You are on page 1of 8

‫ﻧﻴﻢ ﻧﮕﺎهﻲ ﺑﻪ ﺳﻮرﻩي ﺗﻮﺑﻪ!


‫ﻧﺎدرﻩ اﻓﺸﺎري‬

‫ﻧﺎم دوم ﺳﻮرﻩي ﺗﻮﺑﻪ را در ﻗﺮﺁن‪ ،‬ﺑﺮاﺋﺖ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ آﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺑﻴﺰاري‬


‫اﺳﺖ‪ .‬اﻧﺸﺎي اﻱﻦ ﺳﻮرﻩ ﺁﺧﺮﻱﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪاي اﺳﺖ آﻪ ﺁن را وﺣﻲ ﻱﺎ ﻧﺰول ﻗﺮﺁن‬
‫ﻧﺎﻣﻴﺪﻩاﻧﺪ؛ ﺑﻪ هﻤﻴﻦ دﻝﻴﻞ هﻢ ﺳﻮرﻩاي ﻣﺪﻧﻲ اﺳﺖ؛ ﺑﻪ اﻱﻦ ﻣﻔﻬﻮم آﻪ در اوج ﻗﺪرت‬
‫ﺳﻴﺎﺳﻲ‪/‬اﻱﺪﺋﻮﻝﻮژﻱﻚ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮ زﺑﺎن او ﺟﺎري ﺵﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬در واﻗﻊ ﻣﻲﺗﻮان ﺳﻮرﻩي‬
‫ﺗﻮﺑﻪ را ﺗﻜﺎﻣﻞ دﻱﺪﮔﺎﻩهﺎي ﻗﺪرت ﻃﻠﺒﺎﻧﻪي ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻌﺮﻱﻒ آﺮد‪ .‬ﭼﺮا آﻪ اﮔﺮ‬
‫ﺳﻮرﻩهﺎي دﻱﮕﺮ ﻗﺮﺁن »ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ« ﺁﻏﺎز ﻣﻲﺵﻮد‪ ،‬در اﻱﻦ‬
‫ﺳﻮرﻩ‪ ،‬ﻣﺤﻤﺪ از زﺑﺎن اﷲ از هﻤﺎن ﺁﻏﺎز ﺵﻤﺸﻴﺮش را ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﺎن از رو‬
‫ﻣﻲﺑﻨﺪد و اﻱﺸﺎن را ﭼﻪ در اﻱﻦ ﺟﻬﺎن و ﭼﻪ در ﺟﻬﺎن دﻱﮕﺮ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ و ﺣﺮق و ﺵﻜﻨﺠﻪ‬
‫و دﻱﮕﺮ ﻋﺬابهﺎي اﻝﻴﻢ و ﺵﺪﻱﺪ ﺗﻬﺪﻱﺪ ﻣﻲآﻨﺪ‪ .‬ﺳﻮرﻩي ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻬﻤﻴﻦ ﺳﻮرﻩي ﻗﺮﺁن‬
‫اﺳﺖ و ‪ 129‬ﺁﻱﻪ دارد‪.‬‬
‫ﺁﻱﻪي ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺎ ﺑﻴﺰاري اﷲ و ﻣﺤﻤﺪ از ﻣﺸﺮآﺎن و آﺴﺎﻧﻲ آﻪ ﺑﺎ ﺁنهﺎ ﭘﻴﻤﺎن‬
‫ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬ﺁﻏﺎز ﻣﻲﺵﻮد؛ ﺑﻲ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻱﻦ آﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮد ﺑﺎ ﻣﺸﺮآﺎن ﭘﻴﻤﺎن ﺑﺴﺘﻪ‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬
‫در ﺁﻱﻪي دوم »ﭘﺲ ﭼﻬﺎر ﻣﺎﻩ ﺑﻪ ﺵﻤﺎ ]ﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن[ ﻣﻬﻠﺖ دادﻩ ﺵﺪﻩ اﺳﺖ‬
‫آﻪ در اﻱﻦ ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﺳﻴﺮ آﻨﻴﺪ و ﺑﺪاﻧﻴﺪ آﻪ از اﷲ ]ﻱﺎ ﻝﺸﻜﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن[ ﻧﺘﻮاﻧﻴﺪ‬
‫ﮔﺮﻱﺨﺖ و اوﺳﺖ آﻪ آﺎﻓﺮان را رﺳﻮا ﻣﻲﺳﺎزد‪«.‬‬
‫وﻱﮋﮔﻲ ﺧﺎﺻﻲ آﻪ در اﻱﻦ ﺁﻱﻪهﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ ،‬در هﻢ ﺵﺪن ﻧﻘﺶ آﻔﺎر و‬
‫ﻣﺸﺮآﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﺵﺎﻱﺪ هﻢ ﺗﻔﻜﻴﻚهﺎﻱﻲ آﻪ ﻣﺎ ﺑﻌﺪهﺎ ﺑﻴﻦ اﻱﻦ دو ﮔﺮوﻩ ﻋﻘﻴﺪﺗﻲ ﺧﻮاﻧﺪﻩ و‬
‫ﺵﻨﻴﺪﻩاﻱﻢ‪ ،‬ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﭘﺮداﺧﺘﻪي ذهﻦ ﻋﻠﻤﺎي اﺳﻼﻣﻲ ﻣﺘﺎﺧﺮ اﺳﺖ و ﺧﻮد »اﷲ« و‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﻦ اﻱﻦ دو ﮔﺮوﻩ اﻋﺘﻘﺎدي ﺗﻔﻜﻴﻜﻲ ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮدﻩاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺵﺎدروان ﻋﻠﻲ دﺵﺘﻲ در آﺘﺎب ﭘﺮ ارﺟﺶ »‪ 23‬ﺳﺎل رﺳﺎﻝﺖ« اﺵﺎرﻩاي دارد‬
‫ﺑﻪ اﻱﻦ آﻪ در ﻗﺮﺁن‪ ،‬ﭼﻬﺮﻩي ﻣﺤﻤﺪ و اﷲ ﮔﺎﻩ ﭼﻨﺎن در هﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻣﻲﺵﻮد آﻪ ﺗﻔﻜﻴﻚ‬
‫اﻱﻦ دو ﭼﻬﺮﻩ از هﻢ ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺎﻩ ﺁﻱﻪاي در اﺑﺘﺪا از ﺳﻮي اﷲ اﻧﺸﺎء ﻣﻲﺵﻮد‬
‫وﻝﻲ در اداﻣﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﺎن ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻈﺮات و ﻣﻨﺎﻓﻊ اﺳﺘﺮاﺗﮋﻱﻚ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻲﭘﺮدازد‪ .‬ﺁﻱﻪي اول‬
‫و دوم ﺳﻮرﻩي ﺗﻮﺑﻪ هﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻜﺎﻧﻴﺴﻤﻲ دارد؛ ﭼﺮا آﻪ اﮔﺮ اﷲ و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮش از‬
‫ﻣﺸﺮآﺎن ﺑﻴﺰارﻧﺪ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ اﻱﺸﺎن ﭘﻴﻤﺎن ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ؟!‬
‫داﺳﺘﺎن ﭘﻴﻤﺎن ﺑﺴﺘﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﻣﺸﺮآﺎن هﻢ ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدد ﺑﻪ ﺣﺠﻲ آﻪ ﻣﺤﻤﺪ در‬
‫ﺳﺎل هﺸﺘﻢ ﻱﺎ ﻧﻬﻢ هﺠﺮي ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻱﺰي آﺮدﻩ ﺑﻮد‪ ،‬وﻝﻲ اهﻞ ﻣﻜﻪ از ورود ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ‬
‫ﻣﻜﻪ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮي ﻣﻲآﻨﻨﺪ و ﻣﺤﻤﺪ ﺵﺨﺼﺎ ﺑﺎ اﻱﺸﺎن ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ ﻣﻮﺳﻮم ﺑﻪ »ﺣﺪﻱﺒﻴﻪ«‬
‫ﻣﻲﺑﻨﺪد و در اﻱﻦ ﻗﺮارداد ﺑﺎ ﻣﺸﺮآﻴﻦ ﻗﺮار ﻣﻲﮔﺬارد آﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن‪ ،‬ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﺑﺮاي‬
‫اﻧﺠﺎم ﻣﺮاﺳﻢ ﺣﺞ ﺑﻪ ﻣﻜﻪ ﺳﻔﺮ آﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﺎ ﻧﻮﺵﺘﻪاﻧﺪ آﻪ در ﻣﺘﻦ ﺻﻠﺢﻧﺎﻣﻪ ﻱﺎ ﻗﺮارداد‬
‫ﺣﺪﻱﺒﻴﻪ‪ ،‬ﻣﺤﻤﺪ در اﺑﺘﺪا ﻧﺎﻣﺶ را ﻣﺤﻤﺪ رﺳﻮلاﷲ ﻣﻲﻧﻮﻱﺴﺪ؛ اﻣﺎ اهﻞ ﻣﻜﻪ ﻣﻲﮔﻮﻱﻨﺪ‬
‫آﻪ اﮔﺮ ﻣﺎ ﺗﻮ را ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮي ﻗﺒﻮل داﺵﺘﻴﻢ‪ ،‬ﭼﻪ ﺟﺎي اﻱﻦ هﻤﻪ ﺟﻨﮓ و آﺸﻤﻜﺶ‬
‫ﻣﻲﺑﻮد؟! ﻣﺤﻤﺪ در ﺁﻏﺎز از ﻋﻠﻲ ﻣﻲﺧﻮاهﺪ ﻧﺎﻣﺶ را ﺗﺼﺤﻴﺢ آﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ او ﺳﺮﺑﺎز‬
‫ﻣﻲزﻧﺪ‪ :‬آﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﺮ ﻧﺎم ﺗﻮ ﺧﻂ ﺑﻄﻼن ﻧﻤﻲآﺸﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮد‪ ،‬در ﻣﺘﻦ ﻗﺮارداد‬
‫ﺑﺮ ادﻋﺎي ﭘﻴﺎﻣﺒﺮياش ﺧﻂ ﺑﻄﻼن ﻣﻲآﺸﺪ و ﺧﻮد را ﻣﺤﻤﺪ اﺑﻦ ﻋﺒﺪاﷲ ﻣﻲﻧﺎﻣﺪ! در‬
‫اﻱﻦ ﺑﻴﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ اﺳﺘﺮاﺗﮋﻱﻚ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻲآﻨﺪ و او ﭼﻮن دﻱﮕﺮ ﺿﺮورﺗﻲ ﺑﺮاي‬
‫ﻣﺎﻧﺪن ﺑﺮ ﺳﺮ ﭘﻴﻤﺎﻧﺶ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬از زﺑﺎن اﷲ ﻗﺮارداد را ﻱﻚ ﻃﺮﻓﻪ ﻓﺴﺦ آﺮدﻩ‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﻣﻜﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻲآﻨﺪ‪.‬‬
‫در ﺁﻱﻪي ﺳﻮم »در روز ﺣﺞ ﺑﺰرگ ]ﺣﺞ اآﺒﺮ[ از ﺟﺎﻧﺐ اﷲ و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮش ﺑﻪ‬
‫ﻣﺮدم اﻋﻼم ﻣﻲﺵﻮد آﻪ اﷲ و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮش از ﻣﺸﺮآﺎن ﺑﻴﺰارﻧﺪ؛ ﭘﺲ اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ آﻨﻴﺪ‬
‫ﺑﺮاﻱﺘﺎن ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ و ﻝﻲ اﮔﺮ ﺳﺮﭘﻴﭽﻲ آﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺪاﻧﻴﺪ آﻪ از اﷲ ﻧﺘﻮاﻧﻴﺪ ﮔﺮﻱﺨﺖ‪ .‬و‬
‫آﺎﻓﺮان را ﺑﻪ ﻋﺬاﺑﻲ دردﻧﺎك ﺑﺸﺎرت دﻩ!« در اﻱﻦ ﺁﻱﻪ ﺟﺎﺑﺠﺎ ﺵﺪن ﻧﻘﺶ ﺿﻤﻴﺮ ﺳﻮم‬
‫ﺵﺨﺺ ﺟﻤﻊ و دوم ﺵﺨﺺ ﺟﻤﻊ و دوم ﺵﺨﺺ ﻣﻔﺮد ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﻤﻖ اﺳﺖ!‬
‫در ﺁﻱﻪي ﺑﻌﺪ ﺑﺎ اﻱﻦ آﻪ اﷲ در اوﻝﻴﻦ ﺁﻱﻪي اﻱﻦ ﺳﻮرﻩ‪ ،‬ﻧﻔﺮت و ﺑﻴﺰارياش را‬
‫از ﭘﻴﻤﺎن ﺑﺴﺘﻦ ﺑﺎ دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﺎن ]آﺎﻓﺮان و ﻣﺸﺮآﺎن[ ﻧﺸﺎن دادﻩ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﻲ‬
‫اﻱﻦ ﭘﻴﻤﺎن را ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻲآﻨﺪ و در ﺁﻱﻪي ﺑﻌﺪي ]ﭼﻬﺎرم[ ﻣﻲﮔﻮﻱﺪ‪» :‬ﻣﮕﺮ ﺁن ﮔﺮوﻩ از‬
‫ﻣﺸﺮآﺎن آﻪ ﺑﺎ اﻱﺸﺎن ﭘﻴﻤﺎن ﺑﺴﺘﻪاﻱﺪ‪ .‬و در ﭘﻴﻤﺎن ﺧﻮد آﺎﺳﺘﻲ ﻧﻴﺎوردﻩاﻧﺪ ]زﻱﺮ‬
‫ﻗﻮﻝﺸﺎن ﻧﺰدﻩاﻧﺪ[ و ﺑﺎ هﻴﭻ آﺲ ﺑﺮ ﺿﺪ ﺵﻤﺎ هﻢ دﺳﺖ ﻧﺸﺪﻩاﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻱﻨﺎن ﺑﻪ ﭘﻴﻤﺎن‬
‫ﺧﻮﻱﺶ ﺗﺎ ﭘﺎﻱﺎن ﻣﺪﺗﺶ وﻓﺎ آﻨﻴﺪ…«‬
‫اﻱﻦ ارﻓﺎق ﻓﻘﻂ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﻲﺵﻮد ﺑﻪ هﻤﺎن ﭼﻬﺎر ﻣﺎهﻲ آﻪ ﻗﺮار اﺳﺖ ﺁﺗﺶ ﺑﺲ‬
‫اداﻣﻪ داﺵﺘﻪ ﺑﺎﺵﺪ؛ ﻱﻌﻨﻲ ﭘﺲ از ﺳﭙﺮي ﺵﺪن ﻣﺎﻩهﺎي رﺟﺐ و ذواﻝﻘﻌﺪﻩ و ذواﻝﺤﺠﻪ و‬
‫ﻣﺤﺮم‪.‬‬
‫در ﺁﻱﻪي ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺤﻤﺪ درﻱﺎﻓﺖ اﻱﻦ دﺳﺘﻮر را از ﺳﻮي اﷲ اﻋﻼم ﻣﻲآﻨﺪ‪» :‬و‬
‫ﭼﻮن ﻣﺎﻩهﺎي ﺣﺮام ﺑﻪ ﭘﺎﻱﺎن رﺳﻴﺪ‪ ،‬هﺮ ﺟﺎ ﻣﺸﺮآﺎن را ﻱﺎﻓﺘﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻜﺸﻴﺪ و ﺑﮕﻴﺮﻱﺪ و‬
‫ﺣﺒﺲ آﻨﻴﺪ و در هﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻪ آﻤﻴﻨﺸﺎن ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﺪ… « و اﻝﺒﺘﻪ اﷲ در اداﻣﻪي هﻤﻴﻦ ﺁﻱﻪ‪،‬‬
‫ﺑﺮاي ﺟﺪاﻱﻲ اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﺑﻴﻦ ﺗﻴﭗهﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ دﺵﻤﻨﺎن ﻣﺤﻤﺪ‪ ،‬اﻱﻦ دﺳﺘﻮر را هﻢ اﻧﺸﺎء‬
‫ﻣﻲآﻨﺪ‪» :‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ آﺮدﻧﺪ و ﻧﻤﺎز ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ و زآﺎت دادﻧﺪ‪ ،‬از ﺁنهﺎ دﺳﺖ‬
‫ﺑﺮدارﻱﺪ…« در ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 7‬اﷲ ﺑﺎز هﻢ ﻗﻮل ﭘﻴﺸﻴﻨﺶ را ﻧﻘﺾ ﻣﻲآﻨﺪ و‬
‫ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻱﺪ‪» :‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺸﺮآﺎن را ﺑﺎ ﺧﺪا و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ او ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ ﺑﺎﺵﺪ؟ ﻣﮕﺮ ﺁنهﺎﻱﻲ آﻪ‬
‫ﻧﺰد ﻣﺴﺠﺪاﻝﺤﺮام ﺑﺎ اﻱﺸﺎن ﭘﻴﻤﺎن ﺑﺴﺘﻴﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﭘﻴﻤﺎﻧﺸﺎن اﻱﺴﺘﺎدﻧﺪ ]ﺵﻤﺎ هﻢ[‬
‫ﺑﺮﺳﺮ ﭘﻴﻤﺎﻧﺘﺎن ﺑﺎﻱﺴﺘﻴﺪ…« ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 8‬ﺑﺎر دﻱﮕﺮ ﺵﻚ ﺑﻪ دل ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن‬
‫ﻣﻲاﻧﺪازﻧﺪ آﻪ‪» :‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ ﺑﺎﺵﺪ آﻪ اﮔﺮ ﺑﺮ ﺵﻤﺎ ﭘﻴﺮوز ﺵﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ هﻴﭻ ﻋﻬﺪ و‬
‫ﺳﻮﮔﻨﺪ و ﺧﻮﻱﺸﺎوﻧﺪي وﻓﺎ ﻧﻜﻨﻨﺪ؟ ﺑﻪ زﺑﺎن ﺧﺸﻨﻮدﺗﺎن ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ و در دل ﺳﺮﻣﻲﭘﻴﭽﻨﺪ‬
‫و ﺑﻴﺸﺘﺮﻱﻦ ﻋﺼﻴﺎﻧﮕﺮاﻧﻨﺪ‪ «.‬ﻣﻔﻬﻮم اﻱﻦ ﺁﻱﻪ اﻱﻦ اﺳﺖ آﻪ ﺑﺎ اﻱﻦآﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ‬
‫هﻨﻮز ﭘﻴﻤﺎن ﺑﺎ ﺵﻤﺎ را ﻧﺸﻜﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻮن اﺣﺘﻤﺎل دارد آﻪ ﭘﻴﻤﺎﻧﺘﺎن را ﺑﺸﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺲ‬
‫ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ آﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮد ﭘﻴﺸﺪﺳﺘﻲ آﻨﺪ و ﭘﻴﻤﺎﻧﺶ ﺑﺎ اﻱﺸﺎن را ﺑﺸﻜﻨﺪ‪.‬‬
‫زﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎزي اﻱﻦ ﭘﻴﻤﺎن ﺵﻜﻨﻲ هﻢ در ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 9‬اﻱﻦﮔﻮﻧﻪ ﺁﻏﺎز‬
‫ﻣﻲﺵﻮد‪» :‬ﺁﻱﺎت ﺧﺪا را ﺑﻪ ﺑﻬﺎي اﻧﺪك ﻓﺮوﺧﺘﻨﺪ و ﻣﺮدم را از راﻩ ﺧﺪا ﺑﺎز داﺵﺘﻨﺪ و‬
‫ﺑﺪآﺎري آﺮدﻧﺪ‪ «.‬و در ﺵﻤﺎرﻩي ‪» :10‬ﻋﻬﺪ و ﺳﻮﮔﻨﺪ و ﺧﻮﻱﺸﺎوﻧﺪي هﻴﭻ ﻣﻮﻣﻨﻲ را‬
‫رﻋﺎﻱﺖ ﻧﻤﻲآﻨﻨﺪ و ﻣﺮدﻣﻲ ﺗﺠﺎوزآﺎرﻧﺪ‪«.‬‬
‫در ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 11‬ﺵﺮط ﮔﺬﺵﺖ از اﻱﺸﺎن را‪ ،‬ﺗﻮﺑﻪ آﺮدن‪ ،‬ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺵﺪن‪،‬‬
‫ﻧﻤﺎز ﮔﺰاردن و زآﺎت دادن ﻗﺮار دادﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ اﻱﻦ ﻣﻔﻬﻮم آﻪ در ﺻﻮرﺗﻲ آﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺗﻤﺎم ﺿﻮاﺑﻂ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ﺗﻦ در دادﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮادران دﻱﻨﻲ ﻣﺤﻤﺪ و ﻱﺎراﻧﺶ ﺵﻨﺎﺧﺘﻪ‬
‫ﻣﻲﺵﻮﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎزهﻢ در ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 12‬ﺗﻬﺪﻱﺪهﺎ ﺟﺪي و ﺟﺪيﺗﺮ ﻣﻲﺵﻮد‪:‬‬
‫»اﮔﺮ ﭘﺲ از ﺑﺴﺘﻦ ﭘﻴﻤﺎن‪ ،‬ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮد ]را[ ﺵﻜﺴﺘﻨﺪ و در دﻱﻦ ﺵﻤﺎ ﻃﻌﻦ‬
‫زدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﭘﻴﺸﻮاﻱﺎن آﻔﺮ ﻗﺘﺎل آﻨﻴﺪ آﻪ اﻱﺸﺎن را رﺳﻢ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻧﮕﻪ داﺵﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺎﺵﺪ‬
‫آﻪ از آﺮدار ﺧﻮد ]ﻃﻌﻨﻪ زدن ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ[ ﺑﺎز اﻱﺴﺘﻨﺪ‪«.‬‬
‫ﻗﺘﺎل آﺮدن از رﻱﺸﻪي ﻗﺘﻞ و ﺑﻪ ﻣﻔﻬﻮم ﺟﻨﮓ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ آﺸﺘﻦ و از ﻣﻴﺎن‬
‫ﺑﺮداﺵﺘﻦ اﺳﺖ‪ .‬در اﻱﻦ ﺁﻱﻪ ﺑﺎزهﻢ ﺑﺮاي ﺗﻔﺮﻗﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﻣﻴﺎن دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﺎن‪ ،‬ﻣﺤﻤﺪ‬
‫ﻓﺮﻣﺎن ﻧﺎﺑﻮدي و ﺟﻨﮓ و ﻗﺘﺎل ﺑﺎ ﭘﻴﺸﻮاﻱﺎن آﻔﺮ ]اﺋﻤﻪ اﻝﻜﻔﺮ[ را ﺻﺎدر ﻣﻲآﻨﺪ و ﺑﺮ‬
‫ﻧﺎﺑﻮدي آﺴﺎﻧﻲ آﻪ ﺑﺮ ﺑﺎورهﺎي ﭘﻴﺸﻴﻨﺸﺎن ﭘﺎﻱﺪار ﻣﺎﻧﺪﻩاﻧﺪ و ﺗﻦ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﻮاﻱﻲ و رهﺒﺮي‬
‫و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮي ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺪادﻩاﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎآﻴﺪ ﻣﻲورزد‪ .‬اﻱﻦ ﺁﻱﻪ ﻣﻔﻬﻮﻣﻲ ﺟﺰ اﻱﻦ ﻧﺪارد آﻪ‬
‫دﻱﮕﺮان ﻱﺎ »ﺑﺎﻱﺪ ﺗﻮﺑﻪ آﻨﻨﺪ و ﻧﻤﺎز ﺑﺮ ﭘﺎي دارﻧﺪ و زآﺎت ﺑﭙﺮدازﻧﺪ« و ﻱﺎ ﻣﺮگ و‬
‫ﭘﻴﻤﺎن ﺵﻜﻨﻲ از ﺳﻮي ﻣﺤﻤﺪ را اﻧﺘﻈﺎر ﺑﻜﺸﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 13‬ﻱﻜﻲ از هﻤﺎن ﺁﻱﻪهﺎﻱﻲ اﺳﺖ آﻪ در ﺁن ﻧﻘﺶ ﻣﺤﻤﺪ و اﷲ‬
‫درهﻢ ﺗﻨﻴﺪﻩ ﻣﻲﺵﻮد‪» :‬ﺁﻱﺎ ﺑﺎ ﻣﺮدﻣﻲ آﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮد را ﺵﻜﺴﺘﻨﺪ و ﺁهﻨﮓ اﺧﺮاج‬
‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ آﺮدﻧﺪ و ﺁنهﺎ ﺑﺮ ﺿﺪ ﺵﻤﺎ دﺵﻤﻨﻲ ﺁﻏﺎز آﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺟﻨﮕﻴﺪ؟ ﺁﻱﺎ از ﺁنهﺎ‬
‫ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ؟ ﺣﺎل ﺁن آﻪ اﮔﺮ اﻱﻤﺎن ﺁوردﻩ ﺑﺎﺵﻴﺪ‪ ،‬ﺳﺰاوارﺗﺮ اﺳﺖ ]و ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ[ آﻪ‬
‫از اﷲ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ و ﺑﺲ!«‬
‫در اﻱﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ دﺳﺘﻮرات ﺑﺮاي ﭘﻴﻤﺎن ﺵﻜﻨﻲ و ﻋﺬاب ﻃﺮفﻣﻘﺎﺑﻞ ﺻﺮﻱﺢﺗﺮ‬
‫و ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚﺗﺮ ﻣﻲﺵﻮد‪» :‬ﺑﺎ ﺁنهﺎ ﺑﺠﻨﮕﻴﺪ‪ .‬اﷲ اﻱﺸﺎن را ]ﺑﻪ دﻝﻴﻞ دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﻲ[ ﺑﻪ‬
‫دﺳﺖ ﺵﻤﺎ ﻋﺬاب ﻣﻲدهﺪ و ﺧﻮارﺵﺎن ﻣﻲﺳﺎزد و ﺵﻤﺎ را ﭘﻴﺮوزي ﻣﻲدهﺪ و دلهﺎي‬
‫ﻣﻮﻣﻨﺎن را ﺧﻨﻚ ﻣﻲآﻨﺪ‪) «.‬ش‪ (14‬دلهﺎي ﻣﻮﻣﻨﺎن ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻨﻚ ﻣﻲﺵﻮد؟ ﺑﺎ آﺸﺘﺎر‬
‫اﻱﺸﺎن و ﺑﺎ ﻋﺬاب اﻱﺸﺎن ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن و ﺑﺎ ﺧﻮاري اﻱﺸﺎن و ﺻﺪ اﻝﺒﺘﻪ ﺵﻜﺴﺖ‬
‫اﻱﺸﺎن در اﻱﻦ ﺟﻨﮓ ﻋﻘﻴﺪﺗﻲ‪.‬‬
‫در ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 15‬اﷲ ]ﻣﺤﻤﺪ[ اوﻝﺘﻴﻤﺎﺗﻮﻣﻲ ﺑﻪ ﻣﺠﺎهﺪان و ﻏﺎزﻱﺎن اﻱﻦ‬
‫ﺟﻨﮓ و دﻱﮕﺮ ﺟﻨﮓهﺎي ﻋﻘﻴﺪﺗﻲ ﻣﻲدهﺪ آﻪ‪» :‬ﺁﻱﺎ ﭘﻨﺪاﺵﺘﻪاﻱﺪ آﻪ ]اﷲ[ ﺵﻤﺎ را ﺑﻪ‬
‫ﺣﺎل ﺧﻮد واﻣﻲﮔﺬارد‪ ،‬ﺑﻲ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﺵﻮد ﭼﻪ آﺴﺎﻧﻲ ﺟﻬﺎد ﻣﻲآﻨﻨﺪ و ﭼﻪ آﺴﺎﻧﻲ‬
‫هﻤﺮاز اﷲ و ﻣﺤﻤﺪ و ﻣﻮﻣﻨﺎن هﺴﺘﻨﺪ؟! و در اﻧﺘﻬﺎ ﺗﺎآﻴﺪ ﻣﻲﺵﻮد آﻪ‪» :‬اﷲ ﺑﻪ هﺮ‬
‫آﺎري آﻪ ﻣﻲآﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺁﮔﺎﻩ اﺳﺖ‪«.‬‬
‫ﮔﻮﻱﺎ در اﻱﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ در ارﺗﺶ ﻣﺤﻤﺪ هﻢ اﺗﻔﺎﻗﺎﺗﻲ ﻣﻲاﻓﺘﺪ‪ .‬ﻋﺪﻩاي هﺴﺘﻨﺪ آﻪ‬
‫ﻧﻤﻲﺧﻮاهﻨﺪ ﺟﻬﺎد آﻨﻨﺪ‪ .‬ﻱﺎ ﺑﻪ دﻝﻴﻞ ﻧﺴﺒﺘﻲ آﻪ ﺑﺎ ﻗﺮﻱﺸﻴﺎن دارﻧﺪ و ﻱﺎ ﺑﻪ دﻝﻴﻞ ﺗﺮس از‬
‫ﻣﺮگ و … آﺴﺎﻧﻲ هﻢ هﺴﺘﻨﺪ آﻪ ﮔﻮﻱﺎ رازدار ﻣﻮﻣﻨﺎن و ﻣﺤﻤﺪ و اﷲ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و ﺑﺮاي‬
‫دﺵﻤﻦ ]آﻔﺎر و ﻣﺸﺮآﺎن[ ﻣﺜﻼ ﺟﺎﺳﻮﺳﻲ ﻣﻲآﻨﻨﺪ‪ .‬اﻱﻦ اوﻝﺘﻴﻤﺎﺗﻮم ﺑﺎ اﻱﻦ ﺗﺎآﻴﺪ آﻪ اﷲ‬
‫و ﺑﺎﻝﻄﺒﻊ ﻣﺤﻤﺪ از ﺿﻤﻴﺮ ﺵﻤﺎ ﺧﺒﺮ دارد‪ ،‬ﺿﺪ ﺿﺮﺑﻪ را ﺑﻪ اﻱﻦ ﻣﻮﻣﻨﺎن دروﻏﻴﻦ و‬
‫ﺟﺎﺳﻮﺳﺎن و ﺳﺨﻦ ﭼﻴﻨﺎن وارد ﻣﻲآﻨﺪ‪.‬‬
‫از ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 17‬ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺧﻂ ﻓﺎﺻﻞ دﻱﮕﺮي ﺑﻴﻦ ﻣﺮدم آﺸﻴﺪﻩ ﻣﻲﺵﻮد‪.‬‬
‫اوﻝﻴﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺬاري اﻱﻦ ﮔﻮﻧﻪ اﺳﺖ‪» :‬ﻣﺸﺮآﺎن را ﻧﺮﺳﺪ آﻪ در ﺣﺎﻝﻲ آﻪ ﺑﻪ آﻔﺮ‬
‫ﺧﻮد اﻗﺮار ﻣﻲآﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺴﺠﺪهﺎي اﷲ را ﻋﻤﺎرت آﻨﻨﺪ‪ .‬اﻋﻤﺎل اﻱﺸﺎن ﻧﺎﭼﻴﺰ اﺳﺖ و در‬
‫ﺁﺗﺶ ﺟﺎوﻱﺪاﻧﻨﺪ‪ .‬ﮔﻮﻱﺎ اﻱﻦ ﺁﻱﻪ ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدد ﺑﻪ آﺴﺎﻧﻲ آﻪ ﻣﺴﺠﺪي ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ و ﭼﻮن‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺁن ﻣﺴﺠﺪ را ﻧﭙﺴﻨﺪﻱﺪﻩ اﺳﺖ و ﻱﺎ از ﺳﺎزﻧﺪﮔﺎن ﺁن دل ﺧﻮﺵﻲ ﻧﺪارد‪ ،‬دﺳﺘﻮر‬
‫دادﻩ اﺳﺖ ﺁن ﻣﺴﺠﺪ را وﻱﺮان آﺮدﻩ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﺎك ﻱﻜﺴﺎن آﻨﻨﺪ‪ .‬اﻱﻦ ﺳﺎزﻧﺪﮔﺎن ﻣﺴﺠﺪ هﻢ‬
‫ﻣﺸﺮك و آﺎﻓﺮ ﺧﻮاﻧﺪﻩ ﻣﻲﺵﻮﻧﺪ آﻪ ﭘﺎ از ﺣﺮﻱﻢ ﺧﻮد ﺗﺠﺎوز آﺮدﻩ و ﻣﺴﺠﺪ اﷲ را‬
‫ﻋﻤﺎرت آﺮدﻩاﻧﺪ‪ .‬ﻣﺠﺎزات اﻱﺸﺎن هﻢ ﺳﻮﺧﺘﻦ در ﺁﺗﺶ ﺧﺸﻢ اﷲ و ﻣﺤﻤﺪ در ﻣﻨﻄﻘﻪاي‬
‫ﺑﻪ ﻧﺎم ﺟﻬﻨﻢ اﺳﺖ آﻪ ﺟﺎوﻱﺪان ـ ﺑﻲ زﻣﺎن ـ در ﺁن ﻣﻲﺳﻮزﻧﺪ‪.‬‬
‫اﻝﺒﺘﻪ در اﻱﻦ ﺁﻱﻪ ﻣﻲﺗﻮان ﭘﺮﺳﺶهﺎي ﺑﺪون ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺴﻴﺎري از ﺟﻬﺎن ﻋﺪم‬
‫ﻣﻄﺮح آﺮد آﻪ ﻣﺜﻼ‪ :‬در ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻜﺎﻧﻴﺴﻢ زﻣﺎن ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ و ﻣﻜﺎن در ﻋﺪم ﭼﻪ‬
‫ﺗﻌﺮﻱﻔﻲ دارد و ﻣﻔﻬﻮم ﺟﺎوﻱﺪان آﻪ ﺑﻪ هﺮ ﺻﻮرت ﻧﺸﺎن دهﻨﺪﻩي زﻣﺎن درازي‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬در ﺧﻼء و ﻋﺪم ﭼﻪ ﺗﻌﺮﻱﻔﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ داﺵﺘﻪ ﺑﺎﺵﺪ و ﻣﺤﻞ اﻧﺠﺎم اﻱﻦ ﻣﺠﺎزاتهﺎ‬
‫و اﻱﻦ ﺵﻜﻨﺠﻪﮔﺎﻩ و ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﺟﻬﻨﻢ در آﺠﺎي اﻱﻦ آﻬﻜﺸﺎن ﻣﺎدي ﻗﺮار دارد و ﻣﺎدﻩ‬
‫آﻪ ﻋﻨﺼﺮ ﺗﺸﻜﻴﻞ دهﻨﺪﻩي ﺑﺪن اﻧﺴﺎن اﺳﺖ‪ ،‬در اﻱﻦ ﻧﺎﺑﻮدي ﺑﻪ ﭼﻪ ﺵﻜﻠﻲ درﺧﻮاهﺪ‬
‫ﺁﻣﺪ و ﭼﮕﻮﻧﻪ در ﻱﻚ ﻣﺤﻞ ﻣﺸﺨﺺ و زﻣﺎن ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲﺗﻮان ﻣﺎدﻩ را آﻪ ﭘﺮاآﻨﺪﻩ و‬
‫ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ و ﺗﺒﺪﻱﻞ ﺑﻪ هﺰار و ﻱﻚ ﻋﻨﺼﺮ دﻱﮕﺮ ﺵﺪﻩ اﺳﺖ‪ ،‬ﮔﺮد ﺁورد و ﺳﻮزاﻧﺪ؟ ﺑﺎ اﻱﻦ‬
‫ﺗﺎآﻴﺪ آﻪ هﻴﭻ ﻣﺎدﻩاي ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻮان ﺳﻮزاﻧﺪن داﺋﻤﻲ داﺵﺘﻪ ﺑﺎﺵﺪ و هﻴﭻ ﻣﺎدﻩاي هﻢ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ آﻪ ﺑﺘﻮان ﺁن را ﺑﺮاي ﻣﺪت ﻧﺎﻣﺤﺪودي ﺳﻮزاﻧﺪ‪ .‬هﺮ ﻣﺎدﻩاي در ﻧﻘﻄﻪ ﺟﻮش‬
‫ﺧﺎﺻﻲ و ﻧﻘﻄﻪ ذوب وﻱﮋﻩاي ﺗﺒﺨﻴﺮ و ﺳﻮزاﻧﺪﻩ ﺵﺪﻩ‪ ،‬ﺗﺒﺪﻱﻞ ﺑﻪ اﻧﺮژي ﻣﻲﺵﻮد‪.‬‬
‫ن ﻓﻌﻞ ﺳﻮزاﻧﺪن از آﺎرآﺮد ﻣﻲاﻓﺘﺪ‪ .‬ﻣﻜﺎن‬ ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻱﻦ اﺳﺎﺳﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﺟﺎوﻱﺪان ﺑﻮد ِ‬
‫ﺣﺎدﺙﻪ هﻢ ﭼﻮن ﻃﺒﻖ ﮔﻔﺘﻪهﺎي ﺧﻮد ﻗﺮﺁن و ﻣﺘﻮﻝﻴﺎن اﺳﻼم‪ ،‬ﻣﻜﺎن ﻣﺎدي ﺑﺨﺼﻮﺻﻲ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ وﺟﻮد واﻗﻌﻲ و ﺗﺎرﻱﺨﻲ و ﺟﻐﺮاﻓﻴﺎﻱﻲ داﺵﺘﻪ ﺑﺎﺵﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﺑﻴﺎن ﻣﺤﻤﺪ آﺴﺎﻧﻲ آﻪ ﻣﺴﺠﺪ اﷲ را ﻋﻤﺎرت ﻣﻲآﻨﻨﺪ‪ ،‬آﺴﺎﻧﻲاﻧﺪ آﻪ ﺑﻪ اﷲ‬
‫و روز ﻗﻴﺎﻣﺖ اﻱﻤﺎن دارﻧﺪ‪ .‬ﻱﻌﻨﻲ هﻤﺎن روز ﺑﻲ زﻣﺎن و ﺑﻲ ﻣﻜﺎن و ﻏﻴﺮ ﻣﺎدي‪.‬‬
‫ﻧﻤﺎز ﻣﻲﮔﺰارﻧﺪ و زآﺎت ـ ﻱﻌﻨﻲ ﻣﺎﻝﻴﺎت ـ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻲدهﻨﺪ و ﺧﺮج او را ﺗﻘﺒﻞ‬
‫ﻣﻲآﻨﻨﺪ و ﺟﺰ از اﷲ ﻧﻤﻲﺗﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﻱﻌﻨﻲ اﷲ آﺴﻲ اﺳﺖ آﻪ وﺣﺸﺘﻨﺎك و ﺗﺮﺳﻨﺎك اﺳﺖ‬
‫و ﺑﺎﻱﺪ از او هﻤﻴﺸﻪ در ﺗﺮس و ﻝﺮز ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺮد‪.‬‬
‫در اﻱﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ هﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﻱﺎ اﷲ ﻱﻚ ﺧﻂ ﻓﺮﺿﻲ دﻱﮕﺮ ﻣﻴﺎن هﻤﻴﻦ ﻧﻤﺎزﮔﺰاران‬
‫و ﻣﻌﺘﻘﺪﻱﻦ ﺑﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ و زآﺎت دهﻨﺪﮔﺎن و ﺧﺪا ﺗﺮﺳﺎن ﻣﻲآﺸﻨﺪ آﻪ‪» :‬اﻣﻴﺪ اﺳﺖ آﻪ‬
‫اﻱﻨﺎن از هﺪاﻱﺖ ﻱﺎﻓﺘﮕﺎن ﺑﺎﺵﻨﺪ‪) «.‬ش‪(18‬‬
‫در اﻱﻦ ﺁﻱﻪ ﻱﻚ ﻣﺴﻠﻤﺎن و ﻱﻚ ﻣﻮﻣﻦ‪ ،‬اﮔﺮ ﻧﻤﺎز ﺑﮕﺰارد و ﺑﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪ‬
‫ﺑﺎﺵﺪ و زآﺎت ﺑﺪهﺪ و ﺟﺰ از ﺧﺪا ﻧﺘﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ آﻪ ﺑﺘﻮان او را ﻣﺴﻠﻤﺎن‬
‫واﻗﻌﻲ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﺁورد و از هﺪاﻱﺖﻱﺎﻓﺘﮕﺎن ﻣﺤﺴﻮب آﺮد‪ .‬در واﻗﻊ اﻱﻦ ﺁﻱﻪ راﻩ را‬
‫ﺑﺮاي ﺗﻜﻔﻴﺮ آﺴﺎﻧﻲ آﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن رهﺒﺮي زﻣﺎن و ﻣﻼﻱﺎن ﻣﺘﻮﻝﻲ اﺳﻼم ﺗﻤﻜﻴﻦ‬
‫ﻧﻤﻲآﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎز ﮔﺬاﺵﺘﻪ اﺳﺖ آﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ اﻱﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎن را هﻢ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪهﺎي‬
‫اﺑﺘﻜﺎري و ﺑﺮ اﺳﺎس ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺣﺎآﻤﺎن ﺵﺮﻋﻲ وﻗﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﺎرﻣﻴﺦ آﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫اﻱﻦ ﺧﻂ آﺸﻲهﺎ ﺑﻪ اﻱﻦ ﺻﻮرت اداﻣﻪ ﻣﻲﻱﺎﺑﺪ آﻪ‪» :‬ﺁﻱﺎ ﺁب دادن ﺑﻪ ﺣﺎﺟﻴﺎن‬
‫و ﻋﻤﺎرت ﻣﺴﺠﺪاﻝﺤﺮام را ﺑﺎ آﺮدﻩي آﺴﻲ آﻪ ﺑﻪ اﷲ و روز ﻗﻴﺎﻣﺖ اﻱﻤﺎن ﺁوردﻩ و‬
‫در راﻩ اﷲ ﺟﻬﺎد آﺮدﻩ‪ ،‬ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻲداﻧﻴﺪ؟ ﻧﻪ ﻧﺰد اﷲ ]اﻱﻦ دو ﺟﻤﺎﻋﺖ[ ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و‬
‫اﷲ ﺳﺘﻤﻜﺎران را هﺪاﻱﺖ ﻧﻤﻲآﻨﺪ‪) «.‬ش‪ (19‬در ﺗﻔﺴﻴﺮ اﻱﻦ ﺁﻱﻪ ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ آﻪ‬
‫ﺑﺮاي ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ آﺴﺎﻧﻲ ﻣﺴﻠﻤﺎن واﻗﻌﻲ هﺴﺘﻨﺪ آﻪ ﺑﺮاي ﻣﻨﺎﻓﻊ اﺳﺘﺮاﺗﮋﻱﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵﺎن‬
‫ﻣﻲﺟﻨﮕﻨﺪ و ﺑﻪ آﺎرهﺎي ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮاﻧﻪ و اﻧﺴﺎﻧﻲاي از ﻗﺒﻴﻞ ﺁب دادن ﺑﻪ ﺗﺸﻨﮕﺎن و‬
‫ﺣﺘﺎ ﺑﺎزﺳﺎزي ﻣﺴﺠﺪاﻝﺤﺮام ﺑﺴﻨﺪﻩ ﻧﻤﻲآﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎآﻴﺪ ﺁﺧ ِﺮ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮ ﻋﺪم هﺪاﻱﺖ‬
‫ﺳﺘﻤﻜﺎران از ﺳﻮي اﷲ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از اﻱﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪﮔﺬاري ﺑﻴﻦ دو ﻗﺸﺮ ﻣﺨﺘﻠﻒ‬
‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺎﻣﻞ اﺳﺖ‪ .‬اﻝﺒﺘﻪ ﻣﺘﺮﺟﻢ در زﻱﺮ ﻧﻮﻱﺲ اﻱﻦ ﺁﻱﻪ و در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺵﺎن‬
‫ﻧﺰول اﻱﻦ ﺁﻱﻪ ﻧﻮﺵﺘﻪ اﺳﺖ آﻪ ﻣﺮاد از ﻣﺠﺎهﺪ‪ ،‬ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮاﻝﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻲاﺑﻦ‬
‫اﺑﻴﻄﺎﻝﺐ اﺳﺖ‪.‬‬
‫در ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 20‬ﺧﻂ ﻣﺸﻲ اﺻﻠﻲ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن واﻗﻌﻲ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲﺵﻮد‪:‬‬
‫»ﺁﻧﺎن آﻪ اﻱﻤﺎن ﺁوردﻧﺪ و ﻣﻬﺎﺟﺮت آﺮدﻧﺪ و در راﻩ اﷲ ﺑﻪ ﻣﺎل و ﺟﺎن ﺧﻮﻱﺶ ﺟﻬﺎد‬
‫آﺮدﻧﺪ‪ ،‬در ﻧﺰد اﷲ درﺟﻪاي ﻋﻈﻴﻢﺗﺮ دارﻧﺪ و آﺎمﻱﺎﻓﺘﻪﮔﺎﻧﻨﺪ‪«.‬‬
‫آﺴﺎﻧﻲ آﻪ اﺳﻼم را در وﺟﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ و اﻧﺴﺎﻧﻲ ﺁن ﻣﻲﻓﻬﻤﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻱﺪ ﺗﻮﺟﻪ‬
‫داﺵﺘﻪ ﺑﺎﺵﻨﺪ آﻪ اﮔﺮ ﻣﺤﻤﺪ زﻣﺎﻧﻲ از »ﻻ اآﺮاﻩ ﻓﻲ اﻝﺪﻱﻦ« و »ﻝﻜﻢ دﻱﻨﻜﻢ وﻝﻲ دﻱﻦ«‬
‫ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ زﻣﺎﻧﻲ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ آﻪ هﻨﻮز ﺵﺮاﻱﻂ و اﻣﻜﺎن ﺗﺤﻘﻖ‬
‫ﺣﻜﻮﻣﺖ اﺳﻼﻣﻲ را ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻤﻲدﻱﺪ‪ .‬ﺑﻪ هﻤﻴﻦ دﻝﻴﻞ هﻢ ﺑﺎ ادﺑﻴﺎﺗﻲ اﻧﺴﺎﻧﻲ‬
‫و دﮔﺮاﻧﺪﻱﺶ ﭘﺴﻨﺪ و ﺻﻠﺢﺟﻮﻱﺎﻧﻪ ]اﻝﺒﺘﻪ ﺑﺎ هﻤﺎن زﺑﺎن ‪ 1400‬ﺳﺎل ﭘﻴﺶ[ ﺑﺎ‬
‫ﭘﻴﺮاﻣﻮﻧﺶ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻲآﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﭘﺲ از دﺳﺖ ﻱﺎﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺑﺨﺸﻲ از ﻗﺪرت و ﺗﺼﻮر‬
‫اﻣﻜﺎن ﺗﺤﻘﻖ روﻱﺎهﺎي ﺟﻬﺎﻧﮕﺸﺎﻱﺎﻧﻪاش‪ ،‬ﻧﻮع ﺑﻴﺎن و ﺵﻴﻮﻩي ﺑﺮﺧﻮردش ﺑﺎ اﻋﺮاب و‬
‫ﺑﺎﻝﻄﺒﻊ ﺑﺎ دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﺎن و ﻣﺮدم ﺳﺮزﻣﻴﻦهﺎي دﻱﮕﺮ ﺑﻪ آﻠﻲ ﺗﻔﺎوت ﻣﻲآﻨﺪ و ﺑﻪ هﻤﻴﻦ‬
‫دﻝﻴﻞ هﻢ در ﻗﺮﺁن ﻣﺎ ﻋﻤﻼ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ روﺑﺮو هﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﻱﻜﻲ ﻣﺤﻤﺪي اﺳﺖ آﻪ ﺗﻼش‬
‫ﻣﻲآﻨﺪ ﺑﺎ ﺵﻴﻮﻩاي اﻧﺴﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻋﻘﺎﻱﺪش را ﭘﻴﺮاﻣﻮﻧﺶ ﺑﻘﺒﻮﻻﻧﺪ و ﺑﺮاي اﻱﻦ آﺎر ﺑﻴﺎﻧﺶ‬
‫ﺑﺨﺼﻮص در ﺳﻮرﻩهﺎي ﻣﻜﻲ ﻗﺮﺁن‪ ،‬ﺗﻔﺎوﺗﻲ اﺳﺎﺳﻲ دارد ﺑﺎ ﺑﺨﺶ ﻣﺪﻧﻲ ﺳﻮرﻩهﺎي‬
‫ﻗﺮﺁن‪ .‬در واﻗﻊ ﺑﺤﺚ ﺟﻬﺎد و آﺸﺘﺎر دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﺎن و ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ اﻱﺸﺎن و ﻗﺘﺎل اﻱﺸﺎن و‬
‫ﺑﻪ ﺑﺮدﮔﻲ ﺑﺮدن ﺧﺎﻧﻮادﻩهﺎﺵﺎن و ﻏﻨﻴﻤﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻣﻮال و ﺧﺎﻧﻮادﻩهﺎي آﺴﺎﻧﻲ آﻪ‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻧﺎن را دﺵﻤﻦ ﺧﻮﻱﺶ و ﻣﺎﻧﻊ ﺗﺤﻘﻖ ﺣﻜﻮﻣﺖ اﺳﻼﻣﻲ اش ﻣﻲداﻧﺪ‪ ،‬از ﻣﺪﻱﻨﻪ و‬
‫ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ آﻴﻔﻲ ﺗﻮان و ﻗﺪرت اﺳﺘﺮاﺗﮋﻱﻜﻲ او ﺁﻏﺎز ﻣﻲﺵﻮد‪ .‬در ﻗﺮﺁن دو ﮔﻮﻧﻪ اﷲ و‬
‫دو ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺑﻞ روﻱﺖ اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻪ هﻤﻴﻦ دﻝﻴﻞ هﻢ ﺗﺎﺳﻲاي آﻪ ﺑﺨﺸﻲ از‬
‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﻣﺎ ـ ﻣﺜﻼ ﻣﻠﻲ‪/‬ﻣﺬهﺒﻲهﺎي داﺧﻞ و ﺧﺎرج اﻱﺮان ـ ﺑﻪ ﺣﺮفهﺎ و ﺳﻮرﻩهﺎي‬
‫ﻣﻜﻲ ﻗﺮﺁن ﻣﻲآﻨﻨﺪ‪ ،‬اﺳﺎﺳﺎ ﺑﺨﺶ ﻣﻨﺴﻮخ ﻗﺮﺁن اﺳﺖ و ﺑﺨﺶ ﻧﺎﺳﺦ و ﻧﺴﺦآﻨﻨﺪﻩي‬
‫ﻗﺮﺁن ﺑﺨﺼﻮص ﺳﻮرﻩي ﺗﻮﺑﻪ و ﺳﻮرﻩي ﻧﻮر اﺳﺖ آﻪ از ﺳﻮرﻩهﺎي اﻧﺸﺎ ﺵﺪﻩي‬
‫ﺳﺎلهﺎي ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻣﺤﻤﺪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫در ﺁﻱﻪي ﺑﻌﺪ ﺑﻪ هﻤﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻲ آﻪ اﻱﻤﺎن ﺁوردﻩاﻧﺪ و در راﻩ اﷲ ﺟﻬﺎد‬
‫آﺮدﻩاﻧﺪ‪» :‬اﷲ ﺑﻪ رﺣﻤﺖ و ﺧﺸﻨﻮدي ﺧﻮد و ﺑﻬﺸﺘﻲ آﻪ در ﺁن ﻧﻌﻤﺖهﺎي ﺟﺎوﻱﺪان‬
‫ﺑﺎﺵﺪ‪ ،‬ﺑﺸﺎرﺗﺸﺎن ﻣﻲدهﺪ‪) «.‬ش‪ (21‬و در اداﻣﻪ‪» :‬در ﺁن ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺎوﻱﺪان ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ؛‬
‫زﻱﺮا اﺟﺮ و ﻣﺰد ﺑﺰرگ در ﻧﺰد اﷲ اﺳﺖ‪) «.‬ش‪ (21‬ﺑﻪ ذآﺎوت ﺧﺎﺻﻲ ﻧﻴﺎز ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ آﻪ در هﺰارﻩي ﺳﻮم ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺮورﻱﺴﺖهﺎي اﺳﻼﻣﻲاي از ﻧﻮع اﻝﻘﺎﻋﺪﻩ‪،‬‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ در ﻃﻠﺐ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺎوﻱﺪان وﻋﺪﻩ ﺵﺪﻩ در ﻗﺮﺁن ﻣﺤﻤﺪ‪ ،‬ﺧﻮدﺵﺎن را ﺑﻪ‬
‫ﺁب و ﺁﺗﺶ ﻣﻲزﻧﻨﺪ و ﺑﺎ اﻧﺠﺎم ﻋﻤﻠﻴﺎت اﻧﺘﺤﺎري‪ ،‬زﻧﺪﮔﻲ هﻤﻪي ﻣﺮدم از هﻤﻪي‬
‫ﺳﺮزﻣﻴﻦهﺎ را از اﻣﻨﻴﺖ ﺗﻬﻲ ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ!‬
‫از ﺳﻮي دﻱﮕﺮ اﺧﺘﻼف اﻧﺪاﺧﺘﻦ در ﻣﻴﺎن ﺧﺎﻧﻮادﻩهﺎﻱﻲ آﻪ ﺗﺎ ﭘﻴﺶ از ﻇﻬﻮر‬
‫اﺳﻼم‪ ،‬هﻤﺮاﻩ و هﻤﻴﺎر هﻢ ﺑﻮدﻩاﻧﺪ‪ ،‬از هﻤﻴﻦﺟﺎ و در ﺁﻱﻪي ﺑﻌﺪي ﺁﻏﺎز ﻣﻲﺵﻮد‪» :‬اي‬
‫آﺴﺎﻧﻲ آﻪ اﻱﻤﺎن ﺁوردﻩاﻱﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﭘﺪران و ﺑﺮادراﻧﺘﺎن دوﺳﺖ دارﻧﺪ آﻪ آﻔﺮ را ﺑﻪ ﺟﺎي‬
‫اﻱﻤﺎن ﺑﺮﮔﺰﻱﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺁنهﺎ را ﺑﻪ دوﺳﺘﻲ ﻣﮕﻴﺮﻱﺪ و هﺮآﺲ از ﺵﻤﺎ ]اﻱﺸﺎن را[ دوﺳﺖ‬
‫ﺑﺪارد‪ ،‬از ﺳﺘﻤﻜﺎران ﺧﻮاهﺪ ﺑﻮد‪) «.‬ش‪(23‬‬
‫اﻱﺮاﻧﻴﺎﻧﻲ آﻪ اﻧﺪآﻲ از ﺑﻬﺎر ﺟﻮاﻧﻲ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬اﻓﺎﺿﺎت ﺳﻴﺪ روحاﷲ‬
‫ﺧﻤﻴﻨﻲ را در هﻤﻴﻦ راﺳﺘﺎ و ﺗﻔﺮﻗﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﺑﻴﻦ ﺧﺎﻧﻮادﻩهﺎ را ﺧﻮد ﺑﻪ ﭼﺸﻢ دﻱﺪﻩ و‬
‫ﺧﻴﻠﻲهﺎ هﻢ داغ اﻱﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪﮔﺬاري را آﺸﻴﺪﻩاﻧﺪ‪ .‬هﻤﺎن دوراﻧﻲ آﻪ اﻣﺜﺎل ﻣﺤﻤﺪي‬
‫ﮔﻴﻼﻧﻲ ﻗﺎﺿﻲ اﻝﻘﻀﺎت ﺣﻜﻮﻣﺖ اﺳﻼﻣﻲ‪ ،‬ﭘﺴﺮاﻧﺶ را ﻓﺪﻱﻪي اﺳﺘﺤﻜﺎم ﭘﺎﻱﻪهﺎي‬
‫ﻗﺪرت رهﺒﺮ ﻋﻘﻴﺪﺗﻲ اش ﺵﺨﺺ ﺳﻴﺪ روح اﷲ ﺧﻤﻴﻨﻲ ﻣﻲآﺮد‪ .‬ﺵﻴﺮﻱﻨﻲ ﺧﻮردن‬
‫ﻣﺎدران ﺑﻴﭽﺎرﻩاي آﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺸﺎن را ﺑﻪ ﺟﻼدان ﺣﻜﻮﻣﺖ اﺳﻼﻣﻲ ﻝﻮ ﻣﻲدادﻧﺪ ـ هﻢ ـ‬
‫از ﺁن داﺳﺘﺎنهﺎي ﻏﻢ اﻧﮕﻴﺰي اﺳﺖ آﻪ اﻱﻦ ﺗﻔﺮﻗﻪاﻓﻜﻨﻲهﺎي اﺳﻼﻣﻲ را ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎي‬
‫هﻤﻴﻦ ﺁﻱﻪهﺎي ﻗﺮﺁﻧﻲ‪ ،‬ﺑﻴﻦ ﻣﺮدم ﻣﺴﻠﻤﺎن اﻱﺮان ﻧﻬﺎدﻱﻨﻪ آﺮدﻩ اﺳﺖ!‬
‫در ﺁﻱﻪي ﺑﻌﺪي ﺗﺎآﻴﺪي اﺳﺎﺳﻲ ﺑﺮ ﺵﻴﻮﻩي اﺻﻠﻲ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﻣﺎﻧﺪن ﻣﺪﻋﻴﺎن‬
‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪» :‬ﺑﮕﻮ‪ :‬اﮔﺮ ﭘﺪراﻧﺘﺎن و ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺘﺎن و ﺑﺮادراﻧﺘﺎن و زﻧﺎﻧﺘﺎن و‬
‫ﺧﻮﻱﺸﺎوﻧﺪاﻧﺘﺎن و اﻣﻮاﻝﻲ آﻪ اﻧﺪوﺧﺘﻪاﻱﺪ‪ ،‬و ﺗﺠﺎرﺗﻲ آﻪ از آﺴﺎدي ﺁن ﺑﻴﻢ دارﻱﺪ و‬
‫ﺧﺎﻧﻪهﺎﻱﻲ آﻪ ﺑﻪ ﺁن دﻝﺨﻮش هﺴﺘﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﺵﻤﺎ از اﷲ و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮش و ﺟﻬﺎد آﺮدن در‬
‫راﻩ او‪ ،‬دوﺳﺖ داﺵﺘﻨﻲﺗﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺵﻴﺪ ﺗﺎ اﷲ ﻓﺮﻣﺎن ﺧﻮﻱﺶ ﺑﻴﺎورد و اﷲ‬
‫ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﺎن را هﺪاﻱﺖ ﻧﺨﻮاهﺪ آﺮد‪) «.‬ش‪(24‬‬
‫در واﻗﻊ اﻱﻦ ﺁﻱﻪ اﺗﻤﺎم ﺣﺠﺘﻲ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻲ آﻪ ﻣﻲﺧﻮاهﻨﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎن‬
‫ﺑﺎﺵﻨﺪ وﻝﻲ ﺟﻨﮓ ﻧﻤﻲﺧﻮاهﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮادﻩﺵﺎن را وﺳﺖ دارﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪاي ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ و در‬
‫آﻨﺎر ﺧﺎﻧﻮادﻩﺵﺎن زﻧﺪﮔﻲ ﺁراﻣﻲ را ﻣﻲﮔﺬراﻧﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻲ اﺳﺎﺳﺎ از هﺪاﻱﺖ‬
‫ﺵﺪﮔﺎن ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻱﻌﻨﻲ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺑﺎﻱﺪ هﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮﺑﺎز ﺑﺎﺵﻨﺪ‪ .‬ﺳﻼح ﺑﺮ دوش و درﺣﺎل‬
‫ﺟﻨﮓ و هﻴﭻ ﺁرام و ﻗﺮاري ﺑﺮاي ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن از ﺳﻮي ﻣﺤﻤﺪ و اﷲ ﭘﺬﻱﺮﻓﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻱﺪ آﻪ هﻤﮕﻲ ﻝﺒﺎس رزم ﺑﭙﻮﺵﻨﺪ و هﻤﻪي آﺎر و زﻧﺪﮔﻲﺵﺎن را ﺗﻨﻬﺎ در ﺟﻨﮓ و‬
‫ﺟﻬﺎد و ﻣﺒﺎرزﻩ و آﺸﺘﺎر و ﻗﺘﺎل و… ﺧﻼﺻﻪ آﻨﻨﺪ‪ .‬اﻱﻨﺎن ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻲ هﺴﺘﻨﺪ آﻪ‬
‫در ﺳﺎلهﺎي ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻣﺤﻤﺪ از ﺳﻮي او ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺗﻠﻘﻲ ﻣﻲﺵﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻘﻴﻪي ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن از‬
‫هﺪاﻱﺖ ﻱﺎﻓﺘﮕﺎن ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و اﺻﻼ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻧﻤﻲﺁﻱﻨﺪ‪ .‬در ﭼﻨﺪ ﺁﻱﻪ ﻗﺒﻞ هﻢ دﻱﺪﻱﻢ‬
‫آﻪ ﺑﻪ اﻱﺸﺎن ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻤﻲ آﻪ در ﺁن ﺟﺎوﻱﺪان ﺧﻮاهﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬وﻋﺪﻩ دادﻩ ﺵﺪﻩ اﺳﺖ‪.‬‬
‫در ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 28‬ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ آﻪ‪» :‬اي آﺴﺎﻧﻲ آﻪ اﻱﻤﺎن ﺁوردﻩاﻱﺪ‪،‬‬
‫ﻣﺸﺮآﺎن ]دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﺎن[ ﻧﺠﺲ هﺴﺘﻨﺪ و از ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﻧﺒﺎﻱﺪ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪاﻝﺤﺮام ﻧﺰدﻱﻚ‬
‫ﺵﻮﻧﺪ و اﮔﺮ از ﺑﻴﻨﻮاﻱﻲ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬اﷲ اﮔﺮ ﺑﺨﻮاهﺪ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﻱﺶ ﺑﻲﻧﻴﺎزﺗﺎن‬
‫ﻣﻲآﻨﺪ…« داﺳﺘﺎن ﺗﺮس از ﺑﻴﻨﻮاﻱﻲ هﻢ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﻲﺵﻮد ﺑﻪ ﺑﺎزار ﻣﻜﺎرﻩاي آﻪ‬
‫اﻃﺮاف ﻣﻜﻪ ﺑﺮﻗﺮار ﺑﻮدﻩ و هﻤﻪ ﻃﻴﻒ اﻋﺮاب ﺑﺎ هﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩاي ﺑﺮاي ﺗﺠﺎرت و‬
‫ﺳﻴﺎﺣﺖ ﺑﻪ اﻱﻦ ﻣﻜﺎن ﻣﻲﺁﻣﺪﻩاﻧﺪ و ﺣﺎل آﻪ ﻣﺤﻤﺪ اﻣﻜﺎن ﻱﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻨﻄﻘﻪ را ﻗﺮق‬
‫آﺮدﻩ‪ ،‬هﻤﻪي دﻱﮕﺮان را از ورود ﺑﻪ اﻱﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪي ﻣﺤﺮﻣﻪ ﻣﻤﻨﻮع اﻋﻼم ﻣﻲآﻨﺪ و‬
‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن هﻢ ﻧﺒﺎﻱﺪ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ و ﻧﮕﺮاﻧﻲاي ﺑﺮاي آﺴﺎدي ﺑﺎزارهﺎي ﺗﺠﺎرﺗﺸﺎن داﺵﺘﻪ‬
‫ﺑﺎﺵﻨﺪ‪.‬‬
‫و ﺁﻱﻪي ‪» :29‬ﺑﺎ آﺴﺎﻧﻲ ازاهﻞ آﺘﺎب آﻪ ﺑﻪ اﷲ و روز ﻗﻴﺎﻣﺖ اﻱﻤﺎن‬
‫ﻧﻤﻲﺁورﻧﺪ و ﭼﻴﺰهﺎﻱﻲ را آﻪ اﷲ و ﭘﻴﺎﻣﺮش ﺣﺮام آﺮدﻩاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮﺧﻮد ﺣﺮام ﻧﻤﻲآﻨﻨﺪ‪ ،‬و‬
‫دﻱﻦ ﺣﻖ را ﻧﻤﻲ ﭘﺬﻱﺮﻧﺪ‪ ،‬ﺟﻨﮓ و ﻗﺘﺎل آﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ آﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﻮد در ﻋﻴﻦ‬
‫ﻣﺬﻝﺖ ﺟﺰﻱﻪ ﺑﺪهﻨﺪ‪ «.‬و اﻱﻦ ﺟﺎ هﻢ ﺁﭘﺎرﺗﺎﻱﺪ دﻱﻨﻲ و ﻓﺮق ﮔﺬاﺵﺘﻦ ﺑﻴﻦ اﻧﺴﺎنهﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ‬
‫دﻝﻴﻞ ﻧﭙﺬﻱﺮﻓﺘﻦ اﻱﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩي ﺗﺎزﻩ‪ ،‬ذﻝﺘﻲ را ﺑﺮ دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﺎن و ﺵﻜﺴﺖ ﺧﻮردﮔﺎن در‬
‫اﻱﻦ ﺟﻨﮓ ﻋﻘﻴﺪﺗﻲ را ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﻲآﻨﺪ آﻪ هﻤﭽﻨﺎن و ﺗﺎ هﻤﻴﻦ اﻻن هﻢ ﺗﺎرﻱﺦ ﺟﻬﺎن را‬
‫ﺑﻪ ﺣﻤﺎم ﺧﻮن ﺑﺪل ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫در ﺁﻱﻪي ﺵﻤﺎرﻩي ‪ 35‬هﻢ اﻧﻮاع دﻱﮕﺮ ﺵﻜﻨﺠﻪهﺎي ﺧﺪاوﻧﺪي را ﺑﻪ‬
‫دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﺎن و آﺴﺎﻧﻲ آﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺸﺪﻩاﻧﺪ ]ﻣﺴﻠﻤﺎن ﻧﺸﺪﻩاﻧﺪ[ وﻋﺪﻩ ﻣﻲدهﺪ‪:‬‬
‫»روزي آﻪ در ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﮔﺪاﺧﺘﻪ ﺵﻮﻧﺪ و ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ و ﭘﻬﻠﻮ و ﭘﺸﺘﺸﺎن را ﺑﺎ ﺁن داغ‬
‫آﻨﻨﺪ‪ .‬اﻱﻦ اﺳﺖ ﺁن ﭼﻴﺰي آﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮد اﻧﺪوﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻱﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﻃﻌﻢ اﻧﺪوﺧﺘﻪي ﺧﻮﻱﺶ‬
‫را ﺑﭽﺸﻴﺪ‪ «.‬ﺁﻧﺎﻧﻲ آﻪ زﻧﺪانهﺎي ﺣﻜﻮﻣﺖ اﺳﻼﻣﻲ را ﺑﻪ دﻝﻴﻞ دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﻲ و آﻤﻲ‬
‫زاوﻱﻪ داﺵﺘﻦ در ﻧﻮع هﻤﺎن ﺑﺎورهﺎي اﺳﻼﻣﻲ ﺗﺠﺮﺑﻪ آﺮدﻩاﻧﺪ‪ ،‬اﻋﻤﺎل اﻱﻦ ﺵﻴﻮﻩهﺎي‬
‫ﻗﺮﺁﻧﻲ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺎ ﺗﻦ و ﺑﺪن ﺗﺮدﺵﺎن ﺣﺲ آﺮدﻩاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻠﻪ دوﺳﺘﺎن اﻱﻦ اﺳﺖ دﻱﻨﻲ آﻪ ﺟﻬﺎن را ‪ 1400‬ﺳﺎل اﺳﺖ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ آﺸﻴﺪﻩ‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ دﻱﻨﻲ آﻪ ﺑﺮ اﺳﺎس ﻣﺮگ و آﺸﺘﺎر و ﺟﻬﺎد و ﺣﺬف دﮔﺮاﻧﺪﻱﺸﺎن اﻣﻜﺎن ﭘﺎ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻦ دارد‪ .‬ﺗﺠﺮﺑﻪي ﺁﻏﺎز هﺰارﻩي ﺳﻮم هﻢ هﻤﻴﻦ اﺳﺖ‪.‬‬