽ‬
‫ﺳﮑﻮت ﻋﻤﺮ را دﻳﺪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﻧﺰدﻳﮏ او رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﺮا ﻋﻠﻢ ﺧﻮد را ﺟﻬﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ و ﻳﻘﻴﻦ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﻘﺎم ﺷﮏ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ؟ از‬
‫دﻧﻴﺎ ﺟﺰ ﺁن ﻧﺪارﯼ ﮐﻪ ﻋﻄﺎ ﮐﻨﯽ و از ﭘﻴﺶ ﺑﺮدارﯼ ﻳﺎ ﺑﭙﻮﺷﯽ و ﭘﺎرﻩ ﮐﻨﯽ ﻳﺎ ﺑﺨﻮرﯼ و ﻧﺎﭼﻴﺰ ﮐﻨﯽ‪«.‬‬
‫ﮔﻔﺖ‪ »:‬راﺳﺖ ﮔﻔﺘﯽ و ﻓﺮش را ﭘﺎرﻩ ﭘﺎرﻩ ﮐﺮد و ﻣﻴﺎن ﮐﺴﺎن ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮد‪ .‬ﻳﮏ ﭘﺎرﻩ ﺁن ﺑﻪ ﻋﻠﯽ رﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﺴﺖ هﺰار ﻓﺮوﺧﺖ و از‬
‫ﭘﺎرﻩ هﺎﯼ دﻳﮕﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺒﻮد‪«.‬‬

‫و هﻤﭽﻨﻴﻦ در ﺗﺎرﻳﺦ ﺣﺒﻴﺐ اﻟﺴﻴﺮ در ﻣﻮرد ﭘﺮوﻩ هﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺗﺎزﻳﺎن اﻓﺘﺎد و ﭘﺨﺶ ﺁﻧﻬﺎ در ﻣﻴﺎن اهﻞ ﺑﻴﺖ و ﺳﻬﻢ ﻋﻠﯽ از ﻓﺮش‬
‫ﺑﻬﺎرﺳﺘﺎن ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺗﺎرﻳﺦ ﺣﺒﻴﺐ اﻟﺴﻴﺮ ‪ -‬ﺧﻮاﻧﺪ ﻣﻴﺮ – ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ اول‪ ،‬ﺑﺮگ ‪481‬‬


‫» ‪ ....‬ﺳﻌﺪ ﺑﻦ اﺑﯽ وﻗﺎص ﭼﻮن ﺑﻔﺘﺢ و ﻧﺼﺮت اﺧﺘﺼﺎص ﻳﺎﻓﺖ ﺑﻪ ﻟﻮازم ﺷﮑﺮ اﻟﻬﯽ ﻗﻴﺎم ﻧﻤﻮدﻩ‪ ....‬ﺑﺎﺟﺘﻤﺎع ﻏﻨﺎﻳﻢ ﮐﻪ زﻳﺎدﻩ از ﺣﺪ‬
‫ﺣﺼﺮ و اﺣﺼﺎ ﺑﻮد ‪ ....‬ﻧﻘﻮد ﻧﺎﻣﻌﺪود و ﺟﻮاهﺮ زواهﺮ و اواﻧﯽ زرﻳﻦ و ﺳﻴﻤﻴﻦ و اﻟﺒﺴﻪ زرﺑﻔﺖ و اﺑﺮﻳﺸﻤﻴﻦ و اﺳﻴﺎن را هﻮار و ﺷﺘﺮان‬
‫ﺑﺎرﺑﺮدار و اﺳﺘﺮان رﮐﺎﺑﯽ و ﻗﻄﺎر و اﺳﻠﺤﻪ ﻧﻔﻴﺴﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﮐﻪ ﺧﻤﺲ ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺁن ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺑﻮد ﺑﻨﻈﺮ ﻋﻤﺮ رﺿﯽ اﷲ ﻋﻨﻪ رﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ و ﺧﻠﻴﻔﻪ‬
‫ﺁن اﻣﻮال را ﺑﻤﺼﺎرف ﺷﺮﻋﻴﻪ ﺻﺮف ﻧﻤﻮدﻩ ‪ ...‬و اﺳﺎﻣﯽ اﺟﻠﻪ اهــــــﻞ ﺑـــﻴـــﺖ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ زﻧﺎن ﺑﻴﺸﻤﺎر و اﻗﻮام ﺑﻴﺤﺴﺎب‪ ،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ و‬
‫ﻋﻠﯽ و ﻏﻴﺮﻩ( و اﺻﺤﺎب را )ﻳﺎران اوﻟﻴﻪ رﺳﻮل( ﺑﺮ دﻓﺘﺮ ﺛﺒﺖ ﮐﺮدﻩ ﺟﻬﺖ هﺮ ﻳﮏ ﭼﻴﺰﯼ ﻣﻘﺮر ﻓﺮﻣﻮد و اﺑﺘﺪا ﺑﻪ ﻋﺒﺎس رﺿﯽ اﷲ ﻋﻨﻪ‬
‫ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺳﻢ ﺷﺮﻳﻔﺶ دوازدﻩ هﺰار درهﻢ و ﺑﺮواﻳﺘﯽ ﺑﻴﺴﺖ و ﭘﻨﺞ هﺰار درهﻢ ﻧﻮﺷﺖ و ﺑﻌﺪ از ﺁن ﺳﺎدات ﺧﺎﻧﺪان ﺳﻴﺪ ﮐﺎﻳﻨﺎن را ﺑﺮ ﺳﺎﻳﺮ‬
‫ﺑﺮاﻳﺎ ﺗﻘﺪم داد و ﺑﻨﺎم هﺮ ﻳﮏ از اﻣﻬﺎت ﻣﻮﻣﻨﻴﻦ دﻩ هﺰار درم ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮد و هﺮ ﻳﮏ از ﺣﻀﺎر ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺑــــﺪر را ﭘﻨﺞ هﺰار درم داد و‬
‫ﺳﺒﻄﻴﻦ ﺧﻮاﺟﻪ ﮐﻮﻧﻴﻦ اﻣﺎم ﺣﺴﻦ و اﻣﺎم ﺣﺴﻦ رﺿﯽ اﷲ ﻋﻨﻬﺎ را ﺑﺪﺳﺘﻮر اهﻞ ﺑﺪر وﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮر ﮐﺮد و اﺑﻮذر ﻏﻔﺎرﯼ و ﺳﻠﻤﺎن ﻓﺎرﺳﯽ‬
‫را ﻧﻴﺰ داﺧﻞ ﺁن ﻃﻴﻘﻪ ﮔﺮداﻧﻴﺪ‪« ......‬‬

‫» ﺳﻌﺪ ﺑﻦ اﺑﯽ وﻗﺎص ‪ ....‬ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ درﺁﻣﺪﻩ ﻧﻈﺮ ﺑﺮان ﻗﺼﻮر ﻣﻨﻘﺶ و ﻣﻨﻴﻊ و اﻳﻮاﻧﻬﺎﯼ دﻟﮑﺶ رﻓﻴﻊ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺁن اﻣﻮال‬
‫ﻻﺗﻌﺪوﻻﺗﺤﺼﯽ و اﺟﻨﺎس ﺑﯽ ﺣﺪ و ﻗﻴﺎس دﻳﺪﻩ زﺑﺎن ﺑﺤﻤﺪ ﻣﻬﻴﻤﻦ ﻣﻨﺎن ﮔﺮدان ﺳﺎﺧﺖ و ﺿﺒﻂ ﻏﻨﺎﻳﻢ را در ﻋﻬﺪﻩ ﻋﻤﺮﺑﻦ ﻣﻘﺮن ﻣﺰﺧﯽ‬
‫ﮐﺮدﻩ ﺁن ﻣﻘﺪار اﺷﻴﺎ ﻧﻔﻴﺴﻪ و اﻗﻤﺸﻪ ﺷﺮﻳﻔﻪ و ﻇﺮوف واواﻧﯽ ﻧﻘﺮﻩ و ﻃﻼ و ﻓﺮش و ﺑﺴﺎﻃﻬﺎﯼ ﮔﺮان ﺑﻬﺎ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ وﺻﻒ ﺁن ﺑﺎ‬
‫ﻣﺪاد ﻗﻠﻢ و ﺑﻨﺎن ﺗﺴﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ و از ﺁن ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺴﺎﻃﯽ ﺑﻮد اﺑﺮﻳﺸﻤﻴﻦ ﺷﺼﺖ ﮔﺰ در ﺷﺼﺖ ﮐﻪ اﻃﺮاف ﺁن ﺑﺰﻣﺮد ﺗﺮﺻﻴﻴﻊ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد و‬
‫ﺑﺮواﻳﺘﯽ هﮋدﻩ ارش از ﺁن ﻓﺮش ﺑﺠﻮهﺮﯼ ﻏﻴﺮ ﻣﮑﺮر ﺗﺰﺋِﻴﻦ داﺷﺖ ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ دو ارش از زﻣﺮد ﺳﺒﺰ ﺑﻮدﻩ و دﻩ ارش از ﺑﻠﻮر ﺳﻔﻴﺪ و دﻩ‬
‫ارش از ﻳﺎﻗﻮت ﺳﺮخ و دﻩ ارش از ﻳﺎﻗﻮت ﮐﺒﻮد و دﻩ ارش از ﻳﺎﻗﻮت زرد و در ﺣﻮاﺷﯽ و ﺟﻮاﻧﺒﺶ اﺻﻨﺎف رﻳﺎﺣﻴﻦ و ازهﺎر و اﻧﻮاع‬
‫اﺷﺠﺎر و اﺛﻤﺎر از ﺟﻮاهﺮ ﺁﺑﺪار و ﻻﻟﯽ ﺷﺎﻩ وار ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺁﻧﺮا ﺑﻬﺎرﺳﺘﺎن ﻧﺎم ﻧﻬﺎدﻩ و ﻣﻠﻮﮎ ﻋﺠﻢ در ﻓﺼﻞ ﺷﺘﺎ ﺁن ﺑﺴﺎط را ﻣﺴﺒﻮط‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﻋﺸﺮت ﻣﯽ ﺁراﺳﺘﻨﺪ و ﻣﻴﺎن زﻣﺴﺘﺎن را اواﻳﻞ اﻳﺎم ﺑﻬﺎر ﻣﯽ ﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻟﻘﺼﻪ ﺳﻌﺪ ﺑﻦ اﺑﯽ وﻗﺎص از ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺧﻤﺲ ﺟﺪا ﮐﺮد‬
‫ﻧﻬﺼﺪ)‪ (900‬ﺷﺘﺮ ﺟﻬﺖ ﺣﻤﻞ ﺁن ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﻤﻮدﻩ و ﭼﻮن از ﻗﻴﻤﺖ ﺑﺴﺎط ﻣﻮﺻﻮف ﻣﻘﻮﻣﺎن ذواﻟﺒﺼﻴﺮﻩ ﻋﺎﺟﺰ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﺁﻧﺮا ﺑﯽ از ﺁﻧﮑﻪ در‬
‫ﻗﺴﻤﺖ داﺧﻞ ﺳﺎزد اﺿﺎﻓﻪ اﻣﻮال ﺧﻤﺲ ﮐﺮدﻩ ‪ .....‬ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﺗﺘﻤﻪ ﻏﻨﺎﻳﻢ را ﺑﺮ ﺷﺼﺖ هﺰار ﺳﻮار ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﻤﻮدﻩ ﺑﺪﺳﺖ هﺮ‬
‫ﺳﻮارﯼ دوازدﻩ هﺰار دﻳﻨﺎر )‪ 120000‬درهﻢ( در ﺁﻣﺪ و ﭼﻮن اﻣﻮال ﺧﻤﺲ و ﺧﺒﺮ ﻓﺘﺢ ﻣﺪاﻳﻦ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ رﺳﻴﺪ اﻣﻴﺮاﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﻋﻤﺮ ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ‬
‫ﻣﺒﺘﻬﺞ و ﻣﺴﺮور ﮔﺸﺘﻪ ﺁن اﻣﻮال را ﭘﺨﺶ ﮐﺮد و ﺑﺴﺎط ﻣﺰﮐﻮر را ﮐﻪ ﻣﺠﺮد روﻳﺖ ﺁن ﻣﻮﺟﺐ ﻧﺸﺎط و اﻧﺒﺴﺎط ﻣﻴﺸﺪ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ‬
‫ﻳﮏ وﺻﻠﻪ از ﺁن ﭘﻴﺶ ﺷـــــــﺎﻩ ﻣــــــــــﺮدان ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺮﺣﻤﺔ و اﻟﺮﺿﻮان)ﻋﻠﯽ اﻣﺎم اول ﺷﻴﻌﻴﺎن( ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﺁﻧﺠﺎﻧﺐ ﺁن را ﺑﻴﺴﺖ هﺰار‬
‫درم و ﺑﻘﻮﻟﯽ ﺑﻴﺴﺖ هﺰار دﻳﻨﺎر)‪ 200000‬درم( ﻓﺮوﺧﺖ‪.‬‬

‫ﻧﮑﺘﻪ اﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁن ﮐﻤﺘﺮ دﻗﺖ ﻣﻴﺸﻮد اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﺁﻳﺎت ﻗﺮﺁﻧﯽ )اﻧﻔﺎل ‪ ۴١‬و ‪ (۶٩‬ﻋﻠﯽ ﺑﺎﻳﺪ در ﺟﻨﮓ ﺑﺎ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺷﺮﮐﺖ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ‬
‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺮ روﯼ دﺷﻤﻨﺎن ﺷﻤﺸﻴﺮ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺳﻬﻤﯽ از ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺟﻨﮕﯽ ﺑﺒﺮد!!!‬

‫ﺁﻳﺎ ﻋﻠﯽ ﺑﺮاﯼ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮدش ﺳﻬﻤﯽ از ﺁن ﻓﺮش ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎ ﺑﺒﺮد ﻋﻤﺮ را ﺑﻪ اﻳﻦ ﮐﺎر اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﮐﺮد؟‬
‫ﺑﻪ هﺮ ﺳﻮﯼ‪ ،‬ﺑﺎز هﻢ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﭘﺎﯼ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﻋﻤﺮ و دﻳﮕﺮ راهﺰﻧﺎن‪ ،‬ﻣﺘﺠﺎوزان و ﻗﺎﺗﻼن اﻳﺮاﻧﻴﺎن دﺳﺖ در دﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ‬
‫ﻏﻨﺎﻳﻢ ﻣﺸﻐﻮل اﺳﺖ و ﺧﻮد ﺳﻬﻤﯽ هﻢ ﻣﻴﺒﺮد‪.‬‬
‫ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎر‪ ،‬ﻋﻠﯽ در راﻳﺰﻧﯽ ﻧﻘﺶ داﺷﺖ‪ ،‬در ﭘﺎرﻩ ﮐﺮدن ﻓﺮش ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎﯼ ﺑﻬﺎرﺳﺘﺎن ﻧﻘﺶ داﺷﺖ و در ﺁﺧﺮ ﺳﻬﻤﯽ هﻢ از ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺑﺪﺳﺖ‬
‫ﺁورد‪ .‬ﻋﻠﯽ ﺗﺎ اﻳﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﯼ از ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﻧﺸﺎن ﻧﺪادﻩ!‬
‫ﻋﻠﯽ ﻣﻴﺮ ﻓﻄﺮوس در هﻤﻴﻦ ﻣﻮرد در ﮐﺘﺎب » ﻣﻼﺣﻈﺎﺗﯽ در ﺗﺎرﻳﺦ اﻳﺮان ‪ «...‬ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬

‫» ﻋﻠﯽ در ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ اﻳﺮان و ﺧﺼﻮﺻﺎ در ﺟﻨﮓ ﻧﻬﺎوﻧﺪ از ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﻬﻢ و از ﻣﺸﺎوران ﻧﺰدﻳﮏ ﻋﻤﺮ ﺑﻮد‪ .‬در هﻤﻴﻦ ﺟﻨﮓ‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﺳﭙﺎهﻴﺎن‬
‫اﺳﻼم ‪ -‬اﺑﺘﺪا‪ -‬ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮردﻩ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻋﻤﺮ ﺑﺮاﯼ ﺗﺸﻮﻳﻖ و ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺳﭙﺎﻩ‪ ،‬ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺮود‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﯽ‬
‫او را از اﻳﻦ ﮐﺎر ﻣﻨﻊ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﺗﻮ ﺳﺮ اﻳﻦ ﺳﭙﺎهﯽ و اﮔﺮ ﺑﺮوﯼ و ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﯼ‪ ،‬ﺳﭙﺎﻩ اﺳﻼم ﺑﮑﻠﯽ ﻣﺘﻼﺷﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺗﻮ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﮐﺰ ﺧﻼﻓﺖ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺗﺎ اﮔﺮ ﺳﭙﺎﻩ اﺳﻼم ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرد‪ ،‬دﺷﻤﻦ )اﻳﺮاﻧﻴﺎن( ﺑﺪاﻧﺪ ﮐﻪ‪ ،‬اﻳﻨﺠﺎ ﭘﺸﺖ دارد‪) .‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ‪ :‬ﺗﺎرﻳﺦ‬
‫ﺗﺒﺮﯼ‪ -‬ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ ۵‬ﺑﺮگ ‪ ١٩۴٣‬و ‪ + ١٩۴۵‬اﺧﺒﺎر اﻟﻄﻮل‪ -‬ﺑﺮگ ‪ + ١۴٧‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﺑﺮگ ‪.(۴۴۶ – ۴۴٣‬‬

‫ﻓﺘﻮح اﻟﺒﻠﺪان‪ ،‬ﺑﻼذرﯼ )ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻓﺎرﺳﯽ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﯼ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ اﻳﺮان( ﺑﺮگ ‪: ٧‬‬

‫» ﻓﺼﻠﯽ در اﻣﺮ ﻋﻄﺎ ﺑﻪ روزﮔﺎر ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺧﻄﺎب رﺿﯽ اﷲ ﻋﻨﻪ‬


‫ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺧﻄﺎب رﺿﯽ اﷲ ﻋﻨﻪ‪ ،‬در ﺗﺪوﻳﻦ دﻳﻮاﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ راﯼ زد‪ .‬ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﯽ ﻃﺎﻟﺐ)ع( وﯼ را ﮔﻔﺖ‪ » :‬در هﺮ ﺳﺎل‪ ،‬هﺮ ﭼﻪ ﮔﺮد‬
‫اﻣﺪﻩ اﺳﺖ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻦ و ﭼﻴﺰﯼ ﻧﺰد ﺧﻮد ﻧﮕﻪ ﻣﺪار‪ «.‬ﻋﺜﻤﺎن ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺎﻟﯽ ﻋﻈﻴﻢ ﮔﺮد ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ ﮐﻪ هﻤﻪ ﻣﺮدﻣﺎن را ﺑﺴﻨﺪﻩ‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻟﮑﻦ اﮔﺮ ﺁﻧﺎن را ﺷﻤﺎرﻩ ﻧﮑﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ از ﺁن ﮐﺲ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﯼ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﺑﺎز ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﻮد‪ ،‬ﺑﻴﻢ ﺁن دارم ﮐﻪ‬
‫اﻣﺮ ﭘﺮﻳﺸﺎن ﮔﺮدد‪« .‬‬

‫اﻳﻦ در زﻣﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ هﺰاران زن و ﮐﻮدﮎ اﻳﺮاﻧﯽ در ﺑﻨﺪ اﺳﺎرت ﺗﺎزﻳﺎن راهﯽ ﻣﮑﻪ و ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﺑﺎزارهﺎﯼ ﺑﺮدﻩ ﻓﺮوﺷﯽ دﻧﻴﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ‬
‫هﻢ از ﻋﺸﻖ ﻋﻠﯽ ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن!‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 5‬ﺑﺮگ ‪1958‬‬


‫» وﻗﺘﯽ اﺳﻴﺮان ﻧﻬﺎوﻧﺪ را ﺑﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺁوردﻧﺪ‪ ،‬اﺑﻮﻟﻮﻟﻮ ﻓﻴﺮوز‪ ،‬ﻏﻼم ﻣﻐﻴﺮة ﺑﻦ ﺷﻌﺒﻪ‪ ،‬هﺮ ﮐﺲ از ﺁﻧﻬﺎ را ﮐﻮﭼﮏ و ﺑﺰرگ ﻣﯽ دﻳﺪ دﺳﺖ‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮش ﻣﯽ ﮐﺸﻴﺪ و ﻣﯽ ﮔﺮﻳﺴﺖ و ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻋﻤﺮ ﺟﮕﺮم را ﺧﻮرد‪« .‬‬

‫ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﺒﺮﯼ‪ ،‬ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ ،4‬ﺑﺮگ ‪١۵٢١‬‬


‫» ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺎﻟﺪ از ﻣﺼﻴﺦ ﺑﺮﻓﺖ و از ﺣﻮران و رﻧﻖ و ﺣﻤﺎﻩ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ اﮐﻨﻮن از ﺁن ﺑﻨﯽ ﺟﻨﺎد ّﻩ ﺑﻦ زهﺒﺮ ﺗﻴﺮﻩ اﯼ از ﮐﻠﺐ اﺳﺖ‪ ،‬و هﻢ از‬
‫زﻣﻴﻞ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ هﻤﺎن ﺑﺸﺮ اﺳﺖ و ﺛﻨﯽ ﻧﺰدﻳﮏ ﺁﻧﺴﺖ و هﺮ دو در ﻣﺸﺮق رﺻﺎﻓﻪ اﺳﺖ و از ﺛﻨﯽ ﺁﻏﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻳﺎران ﺧﻮﻳﺶ ﻓﺮاهﻢ‬
‫ﺁﻣﺪﻧﺪ و ﺷﺒﺎﻧﮕﺎﻩ از ﺳﻪ ﻃﺮف ﺑﺮ ﺁن ﺣﻤﻠﻪ ﺑﺮدﻧﺪ و ﺷﻤﺸﻴﺮ در ﺟﻤﻊ ﻧﻬﺎدﻧﺪ و ﮐﺲ از ﻗﻮم ﺟﺎن ﺑﻪ در ﻧﺒﺮد و ﻧﻮﺳﺎﻻن را اﺳﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و‬
‫ﺧﻤﺲ ﺧﺪا را هﻤﺮاﻩ ﻧﻌﻤﺎن اﺑﻦ ﻋﻮف ﺷﻴﺒﺎﻧﯽ ﭘﻴﺶ اﺑﻮﺑﮑﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎد و اﻣﻮال ﻏﺎرﺗﯽ و اﺳﻴﺮان را ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮد‪ ،‬و ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﯽ ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻴﻪ‬
‫اﻟﺴﻼم دﺧﺘﺮ رﺑﻴﻌ ّﻪ ﺑﻦ ﺑﺠﻴﺮ ﺗﻐﻠﺒﯽ را ﺧﺮﻳﺪ و ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮد و ﻋﻤﺮ و رﻗﻴﻪ را از او ﺁورد‪« .‬‬

‫ﻧﻪ اﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﯽ در ﭼﭙﺎول ﺗﺎزﻳﺎن ﺳﻬﻴﻢ ﺑﻮدﻩ و زﻧﺎن اﺳﻴﺮ را ﺧﺮﻳﺪارﯼ ﻣﻴﮑﺮدﻩ‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺎم ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﻮد را ﻋﻤﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‬
‫ﻋﻠﯽ ‪ ٢۵‬ﺳﺎل ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻋﻤﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ داﺷﺖ!! اﻳﻦ اﺳﺖ ﺳﮑﻮت ﻋﻠﯽ؟‬

‫در ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﺘﻦ ﻧﺎﻣﻪ اﯼ را ﺧﻮاهﻴﺪ ﺧﻮاﻧﺪ ﮐﻪ از ﻃﺮف ﻋﻠﯽ در زﻣﺎن ﺧﻼﻓﺘﺶ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﭙﺎﻩ ﺗﺎزﻳﺎن‪ ،‬ﻋﺒﺪاﷲ اﺑﻦ ﻋﺒﺎس در اﻳﺮان‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺷﺨﺺ هﻤﺎن ﻋﺒﺪاﷲ اﺑﻦ ﻋﺒﺎﺳﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ او را ﺑﺮاﯼ ﺳﺮﮐﻮب دوﻣﻴﻦ ﺷﻮرش اﺳﺘﺨﺮ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺪ‪ .‬هﻤﺎﻧﻄﻮر‬
‫ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻋﻠﯽ در اﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ »ﺧﺮاج« ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ از اﻳﺮاﻧﻴﺎن اﺳﺖ و ﻧﻪ ﺟﺎن و ﻣﺎل و ﻧﺎﻣﻮس اﻳﺮاﻧﯽ‪.‬‬

‫ﻧﺤﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﺑﺮگ ‪:٨٧١‬‬


‫» از ﻧﺎﻣﻪ هﺎﯼ ﺁﻧﺤﻀﺮت ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم اﺳﺖ ﺑﺰﻳﺎد اﺑﻦ اﺑﻴﻪ هﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ در ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺼﺮﻩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻘﺎم و ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻋﺒﺪاﷲ اﻳﻦ ﻋﺒﺎس ﺑﻮد‪،‬‬
‫و ﻋﺒﺪاﷲ ﺁﻧﻬﻨﮕﺎم از ﺟﺎﻧﺐ اﻣﻴﺮاﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﺑﺮ ﺑﺼﺮﻩ و ﺷﻬﺮهﺎﯼ اهﻮاز و ﻓﺎرس و ﮐﺮﻣﺎن ﺣﮑﻤﻔﺮﻣﺎ ﺑﻮد‪:‬‬
‫و ﻣﻦ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪا ﻳﺎد ﻣﻴﮑﻨﻢ ﺳﻮﮔﻨﺪ از روﯼ راﺳﺘﯽ و درﺳﺘﯽ اﮔﺮ ﺑﻤﻦ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ در ﺑﻴﺖ اﻟﻤﺎل ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺑﭽﻴﺰﯼ اﻧﺪﮎ ﻳﺎ ﺑﺰرگ‬
‫ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺮدﻩ و ﺑﺮ ﺧﻼف دﺳﺘﻮر ﺻﺮف ﻧﻤﻮدﻩ اﯼ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺳﺨﺖ ﺧﻮاهﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﭼﻨﺎن ﺳﺨﺘﮕﻴﺮﯼ ﮐﻪ ﺗﺮا ﮐﻢ ﻣﺎﻳﻪ و ﮔﺮان ﭘﺸﺖ و ذﻟﻴﻞ و‬
‫ﺧﻮار ﮔﺮداﻧﺪ )ﺗﺮا از ﻣﻘﺎم و ﻣﻨﺰﻟﺖ ﺑﺮﮐﻨﺎر ﻧﻤﻮدﻩ ﺁﻧﭽﻪ از ﺑﻴﺖ اﻟﻤﺎل اﻧﺪوﺧﺘﻪ اﯼ ﻣﻴﺴﺘﺎﻧﻢ ﺑﻄﻮرﻳﮑﻪ دروﻳﺶ ﮔﺮدﻳﺪﻩ و ﺗﻮاﻧﺎﻳﯽ ﮐﺸﻴﺪن‬
‫ﺑﺎرﻣﻮﻧﻪ و روزﯼ ﻋﻴﺎل ﻧﺪاﺷﺘﻪ در ﭘﻴﺶ ﻣﺮدم ﺧﻮار و ﭘﺴﺖ ﮔﺮدﯼ( و درود ﺑﺮﺁﻧﮑﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ دورد اﺳﺖ‪«.‬‬
‫)اﻳﻦ هﻤﺎن زﻳﺎد ﺑﻦ اﺑﻴﻪ)ﻋﺒﻴﺪ( اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ او را ﺑﺮ ﺳﺮﮐﻮب ﺷﻮرش ﻣﺮدم ﻓﺎرس رواﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ .‬در ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻴﺎﻳﺪ(‬

‫ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﺧﻄﺒﻪ ‪:223‬‬


‫» از ﺳﺨﻨﺎن ﺁن ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم اﺳﺖ ﺑﻪ ﻋﺒﺪاﷲ اﺑﻦ زﻣﻌﻪ ﻳﮑﯽ از اﺻﺤﺎﺑﺶ‪ ،‬هﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ در زﻣﺎن ﺧﻼﻓﺖ ﺁﻧﺤﻀﺮت ﻧﺰد ﺁن‬
‫ﺑﺰرﮔﻮار ﺁﻣﺪﻩ ﻣﺎﻟﯽ)از ﺑﻴﺖ اﻟﻤﺎل( از او درﺧﻮاﺳﺖ ﻧﻤﻮد‪ ،‬اﻣﺎم ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﻓﺮﻣﻮد‪:‬‬
‫اﻳﻦ ﻣﺎل ‪ ....‬ﻏﻨﻴﻤﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن)ﮐﻪ ﺑﺮ اﺛﺮ ﻏﻠﺒﻪ و ﺗﺴﻠﻂ ﺑﺮ ﮐﻔﺎر در ﮐﺎرزار ﺑﺪﺳﺖ ﺁوردﻩ اﻧﺪ( و اﻧﺪوﺧﺘﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮهﺎﯼ اﻳﺸﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ‬
‫اﮔﺮ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ در ﮐﺎرزارﺷﺎن ﺷﺮﻳﮏ ﺑﻮدﻩ اﯼ ﺗﺮا هﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﺎن ﻧﺼﻴﺐ و ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ و اﮔﺮ ﻧﻪ )ﺗﺮا ﺑﻬﺮﻩ اﯼ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬زﻳﺮا( ﭼﻴﺪﻩ‬
‫دﺳﺘﻬﺎﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮاﯼ دهﻨﻬﺎﯼ دﻳﮕﺮان ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ‪«.‬‬

‫و ﻣﻮردﯼ دﻳﮕﺮ درﺑﺎرﻩ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻋﻠﯽ در ﻣﻮرد وﺿﻊ ﺧﺮاج در زﻣﺎن ﺧﻼﻓﺘﺶ‪:‬‬

‫ﻓﺘﻮح اﻟﺒﻠﺪان‪ ،‬ﺑﻼذرﯼ ﺑﺮگ ‪:٧٨‬‬

‫» ﻗﺮﻇﻪ از ﺟﺎﻧﺐ ﻋﻠﯽ)ع( واﻟﯽ ﮐﻮﻓﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و هﻤﺎن ﺟﺎ ﻧﻴﺰ وﻓﺎت ﻳﺎﻓﺖ و ﻋﻠﯽ ﺑﺮوﯼ رﺿﯽ اﷲ ﻋﻨﻪ ﺑﺮ وﯼ ﻧﻤﺎ ﮔﺰارد‪ .‬ﻋﻠﯽ)ع(‪،‬ﻳﺰﻳﺪ‬
‫ﺑﻦ ﺣﺠﺒﻪ ﺑﻦ ﻋﺎﻣﺮﺑﻦ ﺗﻴﻢ اﷲ ﺑﻦ ﺛﻌﻠﺒﻪ ﺑﻦ ﻋﮑﺎﺑﻪ را وﻻﻳﺖ رﯼ و دﺳﺘﺒﯽ داد‪ .‬در ﺧﺮاج ﺁن دﻳﺎر ﮐﺴﺮﯼ ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﻋﻠﯽ)ع( ﻳﺰﻳﺪ را ﺑﻪ‬
‫زﻧﺪان اﻓﮑﻨﺪ‪«.‬‬

‫درﺳﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﺗﺎزﻳﺎن در زﻣﺎن ﺧﻼﻓﺖ ﻋﻤﺮ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬و دﺳﺘﻮرات از ﻃﺮف ﻋﻤﺮ ﺻﺎدر ﻣﻴﺸﺪ‪ ،‬وﻟﯽ ﻃﺒﻖ اﺳﻨﺎد ﺗﺎرﻳﺨﯽ و‬
‫ﮔﻔﺘﻪ هﺎﯼ ﺧﻮد ﻋﻠﯽ‪ ،‬ﻋﻠﯽ ﺑﺎ رﺿﺎﻳﺖ ﻗﻠﺒﯽ ﺑﺎ هﺮ دو ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن ﺑﻴﻌﺖ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد‪ .‬در ﺿﻤﻦ در ﺗﻤﺎم راﻳﺰﻧﯽ هﺎﯼ ﻣﻬﻢ‪ ،‬ﻋﻠﯽ در‬
‫ﮐﻨﺎر ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن ﻗﺮار داﺷﺖ و ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ هﻤﺮاهﯽ ﻣﻴﮑﺮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﯼ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮاﻧﺪ ﻧﻴﺖ واﻗﻌﯽ ﻋﻠﯽ را در ﺁﻧﺰﻣﺎن ﻧﺸﺎن دهﺪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ‬
‫‪ ،‬اﮔﺮ ﻋﻠﯽ ﺑﻌﺪ از ﺑﻪ ﺧﻼﻓﺖ رﺳﻴﺪن ﺷﻴﻮﻩ وﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻋﺮب را ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪاد‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺸﺪ ادﻋﺎ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﻋﻠﯽ در‬
‫راﻳﺰﻧﯽ هﺎﯼ ﺧﻠﻴﻔﻪ هﺎﯼ اول و دوم ﺑﻪ روﯼ اﺟﺒﺎر و ﻳﺎ از روﯼ رﺿﺎﯼ ﻗﻠﺒﯽ ﻧﺒﻮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬وﻟﯽ اﻳﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ درﺳﺖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ‪ ،‬ﭼﻮن ﻋﻠﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ از ﺑﻪ ﺧﻼﻓﺖ رﺳﻴﺪﻧﺶ ﺷﻴﻮﻩ ﻗﺘﻞ و ﻏﺎرت ﺗﺎزﻳﺎن زﻳﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺶ را در اﻳﺮان ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺪاد‪.‬‬
‫ﻃﺒﻖ اﺳﻨﺎد ﺗﺎرﻳﺨﯽ ﻋﻠﯽ ﺑﻌﺪ از ﺑﻪ رﺳﻴﺪن ﺑﻪ ﺧﻼﻓﺖ‪ ،‬ﺑﺎرهﺎ دﺳﺘﻮر ﻗﺘﻞ ﻋﺎم ﻣﺮدم ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ اﻳﺮان را ﺻﺎدر ﮐﺮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ دﺳﺘﻮرات ﺑﻪ‬
‫دﻧﺒﺎل ﺷﻮرﺷﻬﺎﻳﯽ ﭘﻴﺎﭘﯽ ﮐﻪ ﻣﺮدم در ﺷﻬﺮهﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ اﻧﺠﺎم ﻣﻴﺪاﻧﺪ ﺻﺎدر ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻪ هﻴﭻ وﺟﻪ اﻣﮑﺎن ﺗﻮﺟﻴﺢ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﮐﺸﺘﻦ و‬
‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﺳﺮﺑﺎزان در ﻣﻴﺪان ﺟﻨﮓ ﻳﮑﯽ از ﻋﻮارض ﻧﮕﻮﻧﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺟﻨﮓ اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﯽ ﻣﺎ در اﻳﻨﺠﺎ در ﻣﻮرد ﺳﺮﺑﺎزان ﺟﻨﮕﯽ ﺳﺨﻦ‬
‫ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻢ‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺨﻦ از ﮐﺸﺘﺎر ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ ﻣﺮدم ﻋﺎدﯼ‪ ،‬زن و ﺑﭽﻪ و ﻣﺮدان ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ اﺳﺖ‪.‬‬

‫در زﻣﺎن ﺧﻼﻓﺖ ﻋﻠﯽ ﻣﺮدم ﺁذرﺑﺎﻳﺠﺎن ﺷﻮرﻳﺪﻧﺪ و اﺷﻌﺖ ﺑﻦ ﻗﻴﺲ ﮐﻨﺪﯼ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﭙﺎﻩ ﺗﺎزﻳﺎن و ﻓﺮﺳﺘﺎدﻩ ﻋﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﺎ‬ ‫‪-‬‬
‫ﮐﻤﮏ ﺳﭙﺎهﯽ ﻋﻈﻴﻢ از ﮐﻮﻓﻪ اﻳﻦ ﺷﻮرش را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد‪ .‬ﻓﺘﻮح اﻟﺒﻠﺪان‪ ،‬ﺑﻼذرﯼ ﺑﺮگ ‪٨۶‬‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﻴﻦ ‪ ۴‬ﺗﺎ ‪ ۵‬هﺰار ﻧﻔﺮ از ﮐﺴﺎﻧﯽ را ﮐﻪ در ﺟﻨﮓ ﺻﻔﻴﻦ ﺑﺎ او هﻤﮑﺎرﯼ ﻧﮑﺮدﻧﺪ را ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهﯽ رإﻳﻊ ﺑﻦ ﺧﺜﻴﻢ ﺛﻮرﯼ‪،‬‬ ‫‪-‬‬
‫ﺑﺮاﯼ ﺟﻨﮓ ﺑﻪ دﻳﻠﻤﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﻓﺘﻮح اﻟﺒﻠﺪان ﺑﺮگ ‪ ١۵٧‬و ‪١۵٨‬‬

‫ﻣﺮدم ﻓﺎرس و ﮐﺮﻣﺎن در ﺷﻮرش ﺧﻮد ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ دﺳﺘﮕﺎﻩ ﺧﻼﻓﺖ ﻋﻠﯽ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎن ﻋﻠﯽ را از ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺮون راﻧﺪﻧﺪ و از دادن ﺧﺮاج‬ ‫‪-‬‬
‫ﺳﺮﭘﻴﭽﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻋﻠﯽ زﻳﺎد ﺑﻦ اﺑﻴﻪ را ﺑﻪ ﻓﺎرس ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﻣﺮدم را ﺳﺮﮐﻮب ﮐﺮد و ﺧﺮاج ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ ۶‬ﺑﺮگ‬
‫‪ ٢۶۵٧‬و ﺑﺮگ‪ + 2674‬ﮐﺎﻣﻞ‪ ،‬اﺑﻦ اﺛﻴﺮ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ ١‬ﺑﺮگ ‪ ٣٢٨‬و ‪٣٣٣‬‬

‫ﻣﺮدم اﺳﺘﺨﺮ ﺑﺎردﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ اﺳﻼم ﻗﻴﺎم ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬و ﻋﻠﯽ زﻳﺎد ﺑﻦ اﺑﻴﻪ را ﺑﺮاﯼ ﺳﺮﮐﻮﺑﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﺒﺮﯼ ج ‪ ٧‬ﺑﺮگ‬ ‫‪-‬‬
‫‪ + ٢٧٢٢‬ﻣﻼﺣﻈﺎﺗﯽ در ﺗﺎرﻳﺦ اﻳﺮان‪ ،‬ﻋﻠﯽ ﻣﻴﺮﻓﻄﺮوس ﺑﺮگ ‪ .٧٨‬در ﻣﻮرد ﺟﻨﺎﻳﺎت و ﺧﻮﻧﺮﻳﺰﯼ هﺎﯼ اﻳﻦ ﺳﺮدار ﻣﻌﺮوف‬
‫اﺳﻼم ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ‪ :‬ﻣﺮوج اﻟﺬهﺐ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ ٢‬ﺑﺮگ ‪ + ٢٩‬ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ و ﺗﺎرﻳﺦ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ ۶‬ﺑﺮگ ‪ + ۴‬اﻧﻘﻼﺑﻬﺎﯼ اﺳﻼﻣﯽ ﺑﺮگ‬
‫‪.۵٩‬‬

‫) زﻳﺎد ﺑﻦ اﺑﻴﻪ)ﻋﺒﻴﺪ( ﭘﺴﺮ ﻧﺎﺧﻠﻒ اﺑﻮﺳﻔﻴﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ او را ﺑﺮاﯼ ﺳﺮﮐﻮب ﻣﺮدم اﺳﺘﺨﺮ رواﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ !!!! ﺑﻨﯽ اﻣﻴﻪ و ﺑﻨﯽ‬
‫هﺎﺷﻢ در ﮐﻨﺎر هﻢ در ﮐﺸﺘﺎر و ﭼﭙﺎول اﻳﺮاﻧﻴﺎن دﺳﺖ داﺷﺘﻪ اﻧﺪ!!!(‬

‫ﻣﺮدم اﺳﺘﺨﺮ ‪ ....‬دوﺑﺎرﻩ ‪ ....‬ﻗﻴﺎم ﮐﺮدﻧﺪ و اﻳﻦ ﺑﺎر ﻋﻠﯽ ﻋﺒﺪاﷲ ﺑﻦ ﻋﺒﺎس را ﺑﺮاﯼ ﺳﺮﮐﻮﺑﯽ ﻣﺮدم اﺳﺘﺨﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﻓﺎرﺳﻨﺎﻣﻪ‬ ‫‪-‬‬
‫اﻳﻦ ﺑﻠﺨﯽ ﺑﺮگ ‪ + ١٣۶‬ﻓﺘﻮح اﻟﺒﻠﺪان ﺑﺮگ ‪١۴۶‬‬

‫» در ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﺁﺧﺮ ﺧﻼﻓﺖ ﻋﺜﻤﺎن ﻧﻴﺰ ﮐﻪ دﺳﺘﮕﺎﻩ ﺧﻼﻓﺖ دﺳﺘﺨﻮش ﺿﻌﻒ و ﺗﺰﻟﺰل ﺑﻮد اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ زد و ﺧﻮردهﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ‬
‫هﻤﭽﻨﺎن وﺟﻮد داﺷﺖ‪ .‬ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ در دورﻩ ﺧﻼﻓﺖ ﭘﺮﺁﺷﻮب ﻋﻠﯽ ﻧﻴﺰ ﭼﻮن ﺑﺼﺮﻩ و ﮐﻮﻓﻪ در دﺳﺖ وﯼ ﺑﻮد ازﻳﻦ دو ﻟﺸﮑﺮﮔﺎﻩ‬
‫ﮐﺎر » ﻓﺘﻮح« هﻤﭽﻨﺎن دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ ﺑﻌﺪ از ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﻋﺜﻤﺎن ﺑﺎز اهﻞ اﺳﺘﺨﺮ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺷﻮرش ﺑﺮﺁوردﻧﺪ و ﻋﺒﺪاﷲ ﺑﻦ‬
‫ﻋﺒﺎس ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﻋﻠﯽ ﻋﺼﻴﺎن ﺁﻧﻬﺎ را در ﺳﻴﻞ ﺧﻮن ﻓﺮوﺷﺴﺖ‪ «.‬ﺗﺎرﻳﺦ اﻳﺮان ﺑﻌﺪ از اﺳﻼم ﺑﺮگ ‪٣۵٠‬؛ دﮐﺘﺮ ﻋﺒﺪاﻟﺤﺴﻴﻦ‬
‫زرﻳﻦ ﮐﻮب‪.‬‬

‫ﻣﺮدم رﯼ هﻢ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻋﻠﯽ ﻗﻴﺎم ﮐﺮدﻧﺪ و از ﺧﺮاج دادن ﺳﺮ ﺑﺎز زدﻧﺪ ﺑﻄﻮرﻳﮑﻪ ‪ » :‬در ﺧﺮاج ﺁن دﻳﺎر ﮐﺴﺮﯼ ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪ‪«.‬‬ ‫‪-‬‬
‫ﻋﻠﯽ‪ ،‬اﺑﻮ ﻣﻮﺳﯽ را ﺑﺎ ﻟﺸﮑﺮﯼ ﻓﺮاوان ﺑﻪ رﯼ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺑﻘﻮل ﺑﻼذرﯼ ‪ » :‬ﭘﻴﺶ از اﻳﻦ ﻧﻴﺰ اﺑﻮﻣﻮﺳﯽ ﺑﺪﺳﺘﻮر ﻋﻠﯽ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ‬
‫ﻣﺮدم رﯼ ﺷﺘﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد و اﻣﻮر ﺁﻧﺠﺎ را ﺑﺤﺎل ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎزﺁوردﻩ ﺑﻮد‪) . «.‬ﭘﺲ اﻳﻦ دوﻣﻴﻦ ﺑﺎرﯼ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ اﺑﻮﻣﻮﺳﯽ را ﺑﺮاﯼ‬
‫ﺳﺮﮐﻮﺑﯽ ﻣﺮدم رﯼ رواﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ (.‬ﻓﺘﻮح اﻟﺒﻠﺪان ﺑﺮگ ‪١۵٠‬‬

‫ﻣﺮدم ﺧﺮاﺳﺎن ﻧﻴﺰ در زﻣﺎن ﻋﻠﯽ ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺷﻮرش ﺑﺮداﺷﺘﻨﺪ و از اﺳﻼم ﺳﺮﺑﺎز زدﻧﺪ‪ .‬ﻋﻠﯽ اﻳﻦ ﺑﺎر ﺟﻌﺪﻩ ﺑﻦ هﺒﻴﺮﻩ را‬ ‫‪-‬‬
‫ﺑﺴﻮﯼ ﺧﺮاﺳﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎد و او ﻣﺮدم ﻧﻴﺸﺎﺑﻮر را ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدم ﻣﺮو هﻢ در هﻤﺎن زﻣﺎن دﺳﺖ ﺑﻪ ﻗﻴﺎم‬
‫زدﻧﺪ ﮐﻪ او ﺁﻧﻬﺎ را هﻢ ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮد‪ .‬ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ ۶‬ﺑﺮگ ‪ - ٢۵٨٢‬ﮐﺎﻣﻞ‪ ،‬اﺑﻦ اﺛﻴﺮ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ ١‬ﺑﺮگ ‪ – ٣٢۵‬ﻓﺘﻮح اﻟﺒﻠﺪان‬
‫ﺑﺮگ ‪٢٩٢‬‬

‫ﻓﺘﻮح اﻟﺒﻠﺪان ﺑﺮگ ‪١۵١ - ١۵٠‬‬ ‫‪-‬‬


‫» ‪ .٣٧۵‬ﮔﻮﻳﻨﺪ ‪ :‬ﻋﺒﺪاﻟﺮﺣﻤﻦ ﺑﻪ زرﻧﮓ ﺷﺪ‪ .‬در ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺒﻮد ﺗﺎ اﻣﺮ ﻋﺜﻤﺎن ﭘﺮﻳﺸﺎن ﮔﺮدﻳﺪ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ اﻣﻴﺮ اﺑﻦ اﺣﻤﺮ ﻳﺸﮑﺮﯼ را ﺑﺮ‬
‫ﺁﻧﺠﺎﯼ ﮔﻤﺎرد و ﺧﻮد از ﺳﻴﺴﺘﺎن ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ .‬زﻳﺎد اﻋﺠﻢ درﺑﺎرﻩ اﻣﻴﺮ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﮔﺮ اﻣﻴﺮ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻗﻮم ﻳﺸﮑﺮ هﻤﻪ هﻼﮎ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬
‫هﺮ ﺣﺎل‪،‬ﻳﺸﮑﺮﻳﺎن هﻤﻪ هﻼﮎ ﺧﻮاهﻨﺪ ﮔﺮدﻳﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺲ از ﭼﻨﺪﯼ‪ ،‬اهﻞ زرﻧﮓ‪ ،‬اﻣﻴﺮ را از ﺷﻬﺮ ﺑﺮاﻧﺪﻧﺪ و دروازﻩ ﺁن را ﺑﺒﺴﺘﻨﺪ‪ .‬هﻤﺎن زﻣﺎن ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم از‬
‫اﻣﺮ ﺟﻤﻞ ﻓﺎرغ ﺷﺪ‪ ،‬ﺣﺴﮑﻪ ﺑﻦ ﻋﺘﺎب ﺣﺒﻄﯽ و ﻋﻤﺮان ﺑﻦ ﻓﺼﻴﻞ ﺑﺮﺟﻤﯽ ﺑﺎ ﮔﺮوهﯽ از راهﺰﻧﺎن ﻋﺮب ﺑﻪ زاﻟﻖ ﺷﺘﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اهﻞ‬
‫ﺁﻧﺠﺎﯼ‪ ،‬ﭘﻴﻤﺎن ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎزﻳﺎن‪ ،‬ﻣﺎﻟﯽ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻪ دﺳﺖ ﺁوردﻧﺪ و ﻧﻴﺎﯼ ﺑﺨﺘﺮﯼ اﺻﻢ ﭘﺴﺮ ﻣﺠﺎهﺪ و ﻣﻮﻻﯼ ﺷﻴﺒﺎن را ﻧﻴﺰ در‬
‫ﺁﻧﺠﺎﯼ اﺳﻴﺮ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬و ﺳﭙﺲ از ﺁن ﺷﻬﺮ ﺑﻪ زرﻧﮓ روﯼ ﺁوردﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮزﺑﺎن زرﻧﮓ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ و ﺻﻠﺢ ﻃﻠﺒﻴﺪ‪ .‬ﺗﺎزﻳﺎن ﺑﻪ ﺷﻬﺮ اﻧﺪر‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺷﺎﻋﺮ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬دﻳﺎر ﺳﻴﺴﺘﺎن را ﺧﺒﺮ دهﻴﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ و ﺟﻨﮓ ﻓﺮا رﺳﻴﺪ‪ .‬اﺑﻦ ﻓﺼﻴﻞ و راهﺰﻧﺎن ﻋﺮب ﻓﺮا رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬اﻳﺸﺎن را ﻧﻪ‬
‫ﺳﻴﻢ رﺿﺎ ﮐﻨﺪ و ﻧﻪ زر ‪.‬‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﯽ ﻃﺎﻟﺐ)ع(‪ ،‬ﻋﺒﺪاﻟﺮﺣﻤﻦ ﺑﻦ ﺟﺮ ﻃﺎﺋﯽ را ﺑﻪ ﺳﻴﺴﺘﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﻟﮑﻦ ﺣﺴﮑﻪ ﺣﺒﻄﯽ وﯼ را ﺑﮑﺸﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﻋﻠﯽ ﻓﺮﻣﻮد‪:‬‬
‫» ﺑﺒﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎر هﺰار ﺗﻦ از ﺣﺒﻄﻴﺎن را ﺑﻪ ﻗﺘﻞ رﺳﺎﻧﻢ‪ .«.‬وﯼ را ﮔﻔﺘﻨﺪ ‪ » :‬هﻤﻪ ﺣﺒﻄﻴﺎن ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺗﻦ هﻢ ﻧﺸﻮﻧﺪ‪«.‬‬

‫‪ .٣٧۶‬اﺑﻮﻣﺨﻨﻒ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻋﻠﯽ رﺿﯽ اﷲ ﻋﻨﻪ‪ ،‬ﻋﻮن ﺑﻦ ﺟﻌﺪﻩ ﺑﻦ هﺒﻴﺮﻩ ﻣﺨﺰوﻧﯽ را ﺑﻪ ﺳﻴﺴﺘﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬وﯼ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﻬﺪاﻟﯽ‬
‫راهﺰن ﻃﺎﻳﯽ در ﻧﻴﻤﻪ را ﻋﺮاق ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻋﻠﯽ)ع( ﺑﻪ ﻋﺒﺪاﷲ ﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺖ و ﻓﺮﻣﺎن داد ﻣﺮدﯼ را ﺑﺎ ﭼﻬﺎر هﺰار‬
‫ﺗﻦ ﺑﻪ وﻻﻳﺖ ﺳﻴﺴﺘﺎن ﻓﺮﺳﺘﺪ‪ .‬ﻋﺒﺪاﷲ‪ ،‬رﺑﻌﯽ اﺑﻦ ﮐﺎس ﻋﻨﺒﺮﯼ را ﺑﺎ ﭼﻬﺎر هﺰار ﻣﺮد ﺟﻨﮕﯽ رواﻧﻪ ﮐﺮد‪ .‬ﺣﺼﻴﻦ ﺑﻦ اﺑﯽ اﻟﺤﺮ –‬
‫اﺑﻮاﻟﺤﺮ ﺧﻮد ﻣﺎﻟﮏ ﺑﻦ ﺧﺸﺨﺎش ﻋﻨﺒﺮﯼ ﻧﺎم داﺷﺖ – و ﻧﻴﺰ ﺛﺎﺑﺖ ﺑﻦ ذﯼ اﻟﺤﺮﻩ ﺣﻤﻴﺮﯼ هﻤﺮاﻩ وﯼ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺛﺎﺑﺖ‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﭙﺎﻩ‬
‫ﭘﻴﺸﺮو ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﺳﻴﺴﺘﺎن رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺴﮑﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ اﻳﺸﺎن ﺁﻣﺪ و ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ و رﺑﻌﯽ هﻤﻪ ﺁن دﻳﺎر را ﺑﻪ ﺗﺼﺮف ﺧﻮد‬
‫درﺁورد‪« .‬‬
‫اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ ﻣﻬﺮ ﻋﻠﯽ ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺖ اﻳﺮاﻧﻴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﻮرﻳﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ)ﭘﻴﻤﺎن ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ(‪ ،‬در ﭼﻨﮕﺎل راهﺰﻧﺎن ﺗﺎزﯼ ﻏﺎرت‬
‫ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ و ﺳﭙﺲ ﺳﭙﺎهﻴﺎن ﻋﻠﯽ ﺑﻌﺪ از ﮐﺸﺘﻦ راهﺰﻧﺎن ﻣﺮدم را دوﺑﺎرﻩ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻪ ﺧﺮاﺟﮕﺬارﯼ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻓﺘﻮح اﻟﺒﻠﺪان ﺑﺮگ ‪١۶۴‬‬ ‫‪-‬‬


‫» هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﯽ ﻃﺎﻟﺐ)ع( ﺑﻪ روزﮔﺎر ﺧﻼﻓﺖ ﺧﻮﻳﺶ در ﮐﻮﻓﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺎهﻮﻳﻪ ﻣﺮزﺑﺎن ﻣﺮو ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ وﯼ ﺷﺪ‪ .‬ﻋﻠﯽ‬
‫)ع( ﺑﻪ دهﻘﺎﻧﺎن و اﺳﻮران و دهﺴﺎﻻران ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺟﺰﻳﻪ ﺑﺪو ﺑﭙﺮدازﻧﺪ‪ .‬اهﻞ ﺧﺮاﺳﺎن ﺳﺮﺑﺎز زدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻋﻠﯽ)ع( ﺟﻌﺪﻩ‬
‫ﺑﻦ هﺒﻴﺮﻩ ﻣﺨﺰوﻣﯽ را ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ام هﺎﻧﯽ دﺧﺘﺮ اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺑﻮد ﺑﺪان ﺟﺎﯼ رواﻧﻪ ﮐﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﻓﺘﺤﯽ دﺳﺖ ﻧﺪاد و اﻣﺮ ﺧﺮاﺳﺎن هﻤﭽﻨﺎن‬
‫ﭘﺮﻳﺸﺎن ﺑﻮد ﺗﺎ ﻋﻠﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺲ ﮐﻪ از ﺟﺎﻧﺐ ﻋﻠﯽ )ع( وﻻﻳﺖ ﺧﺮاﺳﺎن ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﻋﺒﺪاﻟﺮﺣﻤﻦ ﺑﻦ اﺑﺰﯼ ﻣﻮﻻﯼ ﺧﺰاﻋﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺲ از او‪ ،‬ﺟﻌﺪ ﺑﻦ هﺒﻴﺮﻩ‬
‫ﺑﻦ اﺑﯽ وهﺐ ﺑﻦ ﻋﻤﺮ و ﺑﻦ ﻋﺎﺛﺬ ﺑﻦ ﻋﻤﺮان ﺑﻦ ﻣﺨﺰوم ﺑﻪ وﻻﻳﺖ رﺳﻴﺪ‪«.‬‬

‫ﻓﺘﻮح اﻟﺒﻠﺪان ﺑﺮگ ‪١٨٧‬‬ ‫‪-‬‬


‫» ﺑﻪ روزﮔﺎر ﺧﻼﻓﺖ ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ رﺿﯽ اﷲ ﻋﻨﻪ‪ ،‬ﭼﻮن ﭘﺎﻳﺎن ﺳﺎل ﺳﯽ و هﺸﺖ و ﺁﻏﺎز ﺳﺎل ﺳﯽ وﻧﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺎرث ﺑﻦ ﻣﺮﻩ‬
‫ﻋﺒﺪﯼ‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﻋﻠﯽ )رﺿﯽ اﷲ ﻋﻨﻪ( ﻟﺸﮑﺮ ﺑﻪ ﺁن ﺣﺪود)ﻣﻨﻈﻮر ﺧﺮاﺳﺎن( ﮐﺸﻴﺪ و ﭘﻴﺮوز ﺷﺪ‪ ،‬ﻏﻨﻴﻤﺖ ﺑﺴﻴﺎر و ﺑﺮدﻩ ﺑﯽ‬
‫ﺷﻤﺎر ﺑﻪ دﺳﺖ ﺁوردو ﺗﻨﻬﺎ در ﻳﮏ روز‪ ،‬هﺰار ﺑﺮدﻩ ﻣﻴﺎن ﻳﺎران ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺨﺶ ﮐﺮد‪ .‬ﻟﮑﻦ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﻮد و ﻳﺎراﻧﺶ‪ ،‬ﺟﺰ ﮔﺮوهﯽ‬
‫اﻧﺪﮎ‪ ،‬در ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﻗﻴﻘﺎن ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻗﺘﻞ او در ﺳﺎل ﭼﻬﻞ و دو ﺑﻮد‪ .‬ﻗﻴﻘﺎن در دﻳﺎر ﺳﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺰدﻳﮏ ﺳﺮ ﺣﺪ ﺧﺮاﺳﺎن واﻗﻊ اﺳﺖ‪« .‬‬

‫ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﺒﺮﺳﺘﺎن ‪ -‬ﺣﺴﻦ ﺑﻦ اﺳﻔﻨﺪﻳﺎر ؛ ﺑﺮگ ‪:١۵٧‬‬ ‫‪-‬‬


‫» ﻟﺸﮑﺮ ﺁوردن ﻣﺼﻘﻠ ّﻪ ﺑﻦ هﻴﺮ ّﻩ اﻟﺸﻴﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﺒﺮﺳﺘﺎن‬
‫و درﻳﻦ وﻗﺖ ﺧﻼﻓﺖ ﺑﺎﻣﻴﺮاﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم رﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮد‪ ،‬ﻗﻮﻣﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ اﻳﺸﺎن را » ﺑﻨﻮﻧﺎﺟﻴﻪ« ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻨﺼﺮاﻧﻴﺎن‬
‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ و ﺗﺮﺳﺎ ﺷﺪﻩ‪ .‬اﻣﻴﺮ اﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﺑﺮ اﻳﺸﺎن ﺗﺎﺧﺖ‪ ،‬ﺟﻤﻠﻪ را ﺑﻐﺎرت ﺑﻴﺎورد و زﻧﺎن و ﻓﺮزﻧﺪان ﺑﻤﻦ ﻳﺰﻳﺪ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺗﺎ‬
‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺑﻪ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﺑﺨﺮﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺼﻘﻠ ّﻪ ﺑﻦ هﻴﺮ ّﻩ اﻟﺸﻴﺒﺎﻧﯽ ﺑﺼﺪ هﺰار درهﻢ ﺑﺨﺮﻳﺪ و ﺁزاد ﮐﺮد‪ .‬ﺳﯽ هﺰار درهﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﺪ ﻣﺎﺑﻘﯽ‬
‫ادا را وﺟﻪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﮕﺮﻳﺨﺖ و ﺑﻤﻌﺎوﻳﻪ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ .‬اﻣﻴﺮاﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم در ﺣﻖ او ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ‪ :‬ﻗﺒﺢ اﷲ ﻣﺼﻘﻠﻪ ﻓﻌﻞ‬
‫ﻓﻌﻞ اﻟﺴﺎدﻩ و ﻓﺮ ﻓﺮار اﻟﻌﺒﻴﺪ‪ .‬ﺑﺒﺼﺮﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﺧﺎﻧﻪ و ﺳﺮاﯼ او ﺧﺮاب ﮐﺮد‪ ،‬و اول ﺳﺮاﻳﯽ ﮐﻪ در اﺳﻼم ﺧﺮاب ﮐﺮدﻧﺪ اﻳﻦ ﺑﻮد‬
‫‪ ،‬و از ﺧﻮاهﺮ او ﻣﺎل ﻃﻠﺐ ﻓﺮﻣﻮد‪ ،‬و اﻣﺮوز هﻨﻮز در ﺑﺼﺮﻩ ﺁﺛﺎر ﺳﺮاﯼ او ﺑﺎﻗﻴﺴﺖ و ﻓﺮزﻧﺪان او ﺑﮑﻮﻓﻪ ﻣﻘﻴﻢ اﻧﺪ‪« .....‬‬

‫در ﮐﻤﺎل ﺷﮕﻔﺖ زدﮔﯽ ﻣﻴﺨﻮاﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻠﯽ ﺑﻪ ﻗﻮﻣﯽ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ و زﻧﺎن و ﻓﺮزﻧﺪان ﺁﻧﺎن را ﺑﻪ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﺑﺮاﯼ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن اﺳﻴﺮ‬
‫ﻣﻴﮑﻨﺪ و ﺳﭙﺲ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻗﻴﻤﺖ ﺻﺪ هﺰار درهﻢ ﺑﻪ ﻣﺼﻘﻠ ّﻪ ﻣﻴﻔﺮوﺷﺪ ﮐﻪ او هﻢ ﺁﻧﻬﺎ را ﭘﺲ از ﺧﺮﻳﺪ ﺁزاد ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ .‬وﻟﯽ ﻣﺼﻘﻠ ّﻪ ﺑﻴﺶ از ﺳﯽ‬
‫هﺰار درهﻢ ﺁن را ﻧﻤﻴﺘﻮاﻧﺪ ﺑﭙﺮدازد و ﻗﺎدر ﺑﻪ ﭘﺮداﺧﺖ ﻣﺎﺑﻘﯽ ﺁن ﻧﻴﺴﺖ و از اﻳﻦ رو‪ ،‬و از ﺗﺮس ﻋﻠﯽ‪ ،‬دﺳﺖ ﺑﻪ ﻓﺮار ﻣﻴﮕﺬارد و ﭘﻴﺶ‬
‫ﻣﻌﺎوﻳﻪ اﻣﺎن ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ‪ .‬ﻋﻠﯽ اﻳﺮاﻧﯽ دوﺳﺖ ‪ ،‬ﻣﺎﻣﻮران ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﺼﺮﻩ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ و ﺧﺎﻧﻪ او را ﺧﺮاب ﻣﻴﮑﻨﺪ و ﺣﺘﯽ از ﺧﻮاهﺮ ﻣﺼﻘﻠ ّﻪ‬
‫ﻃﻠﺐ ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ ﭘﻮل را ﻣﻴﮑﻨﺪ!‬

‫ﺗﺒﺮﯼ ﭘﻮﺷﻴﻨﻪ ‪ 7‬ﺑﺮگ‪2713‬‬


‫» ﻋﻠﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﻗﻴﺲ ﺑﻦ ﺳﻌﺪ را ﺑﺮ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﭙﺎﻩ ﻋﺮاق ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻮﯼ ﺁذرﺑﺎﻳﺠﺎن و ﻧﻮاﺣﯽ ﺁن رود ﮔﻤﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮد و هﻢ ﺑﺮ‬
‫ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺳﭙﺎﻩ ﮐﻪ ﻋﺮﺑﺎن ﺑﻮﺟﻮد ﺁوردﻩ ﺑﻮدﻧﺪ و ﭼﻬﻞ هﺰار ﮐﺲ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻠﯽ ﺑﻴﻌﺖ ﻣﺮگ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻗﻴﺲ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ از ﺣﺮﮐﺖ‬
‫ﺗﻌﻠﻞ ﮐﺮد ﺗﺎ ﻋﻠﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪« .‬‬
‫اﻳﻦ ﻧﺸﺎن دهﻨﺪﻩ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ روزهﺎﯼ ﻣﺮﮔﺶ ﺑﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﺳﭙﺎﻩ و ﮐﺸﺘﺎر اﻳﺮاﻧﻴﺎن و ﺑﺮدﻩ ﮔﻴﺮﯼ و ﺟﻨﺎﻳﺘﻬﺎﯼ ﺧﻮد‬
‫ﺳﺮﮔﺮم ﺑﻮد و اﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮد هﻤﭽﻨﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﭼﭙﺎول و ﺧﻮﻧﺨﻮارﯼ ﺧﻮد را در ﻣﻮرد اﻳﺮاﻧﻴﺎن اداﻣﻪ ﻣﻴﺪاد‪.‬‬

‫هﻤﺎﻧﻄﻮرﯼ ﮐﻪ دﻳﺪﻳﺪ ﻣﻴﺎن ﺧﻼﻓﺖ ﻋﻠﯽ و ﻋﻤﺮ و ﻋﺜﻤﺎن و دﻳﮕﺮ ﺗﺠﺎوزﮔﺮان ﺗﺎزﯼ ﺗﻔﺎوﺗﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬در هﻴﭻ ﮐﺠﺎ ِﻣﻬﺮﯼ از‬
‫ن ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮردﻩ روا داﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﭼﻪ دﻟﻴﻠﯽ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺎﻳﺪ ِﻣﻬﺮ ﮐﺴﯽ را ﮐﻪ دﺳﺘﻮر ﻗﺘﻞ ﻋﺎم‬ ‫ﻃﺮف ﻋﻠﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎ ِ‬
‫ﻧﻴﺎﮐﺎﻧﺸﺎن را دادﻩ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ دل داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ در ﺗﺎرﻳﺦ ﮐﺪام ﻣﻠﺘﯽ ﭘﻴﺪا ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﻣﺮدﻣﯽ را ﮐﻪ ﻗﺎﺗﻼن ﻧﻴﺎﮐﺎن ﺧﻮد را ﺑﭙﺮﺳﺘﻨﺪ؟‬

‫ﮔﺮدﺁورﻧﺪﻩ‪:‬‬
‫ﺷﺎهﻴﻦ ﮐﺎوﻳﺎﻧﯽ‬

‫‪/http://derafsh-kaviyani.com/parsi‬‬