You are on page 1of 3

‫ﻃﻼق، در ﺗﺠﺮﺑﻪهﺎي دم دﺳﺖ!

‬ ‫ِ‬ ‫ﻧﺎدرﻩ اﻓﺸﺎري‬ ‫ﺧﺴﺮو ﻋﺰﻳﺰ، ﺳﻼم‬ ‫ِ‬ ‫ﻧﻘﺪ ﺗﻮ را درﺳﺖ ﻣﺜﻞ داﻧﺶ ﺁﻣﻮزي آﻪ آﺎرﻧﺎﻣﻪاش را ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ و اﺣﺘﻤﺎﻻ‬ ‫ﻧﻤﺮﻩي ﺧﻮﺑﻲ هﻢ در اﻧﺸﺎء دارد، ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻧﺸﺎن دادم. ﻳﻜﻲ دو ﻧﻔﺮ هﻢ ﺁن را دﻳﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ‬ ‫و از ﺳﺘﻮن ﭼﺎﭘﺎرﺧﺎﻧﻪي ﻣﺒﺎرآﻪ ﺧﺒﺮم آﺮدﻧﺪ.‬ ‫ﺑﮕﺬار در ﺁﻏﺎز ﺑﮕﻮﻳﻢ آﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ آﺴﺎﻧﻲ آﻪ ﮔﻮﺵﻪي ﭼﺸﻤﻲ ﺑﻪ آﺎرهﺎﻳﻢ دارﻧﺪ،‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﻣﻲآﻨﻢ. ﭼﻪ اﺵﻜﺎﻟﻲ دارد آﻪ ﺵﻤﺎ را ﺗﻮ ﺧﻄﺎب آﻨﻢ. ﺁﻳﺎ اﻳﻦ ﺵﻴﻮﻩ،‬ ‫ﻧﺸﺎﻧﻪي ﺑﻌﻀﻲ ﺗﻮاﻓﻖهﺎ و ﺗﻴﻴﺒﻦ و ﻓﻬﻢ ﻧﺰدﻳﻚ از ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ؟ ﺗﺎ ﺝﺎﻳﻲ آﻪ ﻳﺎدم ﻣﻲﺁﻳﺪ،‬ ‫ِ‬ ‫ﻣﻦهﻢ ﭼﻨﺪﻳﻦ آﺎر ﺗﻮ را ﺧﻮاﻧﺪﻩ و ﻟﺬت ﺑﺮدﻩام.‬ ‫اﻣﺎ ﭼﻨﺎنآﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدي داﺳﺘﺎﻧﻲ از ﻃﻼق:‬ ‫ﻃﻼق، اﺗﻔﺎﻗﻲ اﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺗﺼﺎدف، ﺗﻮﻟﺪ، ﻣﺪرﺳﻪ رﻓﺘﻦ ﻳﺎ ﻧﻪ رﻓﻮزﻩ ﺵﺪن. ﺵﺎﻳﺪ هﻢ‬ ‫ﻓﺼﻞ ﻣﺸﺘﺮك ﻃﻼق و رﻓﻮزﻩ ﺵﺪن در ﻣﺪرﺳﻪ اﻳﻦ اﺳﺖ آﻪ هﻴﭻآﺪام ﺑﺪون ﭘﻴﺶ زﻣﻴﻨﻪ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﺎ ﻣﻲﺗﻮان ﻃﻼق را ﺑﻪ ﻧﻮﻋﻲ ﺗﻮﻟﺪ هﻢ ﺗﺸﺒﻴﻪ آﺮد. از ﻳﻚ ﺝﺎﻳﻲ ﻧﻄﻔﻪاش ﺑﺴﺘﻪ‬ ‫ﻣﻲﺵﻮد، ﺗﺎ وﻗﺘﻲ آﻪ ﻣﻲرﺳﺪ و آﺎﻣﻞ ﻣﻲﺵﻮد. ﺑﻌﺪ هﻢ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻣﻲﺁﻳﺪ و ﺁدم را ﺑﻪ ﻣﺤﻀﺮ و‬ ‫دادﮔﺎﻩ ﻣﻲآﺸﺎﻧﺪ. هﻤﻴﺸﻪ هﻢ از ﭼﻴﺰهﺎي آﻮﭼﻚ ﺵﺮوع ﻣﻲﺵﻮد. ﻣﺜﻼ از ﻳﻚ ﺗﻮ ﮔﻮﺵﻲ، ﻳﺎ‬ ‫ﺗﺤﻘﻴﺮ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻴﻬﻤﺎنهﺎ، ﻳﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺣﺠﺎب اﺝﺒﺎري، ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ از اﻧﻘﻼب اﺳﻼﻣﻲ ﺳﻴﺪ‬ ‫ِ‬ ‫روحاﷲ ﺧﻤﻴﻨﻲ!‬ ‫ﺣﺘﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ از ﻻس ﺧﺸﻜﻪهﺎي ﻋﻴﺎل ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎ زنهﺎي ﻓﺎﻣﻴﻞ هﻢ ﺵﺮوع ﺵﻮد.‬ ‫ﻳﺎ از آﺘﻚ زدن ﺑﭽﻪهﺎ، ﻳﺎ از ﺵﻌﺎر دادن و ﻋﻤﻞ ﻧﻜﺮدن. از ﺧﻴﻠﻲ ﺝﺎهﺎي دﻳﮕﺮ هﻢ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺵﺮوع ﺵﻮد. ﺗﺠﺮﺑﻪي ﺵﺨﺼﻲ ﻣﻦ در هﻤﻴﻦ ﻣﺎﻳﻪهﺎﺳﺖ.‬ ‫اوﻟﺶ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم. دﻟﻢ ﺑﺮاي ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ. از ﻟﻴﭽﺎر ﺑﺎﻓﺘﻦهﺎي ﻓﺎﻣﻴﻞ و‬ ‫در و هﻤﺴﺎﻳﻪ هﻢ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم. از اﻳﻦ آﻪ ﺑﻲﻟﻴﺎﻗﺘﻲ ﻋﻴﺎل ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ را ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ آﻨﻨﺪ،‬ ‫ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم، ﻧﻪ، وﺣﺸﺖ داﺵﺘﻢ. زن ﻃﻼق ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺧﻮﺑﻲ ﻧﺪاﺵﺖ. ﻻﺑﺪ هﻨﻮز هﻢ‬ ‫ﻧﺪارد. ﭼﻨﺪ زن ﻓﺎﻣﻴﻞ آﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻃﻼق ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ، ﻣﻮﺽﻮع ﺝﻮكهﺎي ﻣﺮداﻧﻪ و ﻣﺰﻩي‬ ‫ﻋﺮق اﻳﻦ وﺣﻮش در ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲهﺎي آﻮﭼﻚ و ﺑﺰرﮔﻤﺎن ﺑﻮدﻧﺪ.‬ ‫از آﺸﻮر آﻪ در رﻓﺘﻢ، ﺵﺠﺎعﺗﺮ ﺵﺪم. ﺝﻨﺎب هﻢ دﻳﮕﺮ دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮاي ﻣﺨﻔﻲ آﺎرياش‬ ‫ﻧﺪاﺵﺖ. اﻳﺸﺎن هﻢ ﺵﺠﺎعﺗﺮ ﺵﺪﻩ ﺑﻮد. ﺧﻴﻠﻲ ﺵﺠﺎعﺗﺮ ﺵﺪﻩ ﺑﻮد. ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻳﻚ روز ﺳﻪ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﭽﻪ را ﺑﺮداﺵﺘﻢ و رﻓﺘﻢ. اﻟﺒﺘﻪ ﻳﻚ ﺵﺐ ﻗﺒﻞ از رﻓﺘﻦ ﺧﺒﺮش آﺮدم. ﺣﻀﺮﺗﺶ، ﻓﺮدا ﺵﺐ‬ ‫ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﺝﻮاﻧﻚهﺎي داﻧﺸﺠﻮ را آﻪ اآﺜﺮا ﺝﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪهﺎﻳﻲ ﭘﺮاآﻨﺪﻩ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ زﻧﺎن‬ ‫ﺑﺮﺗﺮي دﻳﮕﺮي ﺑﺮ ﺧﻮدش ﻧﺪاﺵﺘﻨﺪ، ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ آﺸﺎﻧﺪ. آﺠﺎ ﻣﻲروي؟ ﭼﺮا ﻣﻲروي؟ ﻣﻦ هﻢ‬ ‫اﻟﺒﺘﻪ زورم ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺵﺪﻩ ﺑﻮد. دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺵﺐ ﻧﻴﺎﻣﺪنهﺎش اهﻤﻴﺘﻲ ﻧﻤﻲدادم. ﺑﭽﻪهﺎ را روي‬

‫ﻧﺒﺎﺵﻢ ﻋﻄﺮهﺎي رﻧﮕﺎرﻧﮓ زﻧﺎن ﻓﺮﻧﮕﻲ را‬ ‫ﺗﺨﺨﻮاب ﺑﺰرﮔﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺑﺎﻧﺪم ﺗﺎ ﻣﺠﺒﻮر‬ ‫ﺗﻮ رﺧﺘﺨﻮاﺑﻢ ﺗﺤﻤﻞ آﻨﻢ. ﺹﻮﻓﻲ و ُزي و اﻟﻜﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮي ﺑﻮدﻧﺪ آﻪ هﻤﺎن دوران‬ ‫ر‬ ‫اﺳﻢهﺎﺵﺎن را ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻣﻲﺵﻨﻴﺪم. ﺑﻌﻀﻲ را هﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺹﺎﺣﺐﺧﺎﻧﻪهﺎي ﻗﺒﻠﻲ ﺝﻨﺎب‬ ‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻣﻲﺵﻨﺎﺧﺘﻢ.‬ ‫هﺮآﺪام ﻣﺎ زنهﺎ ﺣﺘﻤﺎ دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮاي ﺝﺪاﻳﻲﻣﺎن دارﻳﻢ. ﺑﻬﺎﻧﻪهﺎ هﻢ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻳﻜﻲ/ دوﺗﺎ‬ ‫ِ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻦ زﻧﻲ را ﺳﺮاغ ﻧﺪارم آﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﺑﺪ دهﻨﻲ هﻤﺴﺮش او را ﺑﻪ ﻣﺤﻀﺮ‬ ‫آﺸﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺵﺪ. ﺁﻧﭽﻪ در ﻓﺮﻧﮓ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺁﻣﺪ، ﺧﻴﻠﻲ ﭘﺮ رﻧﮓﺗﺮ از ﺁﻧﻲ ﻧﺒﻮد آﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ‬ ‫دﻳﮕﺮ زﻧﺎن ﺝﺪا ﺵﺪﻩ ﺁﻣﺪ. اول از هﻤﻪ ﻣﺘﻬﻢ ﺵﺪم آﻪ ﺑﺎ ﺑﻲﺣﻴﺎﻳﻲ ﺑﭽﻪهﺎ را ﺑﻲﭘﺪر آﺮدﻩام.‬ ‫ﺑﻌﺪ هﻢ ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻪ ﺑﺪآﺎرﮔﻲ ﻣﺘﻬﻢ ﺵﺪم. رﻓﻘﺎﻳﻲ آﻪ ﺣﺎﻟﻢ را ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ، اﺗﻬﺎﻣﺎت‬ ‫ﺳﻨﮕﻴﻦﺗﺮي داﺵﺘﻨﺪ آﻪ واژﻩهﺎﻳﻲ ﻧﻈﻴﺮ ﺝﺎآﺶ ﻧﻘﻞ و ﻧﺒﺎت اﻳﻦ اﺗﻬﺎﻣﺎت ﺑﻮد.‬ ‫از ﻳﻜﻄﺮف ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﺪر و ﻣﺎدرم را ﻧﺎراﺣﺖ آﻨﻢ. ﺁنهﺎ ﻳﻚ زﻧﺪاﻧﻲ داﺵﺘﻨﺪ. ﻳﻚ‬ ‫ﻣﻔﻘﻮد هﻢ در ﺝﻨﮓ اﻳﺮان و ﻋﺮاق. هﻤﺎن دردهﺎ ﺑﺴﺸﺎن ﺑﻮد. ﺑﻴﭽﺎرﻩهﺎ ﮔﺮدش ﻣﺎهﺎﻧﻪﺵﺎن‬ ‫اﻳﻦ ﺑﻮد آﻪ ﻳﻜﺸﻨﺒﻪي اول هﺮ ﻣﺎﻩ، ﭘﺸﺖ در زﻧﺪان دﺳﺘﮕﺮد اﺹﻔﻬﺎن ﺝﻤﻊ ﺵﻮﻧﺪ و ﺑﺎ ﭘﺪر‬ ‫و ﻣﺎدر ﺑﭽﻪهﺎي دﻳﮕﺮ ﮔﭗ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﻣﻦ هﻢ در اﻳﺮان از اﻳﻦ ﻧﻮع ﺗﻔﺮﻳﺤﺎت داﺵﺘﻢ!‬ ‫ﻋﻴﺎل ﺑﺎ ﭼﻨﺪ روز ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ در ﻳﻚ آﻤﻴﺘﻪ ﺑﺴﺎﻃﺶ را ﺝﻤﻊ آﺮد و ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﻗﺒﻞ از‬ ‫ﻣﻦ ﺁﻣﺪ ﻓﺮﻧﮓ. از ﻓﺮﻧﮓ هﻢ ﺑﺮاي ﺑﭽﻪهﺎش دﻟﺘﻨﮕﻲ ﻣﻲآﺮد. ﺵﺎﻳﺪ ﺣﻖ داﺵﺖ. ﺁدم در‬ ‫ﻏﺮﺑﺖ ﻗﺪر ﺑﭽﻪهﺎ را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﻓﻬﻤﺪ. ﺵﺎﻳﺪ هﻢ در ﺧﻠﻮت ﺧﻮدش از اﻳﻦ آﻪ ﻳﻚ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪي‬ ‫ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﻪ را ﺁﻧﻘﺪر زدﻩ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﺜﻼ ﺗﺮﺑﻴﺘﺶ آﻨﺪ، اﺣﺴﺎس ﻧﺎراﺣﺘﻲ ﻣﻲآﺮد. اﻣﺎ ﻧﻪ، اﺵﺘﺒﺎﻩ‬ ‫آﺮدم. اﻳﻦ ﺝﻮر ﺁدمهﺎ آﻪ ﻣﺴﺎﺋﻠﺸﺎن را ﺑﺎ آﺘﻚ ﺣﻞ ﻣﻲآﻨﻨﺪ، اﻳﻦ ﻇﺮاﻓﺖ را ﻧﺪارﻧﺪ آﻪ در‬ ‫ﻣﻮرد روشهﺎي ﺗﺮﺑﻴﺘﻲﺵﺎن ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ آﻨﻨﺪ. اﺣﺘﻤﺎﻻ از اﻳﻦ آﻪ در ﻓﺮﻧﮓ آﺴﻲ را ﭘﻴﺪا‬ ‫ﻧﻤﻲآﻨﻨﺪ آﻪ ﺑﻲﺣﺴﺎب و آﺘﺎب ﺳﺮش ﻋﺮﺑﺪﻩ ﺑﻜﺸﻨﺪ ﻳﺎ ﻗﻮت دﺳﺘﺸﺎن را روي ﺹﻮرﺗﺶ‬ ‫اﻣﺘﺤﺎن آﻨﻨﺪ، دﺳﺘﺸﺎن ﻣﻲﺧﺎرد. ﭼﻪ ﻣﻲداﻧﻢ، ﻣﻦ آﻪ ﻏﻴﺐﮔﻮ ﻧﻴﺴﺘﻢ.‬ ‫از ﭘﺪرم ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ. ﺑﻴﭽﺎرﻩ در اﺙﺮ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎت ﺗﻠﻔﻨﻲ ﻋﻴﺎل ﻣﺮﺑﻮﻃﻪي ﺁن ﻣﻮﻗﻊ، ارﺗﺒﺎﻃﺶ‬ ‫ِ‬ ‫را ﺑﺎ ﻣﻦ ﻗﻄﻊ آﺮد: زن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺴﻮز و ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮاﻧﺪازي ﺵﺪﻩاي. ﺑﺮﮔﺮد ﺳﺮ ﺧﺎﻧﻪ و‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫زﻧﺪﮔﻲات!‬ ‫رﻓﺘﺎر ﻣﺎدرم ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻄﻘﻲﺗﺮ ﻣﻲﺁﻣﺪ. ﺑﺎ اﻳﻦآﻪ اﻧﺘﻈﺎري هﻢ از او‬ ‫ﻧﺪاﺵﺘﻢ. دﻟﺶ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ. ﺧﻴﺎل ﻣﻲآﺮد ﻳﻚ زن ﻟﻴﺴﺎﻧﺴﻴﻪ در ﻓﺮﻧﮓ، ﺣﺘﺎ ﺑﺎ ﺳﻪ‬ ‫ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﺑﻪ ﺁﻗﺎ ﺑﺎﻻﺳﺮ اﺣﺘﻴﺎج دارد. ﭘﺎي ﺗﻠﻔﻦ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻪ ﭘﺴﺮك دهﺴﺎﻟﻪام ﻣﻲﮔﻔﺖ: ﻣﻮاﻇﺐ‬ ‫ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎش! ﺣﺎﻻ دﻳﮕﺮ ﺗﻮ ﻣﺮد اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪاي! و ﺑﭽﻪي ﺑﻴﭽﺎرﻩ را دوﮔﺎﻧﻪ آﺮدﻩ ﺑﻮد. ﺑﻌﺪهﺎ‬ ‫ﻧﺎﺧﻮدﺁﮔﺎﻩ ﭘﺴﺮك ﻣﺴﺌﻮل ﺑﺪش ﻧﻤﻲﺁﻣﺪ آﻪ ﻗﺪرت ﻣﭽﺶ را روي ﮔﻮﻧﻪي ﺧﻮاهﺮهﺎي‬ ‫ِ‬ ‫آﻮﭼﻜﺶ اﻣﺘﺤﺎن آﻨﺪ، ﻳﺎ دﺳﺖ آﻢ ﺹﺪاي ﺧﺮوس ﺝﻨﮕﻲاش را ورزي ﺑﺪهﺪ.‬ ‫در هﻤﻴﻦ ﻓﺮﻧﮓ، از ﻓﺮﻧﮕﻲ و اﻳﺮاﻧﻲ هﻤﻪ ﺑﺴﻴﺞ ﺵﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ آﻪ ﻳﻚ ﺁﻗﺎ ﺑﺎﻻﺳﺮ ﺝﺪﻳﺪ‬ ‫ﺑﺮام ﭘﻴﺪا آﻨﻨﺪ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮﺵﺎن ﺑﭽﻪهﺎ اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ ﭘﺪر داﺵﺘﻨﺪ. ﺣﺎﻻ ﭘﺪر ﻧﻪ، ﺵﻮهﺮ ﻧﻨﻪ! اﺵﻜﺎﻟﻲ‬ ‫هﻢ ﻧﺪاﺵﺖ آﻪ ﻣﺮدهﺎ ﮔﺎهﻲ ﺳﺮي ﻳﺎ دﻣﻲ ﺑﻪ ﺧﻤﺮﻩ ﻳﺎ ﺝﺎهﺎي دﻳﮕﺮ ﻣﻲزﻧﻨﺪ.‬ ‫زن ﺧﻮب ﻓﺮﻣﺎﻧﺒﺮ ﭘﺎرﺳﺎ،‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫آﻨﺪ ﻣﺮد دﻳﻮث را ﭘﺎدﺵﺎﻩ‬ ‫ِ‬

‫اي واي، ﻏﻠﻂ ﻧﻮﺵﺘﻢ؟ ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ!‬ ‫دﻳﺪي ﺧﺴﺮو ﺝﺎن آﻪ ﻣﻦ ﭼﻨﺪان هﻢ دﺧﺘﺮ ﻣﻮدب و ﻣﻌﺘﺪﻟﻲ ﻧﻴﺴﺘﻢ. ﺁﻧﺠﺎ آﻪ دردم‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﺪ، داد ﻣﻲآﺸﻢ. ﭼﻪ دﻳﮕﺮان ﺧﻮﺵﺸﺎن ﺑﻴﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﻧﻴﺎﻳﺪ. ﺹﺪاي ﻧﻜﺮﻩاي هﻢ دارم. اﻣﺎ ﺑﺪ‬ ‫هﻢ ﻧﻴﺴﺖ. دﺳﺖ آﻢ ﺑﻌﻀﻲهﺎ را آﻤﻲ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ وا ﻣﻲدارد آﻪ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺗﻮ: دوﻳﺴﺖ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ‬ ‫ﻣﺜﻞ دوﻳﺴﺖ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻨﻨﺪ. ﻧﻪ ﻧﻪ، ﺑﺮﻋﻜﺲ، دوﻳﺴﺖ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ، ﻣﺜﻞ دوﻳﺴﺖ ﺳﺎل‬ ‫ﻗﺒﻞ!‬ ‫ﻣﻲداﻧﻲ، ﺧﻴﺎل ﻧﻤﻲآﻨﻢ آﻪ اﻳﻦ ﻃﻴﻒ ﻣﺮدهﺎ آﻠﻪﺵﺎن آﺎر هﻢ ﻣﻲآﻨﺪ. ﻣﻦ اﻟﺒﺘﻪ از‬ ‫ﻣﺮدهﺎي ﻣﺬهﺒﻲ ﺣﺎﺝﻲ ﺑﺎزاري ﻳﺎ ﻣﻼهﺎﻳﻲ ﺵﺒﻴﻪ ﺵﻴﺦ ﺣﺴﻴﻦﻋﻠﻲ ﻣﻨﺘﻈﺮي آﻪ ﺑﻪ زﻧﺶ‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺧﺎﻧﻮادﻩي ﻣﺎ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﻤﻲزﻧﻢ. از اﻣﺜﺎل ﻣﺴﻌﻮد رﺝﻮي هﻢ ﺣﺮف ﻧﻤﻲزﻧﻢ آﻪ زﻧﺶ‬ ‫را ﻋﻴﺎل ﺹﺪا ﻣﻲآﻨﺪ. از ﻣﺮدهﺎي ﺑﺎﺹﻄﻼح درس ﺧﻮاﻧﺪﻩ و ﻣﺪﻋﻲ و ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺣﺮف‬ ‫ﻣﻲزﻧﻢ. اﻟﺒﺘﻪ اﮔﺮ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺑﻮدن ﺑﻪ ﺣﺮاﻓﻲ و ﺑﻨﺪﺑﺎزي ﺑﺎﺵﺪ، ﻋﻴﺎل ﺳﺎﺑﻖ ﻣﻦ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺑﻮد.‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ هﻢ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺑﻮد. اﻳﻦ ﻧﻮع ﺳﻴﺎﺳﻴﻮن اﮔﺮ ﻣﺬهﺒﻲ ﺑﺎﺵﻨﺪ، درﺳﺖ ﺝﻠﻮ دﻳﮕﺮان ﺳﺮﺵﺎن‬ ‫ِ‬ ‫را ﻣﻲﮔﺬارﻧﺪ زﻣﻴﻦ و آﻮﻧﺸﺎن را هﻮا ﻣﻲآﻨﻨﺪ. اﮔﺮ هﻢ ﻣﺎرآﺴﻴﺴﺖ ﺑﺎﺵﻨﺪ، رو ﺑﻪ ﭼﻴﻦ و‬ ‫ﻣﺴﻜﻮ و آﻮﺑﺎ و ﺝﻬﻨﻢ درﻩهﺎي دﻳﮕﺮ اﺣﺮام ﻣﻲﺑﻨﺪﻧﺪ. اﻣﺎ هﻴﭻآﺪام اﻳﻦ ﺵﻌﺎرهﺎ در زﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ِ‬ ‫ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲﺵﺎن ﻧﻘﺸﻲ ﻧﺪارد. ﺗﻮ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲﺵﻮﻧﺪ ﻳﻚ ﻧﻮع زﻧﺪاﻧﺒﺎن و ﺑﻪ ﻗﻮل ﭘﻴﻐﻤﺒﺮﺵﺎن:‬ ‫ِ‬ ‫اي ﻣﺮدم ﻣﻦ اﻳﻨﻚ راﺝﻊ ﺑﻪ زنهﺎي ﺵﻤﺎ ﺹﺤﺒﺖ ﻣﻲآﻨﻢ. وﻇﻴﻔﻪي ﺁنهﺎ اﻳﻦ اﺳﺖ‬ ‫آﻪ ﻧﮕﺬارﻧﺪ ﺵﺨﺼﻲ وارد ﺑﺴﺘﺮ ﺵﻤﺎ ﺵﻮد ـ ﺝﺰ ﺧﻮد ﺵﻤﺎ ـ و آﺴﺎﻧﻲ را آﻪ ﻣﻮرد ﻣﺤﺒﺖ‬ ‫ﺵﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ راﻩ ﻧﺪهﻨﺪ. اﮔﺮ ﺁنهﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ وﻇﺎﻳﻒ ﻋﻤﻞ ﻧﻜﺮدﻧﺪ، ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺵﻤﺎ‬ ‫اﺝﺎزﻩ دادﻩ اﺳﺖ آﻪ در ﺑﺴﺘﺮي ﺝﺪاﮔﺎﻧﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ آﻨﻴﺪ، و ﺁنهﺎ را آﺘﻚ ﺑﺰﻧﻴﺪ، وﻟﻲ ﻧﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺵﺪت؛ ﭼﻮن ﺁنهﺎ در ﺧﺎﻧﻪي ﺵﻤﺎ ﻳﻚ ﻣﺤﺒﻮس هﺴﺘﻨﺪ و از ﺧﻮد اﺧﺘﻴﺎري ﻧﺪارﻧﺪ و ﺑﺎ ﻳﻚ‬ ‫ﻣﺤﺒﻮس آﻪ از ﺧﻮد اﺧﺘﻴﺎري ﻧﺪارد، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ رﻓﺘﺎر آﺮد!‬ ‫)ﻧﻬﺞاﻟﻔﺼﺎﺣﻪي ﻣﺤﻤﺪ، ﺳﻴﺮﻩي اﺑﻦ هﺸﺎم، ﺗﺎرﻳﺦ ﻃﺒﺮي و ﺧﻴﻠﻲ ﺝﺎهﺎي دﻳﮕﺮ(‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ آﻪ ﺧﻴﻠﻲ از ﻣﺮدهﺎي ﻣﺎ از اﻳﻦ اﺝﺎزﻩي ﺧﺪاﺵﺎن ﭼﻨﺪان هﻢ اﺳﺘﻔﺎدﻩ‬ ‫ﻧﻤﻲآﻨﻨﺪ. ﺵﺎﻳﺪ هﻢ ﺑﻴﻤﺎري اوﻣﺎﻧﻴﺴﻢ ﻣﺜﻞ ﺝﺮب ﺑﻌﻀﻲ از اﻳﺸﺎن را ﮔﺮﻓﺘﺎر آﺮدﻩ اﺳﺖ.‬ ‫ﻣﺜﻼ اﮔﺮ ﺑﺎﻧﻮ هﻮس ﻧﻮﺵﻴﺪن ﻗﻬﻮﻩاي ﺑﺎ هﻤﻜﺎران و دوﺳﺘﺎﻧﺶ داﺵﺘﻪ ﺑﺎﺵﺪ، روي ﻧﺎﺧﻮش‬ ‫ﻧﺸﺎن ﻧﻤﻲدهﻨﺪ. ﺣﺘﺎ ﮔﺎﻩ رﻓﺖ و ﺁﻣﺪش را ﺗﻀﻤﻴﻦ و ﺗﺎﻣﻴﻦ هﻢ ﻣﻲآﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﻣﺜﻞ ﭘﺪر ﺑﻴﭽﺎرﻩ‬ ‫ﻣﻦ آﻮﻓﺘﻪ ﺗﺒﺮﻳﺰي را ﺑﺎر ﻣﻲﮔﺬارد، ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮ ﺑﺎ دﺧﺘﺮهﺎ از ﺣﻤﺎم هﻔﺘﮕﻲﺵﺎن ﺑﺎزﮔﺮدد. ﮔﺎﻩ‬ ‫ِ‬ ‫ﺗﺎ دم در ﺣﻤﺎم هﻢ ﻣﻲروﻧﺪ و ﺑﺎﻧﻮ را در ﺣﻤﻞ ﺑﺎر و ﻣﻮاﻇﺒﺖ از ﺑﭽﻪهﺎ ﻳﺎري ﻣﻲآﻨﻨﺪ.‬ ‫ِ‬ ‫راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ ﺧﺴﺮو ﺝﺎن، دﻧﻴﺎ ﻋﻘﺐ ﻋﻘﺐ ﻣﻲرود. ﻣﻦ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮدم آﻪ ﻣﺮد‬ ‫ﮔﻨﺪﻩاي ﻳﻚ ﻋﺮوس ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ را ﭼﻨﺎن آﺘﻜﻲ ﺑﺰﻧﺪ آﻪ ﺗﺎ ﻣﺪتهﺎ ﺝﺎي دﺳﺖ ﻧﺤﺴﺶ روي‬ ‫ﺹﻮرت دﺧﺘﺮك ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮدم. ﺗﺠﺮﺑﻪهﺎي ﻋﻤﻠﻲ ﻣﺰﻩي دﻳﮕﺮي دارﻧﺪ!!‬ ‫ﺑﮕﺬرﻳﻢ. ﻧﻤﻲﺧﻮاهﻢ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎزي درﺁورم و اﺵﻚ ﺑﻘﻴﻪ را راﻩ ﺑﻴﻨﺪازم. اﮔﺮ ﺵﺪ،‬ ‫ﺑﺎز هﻢ از اﻳﻦ ﺗﺤﻮل در زﻧﺪﮔﻲ زن اﻳﺮاﻧﻲ، دﺳﺖ آﻢ در ﻏﺮﺑﺖ ﺑﺮاﻳﺖ ﺧﻮاهﻢ ﻧﻮﺵﺖ.‬ ‫ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺁرزوهﺎ‬