ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΩ

ΚΑΠΟΤΕ, ΕΑΝ ΕΝΘΥΜΟΥΜΑΙ ΚΑΛΩΣ
Κάποτε, αν θυμάμαι καλά, με συμπόσιο έμοιαζε η ζωή μου, όπου κάθε καρδιά
ανοίχθηκε και κάθε λογής κρασί έτρεξε.
Ένα βράδυ, κάθισα την Ομορφιά στα πόδια μου -και τη βρήκα πικρή -και τη
βεβήλωσα.
Όρθωσα το ανάστημα μου ενάντια στη δικαιοσύνη.
Τράπηκα σε φυγή. Ω Μάγισσες, Ω Δυστυχία, Ω Μίσος , είναι που σε σας τον
θησαυρό μου εμπιστεύθηκα.
Κατάφερα να εξαφανίσω μέσα μου, όλη την ανθρώπινη ελπίδα. Με δρασκέλισμα
αθόρυβο, κτήνους βαρύθυμου, έπνιξα κάθε ευχαρίστηση.
Κάλεσα τους δήμιους για να αφανιστώ, μασώντας τις κάνες των όπλων τους.
Επικαλέστηκα τους λοιμούς για να με πνίξουν σ’ άμμο και αίμα. Η Δυστυχία ήταν ο
Θεός μου.. Στη λάσπη ξάπλωσα στεγνώνοντας τη σάρκα μου με μιαρό αέρα.
Υποδύθηκα τον ανόητο ως του σημείου παραφροσύνης.
Και η άνοιξη μου έφερε το τρομώδες γέλιο ενός ηλίθιου.

Η Φιλανθρωπία είναι το κλειδί. που χρωστούν τα πάντα στη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η εντιμότητα της ζητιανιάς με θλίβει. την απόλαυση: – και προ πάντων το ραχάτι και την τεμπελιά. . της λατρείας της Μαρίας. το θυμό. στροφές στο κεφάλι μου με χίλιες γητειές βέβηλες . Τα ενδύματα μου είναι τόσο βαρβαρικά όσο και τα δικά τους. απόψεων του Βυζαντίου. όλοι τους χωριάτες. Γνωρίζω καλά ότι ήμουν πάντα απόγονος μιας κατώτερης γενιάς. Εάν είχα έστω. το κτήνος που δεν σκότωσαν. τίποτε. ώστε μέχρι τώρα με καθοδήγησε και με κράτησε αδρανή. Οι Γαλάτες ήταν ζωογδάρτες και οι πιο αδέξιοι αχυροξηραντές της εποχής τους. Ούτε μια οικογένεια υπάρχει στην Ευρώπη που να μη γνωρίζω. Ψάξε το Θάνατο με όλες τις κεφαλαιώδεις επιθυμίες σου. Ούτε καν το ίδιο μου το σώμα δε χρησιμοποίησα για να τα καταφέρω. κάποια ταύτιση.υπέροχη που’ ναι. σταυροφόρος στους Άγιους Τόπους· το κεφάλι μου είναι γεμάτο μονοπάτια των πεδιάδων της Σουαβίας. και όλα τα άλλα…» κραυγάζει ο δαίμονας που κάποτε με έστεψε με τέτοιας λογής όμορφες παπαρούνες. του να κατασπαράξουν σα λύκοι. Με γιους πρωτότοκους κάθε φαμίλιας ξάπλωσα. Τί χειρωνακτική εποχή! Ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσω τα χέρια μου. Αγαπημένε Σατανά. ΒΡΟΜΙΚΟ ΑΙΜΑ Απ’ τους προγόνους μου του Γαλάτες. σας επισυνάπτω τούτες τις ειδεχθείς σελίδες από το ημερολόγιο μιας καταραμένης ψυχής. κι όλα το ίδιο μου κάνουν. Έπρεπε να ‘χω πάει. όταν ήμουν έτοιμος να κοάξω! Σκέφτηκα στα παλαιά συμπόσια να ψάξω το κλειδί. Αναθυμούμαι την ιστορία της Γαλλίας. η στενοκεφαλιά και η αδεξιότητα μου στη μάχη. – Κάθομαι σαν τον λεπρό απάνου σε θρύψαλα δοχείων και τσουκνίδες. της θλιβερής σκέψης του Χριστού Εσταυρωμένου. ταπεινής καταγωγής. έζησα παντού. όπως ένας δουλοπάροικος. μήπως και βρω ξανά την όρεξη μου. κατέχω τα χλωμά γαλάζια μάτια μου. Οι εγκληματίες είναι τόσο αηδιαστικοί όσο και οι ευνούχοι· Παραμένω ανέγγιχτος. « Θα παραμείνεις Ύαινα. Α! Επαρκής είμαι απ’ αυτά: Αλλά. Έτσι κι αλλιώς η νοικοκυροσύνη φαντάζει μακριά μου. Οι πρόγονοι μου ποτέ δεν εξεγέρθηκαν . και τον εγωισμό σου ολάκερο. την ακολασία. πρεσβυτέρας κόρης της Εκκλησίας. σας ικετεύω. Το χέρι που βαστά την πέννα είναι ισάξιο αυτού που κρατά τ’ αλέτρι. φαμίλιες σα τη δική μου. πιο αργόσχολος και από έναν φρύνο. Τούτη η έμπνευση καταδεικνύει ότι ονειρεύτηκα. Αλλά ποιός κατέστησε τη γλώσσα μου τόσο αναξιόπιστη.Εντούτοις. Αλλά αντ’ αυτού. σε ένα οποιοδήποτε χρονικό σημείο της Γαλλικής ιστορίας. εκτός του να λεηλατήσουν. Μιλώντας για οικογένειες εννοώ. μη δείχνεται τόσο ενοχλημένος· και καθώς αναμένεται μερικά καθυστερημένα σημάδια δειλίας. προμαχώνων της Ιερουσαλήμ. Tα μαλλιά μου όμως. Αφεντικά και εργάτες. Κάθε είδους τέχνες με τρομοκρατούν. Από αυτούς κληρονόμησα την ειδωλολατρία και την αγάπη μου για ανοσιουργήματα – Ω! και όλα τα είδη της βίας. και μ΄ όλες σου τις αμαρτίες». δεδομένου ότι εκτιμάται σε έναν συγγραφέα την έλλειψη περιγραφικής ή διδακτικής ενόρμησης. Έτσι δεν μπόρεσα να κατανοήσω την επανάσταση. αλίγδωτα τ’ αφήνω.

Καθώς έχει λεχθεί. πλήξη και οργή. Α! Επιστήμη! Όλα έχουν ξαναγίνει. Θα επιστρέψω με σιδερένια μέλη. είναι προφητικό. Αλλά πάντα ολομόναχος. από της λογικής την εποχή. χτυπώντας με. Εμπρός! Η πορεία.των αρχαίων γυναικών τα γιατροσόφια και τα λαϊκά τραγούδια παρήλθαν. τα φορτία. Η τελική αθωότητα. Α! Ένα πράγμα ακόμη· Χορεύω σε Σαββαταία τελετή σε κατακόκκινο ξέφωτο.στον ουρανό ανεβαίνει. Ο θαλασσινός αγέρας θα καυτηριάσει τους πνεύμονες μου· τα τροπικά κλίματα θα μαυρίσουν τη σάρκα μου. Ποτέ δεν φάνηκα στα συμβούλια του Χριστού· Μήτε στα συμβούλια των Λόρδων. Κοσμογραφία. Κινούμαστε προς το Πνεύμα. Ας μη διασπείρω στον κόσμο την απέχθεια και τις προδοσίες μου. το Ευαγγέλιο παρήλθε! Το Ευαγγέλιο! Το Ευαγγέλιο. μ’ ανηθικότητα που έθρεψε τις ρίζες του μαρτυρίου μου.στα θεμέλια ενός διαβρωμένου από τον ήλιο τείχους. να λιώσω το χορτάρι. Να κολυμπήσω. Σώθηκα. εκσφενδονίζοντας και σέρνοντας με. Κατανοώ και δεδομένου ότι δεν μπορώ να εκφραστώ χωρίς λέξεις παγανιστικές. Ποτέ δεν θα σταματήσω να βλέπω τον εαυτό μου σ’ αυτό το παρελθόν. όπως αυτά που συνήθιζαν να πίνουν οι αγαπημένοι μου πρόγονοι γύρω από φωτιές αναμμένες. . Χρυσάφι θα κατέχω: Βάναυσος και νωθρός θα είμαι. καθώς λεει κάποιος. την αιτία· το έθνος και την επιστήμη. Το καλύτερο για μένα είναι ένας μεθυσμένος ύπνος . Είναι τα οράματα των αριθμών. Θα αναμειχθώ με τα κοινά. μόνο αυτό αξίζει. όχι άλλοι ασαφείς πόλεμοι πια.. Μηχανική. χωρίς οικογένεια. Και στη θέα ετούτη. Τι να’ μουν άραγε στον περασμένο αιώνα: Ούτε ένα σημάδι δεν βλέπω στο παρόν μου. Και ότι σας λέγω είναι βέβαιο. χορεύω μαζί με γριές και παιδιά. Μα κανείς δε φεύγει – Ας ξαναπιάσουμε εξ’ αρχής τους δρόμους μας – φορτωμένους με ανηθικότητα. Και οι πριγκιπικές διασκεδάσεις και τα απαγορευμένα των βασιλέων παιχνίδια. Αδηφάγος αναμένω το Θεό μου. Γυναίκες προστρέχουν τέτοιας λογής σακάτηδες αγροίκους που γυρνούν από κλίματα αναμμένα. η νέα αριστοκρατία! Πρόοδος! Ο κόσμος προελαύνει!…Και γιατί να μην μπορεί ν’ αλλάξει τούτο. Απεχθάνομαι την πατρίδα μου. Αλίμονο. στις παραλίες της Βρετάνης. ποία γλώσσα τάχα χρησιμοποίησα για να μιλήσω.Αργότερα. μα πιότερο να καπνίσω· να πιω οινοπνεύματα δυνατά σα σίδερο λιωμένο. Γεωγραφία. Το τούτο μου εστί το αίμα – το ύστατο μυστήριο. να κυνηγήσω. με μαυρισμένη σάρκα και μάτια λυσσασμένα. Τώρα είμαι καταραμένος. αντιπροσώπων του Χριστού. στρατιώτης του ιππικού. ως δυνατής γενεάς θα τους φανώ. Χημεία!… Επιστήμη. η τελική δειλία. Όχι άλλοι περιπλανώμενοι. Αίμα ειδωλολατρικό επιστρέφει! Σιμώνουμε το Πνεύμα· γιατί ο Χριστός δεν μ’ ελεεί κληροδοτώντας την ψυχή μου με ευγένεια και ελευθερία. καλύτερα να παραμείνω σιωπηλός. Δεν θυμάμαι καλά το παρελθόν τούτης της γης και τη Χριστιανοσύνη. Η ταπεινή ράτσα συγκάλυψε επαρκώς τα πάντα-τους ανθρώπους.έχουμε την Ιατρική και τη Φιλοσοφία. βρήκα προσωρινό καταφύγιο κάτω από τις γερμανικές νύχτες. Και τώρα είμαι εδώ. Η ημέρα μου έσβησε· εγκαταλείπω την Ευρώπη. φυτεμένος σε κάποια ακρογιαλιά. Για την αιωνιότητα ολάκερη θα παραμένω ο γόνος μιας κατώτερης γενιάς. Αφήστε τις πόλεις να ανάψουν τις λάμπες τους τη νύχτα. η ερημιά.

με μια στεγνή γροθιά. για όλα αυτά. ανιδιοτελή μου αγάπη! Ακόμα εδώ κάτω. Ποιές καρδιές θα ραγίσω. Ούτε ακόμα ένας φίλος. Αυτοκράτορα. ίσως μήτε να μ’ αντιλήφθηκαν. σφαλίζω τα μάτια μου στο φως σας. το σκέπαστρο του φέρετρου. Δεν καταλαβαίνω τους νόμους σας· Δεν έχω καμία ηθική. Εκ Βαθέων. δυστυχείς. παγωμένος και πεινασμένος. μανιακοί. είμαι ένα κτήνος: Έχετε παραπλανηθεί…» Ναι. μια φωνή έσφιξε την παγωμένη μου καρδιά: «Αδυναμία ή Δύναμη: Υπάρχεις. Σεις είστε ψευταράπαδες. Εισέρχομαι στο αληθινό βασίλειο των παιδιών του Ham. καθαγιασμένα. Ποτέ δεν ήμουν δικός σας· Ποτέ δεν ήμουν Χριστιανός· Ανήκω στη ράτσα που τραγούδησε στο ικρίωμα. Αλλά από τα όργια και τη συντροφιά των γυναικών όλα μου ήταν απαγορευμένα. Αντίκρισα με το βλέμμα του τον γαλανό ουρανό και τον οργασμό των ανθών μες στα λιβάδια. Είμαι ένα κτήνος. τις χειμωνιάτικες νύχτες. Είδα τον εαυτό μου μπροστά σε έναν όχλο. πιο διαισθητικός από στρατοκόπο. να στέκει αντιμέτωπος με έναν πυροσβεστικό ουλαμό. στις πόλεις. και ζήτησα συγχώρεση! – όπως η Ζαν Ντ’ Αρκ !. Έτσι μήτε γηρατειά. παλιά μου φαγούρα. Κύριε. που θαύμασα τη σκληρή καταδίκη αυτών. Επισκέφθηκα πανδοχεία και δωμάτια νοικιασμένα. ένας αράπης. προς πάσα κατεύθυνση να πορευθείς. κι είδα μια θάλασσα από φλόγες και καπνός γέμισε τον ουρανό· και στ’ αριστερά. ασφυκτιώντας.Ν’ ανασηκώσω. (De profundis. να ξαπλώσω μέσα. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα σε βλάψει πιότερο. σφάλετε καθώς με παραδίδετε στα χέρια του νόμου. απλά κτηνώδης. η λάσπη μου φάνηκε σα μίγμα κοκκινόμαυρο. Domine) Τι αρχίδι που είμαι! Μικρό παιδί ήμουν ακόμη. που η πόρτα της φυλακής θα τους κρατήσει ισόβια δεσμώτες.Σε ποιόν να πουληθώ. όλοι σας. Ανάπηροι και γέροι είναι τόσο αξιοσέβαστοι που ζητούν να τους βράσουν – το καλύτερο πράγμα είναι να εγκαταλείψεις αυτή την ήπειρο. είσαι σκυλάραπας· Μεθύσατε μ’ αφορολόγητο πιοτό. Καλύτερα να προφυλαχθώ απ’ τη δικαιοσύνη – η σκληρή ζωή. . Ποιές ιερές εικόνες να καταστρέψει κάποιος. όπως η αντανάκλαση της λάμπας στον καθρέφτη. άστεγος. που μετακινείται στο διπλανό δωμάτιο. Ω. απ’ ότι σα νάσουν πτώμα». όπου η τρελή περιπλάνηση παρέχει καταφύγιο σε αυτούς τους τρισάθλιους. όπως ο θησαυρός στο δάσος! Καλή Τύχη ούρλιαξα. Στους δρόμους των πόλεων ακολούθησα το μοιραίο του άρωμα Κι ήταν δυνατότερος από Άγιο. τούτο είναι δύναμη. αυτός μόνο! ήταν μάρτυρας της δόξης και του σκοπού. Ποιό ψέμα να κρατήσω – σε ποιό αίμα να πατήσω. είσαι σκυλάραπας. μήτε κίνδυνοι: ο τρόμος δεν είναι Γάλλος Α! Τόσο πολύ προλόγισα. Καθηγητές και Ιατροί. Έμπορε. Αυταπάρνηση μου.και αυτός. που κι αυτούς που καταπρόσωπο συναπάντησα. θαυμαστή φιλευσπλαχνία μου. Ποιά κτήνη να λατρέψω. Αλλά μπορώ να σωθώ. Δεν γνωρίζεις κατά που ή γιατί πορεύεσαι. απάντησε σε καθένα. και στα δεξιά. από την παρουσία του. είσαι ένας σκυλάραπας· Δικαστή. κάθε αγαθό να εκρήγνυται όπως μυριάδες κεραυνοί. παραγωγής του Σατανά – αυτοί οι άνθρωποι εμπνέονται από τον πυρετό και τον καρκίνο. Ξάφνου.« Κληρικοί. είσαι ένας σκυλάραπας· Στρατηγέ. άγριοι. κλαίγοντας με θλίψη που δεν μπορούσαν να με καταλάβουν. Το πρωί η ματιά μου ήταν τόσο απλανής και το πρόσωπο μου έμοιαζε τόσο άδειο. που προσφέρω ανώφελα αυτό. που ένα θείο είδωλο το ωθεί στην τελειότητα. Σε άδειους δρόμους.

για να βρω το κουράγιο και να αγαπήσω το θάνατο! Αν ο Θεός μου κληροδοτούσε ηρεμία ουράνια. χορός! Οι λευκοί αποβιβάζονται! Κανόνια! Τώρα πρέπει να βαφτιστούμε.Άγιοι! Ισχυροί! Αναχωρητές. εσωτερική ή όχι… όχι δεν δύναμαι. Άραγε μπορώ σα να ‘μουν παιδί να παίξω στον Παράδεισο. Ο Θεός είναι η δύναμή μου. χορός. η προσευχή. Ο ύπνος για τους πλουσίους είναι αδύνατος. Δεν έχω σε λάθος υποπέσει. Κατανοώ τον εαυτό μου. Δύο αγάπες! Δύναμαι να πεθάνω από αγάπη γήινη. να μια παλιά ιδέα. ενός είδους καλλιτέχνες πλέον δεν χρειαζόμαστε! . Κάθε τι έχει το σκοπό του. Θάβω τους πεθαμένους στην κοιλιά μου… Κραυγές. Δεν με φαντάζομαι να ξεκινώ για γάμο. Δίψα και πείνα. να ντυθούμε και να αρχίσουμε τη δουλειά. και Τον δοξάζω. Δεν μετανοώ για την εποχή των συγκινήσεων και των αισθημάτων. Οι ελαφρές απολαύσεις μ’ αφήσανε. Πώς έγινα γεροντοκόρη. διαστροφή. αιθερική. Δεν θα υποφέρω τα βάσανα μιας ψυχής μισοπεθαμένης έναντι του Αγαθού. Η μοίρα ενός υιού πρωτότοκου. και ο Ιησούς Χριστός να είναι πεθερός μου. Θα αγαπήσω τους αδελφούς μου. κραυγές. Θα ευλογήσω τη ζωή. Με επιλέγετε μεταξύ των ναυαγών. τύμπανα. Καμία περαιτέρω ανάγκη για τη θεία αγάπη ή για την αφοσίωση στο καθήκον. τρέλα. περιφρόνηση και ευσπλαχνία: Κρατώ τη θέση μου στην κορυφή της αγγελικής ιεραρχίας της καλής αίσθησης. χορός. Αλαφρές θα’ ναι οι μέρες μου. Τον ανθό της ζωής φουντώνει η εργασία. αυτό το αγαπημένο σημείο του κόσμου. Έχω πει: Θεός. Αποχαιρετιστήριες χίμαιρες. χορός. Η Θεϊκή Αγάπη παρέχει μόνο τα κλειδιά της γνώσης. να πεθάνω από αφοσίωση. εκεί όπου φως ασκητικό επιστρέφει ως νεκρικών κεριών το φως. Θέλω ελευθερία στη σωτηρία: πώς θα την επιτύχω. Η οργή. Βλέπω ότι η φύση είναι μόνο μια επίδειξη ευγένειας. Το μετρημένο άσμα των αγγέλων αναδύεται από το ναυαγοσωστικό πλοιάριο: Είναι η θεία αγάπη. ξεχνώντας όλη αυτή τη δυστυχία. Όχι άλλα λόγια.όπως οι πρώτοι μάρτυρες. θα περιέλθω στην ανυπαρξία. ένα πρόωρο φέρετρο σκεπασμένο αστραφτερά δάκρυα. χορός. Μήτε η ελπίδα της διαφυγής των γηρατειών και του θανάτου. χορός! Δεν βλέπω την ώρα που οι λευκοί θα αποβιβαστούν. όχι δική μου· η ζωή μου δεν ζυγίζει παρά ελάχιστα. και άφεση θα μου δοθεί. η διαστροφή επίσης· κάποιος πρέπει να πετάξει τη σαπίλα μακριά. Είμαι ανίκανος να ζητήσω της ήττας μου παρηγοριά. Όσον αφορά στην εγκατεστημένη ευτυχία. Άφησα πίσω μου ψυχές των οποίων η θλίψη θέριεψε στη αναχώρηση μου. Η πλήξη δεν είναι πλέον η αγάπη μου. Χωρίς αμφιβολία η ασωτία είναι ανόητη. ιδανικά και λάθη. Σώστε τους! Ο σκοπός αναγεννήθηκε μέσα μου. τόσο αδύναμος. Γρήγορα! Υπάρχουν άλλες ζωές. Δεν υπάρχουν πλέον οι υποσχέσεις της παιδικής ηλικίας. Δεν είμαι δεσμώτης του σκοπού μου. Η καρδιά μου διαποτίστηκε από επιείκεια. Είμαι τόσο άσωτος. Ο κόσμος είναι καλός.Κατανοώ τη φύση. Μα το ρολόι θα πρέπει να σημάνει στις ώρες του απόλυτου πόνου. Με καθαρό το πνεύμα σας εκτιμήστε το μέγεθος της αθωότητας μου. χορός. αυτοί που παραμένουν άραγε δεν είναι φίλοι μου. των οποίων κάθε παρόρμηση και καταστροφή γνωρίζω – το φορτίο μου ολόκληρο κατέβασα. παρασύρεται και περιπλανιέται πολύ πέρα από τη δράση. Α! Κι αυτό δεν το είχα προβλέψει. Τα πλούτη ήταν πάντοτε κοινό αγαθό. χορός.

Είμαι δέσμιος του βαπτίσματός μου. αρχίζει να μυρίζει. -Τρισευλογημένη ας είναι η συμβουλή που μου δόθηκε! -Τα σωθικά μου καίγονται.Θα σε συνηθίσω Αυτός θα ήταν ο Γαλλικός τρόπος ζωής. δε χωράει ύμνους! Υπήρχαν μυριάδες χαριτωμένων πλασμάτων. όπλα…χρόνος!… Πυρ! Ρίχτε μου! Εδώ! ή παραδίνομαι -δειλοί! Θα σκοτωθώ! Θα ριχτώ κάτω από τις οπλές των αλόγων! Aχ!… . Πεθαίνω της δίψας.και να σκεφτείς ότι κατέχω την αλήθεια. όπως τη δική σας. ότι αντικρίζω τη δικαιοσύνη: Η κρίση μου είν’ ορθή κι ακλόνητη. κάτω από αυτόν τον ήλιο! Η καρδιά μου… τα μέλη μου…. αρκετά!…Ψιθυριστά σφάλματα. Αλλά αυτό το είχα πάντα: όχι άλλη πίστη στην ιστορία. δε μπορώ να φωνάξω. δεν είναι εκείνες οι ευγενικές ψυχές. Μην του αφήσετε να με ζυγώσουν. ένα βήμα πριν την τελειότητα…. η δύναμη και η ειρήνη. Το μόνο βέβαιο είναι. και δεν ξέρω τι ακόμα. παιδαριώδης μουσικές. με αιώνιο βασανιστήριο! Δείτε τις φλόγες πως θεριεύουν! Όπως μου πρέπει καίγομαι.Τούτη η φάρσα δεν έχει τέλος! Η αθωότητά μου είναι αρκετή να με κάνει να δακρύσω. το σεληνόφως την ώρα που το καμπαναριό σημαίνει μεσάνυχτα… Ο διάβολος είναι στον καμπαναριό. Διψώ. Η ζωή είναι η φάρσα που όλοι πρέπει να παίξουμε. Είμαι αδύναμος! οι άλλοι προχωρούν… Εργαλεία. Αγία Παρθένε! . καταστρέψατε τη ζωή μου. Τέλος πάντων. Τούτο μοιάζει με κόλαση. τα μηλίγγια μου στριγκλίζουν! Η νύχτα κυλά στα μάτια μου. δεν μ’ ακούν. Με φαντάζομαι στην Κόλαση. Του φαρμακιού η δύναμη τα μέλη μου πώς στρίβει. ότι ο θυμός μου είναι γελοίος και ανόητος. σύμφωνα με το γράμμα του νόμου των ανθρώπων. πυκνός της κόλασης ο αέρας. γρήγορο. Πώς να περιγράψω το όραμά μου. Πρέπει να σιωπήσω: ποιητές και οραματιστές θα . οι ευγενείς φιλοδοξίες. ισοπεδώνομαι. λησμοσύνη στις αρχές. Υπερηφάνεια. πόσο πολύ διψώ! Α! νεότητα. οι απολαύσεις της καταδίκης θα γίνουν βαθύτερες. Οι παραισθήσεις μου είναι ατέλειωτες. μαγικά. ότι η σάρκα μου που καίγεται. Σφίχνεται το κρανίο μου. θα μου επέτρεπε την ανυπαρξία.… Ελάτε…έχω ένα μαξιλάρι στο στόμα μου. σκάσε επιτέλους! Ντροπή και κατηγόρια είναι όλα εδώ:. εκείνη την ώρα! Μαρία. που με επιθυμούν μετά μανίας. το μονοπάτι της τιμής! ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ Μονορούφι κατέβασα το δηλητήριο. Έλεος! Κύριε.Φρικτή ηλιθιότητα. Εκεί πέρα. Αθώο μου αγόρι! – Η κόλαση δεν μπορεί να εναντιωθεί στους παγανιστές -κι είμαστε ακόμα ζωντανοί! Αργότερα. πνίγομαι. χλόη και βροχή. Ευγενείς φιλοδοξίες! Αλλά είμαι ακόμα ζωντανός! – εάν υποθέσουμε ότι η κατάρα είναι αιώνια! Βέβαια εάν κάποιος θέλει ν’ ακρωτηριαστεί. ακρωτηριάζομαι. Τούτο είναι κατήχηση εν δράση. ποτέ κάποιος δεν σκέφτεται τους άλλους. Εμπρός. Πού πηγαίνουμε. Γονείς μου. Εμπρός. ένα αβρό κονσέρτο ιερής μουσικής. είναι φαντάσματα. φοβάμαι. επομένως είμαι. ψεύτικα αρώματα. Μαρς! A! Τα πνευμόνια μου καίγονται. Στη μάχη.Ο Σατανάς που λέγει ότι η φωτιά είναι τιποτένια. δεν είναι καταδικασμένος. Διάβολε! Αμυδρά μετανοημένος στράφηκα στο καλό και στην ευτυχία. Ένα έγκλημα. λύτρωση. Αρκετά! Αυτό είναι η τιμωρία σας …. Σκάσε. η λίμνη στα βράχια.

ύπνος σε πύρινη φωλιά. Είναι η φωτιά π’ ανασηκώνεται με τους καταραμένους. νύχτες και μέρες…. Μπα! Ας κάνω όλες τις γκριμάτσες που μπορώ να σκαρφιστώ. και αυτό το φιλί. Σίγουρα. της κοσμογονίας και της ανυπαρξίας. το χίλιες φορές καταραμένο! Η αδυναμία μου. να καταδυθώ μήπως και το δαχτυλίδι ανακαλύψω. – Θέλετε νέγρικα τραγούδια. A!. Αυτή η μικρή πράξη με κάνει να συγχωρώ τον κόσμο. Έχω την ευκαιρία να μην υποφέρω περισσότερο. και όμως υπάρχει κάποιος: Δεν θα ήθελα να σπαταλήσω το θησαυρό μου.και απάνω ο παράδεισος – -έκσταση. θες να με διαλύσεις με τις γοητείες σου. Αυτό είναι ο τάφος απ΄ όπου βορά των σκουληκιών γινόμαστε. αρρωστημένος αμφιφέρομαι! Κρύβομαι. τώρα. κατεργάρη. Απαιτώ να με διαπεράσεις μ’ ένα δικράνι. Δειλινά και πρωινά. Πιστέψτε με. Η ζωή μου δυστυχώς. μα δεν τα σπάζει … Ο Ιησούς βάδισε πάνω σε τρικυσμένα ύδατα. ακόμα και τα μικρά παιδιά. Είμαι ο κύριος της φαντασματογορίας.ζηλέψουν. το δάσος μου με τις ιτιές. η φρίκη των φρικών! Σατανά. της γέννησης. είμαστε εκτός κόσμου. Όχι πια θόρυβος. A! Για να ξαναγεννηθώ! Για να κοιτάξουν επίμονα τις παραμορφώσεις μας. Απαιτώ. θα είμαι ευτυχής. η πίστη αποκαλύπτει. η Σαξονία μου. Και αυτό το δηλητήριο. Στο φως του φαναριού τον είδαμε εκεί.Πόσο κουρασμένος είμαι! Μου πρέπει μια δική μου κόλαση για το θυμό. του παρελθόντος. Θέλετε να εξαφανιστώ. – είθε να σας παρηγορήσω. θεραπεύει. να στέκει στην αναδίπλωση ενός σμαραγδένιου κύματος. τρέξτε με τους άγριους σπόρους …ο Ιησούς πάνω σε βάτα πορφυρά πατά. Είμαι χίλιες φορές πλουσιότερος απ΄ όλους και άπληστος όσο και η θάλασσα. έλεος. Πώς το μυαλό περιπλανιέται άσκοπα στη χώρα…Σατανά. με την πίστη σας και μόνο. είθε να βγάλω την καρδιά μου για σας – η θαυμαστή καρδιά μου! – Καημένοι μου άνθρωποι. του θανάτου. Ακούστε! Είμαι ταλαντούχος! Κανένας δεν υπάρχει εδώ. η κόλαση είναι βεβαίως εδώ κάτω. Η αφή μου εξαφανίστηκε. ολόλευκο. Δεν ανήκω πια στον κόσμο – η θεολογία είναι ακριβής. κρύψε με. Α τούτο! το ρολόι της ζωής μόλις σταμάτησε. Ελάτε όλοι. του μέλλοντος. ταπεινοί μου εργάτες! Δεν ζητώ τις προσευχές σας. -Σκεφτείτε με. χορούς ουρί του παραδείσου. το κάστρο μου. εφιάλτης. κι όμως δεν είμαι. οδηγεί. να με κατακάψεις. δεν ήταν παρά γεμάτη γλυκές ηλιθιότητες. με μακριά καστανά μαλλιά. Φερδινάνδε. ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ Ι Η ΜΩΡΗ ΠΑΡΘΕΝΟΣ Ο ΣΑΤΑΝΙΚΟΣ ΝΥΜΦΙΟΣ . Το επιθυμεί κανείς. Χρυσάφι και γιατρικά θα φτιάξω. και η σκληρότητα του κόσμου! Θεέ μου. Θα αποκαλύψω όλα τα μυστήρια: μυστήρια θρησκευτικά ή της φύσης. μια κόλαση για την υπερηφάνειά μουκαι μια κόλαση για τα χάδια· μια συμφωνία κολάσεων! Πεθαίνω από πλήξη.

Μ’ ακόμα έχω το δικαίωμα να κάνω ότι θέλω. αυτού που ξελόγιασε τις μωρές παρθένες. δροσίστε με. και δεν παραμένει τίποτα παρ’ εκτός μιας παγωμένης αποστροφής· τέτοιο μενού σερβίρεται στους γάμους σήμερα. Μεθυσμένη. Τι ζωή! Την αληθινή ζωή τη χάνουμε. φοβάμαι. Τι ζωή! της «Άφεση. «Τον ακούω να μετατρέπει το όνειδος σε δόξα. πόσες σκληρές εργασίες. μιλά στη δική του διάλεκτο. μάλιστα. Το σώμα μου ολούθε θα χαράξω. Ποτέ μη μου δείξετε κοσμήματα. αλλά ήδη όλα αυτά ξεφτίζουν από κτήνη. Αλλ’ εγώ που έχασα τα λογικά μου. βασανιστήρια. Χαμένη είμαι. ακόμα κι αν τούτο σημαίνει είκοσι φορές να τα επαναλάβω…τόσο εξασθενημένη. έχοντας βρει κάποιον που τους ταιριάζει ως σύντροφος. Στην πραγματικότητα πηγαίνω. ελπίζω! «Αργότερα υπηρετώ. εάν δεν σας πειράζει παρακαλώ! «Στερημένη από σύντροφο – εκ πεποιθήσεως στερημένη…Ω. τόσο τιποτένια! «Είμαι δούλα του σατανικού νυμφίου. περιφρονημένη απ’ τις πιο αξιοκαταφρόνητες καρδιές «Επιτέλους. όχι φίλοι μου…Πότε βίωσα κάτι παρόμοιο. οτιδήποτε…Είναι τόσο ανόητο! « Υποφέρω. κλαιω! Στ’ αλήθεια υποφέρω. και πόσοι στ’ αλήθεια τρισάθλιοι άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο. κείνο τον καιρό ήμουν πολύ σοβαρή και βέβαια δεν είχα γεννηθεί για να γίνω σκελετός!… -Εκείνος ήταν παιδί – ή σχεδόν παιδί… Οι λεπτοί. μια φτωχή ψυχή. Άφεση! Α! Άφεση! Τόσα τα δάκρυα! Και πόσα ακόμη. ξέρετε. «Λεει: Δεν αγαπώ τις γυναίκες. η αγάπη και η ομορφιά περισσεύουν. ωθώντας μας να μετανοήσουμε. πόσοι αποχαιρετισμοί που σχίζουν . Και συχνά στρέφεται ενάντια μου. τη σκληρότητα σε γοητεία. Θέλω τα πλούτη μου να κολυμπούν στο αίμα. θα ουρλιάξω στους δρόμους.Ακούστε την εξομολόγηση παλαιού της κολάσεως συντρόφου μου: «Ω Κύριε. Πενθώ. Παράτησα τα πάντα προκειμένου να τον ακολουθήσω. εκεί που αυτός με οδηγεί. σα Μογγόλος αποκρουστικός θα μοιάσω· θα δείτε.«Θα μ΄ αποκεφαλίσουν και αλήθεια τούτο θα’ ναι αηδιαστικό» Ω! πώς τρεκλίζει η αύρα του εγκλήματος τούτες τις μέρες! Μερικές φορές όταν μιλά. Ο Δαίμονας! (Αληθινός Δαίμονας. εγώ καταραμένη και νεκρή στον κόσμο – κανείς πια δεν θα μπορεί να με σκοτώσει! Πώς να σας τον περιγράψω! Δεν μπορώ άλλο να μιλήσω. μυστηριακοί του τρόποι με γοήτευσαν. Κύριε σας ικετεύω. Ποτέ δεν θα δουλέψω…». και σίγουρα καθόλου άνθρωπος). δεν πάει άλλο! Ω φίλοι μου…όχι. μην αποστρέφεσαι την εξομολόγηση ταπεινότερης δούλης σου. Ουράνιε Πατέρα. Κατάγομαι από φυλή αρχαία: Σκανδιναβοί οι πρόγονοι μου: πετσόκοψαν τις σάρκες τους και γεύτηκαν το ίδιο τους το αίμα. Θα τρελαθώ από θυμό. Μόλις λοιπόν κατακτήσουν τούτο. σε μένα. αφήστε με να ομολογήσω. στα τέσσερα θα πέσω σφαδάζοντας στο δάπεδο. Ω Ουράνιε Νυμφίε. που διαθέτουν τόσο συναίσθημα όσο και ένα κούτσουρο. Στοιχειό δεν είναι. συγκίνηση γεμάτος. για το θάνατο. Μ’ αυτόν μοιάζει ο Διάβολος. παραλήρημα. μήτε φάντασμα. κλαιω. Μερικές φορές διακρίνω γυναίκες που οφείλουν να είναι ευτυχισμένες. Εξόριστοι του κόσμου. με τατουάζ διάστικτος. Μιαρή. Αρκετές νύχτες ο δαίμονας του με βούτηξε και κυλιστήκαμε σε πάλη! – με τρομοκράτησε θανάσιμα καρτερώντας με σε δρόμους ή σε σπίτια. τον Ουράνιο Νυμφίο θ’ απαντήσω! Γεννήθηκα να τον – Ο Άλλος μπορεί να με χτυπήσει τώρα! «Πόσο πιο χαμηλά να φτάσω από δω. Ο καθένας μας ξέρει πως την αγάπη εκ νέου πρέπει ν΄ ανακαλύψει. Η σιγουριά είναι το μόνο πράγμα που οι γυναίκες αναζητούν.

θα κοιμηθούμε σε πεζοδρόμια αγνώστων πόλεων. είχε τόση μεγάλη θέληση. άλαλη. Και μου το υποσχέθηκε. όρθια κτήνη. Αλίμονο! Πόσο πολύ εξαρτημένη ήμουν. Κάθε φορά που μου φαίνονταν μελαγχολικός. στο καλό και στο κακό: Μα πάντα ήμουν σίγουρος. έπιπλα: Άγγιξα όσα τον άγγιξαν. θα κυνηγήσουμε στην έρημο. Αίσια προχωρήσαμε. Η αλλιώς κάποια μέρα θα ξυπνήσω και η . Πότε άλλοτε άνθρωπος. όλο και περισσότερο ποθούσα την αγάπη του…Τα φιλιά του και τα γερά του μπράτσα καθώς με σφίγγε στην αγκαλιά του. Πρέπει να βοηθήσω κι άλλους: Αυτή είναι η αποστολή μου.για ν΄ αντέξει. Προσποιήθηκε τον παντογνώστη. είκοσι φορές· μου το υποσχέθηκε σαν τους όρκους που δίνουν οι εραστές. που κανείς δε μου έδινε σημασία! και ακόμα. Γνώριζα – χωρίς να φοβάμαι – ότι θα μπορούσε στα σοβαρά να βλάψει την κοινωνία. μοιάζανε με παράδεισο – έναν σκοτεινό παράδεισο. και όπου εκεί θέλησα μόνη να αφεθώ – φτωχή. όλα όσα πέρασες. «Έτσι τα βάσανα μου συνέχισαν να μεγαλώνουν. Δεν είχε ούτε ένα γνωστό· ποτέ δε θα δούλευε· Ζούσε σαν υπνοβάτης. Κι αυτό επειδή κάποια μέρα θα πρέπει να φύγω. Φυσικά η φιλανθρωπία του ήταν καλυμμένη με μάγια και έτσι έγινα σκλάβα του. Κανένας άλλος δεν θα’ χε τη δύναμη. Όχι μονολόγησα. σαν σε παλάτι αμόλυντο. όταν δεν θα είμαι πια εδώ. διαλυόμουν όλο και σε περισσότερα κομμάτια και καθένας θα μπορούσε να το δει αυτό. Επί πλέον. Δεν θα μ’ άφηνε. τούτο είναι όλο. πόσες ώρες τις νύχτες δεν ξόδεψα. Έτσι κι αλλιώς τι νόμιζες. θα ταξιδέψουμε. ότι δεν θα με παρασύρει στον κόσμο του. στον οποίο εισχωρούσα. Αλλά μετά από ένα δυνατό σφιχταγκάλιασμα. υφάσματα. το πιστεύω. εάν δυστυχώς δεν ήμουν τόσο τρισάθλια. μήτε την ανάσα του στόματός μου στα μάτια σου. προσπαθώντας ν’ ανακαλύψω γιατί λαχταρούσε τόσο πολύ ν’ αποδράσει απ΄ την πραγματικότητα. όπου συνήθως ήμασταν μεθυσμένοι. πολύ μακριά. Αλλά τι θέλησε από την τιποτένια. Στα καταγώγια. «Α! Ποτέ δεν τον ζήλεψα. Ίσως να κατείχε τα μυστικά που θα άλλαζαν το ρουν της ζωής. ότι ήμασταν σα δυο μικρά παιδιά. Τι θα’ κανε. Όφειλα να το κάνω! «Είδα ξεκάθαρα κάθε παγίδα που έστησε στη φαντασία του· κοστούμια. – ν΄ αντέξει την προστασία και τον έρωτα του. αδιάκοπα. συνεργαστήκαμε. έτσι ώστε τα πιο ανάξια άτομα σε αυτό να μπορούσατε να είστε εσείς. Υπάρχουν στιγμές που ξεχνώ την αθλιότητα στην οποία περιέπεσα: Θα με κάνει δυνατότερη. καιροφυλαχτώντας τον ύπνο του. -την απελπιστική δύναμη!. Πάντα συμφωνούσαμε. μου είναι αδύνατο να φανταστώ στη θέση του οποιοδήποτε άλλη -ο καθένας μας βλέπει το δικό του Άγγελο και κανείς των άλλων-. Χάνονταν με τη γλυκύτητα ενός κοριτσιού του κατηχητικού. Ήταν δυνατό η καλοσύνη του και η ευσπλαχνία του να του δώσει μια θέση στον πραγματικό κόσμο. ένα άλλο πρόσωπο. τουλάχιστον εγώ αυτό πιστεύω. στην Ιατρική – και εγώ πάντα τον ακολούθησα παντού. Αν και μη νομίζεις ότι στ’ αλήθεια το διασκεδάζω…αγάπη μου…» Και κείνη τη στιγμή χάθηκε η γη κάτω απ’ τα πόδια μου. βυθίστηκα στην πιο φρικτή μαυρίλα – ξεψύχησα. Δίπλα στ’ ακριβό του σώμα. ξένοιαστοι κι ευτυχισμένοι. και τυφλή. όσο και το «Σε καταλαβαίνω» που εγώ του έλεγα. Κι ήταν τόσο ανόητη η υπόσχεση του. στο εμπόριο. έκλαιγε συλλογιζόμενος αυτούς που μας περικύκλωναν. Και φανταζόμουν. εάν δε με σκότωνε! Λυπημένη και απογοητευμένη του είπα μερικές φορές «Σε καταλαβαίνω» κι αυτός αδιαφορώντας ανασήκωνε τους ώμους.τις καρδιές μας. ούτε την καρδιά μου να πάλλεται κάτω απ’ τη δική σου. τον ακολουθούσα στις παράξενες και πολύπλοκες πράξεις. Στους σκοτεινούς δρόμους περιμάζεψε μέθυσους. στην Τέχνη. ελεύθερα να περιπλανηθούν στης θλίψης τον Παράδεισο. Ήδη ήμουν εξαρτημένη. Δε μπορούσε να με κάνει καλύτερη. δειλή μου ύπαρξη. τους ανθρώπους ερευνούσε μόνο. Είχε τον οίκτο που μια μητέρα μοχθηρή δείχνει στα παιδιά της. Έζησα μες στην ψυχή του. κουφή. μου είπε: «Πόσο αστεία θα μοιάζουν όλα. Όταν δε θα νιώθεις τα χέρια μου να σφίγγουν το κορμί σου. Τον έπεισα να μου υποσχεθεί ότι δεν θα μ’ εγκατέλειπε ποτέ.

Μιλά στο Θεό. αλλά ο κόσμος θα παραμείνει ανέγγιχτος. Dufour. τα παραμύθια. την Ανάληψη του αγαπημένου μου!» Κολασμένο ζευγάρι! ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΙΙ Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Και τώρα η σειρά μου. τα παιδικά βιβλιαράκια. θα σωζόμαστε! Μα η γλυκύτητα του επίσης. τα Λατινικά της εκκλησίας. επαναστάσεις των ηθών. Εφηύρα των φωνηέντων το χρωματολόγιο! Το Άλφα για το μαύρο. κολακεύτηκα με την ανακάλυψη μιας ποιητικής γλώσσας. και. Λεει ότι έχει ελπίδες και συγχωρέσεις.μαγική του δύναμη θα έχει αλλάξει τους νόμους και τα ήθη. το Ύ(U)ψιλον για το πράσινο. Τόσο πολύ υπέφερα· Αξίζω μιας ανταμοιβής… Δε μπορεί. ανιστόρητες δημοκρατίες. Και κράτησα για μένα τη μετάφραση της. Υπάρχει και μία γυναίκα που ξόδεψε τη ζωή της αγαπώντας αυτόν το διεφθαρμένο ηλίθιο· πέθανε. οι παλαιές όπερες. Μου επιτίθεται. Η εξιστόρηση μιας τρέλας μου. ευσπλαχνικές καρδιές». Ονειρεύτηκα σταυροφορίες. μετακινήσεις φυλών και ηπείρων· Πίστευα σ’ όλα τα μάγια. «…Διακρίνεις αυτόν τον κομψό νεαρό μέσα σε τούτο το όμορφο και ήσυχο σπίτι. οι νουβέλες της γιαγιάς. Ονομάζεται Duval. . Είναι το γραφτό μας. τα σκηνικά. ή όπως εσύ επιθυμείς. η ντεμοντέ λογοτεχνία. εάν θα αναληφθεί σε ουρανό. καταπνιγμένους θρησκευτικούς πολέμους. αφήνοντας τις χαρές μου. Armad. με ενστικτώδεις ρυθμούς. αλλά τούτα δε μ’ απασχολούν. Ω! Αυτός ο υπέροχος κόσμος ο γιομάτος περιπέτειες βγαλμένες από παιδικά βιβλία. και τρελαίνεται εάν κλάψω. το Όμικρον για το κυανό. οι μεταμφιέσεις περιπλανώμενων θιάσων. εξερευνητικά ταξίδια που κανείς δεν είχε υπόψη του. τις επιθυμίες μου και την αδιαφορία μου. που σήμερα ή αύριο. τότε ίσως μπορέσω να παρακολουθήσω έστω και για ένα λεπτό μόνο. σπαταλά ώρες κάνοντας με να ντρέπομαι για όλα όσα τυχόν μ’ αγγίξανε στον κόσμο. τα ανορθόγραφα ερωτικά βιβλία. Οριοθέτησα τη μορφή και την κίνηση κάθε συμφώνου. Maurice. είναι θνητή… Σκλάβα του είμαι… -Α! Μου σάλεψε! «Κάποια μέρα ως εκ θαύματος θα εξαφανιστεί. Είμαι στα βάθη της αβύσσου και σχεδόν έχω ξεχάσει πως προσεύχονται. Σίγουρα έχει αγιάσει. Αλίμονο! Υπήρξαν μέρες που όλοι όσοι βρίσκονταν υπό την κυριαρχία του. το Ιώτα για το κόκκινο. Ίσως πρέπει να Του μιλήσω αυτοπροσώπως. τα διαφημιστικά φυλλάδια. τ΄ ανόητα ρεφρέν και οι αφελείς ομοιοκατάληκτοι ρυθμοί. έμοιαζαν σα παιχνίδια στα χέρια ενός αλλόκοτου παραληρούντος: για πολύ καιρό ακούγονταν το τρομώδες γέλιο του. Θα με σκοτώσεις με τον τρόπο που αυτός σκότωσε τη γυναίκα. μα είναι ανάγκη να γνωρίζω. όλοι θ’ αναγνώριζαν. οι λαϊκοί διάκοσμοι. -Κατόπιν επέστρεφε για να υποδυθεί μια νεαρή μητέρα. Για πολύ καρό καυχήθηκα πως κάθε πιθανού τόπου ήμουν ο κυρίαρχος και ως γελοιότητες χαρακτήριζα τις διασημότητες της σύγχρονης ζωγραφικής και ποιήσεως. «Ας υποθέσω ότι μου εξέφρασε τη θλίψη του -θα την καταλάβαινα καθόλου καλύτερα από τα αστεία και τις χυδαιότητες του. η μια μεγαλύτερη αδερφή…Εάν δεν ήταν τόσο άγριος.θα μου δοθεί ποτέ. Αυτά που μ΄ άρεσαν ήταν: τα παράλογα έργα ζωγραφικής. Δε γνωρίζω τα ιδανικά του. το Έψιλον για το λευκό. τα διακοσμητικά στις εξώπορτες.

αντίκρισα το χρυσό. Έγραψα για σιωπές. για νύχτες. σταμάτησα την περιδίνηση. . Ω τούτοι οι εργάτες. μια θύελλα δάγκασε τον ουρανό. *** Τέσσερις. Εκεί πέρα. μακριά απ΄ την καλύβα Αγάπη μου. τις αγέλες και τις χωριατοπούλες Τι να’ πια άραγε. Και στις βαλτώδεις έρημους τους. Ως πανδοχείου έμοιαζα φτηνό σημάδι -Το βράδυ. ξημερώνοντας καλοκαίρι. στα ρείκια που γονάτισα με ιτιές άγουρες τριγυρισμένος καταμεσής μιας πράσινης και χλιαρής απογευματινής ομίχλης. λιβάδια δίχως άνθους. Λίγο χρυσό πιοτό σε κάνει να ιδρώνεις. Βασίλισσα των ποιμένων με τ’ ακριβότερο ποτό . έδωσα λέξεις στ’ απερίγραπτο. στη θεόρατη ξυλαποθήκη Με τον ήλιο των Εσπερίδων. ανεκτίμητης αξίας φατνώματα κατασκευάζουν όπου η πόλη ουρανούς ψεύτικους θα ζωγραφίσει.Αρχικά ήταν κάτι σαν έρευνα. κι η απουσία της αγάπης παρατείνεται. και ο αέρας του Θεού πάγωσε τις λίμνες Κλαίγοντας. Αφροδίτη! Άσε για μια στιγμή τους εραστές που’ χουν ψυχές στεφανωμένες. συννεφιασμένος ουρανός! Να μεθύσω με τούτες τις κιτρινισμένες κολοκύθες. Οι χυμοί των δένδρων στέγνωσαν σε αμμουδιές παρθένες. Ξεμπράτσωτοι πιάνουν δουλειά οι ξυλοκόποι.να το γευτώ όμως αδύνατο. Τι θα μπορούσα να ρουφήξω απ’ το νεαρό πουλί -Φτελιές δίχως φωνή. θελκτικοί Σκλάβοι Βαβυλώνιου Βασιλέα. Πολύ πιο μακριά κι απ΄ τα πουλιά. ήσυχα. Κάτω από θάμνους αναθυμιάζει τ’ άρωμα γιορτινής νυχτός.

Το παλιομοδίτικο στυλ ποίησης έπαιξε πάντα έναν σημαντικό ρόλο στην αλχημεία του λόγου μου. τα φτηνομάγαζα. Αδρανούσα χτυπημένος από ένα τυραννικό πυρετό: Φθόνησα την ευδαιμονία των ζώων – κάμπιες. τα δυνατά ποτά. ένα ατελιέ στο βυθό μιας λίμνης· σημεία και τέρατα. Εθίστηκα στις στοιχειώδεις παραισθήσεις: Θα μπορούσα ξεκάθαρα να διακρίνω ένα μουσουλμανικό τέμενος αντί ενός εργοστασίου. Ο τίτλος μίας επιθεώρησης με γέμισε δε δέος. μία ορδή αγγέλων τυμπανιστών. Και έτσι εξήγησα τις μαγικές σοφιστείες μου μεταγράφοντας τις λέξεις σε οράματα! Τελικά. «Στρατηγέ: αν σας περίσσεψε κάποιο κανόνι στα ερείπια των προμαχώνων σας. Σιμώνει. ο λήθαργος της παρθενίας! Ξίνισα. άρχισα να θεωρώ την αναταραχή του μυαλού μου ως ιερό πράγμα. σιμώνει η εποχή που θα παρθούμε Σαν λιβάδι που το σκεπάζει η λήθη κατάφυτο και ανθισμένο λιβάνια και ζιζάνια. σιμώνει η εποχή που θα παρθούμε Αγάπησα την έρημο. Σπάστε τις βιτρίνες των πολυτελών καταστημάτων! Και τα ατελιέ! Κάντε την πόλη να φαει τη σκόνη της. Οξειδώστε . Αποχαιρέτησα τον κόσμο με σχεδιάσματα σα μπαλάντες: ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΙΟ ΨΗΛΟΥ ΠΥΡΓΟΥ Σιμώνει. τυφλοπόντικες. Σύρθηκα στους δημόσιους δρόμους και με κλειστά τα μάτια παραδόθηκα στον ήλιο. ρίξε μας σβώλους και σμυρίγλια γης ξερής. στο τρελό βουητό των αλογόμυγων. στο Θεό της Φωτιάς. που τώρα αναπαύονται καρτερώντας να βουτηχτούν στη θάλασσα καταμεσήμερο. σιμώνει η εποχή που θα παρθούμε Τόσο πολύ περίμενα Λησμόνησα τα πάντα Φόβοι και βάσανα στους ουρανούς χαθήκαν και μια δίψα αρρωστημένη θολώνει τις φλέβες μου.ξεδίψασε τους γρήγορα. Σιμώνει. οι οποίες απεικονίζουν την αθωότητα της αγέννητης ψυχής. τους ξερούς οπωρώνες. άμαξες με άλογα στα μονοπάτια τ’ ουρανού.

Γεμίστε τα μπουντουάρ με τη φλογερή σκόνη των ρουμπινιών…» Ω! Η σκνίπα! Μεθυσμένος στα ουρητήρια του πανδοχείου. ω σκοπέ. το πιο κωμικό. ω ευτυχία. Επιτέλους. Φρούτα και χορταρικά έτοιμα να συλλεχθούν Αλλά η αράχνη στο φράχτη απάνω τρώγει βιολέτες μόνο. πείνα. ίδια καταβροχθίστηκα. Του αγρού ο ήχος Ρουφήξτε το ζωντανό φαρμάκι Βοτανίζοντας. Η πείνα μου ανάβει. μόλις και μετά βίας Γεύση γης και πέτρας Πάντα ελαφρά γευματίζω Χωρίς να εξαντλώ το βράχο. μα και συνάμα όσο πιο έξαλλο μπορούσα πήρα ύφος: *** Ανακτήθηκε! Τι. που μοιάζει με σκοτάδι. . Φάτε τις πέτρες που αυτός σπάζει Αρχαίες πέτρες εκκλησιών Βότσαλα κατακλυσμών παλαιών. καρβέλια σπαρμένα σε γκρίζες κοιλάδες. Έτσι αποκοιμήθηκα! Έτσι θυσιάστηκα Στους βωμούς του Σολόμωντα Ποτίζοντας το χώμα με σκουριά Και ανθίζοντας Κέδρους. Τροφή. το κάρβουνο και το σίδερο.τους φτερωτούς δαίμονες που στέκουν στις υδρορροές. ερωτοχτυπημένος με νηπενθές που μια αχτίδα φωτός διαλύει! ΠΕΙΝΑ Και να’ χα όρεξη. Και πάνω στη χαρά μου. και ως χρυσός σπινθήρας στο φως της φύσης έζησα. *** Κάτω απ’ τις φυλλωσιές ο Λύκος ούρλιαξε φτύνοντας φτερά πολύχρωμα από το συμπόσιο των πτηνών κι όπως αυτός. παραμέρισα το σκούρο μπλε του ουρανού.

Η υγεία μου απειλήθηκε. Ήμουν έτοιμος για το θάνατο. Αυτός ο Κύριος δε γνωρίζει τι πράττει· Είναι ένας Άγγελος. Έγινα μια όπερα περίφημη: Είδα πως κάθε πλάσμα καταδικάσθηκε στην ευτυχία. είναι ένας τρόπος να εξασθενείς.Η Αιωνιότητα. κατέχω το σύστημα. και από επικίνδυνους δρόμους η αδυναμία μου με οδήγησε στο όριο του κόσμου και στη Cimmeria (Κριμαία). . Η δράση δεν είναι ζωή. Έτσι θα απελευθερωθείς απ΄ την ανθρώπινη ψήφο από τις κοινές επιδιώξεις Πέταξε σύμφωνα με… Καμιά ελπίδα Μήτε ανάταση Επιστήμη και Υπομονή Σίγουρο είναι το βασανιστήριο Κανένα αύριο για να θυμόμαστε. Κάθε πλάσμα κι άλλες διάφορες ζωές πρέπει να’ χει. Καμιά από τις σοφιστείες της παραφροσύνης. Είναι η θάλασσα π΄ αναμίχθηκε με ήλιο. Αρκετές μέρες μισοκοιμάμαι. Η ευτυχία ήταν η μοίρα μου. και ξυπνώντας. – δεν έχει λησμονηθεί από μένα: Θα μπορούσα να τις απαριθμήσω όλες. στη χώρα του σκότους και του ανεμοστρόβιλου. Η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου. – της τρέλας που κάποιος κλείδωσε. Με μερικά άτομα. η τύψη μου. που αγάπησα σαν να επρόκειτο να διώξει μακριά την ακαθαρσία μου. Απομεινάρια Σατινένια Η ζηλευτή αγνότητα Θέτει το καθήκον. Τούτη η οικογένεια είναι σα γενιά κουταβιών. Ω! Η αιώνια ψυχή μου. Η Αιωνιότητα. Έπρεπε να ταξιδέψω. Ο τρόμος με πλησίασε. τα πιο θλιβερά μου όνειρα συνεχίζονται. Είναι που αναμίχθηκε η θάλασσα με ήλιο. ένας εκνευρισμός. Καταδικασμένος κι απ΄ το ουράνιο τόξο. λογόφερα σε κάποια στιγμή από τις προηγούμενες υπάρξεις τους – όπως ακριβώς δηλαδή συνέβη κι αγάπησα αυτό το γουρούνι. για να διαλύσω τις συναγμένες στο νου μου γοητείες. Ανακτήθηκε!! Τι. είδα τον σταυρό της παρηγοριάς ν’ αναδύεται. Τήρησε τους όρκους αψηφώντας τις μοναχικές νύχτες και τις αναμμένες μέρες. το σκουλήκι μου: Η ζωή μου θα ήταν για πάντα θεόρατη ώστε να αφιερωθεί στη δύναμη και στην ομορφιά. Στη θάλασσα.

Ω Κάστρα! *** Αυτά είναι παρελθόν.Ευτυχία! Το θανατερό γλυκό της τσίμπημα.σήμερα που οι γυναίκες είναι τόσο υποδεέστερες. Ζητωκραυγάστε για αυτή σε κάθε εποχή. Η φιλανθρωπία είναι για μας μια άγνωστη λέξη. τι ανοησία – και το χειρότερο ότι μόλις τώρα το καταλαβαίνω! Περιφρόνησα όλους αυτούς που δεν έχαναν την ευκαιρία για ένα χάδι. πιο αδιάφορος και απ’ τον καλύτερο ζητιάνο. θα σημάνει την ώρα του θανάτου μου Ω Εποχές. πέρασα αρκετό καιρό μες στα μπουλούκια τους. Μόλις χθες θα στέναζα: «Ουρανοί! Υπάρχουν αρκετοί από μας καταδικασμένοι εδώ κάτω! Προσωπικά.στις πιο σκοτεινές πόλεις: Ω Εποχές. ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ Α! Η ζωή μου σαν παιδί. Christus venit . χωρίς φίλους. αφύσικα εγκρατής. η κύρια οδός όλων των εποχών. Ω Κάστρα! Αλίμονο! Η στιγμή της διαφυγής του. Ω Κάστρα! Ποια καρδιά είναι αμόλυντη. κάθε φορά που ο πετεινός τον Γαλατών λαλεί Α! Κανένας φθόνος πια: Τη ζωή μου την έκανε ζωή του Κείνη η γοητεία είχε πάρει σάρκα και οστά διασπείροντας τις προσπάθειες Ω Εποχές. υπερήφανος άπατρις. Γνωριζόμαστε μεταξύ μας· αλληλοσιχαινόμαστε. παράσιτα της υγιεινής και της καθαρότητας των γυναικών τους. Σήμερα ξέρω πώς να δοξάσω την ομορφιά. Τους ξέρω όλους. μου θύμισε του πετεινού το πρώτο λάλημα. Για όλες τις αμφιβολίες μου. Αλλά είμαστε καλλιεργημένοι· και οι σχέσεις μας με τον υπόλοιπο . Έμαθα το μαγικό της Ευτυχίας: Άπαντες γοητεύει.ad matutinum. είχα δίκιο: έκτοτε απέδρασα! Απέδρασα! Θα σας εξηγήσω.

Ασκήσου! – Α! Η επιστήμη δεν προοδεύει τόσο γρήγορα όσο εμείς επιθυμούμαι. επιμένει να παραμείνω στη Δύση. Υπάρχουν άνθρωποι οξύθυμοι. Δεν είχα στο μυαλό μου την κάλπικη σοφία του Κορανίου. Επέστρεψα στην Ανατολή. αυτή η αγνότητα των αρχαίων φυλών! Οι Φιλόσοφοι θα πουν: Ο κόσμος δεν έχει καμία ηλικία. Ίσως η φύση να αισθάνεται να πλήξει με τούτα. Αλλά αναφέρεσαι στην Εδέμ.από αυτά που διακηρύσσει η επιστήμη. την αρχέγονη πάτρια γη. – αλλά εκλεκτικοί· πώς αυτοί θα μας αντιλαμβάνονταν. Η ανθρωπότητα απλά περιπλανάται. φυλάξου. ο άνθρωπος κοροϊδεύει τον εαυτό του. Οι Φιλόσοφοι είναι αναπόσπαστο τμήμα του Δυτικού κόσμου. Δεν υπάρχει κάτι ανάλογο στην ιστορία της Ανατολής – αυτό είναι αλήθεια! Στην Εδέμ αναφερόμουν! Τί να σημαίνει αυτό στ’ όνειρο μου. Ο κόσμος! Επιχειρηματίες και ηλίθιοι! -Δεν είμαστε απαξιωτικοί. Αλλά προφανώς τούτο είναι ένα όνειρο πασιφανούς νωθρότητας. η οποία ίσως να μας περικυκλώνει τώρα με τους αγγέλους της κλαίοντες!…Εάν μέχρι τούτη τη στιγμή άγρυπνος παρέμενα.κόσμο είναι αρκετά ταιριαστές. η φθαρμένη μορφή ή η παραπλανημένη κίνηση …. την υπερηφάνεια του εφευρέτη. ποτέ δεν θα είχα δώσει χώρο στα εκφυλισμένα ένστικτα. της τέχνης τις αχτίδες. Δεν είναι υποκριτές! Έχοντας ξανακερδίσει δυο δεκάρες της αξίας του σκοπού μου – πως παρέρχεται τούτο. αποδεικνύει το αυταπόδεικτο. Είσαι στη Δύση.μα τούτο δεν είναι δα και κανένα σπουδαίο μαρτύριο. τη σοφία της Ανατολής. τόσο αρχαία . Πνεύμα μου. Θα σιωπήσει μόνο όταν τελειώσουν όλα όπου ακριβώς ξεκίνησαν. σύντομα την αλήθεια θα πλησίαζα. δεδομένου ότι πρέπει να διαθέτουμε θράσος ή ταπεινότητα για να τους πλησιάσουμε. Αλλά συνειδητοποιώ ότι το πνεύμα μου κοιμάται. ο Χριστιανισμός. Έστειλα στο Διάολο τα βάγια των μαρτύρων. τη φρενίτιδα του ληστή. Ο κύριος Prudhomme γεννήθηκε στο όνομα του Χριστού. στην αρχική και παντοτινή σοφία. και πως ζει. Δεν είναι επειδή συντηρούμε την ομίχλη. Τούτο είναι ένα ύπουλο.Μπορώ να δω ότι τα προβλήματά μου προήλθαν. φουσκώνοντας από υπερηφάνεια επαναλαμβάνοντας απλά και μόνο αποδείξεις. η ψευτοελίτ. Και μέθη! Και καπνός! Και άγνοια! Και τυφλή πίστη! Δεν είναι όλα τούτα απομακρυσμένα από τη σκέψη. δεδομένου ότι η Ανατολή κατέρρευσε …. επειδή δεν συνειδητοποίησα ότι έτσι είναι ο δυτικός κόσμος. Κατά κάποιο τρόπο ο νους μου τ’ απαιτεί! …Και οι δυο δεκάρες της αξίας του σκοπού μου σώθηκαν! Το μυαλό μου είναι υπό έλεγχο. Μην είσαι ηττοπαθής. όσο την επιθυμείς – και βέβαια να ζήσεις με ευδαιμονία. «Δεν είναι θαυμάσιο. εάν τέτοια δηλητήρια δημιουργούμε. Αυτά τα δυτικά έλη! Δεν είναι το χλομιασμένο φως. Καταπίνουμε πυρετό με τα νερουλά λαχανικά μας. Οι Κληρικοί θα πουν: Μα φυσικά. Εντάξει τώρα το μυαλό θέλει να αναλάβει την πλήρη ευθύνη όλων των σκληρών εξελίξεων που υπέφερε. Όχι βεβιασμένες κινήσεις για τη λύτρωση. άνθρωποι χαριτωμένοι. πολύ καιρό τώρα!…Εάν μέχρι τούτη τη στιγμή άγρυπνος παρέμενα…τώρα θα έπλεα σε πελάγη ευτυχίας!… Ω Αγνότητα! Αγνότητα! Σε αυτή την στιγμή της συνειδητότητας μου δόθηκε της αγνότητας το όραμα! – μέσω του πνεύματος πλησιάζουμε το Θεό! . ηλίθιο βασανιστήριο· μία αστείρευτη πηγή των πνευματικών μου αναζητήσεων. Παρ΄ όλα αυτά δεν είχα καμιά πρόθεση να δραπετεύσω από τα σύγχρονα μαρτύρια. Ποιός ο λόγος ενός σύγχρονου κόσμου. αλλά έχεις την ελεύθερη βούληση να ζήσεις στην Ανατολή σου. Αυτοί είναι οι μόνοι εκλεκτοί. Εάν άγρυπνο έμενε εφεξής.

«Τίποτα δεν μοιάζει ματαιότητα στην επιστήμη και στην πρόοδο!» κραυγάζει ο σύγχρονος Εκκλησιαστής. να λατρέψουμε – πρώτοι εμείς! – Χριστού τη γέννηση στη γη. Το ουράνιο τραγούδι. να χαιρετίσουμε τη γέννηση του νέου μόχθου. η αρχαία κόλαση. της νέας σοφίας. η πορεία των λαών! Σκλάβοι. πάντα τα εξαντλημένα μάτια μου ξυπνούν στο ασημένιο αστέρι. Έχω το καθήκον μου να πράξω· αλλά θα είμαι περήφανος. χαραγμένη σε φύλλα χρυσού. τόσο τυχερός! Για ποιο κρίμα. το πνεύμα. γρήγορα. αιώνια ανταμοιβή…τους ξεφύγαμε. σ’ ολάκερο τον κόσμο…Και ακόμα τα πτώματα της αμαρτωλής και αδρανούς πτώσης σκιάζουν τις καρδιές των άλλων… Α! γρήγορα. πάντοτε. θα ήταν μια πολύ μικρή τιμωρία. και τούτο έχει λεχθεί. τη φυγή των τυράννων και των δαιμόνων. . δεν μπορώ να με φανταστώ σαν τον επαίτη με τ΄ αδιάκοπα Πάτερ ημών και τα Ave Maria. μάρτυρας… Τώρα διακρίνω τη βρώμικη γνώση της παιδικής μου ηλικίας. Ας ξεκινήσουμε! Ας υποδυθούμε. ότι οι νεκροί απ΄ εφιάλτες κατατρέχονται. οι τρεις μάγοι. την ίδια νύχτα. η καρδιά. θα διασκεδάζουμε μεταξύ μας ονειρευόμενοι τερατώδεις έρωτες και φανταστικούς κόσμους. Πότε θα φύγουμε πέρα απ΄ τις ακτές και τα βουνά. εξομολογητής. Ωστόσο. επαίτη. – ιερέα! …στο κρεβάτι του πόνου. Από την ίδια έρημο. ίσως δεν θα χάσουμε την αιωνιότητα! ΠΡΩΙ Μήπως μια φορά δεν είχα νιότη αξιαγάπητη. ληστή. όπως και όλοι οι άλλοι ήταν. Κι ήταν στα σίγουρα η Κόλαση. μόνο αν ο καθένας σας φθάσει. να το αντιπαρέλθω. Όσο για μένα. ποιο λάθος με την παρούσα αδυναμία μου πληρώνω. προσπάθησε να αφηγηθείς την πτώση και τον ύπνο μου. η ψυχή. και η ζέστη αφόρητη· όλα μπορείτε να τα κάνετε και χωρίς εμένα. Καλπάζει κείνη η προσευχή και το φως βρυχάται· Βλέπω καθαρά. μην καταριόμαστε τη ζωή. Για τελευταία φορά θα επιτεθώ προς πάσα κατεύθυνση… Ω! Φτωχή αγαπημένη μου ψυχή. Έφθειρα τη ζωή μου. καλλιτέχνη. Το μόχθο τον γνωρίζω· και η επιστήμη βραδυπορεί. η μυρωδιά του θυμιάματος με χτύπησε έντονα· Φύλακας των ιερών αρωμάτων. περιπλανώμενε ακροβάτη. γρήγορα! εκεί. ας εξαπατήσουμε. ηρωική. θλιβερό! Και θα υπάρχουμε. ότι οι ασθενείς απελπίζονται. μυθική. το τέλος της προκατάληψης. πέρα απ’ τη νύχτα…τούτο το μέλλον.Οδυνηρή κακοτυχία! Η ΑΣΤΡΑΠΗ Ανθρώπινος μόχθος! είναι η έκρηξη που την άβυσσο μου φωτίζει κατά διαστήματα. Όχι! Όχι! Τώρα επαναστατώ ενάντια στο θάνατο! Η εργασία αυτή φαίνεται πολύ εύκολη για έναν άνθρωπο με τη δική μου αλαζονεία: Το να με παραδώσεις στον κόσμο. σήμερα. Συ που ισχυρίστηκες ότι τα ζώα τη θλίψη τους με αναφιλητά δηλώνουν. σκέφτηκα να τελειώσω την εξιστόρηση της κόλασης μου. Να μιλώ. Είναι τόσο απλό. άλλο δεν μπορώ. Και μετά τι! …είκοσι ετών: Θα φτάσω στα είκοσι μου. αισθανόμενοι οίκτο για τους εαυτούς μας και μαχόμενοι με τις εκφάνσεις του κόσμου.… Τι περισσότερο να κάνω. χωρίς να των Βασιλιάδων της ζωής συγκίνηση. αυτή που ο Υιός του ανθρώπου άνοιξε τις πύλες της.

Απάνω μου. βασίλισσα. σκουλήκια γεμάτα τα μαλλιά κι οι μασχάλες μου κι ακόμα μεγαλύτερα σκουλήκια στην καρδιά μου. Δημιούργησα κάθε ξεφάντωμα. η σάρκα μου διαβρωμένη απ’ τη λάσπη και την πανούκλα. νέα αστέρια. Οι τελευταίες μου απογοητεύσεις απομακρύνονται – ζήλια των ζητιάνων. Και στο μεταξύ. κάθε θρίαμβο. τούτη είναι η παραμονή. Α. Και που να ψάξω βοήθεια. Μπορεί η φιλανθρωπία να είναι η αδελφή του θανάτου για με. Εν τάχη θα ζητήσω συγχώρεση επειδή ανατράφηκα με ψέματα. Και τρέμω το χειμώνα. επειδή της άνεσης χαρακτηρίζεται εποχή! -Μερικές φορές βλέπω στον ουρανό ατέλειωτες ακτές καλυμμένες λευκών εθνών. καλά! Θα πρέπει να θάψω την φαντασία και τις αναμνήσεις μου! Η ωραία δόξα του καλλιτέχνη και του παραμυθά πάει περίπατο! Εγώ! Εγώ που ονόμασα τον εαυτό μου μάγο ή άγγελο. πισωγυρίζει στης δυστυχίας το λιμάνι. Ας καλωσορίσουμε κάθε εισροή ζωτικότητας και αληθινής ευαισθησίας.ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ Φθινόπωρο κιόλας! – Μα γιατί η λύπη για τον ήλιο τον αιώνιο. ξαπλωμένα μεταξύ αγνώστων δίχως ηλικία. του κάθε είδους υπανάπτυκτων – καταραμένοι. οι στεναγμοί της μόλυνσης μετριάζονται. δίχως αίσθημα…Θα μπορούσα να είχα πεθάνει εκεί…Φρικτή μνήμη! Απεχθάνομαι την μιζέρια. εάν επρόκειτο να πάρω εκδίκηση! Κάποιος οφείλει να είναι απόλυτα σύγχρονος. και να ντροπιάζω εκείνα τ’ άτιμα . Αλήθεια. και τίποτα δεν άφησα πίσω μου παρ’ εκτός του φριχτού τούτου χαμόδεντρου!… Οι πνευματικές μάχες είναι τόσο βάναυσες όσο και των ανθρώπων ο πόλεμος: αλλά το όραμα της δικαιοσύνης είναι μόνο θέλημα Θεού. που θα κριθούν! Βλέπω ξανά τον εαυτό μου. ανεμίζει τις πολύχρωμες σημαίες του στου πρωινού την αύρα. Πίστεψα πως υπερφυσικές δυνάμεις θα αποκτούσα. Προσπάθησα ν’ ανακαλύψω νέα άνθη. οι χίλιοι έρωτες που με σταύρωσαν! Πότε επιτέλους θα αποκάμει τούτη η αιματορουφίχτρα. επέστρεψα στο χώμα αποζητώντας μια σθεναρή πραγματικότητα να υιοθετήσω! Χωριάτη! Εξαπατήθηκα. Για αυτό μπορώ να πω ότι η νίκη κερδίσθηκε: ο τριγμός των οδόντων. Και την αυγή. Κι η βάρκα μας απάνου σε ακίνητες ομίχλες. Μα ούτε ένα χέρι φιλικό. Κάθε ανόητη μνήμη μου εξασθενίζει. οπλισμένοι με φλογερή υπομονή σε μεγαλοπρεπείς πόλεις θα εισέλθουμε. το σύριγμα της φωτιάς. όταν με την αναζήτηση της θεϊκής διαύγειας καταγινόμαστε – πολύ μακρύτερα απ΄ όλους αυτούς που παρέρχονται με τις εποχές. χωρίς ηθικούς φραγμούς. ένα μεγαλοπρεπές χρυσό πλεούμενο. το μεθύσι. Ένα μεγάλο μου πλεονέκτημα είναι ότι τώρα μπορώ να γελώ με τους παλιούς ψευδείς μου έρωτες. νέες διαλέκτους. νέα σάρκα. Και τώρα ας πηγαίνουμε. Κανένα άσμα ασμάτων: κράτησε το κερδισμένο έδαφος. Α! τα δυσώδη κουρέλια. κάθε δράμα. των ληστών. Γιατί μίλησα για ένα χέρι φιλικό. των νεκρόφιλων. Φθινόπωρο. η νέα ώρα είναι το λιγότερο άτεγκτη. Δύσκολη νύχτα! Το ξεραμένο αίμα καπνίζει στο πρόσωπο μου. των μυριάδων ψυχών και πτωμάτων. το μουλιασμένο με βροχή ψωμί. στη θεόρατη πόλη μ’ ουρανό βαμμένο λάσπη και φωτιά.

ζευγάρια – εκεί πίσω αντίκρισα την κόλαση κάθε γυναίκας. .και θα’ ναι θεμιτό τώρα να κατέχω την αλήθεια μέσα σ’ ένα σώμα και μια ψυχή.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful