You are on page 1of 2

รักอืน่ ใดเสมอด้วยรักตนนั้นไม่มี

คำำกล่ำวที่ว่ำรักอื่นใดเสมอด้วยรักตนนั้นไม่มี เป็นควำมจริงที่เรำปฏิเสธไม่ได้ เพรำะควำมรู้สึกนี้เป็น


ควำมรู้สกึ พื้นฐำนของสัญชำตญำณของสิ่งมีชีวิตทั้งหลำย เมื่อเรำรักตัวเองมำกที่สุดแล้ว ตัวเองยังต้องกำรชีวิตที่ดี
มีควำมสุข มีคุณภำพ มีควำมเจริญและรุ่งเรืองด้วย
รักตน เรียนรู้ตน ดูแลตนให้ดีถูกต้องในทุกอิริยำบถ
เมือเรำรักตัวเองมำกที่สุด เรำจงควรดูแลตัวเองให้ดีมคี วำมสุขและมีคุณค่ำที่สุด
มีคำำถำมต่อมำว่ำ เรำจะดูแลตัวเองอย่ำงไร จึงได้ชื่อว่ำดูแลตัวเองดี และยังผลให้ชีวิตมีควำมสุขและมี
คุณค่ำ...สิ่งแรกที่ต้องเรียนรู้คือ คำำว่ำ .....ปัจจุบัน...เดี๋ยวนี้...ขณะนี้ ชีวิตจริงอยูก่ ับขณะนี้เดี๋ยวนี้มิใช่เดี๋ยวก่อน
พิจำรณำดูว่ำ ขณะนี้ เรำรู้สึกอย่ำงไร กำำลังคิดอะไร กำำลังพูดอะไร และกำำลังทำำอะไร

ดูลงไป เดี๋ยวนี้
คุณกำำลังสบำย ใจสงบ หรือไม่สบำยใจวุ่นวำยซัดส่ำยหำอำรมณ์
จงรู้ตัว รู้ทัน รู้ปัจจุบัน ถ้ำเรำรักตัวเองต้องกำรควำมสบำย ต้องรักษำใจให้สงบ กระทบแล้วไม่กระเทือน
ใจนิ่ง ใจใส ใจสบำย โปร่ง โล่ง...เรียกใจเช่นนี้ว่ำ “ใจดี” มิใช่ดีใจ(ใจที่หวั่นไหวไปตำมอำรมณ์ที่มำกระทบ)
ทำงรอดคือต้องสำำรวมระวัง ตำ หู จมูก ลิ้น กำย และใจ ที่กระทบ กับสิ่งแวดล้อมไม่เผลอให้จิตหวั่นไหว
ห้ำมมิให้กระทบนั้นมิได้ แต่ระวังไม่เผลอให้กระเทือนได้....ระวัง เดี๋ยวนี้มิใช่เดี๋ยวก่อน

ใจที่ไม่ได้ฝึกจะอำลัยกับอดีต พะวงกับอนำคต ชีวิตในปัจจุบันจึงรันทด


อดีต เหมือนฝัน ปัจจุบันคือโลกมำยำ อนำคตเป็นเรื่องของคนบ้ำที่ไปวิตกกับมัน เรำจึงต้องฝึกกำรรู้ตัว รู้ทัน รู้
ปัจจุบัน รู้ว่ำกำำลังรู้สึก รู้ว่ำกำำลังคิด กำำลังพูด กำำลังเคี้ยว กำำลังกลืน กำำลังก้ำว กำำลังเดิน

ชีวิตต้องกำรอิสระทั้งกำยใจ มิใช่ตัวเป็นไท แต่ใจเป็นทำส กำรฝึกกำรรู้ตัว สำำคัญที่สุด เพื่อไม่ให้เผลอใจ


ไปเป็นทำสสิ่งแวดล้อมที่เข้ำมำกระทบเมื่อถูกกระทบแล้วกระเทือนใจเรำก็เป็นทำสทั้งที่ตัวเป็นไท

อะไร ๆ ก็หลอมลงไปที่ ใจเพียงเรื่องเดียว


เรำรักตัวเองเรำก็ต้อง “รักษำใจให้ดี มีสติปัญญำคุ้มครอง” เมื่อใจดีใจสงบพบสุข สิ่งที่ออกมำจำกใจจะดี
เป็นเงำตำมไป อย่ำงน้อย ๔ ดี คือ
1. รู้สึกดี ปลอดโปร่ง โล่ง เบำ สบำย
2. คิดดี คิดถูก คิดไม่เบียดเบียน คิดเกื้อกูลกัน เห็น ควำมเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ และตำย
ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น
3. พูดดี พูดจริง มีประโยชน์ ไพเรำะ เหมำะกำล สมำนสำมัคคี มีเมตตำ
4. ปฏิบัติดี ปฏิบัติถูกต้องแม้ไม่ถูกใจ
ศัตรูทสี่ ำำคัญของเรำคือ “ควำมเห็นแก่ตัวอย่ำงโง่เขลำ” ไม่เห็นแก่ควำมถูกต้อง เรียกร้องให้ได้อย่ำงใจ
ตัว อยู่ที่ไหนก็หำควำมสงบสุขไม่ได้ เพรำะไม่มีอะไรเป็นไปอย่ำงใจเรำ แต่มันเป็นไปตำมเหตุและ
ปัจจัยของมัน เป็นไปตำมกฎของธรรมชำติ(สัจธรรม) เช่น กฎ กริยำ เท่ำกับปฏิกริยำ หรือกฎ ควำม
เปลี่ยนแปลง....ชีวิตและสรรพสิ่ง อยู่ในกระแสกฎของควำมเปลี่ยนแปลง ผันแปร ทนสภำพอย่ำงเดิม
ไม่ได้ และไร้ตัวตน เรำจึงต้องเปิดใจให้กว้ำงและยอมรับควำมถูกต้อง ปฏิบัติอยู่กับควำมถูกต้อง แม้ฝืน
ใจในเบื้องต้น แต่ในที่สุดใจที่อยู่กับควำมถูกต้องก็ได้ควำมถูกใจตำมมำ เมื่อควำมถูกต้องกับควำมถูกใจ
เป็นสิ่งเดียวกันชีวิตก็มีแต่ควำมรื่นรมณ์นิรันดร