Αρ.

Φύλλου 17
URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ

Διανέμεται Δωρεάν

2. Σημείωμα έκδοσης - Μαύρο πρόβατο

9. Στο χειρουργείο

18. Διαδρομές στον Κόσμο

3. Europe - Greece... Άρθρο 99

10. Η διαφυγή της γυάλινης σφαίρας

19. Το τελευταίο cut

4. To ημερολόγιο των Μάγια & πώς να επιβι-

11. Άλλη μια ευτυχισμένη μέρα - Κάτι φταίει

20. Ένα γράμμα απ’ το Ιάσιο - Δύσβατη κά-

ώσετε το 2012
5. Μαρακοκατασκευάσματα - Το Μπλε & το
Πράσινο
6. Λέξεις και φράσεις - Δρομολόγια
7. Σελίδα Αναγνωστών
8. Το λακωνίζειν

12 - 13.Ωροσκόπιο
14. Το τέλος του Κράτους
15. Ένα μπουκάλι ουίσκι, μια προφητεία...
16. Κάποτε θα γίνουν εκλογές?
17. Ο δρόμος προς την κόλαση

θοδος
21. Ζωγραφίζοντας Γιορτινά - Δε με ρώτησε
κανείς
22. Οι πρόσκοποι του Βύρωνα
23. Πάρτυ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ
24. Καλλιτέχνες του Βύρωνα

Αρ. Φύλλου 17

2

2012. Το έτος της
ενδεχόμενης καταστροφής.
Το έτος του φόβου,της
αποκάλυψης, των παραμυθιών,
των σεναρίων και των
τρομακτικών ιστοριών...Ιστορίες
που άλλοι πιστεύουν και άλλοι όχι,
η...κάνουν πως δεν πιστεύουν.
Το έτος που η ανθρώπινη σκέψη έρχεται
πιο κοντά ( έστω κρυφά )στο ενδεχόμενο
πως όλα είναι μάταια, όλα θα τελειώσουν
με άγνωστο τρόπο, απροσδιόριστη αιτία και
αβέβαιη κατάληξη.
Προς το παρών αναμονή κι ένας λαός που
υποφέρει από μια πολιτική που προσπαθεί με τρομακτικό τρόπο να επιπλεύσει από την ρουφήχτρα της ιστορίας.
2012. Τόσοι και οι λόγοι που πρέπει ο καθένας μας να αντισταθεί για να μην καταστραφούν τα δικαιώματα του
εργαζόμενου κόσμου.
Αν δεχτούμε ότι η ζωή είναι αγώνας,τότε πρέπει και να συνειδητοποιήσουμε ότι
δεν ακούσαμε ακόμα το καμπανάκι...Όλα συνεχίζονται...
Διαδρομές

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

Ανορθόδοξο το μαύρο πρόβατο αυτή τη φορά. Με
παρέσυρε το αφιέρωμα της εφημερίδας που αναρωτιέται αν το 2012 θα είναι το τέλος του κόσμου.
Ο πρώτος λόγος λοιπόν σε αυτό ανήκει στους
αστρολόγους που βάζοντας κάτω χάρτες και βιβλία αστρολογίας παρακολουθούν την πορεία
των πλανητών και διαβάζουν τις τάσεις και τα
μελλούμενα. Η Λίτσα Πατέρα δικαιωματικά κατακτά σήμερα την στήλη μας μιας και άφησε άφωνο

το πανελλήνιο με την συγκλονιστική πρόβλεψη που εκφώνησε από
ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό το
καλοκαίρι και ενώ χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονταν στο Σύνταγμα.
Προέβλεψε λοιπόν την πτώση του
καπιταλισμού χωρίς ωστόσο να
αποκαλύψει την ακριβή ημερομηνία. «Δεν ξέρω αν είναι 5, 7, 3 ή
10 χρόνια», σημείωσε η αστρολόγος. Ενώ παράλληλα, προέβη σε
μία ακόμα συναρπαστική αποκάλυψη, ότι ο Κομμουνισμός (που
έχει ως πλανήτη-ευεργέτη τον
Ποσειδώνα) μπαίνει σε κάποιο
άλλο ζώδιο, γεγονός που θα επιφέρει αναδιάρθρωση και επέκταση του πολιτικού
αυτού συστήματος! Η πρόβλεψη αυτή προκάλεσε
αλυσιδωτές αντιδράσεις. Το Σύνταγμα δονήθηκε
από άκρο σε άκρο με το σύνθημα το « το είπε, το
είπε η Λίτσα η Πατέρα του κεφαλαίου έφτασε η
τελευταία μέρα». Η Αλέκα Παπαρήγα έκλεισε τον
Περισσό αφού πλέον δεν είναι αναγκαία η δράση
του κόμματος για την ανατροπή του συστήματος

αφού θα το κάνει μόνο του το σύμπαν. Και φυσικά όλα τα βιβλιοπωλεία έβαλαν στις βιτρίνες
τους δίπλα στον Μάρξ και το «Κομμουνιστικό μανιφέστο» τα βιβλία της Λίτσας «Στον Ποταμό των
Ουράνιων Εξελίξεων τόμοι Α’ και Β΄. Αφήνοντας
όμως την πλάκα η Λίτσα Πατέρα δεν είναι η μοναδική αστρολόγος που επιχειρεί να μιλήσει για
τις πολιτικές εξελίξεις και βέβαια δεν είναι λίγοι οι
πολιτικοί πολλών αποχρώσεων που δεν κάνουν
καμία κίνηση αν δεν ρωτήσουν πρώτα τον προσωπικό τους αστρολόγο. Χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω ευθέως την αξία των εν λόγω προβλέψεων πιστεύω ότι η προσπάθεια των ανθρώπων
να ξέρουν για το μέλλον πηγάζει από αρχέγονους
φόβους και ανασφάλειες. Πάνω σε αυτούς έχουν
στηθεί κατά την γνώμη μου όλοι οι –ισμοί που
προσπάθησαν να δώσουν αποκούμπι στην ανθρώπινη απελπισία της ύπαρξης. Πάντως σήμερα
που ζούμε ανατροπές και οι ανασφάλειες αυξάνονται ας ανασκουμπωθούμε να κάνουμε νωρίτερα
την πρόβλεψη της Πατέρα εκτός και αν μπορεί να
μας δώσει πιο ακριβή ημερομηνία…

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

3

...στην Κοινωνία

EUROPE-GREECE ... ΑΡΘΡΟ 99
Σε λίγες βδομάδες έχουμε επέτειο.
Κλείνουμε δύο χρόνια που ασχολούμαστε καθημερινά με αρχικά λέξεων όπως ΔΝΤ, ΕΚΤ, CDS,
EFSF, PSI, ΑΕΠ και άλλα που κάνουν τη ζωή
μας να προσεγγίζει τις πύλες της κολάσεως αλλά
με επικάλυψη παραδείσου όπως ισχυρίζονται οι
dealers των δόσεων των διαδοχικών μνημονίων.
Η σωτηριολογία που αναπτύσσεται κάθε δύοτρείς μήνες με τα διλήματα, δόση ή ανεξέλεγκτη
χρεοκοπία, ευρώ ή δραχμή, γκρεμός ή δίχτυ προστασίας, ασφάλεια ή κοινωνική έκρηξη, εμπρός
στη δεκαετία του 60 ή πίσω στη δεκαετία του 50,
τείνουν στη πραγμάτωση της μίας από τις δύο
επιλογές που σου δίνονται ως δήθεν
εναλλακτικές.
Με λίγα λόγια πέφτουμε στο
γκρεμό, με τη χρεοκοπία στη
μία μασχάλη την εξαθλίωση
στην άλλη, σπρωγμένοι από
τους «σωτήρες» μας.
Το θέμα του νομίσματος έχει
μείνει ελεύθερο για να γράφουν εκθέσεις ιδεών οι διάφορες τάσεις της Αριστεράς
και άλλοι πρώην Αριστεροί όπως
η Δαμανάκη που έκανε καριέρα από το
’73 με το σύνθημα «ευρώ-πολυτεχνείο,
ευρώ-πολυτεχνείο(1)».
Το έτος που διανύουμε χαρακτηρίζεται
από πολλούς συλλογικούς διανοούμενους
σαν έτος καταστροφής και συντέλειας του
κόσμου, ανατροπής ή εξανθρωπισμού του
καπιταλισμού, ωρίμανσης των κοινωνικών υποκειμένων για το σοσιαλισμό, αναζήτησης των
πολιτικών υποκειμένων για «τον σοσιαλισμό των
πολιτικών υποκειμένων».
Το πρώτο think tank εδρεύει στη μονή Εσφιγμένου στο Άγιο Όρος και αποτελεί την «αριστερή» αντιπολίτευση στους καπιταλιστές του real
estate που εδρεύουν στη Μονή Βατοπεδίου.
Η θεωρία της καταστροφής και της νέας αποκάλυψης δίνει και παίρνει χωρίς βέβαια να συγκεκριμενοποιείται η ακριβής ημερομηνία του
μελλούμενου γιατί και εκεί δεν τα βρίσκουν στη
θεωρία των σταδίων (διαφωνούν στη χωρητικότητα των κερκίδων για τους πιστούς που θα έχουν
αναληφθεί στους ουρανούς).
Κατηφορίζοντας από την όμορφη χερσόνησο του
Άθω προς την Αθήνα, και αφήνοντας τη μεταφυσική, συναντάμε τους οπαδούς της ερμηνείας και
αλλαγής του κόσμου, σε υλιστικό-διαλεκτικό επίπεδο που εδρεύουν σε διάφορα μοναστήρια, στο
κέντρο της πόλης.
Το μοναστήρι του Περισσού με τμήματα αρρένων
- θηλέων, αυστηρό ωράριο στους εκκλησιασμούς
και συνεχή drug test στους μοναχούς.
Το κοινόβιο της Κουμουνδούρου με οριζόντια διαρρύθμιση (ένα όροφο η κάθε τάση) πλην ενός
ορόφου που αποχώρησε για την Αγίου Κωνσταντίνου διαφωνώντας για τη βάση και το εποικοδόμημα…….. του κτιρίου.
Ανηφορίζοντας προς τα Εξάρχεια συναντάμε πολλές μικρές αλλά κινητικότατες σκήτες (2), που κάνουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη γειτονιά των Εξαρχείων, για
τη γειτονιά των Εξαρχείων.
Το μεταφυσικό think tank δείχνει να έχει πάρει

το πάνω χέρι στα καφενεία της χώρας όπου οι
εχθροί εναλλάσσονται μεταξύ των εβραίων και
της διεθνούς συνωμοσίας, τον Πάπα, τον Αντίχριστο, τους μετανάστες, τους συνδικαλιστές και φυσικά τους δημοσίους υπαλλήλους που βρίσκονται
κάτω από οποιαδήποτε πέτρα σηκώσεις ανά την
επικράτεια.
Η επιτυχία καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, με τη Χρυσή Αυγή να αγγίζει το όριο εισόδου
στη Βουλή και να εξαντλεί το δικό μας.
Αν για το μεταφυσικό think tank οι εχθροί είναι
η μετεξέλιξη των παλαιών σταυροφόρων, για το
άλλο που μας ενδιαφέρει τα πράγματα είναι λίγο
μπερδεμένα.
Από τη μία όλοι συμφωνούν ότι οι νέοι σταυροφόροι λέγονται πιστωτές ή κερδοσκόποι ή σκέτο
τοκογλύφοι που επιβάλλουν όρους,
κουρελιάζουν δικαιώματα
διαλύουν τον ήδη τραυματισμένο κοινωνικό
ιστό.

Αυτοί που δάνεισαν όσα δεν πλήρωσαν σε φόρους
οι εγχώριοι συνάδελφοί τους, στηριζόμενοι στο
απλό σκεπτικό ότι ο τόκος και η μίζα μπαίνει στο
παντελόνι ενώ ο φόρος και η επένδυση πάει σε
κάτι ανόητα πράγματα που λέγονται δημόσια
αγαθά, χωρίς καμία «ανταποδοτικότητα».
Στη παραπάνω ερμηνεία τα μοναστήρια μας συμφωνούν λίγο πολύ.
Εκεί που τα χαλάνε είναι στο μετά από αυτό……..
τι?
Συνήθως βέβαια το χρονικό σημείο του μετά
από……το καθορίζουν κάποιοι άλλοι που στρογ-

γυλοκάθονται (ακόμη) στις καρέκλες της εξουσίας.
Κάποιοι βολεύονται στο «Είναι ο Καπιταλισμός
ηλίθιε» και ξεμπερδεύουν, αφού η απάντηση είναι εύκολη και μετατίθεται σε επόμενες γενιές και
αιώνες, ο δε ηλίθιος δε φαίνεται να καταλαβαίνει.
Κάποιοι άλλοι νομίζουν ότι η καθολική εξέγερση
που νομοτελειακά θα έρθει, θα συντρίψει το παλιό για να γεννηθεί το νέο, με τη δική τους βέβαια
γραμμική ερμηνεία της ιστορίας.
Κάποιοι τρίτοι ασχολούνται με την ανασύνθεση
των ρευμάτων που αποσυντίθενται ,
για να οικοδομήσουν ένα νέο ρεύμα όπου η λέξη
ΚΕΝΤΡΟ θα έχει δεσπόζουσα θέση.
Τελικά το πιο ενδιαφέρον γράφτηκε από το ΚΕΝΤΡΟ των πιστωτών, το περιοδικό der Spiegel.
Στάση πληρωμών και σχέδιο Μάρσαλ για την
Ελλάδα, εντός Ευρωζώνης, επαναλαμβάνοντας
ο υ σιαστικά την αντιμετώπιση
που είχε η χρεοκοπημένη
Γερμανία μετά τον Β΄
Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι γερμανοί δεν το
ξέρουν αλλά αυτό
προβλέπει και ο
πτωχευτικός μας
κώδικας.
Είναι το περίφημο
άρθρο 99.΄Εκκαθάριση εν λειτουργία,
προστασία από τους πιστωτές,
πληρωμές μόνο για τις ανάγκες της
χώρας και το πιο βασικό:
business plan για τις ανάγκες ανάπτυξης της οικονομίας και αποπληρωμή των
πιστωτών από το προϊόν της ανάπτυξης με το
σχετικό haircut.
Εντός του χρόνου προστασίας υπάρχει καιρός να
συζητηθεί ποιες είναι οι διαρθρωτικές, μεταρρυθμιστικές, επαναστατικές και ότι διάολο αλλαγές
χρειάζονται.
Αλλά αλλαγές, πραγματικές αλλαγές προς όφελος των πολλών και αδυνάτων.
Νομίζω με αυτό όλα τα μοναστήρια θα είναι
ευχαριστημένα και αν αποφασίσουν με βάση
αυτό να επιβάλλουν εκλογές, τότε μπορεί να
έχουμε μία κυβέρνηση που στο τέλος της τετραετούς θητείας της θα γιορτάσει μαζί με το
λαό, το σωτήριο άρθρο99 και τα 99 χρόνια
από την ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Το ημερολόγιο θα δείχνει πλέον
……….………2016.
Μέχρι τότε, καλή δανειακή σύμβαση σε όλες και
όλους.
Κώστας Πανόπουλος

(1) εύστοχος χαρακτηρισμός από το blog
thiriaenimera
(2) Οι Σκήτες είναι μικρές μονές που και αυτές
διακρίνονται όπως οι Αθωνικές Ιερές Μονές σε
«κοινόβιες» και «ιδιόρρυθμες».

Αρ. Φύλλου 17

4

To ημερολόγιο των Μάγια

& πώς να επιβιώσετε το 2012
Είναι μοιραίο και φυσικό, κάθε φορά που τα
πράγματα πάνε άσχημα, ο άνθρωπος να εγκαταλείπει την προσπάθεια και να περιμένει την λύση
μέσα από κάτι υπερφυσικό. Στην αρχαιότητα αυτός ήταν «ο από μηχανής θεός». Επειδή όμως με
το πέρασμα των αιώνων, στο όνομα του κάθε είδους θεού έγιναν και γίνονται αιματηροί πόλεμοι,
δημιουργήθηκαν ερωτήματα στους ανθρώπους,
για τους θεούς που πιστεύουν και αναπτύχθηκαν
παράλληλα διάφορες θεωρίες για το πεπρωμένο.
Αστρολογικές προβλέψεις, χειρομαντεία, προβλέψεις «σοφών»
για το τέλος του
κόσμου, η ¨δευτέρα παρουσία»
και μια σειρά
άλλες «αηδίες»,
που επειδή καμιά φορά τύχαινε να βγαίνουν
αληθινές βρήκαν πρόσφορο
έδαφος
στην
ανασφάλεια των
ανθρώπων και
αυτών που νιώθουν στην ζωή
τους αδύναμοι
να παλέψουν.
Το καινούργιο
«φρούτο» που
μας παρουσιάστηκε πρόσφατα και βρήκε αρκετούς ακροατές,
λόγω της κρίσης που μαστίζει πλέον όλο τον κόσμο και όχι μόνο εμάς, είναι το ημερολόγιο των
«Μάγια». Οι αστρονόμοι ενός παλιού πολιτισμού,
οι οποίοι δημιούργησαν ένα περίεργο ημερολόγιο
με κύκλους, εξάπτουν την φαντασία κάποιων,
ώστε να θεωρήσουν ότι ο κύκλος της ύπαρξης της
γης κλείνει και θα καταστραφεί. Και όχι μόνο αυτό.
Κάποιοι προχωρούν παρακάτω και συνδέουν
όλα αυτά, με κάποιες οδηγίες που υπάρχουν στο
διαδίκτυο, για το πώς θα επιβιώσουμε το 2012.
Αυτό το τελευταίο έχει ενδιαφέρον. Με δεδομένα,
την σφοδρή επίθεση του παγκόσμιου κεφαλαίου
στα εργασιακά δικαιώματα, τους μισθούς και τις
συντάξεις των εργαζομένων, που ξεκίνησαν σε
άλλες χώρες και έφτασαν και στην Ευρώπη.
Με την εξαθλίωση που υφίστανται εκατοντάδες
χιλιάδες άνθρωποι από ανατολή μέχρι δύση και
τους νεκρούς διαδηλωτές στις χώρες που ο κόσμος εξεγείρεται, αναπτύσσονται ταυτόχρονα και
τα φοβικά σύνδρομα. Είναι η απλή ερώτηση που

κάνει ο καθημερινός άνθρωπος. «Αλήθεια που
πάμε;» Ο κόσμος πλέον εκτός από την τηλεόραση
βομβαρδίζεται και από το internet, το οποίο δεν
είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται. Ειδικοί και μη ειδικοί εκφράζουν την γνώμη τους ή αναπαράγουν
την γνώμη τρίτων. Όλοι πλέον γνωρίζουμε ότι
πολλές από αυτές τις γνώμες, κρύβουν από πίσω
συμφέροντα.
Αποτέλεσμα «ο καλά ενημερωμένος πολίτης»,
να μην μπορεί να ταξινομήσει τις σκέψεις του, να
φτάνει σε αδιέξοδο. Πολιτικό, κοινωνικό και οικο-

νομικό. Είναι έτοιμος να παραδοθεί στις λύσεις
που του προσφέρουν, έστω και αν δεν συμφωνεί
με αυτές. Άλλωστε δεν έχει και αυτός μια λύση. Θα
κοιτάξει απλά για το πώς θα επιβιώσει το 2012,
αλλά όπως φαίνεται και το 2013, 2014 και βάλε.
Αυτό άλλωστε είναι το σχέδιο. Το πώς θα επιβιώσει ο καθένας μόνος του. Να βρει τη δύναμη
να σηκώσει τον σταυρό του μαρτυρίου, χωρίς να
ψάξει για βοήθεια. Γιατί το σύστημα ωθεί τους ανθρώπους στην ιδέα, στο τι μπορείς να κάνεις μόνος σου. Αυτό που ενοχλεί είναι να μην κάνουμε
κάτι όλοι μαζί.
Και ας μην πάμε στην κομματική διάσταση του
προβλήματος, γιατί αυτή είναι μια πικρή ιστορία.
Ας πάμε στην πολιτική και την κοινωνική. Οι δυνατότητες που υπάρχουν για συλλογική έκφραση των ανθρώπων και διεκδικήσεων, θεωρητικά
υπάρχουν παντού. Ότι οι συλλογικές διεκδικήσεις φέρνουν αποτελέσματα, είναι σωστό. Το ζητούμενο είναι τι γίνεται μετά από αυτό. Εκεί που
μπαίνει το πολιτικό πρόβλημα. Και που η οποια-

δήποτε λύση θα καθορίσει τον τρόπο ζωής των
ανθρώπων, μέσα σε ένα δεδομένο κοινωνικό και
πολιτικό περιβάλλον.
Σε αυτές τις στιγμές της μεγάλης ύφεσης, ο
προβληματισμός του επανασχεδιασμού της κοινωνίας, αρχίζει και μπαίνει πάλι στο μυαλό των
ανθρώπων. Εκεί που κάποιοι ήταν βολεμένοι
μέσα σε κάποιες συγκυρίες και θεωρούσαν ότι
δεν θα αλλάξει και τίποτα σημαντικό, βλέπουν να
έρχονται μεγάλες ανατροπές. Στην ζωή τους, στην
καθημερινότητά τους στις σχέσεις τους
Τα ζητήματα
των πολιτικών
συστημάτων
έρχονται ξανά
στην επικαιρότητα και στην
καθημερινή κουβέντα. Η αριστερά που παραδοσιακά αναζητεί
κάτι διαφορετικό
έρχεται και αυτή
στην επικαιρότητα. Μπορούμε
άραγε να επιβιώσουμε χωρίς
τους εκβιασμούς
των αγορών και
την υποταγή μας
στα θέλω τους;
Και αν ναι πώς;
Ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες στην σημερινή
μας ζωή; Ποιες συνεργασίες και ποιών κοινωνικών δυνάμεων χρειάζονται, για να πετύχουν όλα
αυτά; Και τέλος ποιες θα είναι οι πολιτικές δυνάμεις που θα τα υλοποιήσουν;
Οι ερωτήσεις πολλές και σημαντικές. Οι απαντήσεις λίγες και νεφελώδεις. Ο κόσμος σαστισμένος, φοβισμένος, αλλά και κουρασμένος, είναι
στην αναμονή και στην υπομονή.
Το τέλος του κόσμου κατά το ημερολόγιο των
Μάγια δεν ήρθε. Το τέλος του καπιταλισμού μάλλον θα αργήσει. Το τέλος της ζωής που ξέραμε
σίγουρα. Θα βρούμε τρόπους να επιβιώσουμε.
Είμαστε όλοι τέκνα της ανάγκης, όπως λέει ο
ποιητής. Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι
ότι όλα είναι ανθρώπων έργα. Και οι άνθρωποι
καλούνται να τα αλλάξουν. Από τον ουρανό μην
περιμένουμε τίποτα.
Δημήτρης Κόκαλης

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

5

Το ΜΠΛΕ και το ΠΡΑΣΙΝΟ
ΟΙ ΑΛΙΜΟΝΟΙ (το τζάκι)
-ψηλέα για δες μια κακομούτσουνη που μας έρχεται !
-σιλέντσιο κοντέ, έρχεται κατά δώ !
-ώ η κυρία Παπαδήμιου !
-καλώς σας βγήκα καλοί μου άνθγωποι !
-χωμένους στο χιόνι μας βρήκατε κυράτσα !
-τι ωγαία,σε ιγκλού είσαστε?
-σε κούτες θαμμένες στο χιόνι αξιότιμη κυρία μου !
-απ ότι βλέπω ,είσαστε καλύτεγα από εκείνους στα παγκάκια !
-ψηλέα να την καρυδώσω?
-ντροπή συγκάτοικε,ας δείξουμε το Ευρωπαικό μας προφίλ !
-μπογώ να σας φωτογαφήσω?
-μα προς τι η φωτογράφηση κυρία μου?
-τάτελα να ντείξω,πως αντέκουνε οι Ελληνες να κοιμούνται ακόμα
και στα κιόνια !
-όντως,έχουμε πολλά κοινά με τα σκυλιά χάσκυ !!
-α τι ωγαία,σέγνετε και ελκυθγο?
-απ όλα σέρνουμε αμα λάχει κρυόκωλη ,ακόμα και ειρωνικές κυριλάτες !
-μη την παρεξειγείτε κυρία μου,από το κρύο μιλάει έτσι !
-γκιαυτό και ήλτα κοντά σας,γκια να σας τζεστάνω !
-με ποιο τρόπο κυρία μου ?
-με τούτο τον υπέγοχο πίνακα μου ,με τίτλο «το τζάκι» !
-πώπω ξύλα που έχει μέσα !
-φγόντισα να το ζωγκγαφίσω γκεμάτο ξύλα !
-ναι αλλά δεν βλέπω νάναι αναμμένο να πούμε !
-θα το ανάψετε εσείς νοεγά !
-όχι «νοερά» ψηλέα μου,για δώσε μου ένα σπίρτο !
-μη κοντέ,είναι απρεπές αυτό που πάς να κάνεις !
-με το «νοερά» δεν θα ζεσταθούμε ψηλέα μου !
-μα τι κάνετε εκεί κύγιε κοντέ?
-ανάβω «το τζάκι»σας μανταμίτσα μου !
Μάριος Ζαμπίκος (Μαράκος)

Την Κυριακή, ημέρα ειρηνικής πορείας, αποφάσισα με τρεις φίλες μου να
κατέβω και να διαμαρτυρηθώ με τη στάση μου στα δρώμενα της χώρας μας.
Θέλω να πιστεύω πως ανήκω κι εγώ σε μια τάξη πραγμάτων, που αντιδρά
στο άδικο και που η δημοκρατία είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων.
Έχοντας ΟΠΛΟ το χιούμορ στην καθημερινότητα μου ελίσσομαι και το
εντάσσω με τέτοιο τρόπο, που θεωρώ πως δεν προσβάλει και χαρίζει λίγη
γλυκιά διάθεση.
Στην πεζοπορία προς Βασ. Σοφίας είδαμε παρατεταγμένες ομάδες ΜΑΤ και
αστυνομικών δυνάμεων. Με έντονο μπλε ή πράσινο χρώμα που παραπέμπει στη φύση, στη θάλασσα και στον ουρανό μας, που σε καμιά περίπτωση πιστέψτε με δεν είναι ΔΕΔΟΜΕΝΑ.
Ζήτησα από έναν ΜΠΛΕ χαριτολογώντας να μπω σε μια κλούβα και να
δω το εσωτερικό της κι αυτός με τη σειρά του ζήτησε από τον ανώτερό του
αμέσως άδεια. Το πράσινο φως μου δόθηκε χωρίς καμιά καθυστέρηση…
Παρακάτω γελώντας πάντα και έχοντας σύμμαχο την καλή και αστεία μου
διάθεση μα και την εμψύχωση των φίλων μου, ζήτησα ένα κρουασάν που
έτρωγε ένα ΜΠΛΕ παλληκάρι, το οποίο προσφέρθηκε και προθυμοποιήθηκε να με κεράσει στο κοντινό περίπτερο. Γελούσαμε και του αποκρίθηκα
αυθόρμητα, πως ήθελα το δικό του και όχι άλλο. Απομακρύνθηκε … και
πέσαμε στα – πάλαι – ποτέ – ένδοξα γεμάτα λουλούδια ανθοπωλεία της
Βασ. Σοφίας. Ένιωσα μάγκωμα στη θέα των λουκέτων. Το σκηνικό βάρυνε
ακόμη περισσότερο με την παρουσία διμοιρίας των ΠΡΑΣΙΝΩΝ .
Αναφώνησα όλο χαρά κοντά τους ,,, οι ACTION MEN του γιού μου… καλέ
τι καλαμίδες είναι αυτές? Κι αυτό εκεί τι είναι όπλο? ΚΡΟΤΟΥ ΛΑΜΨΗΣ
απάντησε ένα αμούστακο παιδί. Γέλασαν… κι εμείς με τη σειρά μας ενωθήκαμε με το πλήθος των ανθρώπων του μόχθου, της ανεργίας, της λύπης,
της αβεβαιότητας… ώσπου άρχισε το γλέντι …Πως ν’ αποτυπώσω σ’ ένα
άψυχο χαρτί το μέγεθος της ταραχής και καταστροφής σε λίγη μόνο ώρα?
Διατηρώντας την ψυχραιμία μου, κοιτούσα αδηφάγα εικόνες τρόμου, μακελιού, των ΜΠΛΕ και ΠΡΑΣΙΝΩΝ παιδιών, που τελικά δεν ξέρω, είμαι μπερδεμένη…Γιατί άλλαξαν ρόλους? Εμείς γελούσαμε πριν μαζί. Είναι μπολιασμένα στη ΜΠΟΤΑ και σε σωβινιστικές ¨αξίες¨? Στη βία? Άραγε το κάνουν
για τον πενιχρό μισθό που παίρνουν? Μήπως η δύναμη που αντλούν απ’
τον οπλισμό τους, τους ανεβάζει? Μήπως το χρώμα της στολής? Δεν ξέρω,
ούτε θα μάθω πιστεύω. Εμείς πάντως πριν γελούσαμε και ξαφνικά ξεπρόβαλε μια διμοιρία απέναντί μας, ακούγοντας ξεκάθαρα τον επικεφαλής να
τους φωνάζει … ΜΗ ΤΡΕΧΕΤΕ ΓΑΜΩ….ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΚΑΝΟΥΜΕ. Και είναι
όλα παιδιά, μικρά, ανώριμα. Τώρα ανθίζουν στη ζωή, τώρα ξεχωρίζουν τα
χρώματα…το ΜΠΛΕ και το ΠΡΑΣΙΝΟ.
Μαρία Χατζηβασιλείου

Αρ. Φύλλου 17

6

Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις
«Δεν κάνει ούτε για ζήτω»
Λένε πως τη φράση αυτή την είπε η αδελφή του
Χαριλάου Τρικούπη για τον πολιτικό αντίπαλο
του αδελφού της, το Θεόδωρο Δεληγιάννη. Λέγεται λοιπόν, πως η Σοφία Τρικούπη είπε: «Ο Κύριος Δεληγιάννης δεν κάμνει ούτε να κραυγάζει
“ζήτω” διά τον αδελφό μου». Και για το ιστορικό
του πράγματος, προσθέτουμε την απάντηση του
Θεόδωρου Δεληγιάννη, όταν το έμαθε: -Συμφωνώ απολύτως προς την ερίτιμον. Λευκοί πολιτικοί, όπως, εγώ, δεν είναι οι κατάλληλοι όχι να
ζητωκραυγάζουν, αλλ’ ούτε να έχωσιν οιανδήποτε επαφήν με πολιτευόμενων, ήνιοχούμενον υπό
υστερικής γεροντοκόρης-.
Σύμφωνα με μια δεύτερη εκδοχή, η φράση ξεκίνησε από το εξής περιστατικό. Στις πρώτες βουλευτικές εκλογές (στην εποχή
του Όθωνα) τα κόμματα
μάζευαν άνδρες, που θα
φώναζαν «ζήτω» (μπούγιο - κλάκα - αβάντα), όταν
έβλεπαν να περνάει ο αρχηγός του κόμματος ή όταν
αυτός και οι βουλευτές του
έβγαζαν λόγους.
Αυτούς τους ... μισθοφόρους, για να διαπιστώσουν ότι έχουν γερή φωνή,
τους μάζευαν σε μια μάντρα και τους έβαζαν να
φωνάζουν «ζήτω» Αν η
φωνή τους ήταν δυνατή,
τους έδιναν μια δραχμή
την ημέρα, αν όχι, τους
έδιωχναν. Δεν έκαναν ούτε
για ... ζήτω!

«Δεν κάνουμε Χωριό»
Κοινή η φράση, αλλά φαίνεται πως προήλθε από
τους Αλβανούς, που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μετά την αποτυχημένη Επανάσταση το 1770,
που μας άφησαν οι Ρώσοι στο έλεος των ... Τουρκαλβανών.
Οι Τούρκοι τότε, έφεραν από την Αλβανία χιλιάδες
Αλβανούς και τους διασκόρπισαν σε ορισμένες
περιφέρειες της πατρίδας μας, για να αλλοιωθεί
η σύνθεση του πληθυσμού μας. Αυτοί οι Αλβανοί
είναι οι πρόγονοι των Αλβανόφωνων της Αττικής,
Κεντρικής Εύβοιας, ορισμένων νησιών του Αιγαίου κλπ., που τώρα βέβαια έχουν αφομοιωθεί με το
ελληνικό στοιχείο τέλεια.
Αλλά οι Αλβανίτες αυτοί ήταν από διάφορες φυλές. Ύστερα, λοιπόν, από πολύμηνη πορεία να
φτάσουν στη χώρα μας, εκδηλώθηκαν αντιθέσεις
χαρακτήρων, αντιζηλίες, αντίθετα συμφέροντα
κλπ. Έτσι μεταξύ τους αναπτύχθηκαν ασυμβίβα-

στες εχθρότητες και δεν τα κατάφεραν να συμβιώσουν.
Όταν λοιπόν, οι Οθωμανοί αρμόδιοι υπάλληλοι
και άρχοντες, που ήθελαν ησυχία στον τόπο τους,
ήρθε η ώρα να κάνουν τις εγκαταστάσεις των νεοφερμένων σε συνοικισμούς - χωριά, το πρώτο
που τους ρώτησαν ήταν:
- Εδώ είναι το μέρος. Κάνετε χωριό (ταιριάξετε,
για ν’ αποτελέσετε όλοι μαζί μια κοινότητα-ένα
χωριό).
- Κι αυτοί, ανάλογα με τα συναισθήματά τους,
αποκρίνονταν: «Κάνουμε χωριό» ή «Δεν κάνουμε
χωριό».

«Δεν περνά η μπογιά της»
Ο Νικήτας Χανιώτης γράψει πως όταν οι Φράγκοι
πήραν την Θεοφύλακτη Πόλη
κι αντίκρισαν τις βυζαντινές
δέσποινες, έμειναν κυριολεκτικά με το στόμα ανοικτό.
Για να φαίνονται «γαϊτανοφρύδες» ξύριζαν τα φρύδια
τους και τα ζωγράφιζαν από
πάνω. Έβαζαν μπλε σκιές
στα μάτια και κόκκινο στα νύχια. Ξεκολλούσαν τις τρίχες
των ποδιών τους μ’ ένα μίγμα
καραμέλας και μαστίχας και
ξάνθαιναν τα μαλλιά τους με
ένα άγνωστο υγρό.
Στην αγορά της Kωνσταvτινoύπoλης υπήρχαν πολλά
μαγαζιά, που πουλούσαν
διάφορες αλοιφές για το πρόσωπο και το σώμα. Οι καλύτερες όμως αλοιφές ήταν εκείνες που έφτιαχναν οι γυναίκες
του λαού με βότανα, γάλα, μέλι και μεδούλι. Τα
παράξενα όμως καλλυντικά δεν τ’ αγόραζαν μόνο
παστρικιές, αλλά κι αυτοκράτειρες, που προσπαθούσαν να διατηρήσουν με κάθε τρόπο την ομορφιά τους, για να μη χάσουν την αγάπη του συζύγου τους. Ό,τι κι αν έκαναν όμως, όταν περνούσε
η πρώτη τους νεότητα, δεν υπήρχε πια ελπίδα να
ξαναγίνουν ωραίες, οι αυτοκράτειρες έτρεχαν να
βρουν αλλού την εσωτερική τους χαρά.
Ο λαός ωστόσο, που τα παρατηρεί και τα σατιρίζει όλα, όταν έβλεπε τα βασιλιά του να πηγαίνει με
άλλες γυναίκες, έλεγε ειρωνικά για τη βασίλισσα:
« Δεν περνά πια η μπογιά της». Δηλαδή οι αλοιφές και το χρώματα που έβαζε, δεν την ωφελούσαν σε τίποτε.
Επιμέλεια Σωτήρης Παπαμιχαήλ

Για την ιστορία των ονομάτων

των δρόμων της Πόλης μας

Επιμέλεια: Μαρία Βλαδιμήροβιτς

Οδός Σωσιγένους:
Ο Σωσιγένης ο Αλεξανδρεύς ήταν
Έλληνας αστρονόμος, μαθηματικός και φιλόσοφος (1ος αι. π.Χ.)
από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Το 46 π.Χ. τον κάλεσε στην Ρώμη
ο Ιούλιος Καίσαρ για να μελετήσει
τη μεταρρύθμιση του τότε ισχύοντος ημερολογίου. Ο Σωσιγένης
βασίστηκε στη διάρκεια του τροπικού έτους, την οποία οι Αιγύπτιοι
αστρονόμοι είχαν προσδιορίσει σε
365 ημέρες και 6 ώρες και σύστησε την παραδοχή ενός πολιτικού
έτους 365 ημερών, αντί του σεληνιακού των 355 ημερών, που ήταν
σε χρήση έως τότε. Για να ρυθμίσει
την διαφορά των έξι ωρών υπέδειξε ανά τρία συνεχή κανονικά έτη
των 365 ημερών, να ακολουθεί ένα
δίσεκτο έτος 366 (bis-sextus=δυο
φορές το έξι) ημερών. Η μεταρρύθμιση που πρότεινε ο Σωσιγένης με
τη συνεργασία του Φλάβιου Μάξιμου, έγινε αποδεκτή και είναι γνωστή ως Ιουλιανό Ημερολόγιο (από
τό όνομα του Ιουλίου Καίσαρα).
Για να γίνει δε αυτή η διόρθωση
το έτος εκείνο δηλαδή το 46 π.Χ
διήρκεσε 445 ημέρες Το Ιουλιανό
ημερολόγιο ίσχυσε έως το 1582,
δηλαδή έως τη νέα μεταρρύθμιση
του πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄, οπότε διαμορφώθηκε το λεγόμενο Γρηγοριανό Ημερολόγιο.
Έργα του: Περί ανελιττουσών, Περί
όψεως και Υπομνήματα εις το περί
Ουρανού του Αριστοτέλους. Από
τα παραπάνω κανένα δεν διασώθηκε. Τον Σωσιγένη αναφέρουν ο
Πλίνιος και ο Πλούταρχος.
Υ.Γ. Αναφέρουμε, ακόμα, ότι την
ίδια περίπου περίοδο (1ο αιώνα
μχ) έζησε και ο Σισωγένης ο Περιπατητικός, επίσης αστρονόμος και
φιλόσοφος, ο οποίος ανήκε –όπως
εξάλλου δηλώνει και το όνομά του,
στους περιπατητικούς.
Σ’ αυτόν αποδίδεται το έργο «Περί
των ανελιττουσών σφαιρών» και
όχι τόσο στον συνώνυμό του τον
Αλεξανδρέα.
Το Περί ανελιττουσών (= επανακυλιoμένων) σφαιρών αφορά τις
κινήσεις των ουρανίων σφαιρών
(σώμάτων) με αφορμή παρατηρήσεων στη δακτυλιοειδή έκλειψη του
Ηλίου που συνέβη το 164, διατυπώνοντας την άποψη ότι αυτές δεν
περιστρέφονται γύρω από κάποιο
κέντρο αλλά μόνο από τον δικό της
άξονα η κάθε μια. Σύμφωνα με πηγές, φέρεται να επηρέασε και τον
Κοπέρνικο.

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

7

...των Αναγνωστών

Ιστορίες φαντασίας,
υπεργενικεύσεις και …
μάγισσες του Βύρωνα
Στην άλλοτε λαμπρή λογοτεχνία της “επιστημονικής φαντασίας” ο H.G.Wells (Η Μηχανή
του Χρόνου) και ο Aldous Huxley (Ο Θαυμαστός
Καινούργιος Κόσμος) προέβλεψαν, καλύτερα
ίσως από τον Όργουελ, τη σημερινή κοινωνική
πραγματικότητα. Ο κόσμος μας μπορεί να μοιάσει κάπως (και στα επόμενα χρόνια ίσως περισσότερο) με τους “μεταλλαγμένους” Μόρλοκς και
τους θυμικά “λειασμένους” Ελόϊ – ιδιαίτερα αν η
φαντασία των νέων παιδιών ακρωτηριαστεί και η
κριτική σκέψη περιοριστεί σε ό,τι αφορά άμεσα
τις ανάγκες επιβίωσης. Ένα όχι ευκαταφρόνητο ποσοστό ευθύνης γι’ αυτό, όμως, φαίνεται να
βαραίνει και τη σύγχρονη βιομηχανία εκδόσεων
“φαντασίας” (μακρινή εξέλιξη της “fantasy” του
19ου αιώνα), που απευθύνονται σε “παιδιά και
νέους”. Ένα μέρος απ’ αυτές τις εκδόσεις μοιάζουν να προετοιμάζουν το έδαφος για τις (ακόμα
χειρότερες) μέρες που έρχονται. Να τι γράφει, για
παράδειγμα, ο σπεσιαλίστας του τρόμου Stephen
King, εγκωμιάζοντας ένα πρόσφατο τέτοιο μυθιστόρημα:
«Οι Αγώνες Πείνας είναι ένα βίαιο, σοκαριστικό,
γρήγορο μυθιστόρημα με διαρκές σασπένς (…).
Δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω (…)»
Πώς φτάσαμε στο σημείο να υμνούμε το … σοκ,
τη βία και την ταχύτητα; Και τι σχέση έχουν αυτά
με τη δημιουργική φαντασία; Ίσως δεν θα έφτανε
ένας χοντρός τόμος από κοινωνιολογικές μελέτες
για να εξηγηθούν αυτά τα φαινόμενα. Αρκεί όμως
να χαζέψει κανείς ένα σύγχρονο μουσικό βιντεοκλίπ, έναν εικονικό ή και πραγματικό αγώνα
εξόντωσης μεταξύ “καλών” και “κακών”, ένα ομαδικό κατς μεταξύ νεαρών οπαδών (ή μήπως και
αντιπάλων “νεολαιών”;) για να πάρει μια καλή
σχετική ιδέα. Όπως το λέει, σε ειρωνική παράφραση γνωστού πολιτικού κλισέ, μια βινιέττα του
φερόμενου ως “αναρχικού χώρου” (;): «Είμαστε
αντίθετοι προς την κοινωνική ειρήνη, απ’ όπου κι
αν προέρχεται»!
Ένα άλλο μέρος ιστοριών “φαντασίας” μένει …
πιστό στην παράδοση και ασχολείται με τις αιώνιες νύχτες αντί για τις χειρότερες μέρες. Όπως
είπε μια μεταπτυχιακή φοιτήτρια φιλοσοφίας σε
άτυπη σχετική συζήτηση, είναι φυσικό τα σημερινά παιδιά, νιώθοντας το έδαφος να φεύγει κάτω
από τα πόδια τους, να έχουν μεγαλύτερη ανάγκη

για κάτι που ζει για πάντα. Ίσως λοιπόν γι’ αυτό
καταφεύγουν στις ιστορίες με βαμπίρ, που (σε
μια εποχή κρίσης του βιβλίου) πολλαπλασιάζονται στους καταλόγους μερικών εκδοτών και στα
ράφια μερικών βιβλιοπωλείων. Ενδεικτικά αναφέρω μερικούς πρόσφατους υπέροχους τίτλους
της λεγόμενης Μαύρης Σειράς (για εφήβους!) από
τον κατάλογο γνωστού εκδοτικού οίκου: «Δίψα Ι.
Έρωτας Βαμπίρ», «Δίψα ΙΙ. Μαύρο Αίμα», «Δίψα
ΙΙΙ. Μετά το τέλος», «Άπνοια», «Ρίγος», «Τα όνειρά σου δεν είναι δικά σου: Ι. Ξύπνα, ΙΙ. Ζήσε, ΙΙΙ.
Φύγε» Εύχομαι και εις άλλα με υγεία!
Εκείνο που, απ’ όσο ξέρω, δεν μπόρεσαν να
προβλέψουν οι διορατικοί συγγραφείς της επιστημονικής φαντασίας είναι η μαζική επιστροφή
του ανορθολογισμού, σε ποικίλες εκδηλώσεις του
στην εποχή μας. Οπωσδήποτε τα φαινόμενα του
θρησκευτικού φανατισμού, της λατρείας του τζόγου, της βαμπιρολογίας για νέους και της καταφυγής των ενηλίκων σε μάγους και αστρολόγους
δεν είναι καινούργια, αλλά γνωρίζουν σήμερα μια
εκπληκτική έξαρση. Σ’ ένα δυσοίωνο άρθρο στο
Βήμα της 1ης Ιανουαρίου 2012, στο οποίο μπορεί
να μετρήσει κανείς τουλάχιστον πέντε φορές την
έκφραση «ως εάν», ο καθηγητής Κ. Τσουκαλάς
εκφράζει δραματικά την παγκόσμια κατάσταση
ως «αυτοαναίρεση του ευρωπαϊκού κόσμου του
Διαφωτισμού» και λήξη του «μονοπωλίου της οικουμενικής φερεγγυότητας της Δύσης»:
«(…) ο ευρωπαϊκός κόσμος του Διαφωτισμού,
όπως τον γνωρίζαμε μέχρι τώρα, αυτοαναιρείται
(…) Όλα συμβαίνουν ως εάν, απειλούμενη με γεωοικονομική αποκαθήλωση, η Δύση δεν είναι πια
κάν σε θέση να χαράξει τη δική της πορεία (…)
έχοντας πια απολέσει την ακαταμάχητη οικονομική της πρωτοκαθεδρία, η Δύση φαίνεται ολοένα
και λιγότερο σε θέση να προβάλλει τον ιδιαίτερο
ιστορικό της ρόλο. Υπό την πίεση των αδυσώπητων περιστάσεων, άγεται στο να σκέπτεται και να
δρα ως εάν ήταν μία μόνον ανάμεσα σε περισσότερες ισοδύναμες συνιστώσες (…) Μη έχοντας
πια την ισχύ, η Δύση δεν μπορεί να επικαλείται
το αλαζονικό μονοπώλιο της οικουμενικής φερεγγυότητας»
Σε καταστάσεις αβεβαιότητας είναι εύκολο να γενικεύει κανείς υπερθεματίζοντας και πιο δύσκολο

να περιμένει να κοπιάσει ο ορυμαγδός, αντιστεκόμενος εκεί που μπορεί πραγματικά να
συμβάλλει σε μια αντίσταση.
Στο ΒΗΜagazino της ίδιας μέρας κυριαρχούν τα
ρεπορτάζ για εσχατολογικές προβλέψεις, καθώς
και για μάγους και αστρολόγους, ως εάν (!) επρόκειτο για δημοσιογραφική επίρρωση των στοχασμών του καθηγητή. Σ’ ένα απ’ αυτά τα ρεπορτάζ,
με τον lifestyle τίτλο «Πήγα σε μέντιουμ, σε χαρτορίχτρες», η ρεπόρτερ επισκέπτεται για συνέντευξη
έναν Αφρικανό μάντη στην Κυψέλη, έναν Αφγανό
που συμβουλεύεται το Κοράνι για τα μελλούμενα
στην οδό Μάρνης και μια «χαρτορίχτρα από το
Βύρωνα» που της ζητούν να κάνει και μάγια (μια
πολιτιστική επιλογή που μάλλον δεν τιμά την πόλη
μας). Οι κοινότοπες, εντελώς αναμενόμενες απαντήσεις και των τριών αυτών προφητών δεν δικαιολογούν την έκταση τεσσάρων σελίδων (μαζί με
τις φωτογραφίες) στο περιοδικό του πανηγυρικού
φύλλου της εφημερίδας, εκτός αν στόχος δεν είναι
η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης του αναγνωστικού κοινού. Για παράδειγμα, ό,τι προβλέπει
η χαρτομάντις του Βύρωνα για τους πολιτικούς
αρχηγούς σχετίζεται άμεσα με τους κοινωνικούς
ρόλους που τους αποδίδονται: «Ο Γιώργος Παπανδρέου κάνει συναντήσεις με πρόσωπα που
τον βοηθούν παρασκηνιακά», «ο Βενιζέλος είναι
πάρα πολύ πονηρός» και «ο Σαμαράς περνάει
από πολλές δοκιμασίες, κάποιος δεν τον θέλει,
έχει πάρα πολλούς εχθρούς», ενώ «ο Τσίπρας
μέσα στο 2012 θα παντρευτεί» (νέο και ωραίο
παιδί είναι!) και «η Παπαρήγα έχει πάρα πολλά
λεφτά» (δεν είναι δυνατό να μην έχει, κάπου τα
κρύβει!).
Πρωταγόρας Τιφτικτσήογλου

Αρ. Φύλλου 17

8

Το Λακωνίζειν...
Δημήτρης Γιατράς

@

Κάποτε είμαστε ωραίος λαός με τεράστια
ιστορία πίσω μας, και εμείς πήραμε τις δάφνες
του ένδοξου παρελθόντος αράξαμε χαλαρά πάνω
στην ιστορία μας βολευτήκαμε και αντικαταστήσαμε τα ιδεώδη με συνδιαλλαγή, ρουσφέτι, μαύρα
λεφτά, φοροδιαφυγή, μίζες λαδώματα, αδράνεια
,ακινησία. Συμβαίνουν τρομερά πράγματα γύρω
μας και εμείς λέμε δεν θέλω να πιστέψω, δεν θέλω
να ξέρω, δεν θέλω να ανακατευτώ, κλείνουμε στόμα, μάτια, αυτιά. Η μεγάλη κατηγορία των πολιτών, μη προνομιούχων που δεν έφταιξε σε τίποτα
πληρώνει άδικα τη δημοσιονομική κατάρρευση
της χώρας ‘’μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Και κυρίως σε τέτοιες καταστάσεις δυστυχώς
τα μεγάλα θύματα είναι οι πιο αδύναμοι νεόπτωχοι Έλληνες που έχουν εγκαταλειφτεί στην κακή
τους μοίρα. Σε μια κοινωνία που για τα αδύναμα
μέλη της, λειτουργεί ως «βιομηχανία παραγκωνισμένων» Μια καπιταλιστική κοινωνία που παράγει μαζικά τη φτώχεια προκειμένου να αβγατίσουν
τα κέρδη των λίγων. Συμπολίτες μας υποφέρουν,
ενώ θα μπορούσαν να υποστηριχτούν με σχετικά
χαμηλό κόστος, η κοινωνική συνοχή καταρρέει
προστίθεται φόβος που προκαλούν η καθημερινή
παραβατικότητα και η εγκληματικότητα
Δυστυχώς είναι μακρύς ο κατάλογος των προβληματικών καταστάσεων που η οικονομική κρίση έχει προκαλέσει. Και επειδή άμεση βελτίωση
δεν προβλέπεται και σε συνεχή επιδείνωση της
κατάστασης θα οδεύουμε, καιρός είναι να συνειδητοποιήσει η Πολιτεία ότι όσα προβλήματα
κι αν υπάρχουν, θα πρέπει να αποτελέσει άμεση
προτεραιότητα της η δημιουργία ενός δικτύου κοινωνικής προστασίας, όσων περιέρχονται σε κατάσταση αντικειμενικής αδυναμίας, και δεν είναι
σε θέση αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις που τους
έχει προκαλέσει η κρίση. Στην πραγματικότητα
υπάρχουν δυνάμεις, ιδέες, πρόσωπα, που μπορούν να συμμετέχουν σε μια μεγάλη ανατροπή
στην πολιτική, την κοινωνία, τον πολιτισμό, την
οικονομία. Πρέπει να πει και η Ελλάδα τι θέλει
να βάλουμε στο τραπέζι δικές μας ρεαλιστικές
και τεκμηριωμένες ιδέες, που να έχουν σχέση με
την Ελληνική πραγματικότητα. Πρέπει επιτέλους
να υπάρξει ένα ελληνικό σχέδιο. Η ελπίδα δεν
μπορεί να είναι προνόμιο των ρομαντικών. Οταν
όλα αυτά θα τελειώσουν όταν ο στόχος δεν θα
έχει επιτευχθεί «την τύχη σου που ενδίδει πια μη
ανώφελα θρηνήσεις» με αξιοπρέπεια «αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεις»

@
Το ξημέρωμα τις της 1ης Ιανουαρίου
2020 η χώρα θα ξαναβγεί στις «αγορές» και τα
χρήματα από τα νέα Δάνεια θα φουλάρουν τα ταμεία, οι τράπεζες θα ξαναδίνουν δάνεια σωρηδόν
στεγαστικά, επιχειρηματικά, διακοποδάνεια αυτοκινητοδάνεια, για γάμους, βαφτίσια, κηδείες, και
ότι άλλο φανταστούν οι τραπεζικοί, και η ζωή μας

θα ξαναρχίσει όμορφη όπως την ξέραμε.
Θα αυξηθούν μισθοί και συντάξεις, θα παταχθεί η
ανεργία θα τιγκάρει το δημόσιο από προσλήψεις,
κουμπάροι, ξαδέλφια, πεθερές, αφισοκολλητές,
όλοι οι καλοί χωράμε,η χαρά του βουλευτή μας.
Και επιτέλους θα βρούμε τους ρυθμούς μας συνέλληνες θα βγαίνουν στη σύνταξη στα σαράντα,
κυρίες στα 35 επειδή είναι μητέρες και φροντίζουν
τα παιδιά μέχρι να πάνε φαντάροι. ΟΙ μισοί έλληνες θα ξαναγίνουν ανάπηροι για συντάξεις για
τον ίδιο λόγο το προσδόκιμο ζωής θα ξεπερνά τα
150 χρόνια να μην χάσουμε τη σύνταξη . Τέλος και
πάλι οι ταλαιπωρίες για διπλώματα πάσης φύσεως, οδήγησης ,γιατρού, καθηγητή, όλα σε φτηνές
τιμές, παραβατικότητα, λαδώματα, άδειες Ταξί, ο
βουλευτής να είναι καλά.
Θα ξαναρχίσουν τα δημόσια έργα και οι Εθνικοί
εργολάβοι που από σύμπτωση ελέγχουν και τα
μίντια, θα ξαναχρεώνουν τετραπλάσια τιμή ανά
χιλιόμετρο θα παραγγείλουμε σωρηδόν οπλικά
συστήματα, πιθανόν να μας ξαναδώσουν και τους
ολυμπιακούς και οι μίζες θα ζεστάνουν και πάλι
τις τσέπες μεσαζόντων και υπουργών. Οι γιατροί
μας θα ξαναγράφουν πληθώρα φαρμάκων, για να
αγοράζουν οι άρρωστοι τα καλλυντικά τους, στο
ποδόσφαιρο ο πρωταθλητής θα βγαίνει πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα απειλεί να γίνει
βρικόλακας εάν δεν γίνει η Ντόρα πρωθυπουργός.
Στις εκλογές το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ θα μοιραστούν
το 82% των ψήφων
Και όλα θα πάνε καλά όπως τότε.

@

Πολιτιστικές εκδηλώσεις στο Βύρωνα
από 29 Φεβρουαρίου έως και 30 Μαρτίου διοργανώνει ο Οργανισμός Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Με στόχο να παράγουμε και να προάγουμε τον
πολιτισμό στις γειτονιές μας, γιατί πιστεύουμε ότι
αν ο πολιτισμός πάψει να αποτελεί προτεραιότητα
μας και ζητούμενό μας, τότε χάνεται η ουσία και το
νόημα της επισημαίνει ο δήμαρχος Βύρωνα.
Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να χαρεί βραδιές με
αφιερώματα σε αγαπημένες ταινίες του ελληνικού
κινηματογράφου, και να ξαναθυμηθεί σπουδαίους ηθοποιούς όπως οι Αλεξανδράκης, Βέγγος,
Ηλιόπουλος, Κωνσταντάρας κλπ.
Βραδιές αφιερωμένες στο μπουζούκι ως λαϊκό
σύμβολο μέσα από έργα σπουδαίων συνθετών
Τσιτσάνη Βαμβακάρη, Ζαμπέτα, Νικολόπουλου,
Κορακάκη, Χιώτη
Επίσης θεατρικές παραστάσεις από το θ.Ε.Δ.Β
και την θεατρική ομάδα των ΚΑΠΗ της πόλης μας.
Οι πολιτιστικές βραδιές πραγματοποιούνται στο
Δημοτικό Κινηματογράφο «ΝΕΑ ΕΛΒΕΤΙΑ» στις
8 το βράδυ.
.

@

Έχει γίνει πλέον συνείδηση ότι η διατήρηση του σημερινού μοντέλου διακυβέρνησης
οδηγεί σε απόλυτο αδιέξοδο, την προσπάθεια της
συλλογικής μας ανάκαμψης. Πυκνώνουν σήμερα
οι φωνές που ζητούν να αποκεντρωθεί δραστικά
κάθε εξουσία, ώστε και η εθνική μας συνοχή να
διαφυλάσσεται και να αξιοποιείται δημιουργικά το
ενδογενές δυναμικό της χώρας μας.
Είναι αλήθεια ότι το πολιτικό και διοικητικό προσωπικό της Αυτοδιοίκησης υποδέχτηκε μέσω του
«Καλλικράτη» ένα τεράστιο όγκο, νέων και συνθέτων δημοσιονομικών και διοικητικών αρμοδιοτήτων, χωρίς καμία πίστωση χρόνου ή κάποια άξια
λόγου στήριξη από το κεντρικό κράτος.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι στο νέο μνημόνιο δεν
περιγράφονται με σαφήνεια οι περιοριστικές επιλογές που πλήττουν την αυτοδιοίκηση. Δεν είναι
τυχαίο ότι την τετραετία 2012-2015 προβλέπεται
μείωση δαπανών κατά 685εκ. ευρώ σε σχέση με
το 2011.

@
Βοήθεια στο σπίτι η Φ.Γεννηματά έστειλε
εγκύκλιο για την εξάμηνη παράταση των συμβάσεων 3500 εργαζομένων στο πρόγραμμα «βοήθεια
στο σπίτι» μέχρι τον Ιούνιο του 2012, παράλληλα
γίνεται προσπάθεια προκειμένου να διαμορφωθεί
τους επόμενους μήνες, ένα μόνιμο πρόγραμμα
παροχής υπηρεσιών κατ΄οίκον φροντίδας, που θα
εξασφαλίζει θέσεις εργασίας.
@
Πριμ για 30000 υπαλλήλους των δήμων η ρύθμιση αφορά εργαζόμενους στα βαρέα
και ανθυγιεινά, οι όποιοι θα ανέβουν στη βαθμολογική πυραμίδα και θα καταγράψουν μεικτές
αυξήσεις στους μισθούς τους από 60 έως 125€.
Σύμφωνα με τη ρύθμιση οι εργαζόμενοι μπορούν
να λάβουν μέχρι και 3 πλασματικά μισθολογικά
κλιμάκια για κάθε 5 χρόνια εργασίας και μέχρι 15
έτη προϋπηρεσίας συνολικά. Η αναγνώριση των
πλασματικών κλιμακίων, θα συνυπολογιστεί τόσο
στη βαθμολογική εξέλιξη, όσο και στη σύνταξη
των υπαλλήλων.
@
Με ενδιαφέρον οι ελάχιστοι Βυρωνιώτες
που γνωρίζουν το θεσμό, περιμένουν τον απολογισμό του συμπαραστάτη του δημότη, σχετικά με
το έργο του και τη χρησιμότητα του. Οι καιροί είναι
δύσκολοι και τουλάχιστον θα έπρεπε οι δημότες
να τον αισθάνονται δίπλα τους ,και όχι να μην ξέρουν την ύπαρξή του, απογοήτευση και μόνο. Σήμερα οι παχυλοί μισθοί των θεσμικών οργάνων
πρέπει να αιτιολογούνται.
@

Δημότες του Βύρωνά μας γίνεται ρεπόρτερ της γειτονιάς σας, γίνεται συνεργάτης της στήλης, δημπσιοποιήστε ότι δυσκολεύει τη ζωή σας
στην πόλη μας ,στείλτε e-mail diadromesByron@
gmail.com για τη στήλη λακωνίζειν.

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

9

ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ

Πριν από λίγους μήνες βρέθηκα στα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Κρατικού
Νοσοκομείου, συνοδεύοντας ένα φίλο του οποίου ο γιος είχε σπάσει το χέρι
του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα μπάσκετ.
Θλιβερή κατάσταση αλλά δεν θέλω να μείνω σ’ αυτό.
Ο μικρός πονούσε πολύ και άρχισαν τα γνωστά. Ακτινογραφίες, εξετάσεις
αίματος κλπ
Μετά από κάμποσες εξετάσεις βγήκε και η διάγνωση. Κάταγμα και θα χρειαστεί χειρουργείο, το οποίο αποφασίστηκε να γίνει την επόμενη μέρα.
Ο φίλος αγωνιούσε, έψαχνε τον καταλληλότερο γιατρό για την επέμβαση,
ρωτώντας φίλους και γνωστούς μέχρι που καταλήξαμε στον Καθηγητή Χ.
Την επομένη λοιπόν ξανά στο νοσοκομείο απ’ τα χαράματα και ενώ ο μικρός
εγχειρίζεται εγώ παρηγορώ τους γονείς, που έχουν ένα παράξενο προαίσθημα, όπως μου λένε.
Προσπαθώ να τους εξηγήσω φυσικά πως δεν πρόκειται για κανένα προαίσθημα, αλλά για την αγωνία και το άγχος τους, ότι ο Κος Καθηγητής είναι
ένας από τους καλύτερους χειρουργούς της Ελλάδας και άλλα τέτοια τετριμμένα μεν απαραίτητα δε, αν θες να δώσεις κουράγιο σε κάποιον που βρίσκεται στη θέση τους.
Η αλήθεια είναι ότι ο χρόνος περνούσε και ο γιατρός δεν έβγαινε από το
χειρουργείο.
Η εγχείρηση διαρκούσε πολύ περισσότερο από το συνηθισμένο, για τέτοιου
είδους εγχειρήσεις και άρχισαν να αυξάνονται οι άσχημες σκέψεις και οι
ανησυχίες μας.
Ρωτούσαμε διάφορους νοσοκόμους που μπαινόβγαιναν στο χειρουργείο,
αλλά δεν καταφέραμε να πάρουμε μια απάντηση που να μας καλύψει τους
φόβους.
Τα συναισθήματα σιγά σιγά άρχισαν να αλλάζουν. Αγωνία, φόβος, θυμός,
θλίψη, και ξανά ο κύκλος των συναισθημάτων όμως Κος Καθηγητής δεν
έβγαινε απ΄το χειρουργείο.
Πέρασαν πολλές ώρες, έξω απ’ το χειρουργείο μαζεύτηκαν κι άλλοι φίλοι και
συγγενείς που έμαθαν τα νέα και ήρθαν για συμπαράσταση.
Αρχίσαμε να κάνουμε φασαρία οργισμένοι και παράλληλα καταρρακωμένοι
απ’ την αγωνία. Κανείς δεν μας ενημέρωνε για την πορεία της εγχείρησης και
λίγο πριν «κάνουμε ντου στο χειρουργείο» βγαίνει επιτέλους ο Κος Καθηγητής και με συντετριμμένο ύφος μας λέει ότι ναι μεν πέτυχε η εγχείρηση και
ο νεαρός θα ζήσει, όμως η βλάβη στον εγκέφαλο ήταν ανεπανόρθωτη και ο
μικρός δεν θα μπορέσει πια να ξαναπερπατήσει, ούτε να κινηθεί χωρίς αναπηρικό καροτσάκι. Με το χρόνο και τις κατάλληλες θεραπείες θα μπορέσει
να μιλήσει σιγά σιγά.
Οι γονείς λιποθυμούν. Κανείς μας δεν ξέρει τι να πει, μόνο ένας φίλος ψελλίζει «Μα το χέρι του δεν είχε σπάσει?» κι όλοι τον κοιτάζουμε κατάπληκτοι.
Ναι το χέρι του είχε σπάσει, τι μας λέει τούτος εδώ?
Γιατρέ μήπως μιλάτε για άλλον ασθενή? Αναθαρρήσαμε, δεν ήταν το δικό
μας παιδί.
Ο Κος Καθηγητής ρωτά τον βοηθό του, με μια ιδέα τρέμουλο στη φωνή. Πως
ονομάζεται ο νεαρός που μόλις εγχειρήσαμε με όγκο στον εγκέφαλο?
Νικόλαος Ψ, η απάντηση … Ο γιός μου φωνάζει η μάνα… Το παιδί μας…
Μα είχε σπάσει το χέρι του, δεν είχε όγκο στον εγκέφαλο…. Τι μας λέτε
τώρα??????
Δεν θα σας κουράσω άλλο με στενάχωρες περιγραφές, ούτε θα συνεχίσω να

παίζω με το δράμα και θα σας εξηγήσω αμέσως τι είχε συμβεί.
Ο Κος Καθηγητής ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ.
Έτσι αντί να εγχειρίσει το σπασμένο χέρι, εγχείρησε τον εγκέφαλο.
ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Ήταν όμως ειλικρινής και το παραδέχτηκε. Ήταν πολύ πιεσμένος από το
φόρτο εργασίας που είχε εκείνο τον καιρό και δεν πρόλαβε να διαβάσει τη
διάγνωση.
Εμπιστεύτηκε ένα συνεργάτη του, που του είπε για όγκο στον εγκέφαλο.
ΗΤΑΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ κι αφού γλύτωσε το λιντσάρισμα, βλέπετε εκμεταλλευόμενος το σάστισμα μας από το σοκ που μας είχαν προκαλέσει τα λόγια του
κατάφερε να ξεφύγει.
Σήμερα μάλιστα διεκδικεί τη θέση του Καθηγητή Πανεπιστημίου.
Σας θυμίζει κάτι αυτή η ιστορία?
Σας θυμίζει μήπως τον Κύριο Χρυσοχοϊδη?
ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ και κατακρεούργησε μια χώρα.
ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ
Σήμερα θέλει να γίνει και Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Αλήθεια που καταντήσαμε από το σοκ του μνημονίου?
Του επιτρέπουμε να κυκλοφορεί στα κανάλια και να δηλώνει ειλικρινής.
Στ’ αρχαία χρόνια η τιμωρία του θα ήταν η ΕΞΟΡΙΑ ή κάποια ακόμη σκληρότερη.
Ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση, του βουλευτή, γιατί κάποιοι
έλληνες τον θεώρησαν κατάλληλο για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα τους.
Ήταν η φωνή τους στο κοινοβούλιο. Ο εκπρόσωπός τους. Ο υπερασπιστής
των δικαιωμάτων τους.
Και τι έκανε? Ούτε καν διάβασε – δεν είχε χρόνο – τι ζητούσαν από αυτούς
που εκπροσωπούσε οι κύριοι του ΔΝΤ και της ΕΕ.
ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΙ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ
Δεν τον κατηγορώ για την όποια άποψή του (ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο μνημόνιο).
Τον ΚΑΤΗΓΟΡΩ διότι ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ.
Δεν έκανε αυτό για το οποίο τον έστειλαν στο κοινοβούλιο οι ψηφοφόροι του.
Δεν έκανε το υποτιθέμενο ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.
ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ.
Βλακεία ή Θράσος?
Ανικανότητα ή Αδιαφορία?
Συνέργεια ή Κομματικό καθήκον?
Δόλος ή Υπαλληλικό καθήκον?
Ότι κι αν είναι από τα παραπάνω, θα έπρεπε ο «κύριος» αυτός να διωχθεί
ως επίορκος.
Να διωχθεί για παράβαση καθήκοντος τουλάχιστο.
Και για να είμαι συνεπής με τη «γραμμή» της εφημερίδας, που έχει θέμα
«2012 Το τέλος του κόσμου?» σας λέω και τούτο
Δεν ξέρω αν θα έρθει το τέλος του κόσμου το 2012, όμως το τέλος της Ελλάδας θα έρθει σίγουρα, αν αφήνουμε αυτούς που στείλαμε στο κοινοβούλιο
(ή μήπως έπρεπε να το λέμε ΚΥΝΟΒΟΥΛΙΟ μια και οι περισσότεροι από
αυτούς που βρίσκονται εκεί μοιάζουν με τα υπάκουα ζωντανά) , με σκοπό να
υπερασπιστούν τα συμφέροντά μας, να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των
τοκογλύφων αφεντικών τους ή να αδιαφορούν.

Σωτήρης Παπαμιχαήλ

Αρ. Φύλλου 17

10

...στην Κοινωνία

Η διαφυγή της γυάλινης σφαίρας…

Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο αποτέλεσε η
ανάλυση που άκουσα στο ραδιόφωνο μετά από
μια δημοσκόπηση. Η αλήθεια είναι ότι σπανίως
ασχολούμαστε με σοβαρά ποιοτικά στοιχεία που
προκύπτουν από τις δημοσκοπήσεις. Τις περισσότερες φορές μας απασχολεί πόσο θα έπαιρναν
τα κόμματα αν γίνονταν εκλογές και ποιος πολιτικός αρχηγός έχει μεγαλύτερη δημοφιλία. Έλεγε
λοιπόν ο αναλυτής ότι μέσα σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη εποχή, πρωτόγνωρα δύσκολη που βιώνουμε όλοι σε τούτη τη χώρα σε αξιακό επίπεδο
οι Έλληνες βάζουν ως πρώτη αξία την πνευματικότητα. Εύρημα το οποίο τουλάχιστον εκ πρώτης
όψεως δεν είναι εύκολο να το ερμηνεύσεις. Πνευματικότητα είναι οι ικανότητες που συγκροτούν το
πνευματικό επίπεδο ενός ατόμου ή οι ιδιότητες
που συνθέτουν το πνευματικό επίπεδο ενός διανοητικού, καλλιτεχνικού κτλ. δημιουργήματος. Βέβαια αν συνεχίσεις να ψάχνεις θα ανακαλύψεις
ότι γύρω από την λέξη υπάρχουν θέματα ενός
άλλου επιπέδου δηλ της μεταφυσικής, εμπλέκεται
επίσης η ψυχή, η συνείδηση, η αυτοβελτίωση του
ατόμου κλπ. Τι σημαίνει λοιπόν σε εποχή κρίσης
η πνευματικότητα ως πρώτη αξία; Είναι φανερό
ότι το περιεχόμενο της λέξης έχει διαφορετική σημασία για κάθε ερωτώμενο ανάλογα με το μορφωτικό αλλά κυρίως νομίζω το κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Κοινό στοιχείο είναι η προσπάθεια
των ανθρώπων να μην αποδεχτούν την σημερινή
πραγματικότητα ως κάτι που έχει συγκεκριμένες

αιτίες, επιλογές και αποτελέσματα και πολύ δε περισσότερο να παραδεχτεί ότι αυτή η κατάσταση
δεν θα αλλάξει με τις δικές του δυνάμεις αλλά από
κάποιες εξωκοσμικές, από έναν από μηχανής θεό
που ή θα αλλάξει την πραγματικότητα ανακαλύπτοντας ας πούμε τις μετοχές της Ανατολίας που
μια μόνο αξίζει όσο το χρέος της χώρας ή την επιστροφή των χρωστούμενων από την κατοχή αποζημιώσεων και άλλα τέτοια ή ακόμη πιο απλά θα
τους σκουντήξει και θα ξυπνήσουν. Έτσι λοιπόν
βλέπουμε ένα κομμάτι του πληθυσμού να καταφεύγει στην εκκλησία να έχει πολλαπλασιάσει
τους σταυρούς και τις προσευχές ζητώντας την
θεϊκή παρέμβαση προκειμένου να αντέξει σε αυτή
την συγκυρία. Η επόμενη ομάδα στρέφεται σε
αστρολόγους, μέντιουμ και άλλους αυτής της κατηγορίας προκειμένου να αντιμετωπίσει το φόβο
και την ανασφάλεια που του προκαλεί το μέλλον
του. Ψάχνει να τσιμπήσει ένα φως στην χαραμάδα. Τον πλανήτη που δεν θα είναι ανάδρομος
και θα ευνοήσει επιτέλους τα οικονομικά και την
προσωπική τους ζωή. Η τελευταία κατηγορία που
είναι αρκούντος μεσοαστική το έχει ρίξει στην γιόγκα, στο ται -τσι και στην καλύτερη περίπτωση
στη ψυχολογία. Και αυτοί με την σειρά τους θέλουν να βγάλουν από πάνω τους τις βαριές σκέψεις, την κατάθλιψη τη δική τους και το συνολικού
περιβάλλοντος. Εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε
μια εσωτερική αρμονία που σε κάνει ικανό να
αντιμετωπίσεις τις αρνητικές ενέργειες του περι-

βάλλοντος. Και
όλοι μαζί διακατέχονται από το
σύνδρομο «μίσους της πραγματικότητας»
που εκδηλώνεται
σε μια κοινωνία
που βιώνει έντονα παρακμάζουσες καταστάσεις.
Η δυναμική της
ισοπεδωτικής
αντίδρασης γεννάται από την
ανασφάλεια για
το αύριο και το
φόβο της ατομικής πτώσης,
διαμορφώνει
την αντίληψη ότι
καμία προσπάθεια δεν φαίνεται
ικανή να φέρει
αποτελέσματα.
Πρόκειται για τη
λογική της ατομικής πτώσης που
επιθυμεί να συμπαρασύρει μαζί της καθετί οργανωμένο. Αν αυτή η
τάση κυριαρχήσει είναι φανερό ότι το 2012 δεν
θα είναι το τέλος του κόσμου αλλά σίγουρα θα είναι η αρχή μιας άλλης εποχής. Μέσα στην οποία
μπορεί να εμφανιστούν αντιδράσεις που για να
μην τις πω ακραίες ας πούμε ότι απλά θα ξεφεύγουν από τις καθιερωμένες «νόρμες» αντίδρασης.
Μπορεί αυτό να κρύβει μέσα του προκλήσεις και
να χτυπάει τα καμπανάκια στους υφιστάμενους
πολιτικούς σχηματισμούς και με αυτή την έννοια
μπορεί να γεννηθεί και κάτι καλό. Να αλλάξει ας
πούμε ο τρόπος επικοινωνίας τους. Μέχρι τότε
όμως ας κρατήσουμε μερικές πεπατημένες μεν
αλλά σοφές διεξόδους. Όσο κλεινόμαστε στο σπίτι μας ο φόβος θα κυριαρχεί, όσο δεν απλώνουμε
το χέρι στον διπλανό μας η κοινωνία θα γίνεται
με ευκολία ανθρωποφαγική. Στο χέρι μας είναι να
διαλέξουμε.
Πόπη Σταυροπούλου

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ;

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

11

...στο Βύρωνα

Άλλ η μ ί α
ε υ τ υ χ ι σ μ έ ν η μ έ ρ α
Ας πάρουμε τη μέρα από την αρχή.

Ξυπνητήρι στις 7 , για να πάνε τα παιδιά στο σχολείο, ενώ κλέβεις και κανα δεκάλεπτο ύπνο.
Ο Θεός να τον κάνει ύπνο, αφού πετάγεσαι κάθε λίγο απ’ τις φωνές.
Ακολουθεί ντους , ίσως ξύρισμα , ντύσιμο με τη στολή εργασίας ( πουκάμισο, σακάκι) , οι τελευταίες συνεννοήσεις και –χρόνια τώρα- οι ίδιες εικόνες μέχρι το γραφείο.
Κάθε μέρα οι ίδιες κινήσεις, οι ίδιες καλημέρες , στους ίδιους ανθρώπους. Τα βράδια, και
αυτά επαναλαμβανόμενα, με διασκέδαση στα στέκια του Βύρωνα για μπύρες, ποτάκι
ή τον θρύλο στο nova . Θέατρο ή κινηματογράφο μια φορά την εβδομάδα… ο έρωτας
της εβδομάδας…
Θυμωμένες παρέες, που κουβεντιάζουν για την έλλειψη ποιότητας στη ζωή μας,
που την ευθύνη έχουν το κράτος, το κόμμα, ο Δήμαρχος, οι άλλοι.
Μικρά γεγονότα της ζωής που περνούν απαρατήρητα. Κάποτε αισιόδοξοι,
άλλοτε μελαγχολικοί.
Καθημερινά αντιμετωπίζουμε τη μοίρα μας, αναζητούμε τα όριά μας, να
εξηγήσουμε την ύπαρξή μας. Όπως τα φέρνει η τύχη ή ο Θεός.
Άλλη μία ευτυχισμένη μέρα.
Σιγά σιγά όμως , η ανάμνηση της παιδικής αθωότητας, η προσδοκίες της
ενηλικίωσης, βλέπεις να θρυμματίζονται εμπρός στην παράλογη καθημερινότητα. Με θλίψη αποχαιρετάς τα όνειρα που έμειναν όνειρα. Νιώθεις ότι σε
βαραίνει μια μοίρα τραγική, αφού απαιτείται να ανεβάζεις στο διηνεκές (όπως ο Σίσυφος) το βράχο που κατρακυλάει στο βουνό ξανά και ξανά. Ένα πραγματικό μαρτύριο,
τιμωρία από τους Θεούς , που φέρνει πόνο, ιδρώτα και παγώνει την καρδιά. Ένα μαρτύριο
χωρίς τέλος, χωρίς ελπίδα.
Συγχρόνως αισθάνεσαι ότι η δημιουργικότητα επισκιάζεται, συνυπάρχει με την καταστροφικότητα.
Μπορείς να συνδυάσεις μίσος και αγάπη για το ίδιο πρόσωπο. Καίει μέσα σου η φλόγα της δημιουργίας, της ζωής, αλλά συγκατοικεί με αυτή της καταστροφής και του θανάτου. Η λαχτάρα για επιβίωση πολεμά την επιθυμία της αυτοκαταστροφικής μανίας.
Ζητάς μέσα από τον πόνο, την γαλήνη. Θέλεις να θέσεις τέλος σε όλον αυτόν «τον πυρετό που λέγεται ζωή».
Έτσι, ανήμποροι να χαρούμε τη ζωή, συνήθως καταστρέφουμε ό,τι αγαπάμε.
Διαλύεις τότε σχέσεις, οικογένεια, φιλίες, στρέφεσαι εναντίον του ίδιου του εαυτού σου.
Και αυτή η ανικανότητα σε κάνει να καταστρέφεις ό,τι έχεις χτίσει, δημιουργήσει μια ζωή.
Έτσι είναι οι μέρες μας, οι εβδομάδες μας, οι μήνες μας , τα χρόνια μας. Αυτή είναι η ζωή μας.
Η φύση όμως δε γνωρίζει καταστροφή, ό,τι καταστρέφεται το αναπαραγάγει.
Οι στάχτες και ο καπνός διαποτίζουν γη και αέρα. Τέτοια είναι η δύναμη της φύσης, ώστε θα συνεχίζει το έργο της και θα εξελίσσεται με εμάς ή χωρίς εμάς.
Εμείς,εδώ, δημιουργήσαμε αυτόν τον πολιτισμό, εμείς μόνο μπορούμε να τον καταστρέψουμε.
Άλλη μία ευτυχισμένη μέρα και βυθιζόμαστε μέχρι να χαθούμε.
Β. Πάγκαλος

Κάτι Φταίει
Καταστολή, καταπίεση, κατάρες, κατάντια, καλοβολεψιά, κατάθλιψη, κάμερες, κανάλια, καλατράβα-με κι ας κλαίω, κάνω τα κουμάντα μου, κάνω την πάπια,
καλό παιδί, καθεστώς πείνας, καλή φάση, κατεστημένο, κάτι μου φταίει (δεν ξέρω τι)
καθρέφτης, κάνα ρουσφέτι, καναπές, καλά λεφτά, καταταγή, καμένα δάση, καμένα μυαλά
καλό κουμάσι, καλό πάσχα, κάνε μόκο, κάνε ότι πρέπει, κάνε το μαλάκα, κάτσε και σκάσε,
καλά είμαστε, καλός φαντάρος, καλός πολίτης, καμία άποψη, κάλιο 5 και στο χέρι, κάνω ότι με συμφέρει, καρέκλα, καλλιτέχνης κι ας ζέχνεις, καμιά φορά
σκέφτομαι, κάνω πίλινγκ, κάνω κουλουράκια, κάνω γυμναστική, κάνω ψώνια, κάνω τον γόη, κάνω σεξ και δέρνω άμα λάχει, κάνω πλάτες, κάθομαι μόνος
κλαίω (κρυφά)
καμιά γκομενίτσα? κάνα νέο? καλώς τονα κι ας...ράγησε, κάθε πέρυσι και καλύτερα,
κάθε που νιώθω μοναξιά δεν σκέφτομαι τίποτα, καλά είμαστε μωρέ, κάτσε να τα πούμε (και καλά)
κάνε ντου, κάνε ου, κάνε ουάου, καμάρι μου εσύ, καλή γραβάτα, κάνε υπομονή, κάποτε αν έρθουν...κάνε το κοροΐδο,
καλό ταξίδι, καλή ανάσταση, καληνύχτα...
Dave (Φράξια)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ Ε-MAIL: diadromes.byron@gmail.com ή ΠΑΡΕ ΜΑΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 6936 717421

Αρ. Φύλλου 17

12

ΩΡΟΣΚΟΠΙΟ

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ: αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος Ευάγγελος Βενιζέλος.Η ζήλεια
έγινε ψώρα και έφαγε όλη τη χώρα. Έχετε
μεγαλώσει πιστεύοντας ότι είστε πλασμένοι για τα πολλά και τα μεγάλα. Πρέπει να
εισάγετε νέες λέξεις στο λεξιλόγιο σας όπως
αυτοκριτική και προσωπική ευθύνη. Το
μέλλον αβέβαιο και η βελτίωση της φυσικής κατάστασης αναγκαία γιατί η αρένα
έχει πολλούς διεκδικητές. Σταματήστε να
πιπιλάτε το δάχτυλό σας και κόψτε τα νύχια
σας, θα καταλάβουν πως είστε αρπακτικό!

ΤΟΞΟΤΗΣ: αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος
Φίλιππος Πετσάλνικος
Τι έγιναν εκείνα τα τρένα που έβλεπαν τα άλλα
τρένα να περνούν. Κοιμηθείτε να είστε ξεκούραστοι, ονειρευτείτε. Το ζώδιο σας γεννάει πρωθυπουργούς για μια ώρα κάνοντας πράξη την αθάνατη λαϊκή ρήση «κάνε με εμένα πρωθυπουργό
για μια μέρα».

ΔΙΔΥΜΟΣ: αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος Γ.
Α. Παπανδρέου
Ωχ! υπάρχει και δίδυμος αδελφός;;; Πρέπει να
προσέξετε εχθρούς που τους θεωρείτε φίλους.
Απαραίτητη η μελέτη της Ελληνικής Ιστορίας. Οι
επόμενες μέρες είναι γεμάτες αγωνία και ίντριγκες. Αναπάντητα ερωτήματα της ανθρωπότητας θα αρχίσουν να λύνονται. Ποιος κληρονομεί
το κόμμα του μπαμπά σας; πόσοι και ποιοι είναι
αυτοί που επειδή δεν έχουν κανένα συμφέρον
θα προσέλθουν να ψηφίσουν τον νέο αρχηγό;
γιατί ενώ η γη κινείται εσείς δεν ζαλίζεστε; και
τέλος γιατί το μωρό μας πίνει μόνο Neslac;

ΙΧΘΕΙΣ: αντιπροσωπευτική εκπρόσωπος Λιάνα Κανέλλη.
Ξερό ψωμί…και γάλα. Oι πατάτες προφανώς,
δεν αποτελούν είδος πλατιάς κατανάλωσης,
ίσως επειδή είναι στρογγυλές; Ετοιμάζεστε για
οργανωμένο, συντονισμένο κίνημα για αστακό
και γαρίδες. Θα συνεχίσετε να κολυμπάτε μέσα
στα ατέλειωτα ποτάμια της λαϊκής αγανάκτησης. Προσοχή! το γλυκό νερό έχει μικρότερη
άνωση.

ΤΑΥΡΟΣ: αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος Α.
Λοβέρδος.
Δελφίνο, δελφινάκο πάμε πιο γρήγορα. Συγχαρητήρια για την ειλικρίνεια και τον αλτρουισμό
σας. Δεν έχει σημασία ποιο κόμμα είναι στην
εξουσία αρκεί να σώζει τη χώρα και να σας κρατάει σε θέση υπουργού. Προσοχή στα θέματα
υγείας. Αν αρρωστήσετε το σύστημα χορήγει
ασπιρίνες, έμπλαστρα λέοντος και γενόσημα
φάρμακα. Τα τελευταία επειδή είναι απολύτως
ασφαλή μπορεί να σας μετατρέψουν σε πρωθυπουργό μετά από παρατεταμένη χρήση. Συμβουλή, όταν κάνετε κολιγιές με χοντρούς που λέγονται Βάγγος, να προσέχετε μην σας κολλήσει
κολίτιδα και χρειαστείτε κλύσμα.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ: αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος
Απόστολος Γκλέτσος.
Γεννημένος Δήμαρχος! και διόδια κλείνετε και
τα όπλα παίρνετε και σταυρούς πιάνετε καταχείμωνο. Είστε η συμπύκνωση του λαϊκού
ήρωα. Σύντομα θα αναρτηθούν στις σχολικές
τάξεις οι φωτογραφίες σας δίπλα σε κείνες
των ηρώων της επανάστασης του ’21. Μην
αλλάξετε τίποτα την χρονιά που έρχεται. Να
ετοιμάζεται και ο δικός μας ο Κατωπόδης για
Δήμαρχος…αφού βλέπει έχει το σωστό άστρο!

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

13

Ανταποκρινόμενοι σε επανειλημμένα αιτήματα αναγνωστών μας κυρίως ανδρών -για να μην προλάβετε να πείτε τίποτα για τις γυναίκες πάλι-σε αυτό το
τεύχος έχουμε για πρώτη φορά ζώδια. Γιατί εμείς τον ακούμε τον αναγνώστη

ΠΑΡΘΕΝΟΣ: αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος
Κώστας Καραμανλής.(Το όνειδος του Ζωδίου)
Η επιτυχία βρίσκεται στο ότι έρχεστε τελευταίοι
και φεύγετε πρώτοι! Πότε δεν πρέπει να υποτιμάτε έναν Παρθένο. Είναι το εξυπνότερο ζώδιο
και ας μην του φαίνεται. Ειδικεύεστε στην ανακάλυψη άδειων ταμείων και στην δημιουργία
χάους. Προσοχή στα extreme παιχνίδια που
επιδίδεστε ( κατάποση παϊδακίων, play station
κλπ).

ΣΚΟΡΠΙΟΣ: αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος
Μιχάλης Χρυσοχοϊδης
Κυβίστηση-ανακυβίστηση. Έχετε διχασμό προσωπικότητας. Ζείτε με συνεχείς συγκρούσεις με
κυριότερο τα «ο άλλο τι σου δείχνω άλλο τι σου
βάζω». Την χρονιά που μας έρχεται την πούτσα
σας και την υπογραφή σας να προσέχετε πως
την χρησιμοποιείτε.. Οργανώστε μια τρομοκρατική οργάνωση και μετά υποκριθείτε πως τους
συλλάβατε όλους, πως όλοι είναι από την Ικαρία και ο εγκέφαλος είναι παντρεμένος με μια
Σουηδέζα με ωροσκόπο Ζυγό. Μην πείτε πως ο
άντρας της λέγεται Λουκάς.

ΚΡΙΟΣ: αντιπροσωπευτική εκπρόσωπος Άντζελα Γκερέκου.
Εσείς για αλλού κινήσατε και αλλού η ζωή σας
πάει. Μεγάλη προσοχή στα οικονομικά σας,
Χρέη και υποχρεώσεις από το παρελθόν θα
συνεχίζουν να ανακόπτουν τα μελλοντικά σας
σχέδια. Παρόλα αυτά δουλεύει για σας το δίκαιο σύστημα αναδιανομής παίρνει από όσους
δεν έχουν και δίνει σε όσους έχουν, οπότε δεν
κινδυνεύετε.

ΖΥΓΟΣ: αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος Λουκάς Παπαδήμος
Το όνειρο κάθε τζογαδόρου…αν σου κάτσει…
Η χρονιά θα συνεχιστεί ανέμελη και κεφάτη,
ξαναγράφοντας καινούριο ετυμολογικό λεξικό.
Πληροφορίες λένε ότι σε μυστική επίθεση εξωγήινων που πραγματοποιήθηκε πριν μερικούς
μήνες αποτελείτε νέο όπλο μαζικής καταστροφής. Αν είστε κοντός με γυαλούμπες κουκουβάγιας παντρευτείτε μια Σουηδέζα και κάντε καριέρα κοπρίτη.

ΛΕΩΝ: αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος Θεόδωρος Πάγκαλος
Φαταούλ! Ένα είναι σίγουρο οι επόμενοι μήνες θα σας δώσουν την ευκαιρία να κάνετε τον
κόσμο σοφότερο με τα νέα πετυχημένα σχόλια
σας. Οι άστεγοι και φτωχοί σας έχουν ανακηρύξει σε εθνικό ήρωα καθώς κάθε μέρα ανακαλύπτουν σε μπαούλα και κρυψώνες τα λεφτά
που εσείς τα ξέρατε αλλά αυτοί τα αγνοούσαν.
Προσοχή στα γιαούρτια που δεν σερβίρονται με
μέλι και καρύδια Καταλάβατε γατάκια; Αν έχετε
72 σπίτια από κληρονομιά, πουλήστε το ένα και
χύστε μερικά δάκρυα παρθένο λίπος στα μαγουλάκια σας.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ: αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος
Παναγιώτης Ψωμιάδης (Νομάρχης εν αργία).
Ξεμείνατε από καύσιμα. Ο ψεύτης και ο κλέφτης
τον πρώτο χρόνο χαίρεται. Άμεσα πρέπει να
κάνετε τεστ επαγγελματικού προσανατολισμού.
Για τη χρονιά που έρχεται πρέπει να αιτηθείτε
αλλαγή ονόματος (δημιουργεί κακούς συνειρμούς) και να συνηθίζετε σε μικρούς -μινιμάλ διακόσμησης χώρους. Ξεπεζέψτε από το άλογο,
αλλάξτε κόμμωση, κάντε κόμμα που θα πάει
άπατο αλλά θα πετύχετε παρουσία στον Αυτιά
και στους Αρβύλες.

Πόπη Σταυροπούλου

Αρ. Φύλλου 17

14

Το τέλος του κράτους
Το κράτος μας τελείωσε ή το κράτος μας έστειλε άλλο ένα τέλος για το ακίνητό μας, το αυτοκίνητό μας ή για το ότι ακόμα αντέχουμε να ζούμε και να
αναπνέουμε; Όπως και να τον διαβάσεις αυτόν τον τίτλο, μέσα είσαι.
Κάποτε λοιπόν υπήρχε ένα κράτος που κουτσά-στραβά λειτουργούσε, προσέφερε στοιχειωδώς κάποιες υπηρεσίες προς τους πολίτες του, παρενέβαινε
καμιά φορά και προστάτευε σε ένα βαθμό και τους αδύναμους, τέλος πάντων σε κάτι χρησίμευε και στο λαό ενίοτε.
Εμείς τότε το σιχτιρίζαμε σχεδόν καθημερινώς. Μπουρδέλο το ανεβάζαμε,
κωλοχανείο το κατεβάζαμε. Και είχαμε βέβαια τα δίκια μας. Σχολεία της προκοπής δεν είχαμε και πάρα τη θεσμοθετημένη δωρεάν παιδεία, μάς κόστιζε ο
κούκος αηδόνι για να μάθουμε δυο κολλυβογράμματα. Τα μαθαίναμε όμως.
Ούτε νοσοκομεία είχαμε. Και μπορεί και να ψόφαγες σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, πριν φτάσεις στο νοσοκομείο γιατί το ΕΚΑΒ δεν είχε οδηγούς. Ωστόσο
αυτό δεν ήταν ο κανόνας. Και μπορεί να σου ζητούσαν φακελάκι για μια
σκωληκοειδίτιδα αλλά ακόμα κι αν ήσουν ανασφάλιστος, μετανάστης, άπορος, ήταν υποχρεωμένοι να σε περιθάλψουν. Και το έκαναν.
Για να εξυπηρετηθείς σε μια δημόσια υπηρεσία, αν ήθελες κάτι απλό, μπορεί
να μη σου έφταναν 10 μέρες. Για τα πολύπλοκα ζητήματα μπορεί να έμπλεκες με το δημόσιο σήμερα και να ξέμπλεκαν τελικά οι κληρονόμοι σου. Αν
είχες όμως δίκιο κι έπεφτες πάνω σε κάποιον φιλότιμο υπάλληλο, στο τέλος
το ‘βρισκες.
Ήταν το ίδιο κράτος το οποίο διάνοιξε δρόμους για να φτάνεις και στα πιο
απομακρυσμένα χωρία. Στα νησιά της άγονης γραμμής έφτιαξε υποτυπώδη λιμάνια και αεροδρόμια. Ένα κράτος που από νωρίς είχε αντιληφθεί την
χρησιμότητα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και πριν αυτές γίνουν μόδα
και πράσινη μπίζνα, είχε φτιάξει υδροηλεκτρικά εργοστάσια. Είχε κρατικοποιήσει την ενέργεια, τα νερά, τις συγκοινωνίες, είχε ουσιαστική παρέμβαση
στην οικονομία στους τομείς των πρώτων υλών και τις αγροτικής παραγωγής, με κρατικά εργοστάσια και τράπεζες.
Αυτό το κράτος μας τελείωσε. Και μαζί μ’ αυτό
μας τελείωσε κάθε τι δημόσιο, όπως η δημόσια
περιουσία, η δημόσια υπηρεσία, η δημόσια παρέμβαση… Μόνο η δημόσια τάξη θα μας μείνει.
Εξάλλου τα ΜΑΤ είναι ο μόνος τομέας του δημοσίου που δεν έχει κατηγορηθεί ποτέ για μειωμένη
αποδοτικότητα… συχνά μάλιστα του αποδίδεται
υπερβάλλων ζήλος.
Κι έτσι, ενώ εδώ και δύο χρόνια παρακολουθούμε
σαν το αλαλάζον κοινό στην ρωμαϊκή αρένα, τον
εξευτελισμό των δημοσίων υπαλλήλων περνάει
στο ντούκου η λάου-λάου ιδιωτικοποίηση όλων
σχεδόν των δημοσίων υπηρεσιών και υποδομών
και μάλιστα στο τσάμπα.
Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια θα πρέπει να
αναζητούν πια χορηγούς, η ασφάλιση και η
υγεία προσεχώς θα μετατραπούν σε μια αποκλειστικά ιδιωτική υπόθεση, το εθνικό οδικό δίκτυο
είναι ήδη ιδιωτικό, όλες οι συγκοινωνίες επίσης,
η παραγωγή και διάθεση ενέργειας σύντομα θα
παραδοθούν άνευ όρων, η δημόσια γη θα δωριστεί σε μεγάλα τουριστικά και κτηματομεσητικά
συμφέροντα, ιδιώτες μηχανικοί θα εκδίδουν τις
οικοδομικές άδειες, ιδιώτες περιβαλλοντολόγοι
θα αξιολογούν τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις

των διάφορων (ιδιωτικών) δραστηριοτήτων και ιδιώτες εφοριακοί θα εισπράττουν τους φόρους. Είμαι σίγουρη ότι αυτό το τελευταίο θα είναι το
μόνο που θα γίνεται με μεγάλη επιτυχία.
Σήμερα το άλλοθι για όλα αυτά είναι η κρίση χρέους, χθες όμως, όσοι δεν
έχουν μνήμη χρυσόψαρου θα θυμούνται ότι στη μετά-Μάαστριχ εποχή τέτοια
«φιλελεύθερα» μέτρα είχαν ξανά-επιχειρηθεί, βασισμένα σε ιδεολογήματα
τύπου «εκσυγχρονισμός» και σε ανάλογα φληναφήματα.
Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής-οικονομικής επιλογής, σε κάποιους
τομείς είναι ήδη φανερά, σε άλλους θα αρχίσουν να μας αποκαλύπτονται
σιγά-σιγά και τότε θα μιλάμε για μια Αποκάλυψη σαν αυτή του Ιωάννη.

Ο ιδιωτικός τομέας, που όλοι πλέον προσκυνούν σαν εικόνισμα, θα
πάρει μπιρ παρα κάθε παραγωγική δραστηριότητα και κάθε υπηρεσία που
μπορεί να του αποφέρει μεγάλα ποσοστά κέρδους χωρίς καν να χρειαστεί να
φτιάξει υποδομές αφού τις έχει έτοιμες από το κράτος. Στην προσπάθεια δε
να μεγιστοποιηθεί αυτό το κέρδος, είναι ικανοί να φτάσουν σε ακραία μέτρα,
όπως συμβαίνει ήδη στη μητρόπολη του καπιταλισμού, όπου απαγορεύεται
η συλλογή του νερού της βροχής. Οι τύποι είναι φοβεροί! Ιδιωτικοποίησαν
και τα μετεωρολογικά φαινόμενα…
Σκάνδαλα δε, σαν αυτό της Hellaspower, όπου ο πολυδιαφημισμένος πάροχος ηλεκτρικού ρεύματος, τσέπωσε τα 120 εκατομ. ευρώ και την έκανε για
μέρη μακρινά, σύντομα θα είναι στην ημερήσια διάταξη ενώ το κράτος θα
αναλάβει το θεάρεστο έργο της επιβολής νέων φόρων για να πληρώνει τα
σπασμένα από τους μπαταχτήδες τραπεζίτες και επιχειρηματίες, τους στυλοβάτες της «ελεύθερης» οικονομίας.
Mακάριος εκείνος που διαβάζει και μακάριοι εκείνοι που ακροάζονται τα
λόγια της προφητείας και τηρούν όσα είναι γραμμένα σ’ αυτήν, γιατί είναι
κοντά ο καιρός. (Αποκάλυψη του Ιωάννη)
Νατάσα Βαρουχάκη

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

15

ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΟΥΙΣΚΥ, ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ… ΓΙΑ ΤΟ «ΚΑΛΟ» ΜΑΣ!
Σκηνές πολιτικού σουρεαλισμού μετά μουσικής επένδυσης
είναι σε αυτή ή την άλλη ζωή δεν
έχει πολύ σημασία.

Παράλληλα με την «εποχή των τεράτων» βιώνουμε και την επάνοδο του
σουρεαλισμού, στην καπιταλιστική
βερσιόν του.
Ή όπως θά ‘λεγε και κάποιος, επί το
λαϊκότερον, «Μάθανε ότι γα…στε,
πλακώσανε και οι γύφτοι!»

Χαρακτηριστικές ατάκες για την
ψήφιση του Μνημονίου 2 και των
νέων δανειακών συμβάσεων:
Πρωθυπουργός: «Είμαστε σε
απόσταση αναπνοής από το σημείο μηδέν...» (ground zero σαν
να λέμε)
Οι επιχειρηματολογία κοινή από
όλους:
«Μια άτακτη χρεοκοπία θα έριχνε
τη χώρα μας σε μια καταστροφική περιπέτεια […]
Οι αποταμιεύσεις των πολιτών θα
κινδύνευαν. Το κράτος θα αδυνατούσε να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, να καλύψει στοιχειώδεις
λειτουργίες, όπως τα νοσοκομεία
και τα σχολεία
[…] τα έσοδα του κράτους δεν
αρκούν για να καλύψουν τις
δαπάνες, ακόμα κι αν παύαμε
να εξυπηρετούμε το χρέος (ψέμ-

ΣΚΗΝΗ 1Η: ΠΙΝΩ ΚΑΙ ΜΕΘΩ,
ΩΧ ΑΜΑΝ, ΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ!

«Ο ύμνος των πειρατών»
Δεκαπέντε ναυτικοί στ’ όνειρό μου
ναυαγοί
Γιο-χο-χο κι ένα μπουκάλι ρούμι
Χορεύουν γύρω απ`το νεκρό,με του
Διαβόλου το χορό
Γιο-χο-χο κι ένα μπουκάλι ρούμι
Παλεύουνε με τον καιρό,να βρούν
του Φλιντ το θησαυρό
Γιο-χο-χο κι ένα μπουκάλι ρούμι
Τους σιγοκαίει μια φωτιά,μια περιπέτεια με σπαθιά
Γιο-χο-χο κι ένα μπουκάλι ρούμι
Ο Κάπταιν Φλιντ,ο αρχηγός,ο Υπεράρχης Τιμωρός
Γιο-χο-χο κι ένα μπουκάλι ρούμι
Τις μπόρες δε φοβόμαστε,τη θάλασσα σεβόμαστε
Γιο-χο-χο κι ένα μπουκάλι ρούμι
Ξυπνήσαν τα φαντάσματα, στου κόσμου τα περάσματα
Γιο-χο-χο κι ένα μπουκάλι ρούμι
Και στου διαβόλου το νησί,το όνειρό μας ξαναζεί
Γιο-χο-χο κι ένα μπουκάλι ρούμι.
Για την οικονομία του άρθρου, όπου ρούμι, σημειώσατε ουίσκι και συγκεκριμένα Johnnie Walker.
Είχαμε δεν είχαμε, λοιπόν, γίναμε θέμα για τη νέα
καμπάνια του Johnnie Walker!
Στα πλαίσια του γνωστού σε όλους «Keep
walking», με ένα νέο video αφιερωμένο εξαιρετικά
σε όλους και όλες μας από τον «Johnnie Walker»,
παροτρυνόμεθα ως χώρα και ως λαός να αισιοδοξούμε, να ελπίζουμε -παρά τις αντιξοότητες-, να
προσπαθούμε όχι ατομικά αλλά συλλογικά, να
μην το βάζουμε κάτω και να μην φοβόμαστε, γιατί
δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτό τον αγώνα …και
άλλα τέτοια συγκινητικά.
Είμαι σίγουρη, βέβαια, ότι αν πρότεινε κανείς
στους εμπνευστές αυτού του βίντεο -και της καμπάνιας εν γένει- να ζήσουν όπως οι έλληνες και
να επιχειρήσουν όχι μόνο εμπνευστούν μέσα σε
συνθήκες σχεδόν απόλυτου κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού σκότους, αλλά και να επιβιώσουν, μάλλον θα έβαζαν τα γέλια.
Επιστρέφω, όμως στο τηλεοπτικό σποτάκι.
Για να νιώσουμε λοιπόν καλύτερα αυτό το μήνυμα ελπίδας και ψυχικής ανάτασης επιστρατεύτηκε από τους δαιμόνιους διαφημιστές [σ.σ. οι
σκηνοθέτες είναι έλληνες] - όχι βέβαια ο «ύμνος
των πειρατών» , που για λόγους προβοκατόρικους παρέθεσα πιο πάνω- αλλά ένα τραγούδι το
οποίο είναι ευρύτερα γνωστό ως ύμνος των οπαδών της Λίβερπουλ (μείον δύο στίχοι για τις ανάγκες του τηλεοπτικού χρόνου ): Το «You ‘ll never
walk alone».
Κι εδώ ανοίγω μια μικρή παρένθεση για την ιστορία του τραγουδιού αυτού : Το τραγούδι πρωτο-

ακούστηκε το 1945 στο musical των Rodgers και
Hammerstein «Carousel».
Έχει τραγουδηθεί από κορυφαίους ερμηνευτές όπως ο Frank Sinatra, o Louis Armstrong, o
Elvis Presley, η Doris Day, ο Jerry Lewis, η Aretha
Franklin, οι Pink Floyd, η Judy Garland κ.ά.
Στις αρχές περίπου της δεκαετίας του ’60 είναι
που υιοθετήθηκε από τους οπαδούς της Liverpool
ως «ύμνος» της ομάδας.
Σημειώνω, επίσης, ότι τραγουδήθηκε από την
Barbara Streisand το 2001 κατά τη διάρκεια της
τελετής απονομής των μουσικών βραβείων Emmy
προς τιμή των θυμάτων της 11/09. Όπως επίσης
τραγουδήθηκε και από τη Renée Fleming στο
Concert for America για την πρώτη ετήσια επέτειο
της επίθεσης στους δίδυμους πύργους αλλά και
στην ορκωμοσία του Obama στις 20 Ιανουαρίου
2009.
Καμία επιλογή στη διαφήμιση δεν είναι τυχαία…
ΣΚΗΝΗ 2Η : Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑZAX
FORTE ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΜΑΓΙΑ

Διαφήμιση για υγρά καθαριότητας θυμίζουν οι
κοινοβουλευτικές διαδικασίες τα δύο τελευταία
χρόνια και όσο πάνε κορυφώνονται: «Ψεκάστε»
(τον κόσμο) – «Σκουπίσατε» (Ό,τι έχει μείνει όρθιο)- «Τελειώσατε» (το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία)!
Θα μου πείτε, όλα αυτά δεν γίνονται γιατί είναι κακοί οι κυβερνώντες, αλλά γιατί νοιάζονται πρώτα
και κύρια για το καλό μας, για το παρόν και το
μέλλον μας. Και αν αυτό εμείς δεν μπορούμε να το
καταλάβουμε, τότε κακό του κεφαλιού μας.
Επειδή όμως έχει παρατηρηθεί ότι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ενοχλητικά «ζωύφια» εξακολουθούν να κάνουν του κεφαλιού τους και ενδέχεται
να παρασύρουν και τα υπόλοιπα « ζωύφια» σε
ανταρσία, ο Πρωθυπουργός, οι συγκυβερνώντες
και τα media το έριξαν στην εσχατολογία προκειμένου να μας πείσουν ότι η παραμονή στο ευρώ
και η πληρωμή μέχρι και τελευταίου cent των τοκογλυφικών δανείων υποταγής και υποτέλειας
είναι μονόδρομος για την ευημερία μας. Τώρα αν

μααααααα)
[…]Επιχειρήσεις θα έκλειναν μαζικά, αδυνατώντας να αντλήσουν χρηματοδότηση. Η ανεργία, η
οποία είναι ήδη απαράδεκτα υψηλή θα αυξανόταν
περισσότερο.
Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων στην περίπτωση
μιας άτακτης χρεοκοπίας θα κατέρρεε. Η χώρα θα
παρασυρόταν σε μια μακρά δίνη ύφεσης, αστάθειας, ανεργίας και παρατεταμένης εξαθλίωσης».
Μπροστά σε αυτές τις προφητείες, γίνεται αντιληπτό ότι ακόμα και οι Μάγια θα υποκλίνονταν.
Και μια απορία: Αν ήθελαν να περιγράψουν αυτό
που ζούμε σήμερα, πως άραγε θα το περιέγραφαν, αν όχι με τις ίδιες φράσεις;
ΣΚΗΝΗ 3Η
LENNON

ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο… JOHN

Κι επειδή απ’ ότι φαίνεται το να παραποιούμε τα
τραγούδια ή να τα αξιοποιούμε κατά το συμφέρον
έχει ιδιαίτερο σουξέ ως τακτική στις μέρες μας,
μια παρέα μεγαλοεπιχειρηματιών και βιομηχάνων
είπε να κάνει καριέρα αντιστοίχως.
Κι εγένετο ιστοσελίδα (για το καλό της χώρας, πάντα) υπό τον τίτλο: «Give Greece a chance (σ.σ.
παράφραση του Give peace a chance) !! Greece
is changing»
Ανέλαβαν λοιπόν όλοι αυτοί να ενημερώσουν
τους απανταχού κεφαλαιοκράτες ότι είμαστε καλά
παιδιά εδώ στην Ελλάδα, κάνουμε ότι μας λένε
και ακόμα περισσότερα, ας μας δώσουν λοιπόν
μια ευκαιρία!
Τι σημαίνει «ευκαιρία»: Το αφεντικό τρελάθηκε!
Ό,τι πάρετε 1 ευρώ! Στις 3 δημόσιες επιχειρήσεις
η 1 δώρο! Εργαζόμενοι σε τιμή ευκαιρίας! κ.ά.
Και μην ξεχνάτε, όλα αυτά για το καλό… τους!
Ραντεβού λοιπόν στους δρόμους και στις κάλπες
! Ας αλλάξουμε προς το καλύτερο τον κόσμο που
ζούμε. Όχι όμως όπως τον θέλουν και τον περιγράφουν οι κ.κ. Johnnie Walker, Δασκαλόπουλος,
Παπαδήμος και ΣΙΑ !

Μαρία Βλαδιμήροβιτς

Αρ. Φύλλου 17

16

Κάποτε θα γίνουν εκλογές, ε?
Δηλωσεις Υπουργών και σια:

Αν η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ βγει πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να τη στηρίξει
Με άλλα λόγια «θέλετε,

δε θέλετε, ΕΜΕΙΣ θα κυβερνάμε»

Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν
ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θε-

ωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί
μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ
Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν
ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ
Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ

Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεω-

ρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν

ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας
θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν

Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν
ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν
ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας
θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί
μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ

Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ

Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ

ρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί

μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί
μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν

ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί

μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί
μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ

Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας

θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί
μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί

Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν
ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί

μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ

μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί
μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν
ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας
θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ
Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν
ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας
θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ
Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ Αυτοί μας θεωρούν ΜΑΛΑΚΕΣ

Που θα παει? Κάποτε θα γίνουν εκλογές...

Σωτήρης Παπαμιχαήλ

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

17

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ
(για ποιούς όμως;)
Γιατί τέτοιο παιχνίδι παγκοσμίως με
το 2012;
Θα είναι μια κολασμένη χρονιά γιατί
υπερφυσικές και μεταφυσικές δυνάμεις συνωμότησαν παίζοντας στοίχημα την ΙΣΤΟΡΙΑ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ;
Ή μήπως κάποιοι το επέλεξαν φέρνοντας το νέο Μεσαίωνα στη ζωή μας
για να συνεχίσουν με άλλο τρόπο τις
επενδύσεις - κέρδη τους;
Και τελικά η κόλαση είναι οι άλλοι ή
μήπως την κουβαλάμε και μέσα μας;
Σε παγκόσμιο επίπεδο η κατάσταση
μάλλον περιπλέκεται και πάλι γύρω
από τα πετρέλαια. Κινήσεις ιδιαίτερα
ανησυχητικές γύρω από τα στενά του
Ορμούζ, το πυρηνικό πρόγραμμα του
Ιράν με τις δολοφονίες των επιστημόνων (θυμίζει έντονα τι προηγήθηκε της
επέμβασης στο Ιράκ).
Τη νέα διάταξη των αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων για περικύκλωση Κίνας, το ρόλο του Ισραήλ
και της Τουρκίας, την κρίση στη Συρία κλπ.
Θέλει πολύ να επαληθευτεί η προφητεία των Μάγια;
Στην Ευρώπη πάντως η Γερμανία το τραβάει μέχρι
τα άκρα το πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας στην Ευρωζώνη (φτωχοποίηση – λιτότητα
για τους εργαζόμενους) για να πιάσει καλύτερες
θέσεις στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό.
Ταυτόχρονα στην Ελλάδα, στο πιο πρόθυμο πειραματόζωο της νεότερης ιστορίας, έχουμε μπει
στην τελική ευθεία του σχεδίου: εξαθλίωση των
εργαζομένων, με όρθιες τις τράπεζες και χωρίς
σοβαρούς τριγμούς της Ευρωζώνης για νέες κερδοφόρες επενδύσεις από το ξεπούλημα του Δημοσίου.
Το σχέδιο προϋποθέτει ν’ αντέξει όσο περισσότερο γίνεται ο τραπεζίτης – πρωθυπουργός – υπάλληλος της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας και οι εγχώριοι υποτακτικοί υπηρέτες τους
(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ).
Γι’ αυτό δεν θέλουν να γίνουν εκλογές άμεσα.
Πρέπει να τελειώσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται
τη βρώμικη δουλειά [ανταλλαγή ομολόγων (PSI)
– νέα δανειακή (εφιαλτική για τους εργαζομένους)
σύμβαση] όσο και άν η ΝΔ φωνάζει βλέποντας
την προοπτική για κυβέρνηση να χάνεται.
Όλα αυτά θα επιχειρήσουν για άλλη μια φορά να
τα επιβάλλουν στον κόσμο με εκφοβισμό – φόβο
– καταστολή, στο όνομα της σωτηρίας της Πατρί-

δας.
Το σενάριο όμως αυτό παίχτηκε δύο χρόνια τώρα
και ο λαός κατάλαβε, βιώνοντας τη φτώχεια, οτι με
τις θανατηφόρες δόσεις των μνημονίων δεν υπάρχει καμία προοπτική για τη χώρα και τους εργαζόμενους εκτός της πλήρους εξαθλίωσής τους.
Το πιο ωραίο σ’ αυτή την ιστορία είναι οτι τόλμησαν και βγήκαν στο προσκήνιο με δηλώσεις
κάποιοι από τους βασικούς υπεύθυνους αυτής
της πολιτικής (Προβόπουλος – Σημίτης) και λένε
τώρα, μετά από δύο χρόνια, οτι το μνημόνιο (Ι)
(Μάης του ’10) ήταν λάθος, νομίζοντας οτι έτσι θα
μπορέσουν να πλασαριστούν πάλι στη μετεξέλιξη του πολιτικού συστήματος της χρεωκοπημένης
χώρας.
Και τώρα πια που είμαστε στην τελευταία φάση
αυτού του άθλιου σχεδίου για τους Έλληνες και
τους άλλους ευρωπαίους εργαζόμενους, το κυρίαρχο ερώτημα είναι τι θα κάνουμε και εμείς και
οι άλλοι.
Εμείς μέχρι τώρα βέβαια ότι μπορούσαμε κάναμε
και με όλους τους τρόπους.
Και στις γειτονιές μαζευτήκαμε και στα χαράτσια
αντιστεκόμαστε και στην Κερατέα ματώσαμε και
στις πλατείες αντισταθήκαμε και στις γενικές
απεργίες κατά εκατοντάδες χιλιάδες αντιμετωπίσαμε την κρατική καταστολή και με τους απεργούς των εργοστασίων και του τύπου σταθήκαμε
πλάι και δίκτυα αλληλεγγύης οργανώνουμε και...
μπορεί να μην είμαστε ακόμα όλοι ή να μην είμαστε πάντα μαζί, αλλά οτι μπορούμε κάνουμε, ούτε
φοβηθήκαμε όλοι ούτε λουφάξαμε, ο λαός είναι
έτοιμος και περιμένει.

Οι άλλοι – πολιτικές ηγεσίες
αριστερών, ριζοσπαστικών,
αντιμνημονιακών δυνάμεων
– δεν φαίνεται να παίρνουν
τις ευθύνες τους. Η συνεργασία τους σε κεντρικό επίπεδο στη βάση προγράμματος
(εναλλακτική λύση) καθυστερεί. Μέτωπο δεν φαίνεται
στον ορίζοντα.
Ο χρόνος όμως τελειώνει. Η
ιστορία δεν περιμένει και η
φύση απεχθάνεται το κενό.
Αν μας προλάβουν οι τραπεζίτες, οι «αγορές» και το
πολιτικό τους προσωπικό,
μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη
Ευρώπη θα υπάρξει για τα
επόμενα πολλά χρόνια. Με
ή χωρίς πόλεμο, ο καπιταλισμός για να αντέξει θα πετάξει
στα σκουπίδια τους ντόπιους πολιτικούς του υπηρέτες σε κάθε χώρα επιβάλλοντας νέες ολοκληρωτικού τύπου (μεταμοντέρνο – «εκσυγχρονιστικό»
προσωπείο) εξουσίες, στέλνοντας στα αζήτητα
ακόμα και θεμελιώδεις θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, επιβάλλοντας με μαστίγιο και καρότο
(σοκ και δέος), παγκοσμίως τη θέληση του 1% σε
ένα 99% φοβισμένο, εκμαυλισμένο, μεταλλαγμένο
κοινωνικό σώμα.
Τότε οι επόμενες γενιές θα βιώσουν την πραγματική επίγεια Κόλαση και ο Παράδεισος θα είναι
μια ακόμα πιο ισχυρή κοινωνική προσδοκία για
τη μετά θάνατο «ΖΩΗ»
Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;
Βασίλης Τζαφας

Αρ. Φύλλου 17

18

Έρχεται το 2012 το τέλος
του Τύπου;

«...με τις τελευταίες πληροφορίες να κάνουν λόγο
πως η κατάθεση της αίτησης υπαγωγής στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα θα γίνει μέσα
στις επόμενες μέρες...». Η φράση είναι τυχαία,
αλλά τόσο συνήθης στην ειδησεογραφία της περιόδου, που φοβάσαι ότι πλέον μιλώντας για τα
«παραδοσιακά επαγγέλματα που χάνονται» δίπλα στον τσαγκάρη, το μαραγκό και τον αγγειοπλάστη θα πρέπει να αρχίζεις σιγά σιγά να βάζεις
και το δημοσιογράφο, το γραφίστα, τον υλατζή…
Η εκ περιτροπής εργασία, η «μόνιμη εργασία» με
«μπλοκάκι», η σταθερή μείωση των αποδοχών
διά των μηδενικών αυξήσεων, οι παραδοσιακές
ετήσιες «απολύσεις» κάθε Πρωτοχρονιά και η διαρκής κατάσταση επισφάλειας ήταν μόνο η αρχή.
Μια αρχή που χάνεται στη «χρυσή εποχή» της
«ανάπτυξης», της «δανει(α)κής ευφορίας» και του
ωχαδερφισμού. Τότε που το ΔΝΤ το είχαν …ακουστά μόνο οι οικονομολόγοι και όσοι από προσωπικό ενδιαφέρον είχαν ασχοληθεί με την ιστορία
της Λατινικής Αμερικής. Είναι τουλάχιστον μια
δεκαετία τώρα που ο χώρος του ελληνικού Τύπου, λειτουργώντας ως πιλοτικό πεδίο μιας «ευέλικτης» και «ανταγωνιστικής» οικονομίας, δοκιμάζεται από σχέσεις εργασίας που «επισήμως»
θα έκαναν την εμφάνισή τους στην αγορά με την
έλευση των τροϊκανών και των μνημονίων τους.
Τοπίο ερήμωσης και ολικής καταστροφής
Η συνέχεια ήταν χειρότερη. Στην Ελλάδα της κρίσης, το σκηνικό ομηρίας για εκατοντάδες εργαζόμενους, που υποχρεώνοντανμήνες ολόκληρους να
δουλεύουν κανονικά αλλά να πληρώνονται σε …
υποσχέσεις, έγινε σταδιακά καθεστώς. Φοβούμενοι απ’ τη μια να μη χάσουν τα δεδουλευμένα τους
και απ’ την άλλη μη μπορώντας να παραιτηθούν
για να μη χάσουν την αποζημίωσή τους, εκατοντάδες άνθρωποι ζούσαν και ζουν τη σκληρή κατάσταση αυτής της ιδιότυπης εργασιακής ομηρίας
–«εργαζόμενοι» ως προς τις υποχρεώσεις και
«άνεργοι» ως προς τις απολαβές προσπαθούν
να μείνουν όρθιοι, αυτοί και οι οικογένειές τους
σε ένα χώρο που βυθίζεται με ταχύτητες Τιτανικού. Κι όσο η ορχήστρα παίζει ακόμη στα πάνω
πατώματα για τους εργοδότες και τους μεγαλοδημοσιογράφους που φρόντισαν να κάνουν τα «κουμάντα τους» σε «προσωπικό επίπεδο», το τέλος
εμφανίζεται ζοφερό για τους από κάτω: το ραγδαίο κλείσιμο των επιχειρήσεων στο χώρο των
ΜΜΕ και οι προσφυγές τους στο άρθρο 99 έχουν
πάρει τη μορφή μιας εφιαλτικής χιονοστοιβάδας.
Η μαζική ανεργία (από τις υψηλότερες πλέον σε

όλους τους κλάδους της οικονομίας, συγκρίσιμης μόνο με το χώρο
της Οικοδομής) εξαπλώνεται με
όρους «εμπόλεμης ζώνης»: 4.000
απασχολούμενοι στα ΜΜΕ έχουν
χάσει τη δουλειά τους μέσα στα
τελευταία 2 χρόνια, χωρίς να υπολογίζονται εδώ οι χώροι που βρέθηκαν πρόσφατα σε κινητοποιήσεις
(όπως η Ελευθεροτυπία ή ο Κόσμος του Επενδυτή), οι εταιρείες που προσέφυγαν τελευταία στο
άρθρο 99 (όπως η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ)και οι αντίστοιχες φήμες για άλλες (όπως για την ΙΜΑΚΟ).
Εκατοντάδες δημοσιογράφοι, υλατζήδες, συντάκτες, φωτογράφοι, διορθωτές, γραφίστες, τεχνικοί
βγαίνουν πλέον μαζικά στην ανεργία. Αν σκεφτείτε ότι ταυτοχρόνως καταρρέει συνολικά ο εργασιακός τους χώρος, είναι εύκολο να συμπεράνετε
ότι η συντριπτική πλειονότητα των επαγγελματιών
αυτό δεν έχει πού να στραφεί για να αναζητήσει
νέα δουλειά. Αν μάλιστα συλλογιστείτε ότι αυτό
στη συνέχεια –και σε ό,τι αφορά τα ασφαλιστικά
ταμεία– μεταφράζεται σε μείωση εσόδων που κάποιοι την εκτιμούν στο 30% με 40% καταλαβαίνετε
το μέγεθος ενός προβλήματος, που δεν τελειώνει
εδώ. Μιλάμε για ολικήκαταστροφή.
Τρεις κρίσεις σε μία
Η οικονομική κρίση που καλείται σήμερα να αντιμετωπίσει ολόκληρη η κοινωνία και ο κόσμος της
εργασίας ήταν η τρίτη που προστέθηκε στον ειδικό
χώρο των εφημερίδων και των περιοδικών. Οι άλλες δύο που βίωνε από πριν ήταν της «φούσκας»
και του «ιντερνέτ». Με το ίντερνετ δε θα ασχοληθώ εδώ, όχι γιατί δεν το θεωρώ ενδιαφέρον και εν
εξελίξει ζήτημα, αλλά γιατί δεν το θεωρώ καθοριστικό ως προς τη σημερινή εικόνα που παρουσιάζει ο χώρος. Η επίσημη ηλεκτρονική ειδησεογραφία, τα socialmedia, το youtubeαλλά και κάποια
blogs έχουν αναμφιβόλως «κόψει» πολλούς από
τους πάλαι ποτέ «πελάτες» των εφημερίδων και
των περιοδικών –και θα κόψoυν ακόμη περισσότερους στο μέλλον. Όμως αυτό δε θ’ αρκούσε για
την ώρα να οδηγήσει τον Τύπο στο τέλος του. Η
διαπίστωση συνδέεται ευθέως με τη δεύτερη κρίση, αυτή της «φούσκας» που εξερράγη. Εξηγούμαι: η μείωση των αναγνωστών παρεμπιπτόντως
και μόνο ενδιέφερετους εκδότες, καθότι τα τελευταία χρόνια πλην ελαχίστων εξαιρέσεων κανείς
δεν εξέδιδε έντυπα με στόχο να αγοραστούν και
να διαβαστούν. Εξέδιδε έντυπα για να έχει χώρο
να φιλοξενήσει διαφημίσεις, για να έχει όχημα να
αντλεί εξωφρενικές δανειοδοτήσεις (που αμέσως

μετά
θ α
τις
έκανε
«διανομή κερδών
στους μετόχους» ή θα τις
διοχέτευε σε off-shore), για να έχει εργαλείο διεκδίκησης κρατικού χρήματος ή δημόσιων έργων,
για να παρεμβαίνει στα δημόσια πράγματα κατά
πώς τον εξυπηρετεί, για να ξεπλένει ενδεχομένως
και κάμποσο «μαύρο χρήμα»… Δηλαδή, έντυπα
εκδίδονταν συνεχώς γιαόποιον άλλο λόγο άμεσης
ή έμμεσης κερδοφορίαςμπορεί να σκεφτεί κανείς
πλην του ενός: να διαβαστούν (κι άρα να αγοραστούν). Εκεί ακριβώς έγκειται κι η «φούσκα», που
εξερράγη πανηγυρικά σκορπώντας τα θραύσματά
της επί δικαίων, αλλά ουχί και επί αδίκων, όταν
το ξέσπασμα της κρίσης αναίρεσε όλους αυτούς
τους «αλλότριους» λόγους για τους οποίους άνοιγαν το ένα μετά το άλλο εφημερίδες και περιοδικά, πολλά απ’ τα οποία ως αναγνωστικό κοινό
δεν προλάβαμε να μάθουμε ούτε τα ονόματά τους.
Το κρατικό χρήμα «μαζεύτηκε», τα δημόσια έργα
πάγωσαν, οι τράπεζες έβγαλαν τα νύχια τους και
η διαφήμιση τώρα τελευταία δεν αισθάνεται καθόλου καλά.«Χρήσιμα» στο παρελθόν έντυπα,
αποδεικνύονται άχρηστα για τους εργοδότες στις
τωρινές συνθήκες. Το κλείσιμό τους μοιάζει μοιραίο. Thepresspartyisover. Ή μήπως όχι;
Αντί επιλόγου
Καθώς οι ιδιοκτήτες και επίσημοι προσκεκλημένοι αποχωρούναπ’ τη γιορτή μεθυσμένοι και
στοχαζόμενοι την «επόμενη μεγάλη μπίζινα», οι
χιλιάδες «υπηρέτες»,πάνω στις πλάτες των οποίων στήθηκε το μεγάλο φαγοπότι, καλούνται να
εγκαταλείψουν το χώρο συντεταγμένα και ησύχως–χωρίς καν να περάσουν από το λογιστήριο
για τα δεδουλευμένα και τις αποζημιώσεις τους.
Έτσι απλά.
Και το ερώτημα που γεννάται έτσι απλό είναι: ως
πότε θα ανεχόμαστε το ίδιο έργο με το ίδιο φινάλε
σε όλη την γκάμα της οικονομικής σκηνής;
Χριστίνα Τσαμουρά

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

19

To τελευταίο cut…

Ένας αναγκαστικός αποχαιρετισμός με πολλές σκέψεις για το χρόνο….

Όταν το διαδίκτυο, οι σελίδες των εφημερίδων, η κρατική κυρίως τηλεόραση γέμισαν από λέξεις, επεξεργασμένες εκφράσεις, βαρύγδουπες και
μακροσκελείς αναλύσεις για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, το να επιχειρήσει
ένας «κοινός θνητός» μια αναφορά στο μεγάλο δημιουργό μπορεί να είναι
προκλητικό.
Ας πούμε ότι είναι μια αφορμή για να πούμε πράγματα καθημερινά, δυστυχώς γιατί μέσα σ΄αυτόν τον ανυπόφορο χειμώνα χάθηκε μια σημαντική προσωπικότητα της 7ης τέχνης, η πιο αναγνωρισμένη της μικρής μας χώρας.
Η είδηση του ατυχήματος βράδυ Τρίτη, μας αιφνιδίασε. Πόσο δικός μας
φάνηκε ξαφνικά ο Αγγελόπουλος.
Μετά από λίγη ώρα το νέο του θανάτου έκανε το γύρο της Αθήνας, πέσανε τα
πρώτα τηλέφωνα με τους φίλους για το «ζωή σε μας» λες και χάσαμε πάλι
πατέρα…..
Το σκηνικό της βροχής που τόσο αγαπούσε έγινε το σκηνικό και για το δικό
του τέλος…
Την μηχανή που τον παρέσυρε οδηγούσε ειδικός φρουρός
(οποία ειρωνεία). Μάθαμε μετά από μέρες, ότι δεν έπαθε κάτι
σοβαρό, τι άλλο να πάθει ο άνθρωπος. Δεν τραυματίζει κανένας θανάσιμα τέτοια προσωπικότητα κάθε μέρα…
Τραγική ειρωνεία, ότι στο πρόγραμμα των γυρισμάτων
την Παρασκευή υπήρχε μια «τυπική κηδεία».
Το διαβάσαμε κι αυτό και λέμε ότι η ζωή κάνει διαρκώς φάρσες ακόμα και στους διάσημους, οι
άσημοι βιώνουν μια διαρκή φάρσα.
Την ημέρα της κηδείας η παρουσία του κόσμου
συγκλονιστική, η κόρη του «γυρίζει» με κινηματογραφικό συνεργείο. Μένουμε σκεπτικοί.
Πόσοι από μας στην κηδεία του πατέρα
μας θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι
αντίστοιχα; Ίσως οι δημιουργοί, αυτοί που έχουν το χάρισμα να πενθούν
το γονιό τους με τον τρόπο του…
Βρίσκουμε την ευκαιρία στις απλές
μας συναναστροφές, στη δουλειά, στο
σπίτι με τα παιδιά μας, με τους φίλους
μας να πούμε τα δικά μας, να μοιραστούμε σκέψεις, συναισθήματα, να θυμηθούμε…
Παίζουμε το παιχνίδι του με το χρόνο, με το χώρο, με το τώρα και το μετά.
Θυμόμαστε την πρώτη κινηματογραφική λέσχη στο Βύρωνα τμήμα του
Πνευματικού Κέντρου της δεκαετίας του ’80 επί Δημαρχίας Νικολαΐδη. Μετά
το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» έπρεπε να παιχτεί ο «Θίασος» η μοναδική ελληνική ταινία στις 100 καλύτερες παγκοσμίως. Στην κουβέντα με τον Δημήτρη Καλαντίδη ψυχή της Ομοσπονδίας κιν/ικών Λεσχών μου θυμίζει ότι ο
Θ.Αγγελόπουλος τιμήθηκε από την 0μοσπονδία το ’95 και ότι πολύ συχνά
ήταν κοντά τους στα ετήσια συνέδριά της. Οι λέσχες σήμερα είναι 60 περίπου, δημιουργούν ένα παράλληλο κύκλωμα αντίστασης στην κατακόρυφη,
απόλυτα ελεγχόμενη διακίνηση των ταινιών και την εκμετάλλευση των αιθουσών. Καθόλου τυχαία το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια αναζωογόνηση στη λειτουργία κιν/ικων λεσχών, ίσως γιατί οι άνθρωποι ξαναβρίσκονται
έτσι με κέντρο τις κοινές αγάπες. Η κρίση γίνεται ευκαιρία και για πολιτιστικές αντιστάσεις.
Σκεφτόμαστε τις ταινίες, ποιά άρεσε στον καθένα, σκηνές, μουσικές, ηθοποιούς και τοπία. Aλήθεια , τι τοπία! Ο φακός του Αγγελόπουλου μας έμαθε
τα τοπία αλλιώς. Οι «καλλιτεχνικές» μας φωτογραφίες, οι εκδρομές και οι
βόλτες της βροχής έγιναν στιγμές «αγγελοπουλικές». Όλα φαίνονταν πια
σαν αντιγραφή της ματιάς του. Ο ίδιος έλεγε ότι «είναι εσωτερικό το τοπίο.

Όλα τα τοπία είναι εσωτερικά ή τουλάχιστον έτσι εγώ νομίζω. Δεν είναι
τίποτε άλλο παρά μια μεταγραφή, μια εξωτερίκευση ενός εσωτερικού τοπίου.
Το γιατί είναι έτσι ή αλλιώς, αυτό δε μπορώ να το ξέρω»….
Όμως τι ακριβώς τον έκανε να στήσει μια ολόκληρη πολιτεία μέσα στο νερό;
«Σαν έμβρυο μέσα στο αμνιακό του υγρό» , λέει μια φίλη.
Οι ηθοποιοί του στημένοι μέσα στο τοπίο, ο μακρύς μονόλογος του δικού
μας Κυριάκου Κατριβάνου στο «Θίασο», τ’ανοιχτά χέρια του Κατράκη στα
«Κύθηρα», το βλέμμα της Κοταμανίδου, η Ζαν μορώ και ο Καιτέλ με τον Μαστρογιάννη, δυνατές μεταγραφές γιατί ίσως αυτούς να ήθελε να τιθασέψει με
την μπαγκέτα του ο μαέστρος…
Όλοι για την Ελλάδα, για τις πληγές της, για την ήττα της, για το ξερό μας το
κεφάλι, για τη μοίρα που μας θέλει θύτες και θύματα, για τον «Οδυσσέα» ,
που τον έκαναν δημόσιο υπάλληλο , όπως λέει η Ντίνα.
Αναπολούμε τις στιγμές μας στις σκοτεινές αίθουσες και βέβαια μας είναι
αδύνατο ν’απολαύσουμε τις συγκεκριμένες ταινίες στην
οθόνη του υπολογιστή ή στην τηλεόραση. Το έργο του Αγγελόπουλου απαιτεί χρόνο, μεγάλη οθόνη, δεν μπορεί
να παρασυρθεί από την ταχύτητα της τεχνοκρατούμενης καθημερινότητας, δεν επικοινωνεί με την εντατικοποίηση, την επιτάχυνση, είναι συνυφασμένο
με τη βραδύτητα, με το ψιλόβροχο, με το μετέωρο
βήμα μιας ολόκληρης γενιάς, που δεν ξέρει αν θέλει να πάει μπροστά ή πίσω.
Οι εικόνες του, χάρις στην αξεπέραστη φωτογραφία του Γιώργου Αρβανίτη μιλούν χωρίς πολλές λέξεις με πολλούς τρόπους, ο καθένας μας παίρνει το
μήνυμα όπως θέλει, ο ξαπλωμένος ανδριάντας
του Λένιν εν πλω, το χέρι του μελισσοκόμου σε σήματα μορς, το αγαπημένο
κεφάλι του Μάνου Κατράκη….
Οι μουσικές που γράφτηκαν
για τις ταινίες από τον Λουκιανό
Κηλαηδόνη, τον Χριστόδουλο
Χάλαρη και κατά το πλείστον
από την Ελένη Καραΐνδρου, χάρισαν στην ελληνική μουσική παραγωγή κορυφαία μουσικά έργα, με
έμπνευση και διαχρονικό μεγαλείο!
Ο ακούραστος δημιουργός δεν είναι πια μαζί μας. Οι προβληματισμοί του,
τα όνειρά του, το φορτίο ιδεών και εννοιών που στοιχειώνουν το έργο του
είναι όσο ποτέ άλλοτε όχι απλά επίκαιρο, γίνεται ο πυρήνας και η ουσία των
δεινών που μαστίζουν τον τόπο μας, την Ευρώπη και όλο τον κόσμο.
Κατάφερε θαρρώ να υλοποιήσει τους στόχους του, βίωσε την αναγνώριση
για την τέχνη του, ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη για τους νέους κινηματογραφιστές.
Πρωτοπόρος και μοναχικός ακόμα και στις βραβεύσεις του. Βλέπεις το
ελληνικό κράτος μπορεί να μεταδίδει απευθείας τις κάθε σαχλοEurovision
όχι όμως απονομές σε έναν και μοναδικό Αγγελόπουλο.
Αυτές οι γραμμές γράφονται εν μέσω απεργιών, κινητοποιήσεων για την
υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης, εν μέσω καταρρακτωδών βροχών
και ανέμων 10 μποφώρ, μαζεύοντας οι οργανώσεις ρούχα και τρόφιμα για
τους άνεργους και τους άστεγους αυτής της πόλης.
Εμείς, ακόμα πιο φτωχοί, συμμετέχουμε στο πένθος της οικογένειας του
δημιουργού και ευελπιστούμε μέσα στη βαριά ομίχλη των ημερών τις Αλκυονίδες που φέτος φαίνεται να μπερδεύτηκαν κι αυτές….
Ελένη Βασιλοπούλου .

Αρ. Φύλλου 17

20

...στον Κόσμο

Ένα γράμμα από το Ιάσιο

Το σύνηθες στην περίπτωση μας είναι η αναζήτηση του κάλλους . Όπως και η διαδρομή προς τα
κάτω η τα πάνω, δεν έχει και μεγάλη διαφορά, αρκεί
να διαθέτεις το κατάλληλο διαβατήριο για την περίσταση, μόνο οφέλη σου προσφέρει . Ίσως μοιάζει
τετριμμένο το εγχείρημα, αλλά δι υμάς, αποτελεί σημαντικό συστατικό μιας πορείας όπου μπορεί να μην
οδηγεί σε ασφαλή καταφύγια πάντα, αλλά σίγουρα
απολαμβάνουμε τη γαλήνη της αποτυχίας. Πώς το
είπε ο Εμπειρίκος; “Αυτή η εκδρομή δεν έχει τέλος”.
Είπε κι άλλα, αλλά ποιος ασχολείται τώρα με το τι
είπαν οι ποιητές.
Εδώ που τα λέμε η εποχή δεν είναι και τόσο βολική
για χαρούλες και τα τοιαύτα. Τώρα για τι είναι ακρι-

βώς βολική δεν γνωρίζω, όμως μη μου πείτε ότι μια
βόλτα σε καταπράσινα βουλεβάρτα μέσα σε ήχους
χάλκινων , πλάι στα κοτσύφια και στους καημούς
του Eminesku δεν θα σας έστελνε” αλλού”.
Βρεθήκαμε εκεί, στο Iasi κάτω από τον Αυγουστιάτικο ήλιο. Το βλέμμα του Mihai να αναζητά τη
Veronica, σ΄ ένα ανεκπλήρωτο ταξίδι της ψυχής.
Άνοιξαν τα φτερά στα 39 τους χρόνια, για τη δική τους
κάθοδο σε μέρη απάτητα και τρυφερά όπως αρμόζει
στις παραξενιές του μυαλού και του σώματος. Τα
κόρνα, τα τρομπόνια, παρέα με τα σαξόφωνα και την
τούμπα, βάλθηκαν να μας σύρουν, όπως αυτά μοναδικά γνωρίζουν, στο δρόμο της μελαγχολίας και της
ανάστασης κατακαλόκαιρο, μέσα στο Copou park.

ΔΥΣΒΑΤΗ ΚΑΘΟΔΟΣ
Θυμάστε τι μας λέγανε αυτοί που σήμεα κάνουν
ακριβώς το αντίθετο; Ότι ο τόπος για να πάει μπροστά έχει ανάγκη από ισχυρές αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Ότι οι κυβερνήσεις συνεργασίας οδηγούν
σε αστάθεια και πολιτική κρίση. Και τι κάνουν σήμερα; Αυτό που απέρριπταν και λοιδορούσαν. Και
όχι μόνο τα βρήκαν για να σώσουν, αν σώζεται το
τομάρι τους, αλλά χώρεσαν στο ίδιο τραπέζι δεξιοί,
ακροδεξιοί και σοσιαλιστές. Τουλάχιστον έτσι λέει ο
τίτλος. Κάποιοι ρομαντικοί γάνιαζαν να εξηγούν ότι
υπάρχει και άλλη λύση, φέρνοντας μάλιστα και παραδείγματα από τας Ευρώπας. Η αλαζονεία όμως
και η έλλειψη μέτρου είχαν τ΄ απάνω χέρι. Τώρα
βαφτίζουν τα σκατά σε δυόσμο. Να σωθεί ο τόπος
λένε. Έφτασαν να ψελλίζουν πως προέχει η σωτηρία της πατρίδας. Και η πατρίδα στην απελπισία και
την απόγνωση. Πατριώτες της πλάκας. Θέλουν να
μας σώσουν. Για μας χωρίς εμάς. Και μείς;
Χαϊδευόμαστε λέγοντας ότι τη συνεργασία την
έχουμε μέσα μας. Ότι είμαστε καταδικασμένοι να
συναντηθούμε με τους ανθρώπους και την κοινωνία. Τρομάρα μας. Ότι είναι στα δεξιά μας είναι γιαλαντζί, δηλαδή οι ντολμάδες που δεν έχουν κιμά, οι
δήθεν και ας αρέσουν ειδικά την Καθαρή Δευτέρα

. Μα το φύλλο ρε φίλε είναι εύγευστο, λεπτό και
καλοτυλιγμένο. Όχι. Μόνο με κιμά είναι καλοί.
Καλά και αυτοί που είναι στα αριστερά μας, ή
δεν ξέρουν τι τους γίνεται, ή είναι για πέταμα. Μη
σας θυμίζω τώρα αμαρτίες. Μετά σου λένε ότι η
συνεργασία είναι στο DNA μας . Στο DNA μας
είναι ότι μας βολεύει. Κατά το δοκούν που λένε. Η
συνεργασία είναι καλή όταν είναι στα μέτρα μας.
Όταν την ελέγχουμε απόλυτα ή της βάζουμε ρούχα
φτιαγμένα από το δικό μας ράφτη. Ο καθένας λέει
ότι αυτός έχει δίκιο. Οι άλλοι ή κοιμούνται ή είναι
ηλίθιοι. Κατηγορούμε τους άλλους ενώ έχουμε κάνει την ίδια παπαριά. Απλά λέμε ότι η δική μας
είναι μικρότερη. Πουθενά δεν κάναμε λάθος; Μην
το πεις τώρα. Τώρα η στιγμή είναι κρίσιμη. Και
έτσι δεν το λες ποτέ. Και τι να κάνουμε ρε φίλε; Να
αλλάξουμε έστω και τώρα. Μέσα μας, βαθειά μέσα
μας. Και βέβαια να πούμε ότι η δική μας αλήθεια
δεν είναι καθόλου ρόδινη. Θα έχει πόνο, πίκρα,
δύσκολες στιγμές, μα και ελπίδα, ειλικρίνεια και
αλληλεγγύη. Ίσως το πρώτο συστατικό επιβίωσης
της να είναι αυτή η δύσβατη κάθοδος.
Κείμενο-Φωτογραφία Γιώργος Τζανίνης

Ο χρόνος όμως παραμένει ελεύθερος και αδέσμευτος από τις δικές μας επιθυμίες. Να αιχμαλωτίσουμε
τη στιγμή, να την πάρουμε στο δικό μας τόπο. Να
΄χουμε να λέμε. Όπως καλή ώρα. Σα ποδοσφαιρική
ομάδα κάθισε η δεκαμελής παρέα μας. Το κλείστρο
πήρε φωτιά και να τα τηλέφωνα και οι διευθύνεις για
το που θα παν τα μαντάτα. Εντάξει δεν ήμασταν
δα και πολλοί σκέφτηκα. Αφήσαμε τους ήχους των
πνευστών και κατηφορίζοντας την Stefan Cel Mare
μου ΄ρθε η μυρωδιά απ΄ το κουρείο. Στον αριθμό 8
είναι άμα βρεθείτε. Έχω μια λόξα, καλά όχι μια, με
τα κουρεία όπου ταξιδεύω.” Η μυρωδιά τους με κάνει
να κλαίω” Κόλλησα το κεφάλι μου στο τζάμι, μου
πήρε μια δυο στιγμές και μπήκα. Δύο κυρίες με τη
μακριά ποδιά του κουρέα, η μια επί το έργον και η
άλλη σα να με περίμενε από καιρό. Δεν είπα τίποτα. Ένα χαμόγελο είναι αρκετό. Το τελευταίο που
σκέφτηκα ήταν αν θα με κουρέψει καλά. Καλά τα
πήρε λίγο παραπάνω, αλλά τι σημασία έχει; Σιγά
τα μαλλιά που έχω. Περισσότερη είναι η καράφλα.
Κάτι με ρωτούσε στο τέλος, δεν κατάλαβα. Ίσως αν
ήθελα ζελέ ας πούμε, η κολόνια. Βγήκαμε και μια
φωτογραφία, πήρα τη διεύθυνση. Πλήρωσα και
βγήκα στο δρόμο…………………….
Μπαίνοντας το Φθινόπωρο πήρα την απόφαση να φανώ συνεπής στις υποσχέσεις μου. Πήρα
χρωματιστά χαρτονάκια, τύπωσα τις φωτογραφίες,
έφτιαξα κάτι σαν δίπτυχο καδράκι, τις κόλλησα και
τις ταχυδρόμησα σ΄ όλη την εκδρομική παρέα. Ναι
και στο Ιάσιο βέβαια. Πως θα μπορούσα να μην το
κάνω; Δεν μου απάντησε κανείς από τους συνταξιδιώτες μου. Μόνο ένα γράμμα πήρα. Ένα γράμμα
από το Ιάσιο.
Κείμενο – Φωτογραφία Γιώργος Τζανίνης

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

21

ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΓΙΟΡΤΙΝΑ
Σε μια φιλόξενη γωνιά, εδώ δίπλα μας στο βιβλιοπωλείο “Γνώμη”, βρήκαν στέγη τις μέρες των
εορτών ζωγραφιές από παιδάκια προσχολικής
και σχολικής ηλικίας. Εκατόν είκοσι έργα γεμάτα
χρώμα και ευαισθησία. Απλωμένα δίπλα στην
αύρα που αποπνέει το βιβλίο και η καλή διάθεση του Νίκου. Μπράβο σε τέτοιες προσπάθειες.
Οι Διαδρομές βρέθηκαν εκεί και φωτογράφισαν
μερικές όμορφες ζωγραφιές. Ζητάμε συγγνώμη
για όσες δεν χώρεσαν στο λιγοστό χώρο της
καλής μας εφημερίδας. Να ΄ναι σίγουροι οι μικροί μας φίλοι όμως ότι τις έχουμε όλες στην
καρδιά μας.
Κείμενο - φωτογράφιση
Γιώργος Τζανίνης

Δε με ρώτησε κανείς
Πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, έχει ήδη
κυκλοφορήσει ο προσωπικός μου δίσκος η αλλιώς το ep όπως συνηθίζουμε να λέμε αφού περιέχει 7 τραγούδια ( 6 συν 1 intro).
Είναι μια προσωπική ανάγκη που θέλησα να την υλοποιήσω, αφού τον
τελευταίο καιρό βίωσα κάποιες στιγμές έντονα φορτισμένες και η αλήθεια είναι ότι τις μοιράστηκα πιο πολύ με μένα...Ήρθε η ώρα λοιπόν
που ένιωσα την ανάγκη να βγούνε και προς τα έξω, πάντα με τη μορφή
του στίχου και των ήχων αφού αυτός είναι ο τρόπος που με κάνει να
νιώθω άνετα...
Πάντα θεωρούσα μεγάλο προνόμιο να μπορούν οι άνθρωποι να εκφράζουν αυτό που νιώθουν πάνω στο χαρτί και κατ` επέκταση να μπορούν
να το ταξιδεύουν,με άγνωστο προορισμό και αποδέκτη.Αυτή ήταν πάντα για μένα και η μαγεία που προσφέρει η μουσική.
Αν αφιερώσεις λίγο από το χρόνο σου για να το ακούσεις, σε ευχαριστώ. Αν νιώσεις κάτι κοινό με σένα σε κάποιο τραγούδι, δεν φέρω
καμία ευθύνη...Ευθύνη έχω μόνο στο τι νιώθω, τι γράφω και τι λέω εγώ...
Ευχαριστώ τον Tasou-lee από τους Insomnia που ανέλαβε το ηχητικό
ντύσιμο των στίχων. Τον ευχαριστώ επίσης για την υπομονή του και
τον χρόνο του...
Ευχαριστώ τον φίλο,αδερφό και έτερο ήμισυ των ΦΡΑΞΙΑ, D.K για την
στήριξη του, όπως επίσης και αυτούς που βρίσκονται κοντά μου χρόνια
τώρα και με στηρίζουν.
Επίσης ευχαριστώ τον Vlospa Kasbe για το artwork των εξωφύλλων.
Ο δίσκος έχει τίτλο ``Δεν με ρώτησε κανείς``....
Κυκλοφορεί ιντερνετικά και μπορείτε να τον ακούσετε η και να τον κατεβάσετε από το you tube,η και από την επίσημη σελίδα
των ΦΡΑΞΙΑ στο facebook...
Dave (Φράξια)

Αρ. Φύλλου 17

22

ΟΙ ΠΡΟΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΒΥΡΩΝΑ ΕΝ ΔΡΑΣΗ
Μια ιδιαίτερα σημαντική προσπάθεια για την κατασκευή μιας κατασκήνωσης έχουν ξεκινήσει, εδώ και κάποια χρόνια, οι παλαιοί
πρόσκοποι του 1ου συστήματος Βύρωνα.
Για την προσπάθεια τους αυτή μιλήσαμε με τον Πρόεδρο της Ενώσεως Παλαιών Προσκόπων 1ου συστήματος Βύρωνα Κο Αντώνη
Κουρούνη.
Σ.Π. Καλησπέρα Κύριε Κουρούνη. Πότε και Ποιοί ξεκίνησαν
αυτή την προσπάθεια Ένα μικρό ιστορικό (σε ποιόν ανήκε
- ανήκει η έκταση, που ακριβώς βρίσκεται, πόσο χρόνο σας
πήρε η υλοποίησή της κλπ)
Α. Κ. Καλησπέρα κύριε Παπαμιχαήλ. Μπαίνω αμέσως στο θέμα
μας. Πριν από δέκα περίπου χρόνια, οι Πρόσκοποι του 1ου συστήματος μαζί με τον πολιτιστικό σύλλογο «ΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΓΛΟΥ», αγόρασαν 4,5 στρέμματα στην Ερατεινή Φωκίδας. Αμέσως
ξεκίνησαν οι εργασίες περίφραξης και δεντροφύτευσης του χώρου
και η διαμόρφωση του εδάφους (ίσιωμα). Ακολούθησαν η εκσκα-

φή και κατασκευή του βόθρου και η τσιμεντένια βάση (140 τμ), όπου εγκαταστήσαμε πρώτα την ξύλινη οικία (45 τμ), που μας παραχώρησε έναντι
συμβολικού τιμήματος η Δασική Υπηρεσία. Ακολούθως στήσαμε τον ιστό
της σημαίας μας, κάναμε κάποιες πρόχειρες υδραυλικές εγκαταστάσεις και
διαμορφώσαμε το χώρο που προορίζεται για τις σκηνές των προσκόπων.
Το 2005 ξεκινήσαμε την προσθήκη 75 τμ ξύλινης κατασκευής, για τις ανάγκες της κατασκηνώσεως. Σήμερα που έχουν τελειώσει τα έργα, στο κτίσμα
περιλαμβάνονται χώροι ύπνου, εστιάσεως, τουαλέτες, αποθήκη συνολικής
εκτάσεως 120 τμ και μπαλκόνι 20 τμ περίπου
Σ.Π. Πως σας ήρθε μια τέτοια ιδέα;
Α. Κ. Η υλοποίηση αυτού του προτύπου κατασκηνωτικού κέντρου, υπήρξε
διακαής πόθος της ομάδας μας εδώ και πολλά χρόνια. Να σημειώσουμε ότι
ελάχιστες είναι οι προσκοπικές ομάδες, που διαθέτουν ιδιόκτητο κατασκηνωτικό χώρο.
Σ.Π. Ποιοί βοήθησαν να ολοκληρωθεί και τι εμπόδια βρήκατε στην
προσπάθεια σας
Α. Κ. Είχαμε τη βοήθεια φιλοπροσκόπων, εταιριών, ιδιωτών, των Δήμων
Τολοφώνας και Βύρωνα, αλλά πρωτίστως την αγάπη και το μεράκι των παλαιών προσκόπων του 1ου Συστήματος, που προσέφεραν πολύ δουλειά και
αρκετά χρήματα.
Σ.Π. Τελικά ποιούς αφορά αυτή η κατασκήνωση; Μόνο προσκόπους;
Παιδιά του Βύρωνα; Παιδιά άλλων Δήμων;
Α. Κ. Ο κατασκηνωτικός αυτός χώρος, μόλις ολοκληρωθούν οι εργασίες που
αφορούν κάποιες ειδικές κατασκευές (χώροι σκιάς, αθλοπαιδιών, άλλες πάγιες προσκοπικές εγκαταστάσεις κ.α.) θα μπορεί να δοθεί για χρήση, όχι
μόνο στους προσκόπους της Χώρας μας αλλά και σε άλλες ομάδες παιδιών
(σχολεία, φορείς κλπ)

Σ.Π. Πως και πότε τον λειτουργείτε;
Α. Κ. Έχει επιληφθεί μια επιτροπή που επεξεργάζεται τον τρόπο και τις
προϋποθέσεις, που πρέπει να διέπουν τη σωστή χρήση του χώρου.
Όταν ολοκληρώσει το έργο της θα μπορώ να σας απαντήσω.
Σ.Π. Τι παραπέρα στόχους έχετε σε σχέση με αυτή την προσπάθεια ή και κάποια άλλη πρωτοβουλία;
Α. Κ. Στόχος μας είναι ο χώρος αυτός να αποτελέσει ένα πρότυπο κατασκηνωτικό κέντρο, που να το χαίρεται η νεολαία μας.
Σ.Π. Τι βοήθεια θα χρειαζόσασταν ακόμη αν χρειάζεστε φυσικά
και από ποιούς είστε διατεθειμένοι να τη ζητήσετε?
Α. Κ. Ένα ζήτημα που μας απασχολεί ιδιαίτερα και θεωρούμε καθοριστικό για την εύρυθμο λειτουργία της κατασκηνώσεώς μας, είναι η σύνδεση μας με τη ΔΕΗ. Ασφαλώς όλες οι ανάγκες μας, που σήμερα καλύπτονται εν μέρει με απλά μέσα (γεννήτρια, γκάζι) πρέπει να αντικατασταθούν με
ηλεκτρικό ρεύμα. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να κάνω έκκληση σε όλους τους
φορείς (πολεοδομία, Δήμος, εφορίες) να μας βοηθήσουν ννα επιλύσουμε το
ζήτημα αυτό.
Σ.Π. Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να μας πείτε μέσα από αυτή
τη συνέντευξη;
Α. Κ. Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους με διάφορους
τρόπους βοήθησαν να πραγματοποιηθεί αυτό το τόσο σημαντικό έργο, που
αφορά το πιο ευαίσθητο κομμάτι της κοινωνίας μας. Τη Νεολαία μας!!!

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

23

Αρ. Φύλλου 17

24

Κ α λ λ ι τ έ χ ν ε ς του ΒΥΡΩΝΑ

...στην Τέχνη

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι τον Αύγουστο του ‘59 και μεγάλωσε στον Βύρωνα όπου μετοίκησε η οικογένειά του
το 1963. Σπούδασε κλασική κιθάρα στο Ελληνικό Ωδείο
στην τάξη της Μ. Ράππα και ανθρωπιστικές επιστήμες
στο ΕΑΠ. Εργάζεται ως καθηγητής στο τμήμα Τεχνολογίας Ήχου και Μουσικών Οργάνων στο ΤΕΙ Ιονίων Νήσων,
ενώ παράλληλα ασχολείται με την σύνθεση και την ευρύτερη μουσική παραγωγή.
Έχει γράψει μουσική για θέατρο, κινηματογράφο, ντοκιμαντέρ, χοροθέατρα, σίριαλ στην τηλεόραση και έχει
συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες του θεάτρου
στην Ελλάδα και την Γερμανία. Έχει εργαστεί ως ενορχηστρωτής και παραγωγός, και έχει κυκλοφορήσει τέσσερις προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, ενώ τραγούδια
του έχουν ερμηνεύσει σημαντικοί καλλιτέχνες όπως οι:
Τσανακλίδου, Πασπαλά, Θαλασσινός, Τρίφωνο, Τσαλιγοπούλου κ.ά.. Αυτόν τον καιρό βρίσκεται στο στούντιο
ηχογραφώντας τα καινούργια του τραγούδια και έναν
δίσκο με μουσικές του από το θέατρο.

Για τη ζωή και την τέχνη

Πώς αλήθεια ξεχωρίζει κάποιος τις δυο έννοιες; Πώς
χωρίζεις τη ζωή από τη δημιουργικότητα, τη φαντασία,
την ανάσα της. Πώς ξεπερνάς εκείνες τις στιγμές που η
καθημερινότητα ανασηκώνεται, έστω και για λίγο, από
τον πραγματιστικό της ορίζοντα; Πώς διαχειρίζεσαι την
ορμή και την θύελλα της φαντασίας, χωρίς την ίδια σου
την αναπνοή; Για μένα το ερώτημα αυτό είναι ψεύτικο.
Δεν υπάρχει. Θεωρώ την τέχνη ένα κομμάτι της ζωής
που προχωράει μαζί της.

Ζούμε σε δύσκολους καιρούς που προσπαθούν
να μας πείσουν ότι η Ζωή είναι συνώνυμο της επιβίωσης.
Όμως εγώ αντιλαμβάνομαι τη ζωή σαν δώρο μοναδικό
και σαν τέτοιο, δεν μπορώ να την κατακερματίσω και να
ζήσω με τα κομμάτια της. Θέλω τη ζωή ολόκληρη.

Για τη τέχνη και την παιδεία

Τυχαίνει ένα κομμάτι της δουλειάς μου να κινείται στον
χώρο αυτού που λέμε, παιδεία. Από τα μαθήματα στα
ωδεία ή μετά στα ΤΕΙ ή στα σεμινάρια θεάτρου, έμαθα
χρόνια τώρα αυτό που θα ήξερε καλύτερα από μένα ο
παππούς μου: ο σπόρος πιάνει καλύτερα στα οργωμένα
χωράφια. Σήμερα, ας μη γελιόμαστε, δεν έχουμε παιδεία.
Έχουμε εκπαίδευση. Και η εκπαίδευση είναι κάτι άλλο.
Πολύ συγκεκριμένο και στενό, πολύ «εμπορεύσιμο» και
αλλοτριωτικό και άρα πλήρως ελεγχόμενο και προσα-

Κώστας Χαριτάτος
νατολισμένο. Η παιδεία, είναι κάτι πολύ ευρύτερο και
βαθύ. Μια διαδικασία καλλιέργειας, που κάνει τον μουσικό να αντιλαμβάνεται πίσω απ’ τις κλίμακες τα μαθηματικά, τον ηθοποιό να ανακαλύπτει την ετυμολογία των
λέξεων κάτω απ΄ τον ρόλο, την αρχιτεκτονική κρυμμένη
στα χρώματα κάποιου καμβά και όλα αυτά σε μια αέναη συζήτηση και αλληλοπροσδιορισμό. Προς μια τέτοια
παιδεία θα έπρεπε να κινηθούμε. Και εκεί – και πάλι – η
τέχνη δεν θα μπορεί να διαχωριστεί, θα ΄ναι κομμάτι της.
Μια τέτοια παιδεία θα έπρεπε να διεκδικήσουμε.
Για τους καλλιτέχνες και την τοπική αυτοδιοίκηση
Όσο μεγαλώνω πιστεύω περισσότερο στις μικρότερες
συλλογικότητες. Στα ανθρώπινα μεγέθη. Μπορούν πιο
εύκολα να λειτουργήσουν, να αυτονομηθούν και να δημιουργήσουν. Σ΄ αυτή τη σκέψη, η τοπική αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να είναι καταλύτης. Και σε έναν βαθμό
το κάνει. Είναι, συνήθως, ένα καταφύγιο για τους νέους
καλλιτέχνες, ένα πρώτο άνοιγμα να απλώσουν τα φτερά
τους, πολύ συχνά μια πρώτη βοήθεια. Όταν όμως αναπαράγει τα πρότυπα του «εμπορικού» κόσμου, φοβάμαι
ότι υπολείπεται του ρόλου της. Τι σκοπό έχουν όλα αυτά
τα εργαστήρια που συσσωρεύονται στα δημοτικά πολιτιστικά τμήματα, όταν δεν διασυνδέονται μεταξύ τους προς
ένα ουσιαστικότερο πολιτιστικό περιεχόμενο; Τι θα γίνει
μετά το πρώτο λάκτισμα; Θα ενισχύσουν την νέα τοπική
πολιτιστική παραγωγή; Θα παραγγείλουν ένα καινούργιο
έργο; Θα πιστέψουν στους καλλιτέχνες του τόπου τους ή
θα παραμείνουν ένας βρεφικός σταθμός, που παρεμπιπτόντως θα φέρνει και μερικούς ψήφους ακόμα;

Μιά καλή ιδέα

Το Ταπητουργείο στο Βύρωνα, ήταν πάντα στα μάτια
μου ένας χώρος με δυνατότητες αχρησιμοποίητες. Κυρίως γιατί δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ποτέ τις μικρές
πολιτικές σκοπιμότητες που το εμπόδιζαν να λειτουργήσει ως αυτόνομη συλλογικότητα. Ίσως θα έπρεπε να το
ξαναδούμε όλοι εμείς μαζί και να το κάνουμε έναν τόπο
καθημερινής συνάντησης και δημιουργίας. Έναν χώρο
ανταλλαγής σκέψεων και ιδεών, μουσικών και εικόνων,
με μια καινούργια λογική. Οι καιροί που έρχονται νομίζω
θα το χρειαστούν σαν ναυαγοσωστικό.

Μια συμβουλή για τους γονείς

Η εικόνα μας είναι ανεξίτηλη καταγραφή στην παιδική
μνήμη. Είναι το πρώτο παράδειγμα και όπως λένε, θέλοντας και μη, είμαστε οι πρώτοι ήρωες στην παιδική
φαντασία. Ας σταματήσουμε να ακούμε την μουσική σαν
υπόκρουση και ας της δώσουμε τον δικό της χρόνο. Ας
ανοίξουμε ένα βιβλίο αντί για το «κουτί», ας δούμε μια
ταινία αντί για ένα «τούρκικο». Το πιο πιθανό είναι η
μιμητική προδιάθεση του παιδιού μας, να το κάνει να
ανθίσει.
Επιμέλεια Ελένη Βασιλοπούλου

Master your semester with Scribd & The New York Times

Special offer for students: Only $4.99/month.

Master your semester with Scribd & The New York Times

Cancel anytime.