You are on page 1of 5

‫ﻳﺎدداﺷﺖهﺎي ﺟﻬﻨﻤﻲ زرآﺶ!!‬ ‫ﻥﺎدرﻩ اﻓﺸﺎري‬ ‫ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺗﻮ هﻢ ﺁﻡﺪي. ﭘﺎﻥﺰدﻩ ﺳﺎل ﻃﻮل آﺸﻴﺪ، اﻡﺎ ﺁﻡﺪي.

ﺁﻡﺪي ﺗﺎ ﺑﺎ هﻢ درددل آﻨﻴﻢ‬ ‫و از ﺁن ﺧﺎﻥﻪي ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺑﻬﺎر ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ و از ﻡﺤﻤﺪ ﺁﻗﺎ. از او آﻪ ﻗﺮﺁﻥﺶ را ﺧﻮدش ﺗﺮﺟﻤﻪ‬ ‫ﻡﻲآﺮد و دوﺳﺖ ﻥﺪاﺷﺖ واﺳﻄﻪاي ﺑﻴﻦ او و ﺧﺪاﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ. راﺳﺖ ﻡﻲﮔﻮﻳﻲ از ﺁن ﺳﺎلهﺎ،‬ ‫ﺳﺎلهﺎ ﻡﻲﮔﺬرد. ﻡﻦ و ﺗﻮ ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻩاﻳﻢ و ﻡﺮدﻩاﻳﻢ. ﻥﻪ، ﺗﻮ ﻡﺮا آﺸﺘﻲ و ﺧﻮدت را ﺳﺮﻃﺎن‬ ‫آﺸﺖ. هﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ روز ﭘﻴﺶ ﺑﻮد آﻪ ﺟﺴﺪ ﺑﻴﻤﺎرت را در »ﭘﺮﻻﺷﺰ« ﺧﺎك آﺮدﻥﺪ و ﺗﻮ در‬ ‫ﺳﺮازﻳﺮي ﻗﺒﺮ ﺡﺘﻤﺎ ﻡﻨﺘﻈﺮ ﻡﻦ ﺑﻮدي آﻪ ﺑﺒﻴﻨﻲام!‬ ‫ﻡﻦ از ﺗﻮ دﻟﮕﻴﺮ ﻥﻴﺴﺘﻢ. اﮔﺮ ﻡﺮﻳﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻥﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد آﻪ ﻡﺮا ﺑﻜﺸﻲ، ﺡﺘﻤﺎ ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ‬ ‫را ﻡﺎﻡﻮر ﻡﻲآﺮد. دﺳﺖ آﻢ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺗﻮ آﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﺑﺮام دﻟﭙﺬﻳﺮﺗﺮ ﺑﻮد؛ ﻳﺎ ﻥﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ‬ ‫ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺗﺮ! ﺧﻮب ﻡﻲﻓﻬﻤﻢ. ﺁدم ﻋﺎﻗﻞ آﻪ ﻳﻚ ﺑﻤﺐ ﺳﺎﻋﺘﻲ را ﺑﻪ ﺟﺘﮓ ﻥﻤﻲﺑﺮد. ﻻﺑﺪ‬ ‫ﻡﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻥﺪ. اﮔﺮ ﻡﻦ در هﻤﺎن ﺟﻨﮓ ﻟﻌﻨﺘﻲ اﺳﻴﺮ ﻡﻲﺷﺪم و ﮔﻴﺮ ﺧﻤﻴﻨﻲ ﻡﻲاﻓﺘﺎدم، ﭼﻪ‬ ‫دﺳﺘﻚ و دﻥﺒﻜﻲ راﻩ ﻡﻲاﻥﺪاﺧﺘﻨﺪ. ﻳﺎ ﻡﺜﻼ زﺧﻤﻲ ﻡﻲﺷﺪم. ﺗﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ آﻪ ﭼﻪ ﺑﻼﻳﻲ ﺳﺮم‬ ‫ﺁﻡﺪﻩ اﺳﺖ، آﻠﻲ ﮔﺮﻓﺘﺎري داﺷﺘﻨﺪ. ﺳﻌﻴﺪ را ﻳﺎدت هﺴﺖ، ﻳﺎ هﻤﻴﻦ ﻡﺮﺟﺎن را آﻪ ﺧﻴﺎل‬ ‫ﻡﻲآﺮدﻥﺪ، آﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩاﻥﺪ؛ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻓﺮق آﻪ ﻡﻦ دﻳﮕﺮ اﻥﮕﻴﺰﻩاي هﻢ ﻥﺪاﺷﺘﻢ. ﻥﻔﺮ دوم ﻳﻚ‬ ‫ﺟﺮﻳﺎن ﺑﺎﺷﻲ و ﺑﻌﺪ درﺳﺖ ﻡﺜﻞ ﺷﺎﻩ ﻋﺒﺎس ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ و ﺑﻪ ﭼﺸﻢهﺎت ﻡﻴﻞ ﺑﻜﺸﻨﺪ؛ ﭼﺮا آﻪ از‬ ‫وﻟﻴﻌﻬﺪﺷﺎن ﻡﻲﺗﺮﺳﻨﺪ. ﻥﺪﻳﺪي، ﺧﻤﻴﻨﻲ هﻢ از وﻟﻴﻌﻬﺪش ﻡﻲﺗﺮﺳﻴﺪ. زﻥﺶ هﻢ ﻡﻲﺗﺮﺳﻴﺪ.‬ ‫ﺑﻌﺪ زﻥﻚ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺖ آﻪ از ﭘﺸﺖ ﺑﺰﻥﻲام. ﺗﻮ هﻢ زدي. اﮔﺮ ﻥﻤﻲزدي، ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ ﺗﻮ را‬ ‫ﻡﻲزد. ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﻡﻲآﺮد. ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﻮدﻡﺎن ﺑﻮد. ﺧﻮدﻡﺎن ﺑﺰرﮔﺶ آﺮدﻳﻢ. ﺧﻮدﻡﺎن ﺑﺮدﻳﻤﺶ‬ ‫ﺗﻮ ﻡﺎﻩ و ﺡﺎﻻ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻴﺎ ﻥﺒﻮد. هﻤﺎن ﺑﺎﻻ ﻡﺎﻥﺪﻩ ﺑﻮد و ﺑﺮاﻡﺎن ﻟﻐﺰ ﻡﻲﺧﻮاﻥﺪ. ﻡﻦ از هﻤﻴﻨﺶ‬ ‫ﻡﻲﺗﺮﺳﻴﺪم. از ﻥﻔﻠﻪ ﺷﺪن آﻪ ﺷﺪﻳﻢ. ﺗﻮ هﻢ ﻥﻔﻠﻪ ﺷﺪي. ﺡﺎﻻ وﺿﻊ ﻡﻦ از ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد.‬ ‫ﺧﻴﺎل ﻥﻜﻦ. هﻤﻪ ﺗﻮ را ﻳﻚ ﺟﻮري ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻪ ﻓﻼﺡﻴﺎن ﻡﻲﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺧﻴﻠﻲهﺎ از اﻳﻦ آﻪ ﻡﺮدي‬ ‫ﺷﺪي، ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪﻥﺪ. هﻤﺎﻥﻄﻮري آﻪ از ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪﻥﺪ. ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﻋﺮاق‬ ‫ﻥﺮوﻳﻢ. ﮔﻔﺖ آﻪ ﺧﺎﺋﻦ ﺷﺪﻩام. ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻡﻮﺿﻊ دادﻩام. ﺑﻌﺪ هﻢ ﻡﻨﻮ ﺗﻮ »ﺑﻘﺎﻳﻲ« زﻥﺪاﻥﻲ آﺮد.‬ ‫دﺳﺖ آﺴﻲ ﻥﻴﺴﺖ. ﻗﺪرت، ﻡﻜﺎﻥﻴﺴﻢ ﺧﻮدش را دارد. ﺗﺎ ﺑﻴﺎﻳﻲ ﺑﺠﻨﺒﻲ، ﻡﻲﺷﻮي ﺧﻤﻴﻨﻲ،‬ ‫ﻡﻲﺷﻮي اﺳﺘﺎﻟﻴﻦ، ﻡﻲﺷﻮي هﻴﺘﻠﺮ و ﺑﺮاي ﺧﻮدت هﻢ آﻠﻲ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻡﻲﺗﺮاﺷﻲ.‬ ‫داﺷﺘﻢ ﻡﻲﮔﻔﺘﻢ آﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺁﻡﺪي. ﺡﺎﻻ ﺑﻴﺎ. دﻳﮕﺮ آﺎري ﻥﺪاري و ﻡﺎ ﻡﻲﺗﻮاﻥﻴﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﻗﻴﺎﻡﺖ ﺑﺎ هﻢ ﮔﭗ ﺑﺰﻥﻴﻢ. از آﺴﻲ هﻢ ﻥﺘﺮﺳﻴﻢ. راﺳﺘﻲ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﻡﻦ ﮔﻔﺖ: هﻤﺎن ﻓﺮﺷﺘﻪ آﻪ‬ ‫ﺑﻪ آﺸﺘﻨﺶ دادﻥﺪ. هﻤﺎن آﻪ ﻳﻚ دﻓﻌﻪ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮد و ﻟﭽﻜﺶ را ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ رﻓﺘﻨﺪ ﺁﻥﻘﺪر‬ ‫دوﺑﺎرﻩ ﺗﻮ ﮔﻮﺷﺶ ﺧﻮاﻥﺪﻥﺪ آﻪ آﺸﺎﻥﺪﻥﺶ ﺑﻪ ﻋﺮاق و ﺑﻌﺪ هﻢ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻥﻴﺴﺖ ﺷﺪ. ﻳﺎدت‬ ‫هﺴﺖ ﺗﻮ ﺁن ﭘﺎرك ﻗﺸﻨﮓ ﺗﻮي آﻠﻦ، ﺑﻬﺶ ﻡﻲﮔﻔﺘﻲ: ﺧﻮاهﺮ، ﻡﺸﺘﺎق دﻳﺪار. اي ﮔﻪ ﺑﺰﻥﺪ ﺑﻪ‬ ‫اﻳﻦ ﺗﺸﻜﻴﻼﺗﻲ آﻪ زن را ﺑﻪ ﻡﺎ ﺡﺮام آﺮدﻩ ﺑﻮد و ﺗﻮ و اﻡﺜﺎل ﺗﻮ ﻟﻪ ﻟﻪ ﻡﻲزدﻳﺪ ﺑﺮاي ﻳﻚ‬ ‫ﻡﺎچ، ﺑﺮاي ﻳﻚ دﺳﺖ ﮔﺮم آﻪ دور ﮔﺮدﻥﺘﺎن‬

‫ﻗﻔﻞ ﺷﻮد. ﺑﺮاي ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﺨﺖ ﺷﺪن و ﺗﻦ را ﺑﻪ ﻳﻚ ﺗﻦ ﮔﺮم و ﻋﺮق آﺮدﻩي دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻡﺎﻟﻴﺪن. ﺁخ… ﭼﻪ ﺹﻔﺎﻳﻲ دارد زﻥﺪﻩ ﺑﻮدن و زﻥﺪﮔﻲ آﺮدن. و ﻡﺎ زﻥﺪﮔﻲ را ﺟﻬﻨﻢ آﺮدﻳﻢ.‬ ‫ﺡﺎﻻ ﺑﻴﺎ اﻳﻦ ﺟﺎ ﺑﺎ هﻢ ﻡﻨﺘﻈﺮ ﻡﺴﻌﻮد ﺑﻤﺎﻥﻴﻢ. ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﺧﻮدش از ﺧﻮدش ﺧﻨﺪﻩاش ﻥﻤﻲﮔﺮﻓﺖ‬ ‫آﻪ اﻳﻦ هﻤﻪ ﺁدم را ﻡﻨﺘﺮ ﺧﻮدش آﺮدﻩ ﺑﻮد؟!‬ ‫ﭼﺮا ﺧﻴﺎل ﻡﻲآﻨﻲ ﻡﻦ ﺧﻴﺎﻥﺖ آﺮدﻩام. ﻡﻦ ﻓﻘﻂ ﻓﻜﺮ آﺮدﻩ ﺑﻮدم آﻪ ﺑﺎ ﻋﺮاق رﻓﺘﻦ‬ ‫ﻡﻲﺳﻮزﻳﻢ. و ﺳﻮﺧﺘﻴﻢ. ﺡﺎﻻ ﺑﮕﻴﺮ ﻳﻚ ﺧﻮردﻩ دﻳﺮﺗﺮ از ﺁن آﻪ ﻡﻦ ﺡﺴﺎب آﺮدﻩ ﺑﻮدم. اﻡﺎ‬ ‫اﺹﻠﺶ آﻪ اﺷﺘﺒﺎﻩ ﻥﺒﻮد، ﺑﻮد؟! ﺧﻮدت ﺑﮕﻮ! ﻡﻦ از ﺗﻮ ﺧﻮﺷﻢ ﻡﻲﺁﻡﺪ. ﺑﺎ اﻳﻦ آﻪ ﺗﻮ ﺗﻴﺮ‬ ‫ﺧﻼص را ﺑﻬﻢ زدي. ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﻡﻲآﺮد؟ ﻡﻦ آﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻡﻲﻡﺮدم. ﻥﻤﻲﺗﻮاﻥﺴﺘﻨﺪ ﺁن هﻤﻪ‬ ‫اﻃﻼﻋﺎت را ﻡﻔﺘﻲ ول آﻨﻨﺪ ﺗﻮ اروﭘﺎ. ﺷﺎﻳﺪ ﻡﻲﺁﻡﺪم و هﻤﺎن آﺎرهﺎﻳﻲ را آﻪ آﺮدﻩ ﺑﻮدﻳﻢ،‬ ‫هﻤﺎنهﺎﻳﻲ را آﻪ ﺑﻴﺨﻮدي آﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ و ﺑﻪ آﺸﺘﻦ دادﻩ ﺑﻮدﻳﻢ، هﻤﺎنهﺎﻳﻲ آﻪ ﻡﻲﺗﻮاﻥﺴﺘﻨﺪ‬ ‫در ﺑﺮوﻥﺪ و ﻡﺎ ﺗﻮ هﭽﻞ اﻥﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻤﺸﺎن، ﻟﻮ ﻡﻲدادم. ﻡﻨﻢ ﺑﻮدم هﻤﻴﻦ آﺎر را ﻡﻲآﺮدم.‬ ‫ﻡﻦ هﻢ ﺑﻮدم اﮔﺮ هﻤﻴﻦ ﻡﺴﻌﻮد ﺟﺎي ﻡﻦ ﺑﻮد و ﻡﻦ ﺟﺎي اون ﺑﻮدم هﻤﻴﻦ آﺎر را ﻡﻲآﺮدم.‬ ‫اﮔﺮ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺎ اﻥﺼﺎف ﺑﻮدم، دآﺎﻥﻢ را ﺗﺨﺘﻪ ﻡﻲآﺮدم و ﻡﻲرﻓﺘﻢ ﺗﻮ اروﭘﺎ ﭘﻴﺘﺰا آﺎر ﻡﻲآﺮدم،‬ ‫ﻳﺎ ﺗﺎآﺴﻲ و دور ﺳﻴﺎﺳﺖ را ﺧﻂ ﻡﻲآﺸﻴﺪم.‬ ‫هﺮ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ هﻢ ﻳﻚ ﺟﻠﺴﻪاي ﻡﻲرﻓﺘﻢ و ﻳﻚ اﻃﻼﻋﻴﻪاي اﻡﻀﺎ ﻡﻲآﺮدم‬ ‫و ﺗﻤﺎم. راﺳﺘﺶ ﻡﻦ اﮔﺮ زﻥﺪﻩ ﻡﻲﻡﺎﻥﺪم آﻪ ﻥﻤﺎﻥﺪم، اﮔﺮ ﻡﻬﻴﻦ هﻢ زﻥﺪﻩ ﻡﻲﻡﺎﻥﺪ آﻪ ﻥﻤﺎﻥﺪ،‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ آﺎرهﺎ ﻡﻲآﺮدم آﻪ وﻗﺖ ﻥﺸﺪ ﺑﻜﻨﻢ. ﺑﻪ اﻳﻦ ﺑﺎﻗﺮي ﻡﻲﮔﻔﺘﻢ: ول آﻦ اﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﺖ آﺜﻴﻒ‬ ‫را! هﻤﻴﻦ آﻪ اﻳﻦ هﻤﻪ از ﺧﺎﻥﻮادﻩات ﻥﻔﻠﻪ ﺷﺪﻥﺪ، ﺑﺮات ﺑﺲ ﻥﻴﺴﺖ؟ ول آﻦ ﺑﺎﺑﺎ! ﺡﺎﻻ‬ ‫ﻡﻲﺧﻮاي رﺋﻴﺲ ﺟﻤﻬﻮر ﺑﺸﻲ آﻪ ﭼﻲ ﺑﺸﻪ؟! ﭼﻲ ﻡﻲﺷﻪ؟ ﮔﻮش آﻪ ﻥﻤﻲآﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﮔﻮﺷﺸﺎن را ﺑﮕﻴﺮي و ﺑﮕﻮﻳﻲ: هﻠﻠﻠﻠﻮووو… ول آﻦ ﺑﺎﺑﺎ اﺳﺪاﷲ!! ﺳﻴﺎﺳﺖ هﻤﻪاش آﺸﻚ‬ ‫اﺳﺖ. ﻡﺨﺼﻮﺹﺎ آﻪ اﻳﻦﻃﻮري ﺑﺎ وﻃﻨﻔﺮوﺷﻲ هﻢ آﻮك ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎ ﻡﺬهﺐ. ﺑﺎ ﻡﻼ، ﺑﺎ‬ ‫ﺹﺪام، ﺑﺎ اﺳﺘﺎﻟﻴﻦ. اﻡﺎ ﻥﻤﻲﻓﻬﻤﻨﺪ آﻪ. ﺑﺨﻴﺎﻟﺸﺎن ﺗﺨﻢ دو رزدﻩ ﻡﻲآﻨﻨﺪ، ﺗﺨﻢ دو زردﻩي‬ ‫ﻃﻼﻳﻲ. اي دل ﻏﺎﻓﻞ! اﺹﻼ وﻟﺶ آﻦ. اﻗﻼ ﻡﻦ و ﺗﻮ اﻳﻦ ﺟﺎ ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖ دارﻳﻢ ﺑﺎ هﻢ ﮔﭗ‬ ‫ﺑﺰﻥﻴﻢ. هﻲ ﺡﺮف ﺑﺰﻥﻴﻢ. از ﺧﻮدﻡﺎن اﻥﺘﻘﺎد آﻨﻴﻢ. از ﺑﻘﻴﻪ و ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ: از ﻡﺎ آﻪ ﮔﺬﺷﺖ، اﻡﺎ‬ ‫اﮔﺮ وﻗﺖ داﺷﺘﻴﻢ، اول از هﻤﻪ زﻥﺪﮔﻲ ﻡﻲآﺮدﻳﻢ. اول از هﻤﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ را ﻳﺎد‬ ‫ﻡﻲﮔﺮﻓﺘﻴﻢ و ﻡﻦ ﺡﺎﻻ ﺑﺮاي هﻤﻴﻦ اﺳﺖ آﻪ ﻡﻲﺗﻮاﻥﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ، ﺗﻮ ﻳﻚ ﺟﻮال ﺑﺮوم. ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ و‬ ‫ﺑﺎهﺎت ﺡﺮف ﺑﺰﻥﻢ. ﻡﻲداﻥﻲ اﻳﻦ ﺟﺎ ﻡﺤﻤﺪ ﺁﻗﺎ هﻢ هﺴﺖ. ﺧﻴﻠﻲ دﻟﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ. از ﺧﻮدش، از‬ ‫ﻡﺎ، از ﺑﻘﻴﻪ، ﺡﺘﺎ از هﻤﻴﻦ ﻡﺴﻌﻮد. ﺑﻴﺸﺘﺮ از اوﻥﻢ از ﻡﺮﻳﻢ. ﺑﻴﺎ، اﻳﻦ ﺟﺎ اﻳﺴﺘﮕﺎﻩ ﺁﺧﺮﻩ.‬ ‫هﻤﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﭘﺎﺷﻮن ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﺎ ﻡﻲرﺳﻪ، ﮔﺬرﺷﻮن ﺑﻪ هﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﻡﻲاﻓﺘﻪ و ﻡﻦ اﻳﻦ ﺟﺎ،‬ ‫درﺳﺖ هﻤﻴﻦ ﺟﺎ اﻳﺴﺘﺎدﻩام ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻢ آﻲهﺎ ﻗﺮارﻩ دوﺑﺎرﻩ ﺑﻴﺎن؟!‬ ‫ﻥﻪ ﺑﺎﺑﺎ، اﻳﻦ آﻪ ﻥﺸﺪ آﺎر، ﺑﺒﻴﻦ اﮔﺮ ﺁدم ﺟﺴﻢ ﻥﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻦ ﻥﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﻮاﻥﻴﻦ‬ ‫ﺑﺮاش ﻓﺮق ﻡﻲآﻨﺪ. ﺗﻦ اﺳﺖ آﻪ ﻡﻲﺧﻮاهﺪ، ﺗﻦ اﺳﺖ آﻪ ﺑﺮاي رﺳﻴﺪن ﺑﻪ ﻗﺪرت، از ﺑﻘﻴﻪ‬ ‫ﭘﻠﻪ درﺳﺖ ﻡﻲآﻨﺪ و ﻡﺎ…‬

‫دﺳﺖ رو دﻟﻢ ﻥﮕﺬار. ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻡﻦ هﻢ ﺑﻮد. اﺹﻼ ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﻮدم ﺑﻮد. اﮔﺮ آﻮﺗﺎﻩ‬ ‫ﻡﻲﺁﻡﺪم، ﺗﻮﺑﻪ ﻡﻲآﺮدم و اﻃﻼﻋﻴﻪ ﻡﻲدادم و ﺧﻮدم را درﺳﺖ ﻡﺜﻞ ﻡﺮﻳﻢ، درﺑﺴﺖ در‬ ‫»رهﺒﺮي« ذوب ﻡﻲآﺮدم، ﺡﺎﻻ ﺡﺎﻻهﺎ زﻥﺪﻩ ﺑﻮدم. ﺧﻴﺎل ﻡﻲآﻨﻲ ﻡﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻤﻪ؟ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد آﻪ ﺗﻮ ﺧﻼﺹﻢ آﺮدي؟ ﺡﺎﻻ ﭘﺎﻥﺰدﻩ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺗﻮ ﺑﺎ ﺗﻦ ﻡﺮﻳﻀﺖ ﺁﻡﺪﻩاي اﻳﻦ‬ ‫ﺟﺎ. ﻓﺮﻗﻲ ﻥﻤﻲآﻨﺪ. اﻳﻦ ﺟﺎ هﻴﭽﻲ ﺑﺎ هﻴﭽﻲ ﻓﺮﻗﻲ ﻥﻤﻲآﻨﺪ. هﻤﻪ ﺑﺎ هﻢ ﺑﺮاﺑﺮﻥﺪ. ﻗﺎﺗﻞهﺎ ﺑﺎ‬ ‫ﻡﻘﺘﻮلهﺎ، ﺷﻬﻴﺪهﺎ ﺑﺎ ﻳﺰﻳﺪهﺎ هﻤﻪ ﺑﺎ هﻢ ﺗﻮ ﻳﻚ ﺟﻮال ﻡﻲروﻥﺪ. ﻥﮕﺎﻩ آﻦ هﻤﻴﻦ اﻡﺎم ﺡﺴﻴﻦ‬ ‫آﻪ ﻡﺎ ﺁﻥﻘﺪر ﻥﻮﻥﺶ ﻡﻲﺧﻮردﻳﻢ، اﻳﻦ ﺟﺎ ﺑﺎ ﻳﺰﻳﺪ ﺗﺨﺘﻪ ﺑﺎزي ﻡﻲآﻨﺪ. ﺧﺐ، ﭼﻴﻜﺎر آﻨﻨﺪ؟‬ ‫ﺡﻮﺹﻠﻪﺷﺎن ﺳﺮ ﻡﻲرود. اوﻟﺶ ﻳﻚ ﺧﻮردﻩ ﻡﻲروﻥﺪ ﺗﻮ ﻥﺦ هﻢ و هﺮ آﻲ ﺑﺮاي ﺁن ﻳﻜﻲ‬ ‫ﺷﺎخ و ﺷﺎﻥﻪ ﻡﻲآﺸﺪ. ﺑﻌﺪ ﭘﺸﻢ هﻤﻪﺷﺎن ﻡﻲرﻳﺰد. ﺗﻮ هﻢ ﺗﺎزﻩ ﺁﻡﺪﻩاي، ﺑﻴﺎ ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ‬ ‫اﺳﺖ! هﻤﻪ ﺑﺎ هﻢ دارﻥﺪ ﻋﺮق ﻡﻲﺧﻮرﻥﺪ و ﺗﺮﻳﺎك ﻡﻲآﺸﻨﺪ. ﺑﺮاي هﻴﭻ آﺲ هﻢ ﺗﺨﻤﻲ‬ ‫ﻥﻤﺎﻥﺪﻩ آﻪ ﺧﺮج اﻳﻦ ﺡﻮريهﺎي ﻡﺎﺷﻴﻨﻲ ﺑﻲ اﺡﺴﺎس آﻨﺪ. ﺁدم اﺡﺴﺎس ﻡﻲﺧﻮاهﺪ. ﺁدم، ﺗﻦ‬ ‫ﮔﺮم ﻡﻲﺧﻮاهﺪ، ﺁدم، ﺁدﻡﻴﺖ ﻡﻲﺧﻮاهﺪ و دﻳﺪي آﻪ ﻡﺎ ﭼﻄﻮر از ﺁدﻡﻴﺖ درﺁﻡﺪﻳﻢ؟!‬ ‫اوﻟﺶ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻡﻲآﺸﻴﺪم. ﺧﺠﺎﻟﺖ هﻢ داﺷﺖ، ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﺗﺨﻤﻢ؟ ﭼﻪ‬ ‫ﻡﻲﺧﻮاهﺪ ﺑﺸﻮد؟ ﺁدﻡﻲ آﻪ ﺟﺴﻢ ﻥﺪارد، ﺗﻦ ﻥﺪارد، ﺡﺲ ﻥﺪارد، ﻏﻴﺮﺗﺶ هﻢ ﻳﻮاش ﻳﻮاش‬ ‫آﺮخ ﻡﻲﺷﻮد. وﻟﻲ ﻡﻦ دﻟﻢ ﺑﺮاي اون دﻥﻴﺎ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ. دل هﻤﻪﻡﻮن ﺗﻨﮓ ﻡﻲﺷﻪ. ﺑﺒﻴﻦ اﻳﻦ‬ ‫ﺟﺎ هﻴﭻ ﺧﺒﺮي ﻥﻴﺴﺖ. ﻡﻲﺗﻮاﻥﻲ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻡﺖ ﺑﺎ اﻳﻦ دﺧﺘﺮهﺎي ﻡﺎﺷﻴﻨﻲ ﺑﺨﻮاﺑﻲ، اﻡﺎ هﻴﭻ‬ ‫ﻃﻮريات ﻥﺸﻪ. ﺑﺮاي ﻋﺸﻖ ورزﻳﺪن ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻦ داﺷﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺡﺲ داﺷﺖ و ﻡﺎ ﺑﺮاي ﭼﻪ‬ ‫ﻡﺰﺡﺰﻓﺎﺗﻲ، دﻥﻴﺎﻡﺎن را از دﺳﺖ دادﻳﻢ و اﻳﻦ هﻤﻪ هﻢ ﺗﻒ و ﻟﻌﻨﺖ. راﺳﺘﻲ اﻳﻦ ﺟﺎ ﺧﻤﻴﻨﻲ‬ ‫هﻢ هﺴﺖ. ﻥﮕﺎﻩ آﻦ، ﻥﻪ ﻋﻤﺎﻡﻪاي دارد و ﻥﻪ ﻋﺮقﭼﻴﻨﻲ. ﻋﺒﺎ و ﻗﺒﺎش را هﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻥﺪ و‬ ‫ﻟﺨﺖ و ﻋﻮر ﻥﺸﺴﺘﻪ اﺳﺖ اﻳﻦ ﺟﺎ. ﺁرﻩ هﻤﺎن ﭘﻴﺮﻡﺮد اآﺒﻴﺮي آﻪ ﻡﻲﺑﻴﻨﻲ، ﺁن ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺮت‬ ‫ﻡﻲزﻥﻪ ﺧﻤﻴﻨﻲاﻳﻪ. وﻟﺶ آﻦ ﻡﻲﺧﻮاي ﺑﺮي ﭼﻴﻜﺎرش آﻨﻲ. اي داد ﺑﻴﺪاد! ﺗﻮ هﻨﻮز‬ ‫ﻥﻔﻬﻤﻴﺪي آﻪ اﻳﻦ ﺡﺮفهﺎ اﻳﻦ ﺟﺎ ﻳﻚ ﺟﻮ ارزش ﻥﺪارد؟! وﻟﻢ آﻦ، اﻗﻼ ﻥﺸﺴﺘﻪ و ﭼﺮت‬ ‫ﻡﻲزﻥﻪ، ﻡﺤﻤﺪ ﺁﻗﺎ آﻪ از ﺧﻮدش هﻢ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻡﻲآﺸﺪ. از زﻥﺶ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻡﻲآﺸﺪ و هﻤﻪاش‬ ‫ﻡﻨﺘﻈﺮ ﺗﺮاب اﺳﺖ آﻪ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﭼﺮا زﻥﺶ را ﺗﻮر زد! ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﻡﻲآﻨﺪ؟ ﺡﺎﻻ اﻳﻦ ﻥﺸﺪ، ﻳﻜﻲ‬ ‫ِ‬ ‫دﻳﮕﻪ. ﻡﻲدوﻥﻲ اﻳﻦ ﻡﺤﻤﺪ ﺁﻗﺎ ﺧﻮﺷﮕﻞ هﻢ ﺑﻮدﻩ. ﺧﺒﺮ داري؟ هﻤﺎﻥﺠﻮري، ﺧﻮﺷﮕﻞ هﻢ‬ ‫ﻡﺎﻥﺪﻩ. اﻳﻦ ﺟﺎ ﺧﺎﺹﻴﺘﺶ اﻳﻨﻪ آﻪ ﺗﻮ هﺮ ﺟﻮري ﻡﺮدي، هﻤﻮﻥﺠﻮري اﻳﻦ ﺟﺎ ﻡﻲﻡﻮﻥﻲ. ﻡﺜﻼ‬ ‫ﺗﻮ ﺑﺎ هﻤﺎن رﻳﺨﺖ و ﻗﻴﺎﻓﻪي ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎﻥﻲات اﻳﻨﺠﺎﻳﻲ. رﻡﻖ هﻢ ﻥﺪاري. ﺑﺮاي هﻤﻴﻦ هﻢ‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﻥﻤﻲﺗﻮاﻥﻲ ﺧﻴﺰ ورداري. ﺧﻤﻴﻨﻲ را ﺑﺒﻴﻦ. ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ ﺟﻮري ﭘﺸﻤﺶ رﻳﺨﺘﻪ، ﻋﻮﺿﺶ‬ ‫ﺑﻬﺸﺘﻲ هﻤﺎﻥﺠﻮر ﺧﻮﺷﮕﻞ و ﺗﻮ دل ﺑﺮوﺳﺖ آﻪ ﺑﻮد. ﺁﺧﺮ ﺑﻴﭽﺎرﻩ را آﺸﺘﻨﺪ. راﺳﺘﻲ هﻴﭻ‬ ‫ﻓﻜﺮ آﺮدﻩاي آﻪ اﮔﺮ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻨﺪيهﺎي ﺁن دﻥﻴﺎﻳﻲ را آﻨﺎر ﺑﮕﺬاري، ﭼﻪ دﻥﻴﺎي ﻋﺠﻴﺐ و‬ ‫ﻏﺮﻳﺒﻲ ﻡﻲﺷﻪ؟!‬ ‫زﻳﺎد ﺳﺨﺖ ﻥﮕﻴﺮ. اﻳﻦ ﺟﺎ آﺴﻲ ﻥﻴﺴﺖ آﻪ ﺟﺎﺳﻮﺳﻲات را ﺑﻜﻨﺪ. آﺴﻲ ﻥﻴﺴﺖ آﻪ‬ ‫زﻥﺪاﻥﻲات آﻨﺪ. آﺴﻲ ﻥﻴﺴﺖ آﻪ ﻡﻮاﻇﺒﺖ ﺑﺎﺷﺪ آﻪ ﻡﺒﺎدا ﺑﻪ ﺁدﻡﻴﺖ ﻥﺎﺧﻨﻚ ﺑﺰﻥﻲ. وﻟﻲ ﭼﻪ‬ ‫ﻓﺎﻳﺪﻩ؟ ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ، وﻗﺘﻲ ﺡﺴﻲ ﻥﻤﺎﻥﺪﻩ آﻪ ﺑﺸﻪ‬

‫ﺑﺎهﺎش ﺡﺎل آﺮد، ﺡﺎﻟﻲ ﻥﻤﺎﻥﺪﻩ آﻪ ﺑﺸﻪ ﺑﺎهﺎش ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪ و رﻓﺖ ﺗﻮ ﻥﺦ ﻳﻚ دﺧﺘﺮ‬ ‫ﺧﻮﺷﮕﻞ ﭼﺎدري ﺗﻮي راﻩ ﻡﺪرﺳﻪ، ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩاي دارﻩ؟ هﻤﻮن دﺧﺘﺮي آﻪ ﺗﺎ ﻥﺰدﻳﻚ ﺗﻮ‬ ‫ﻡﻲرﺳﻴﺪ، ﭼﺎدرش را ﺗﻤﺎم ﻗﺪ ﺑﺎز ﻡﻲآﺮد، ﺗﺎ دﻟﺘﻮ ﺁب آﻨﻪ. اﺹﻼ ﻓﻜﺮ آﺮدي آﻪ ﭼﺮا اﻳﻦ‬ ‫ﻃﻮر ﭼﻴﺰهﺎ اﻳﻦ ﺟﺎ ﻳﺎد ﺁدم ﻡﻲﺁد؟ ﻳﺎ ﺗﻮ ﺗﺨﺖ ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن. و ﺗﻮ درﺳﺖ هﻤﺎن زﻡﺎﻥﻲ آﻪ‬ ‫هﻤﻪ ﺧﻴﺎل ﻡﻲآﻨﻨﺪ داري ﻥﻔﺲهﺎي ﺁﺧﺮ را ﻡﻲآﺸﻲ و ﺑﺮات ﺁﺑﻐﻮرﻩ ﻡﻲﮔﻴﺮﻥﺪ، ﺗﻮ ﺗﻮي راﻩ‬ ‫ﻡﺪرﺳﻪ دﻥﺒﺎل ﭼﻨﺪ ﺗﺎ دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺷﮕﻞ راﻩ ﻡﻲاﻓﺘﻲ و ﺑﻬﺸﺎن ﻡﺘﻠﻚ ﻡﻲﮔﻲ:‬ ‫ـ اﻟﻬﻲ ورﺑﺒﭙﺮي،‬ ‫و دﺧﺘﺮﻩ دﺳﺖهﺎش را آﻪ ﻡﺜﻞ ﺁﻳﻨﻪ ﺳﻔﻴﺪ و ﻥﺎزك اﺳﺖ، ﺑﻪ ﮔﻮﻥﻪهﺎش ﻡﻲزﻥﺪ و ﻡﻲﮔﻮﻳﺪ:‬ ‫واي… ذﻟﻴﻞ ﻡﺮدﻩ!‬ ‫و ﺗﻮ وﻗﺖ ﻡﻲآﻨﻲ ﺳﻴﺮ ﻥﮕﺎش آﻨﻲ. ﺳﻴﺮ ﺳﻴﺮ. ﺑﻌﺪ ﺷﺐ، روي ﻡﻬﺘﺎﺑﻲ ﭘﺸﺖ ﺑﺎم‬ ‫ﺧﺎﻥﻪﺗﺎن ﺧﻮاﺑﺸﻮ ﻡﻲﺑﻴﻨﻲ و ﻡﻼﻓﻪ را از روت ﭘﺲ ﻡﻲزﻥﻲ. ﺁﻥﻮﻗﺖ ﺹﺒﺢ آﻪ ﻡﻲﺷﻪ‬ ‫ﻡﻲﺑﻴﻨﻲ اي داد ﺑﻴﺪاد، داﻡﺎد ﺷﺪﻩاي! و ﻡﺎدرت، زن ﺑﻴﭽﺎرﻩ آﻪ از ﺗﻮ هﻢ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻡﻲآﺸﺪ،‬ ‫ﺑﺮاي اﻳﻦ آﻪ ﺷﺎﺷﺖ آﻒ آﺮدﻩ و ﭘﺸﺖ ﻟﺒﺖ ﺳﺒﺰ ﺷﺪﻩ، آﻔﺮ ﻡﻲﮔﻮﻳﺪ. زورش هﻢ ﻥﻤﻲرﺳﺪ‬ ‫آﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎت ﺑﮕﻮﻳﺪ: ﺁﻗﺎ دﺳﺘﻲ ﺑﺎﻻ آﻨﻴﻦ، وﮔﺮ ﻥﻪ اﻳﻦ ﭘﺴﺮﻩ آﺎر دﺳﺘﻤﻮن ﻡﻲدﻩ.‬ ‫ﺑﺎﺑﺎت آﻪ ﺗﻮ آﺎر ﺧﻮدﺷﻪ، ﺹﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ ﺟﻮن ﻡﻲآﻨﻪ. ﻳﻚ ﻗﺮﻡﺴﺎﻗﻲ را هﻢ‬ ‫ﻡﻲﺷﻨﺎﺳﻪ آﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪهﺎ ﺑﺮاش ﺹﻴﻐﻪ ﺟﻮر ﻡﻲآﻨﻪ و ﻡﺎدرت آﻪ آﻠﻲ ﺧﻮدش را‬ ‫ﺑﺰك آﺮدﻩ و ﻡﻨﺘﻈﺮ ﺡﺎﺟﻲ ﻥﺸﺴﺘﻪ، هﻤﺎن ﻥﺸﺴﺘﻨﻜﻲ ﺧﻮاﺑﺶ ﻡﻲﺑﺮﻩ. ﺑﻌﺪ ﻡﻲﺁد ﺧﺎﻥﻪ.‬ ‫ﻳﻮاﺷﻜﻲ زﻳﺮ ﻟﺤﺎف را ﺑﺎﻻ ﻡﻲزﻥﺪ و ﺹﺒﺢ آﻠﻪي ﺳﺤﺮ هﻢ ﺑﻘﭽﻪي ﺡﻤﺎﻡﺶ را ﺑﺮ ﻡﻲدارد‬ ‫و راﻩ ﻡﻲاﻓﺘﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺡﻤﺎﻡﻲ ﺡﻘﻴﻘﺖ. هﻤﺎن آﻪ ﺳﺮ ﺳﻪ راﻩ ﺳﻴﺮوس اﺳﺖ. و ﻡﺎدرت‬ ‫هﺎج و واج، از اﻳﻦ آﻪ ﭼﻄﻮري ﺡﺎﺟﻲ ﺑﻪ ﺡﻤﺎم اﺡﺘﻴﺎج ﭘﻴﺪا آﺮدﻩ، ﻻﺑﺪ ﺗﻮ دﻟﺶ ﺁن‬ ‫ﻗﺮﻡﺴﺎق واﺳﻄﻪ را ﻥﻔﺮﻳﻦ ﻡﻲآﻨﻪ، ﻳﺎ هﻢ آﻪ ﺧﻴﺎل ﻡﻲآﻨﻪ: ﻥﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺎﺑﺎت هﻢ ﻡﺜﻞ ﺗﻮ ﻡﺤﺘﻠﻢ‬ ‫ﺷﺪﻩ. و ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ هﻤﻪي اﻳﻦ دري وريهﺎ را ﺑﻌﺪهﺎ ﭼﻬﻞ/ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ، ﺗﻮي ﻥﺸﺴﺖهﺎي‬ ‫رهﺒﺮي، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺎﺋﻴﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﺑﺎر ﺗﻨﺎﻗﺾ، ﺗﻮ ﺟﻤﻊ ﺑﺮاي ﺡﻀﺎر ﻥﻤﺎﻳﺶ ﺑﺪي. ﺑﻌﻀﻲهﺎ‬ ‫هﺮي ﻡﻲزﻥﻨﺪ زﻳﺮ ﺧﻨﺪﻩ و ﺗﻮ ﻋﻮض اﻳﻦ آﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩهﺎ را ﺑﻪ ﺑﺎد ﺳﭙﺮدﻩ ﺑﺎﺷﻲ، ﻡﺜﻞ‬ ‫هﻤﻪي ﻡﺮدم ﻋﺎدي آﻪ هﺮ روز ﺑﺮاي داﺷﺘﻦ ﻳﻚ ﺧﺎﻃﺮﻩي ﻥﻮ ﺗﻼش ﻡﻲآﻨﻨﺪ و آﻴﻔﺶ را‬ ‫ﻡﻲﺑﺮﻥﺪ، ﻡﺠﺒﻮري ﺑﺎ هﻤﺎن ﺧﺎﻃﺮات ﻋﺘﻴﻘﻪات آﻪ ﺡﺎﻻ دﻳﮕﻪ ﻡﺜﻞ ﺧﻮدت ﻋﺘﻴﻘﻪ ﺷﺪﻩ، ﺡﺎل‬ ‫آﻨﻲ. ﻥﻪ ﻥﻪ، ﺧﻮدت را اﻓﺸﺎ آﻨﻲ و ﺑﮕﻮﻳﻲ آﻪ: ﺑﻌﻠﻪ… ﺑﺮادر… ﻡﺎ وﻗﺘﻲ آﻪ ﺑﻪ ﺗﻦ‬ ‫ﻋﻴﺎﻟﻤﺘﺎن ﺗﻮ ﺗﺎرﻳﻜﻲ دﺳﺖ ﻡﻲزدﻳﻢ، از ﺳﻔﺘﻲ ﭘﺴﺘﺎنهﺎش آﻴﻒ ﻡﻲآﺮدﻳﻢ. آﻮ ﺡﺎﻻ ﺁن ﻋﻴﺎل‬ ‫ﻡﺮﺑﻮﻃﻪ آﻪ رهﺒﺮي ﮔﻮزﻳﺪ ﺑﻪ هﻤﻪي ﺧﺎﻃﺮاﺗﺖ و ﺑﻪ آﺸﺘﻨﻨﺶ داد؟! آﺠﺎﺳﺖ ﺁن ﺧﺎﻃﺮات‬ ‫رﻥﮓ و وارﻥﮓ ﺟﻮاﻥﻲ؟ ﺁن دوﺳﺖ داﺷﺘﻦهﺎ و ﺗﻮ ﻡﺠﺒﻮر ﺷﺪي ﺗﻮ ﻥﺸﺴﺖ رهﺒﺮي ﺑﻪ‬ ‫ﺹﻮرﺗﺶ ﺗﻒ ﺑﻴﺎﻥﺪازي و ﺑﮕﻲ: ﻋﻔﺮﻳﺘﻪ، اوﻥﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻪ: ﺟﺎآﺶ. ﺗﺎ از هﻢ ﺑﺪﺗﻮن ﺑﻴﺎد و‬ ‫ﺑﺘﻮﻥﻴﻦ ﺑﺮ اﺳﺎس رهﻨﻤﻮدهﺎي رهﺒﺮي ﺧﻮدﺗﺎن را ﺑﺮاي ﺳﻪ ﻃﻼﻗﻪ ﺷﺪن ﺁﻡﺎدﻩ آﻨﻴﻦ!‬ ‫راﺳﺘﻲ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻥﻤﻲآﺸﻴﺪﻳﻦ؟ اﻳﻦ هﻴﺴﺘﺮي ﺟﻨﺴﻴﺖ را از آﺠﺎ ﺗﻮ ﻋﻘﺎﻳﺪﺗﻮن ﺟﺎ‬ ‫آﺮدﻳﻦ؟ آﻲ ﻡﺤﻤﺪ ﺁﻗﺎ اﻳﻦ ﺡﺮفهﺎ را زدﻩ‬

‫ﺑﻮد؟ آﻲ ﺧﻮد ﻡﺤﻤﺪ اﻳﻦ آﺎرهﺎ را آﺮدﻩ ﺑﻮد؟ ﻡﮕﺮ ﻡﺤﻤﺪ ﺧﻮدش ﺑﻴﺴﺖ ﺗﺎ زن ﻥﺪاﺷﺖ؟‬ ‫ﻡﮕﺮ ﺧﻮد ﻋﻠﻲ ﺁن هﻤﻪ زن و ﺹﻴﻐﻪ و آﻨﻴﺰ ﻥﺪاﺷﺖ. ﭘﺲ ﭼﻬﻞ و هﺸﺖ ﺗﺎ ﺑﭽﻪاش ازآﺠﺎ‬ ‫ﺁﻡﺪﻩاﻥﺪ؟ ﺑﻴﺎ ﺑﺒﻴﻦ هﻤﻴﻦ اﻡﺎم ﺡﺴﻨﻲ آﻪ اﻳﻦ ﻗﺪر ﺧﺮﺟﺶ ﻡﻲآﺮدﻳﻦ، ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺳﻴﺼﺪ و ﭘﻨﺠﺎﻩ‬ ‫ﺗﺎ زﻥﺶ هﻤﺎن دور و ﺑﺮهﺎ آﺰ آﺮدﻩ و ﻥﻤﻲﺗﻮﻥﻪ از دﺳﺘﺸﻮن ﺳﺮش را ﺑﺨﺎروﻥﻪ.‬ ‫ﻡﺪﺗﻲ ﺗﻮ »اور« ﻥﮕﺮم داﺷﺘﻨﺪ. در را ﻗﻔﻞ ﻡﻲآﺮدﻥﺪ و ﺷﻬﺮزاد را ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻥﺪ آﻪ‬ ‫ﻡﻮاﻇﺒﻢ ﺑﺎﺷﺪ. اﺳﻤﻢ را ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدن ﺗﺤﺖ اﻟﺤﻔﻆ. ﺑﻌﺪ هﺮ وﻗﺖ ﻡﺴﻌﻮد ﻋﺸﻘﺶ ﻡﻲآﺸﻴﺪ،‬ ‫ﺑﺎ دورﺑﻴﻦ ﻡﻲﺁﻡﺪ ﺗﻮ هﻤﺎن اﺗﺎق و ﻡﻲﮔﻔﺖ ازم ﻓﻴﻠﻢ ﺑﮕﻴﺮﻥﺪ. ﭼﻨﺪ روز ازم ﻓﻴﻠﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﭼﻨﺪ‬ ‫دﻩ ﺳﺎﻋﺖ ﻓﻴﻠﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﻡﺴﻌﻮد ﺹﺒﺢهﺎ آﻪ دﻳﮕﻪ آﺎري ﻥﺪاﺷﺖ، ﻡﻲﻥﺸﺴﺖ ﺑﻪ ﻥﮕﺎﻩ‬ ‫آﺮدن. ﭼﻴﻜﺎر آﻨﻢ، دﻟﻢ ﺑﺮا هﻤﻪﻡﻮن ﻡﻲﺳﻮﺧﺖ. داﺷﺖ هﻤﻪ را ﺑﻪ ﺑﺎد ﻡﻲداد و ﺑﻪ ﺑﺎد هﻢ‬ ‫داد و ﻡﻦ دوﺑﺎرﻩ ﺗﻮ هﻤﺎن اﺗﺎق رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﺗﻮ ﻥﺦ هﻤﺎن دﺧﺘﺮﻩي ﺗﻮ راﻩ ﻡﺪرﺳﻪ. ﺑﻌﺪ ﻳﺎد‬ ‫ﻡﺎدر اﻓﺘﺎدم. ﺑﻴﭽﺎرﻩ، هﻤﻪاش ﺟﺎرو دﺳﺘﺶ ﺑﻮد. ﺁﻗﺎم آﻪ زورش ﻡﻲرﺳﻴﺪ ﺑﺮاي آﻠﻔﺖ‬ ‫ﺑﮕﻴﺮد، ازش درﻳﻎ ﻡﻲآﺮد و ﺷﺐهﺎي ﺟﻤﻌﻪ هﻤﻪي ﻓﺎﻡﻴﻞ ﺟﻤﻊ ﻡﻲﺷﺪﻳﻢ ﺗﻮ ﺧﺎﻥﻪﻡﺎن.‬ ‫دﺧﺘﺮهﺎ ﻡﻲرﻓﺘﻦ ﺗﻮ اﻥﺪروﻥﻲ و ﻡﺎ ﭘﺴﺮا ﺗﻮ ﺡﻴﺎط. ﻳﺎ هﻤﻮن ﺡﻴﺎط درﻥﺪﺷﺖ آﻪ ﺁﻗﺎﺟﻮن ﻓﻘﻂ‬ ‫واﺳﻪي روﺿﻪ و ﺳﻔﺮﻩ ﺧﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮد. اﺗﺎقهﺎش ﺑﻪ هﻢ راﻩ داﺷﺘﻨﺪ و زنهﺎ را ﻡﻲﻓﺮﺳﺘﺎدﻥﺪ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺑﺎم ﺗﺎ از ﺁن ﺑﺎﻻ ﻋﺰاداري آﻨﻨﺪ. و ﺡﺎﻻ ﺷﻤﺎهﺎ ﺗﻮ هﻤﺎن اﺷﺮف، ﺑﺴﺎط ﺡﺎﺟﻲ را‬ ‫ﺗﻜﺮار آﺮدﻳﻦ.‬ ‫ﺧﻮﺷﺖ ﻥﻤﻲﺁد، ﻥﻴﺎد. ﻡﻦ آﻪ ﻥﻤﻲﺗﻮﻥﻢ ﺡﺮف ﻥﺰﺗﻢ. ﺑﻪ هﻤﻴﻦ ﻡﺤﻤﺪ ﺁﻗﺎ ﮔﻔﺘﻢ. ﺑﺎورش‬ ‫ﻥﻤﻲﺷﺪ. ﻡﻲﮔﻔﺖ: ﺡﻴﺎ هﻢ ﺧﻮب ﭼﻴﺰﻳﻪ. اﻡﺎ ﭼﻴﻜﺎر ﻡﻲﺗﻮاﻥﺴﺖ ﺑﻜﻨﺪ؟ آﺎري از دﺳﺘﺶ ﺑﺮ‬ ‫ﻥﻤﻲﺁﻡﺪ. ﺁدم وﻗﺘﻲ ﻡﻲﺗﻮاﻥﺪ آﺎري ﺑﻜﻨﺪ آﻪ زﻥﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. وﻗﺘﻲ ﻡﺮدي آﻪ ﻡﺮدي. هﻲ ﻥﮕﺎﻩ‬ ‫آﻦ، ﻋﻤﺎد هﻢ ﺁﻡﺪ. ﭼﻄﻮرﻳﻦ ﺡﺎج ﺁﻗﺎ؟ ﻥﻪ ﻥﻪ آﺮﺑﺎﻻﻳﻲ ﻋﻤﺎد ﺟﺎن. ﭼﻘﺪر ﻡﺴﻌﻮد دوﺳﺘﺘﺎن‬ ‫داﺷﺖ. اﺹﻼ ﻡﻲدوﻥﻲ ﭼﻴﻪ، ﻡﻦ ﻓﻜﺮ ﻡﻲآﻨﻢ ﺗﻮ دﻥﻴﺎ ﻳﻚ ﻡﺮض اﻓﺘﺎدﻩ، ﺁﺧﺮ ﻡﮕﺮ ﻡﻲﺷﻮد‬ ‫آﻪ در هﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻲ آﻪ ﻡﺎ ﺡﺮف ﻡﻲزﻥﻴﻢ، اﻳﻦ هﻤﻪ ﻥﻔﻠﻪ ﺑﻴﻨﺪازﻥﺪ ﭘﺎﺋﻴﻦ. ﻡﻲﺑﻴﻨﻲ آﻪ‬ ‫ﻡﻲاﻥﺪازﻥﺪ ﭘﺎﺋﻴﻦ و هﻴﭽﻜﺲ هﻢ آﺎري ﻥﻤﻲﺗﻮاﻥﺪ ﺑﻜﻨﺪ.‬