เรื่องสั้น - ได้ แต่ โทษตัวเอง

ยามเช้าอากาศสดใส ฟ้ าใสในชุดนิ สิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กาลังก้าวเดิ นเข้าสู่ ร้ ัวมหาวิทยาลัยอย่างมุ่งมัน่
เธอเปลี่ ย นจากชี วิ ต วัย มัธ ยมเข้า สู่ ช่ ว งมหาวิ ท ยาลัย แล้ ว กลายเป็ นนิ สิ ต นั ก ศึ ก ษาเต็ ม ตัว และเธอก าลัง หวัง ว่ า
ภาระการเรี ยนในสมัยมัธยมปลายควรจะสิ้นสุดลงสักที ชีวติ นิสิตสี่ ปี เธอจะต้องใช้มนั ให้เต็มที่
เ ธ อ มี เ พื่ อ น ร่ ว ม ค ณ ะ ร่ ว ม ส า ข า วิ ช า ม า ก ม า ย ไ ด้ พ บ ป ะ รุ่ น พี่ ม า กั น บ้ า ง แ ล้ ว
รุ่ นพี่ของพวกเธอดู ใจดี และพร้ อมจะเป็ นที่ พ่ ึงให้รุ่นน้องได้เสมอ เธอได้จับ ‘พี่รหัส-น้องรหัส’ กันตั้งแต่วนั ปฐมนิ เทศ
พี่รหัสของฟ้ าใสชื่อพี่ภู ชื่อจริ ง ภูวดล เป็ นคนนิ่ง ๆ เงียบ ๆ แต่อธั ยาศัยดี คอยดูแลฟ้ าใสเสมอ ๆ
วั น นี้ เ ป็ น วั น แ ร ก ข อ ง ก า ร เ รี ย น

ฟ้ า ใ ส ตื่ น เ ต้ น

เ พ ร า ะ ต า ร า ง เ รี ย น ข อ ง ม ห า วิ ท ย า ลั ย ไ ม่ ไ ด้ แ น่ น ข นั ด เ ห มื อ น ส มั ย เ รี ย น มั ธ ย ม ศึ ก ษ า
ไม่ตอ้ งตื่นเช้าไปโรงเรี ยนทุกวันเพื่อเรี ยนวิชาแรกตอนแปดโมงครึ่ ง ไม่ตอ้ งเลิกเรี ยนตอนสี่ หา้ โมงเย็นทุกวัน
...เธอรู้ สึกราวกับว่ า...เธอกาลังขึน้ สวรรค์ ...
คาบแรกของแต่ละวิชามักไม่ค่อยมีการเรี ยนการสอน แต่เป็ นการแจกประมวลการสอนรายวิชา (Course Syllabus)
ให้ นิ สิ ต แต่ ล ะคน แล้ว อาจารย์ป ระจ ารายวิ ช าจะอธิ บ ายแจกแจงสิ่ ง ที่ อ ยู่ใ นประมวลการสอนรายวิ ช าเสี ย มากกว่ า
สิ่ ง ที่ อ ยู่ ใ น ป ร ะ ม ว ล ก า ร ส อ น เ ห ล่ า นั้ น ที่ ส า คั ญ ม า ก ๆ ก็ คื อ เ นื้ อ ห า ที่ เ รี ย น ใ น แ ต่ ล ะ ค า บ เ รี ย น
ร ว ม ไ ป ถึ ง ช่ อ ง ท า ง ติ ด ต่ อ อ า จ า ร ย์ ป ร ะ จ า ร า ย วิ ช า น อ ก เ ว ล า เ รี ย น เ ก ณ ฑ์ ก า ร ป ร ะ เ มิ น ผ ล ร า ย วิ ช า
และในบางรายวิชายังให้เนื้อหาของงานชิ้นสาคัญของวิชานั้น ๆ ไว้อีกด้วย
ฟ้ า ใ ส รั บ ป ร ะ ม ว ล ก า ร ส อ น ม า แ ล้ ว ก็ เ ก็ บ ใ ส่ ก ร ะ เ ป๋ า แ บ บ ไ ม่ ใ ส่ ใ จ เ ท่ า ไ ร นั ก
เพราะเธอคิดว่าแค่มาเรี ยนให้ครบก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่เมื่อไปปรึ กษาพี่ภู พี่ภูกลับว่าเธอใหญ่
“น้องฟ้ าจะไม่สนใจประมวลการสอนไม่ได้นะลูก นัน่ น่ะของสาคัญเลย” พี่ภูบอกเธออย่างนั้น
“ มั น ใ ช้ บ อ ก ไ ด้ เ กื อ บ ทุ ก อ ย่ า ง เ กี่ ย ว กั บ วิ ช า ที่ ส อ น เ ชี ย ว ตั้ ง แ ต่ วั น ที่ เ รี ย น ไ ป จ น ถึ ง วั น ที่ ส อ บ
แม้แต่เกรดจะออกยังไงก็ดูจากใบนี้ได้” เธอพยักหน้ารับ “เพราะฉะนั้นเก็บมันไว้ให้ดี ๆ ล่ะ”
แ ต่ เ ธ อ ไ ม่ เ ชื่ อ พี่ ภู เ ท่ า ไ ร นั ก ยั ง คิ ด ว่ า ป ร ะ ม ว ล ก า ร ส อ น ไ ม่ มี ค่ า เ ท่ า ไ ร นั ก ส า ห รั บ เ ธ อ
เมื่อกลับถึงบ้านเธอก็แทบจะทิ้งมันเอาไว้ใต้กองหนังสื อเก่าสมัยมัธยม โดยไม่คิดสนใจมันอีกเลย
ชี วิ ต ม ห า วิ ท ย า ลั ย ยั ง ค ง ด า เ นิ น ต่ อ ไ ป อ ย่ า ง ร า บ รื่ น
ก า ร เ รี ย น ก า ร ส อ น ใ น ภ า ค เ รี ย น แ ร ก นั้ น เ ห มื อ น ก า ร ปู พื้ น ฐ า น เ สี ย ม า ก ก ว่ า
ค ว า ม รู ้ ส่ ว น ม า ก เ ป็ น ค ว า ม รู ้ ที่ มี ส อ น อ ยู่ ใ น ส มั ย มั ธ ย ม ป ล า ย

ห รื อ ต่ อ ย อ ด จ า ก ค ว า ม รู ้ ต ร ง นั้ น ท า ใ ห้ ก า ร เ รี ย น เ ป็ น ไ ป อ ย่ า ง น่ า เ บื่ อ เ ล็ ก น้ อ ย ส า ห รั บ ฟ้ า ใ ส แต่มนั ก็ทาให้เธอไม่ตอ้ งใส่ใจในการเรี ยนมากเหมือนกับช่วงเตรี ยมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย.. ... หายไปกับ เพื่ อ นทั้ง กลุ่ ม เพี ย งเพราะเธอเบื่ อ ที่ จ ะเรี ยนเนื้ อ หาซ้ า ๆ ของเดิ ม บางครั้ งก็ อ อกไปดู ห นั ง ไปเดิ น เที่ ย วห้ า งสรรพสิ น ค้า เข้า ร้ า นอาหารหาอะไรกิ น กั น ทั้ งกลุ่ ม บ่ อ ยเข้า บ่ อ ยเข้า ฟ้ า ใ ส ก็ ห า ย ตั ว ไ ป จ า ก ก า ร เ รี ย น ทั้ ง อ า ทิ ต ย์ เ ล ย ก็ มี แม้กระทัง่ การสอบกลางภาคจะมาถึงในวันรุ่ งขึ้นเธอเองก็ยงั ไม่รู้เลยเสี ยด้วยซ้ า ฝ่ า ย ภู ว ด ล ที่ เ ห็ น น้ อ ง ร หั ส ตั ว เ อ ง ห า ย ห น้ า ห า ย ต า ไ ป ก็ รู ้ สึ ก เ ป็ น ห่ ว ง จึ ง ถ า ม จ า ก เ พื่ อ น ๆ ของเธอก็ ท ราบว่ า ฟ้ าใสโดดเรี ยนเป็ นว่ า เล่ น เริ่ มไม่ ส นใจการเรี ยน ทั้ งการสอบจะเริ่ มขึ้ นพรุ่ งนี้ แล้ ว จึงโทรศัพท์ไปหาด้วยความเป็ นห่วงเป็ นใย “น้องฟ้ า พี่ได้ยนิ ว่าขาดเรี ยนไปเป็ นสัปดาห์ ไม่สบายอะไรรึ เปล่าลูก” เขาถาม “ฟ้ าแค่ไม่อยากเข้าเรี ยนเนื้อหาซ้ า ๆ เดิม ๆ ที่ฟ้ารู ้เรื่ องอยูแ่ ล้วน่ะค่ะ” เธอตอบ “เป็ นอย่างนี้เอง แล้วนี่พรุ่ งนี้เตรี ยมตัวพร้อมรึ ยงั ลูก” “พรุ่ งนี้ มีอะไรเหรอคะ” เธอทาเสี ยงประหลาดใจ “ก็ พ รุ่ ง นี้ มี ส อบไม่ ใ ช่ เ หรอลู ก เห็ น เพื่ อ น ๆ ปี หนู เ ขาอ่ า นหนั ง สื อ กัน ที่ ซุ้ ม ” ฟ้ าใสได้ยิ น ก็ อุ ท านเสี ย งดัง จะควานหาประมวลผลการสอนก็จาไม่ได้วา่ ตนวางไว้ตรงไหน “สอบวิชาอะไรกี่โมงคะพี่ ฟ้ าไม่รู้เรื่ องเลยจริ ง ๆ” ภูวดลตอบเธอว่าไม่รู้ ไม่นานสายโทรศัพท์ก็ถูกตัดไป ฟ้ าใสพยายามค้นหาประมวลการสอนที่ ตนวางทิ้งเอาไว้ แต่ ก็ ไ ม่ เ จอ เธอไม่ รู้ ด้ ว ยซ้ าว่ า พรุ่ งนี้ จะเป็ นการสอบวิ ช าใด เธอไม่ รู้ ว่ า เธอควรจะเตรี ยมตั ว อะไรไปสอบ อีกทั้งยังไม่รู้วา่ สอบกี่โมงที่ไหน ครั้นโทรไปถามเพื่อนสนิท ทั้งกลุ่มเองก็ไม่รู้ดว้ ย เพราะเธอสนิทกับเพื่อนต่างคณะมากกว่า ที่ เ ป็ นเพื่ อ นคณะเดี ย วกั น ก็ ไ ม่ ไ ด้เ รี ยนวิ ช าเดี ย วกัน กับ เธอ วิ ช าที่ เ รี ยนด้ว ยกัน ก็ ไ ม่ ไ ด้มี ส อบวัน รุ่ ง ขึ้ นเลยสั ก วิ ช า เพื่อนร่ วมสาขาเธอก็ไม่มีเบอร์โทรศัพท์เก็บเอาไว้เลย ลงท้ า ยเธอจึ ง ได้ แ ต่ รี บไปมหาวิ ท ยาลั ย แต่ เ ช้ า เพื่ อ ดั ก รอเพื่ อ นร่ วมสาขา แล้ ว ถามวิ ช าที่ ต้ อ งสอบ พร้อมวันเวลาและสถานที่.. ฟ้ าใสเริ่ มสนิทกับเพื่อน ๆ มากขึ้นจากกิจกรรมต่าง ๆ ทั้งของคณะ ของสาขา หรื อของชมรม เธอเริ่ มเที่ยวกับเพื่อน มากขึ้น ใช้เงินมากขึ้น เพราะมีเวลาว่างจากการเรี ยนมาก ทั้งเนื้อหาที่เรี ยนเธอก็ยงั คิดว่าไม่น่าสาคัญมากนัก บ่ อ ยครั้ งที่ เ ธอโดดเรี ยน...

เ มื่ อ ส อ บ เ ส ร็ จ ฟ้ า ใ ส จึ ง ไ ด้ แ ต่ โ ท ษ ตั ว เ อ ง ที่ ไ ม่ ใ ส่ ใ จ ค า พู ด ข อ ง ค น อื่ น ๆ อีกทั้งเห็นการเรี ยนมหาวิทยาลัยเป็ นเรื่ องเล่นๆ เรื่ องสนุกสนาน... . .เพราะไม่ รู้ จะโทษใคร ถ้ าไม่ ใช่ ตนเอง.....ได้ แต่ สานึกผิดอยู่คนเดียว... ...

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful