Αρ.

Φύλλου 18
URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Διανέμεται Δωρεάν

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου
Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη
δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Μανώλης Αναγνωστάκης
Νοέμβρης 1983

Αρ. Φύλλου 18

2

6 Μάη 2012
Το
ύψιστο
δικαίωμα

δημοκρατικό

Λαϊκή κυριαρχία
Εκλέγειν, εκλέγεσθαι
Δυνατότητα - Βούληση
Συμμετοχή - Επιλογή - Απόρριψη
Με τους θεσμούς - Και τα κινήματα.

Δεν ήταν πάντα έτσι
Ανάθεση - Εξουσιοδότηση
Υποχρέωση - Αδιαφορία
Όλοι ίδιοι - Πάω παραλία
Άκυρο - Λευκό - Αποχή - Μόνο με το κίνημα.
Να ξαναδώσουμε χώρο στη πρώτη παράγραφο
Καλό βόλι
Διαδρομές

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

Εγώ σοκαρίστηκα και νομίζω όχι μόνο εγώ. Όταν
ένα φωτεινό πρωινό ακούμε την πιο σκοτεινή είδηση. Ένας συνταξιούχος φαρμακοποιός αποφασίζει να κάνει και την πραγματοποιεί μια δημόσια
αυτοκτονία στην πλατεία Συντάγματος. Στην αρχή
καταλάβαμε ότι το οικονομικό αδιέξοδο οδήγησε
έναν 77χρονο συνταξιούχο σε μια πράξη απόγνωσης. Προχωρώντας όμως και διαβάζοντας την
επιστολή που άφησε πίσω του ο ίδιος ο Δημήτρης
Χριστούλας άρχισαν να μειώνονται τα περιθώρια

παρερμηνείας. Όπως γράφτηκε
σε όλες τις εφημερίδες ήταν ένας
αγωνιστής και εντέλει ανιδιοτελής
οραματιστής. Η πράξη του από
στενή κοινωνιολογική άποψη θα
χαρακτηριζόταν ως αλτρουιστική
αυτοκτονία. Αυτοκτονία δηλαδή
που γίνεται για να στείλει ένα μήνυμα και έχει συγκεκριμένο στόχο.
Ο στόχος του Δημήτρη Χριστούλα
ήταν να μας αφυπνίσει, με ακραίο
σε κάθε περίπτωση τρόπο, αλλά
σίγουρα ο πυροβολισμός του
ακούστηκε εκκωφαντικός στα αυτιά μας, στα αυτιά της κοινωνίας.
Μιας κοινωνίας που εφησυχασμένη δεν την λες αλλά μουδιασμένη, μπερδεμένη και
σε πολλές περιπτώσεις τρομοκρατημένη τη λες. Η
πράξη του κραυγή όλων εκείνων που δεν έχουν
φωνή, δεν τους δείχνουν οι τηλεοράσεις, δεν ήταν
στην πραγματικότητα ποτέ in, αντιθέτως ήταν πάντα στην απέξω και out. Κατόρθωναν όμως να
επιβιώνουν με την εργασία και την τιμιότητα τους.
Αυτοί οι άνθρωποι όμως σήμερα οδηγούνται σε
καθημερινή σιωπηρή εκτέλεση αφού χάνουν την
ικανότητα να συντηρήσουν τον εαυτό τους και τις

οικογένειες τους και συνωστίζονται στις ουρές
των ανέργων και στα συσσίτια των απόρων. Το
μήνυμα του Δημήτρη Χριστούλα όμως νομίζω δεν
πρέπει να το διαβάσουμε σαν παράδοση και απόσυρση από τα δύσκολα. Άλλωστε η ζωή μας τραβάει μέσα στην έκρηξη της άνοιξης από το μανίκι.
Απλά μέσα στα πολλά διλήμματα που ενόψει των
εκλογών στήνονται για ακυβερνησία, χάος, εσωτερικής στάσης πληρωμών, ειδικών της πολιτικής
που μόνο αυτοί ξέρουν και κανένας άλλος, και
άλλα πολλά που θα εφευρεθούν μέχρι τη στιγμή
της κάλπης υπάρχουν και τα δικά μας απλά διλήμματα, κοινωνία ζωντανή και όρθια με τις δικές
της υγιείς και ανατρεπτικές δυνάμεις ή πεταμένη
στο περιθώριο; έτοιμοι για τους νέους αγώνες
που έχουμε μπροστά μας για να προστατέψουμε
τις ζωές μας και να κυνηγήσουμε το όραμα μιας
άλλης προοπτικής ή υποταγή και στραγγαλισμό
των ονείρων των δικών μας και των παιδιών μας;
σε τελική ανάλυση εμείς ή αυτοί; Ας σκεφτούμε
καλά την απάντηση στα παραπάνω διλήμματα για
να μην πάει χαμένη η θυσία του 77χρονου συνταξιούχου φαρμακοποιού που τα δελτία των 8 τον
ήθελαν χωρίς όνομα…

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

3

...Εκλογές 2012

ΜΕ ΛΕΥΚΗ ΨΗΦΟ ΕΙΣΑΙ ΛΕΥΚΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ…;
Τα τελευταία δύο χρόνια μέσα στην πρωτόγνωρη
οικονομική κρίση και με τις πολύμορφες διαμαρτυρίες που αναπτύχθηκαν και αναπτύσσονται
ως αντίδραση στα μέτρα της κυβέρνησης και της
Τρόικα φούντωσε και η συζήτηση σχετικά με
την πολιτική κρίση που συνοδεύει την οικονομική. Ξεκίνησε με πιο συστηματικό τρόπο από τις
πλατείες που ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων
που συμμετείχαν ήταν είτε για πρώτη φορά στο
δρόμο είτε πείστηκαν να ξανακατέβουν επειδή το
κίνημα των πλατειών συγκροτήθηκε από τα κάτω
και το βασικότερο απέκλειε τα κόμματα και τους
οργανωμένους θεσμούς (συνδικάτα κλπ) –τουλάχιστον στην αρχική φάση. Σε πολλές περιπτώσεις
η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος έπαιρνε την ακραία μορφή της μούντζας, της κρεμάλας
και του γενικού σιχτιρίσματος των 300 της Βουλής και όλων των κομμάτων αδιακρίτως. Η κρίση αυτή του πολιτικού συστήματος συνεχίστηκε
με ευθύνη του ίδιου του κοινοβουλίου στο οποίο
υπήρξαν πολλά παραδείγματα τυχοδιωκτισμού,
ανευθυνότητας και αναλγησίας από τη μεριά των
βουλευτών που άλλα έλεγαν και άλλα έκαναν και
το σημαντικότερο η ίδια η λειτουργία της «αστικής δημοκρατίας» που κάθε μέρα κατέλυε κάθε

τος και όλους του τις εκδοχές, οπαδοί της αυτοοργάνωσης και της άμεσης δημοκρατίας με όλο
το «ρομαντισμό» που μπορεί να κρύβει η άποψη
τους. Για τους υπόλοιπους που νομίζουν ότι με
αποχή, άκυρο ή λευκό θα κάνουν κάποιους να
την «ακούσουν» ας πάρουν υπόψη τους κάποια
στοιχεία:
Σύμφωνα με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, η λευκή ψήφος αθροίζεται και προσμετρείται μαζί με
τα άκυρα. Δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη διατύπωση
στο Φύλλο εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ)
της 7ης Φεβρουαρίου 2006, στο οποίο αναφέρεται ο νέος εκλογικός νόμος.
Πρόκειται για τον εκλογικό νόμο 3434/2006 (νόμος Παυλόπουλου), στο Άρθρο 1 του οποίου
αναφέρεται ρητά ότι «τα λευκά ψηφοδέλτια δεν
προσμετρούνται στα έγκυρα». Με αυτή την έννοια
λοιπόν οι απόψεις ότι αν το 51% του εκλογικού
σώματος ψηφίσει λευκό δεν θα εκλεγεί κανείς
αφού θα σήμαινε ότι η πλειοψηφία δεν θεωρεί κανέναν κατάλληλο για να τον κυβερνήσει πάει φυσικά περίπατο. Και σας δίνω και ένα ακραίο παράδειγμα για να γίνει ακόμη πιο κατανοητό αυτό
που λέω. Αν το σύνολο των λευκών ήταν 99,99%

Αν και ένα άκυρο ψηφοδέλτιο, όπως και ένα λευκό, εκφράζουν διαμαρτυρία ή κάποιο λάθος του
ψηφοφόρου που δεν ακολούθησε πιστά όσα λέει
ο νόμος για τα ψηφοδέλτια.
Όπως και να έχει, η ψήφος αυτού που έριξε λευκό
ή άκυρο, αν και είναι μία ψήφος που λογικά δεν
θα πήγαινε ποτέ στα κόμματα εξουσίας και αποτελεί κατά πάσα πιθανότητα ψήφο διαμαρτυρίας
με το ισχύοντα εκλογικό νόμο καταλήγουν να αυξάνουν τα ποσοστά των κομμάτων. Ουσιαστικά
βοηθάει το πρώτο κόμμα να επιτύχει πιο εύκολα
τα όρια της αυτοδυναμίας. Σε δεύτερο βαθμό, βοηθά τα υπόλοιπα κόμματα που θα πιάσουν τελικά το πλαφόν του 3%, να εμφανίσουν υψηλότερο
ποσοστό, από αυτό που πραγματικά θα είχαν
εάν -ιδανικά- ψήφιζαν όλοι οι εκλογείς. Με απλά
λόγια, αν τα λευκά προσμετρούνταν στα έγκυρα
ψηφοδέλτια, θα έριχναν τα ποσοστά των κομμάτων. Σας δίνω και ένα αριθμητικό παράδειγμα για
να γίνει απολύτως κατανοητό. Ας πούμε ότι στις
εκλογές προσέρχονται 100 άτομα:
Συμπερασματικά όσοι αισθάνεστε ότι δεν σας
εκφράζει τίποτα και έχετε θυμό, πολύ θυμό, σκεφτείτε ψύχραιμα την επόμενη μέρα των εκλογών.

έννοια συντάγματος, νόμου, διαδικασιών και
κανόνων δικαίου. Η εικόνα αυτή έχει φέρει λοιπόν στο προσκήνιο απόψεις για την αποχή από
τις εκλογές ή για υποστήριξη της λευκής ή της
άκυρης ψήφου που θα στείλει ένα μήνυμα πως
είναι όλοι ίδιοι και δεν είναι κανείς ικανός να μας
εκπροσωπήσει. Επειδή πίσω από το τυρί όμως
πάντα υπάρχει και φάκα καλό είναι να σκεφτούμε
σοβαρά τη στάση που θα κρατήσουμε στις εκλογικές διαδικασίες που έχουμε μπροστά μας. Θέλω
εξαρχής να εξαιρέσω όλους εκείνους τους πολίτες που έχουν μια συγκροτημένη θέση απέναντι
στις εκλογές και δεν εμφανίστηκαν προσφάτως.
Εννοώ όλους εκείνους που είναι ενάντια στο κρά-

και πήγαινε μόνο ο κ. Βενιζέλος για παράδειγμα
να ψηφίσει το κόμμα του, τότε θα συγκέντρωνε το
100% των έγκυρων ψήφων και το κόμμα του θα
λάμβανε όλες τις έδρες της Βουλής.
Aν ψηφίσουμε λευκό ποιος ευνοείται τελικά και
με αυτή την έννοια το λευκό είναι χαμένη ψήφος;
είναι το εύλογο ερώτημα πολλών ανθρώπων που
ενδεχομένως να ήθελαν να μην πάρουν θέση για
όσα συμβαίνουν στη ζωή τους το τελευταίο διάστημα. Τα άκυρα και τα λευκά δεν προσμετρούνται στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος. Το σίγουρο είναι ότι πριμοδοτούν το κόμμα
που θα συγκεντρώσει το μεγαλύτερο ποσοστό.

Τι θα συμβεί αν τα δυο κόμματα που μας οδήγησαν στον γκρεμό θα έχουν μια άνετη πλειοψηφία
εδρών στο Κοινοβούλιο. Όταν με άνεση θα ψάχνουν χέρι-χέρι -παρά τα όσα αντίθετα εκφωνούν
σήμερα- νέα μέτρα μερικών ακόμη δις προκείμενου να είναι εντάξει με τις δικές τους δεσμεύσεις
για τη διάλυση της χώρας. Σε τέτοιες συνθήκες
δεν χωράει ο αναχωρητισμός και το γενικό σιχτίρισμα. Πρέπει να τους αποδυναμώσουμε όσο
περισσότερο μπορούμε αυτούς και τους όποιους
πρόθυμους δορυφόρους τους.
Πόπη Σταυροπούλου

Αρ. Φύλλου 18

4

...Εκλογές 2012

ΝΑ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ! ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
Να σοβαρευτούμε! Έστω και τώρα.
Τώρα πια όλος ο κόσμος τους κατάλαβε. Έγινε
πλέον τελείως φανερό γιατί υπέγραψαν τα μνημόνια 1 και 2.
Το πειραματόζωο “Hellas” προσφέρθηκε θυσία
για να τεστάρει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα τις συμπεριφορές του, να κάνει τις ρυθμίσεις του.
Το σχέδιο της Τρόικα και του εγχώριου πολιτικού κατεστημένου είναι σε πλήρη εξέλιξη.
Μισθοί – συντάξεις – δικαιώματα, παιδεία,
υγεία, δημόσια περιουσία λεηλατούνται χωρίς όρια. Η χώρα εκποιείται, η κοινωνία διαλύεται.
Τα ίδια και σε μια σειρά άλλες ευρωπαϊκές
χώρες, μια που η Ελλάδα ακόμα αντέχει.
Ο φαύλος κύκλος λιτότητα-ύφεση-ανεργίαδάνεια-Μνημόνιο και πάλι από την αρχή έχει
ένα βασικό στόχο, πώς θα εξασφαλιστούν
μεγαλύτερα κέρδη των ξένων και ντόπιων
επενδυτών.
Το πιο «καλό» και ξετσίπωτα χυδαίο ανέκδοτο του συστήματος είναι ότι προσπαθούν
να μας πείσουν ότι όλα αυτά γίνονται για τη
σωτηρία της χώρας. Καταστρέφουν τη χώρα,
βυθίζουν στο χάος τους εργαζόμενους και την κοινωνία στο όνομα της σωτηρίας.
Τη χώρα τη χρεοκοπούν καθημερινά και τολμάνε να βάζουν διλλήματα στο λαό («ευρώ ή χρεοκοπία») – (Μνημόνια ή καταστροφή).
Ο λαός βέβαια καθημερινά συνειδητοποιεί ότι:
Μνημόνιο = καταστροφή και ότι η πολιτική του διευθυντηρίου της Ευρωζώνης, της ΕΕ και των ντόπιων πολιτικών υπαλλήλων (ΠΑΣΟΚ –ΝΔ) είναι η
χρεοκοπία.
Σ’ αυτές τις συνθήκες η χώρα βαδίζει σε εκλογές.
Εκτιμούν ότι μπορούν να εκτονώσουν την οργή
και την αγανάκτηση του κόσμου και να δώσουν
μια «δημοκρατική» «νομιμοποίηση» στην πολιτική τους.
Θα χρησιμοποιήσουν όλα τα όπλα προπαγάνδας που έχουν (χυδαία ψέματα – φόβος, εκβιαστικά διλλήματα, συκοφαντίες, αντιστροφή της
πραγματικότητας, προβοκάτσιες) μήπως και μπορέσουν τα κόμματα του Μνημονίου να φτιάξουν
συγκυβέρνηση για να συνεχίσουν το ξήλωμα της
κοινωνίας.
Τα ερωτήματα από την πλευρά των εργαζομέ-

νων είναι: Θα τους αφήσουμε; Μπορούμε να τους
σταματήσουμε; Υπάρχει ελπίδα;
Όλο το προηγούμενο διάστημα οι εργαζόμενοι,
με όλους τους τρόπους, προσπάθησαν να αντισταθούν. Οι δρόμοι και οι πλατείες πλημύρισαν
από εκατοντάδες χιλιάδες λαού που διαδήλωνε
την αντίθεσή του σ’ αυτή την πολιτική.
Τελευταίος κορυφαίος σταθμός αυτής της λαϊ-

Το μεγαλύτερο όμως πολιτικό έλλειμμα με ευθύνη αυτών
των δυνάμεων (παρά τις όποιες
προσπάθειες ορισμένων) είναι
ότι δεν έγινε δυνατό ακόμα να
δημιουργηθεί εκείνο το πολιτικό – κοινωνικό μέτωπο των δυνάμεων που θα μπορούσαν με
τους αγώνες και τις εκλογές να
ανατρέψουν άμεσα τις μνημονιακές πολιτικές και να ανοίξουν
τον ΑΛΛΟ δρόμο σε όφελος των
εργαζομένων και του ΛΑΟΥ.

κής έκφρασης διαμαρτυρίας και αντίθεσης με τις
μνημονιακές πολιτικές ήταν η Κυριακή στις 12
του Φλεβάρη. Από νωρίς κατάλαβαν ότι δεν θα
μπορέσουν να διαχειριστούν πολιτικά αυτό το
πλήθος και έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο: άγρια
καταστολή, με τόνους χημικών και στοχευμένες
πυρκαγιές στο κέντρο της Αθήνας από παράλληλους μηχανισμούς προβοκατόρων εξ αντικειμένου
, προκειμένου να διαλύσουν τη συγκέντρωση και
να ελέγξουν την κατάσταση.
Μετά από αυτό κατάλαβαν ότι οι εκλογές είναι
μονόδρομος για να εκτονώσουν την αγανάκτηση
του κόσμου.
Στο διάστημα που ακολούθησε, δυστυχώς, και
ενώ στο κοινοβούλιο παιζόταν η τελευταία κοινοβουλευτική φάση, έμπαινε η ταφόπλακα του νέου
Μνημονίου, το συνδικαλιστικό κίνημα, οι αριστερές αντιμνημονιακές δυνάμεις, δεν μπόρεσαν να
συντονίσουν την τακτική ανάπτυξης νέων αντιστάσεων, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για να κυριαρχήσει η τηλεοπτική μνημονιακή βαρβαρότητα.
Το μεγαλύτερο όμως πολιτικό έλλειμμα με ευθύνη αυτών των δυνάμεων (παρά τις όποιες προσπάθειες ορισμένων) είναι ότι δεν έγινε δυνατό
ακόμα να δημιουργηθεί εκείνο το πολιτικό – κοι-

νωνικό μέτωπο των δυνάμεων που θα μπορούσαν
με τους αγώνες και τις εκλογές να ανατρέψουν
άμεσα τις μνημονιακές πολιτικές και να ανοίξουν
τον ΑΛΛΟ δρόμο σε όφελος των εργαζομένων και
του ΛΑΟΥ.
Το έλλειμμα αυτό έχει πλέον ιστορικές διαστάσεις με την έννοια ότι μπορεί να χαθεί μια μεγάλη
ευκαιρία για ριζική αλλαγή στην πορεία της χώρας.
Η ευκαιρία αυτή θα χαθεί οριστικά αν επιτέλους δεν σοβαρευτούμε. Που σημαίνει; Για
όλους τους ενεργούς πολίτες αυτής της χώρας
ότι πρέπει να παλέψουν για:
- Να αποδυναμωθούν πλήρως στις εκλογές οι μνημονιακές δυνάμεις, οι δορυφόροι
τους και τα αναχώματά τους ώστε να μην
προκύψει βιώσιμη κυβέρνηση όποιας μορφής
που θα υλοποιήσει το μνημόνιο 2, δηλαδή τη
χρεοκοπία της χώρας και του λαού.
- Να ενισχυθούν οι αριστερές αντιμνημονιακές δυνάμεις και ιδιαίτερα εκείνες που
παλεύουν για την ενότητα, ώστε άμεσα να
παρθούν πρωτοβουλίες σύγκλισης και κοινής
δράσης κάτω από την πίεση του κόσμου.
- Να παρθούν πρωτοβουλίες από όλους
τους μαζικούς φορείς και τις συλλογικότητες,
ώστε οι εργαζόμενοι οργανωμένα και με σχεδιασμό να πλημμυρίσουν τους δρόμους διεκδικώντας μια άλλη πορεία για τη χώρα.
-
Να σταματήσουν τα παιχνίδια με το κοινό πλαίσιο των στόχων μια που είναι κοινός τόπος ότι μια νέα κυβέρνηση αριστερών δυνάμεωνμετωπική με το που θα καταγγείλει τα μνημόνια
και θα ξεκινήσει στάση πληρωμών θα αρχίσει να
ξετυλίγεται το κουβάρι του ξηλώματος αυτής της
πολιτικής στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, κάνοντας τα διλλήματα (μέσα ή έξω από το ευρώ) να
μοιάζουν με φαντάσματα άλλων εποχών.
Μπορούμε να πάρουμε τις ευθύνες μας;
Είμαστε πάλι σε ιστορική εποχή μετάβασης, το
αν θα μπει ή όχι η σφραγίδα μας θα καθορίσει το
προς τα πού.
Η ιστορία δεν ξέρει από συγγνώμες.
Βασίλης Τζαφάς

Υ.Γ. Αυτοκτονία στο Σύνταγμα για λόγους οικονομικούς.
Μπήκαν στην πόλη οι εχθροί…

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

5

...Εκλογές 2012

Παραλήρημα... εκλογικό
ΟΙ ΑΛΙΜΟΝΟΙ (Τσοχατζόπουλος)
-ψηλέα μου, πιάσανε εκείνον που γέρνει !
-ποιόν εννοείς κοντέ?
-να εκείνο με τα υποβρύχια παραμορφωμένε
μου !
-επιτέλους αναδύθηκε η Δικαιοσύνη !
-δεν κατάλαβες ψηλέα μου
-τι δεν κατάλαβα δηλαδή ?
-δεν τον τσιμπήσανε για την ανάδυση,αλλά για
την κατάδυση
-δεν σε καταλαβαίνω στ αλήθεια
-για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος τον τσιμπήσανε
-α είπα κι εγώ..
-τι περίμενες δηλαδής?
-αυτό που δεν κάνανε !
-τώρα δεν καταλαβαίνω εγώ να πούμε
-για τις μίζες με τα υποβρύχια εννοώ
-και γιατί λες, πως δεν θα τον τσιμπήσουνε και
γι αυτό?
-γιατί άμα ανοίξει το στόμα του, θα γίνει μεγάλη δίνη
-και τί θα κάνει η μεγάλη δίνη δίκε μου?
-θα ρουφήξει το ΠΑ και θα μείνει το ΣΟΚ !
Μάριος Ζαμπίκος (Μαράκος)

Είναι Πέμπτη 5 Απρίλη. Απόγευμα. Κάθομαι στο μπαλκόνι μου και απολαμβάνω τη δύση,
σκεπτόμενος το επόμενό μου άρθρο για τις Διαδρομές. Μόλις την προηγούμενη μέρα μάθαμε και
το τραγικό συμβάν με τον συνταξιούχο στην πλατεία Συντάγματος. Τώρα τι έχεις να πεις, γείτονα;
Τι άλλο πρέπει να συμβεί σ` αυτόν εδώ τον τόπο για να καταλάβεις ότι η πηγή του κακού είναι το
σάπιο πολιτικό σύστημα που στηρίζεις και ακολουθείς;
Σε σιχάθηκα γείτονα. Εσένα και τις δικαιολογίες σου. Τους όμοιούς σου που δυστυχώς είναι αρκετοί ακόμα. Την Δημοκρατία σου που χρόνια τώρα καλύπτει και σκεπάζει την μπόχα της, πίσω
από το φανταχτερό όνομά της. Η φούσκα που ζούσες τόσα χρόνια έσκασε στη μάπα σου κι ενώ
ακόμα σε φτύνουν, εσύ νομίζεις ότι βρέχει.
Ακούς γείτονα; Είμαι οργισμένος και δεν με νοιάζει αν ξεκίνησα το άρθρο μου κάπως απότομα.
Δεν έχω καμία όρεξη να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου, ούτε να χρησιμοποιήσω όμορφες και
εντυπωσιακές λεξούλες. Τέρμα τα αστεία, τέρμα οι δικαιολογίες. Τέρμα και η ηλίθια ανάληψη
ευθυνών του στυλ... «Η κρίση είναι μια ευκαιρία να ψάξουμε όλοι που φταίμε και εμείς και να
σκαλίσουμε λίγο τον εαυτό μας»… ΠΑΠΑΡΙΑ !!!
Όχι γείτονα δεν θα σου κάνω τη χάρη. Τόσα χρόνια υπήρχαν πολλοί που σου τα λέγανε και που
σου υπενθύμιζαν ότι ζεις σε ένα ψέμα που κάποτε θα τελειώσει. Μέσα σε αυτούς ήμουν κι εγώ.
Δεν έχω λοιπόν καμία ευθύνη και καμία υποχρέωση απέναντί σου. Απ` τη μεταπολίτευση μέχρι
σήμερα βασιλεύουν 3 με 4 οικογένειες που εναλλάσσονταν συστηματικά μαζί με τα φυτώριά τους.
Ήσουν πάντα εκεί να τρως το κουτόχορτο, να ελπίζεις και να γλύφεις. Ήσουν πάντα το έρμαιό
τους.
Σιχάθηκα τα πάντα πια. Σιχάθηκα να κατανοώ τις αδυναμίες σου και την λειψή συνείδησή σου.
Αν έχεις κάνα παράπονο τώρα, τράβα να το εκφράσεις στον βουλευτή της ιδιαίτερης πατρίδας
σου, στον τραπεζίτη της γειτονιάς σου και στον υπουργό του αγαπημένου σου
κόμματος που τόσο λατρεύεις. Αχ, βρε γείτονα κακομοίρη...Μασκαρά, greco... samara.
Έρχεται ο Αντώνης γείτονά μου να σε σώσει και να φέρει την πολυπόθητη αλλαγή. Αλλαγή? Κάτι
μου θυμίζει αυτό...Τέλος πάντων.
Από την άλλη η αριστερά. Η ταλαίπωρη αριστερά που ακόμα παλεύει με τα λυσσακά της και τα
λάθη της. Που κρυφοκοιτάει με φόβο μην πέσει ο κλήρος και πάρει τα κλειδιά του μαγαζιού. Τους
σιχάθηκα και αυτούς. Όπως και κάτι κομμουνισταράδες που γνώριζα κατά
καιρούς με αποψάρα και υφάκι. Ξερόλες και ιδεολόγους εκ του ασφαλούς. Κάτι τύπους που σε
αποκαλούσαν σύντροφο μπας και σε πείσουν να πας προς τη μεριά τους. Χωρίς να ξέρανε ποιος
είσαι ή τι περνάς. Λόγια, μεγάλα λόγια τόσα χρόνια. Αναλύσεις Μαρξιστικές με φόντο την ποικιλία στο τραπέζι και το ούζο να ρέει...
Ίσως με αυτό το άρθρο να θεωρηθεί πως τα τσουβαλιάζω όλα και τα μηδενίζω ή για να το πω και
πιο εντυπωσιακά πως διανύω περίοδο πολιτικής σύγχυσης (ουάου !). Δεν με νοιάζει όμως πια
ούτε αυτό αφού πρώτα απ` όλα τα έχω με μένα. Δεν είμαι εδώ ούτε για να προτείνω κάτι, ούτε
για να παριστάνω τον ειδικό. Έτσι κι αλλιώς από προτάσεις και αποψάρες μπουχτίσαμε κι από
ειδικούς γεμίσαμε... Για να γίνω όμως πιο συγκεκριμένος για το άτομό μου, δεν έχω πρόβλημα
να πω το εξής... Όσοι με ξέρουν, ξέρουν ότι πολιτικά από μικρός υποστήριζα το ΚΚΕ, πιο πολύ
λόγω οικογενειακών καταβολών. Τα τελευταία χρόνια όμως τρέφω μια συμπάθεια στο ΝΑΡ και
κατ` επέκταση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ποτέ μου όμως δεν εντάχτηκα πουθενά και ούτε σκοπεύω να το
κάνω. Ήθελα πάντα η σκέψη μου να είναι ανόθευτη και πάνω απ` όλα αυθόρμητη.
Παρεμβαίνω χρόνια τώρα με διάφορες διαδικασίες και τρόπους που πάνω από όλα ταιριάζουν
στην ψυχή μου και ένα από τα όπλα που χρησιμοποιώ είναι η μουσική και οι στίχοι μου.
Λοιπόν, γείτονα πατριώτη και περήφανε για να τελειώνουμε... Μιας και σε πήρα απόψε μονότερμα και έρχονται κι εκλογές (oou yes !) ξέρεις πολύ καλά τι πρέπει να κάνεις. Συνέχισε λοιπόν
όπως προστάζει το κλούβιο σου κεφάλι κι εγώ θα συνεχίσω να βολεύομαι πίσω από τον αυθαίρετο όρο του «καλλιτέχνη» ώστε να μπορώ με ευκολία και όποτε μου καπνίσει να κράζω, έτσι για
να γουστάρω.
Να την χαίρεσαι την γαμωχώρα σου γείτονα. Εγώ δεν ανήκω εδώ. Εγώ ανήκω σε αυτούς που
δεν ανήκουν πουθενά...
Υ.Γ. Οι συνθήκες σύντροφε όχι μόνο έχουν ωριμάσει αλλά...πεθαίνουν σιγά-σιγά.
Dave (Φράξια)

Αρ. Φύλλου 18

6

Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Είναι κείμενο ενός πολίτη. Το ανακαλύψαμε και το δημοσιεύουμε
δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία».

Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2.
Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς
αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο

λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα».

Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα
και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά
δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους
πολιτικούς. Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι
πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ.
Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα
όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό

ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και
τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η
ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών».
Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά

τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του
ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως ... (δε
χρειάζεται να αναφέρω ονόματα).

Αν είχα τη δύναμη, θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον.
Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της.
Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το
Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας,
αυτός ενεργοποίησε το μόνο... δικαίωμα που είχε, όπως

κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα.

Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση
ήταν σαφής: «Δεν μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που

Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει
έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου
του πρωθυπουργού.
Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς,
απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.
Και το συμπέρασμά ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα

έκαναν οι πολιτικοί οι οποίο εκλέχτηκαν λέγοντας τα
αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.

ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επιΤρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελκυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πο- λάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν....
λίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο
Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε
λαός μπορεί να αποφασίσει».
αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα.

Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις
τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από
το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες.
Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή (κάτι σαν Μνημόνιο 2), το οποίο ψηφίστηκε κατά
πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση.
Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά
του ήταν σαφέστατο: «Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν

προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα
αποφασίσει».

Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση
του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που
δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους
έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν

χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως

Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία.
«Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική
δήλωσή του (όχι, δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).
Μήπως κ. Παπούλια θα έπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας;
Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, τώρα
ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε (ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας) στη χώρα που γεννήθηκε;
Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω την

σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν
εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο
λαό».

Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα
πολίτη; Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος
της Δημοκρατίας....

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Καλό κατευόδιο
για τις Ευρώπες...

Κάτι η κρίση κάτι το ‘φλογερό ταπεραμέντο’ του έλληνα....δεν θέλει και πολύ
να μιζεριάσεις. Θα μου πεις, σώπα ρε άνετε
που δεν σε έχει απασχολήσει-επηρρεάσει η
οικονομική κατάσταση της χώρας και η προσωπική σου κατ’ επέκταση.
Όχι αδερφέ, δεν είμαι γιος εφοπλιστή, ούτε
πλούτισα ξαφνικά χθες βράδυ στο όνειρό
μου.
Όχι αδερφέ, δεν είμαι τρελός ούτε αδιόρθωτα
ρομαντικός.
Όχι αδερφέ, δεν είμαι ούτε ανθέλληνας, ούτε
έλληνας μετανάστης που μιλά εκ του ασφαλούς.
Και κάπου εκεί ανάμεσα στα όχι κρύβετε και
ένα μεγάλο ΝΑΙ!
Ναι αδερφέ και εγώ είμαι στενά και εγώ τα
βλέπω κάθε μέρα γύρω μου και εγώ χαλιέμαι
και εγώ αγανακτώ και εγώ θέλω πολλά περισσότερα απ’ τη ζωή μου.

Αρκετά με τα ρητορικά μου βίτσια
όμως, ήρθε η ώρα να μιλήσω πιο συγκεκριμένα!
Έφυγες στο παρελθόν έλληνα από την χώρα
αυτή που τόσο αγαπάς για να ψάξεις ένα καλύτερο αύριο σε κάθε γωνιά του πλανήτη....
και δικαιολογημένα αφού ο πόλεμος και η
πείνα σου χτύπησαν επανειλημμένα την πόρτα. Μεταξύ μας, αλλά κράτα στο μυαλό σου,
πως δεν είμαστε και ο μοναδικός λαός που
έχει μετανάστευση...Και τελος πάντων ήρθε
και το 2000 plus και η φτώχεια παρεάκι με την
ανεργία σου έχουν κάνει τον βίο αβίωτο.
Είδες το παιδί σου να φεύγει στο εξωτερικό
και να μην γυρνάει πίσω, είδες και τον αλλοδαπό που μέχρι πρόσφατα ‘σνόμπαρες’ γιατί
είναι μετανάστης (και σου τρώει την δουλειά
και δεν έχει και λεφτά και σου βρωμούσε κιόλας γιατί δεν έκανε τακτικά μπάνιο, έλεγες)
να φεύγει και αυτός ακόμα ‘σνομπάροντας’ με
την σειρά του την φτωχή σου χώρα.
Και τώρα? Τι έγινε φιλαράκο? Μήπως άρχισες να καταλαβαίνεις λίγο καλύτερα γιατί δεν
έκανε μπάνιο ο.....αλλοδαπός? Μήπως ένοιωσες λίγο πιο....βαθιά την έλλειψη χρημάτων
και εργασίας? Όχι τίποτα άλλο, απλά σε
θυμάμαι να φωνάζεις με πυγμή και αίσθημα
εθνικής συνείδησης, πως ‘εγώ δεν πήγα στην
χώρα του να του φάω την δουλειά’. Ακούσατε
ακούσατε, ο κύριος ελληνάρας δεν έφαγε ‘ξένες’ δουλειές ΠΟΤΕ στην ένδοξη ιστορία του
αλλά και δεν πρόκειται να γίνει αυτό ακόμα
και τώρα αφού τα δικά μας τα παιδιά είναι

7

...των Αναγνωστών

Σκέψεις και θύμησες
περπατώντας την … Αθήνα!

Αν πραγματικά θέλεις να ζήσεις στην Ελλάδα
τότε πολέμησε για το αύριο της....αν θες να
μεγαλώσει το παιδί σου στην Ελλάδα τότε ενδιαφέρσου στις επόμενες εκλογές πραγματικά και μην το ‘ρίξεις στο βύσμα σου’....αν θες
να εξακολουθήσει να υπάρχει Ελλάδα τότε
σταμάτα να παλεύεις για να σώσεις το τομάρι
σου και αγωνίσου για το αύριο της χώρας...
αν θες μία Ελλάδα πιο ανθρώπινη τότε προσπάθησε για αυτόν τον σκοπό, μάτωσε για
αυτό το σκοπό, παραγκώνισε τις μικροδιαφορές που έχεις με τους συνανθρώπους σου και
βγείτε στον δρόμο μαζί..... Αν τέλος δεν κάνεις
τίποτα για όλα αυτά που συμβαίνουν στην
χώρα μας, τότε σταμάτα να μας κουράζεις
με την μιζέρια σου και καλό κατευόδιο για τις
Ευρώπες....και μια τελευταία χάρη σου ζητώ,
πάψε να παριστάνεις τον έλληνα.....Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΜΕ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΑ
ΤΑ ΧΕΡΙΑ.

Ένα βήμα μπροστά… «κρίση»!
Ένα βήμα πίσω… κούρεμα!
Δύο βήματα μπροστά… ανεργία!
Δύο βήματα πίσω… αθλιότητα!
Κάθεσαι και σκέφτεσαι… πόσο κοστίζει ένα κούρεμα; Ο μπαρμπέρης στη γωνία δεν απαντά…
Σε φτύνει… Στρίβεις σε μια γωνιά… φοβισμένοι
άνθρωποι σε κοιτούν! Τους φοβάσαι και σε φοβούνται…Ξοφλημένοι φασίστες φωνάζουν δυνατά!
Ενίοτε ονειρεύονται πως πηδιούνται με τον Γκαίρινγκ ή τον Ρόζενμπεργκ…
Γιατί ρε γαμώτο ο κόσμος δεν ξερνάει την αθλιότητα; Κάθεσαι
και σκέφτεσαι… Υπάρχει «καλή» σοσιαλδημοκρατία; Υπάρχει
«όμορφη» βαρβαρότητα; Υπάρχει «σωστός» καπιταλισμός;
Κάπου μακριά εμφανίζεται μια κάλπη!
Την προσπερνάς αλλά σκέφτεσαι: δεν θα τους κάνω τη χάρη!
Γυρνάς πίσω και «χαμογελάς»… Απορία…
Πόσο κάνει ένα… οικονομικό μέτρο; Πόσο κάνει μια… τροπολογία;
Το όπλο εκπυρσοκροτεί… Ασπρόμαυρα κάδρα του Ματιέ…
μαύρες θύμησες!
Ως εδώ όλα πάνε καλά… ως εδώ όλα πάνε καλά… Σημασία,
όμως, δεν έχει η πτώση… αλλά η πρόσκρουση!
Κατηφόρα… η Αθήνα γελάει και ας την «κυβερνούν» νεοφασίστες…Έχει την πλατεία… και θα την έχει για πάντα… Η πλατεία ήταν γεμάτη από το νόημα που χει κάτι απ τις φωτιές…
Σιγή… και τρόμος! Η πλατεία γέμισε μπάτσους… τάξη! Ασφάλεια για όλους… όχι μόνο για τους απροσάρμοστους! Καπελάκια λευκά ανεμίζουν πάνω από χακί στολές…Μιλάει ο δοτός…
Γερμανία του 33! Αηδία…
Άντε πάλι πίσω… «Κρίση»… Λοιπόν, πάλι από την αρχή…
Κάθομαι στην πλατεία και αρχίζω να μετρώ… Κρίση… Θάνατος… Βαρβαρότητα… Ελπίδα!
Και σε λίγες μέρες εκλογές!
Ύπαρχοι στην σειρά… βρωμάνε προδοσία! Πεσμένοι στα γόνατα προσκυνούν το «θείο» ευρώ… Κρύος ιδρώτας… μη χάσουμε το ευρώ! Ας χάσουμε τη ζωή μας… ας χάσουμε τη σκέψη
μας… Το ευρώ… Το δοτό συνονθύλευμα πηγαίνει μπροστά…
Έχει μεγαλώσει πια… Είναι «δημοκρατικό»… είναι «αριστερό»… είναι «πράσινο»… Το σφαγείο είναι γεμάτο… αλλά χωράει κι άλλους! Όλοι οι καλοί θα μπουν!
Και μετά πάλι σκέψη! Υγρή σκέψη… Φάλτσα γαβγίσματα ηχούν
στ’ αυτιά μου! Τα πολλά σκυλιά και το ένα σκυλί… Σκατά… το
ίδιο γάβγισμα έχουν! Γραβατομένοι εξουσιαστές με μοχθηρά
μάτια… Αηδιαστικά πρόσωπα με φασιστική μούρη! Αηδία…
Ακούγονται κάτι «λόγια» του Σαββόπουλου… Και το κόμμα με
τραβάει απ’ το μανίκι…
Ρε ‘σεις θα μας φάνε όλους… Τι άλλο πρέπει να γίνει για να
ανάψει η φωτιά;
Παίρνω απ’ τη βιβλιοθήκη το Ουρλιαχτό του Γκινζμπεργκ…
Δεν μπορώ να συνεχίσω… Ξεσπάω σε λυγμούς… Με κρατάνε
όμως οι σκέψεις της ανατροπής…
Βγαίνω έξω… προσπαθώ να ανασάνω μέσα από τα «μαύρα»
σοκάκια της Αθήνας… Οι γελαστοί τύποι με την περίεργη προφορά… με κάνουν να ξεχνάω! Με κάνουν να ελπίζω…
Χαμόγελο…

Κωστής Παπαμιχαήλ

Πάνος Ραμαντάνης

καλά, δεν είναι τίποτα μελαμψά ούτε και τίποτα αμόρφωτα...ορίστε μας! Σ’ αυτό το σημείο
ο υπολογιστής που πληκτρολογώ το κείμενο
αρνήθηκε να εμφανίσει 5 σελίδες γέλια επομένως αλλάζω παράγραφο.

Και τώρα λοιπόν που νομίζεις πως
αρκετά μας ‘έσουρα’ και αφού ξέσπασα λίγο
με τους ρατσιστές, ήρθε η στιγμή να εκφράσω
τα κατηγορώ μου!
Κατηγορώ λοιπόν το φλογερό σου ταπεραμέντο που το θυμάσαι κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα αλλά για καμιά πορεία ούτε λόγος.
Κατηγορώ την δημοκρατία σου που την αναφέρεις πλέον λες και εσύ προσωπικά την
κρατάς ζωντανή, ενώ στις εκλογές βρίσκεις
ευκαιρία να κοιμηθείς και εσύ μια μέρα λίγο
παραπάνω.
Κατηγορώ εμένα που κάθομαι και γράφω και
δεν έχω ζωστεί ακόμα με εκρηκτικά να πάω
μια τσάρκα απ’ την Βουλή!
Κατηγορώ την μιζέρια σου...την μικροπρέπεια σου....την ελαττωματική σου μνήμη...

Δεν έδωσα λύση στα προβλήματα
κανενός και το ξέρω...αλλά κάνε μου την χάρη
αδερφέ...την επόμενη φορά που θα αρχίσεις
την μουρμούρα σκέψου τα λίγο καλύτερα...

Αρ. Φύλλου 18

8

Το Λακωνίζειν...
@

Στην ανθρώπινη κωμωδία αλλάζουν οι
κομπάρσοι και πολλές φορές η παράσταση παραμένει η ίδια, σήμερα ξεπετάγονται δημαγωγοί,
ψευτοσωτήρες, φανατικοί κάθε είδους και αγορεύουν στα κανάλια και τις εφημερίδες και δεν ξέρεις
ποιόν να πιστέψεις.
Την απάντηση θα τη βρεις μόνος σου, με τη σεινήδησή σου ήσυχη και την ωριμότητα της σκέψης
σε εγρήγορση. Και αν δεν αλλάξει κάτι τώρα ή την
επόμενη ημέρα των εκλογών, τουλάχιστον αποδέξου ότι ήρθε η ώρα να αλλάξεις εσύ. Η κοινωνία μπορεί και από μόνη της να ανασυγκροτηθεί
απαιτώντας αξιοκρατία, ποιότητα συμφιλίωση
και σεβασμό. Ίσως να μην ξέρεις τι θα ψηφίσεις
ακόμα αλλά προφανώς είναι και αυτό μέρος μιας
διαδικασίας που θα σε κάνει να αλλάξεις αυτά τα
οποία πιστεύεις μέχρι στιγμής.
Για να μην καταλήξεις, λοιπόν απλός θεατής ή στη
χειρότερη περίπτωση συνένοχος στο έγκλημα,
μην περιμένεις τον από μηχανής θεό: σκηνοθέτησε ο ίδιος το έργο της ζωής σου

@

Ο Καμί λέει πως ο αυτόχειρας, με την
πράξη του απευθύνεται στους επιζώντες. Ένας
ηλικιωμένος άνθρωπος αυτοκτονεί στην πιο κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας, το γεγονός χαρακτηρίζεται «τραγικό» λέξη τόσο φθαρμένη, που
δεν μπορεί να εκφράσει την παγωμάρα τον τρόμο
και το αίσθημα αδυναμίας που προκαλεί. Και από
εκεί και περά αρχίζει η βιομηχανία παραγωγής ερμηνείας.
Στο διαδίκτυο, στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, η ελευθερία της έκφρασης οργιάζει ως
συνήθως. Η γκάμα των αντιδράσεων κινείται από
την οργή, την αγανάκτηση ως την πλειοδοσία της
ευαισθησίας.
Σημασία έχει η πράξη του και όχι οι προθέσεις της
πράξης του, τις οποίες ο ίδιος ο αυτόχειρας είχε
φροντίσει να καταγράψει σε ιδιόχειρο σημείωμα.
Η φρασεολογία στο ύστατο σημείωμα του δείχνει
και ηθικούς αυτουργούς όλους εκείνους που προσπαθούν με λύσσα να πείσουν τον κόσμο πως δεν
υπάρχει ελπίδα, πως βάσει σκοτεινού σχεδίου η
Ελλάδα θα καταστραφεί, πως τα παιδιά μας είναι
καταδικασμένα να ζήσουν στη χειρότερη μιζέρια.
Θαρρείς πως ορισμένοι περιμένουν σαν κοράκια
τον επόμενο νεκρό το επόμενο θύμα.

@

Τι θα προσφέρει η κάλπη στον κόσμο;
τίποτα… στα κόμματα, πέρα από τις έκτακτες επιχορηγήσεις επίσης τίποτα, τα μεγάλα κόμματα θα
βρεθούν σε ακόμα πιο δυσχερή θέση από αυτή
που είναι σήμερα και τότε τι θα κάνουν; νέες εκλογές; Ενδεχομένως ο πανικός τους μπροστά στα
δημοσκοπικά ποσοστά που καταρρέουν, τους
ανάγκασε να προσφύγουν στην σκέψη του ό,τι
πάρουμε –πάρουμε.
Η νέα βουλή που από ότι φαίνεται θα είναι πολυκομματική και δεν θα διαθέτει ισχυρές πλειοψηφίες, μπορεί να έχει δυσκολίες στη λειτουργία

της, αλλά σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον. Η επιλογή
του ποιόν θα ψηφίσουμε είναι σίγουρα πολύ δύσκολη, όμως πρέπει να γίνει, και πρέπει να γίνει
προσεκτικά, με σκέψη, σοβαρότητα, ευθύνη. Ειδικά σε αυτές τις εκλογές πού απ’ ότι φαίνεται θα
επιφέρουν ριζική αλλαγή στη σύνθεση της βουλής
και στο είδος της δημοκρατίας μας.

@
Μαυρογιαλούρος και τι δεν έχει ακούσει
ο άνθρωπος στις κοινωνικές συναναστροφές, στα
μέσα ενημέρωσης, στο διαδίκτυο, παντού, όλοι
τον προέβαλαν ως παράδειγμα προς αποφυγή…
«Μαυρογιαλούρος» έγινε συνώνυμο στιγματισμού των πολιτικών.
Αυτό είναι αδικία και πρέπει να αποκατασταθεί,
γιατί ο Μαυρογιαλούρος είναι φωτεινή φιγούρα
της πολιτικής, υπήρξε παράδειγμα προς μίμηση.
Μακάρι να είχαμε σήμερα πολιτικούς σαν αυτόν.
Ας θυμηθούμε τον ήρωα της ταινίας «Υπάρχει και
φιλότιμο» που έγραψε και σκηνοθέτησε το 1965 ο
Αλέκος Σακελάριος, με πρωταγωνιστή το Λάμπρο
Κωνσταντάρα:- Ο Ανδρέας Μαυρογιαλούρος
υπουργός επί των Δημοσίων Έργων επισκέπτεται
την εκλογική του περιφέρεια να εγκαινιάσει το νεόδμητο μαιευτήριο. Ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο
θα τον φέρει σε επαφή με τους ανυποψίαστους
κατοίκους ενός χωριού και θα πληροφορηθεί τις
ρεμούλες που κάνουν οι συνεργάτες του, εξ ονόματος του. Αφού θα πάρει μέρος στις μούντζες
που ρίχνουν οι άνθρωποι… εναντίον του, θα επιστρέψει στην Αθήνα, θα ξηλώσει τους διεφθαρμένους συνεργάτες του, με αξιοπρέπεια θα υποβάλει
την παραίτησή του. Ζούσε στον κόσμο του για ένα
διάστημα άλλα όταν έμαθε την αλήθεια έκανε το
σωστό.
Γιατί λοιπόν το όνομα Μαυρογιαλούρος αντί να
είναι συνώνυμο της ευθιξίας, προβάλλεται ως
ψόγος για έναν πολιτικό. Γιατί το μοντέλο ενός
τέτοιου πολιτικού πρέπει να διασύρεται. Γιατί
όσοι έχουν τις μέρες μας εντελώς αντίθετο βίο
και πολιτεία παραμορφώνουν το είδωλό του; Και
μάλιστα από ομότεχνους του που δεν ξεκολλάνε
από τις καρέκλες ακόμα και όταν τους τραβάνε 10
εισαγγελείς; Ποια εσωτερικά συμπλέγματα ενοχής κουβαλούν ορισμένοι σημερινοί πολιτικοί και
προσπαθούν να παρουσιάσουν αυτή την έντιμη
πολιτική φιγούρα της ελληνικής κινηματογραφικής
μυθολογίας σαν όμοιο τους;
@

Αυτοδυναμία ή ακυβερνησία σε δύσκολες περιόδους οι μονοκομματικές κυβερνήσεις παραχωρούσαν τη θέση τους σε συναινετικές χωρίς
ποτέ να υπάρξει πολιτικό χάος.
Σε αρκετές περιπτώσεις κατά τον 19ο αιώνα αυτό
το υπαρκτό καθόλα ζήτημα επιχειρήθηκε να λυθεί
μ’ έναν απλό τρόπο: τη συμμετοχή προσωπικά
των ίδιων των πολιτικών αρχηγών στην κυβέρνηση. Ο πρώιμος και «καθυστερημένος» νεοελληνικός κοινοβουλευτισμός μερικές φορές ήταν πιο…
προχωρημένος από τον σημερινό.

Δημήτρης Γιατράς
Ο κοινοβουλευτικός βίος άλλωστε άρχισε το 184344, τα χρόνια του Όθωνα με κυβέρνηση συνεργασίας όλων των τότε πολιτικών φορέων, έτσι
και τελείωσε. Μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο
του 1897 η κυβέρνηση Ζαΐμη για πάνω από έναν
χρόνο άσκησε ην εξουσία με τη στήριξη και την
ανοχή των κομματικών σχηματισμών της εποχής.
Κυβερνήσεις συνεργασίας βρέθηκαν με τον ένα
ή τον άλλον τρόπο σε συναινετικά κυβερνητικά
σχήματα:
Το 1843-44 μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου και τη μετάβαση από τη μοναρχία στη βασιλεία.
Το 1862-63 μετά την «Οκτωβριανή επανάσταση»
και την έξωση του Όθωνα.
Το 1877-78 σε μια κρίσιμη φάση του ανατολικού
ζητήματος και της τύχης του υπόδουλου ελληνισμού.
Το 1909-1910 μετά το «κίνημα στο γουδί» και μέχρι την άνοδο στην πρωθυπουργία του Ελ. Βενιζέλου.
Το μεσοπόλεμο, μετά τη μικρασιατική καταστροφή του 1922 αλλά και τη χρεοκοπία του 1932.
Το 1944 λίγο πριν κι αμέσως μετά την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς.
Την περίοδο του εμφυλίου πόλεμου.
Το 1974 μετά την πτώση της Χούντας έως την
πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση Καραμανλή.
Το 1989-1990 με την κυβέρνηση Ζολώτα.
Το αποτέλεσμα των εκλογών εξαρτάται από το
ποιος θα επιβάλει τη δική του συλλογική αφήγηση
στο ευρύτερο δυνατό εκλογικό ακροατήριο. Με άλλες λέξεις ποιο κόμμα θα θέσει με σαφή και άμεσο
τρόπο το κεντρικό δίλημμα που θα κυριαρχήσει σε
συμβολικό και ιδεολογικό επίπεδο.
Το 1974 η αγωνία των πολιτών για επιστροφή
στη δημοκρατία εξασφάλισε στον Κ. Καραμανλή
το ανεπανάληπτο 54% των ψήφων. Το 1981 ήταν
η επαγγελία της αλλαγής και της ανάδυσης των
«μη προνομιούχων». Το 1989 η «κάθαρση» Το
1966 η δημιουργία μιας σύγχρονης Ελλάδας στον
πυρήνα της Ευρώπης. Το 2004 «επανίδρυση του
κράτους» και η συμμετοχή στη νομή της εξουσίας
εκείνων που είχαν αποκλειστεί από αυτήν περίπου 20 χρόνια (1981-2004) με ένα μικρό διάλειμμα (1990-1993).Το 2009 η απαίτηση για ανανέωση της πολιτικής ζωής μπροστά σε ένα εμφανή,
αλλά όχι ακόμα χειροπιαστό κίνδυνο ότι η χώρα
βυθίζεται.
Σε κρίσιμες μεταβατικές περιόδους, πάντα σχεδόν
αναδεικνυόταν κάποια κυβέρνηση συνεργασίας.
Ανεξαρτήτως του θετικού ή όχι έργου της.

@

Δημότες του Βύρωνά μας γίνεται ρεπόρτερ της γειτονιάς σας, γίνεται συνεργάτης της στήλης, δημπσιοποιήστε ότι δυσκολεύει τη ζωή σας
στην πόλη μας ,στείλτε e-mail diadromesByron@
gmail.com για τη στήλη λακωνίζειν.

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

9

...Εκλογές 2012

ΕΚΛΟΓΕΣ 2012 ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ

Η πρωτόγνωρη οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα μας τα 2 τελευταία
χρόνια, έχει δημιουργήσει αναπόφευκτα κρίση κοινωνική και πολιτική. Όχι
ότι τα προβλήματα δεν υπήρχαν και πριν. Απλά ο κόσμος θεωρούσε ότι η
χώρα ήταν σε κάποιο αυτόματο πιλότο και ότι τέλος πάντων «η Ελλάδα ποτέ
δεν πεθαίνει». Πολύς κόσμος βολεμένος πίσω από μια δουλειά άσπρη και
μαύρη, έβγαζε κάποια χρήματα, μερικές φορές χωρίς να ιδρώνει και πολύ.
Γνώριζε ότι παρά δίπλα, κάποιοι επιτήδειοι και βασικά αυτοί που είχαν τα
κεφάλαια στα χέρια τους, έβγαζαν πολύ περισσότερα και μάλιστα τα έβγαζαν και προς Ελβετία μεριά. Αλλά θεωρώντας ότι αυτό είναι «νομοτέλεια»
και ότι δεν μπορούν να κάνουν και τίποτα σοβαρό, τους αρκούσε που είχαν
κάποιο μεροκάματο και μπορούσαν να «έχουν την υγειά τους» και να περνάνε «καλά». Θυμάμαι τι μου είπε κάποιος την περίοδο των Ολυμπιακών. «Δεν
ξέρω τι λες εσύ, αλλά στην Ελλάδα έγιναν έργα. Αεροδρόμιο, Αττική Οδός, η
γέφυρα του Ρίου. Σίγουρα μας στοίχισαν πολλά, φάγανε και κάποιοι, αλλά
αλλιώς δεν γινότανε. Έτσι έχουμε μάθει εμείς οι έλληνες». Το βόλεμα αυτό
βέβαια έφερνε και την «βολεμένη» πολιτική ψήφο. Που ουσιαστικά ήταν η
διατήρηση των 2 κομμάτων εξουσίας στην κυβέρνηση με τον φόβο της ακυβερνησίας και απαξίωση της Αριστεράς που δεν είχε πρόγραμμα εξουσίας
και μάλλον όπως έλεγαν ορισμένοι «δεν θέλει να κυβερνήσει». Βέβαια σήμερα που όλο αυτό ανατράπηκε, την μούντζα την φάγανε και οι 300. Και αυτοί
που κυβερνήσανε και αυτοί που δεν «θέλανε». Και όχι μόνο αυτό. Τρώνε
και τις ευθύνες στην μάπα. Ας με συγχωρέσουν κάποιοι, αλλά αυτό είναι
άδικο. Είναι άδικο να κατηγορούνται αυτοί που κάποτε φώναζαν σε αυτιά
που δεν άκουγαν, που έλιωσαν τις σόλες των παπουτσιών τους διαμαρτυρόμενοι και διεκδικώντας. Είναι δίκαιο βέβαια από την άλλη να κατηγορούνται,
για διασπορά της σύγχυσης, της έλλειψης συνεργασίας και προγράμματος
εξουσίας. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Κυρίως όμως δεν μπορούν πλέον οι
πολλές ομολογουμένως αδυναμίες της Αριστεράς, να αποτελούν άλλοθι για
κάποιο κόσμο, να είναι έξω από την μάχη. Και επίσης να μην προσπαθούν
να ενώσουν την Αριστερά, αλλά να την διασπούν και να την απαξιώνουν. Το
θέμα όμως είναι και κάτι ακόμα. Οι δημοσκοπήσεις και είναι λογικό αυτό,

δείχνουν μια πρωτοφανή πολιτική ρευστότητα. Ο κόσμος εκτός από την απόγνωση βρίσκεται και σε σύγχυση. Είναι αναγκαίο το μνημόνιο ή υπάρχει
άλλος δρόμος. Θα ψηφίσει συναισθηματικά ή διαμαρτυρόμενος. Αριστερά ή
δεξιά και ποιοι είναι αυτοί που την εκπροσωπούν. Δικομματισμός ή «Μικρά
κόμματα». Για πρώτη φορά στις παρέες αναπτύσσεται έντονη πολιτική συζήτηση και ο κόσμος ψάχνει πειστικά επιχειρήματα για να ψηφίσει το ένα ή το
άλλο κόμμα. Κάηκε στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι. Αν κανείς προσέξει τις
διάφορες συγκεντρώσεις, θα δει ότι παρουσιάζονται δειλά –δειλά και κάποιοι παλιοί και νέοι αγωνιστές, που είδαν ότι το πράγμα δεν πάει άλλο. Το να
κάθονται σπίτι τους και να ψηφίζουν κάθε 4 χρόνια δεν είναι λύση. Ο κόσμος
αυτός ανεξάρτητα του ποιο κόμμα ψήφιζε ή αν δεν ψήφιζε κανένα, φαίνεται
να έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Εκφράζει την αγανάκτησή του προς όλα
τα κόμματα. Για αυτό δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς. Αυτό όμως
αρκετές φορές αποτελεί άλλοθι, για να μην συμμετέχει κάποιος στο μαζικό
κίνημα. Αν κάποιοι θεωρούν ότι τα ξέρουν καλλίτερα, ότι έχουν σωστότερες
προτάσεις, πρέπει να δραστηριοποιηθούν και έτσι να δραστηριοποιήσουν
και το κίνημα. Το εργατικό, το κοινωνικό, το συνοικιακό, το πολιτιστικό κ.ά.
Ο πολίτης πρέπει να είναι ενημερωμένος σωστά, ώστε να μπορεί να κρίνει
και να τοποθετείται στα προβλήματα Χρειάζεται να ενεργοποιηθούν τα νέα
παιδιά, που αυτά θα υποστούν στην ζωή τους τις μεγαλύτερες συνέπειες της
κρίσης. Να αναγνωρίσουν την αξία και την αποτελεσματικότητα που έχει η
ενεργή συμμετοχή στο κίνημα και όχι η απάθεια και η απαξίωση της πολιτικής. Χρειάζεται ο διάλογος και ο προβληματισμός να φουντώσει. Με την
προϋπόθεση ότι κανείς δεν έχει το αλάθητο. Γιατί εκλογές έρχονται και θα
ξανάρθουν. Αλλά όπως όλοι ξέρουμε οι εκλογές δεν έλυσαν ποτέ τα προβλήματα. Και κυρίως τα προβλήματα δεν λύθηκαν με το λαό στην γωνία.
Με αφετηρία αυτές τις εκλογές, ας αναλογισθούμε όλοι τις ευθύνες μας. Δεν
μπορεί πάλι να μας φταίνε τα κόμματα.

ΤΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙ

πολιτικοί. Αυτή είναι η μία όψη της αλήθειας. Ποιο ήταν,λοιπόν, το σκουλήκι
που έκανε να σαπίσει το φρούτο ; Ας το συζητήσουμε.

Δεν αντέχω ν’ ακούω όλους
αυτούς που μας οδήγησαν ,
μια ολόκληρη κοινωνία στον
γκρεμό να μιλάνε για πλαστές ευημερίες και για «λεφτά που τα φάγαμε όλοι
μαζί» . Έριξαν τον κόσμο στο λάκκο με τα
φίδια και τώρα στέκονται από πάνω και
κουνάνε το δάχτυλο. Δεν έχουν τσίπα να
σιωπήσουν τουλάχιστον. Ασυνείδητοι και
αδίστακτοι.
Η ιστορία , όμως,
των
κακών, που
κλέβουν
δικαιώματα κ.α από
τους καλούς
(εμάς) , επαναλήφθηκε
πολλές φορές

για να είναι
τυχαία. Σαφώς,
τον πρώτο λόγο
τον είχαν πάντα οι

Δημήτρης Κόκαλης

Οι αιτίες της κρίσης δεν αποκαλύφθηκαν, τα βαθύτερα αίτια δεν αναζητήθηκαν και δεν έχουν αρθεί. Διαπιστώθηκε ότι η χώρα μας βρισκόταν στα
πρόθυρα κρίσης επειδή ξοδεύαμε δάνεια για σπίτια και αυτοκίνητα. Καμία
βαθύτερη αναζήτηση των αιτιών της κρίσης από τους υπεύθυνους. Κανένας
λόγος για τις αντιφάσεις και το χάος στην οικονομία που ενίσχυσαν την απάθεια και η απάθεια συνέβαλλε στην όξυνση της κρίσης. Η προσέγγιση πάντα
τεχνοκρατική, ανανέωση, ανάπτυξη και ηθικές παροτρύνσεις. Στη θέση της
πολιτικής , η ηθικολογία… οι έντιμοι που παρακολουθούν με πίκρα …έντιμη
προσέγγιση των προβλημάτων και η διαπίστωση ότι πρέπει να δουλέψουμε
λιγάκι πιο σκληρά. Αλλά μόνο η πίστη, η ηθική και τα “μεγάλα πνεύματα
“, δεν αρκούν για το ξεπέρασμα της κρίσης. Κανείς δεν μιλάει για προνόμια, για έλεγχο συμφερόντων, για συγκεκριμένες πολιτικές παρεμβάσεις.
Άβουλοι άνθρωποι, ανεπαρκείς, που διαχειρίστηκαν κρίσιμες καταστάσεις.
Που επαναλαμβάνουν συνεχώς αόριστες έννοιες , όπως δημοκρατία , που
«δεν θα εγκαταλείψουν», διαφάνεια , αυτοδιαχείριση,
ανάπτυξη. Που προσπαθούν το φόβο της ανεργίας να
κάνουν παράγοντα προόδου, κίνητρο γι ανάπτυξη. Που
πατούν σε θεωρητικό κενό. Που τα σχέδιά τους μπορεί
να σε εντυπωσιάζουν με τις ημερομηνίες και τα ποσοστά,
μόνο που αντί για πρόοδο και ανάπτυξη, φέρνουν χάος.
Γιατί; Επειδή αντικειμενικά είναι μη πραγματοποιήσιμα. Η κρίση όμως συνεχίζεται και επιδεινώνεται και αυτό οφείλεται στο ότι το σκουλήκι είναι ακόμα
μέσα στο φρούτο.
Β. Πάγκαλος

Αρ. Φύλλου 18

10

...στην Κοινωνία

...ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ...
Είναι διάχυτη η άποψη ότι την Κυριακή 6η Μαΐου
θα κληθούμε να συμμετάσχουμε στις σημαντικότερες Εθνικές εκλογές από το 1946 και μετά !
Η χρονική περίοδος που τρέχει (προεκλογικά
αλλά και μετεκλογικά) χαρακτηρίζεται «ως υψίστης Εθνικής κρισιμότητας» με την έννοια ότι
θα καθορίσει απόλυτα, αποφασιστικά και ίσως
αμετάκλητα την Ελληνική πραγματικότητα για τα
επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον.
Δυστυχώς τα δυσκολότερα είναι μπροστά μας,
απειλητικότερα όσο ποτέ!
Φτάνει λοιπόν κυριολεκτικά «η ώρα των Ελλήνων
πολιτών»!

Το προεκλογικό περιβάλλον.
Το εκλογικό ζητούμενο.
«Δικομματισμός σε κρίση». Αναμφίβολα αυτό είναι το κυρίαρχο στοιχείο της προεκλογικής περιόδου. Δεν θα αναλωθώ σε 30χρονη αναδρομική
κριτική. Ούτε θα εμπλακώ (για λόγους οικονομίας
του άρθρου) σε συνωμοσιολογικού τύπου τοποθετήσεις περί δόλου, διαφθοράς & σάπιου πολιτικού συστήματος. Υπερβατικά θεωρώ ότι όλες οι
κυβερνήσεις των τελευταίων 10-12 ετών απεδείχθησαν επιεικώς πολιτικά ανεπαρκείς και σαφώς
υποδεέστερες των περιστάσεων.
Ειδικότερα από το 2007 και μετά οι κυβερνώντες
επέδειξαν πλήρη έλλειψη στοιχειώδους πολιτικού
αισθητηρίου, συστηματική ανικανότητα εφαρμογής πολίτικου management (σχεδιασμός & πολιτικό marketing σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο),
εσχάτως δε πλήρη, προκλητική, σκανδαλώδη και
εθνικά καταστροφική αδυναμία στοιχειώδους διαπραγμάτευσης με τις συνιστώσες της τρόικα.
Αποτέλεσμα να υφιστάμεθα ήδη τα μνημόνια 1
+2 και να οδεύουμε νομοτελειακά προς το μνημόνιο 3 (αυτό που εύστοχα η οψίμως ανανήψασα
Βάσω Παπανδρέου όρισε ως «αποτελείωμα»...).
Να οδεύουμε δηλαδή στην πλήρη καταστροφή &
εξαθλίωση από τους αναξιόπιστους & τους οικτρά
αποτυχημένους.
Δυστυχώς καταλήγουμε ως περιφερειακή Ευρωπαϊκή χώρα φόρου υποτελής!
Η Ελληνική κοινωνία ξεπερνά πλέον τα όρια της.
Η κοινωνική συνοχή διαρρηγνύεται βίαια. Οργή,
απόγνωση, εξαθλίωση, καταπίεση, εξαντλητική
λιτότητα, αβεβαιότητα, στέρηση ελπίδας & διεξόδου, αλλά και έντονα φοβικά σύνδρομα έχουν ήδη
δημιουργήσει ένα εκρηκτικό cocktail με απρόβλεπτες συνέπειες.
Το «νέο κόμμα του μνημονίου», «το κόμμα της
συνδιακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ» ευαγγελίζεται
ότι οι Έλληνες και η Ελληνική κοινωνία θα αποκαταστήσουν ένα νέο βιοτικό επίπεδο ισορροπίας
! Μόνον που θα πρόκειται για την απόλυτη ισορροπία του τρόμου !
Συγκυβέρνηση και Τρόικα είναι πλέον σε σύγχυση, αδιέξοδο και πανικό, διαπιστώνοντας την
πλήρη αποτυχία εφαρμογής της μνημονικής πολιτικής.
Πόσον μάλλον που επαχθή πρόσθετα μέτρα
ύψους 14-16 δις € αναμένεται να εξαγγελθούν ήδη
από τον Ιούνιο!
Ακόμη και το πολυδιαφημισμένο PSI απέτυχε στην πράξη, οι «αγορές» εξαφανισμένες, τα
spreads ξανά στον ανήφορο (1963 μονάδες την

20/4/12). Ακόμη και το ΙΟΒΕ (γνωστό φερέφωνο
της συγκυβέρνησης), στην τελευταία τριμηνιαία
του έκθεση περιγράφει με μελανά χρώματα και με
εμφανή πεσιμισμό την προοπτική 2012-2015!
Είναι όμως το ζητούμενο αυτών των εκλογών η
«μνημονιακή» η η «αντιμνημονιακή» πολιτική
αντιπαράθεση;
Νομίζω ότι τελικά εκεί καταλήγουμε.
Διατρέχουν βέβαια την κοινωνία οι πολιτικές ιδεολογίες με την οποία δυναμική και μετεξέλιξη τους
που επιφέρουν οι διεθνείς εξελίξεις.
Σωστό και απόλυτο ακόμη ότι όλοι μας θέλουμε
την επαύριο των εκλογών η χώρα να κυβερνηθεί.
Να κυβερνηθεί όχι από «αναγκαστικά μορφώματα» τύπου κυβέρνησης Παπαδήμου αλλά από
εκείνους που θα αναδείξει κυρίαρχα ο Λαός!
Είναι άπειρα τα ανοιχτά θέματα που μας περιμένουν στη γωνία!
Μεταξύ άλλων, ύφεση, ανεργία, κόστος ζωής,
ασφαλιστικό, εργασιακά, ρευστότητα αγοράς, δημοσιονομική κάθαρση, υγεία, κοινωνική πρόνοια,
παιδεία (όλων των βαθμίδων), προοπτικές νεολαίας, μεταναστευτικό, εγκληματικότητα, γεωργική
πολιτική, ανοιχτά εθνικά θέματα (Κυπριακό, Μακεδονικό, επανακαθορισμός σχέσεων με Τουρκία
& εσχάτως με Ισραήλ), ενεργειακά (με έμφαση
στην εκμετάλλευση των πιθανολογούμενων κοιτασμάτων πετρελαίου & φυσικού αερίου), διαφάνεια διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών
και τόσα άλλα...Όλα όμως τα ανωτέρω και μαζί
η γνωστή καραμέλα που ορίζεται ως ο απόλυτος
μονόδρομος, ο «αυτοσκοπός της ανάπτυξης», (λες
και η όποια ανάπτυξη είναι ένα μετρήσιμο μέγεθος
που επιτυγχάνεται δια της αδράνειας),
Όλα ανεξαιρέτως λοιπόν εκπορεύονται τελικά
από την εκλογική επικράτηση των μνημονικών η
αντιμνημονιακών κομμάτων η συμπαρατάξεων
κομμάτων.
Το ζητούμενο δεν είναι το παραπειστικό δίλημμα
«ευρώ η δραχμή» τουλάχιστον σε αυτή τη φάση.
Στις κάλπες πηγαίνουμε για να αποφασίσουμε
αν η χώρα θα πορευθεί δέσμια των μνημονικών
επιλογών η θα επαναδιαπραγματευθεί (συνολικά
η επιλεκτικά) τις μνημονιακές συμβάσεις δίνοντας
προοπτική ρεαλιστικής επιβίωσης στον Ελληνικό λαό. Σχετικά δεν είναι τυχαίες οι πρόσφατες,
επανειλημμένες, προκλητικές & εθνικά μειωτικές,
δηλώσεις-προτροπές των εκπρόσωπων ΕΕ, ΔΝΤ,
Γερμανίας «... να ψηφίσουν οι Έλληνες το ΠΑΣΟΚ
η τη ΝΔ προκειμένου να συνεχιστεί απρόσκοπτα
το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων !»

Εκλογικά Σενάρια : Μύθοι &
Πραγματικότητα !
ΣΣ: Επισημαίνεται ότι οι ψήφοι & τα ποσοστά των
κομμάτων που δεν θα εξασφαλίσουν το εκλογικό
όριο του 3%, ουσιαστικά κατανέμονται στα υπόλοιπα κόμματα είναι δε δυνατόν αν υπερβούν το
8-10% (αρκετά πιθανό ποσοστό) να επιτρέψουν
στο πρώτο κόμμα να επιτύχει την πολυπόθητη
αυτοδυναμία με εκλογικό ποσοστό ακόμη και στο
36% !!!
• Στόχος ΝΔ: επίτευξη αυτοδυναμίας, ήτοι επίτευξη ποσοστού 37-41% ανάλογα με το συνολικό
ποσοστό που θα πάρουν τα κόμματα που δεν θα

εισέλθουν στη βουλή.

• Στόχος ΠΑΣΟΚ: επίτευξη ποσοστού άνω
του 25% και παράλληλα διαφορά από τη ΝΔ μέχρι 5%. Με αυτό το συνδυασμό και εφόσον η ΝΔ
δεν επιτύχει την αυτοδυναμία, το ΠΑΣΟΚ θα «έχει
πρόσωπο» για πρόταση συνδιακυβέρνησης.
• Κοινός βασικός στόχος «δικομματισμού»:
- συνολικό ποσοστό άνω του 50%, γεγονός που
σημαίνει και αριθμό εδρών άνω των 180. Έτσι θα
προβληθεί το επιχείρημα ότι ο λαός στην πλειοψηφία του επικρότησε την πολιτική των μέχρι
τώρα δανειακών συμβάσεων και εξουσιοδοτεί τα
«κόμματα εξουσίας» να συνεχίσουν με τα επόμενα μνημόνια. Παράλληλα ένα συνολικό αποτέλεσμα 180-190 εδρών παρέχει δυνατότητα πλήρους
ελέγχου του κοινοβουλίου, πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος από την ερχόμενη βουλή
καθώς και έλεγχο του Προεδρικού ζητήματος το
2014.
- εναλλακτικά,
ποσοστό κοντά στο 45% (με παραλλαγή σεναρίου
κοντά στο 50% αν προσμετρηθούν και οι ψήφοι
των λοιπών συστημικών κομμάτων, δηλ. ΔΗΣΥ,
Δράση & ενδεχόμενα ΛΑ.Ο.Σ) με παράλληλη επίτευξη ενός αριθμού εδρών σημαντικά άνω των
150 (155-160).
• Ευρύτερη Αριστερά:
- Μη επίτευξη αυτοδυναμίας του δικομματισμοί
συνολικά
- Καταποντισμός των υπόλοιπων συστημικών
κομμάτων αλλά και της Χρυσής Αυγής (ιδεολογικοί λόγοι).
- Σε περίπτωση δε επίτευξης υψηλού ποσοστού
συνολικά, τότε η Ελληνική Αριστερά θα κληθεί να
αναλάβει τις ευθύνες της και να διαχειρισθεί τη
συμμετοχή της σε κυβερνητικό σχήμα.
- Άποψη συντάκτη: εάν τα τρία κόμματα της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ) συγκεντρώσουν
συνολικά ποσοστό 30-35% δηλ. 80 έως 100
έδρες, θα έχουν το καθένα χωριστά η και τα τρία
μαζί σημαντικότατο & ουσιαστικό ρόλο μετεκλογικά.
Σε περίπτωση μάλιστα νέας άμεσης προσφυγής
σε κάλπες (περίπτωση μη αυτοδυναμίας ΝΔ), τότε
η «Αριστερή Συμπαράταξη της Ελπίδας» θα έχει
μεγάλες & ρεαλιστικές πιθανότητες/προοπτικές.
• Ανεξάρτητοι Έλληνες:
Ένα ποσοστό άνω του 5% και δημιουργία αυτοτελούς κοινοβουλευτικής ομάδας (> 15 εδρών).
Απώτερο σενάριο ένα ποσοστό κοντά στο 10%
(25-30 εδρες) και ενδεχόμενη συμμέτοχη (στήριξη
η ανοχή) αντιμνημονιακής κυβέρνησης συνεργασίας.
• ΛΑ.Ο.Σ, ΔΗΣΥ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ, ΧΡΥΣΗ
ΑΥΓΗ: αποκλειστικός στόχος η επίτευξη ποσοστού 3% και οριακή είσοδος στη βουλή.
Η στήλη εκτιμά ότι μόνον 2 η το πολύ 3 από τα
ανωτέρω κόμματα θα μπορέσουν να υπερβούν το
όριο του 3%.
• Τα λοιπά κόμματα, ήτοι μεταξύ άλλων:

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ;

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Κοινωνική Συμφωνία, Δράση, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Ένωση Κεντρώων, ΕΠΑΜ, Δημιουργία Ξανά κλπ αναμένεται να
συγκεντρώσουν σημαντικό συνολικό ποσοστό της τάξης του 4-6%.
ΣΣ: επισημαίνεται ότι μια πιθανή μη επίτευξη αυτοδυναμίας της ΝΔ με παράλληλη επίτευξη εκλογικού ποσοστού από το ΠΑΣΟΚ περί το 25%, μπορεί να οδηγήσει
την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να αναζητήσει επιλεκτικές συμμαχίες με την Αριστερά, στη βάση μερικής (και συμφωνημένης με την τρόικα) επαναδιαπραγμάτευσης & προσαρμογής των δανειακών συμβάσεων.
Ακολουθούν στατιστικοί πίνακες :
α) των εκλογικών αποτελεσμάτων των εκλογών 2009 και
2007 ως στοιχείο συγκρίσεων
β) τέσσερα (4) εκλογικά σενάρια για τις εκλογές που
έρχονται με προϋπόθεση 7κομματικης έως 9κομματικης
βουλής, ώστε οι αναγνώστες να εξοικειωθούν με τη σχέση ποσοστών-εδρών και την πριμοδότηση του πρώτου
κόμματος με μπόνους 50 εδρών.
Σημειώνεται ότι ο ισχύων εκλογικός νόμος «κρύβει»
πολλές ιδιαιτερότητες (πχ. στις τετραεδρικές περιφέρειες το 2ο συνολικά κόμμα, για να βγάλει έστω έναν βουλευτή χρειάζεται ποσοστό άνω του 25% !!! )
α)

β)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:
1) Γίνεται αντιληπτό από τα ανωτέρω σενάρια ότι η οριακή
κοινοβουλευτική πλειοψηφία του δικομματισμού επιτυγχάνεται ακόμη και με 37,5 % συνολικά!
Η δε πολυπόθητη πλήρης πλειοψηφία 181 εδρών με συνολικό ποσοστό 48 -50% !
2) Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές (+/- μια έδρα ανά μέτρηση), η Αριστερά συνολικά κυμαίνεται μεταξύ 81 και 97 έδρες.
Πρόκειται βεβαίως για σχετικά αισιόδοξο σενάριο που προϋποθέτει μαζική καταψήφιση της «μνημονιακής» προοπτικής
της χώρας.
Το δε 1ο από τα ανωτέρω σενάρια θα έδινε σε ένα δυνητικό
μονοκομματικό συνασπισμό της Αριστεράς (ενιαίο κόμμα)
πλειοψηφία άνω των 150 εδρών.
Ο νοών νοείτω !
Καλό βόλι !
Θοδωρής Κιτσάκος

11

Η ΡΟΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ
Κι εμείς
κρυβόμαστε πίσω
από το
δάχτυλό
μας...
Ανεχτήκαμε τις
ιστορίες
τους και
δεχτήκαμε τα παραμύθια
τους με
ευχαρίστηση,
χάνοντας
το χρόνο
μας με
μέτριους.

Είναι η πρώτη φορά που τα δύο παραδοσιακά
κόμματα εξουσίας δεν θα μονομαχήσουν
για το έπαθλο της αυτοδυναμίας. Είναι η πρώτη
φορά που θα κατέβουν στις εκλογές με το ίδιο
ακριβώς πρόγραμμα. Με το Μνημόνιο και έναν
αστερίσκο στο τέλος. Το ΠΑΣΟΚ θα λέει ότι εμείς
το φτιάξαμε το Μνημόνιο και η ΝΔ ότι μπορεί να το
εφαρμόσει καλύτερα.
Έχουμε φτάσει στο σημείο μηδέν. Πασχίσαμε
πολύ, καθένας με τον τρόπο του, να το πετύχουμε.
Είμαστε μια χώρα που χρόνια τώρα δεν μπορεί
( δεν θέλει) να διαχειριστεί τα προβλήματά της.
Μιλάμε συνεχώς για τις ευθύνες του πολιτικού
κόσμου. Ναι, η ευθύνες όσων άσκησαν εξουσία,
είναι ολέθριες. Οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της
ΝΔ είναι μοιραίες. Τι κάνουν σήμερα; Γυρίζουν
σελίδα σα να μη συνέβη τίποτε. Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής. Και ανοίγουν άλλες. Αλλά και η Αριστερά μπορούσε περισσότερα και καλύτερα. Το
μεγαλύτερο κόμμα της φαίνεται ότι ζει σε άλλο
πλανήτη. Δεν δημιουργεί καμία παρηγοριά για το
σήμερα, ελπίδα για το δυσχερές μέλλον με όρους
δημιουργικής συνύπαρξης διφορετικών πολιτικών
προσεγγίσεων. Επαγγελματίες πολιτικοί, που δεν
τολμούν να βάλουν το κοινό καλό υπεράνω του
προσωπικού συμφέροντος και των προνομίων.
Δεν τολμούν να δράσουν σαν ιστορικά πρόσωπα.
Η κοινωνία όμως χρειάζεται μια αριστερά που δεν
θα φοβάται να κάνει συμβιβασμούς, αλλά ταυτόχρονα θα επιφέρει ρογμές και ρήξεις στην κοινωνία.
Κι εμείς κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Για τη σημερινή κατάντια της χώρας μερίδιο ευθύνης έχουμε όλοι μας. Ανεχτήκαμε και συνεχίζουμε,
αντιλήψεις που συγκαλύπτουν το πρόβλημα και
προβάλλουν φαντάσματα με «ξένους επικυρίαρχους» και εγχώριους προδότες. Ανεχτήκαμε τις
ιστορίες τους και δεχτήκαμε τα παραμύθια τους με
ευχαρίστηση, χάνοντας το χρόνο μας με μέτριους.
Ας είναι, πλησιάζουμε στις κάλπες και οι εκλογές
μπορεί να αποδειχθούν καταλύτης που θα επηρεάσει, όχι μόνο τη χώρα μας, αλλά ίσως και ολόκληρη την Ευρώπη. Για να γίνει όμως το θαύμα
απαιτείται η δημιουργική συμμετοχή σου.
Β.πάγκαλος

ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ Ε-MAIL: diadromes.byron@gmail.com ή ΠΑΡΕ ΜΑΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 6936 717421

Αρ. Φύλλου 18

12

ΤΕΛΙΚΑ, ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ

ποι συμφωνούν και θεωρούν πια αυτονόητα τα
μέχρι χτες δυσνόητα μονοπάτια της πολιτικής,
για τις διαφορές και τις συγκρούσεις των σχεδίων οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας.
Βέβαια είναι και άλλοι πολλοί που τρώνε την
καραμέλα ‘των αποδιοπομπαίων τράγων’ για
ό,τι στραβό συμβαίνει. Χτές ήταν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και όλοι οι πολιτικοί, σήμερα
είναι όλοι οι μετανάστες και οι ακραίοι αριστεροί
,αύριο έρχεται η σειρά μας ,όπως έλεγε και ο
Μπρέχτ.
Αυτό που ζούμε σήμερα ,νομίζω αποτελεί ένα
ιστορικό σημείο καμπής.
H ευκαιρία
για την πολιτική.
Πόσο μάλλον για τη προοδευτική, την εναλλακτική, την Αριστερή.

Από τότε που θυμάμαι εκλογικές
αναμετρήσεις, πάντα έλεγα ή λέγαμε ότι πρόκειται
για μία κρίσιμη μάχη σε μια δύσκολη εποχή, που
κάνει επιτακτική την ανάγκη ενίσχυσης του τάδε αριστερού ψηφοδελτίου, ανάλογα πάντα της εκάστοτε
ένταξης ή απλά συμπάθειας προς κάποια τάση της
πολυτασικής αριστεράς μας.
Οι κρίσιμες μάχες διαδέχονταν η μία την άλλη, η
ανάγκη ήταν πάντα επιτακτική, τόσο που κάποιες
φορές φτάναμε να διακωμωδούμε και τις μάχες, και
τις ανάγκες, καθώς η κοινωνία τις μάχες τις δεν ήθελε ούτε να τις δεί ,ούτε περισσότερο να συμμετάσχει σε αυτές.
Όσο για τις ανάγκες, τις ικανοποιούσε με την προσδοκία που παρείχε απλόχερα αυτό που αποκαλούσαμε δικομματικό σύστημα εναλλαγής στην εξουσία.
Τώρα που έφτασε η ώρα των εκλογών αισθάνομαι
ανακουφισμένος γιατί για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν για
το πόσο κρίσιμη είναι αυτή η μάχη. Το ξέρουν όλοι.
Επίσης όλοι ξέρουν ότι η δικομματική εναλλαγή στην
εξουσία δεν μπορεί να υποσχεθεί πια τίποτα για
τους ‘πολλούς’, χλευάζει τις προσδοκίες τους , ακυρώνει τις ελπίδες τους για αλλαγή ,επαναδιατυπώνει
το ‘the party is over’ με κυνικά ταξικούς όρους.
Ο νέος συντηρητισμός φοράει τη γραβάτα του ρεαλισμού και ονομάζει λαϊκισμό οτιδήποτε αμφισβητεί
το μονόδρομο που έτσι και αλλιώς εφαρμόζει εδώ
και δύο χρόνια.
Δύο χρόνια που συμπύκνωσαν όλη την ιστορία της
μεταπολίτευσης και όχι μόνο.
Δύο χρόνια αδιεξόδου περιβεβλημένα το μανδύα
του αναγκαίου κακού για αυτούς
που αποτελούν τα αιώνια θύματα της ιστορίας όταν
γράφεται από τους ισχυρούς,
στις πλάτες (κυριολεκτικά) των αδυνάτων.
Δύο χρόνια ενοχοποίησης και λοιδορίας κάθε διαφορετικής προσέγγισης για να μην χάσουν την αίγλη τους τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα.
Είναι ίσως η πρώτη φορά που τόσοι πολλοί άνθρω-

Σε μια στιγμή που πνέει τα λοίσθια η ξενέρωτη
glamour δεκαετία του ’90, με τους μύθους της για
την ισχυρή Ελλάδα, τα πρότυπά της μέσα από
τα έντυπα του Κωστόπουλου, με τις μετέπειτα
χρυσές Ολυμπιάδες, τους κολλητούς, τα λαμόγια.
Σε μια στιγμή που η πολιτισμική ήττα της λαμπερής συσκευασίας του ‘λαμέ καπιταλισμού’ είναι
έκδηλη.
Σε μια στιγμή που ακόμη και οι παπαγαλίζοντες
δημοσιογραφίσκοι, των δελτίων των 8, μιλάνε για
δύο πρώην μεγάλα κόμματα στοιβαγμένα στην ίδια
δεξιά μεριά του πολιτικού χάρτη.
Τώρα μπορεί το ‘άλλο’ να μιλήσει με τόσους πολλούς ‘άλλους’ και να ακουστεί και να συνδιαμορφώσει το γίγνεσθαι χωρίς τα κόμπλεξ της ήττας που
σέρνει το μεγαλύτερο κομμάτι της Αριστεράς.
Πάμε στις εκλογές με τις προβλέψεις να θέλουν οκτώ
τουλάχιστον πολιτικά σχέδια να εκπροσωπούνται
στη βουλή.
Υπερβολικό θα πει κάποιος ,υγιές θα απαντήσω
εγώ, άσχετα με τα εάν πολλά από αυτά μου προκαλούν ναυτία.
Τι έγινε? Έγινε τόσο πλουραλιστική η δημοκρατία
μας?
Απλά νομίζω ότι η ιστορικότητα της στιγμής αφήνει
όλα τα λουλούδια (αλλά και τα αγκάθια) να ανθίσουν.
Μετά τις εκλογές θα ανασυντεθεί το σκηνικό με την
υποχώρηση των υποκειμενισμών, τη σύγκλιση των
όμορων χώρων, την αναχώρηση κάποιων άλλων
την ενσωμάτωση ή τη συμπληρωματικότητα κάποιων τρίτων.
Το στοίχημα όμως θα είναι κατά πόσο θα ευοδωθεί
το σχέδιο που θα επιχειρήσει να αλλάξει τα πράγματα και όχι να τα ερμηνεύσει.
Να μπει στο γήπεδο και να παίξει μπάλα ,παρόλο
που είναι δύσκολος ο αντίπαλος, όχι να παρακολουθεί από τις εξέδρες, ούτε να ζεσταίνει το πάγκο
των αναπληρωματικών.
Να βάλει στη πολιτική επιτέλους το πρόσημο της
Αριστεράς.
Καλό βόλι σε όλους και όλες.
Υ.Γ. Τι και αν ο δρόμος έγινε ίσωμα, κάποιοι πάντα
θα βλέπουν μονάχα ανηφόρες.
Κώστας Πανόπουλος
Σκίτσο Τάσος Παυλόπουλος

Για τα 90 χρόνια
από τη γέννηση του
Τάσου Λειβαδίτη...
Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου
Ο θάνατος περιοδεύει τον κόσμο με τη μάσκα
ενός στρατηγού.
Τα μάτια μας θα ζήσουνε και πέρα από το θάνατό μας
για να κλαίνε.
Φυσάει.
Τα μέγαρα ρίχνουν έναν ίσκιο βαρύ που σπάει
τη ραχοκοκαλιά μας
Τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι
Τα παραμύθια είναι τυφλά
Φυσάει
Φυσάει μέσα από τα τρύπια βρακιά των ανέργων
Φυσάει
Φυσάει μέσα στην οργισμένη καρδιά του λαού
Ο άνεμος μπερδεύει τους δρόμους τις χρονολογίες τα πρόσωπα
Παρασέρνει τη σκόνη απ’ τα πεδία των μαχών
Αυτή η σκόνη θάβει σιγά σιγά την Ευρώπη
Τα χέρια τους είναι έτοιμα να σώσουνε τον κόσμο
Εις τους αιώνας των αιώνων
Ερχόμαστε
Παραμερίστε
Κατεβαίνουμε σαν μια χιονοστιβάδα που όσο
κατηφορίζει μεγαλώνει
Τάσος Λειβαδίτης, 1953
Υ.Γ. Το δελτίο αυτοκτονιών στη χώρα
παίρνει κι αυτό μορφή χιονοστιβάδας.
Ας σηκώσουμε στις πλάτες μας λίγη
από την ευθύνη που μας αναλογεί.
Έχουμε χρέος, αν θέλουμε ακόμα να
λεγόμαστε άνθρωποι, να ανατρέψουμε
αυτό το σκηνικό και οι εκλογές είναι ένα
μονο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Ο αγώνας συνεχίζεται...
Τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ευρώπη οι άνεμοι της αλλαγής φυσάνε
δυνατά...
Μαρία Βλαδημίροβιτς

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Εκεί που ανεβαίνει η ακροδεξιά,
κινδυνεύει η δημοκρατία
Το βράδυ της 6ης Μαϊου, η Αριστερά θα έχει συγκεντρώσει ένα
από τα υψηλότερα ποσοστά στην
ιστορία της μετά την πτώση της
Χούντας. Την ίδια στιγμή, όμως,
η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, οργάνωση που δηλώνει ανοιχτά τη
νοσταλγία της για τη δικτατορία
του Μεταξά και του Παπαδόπουλου, θα έχει καταφέρει να μπει
στη Βουλή, πράγμα αδιανόητο για
μια συμμορία με καταγεγραμμένη
εγκληματική δραστηριότητα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλη τη
δεκαετία του ’90, τα μέλη της χιτλερικής οργάνωσης μιλούσαν στην
τηλεόραση με πλάτη στο φακό, σαν
κοινοί εγκληματίες, ενώ αυτή τη
στιγμή εκκρεμούν δίκες μελών της
για ρατσιστική βία και συμμετοχή
στο οργανωμένο έγκλημα. Μπορεί
λοιπόν τα πρωινά να «προστατεύουν» τις γιαγιάδες, όταν αυτές
πάνε να εισπράξουν τη σύνταξη
στο ΑΤΜ, αλλά αυτά γίνονται το
πρωί• το βράδυ μέλη της Χρυσής
Αυγής προστατεύουν μαγαζιά σαν
κοινοί μπράβοι, για να «προστατέψουν τον Έλληνα που κινδυνεύει»,
όπως λένε οι ίδιοι.
Το πρόβλημα με την ακροδεξιά,
όμως, δυστυχώς δεν σταματάει
εκεί. Ο ΛΑΟΣ, που φέτος κατεβαίνει με τον πρώην υπαρχηγό της
Χρυσής Αυγής στην Α’ Αθήνας,
έχει πιθανότητες να ξαναμπεί στη
Βουλή παρά την υποστήριξη του
Μνημονίου. Αλλά και οι αντιμημονιακοί «Ανεξάρτητοι Έλληνες»,
του Πάνου Καμμένου, ένα κόμμα
με ακροδεξιές θέσεις τόσο στην
οικονομία όσο και στην πολιτική,
θα έχει ένα ποσοστό κοντά στο
10%: πρόκειται για το κόμμα που
υπόσχεται τη δημιουργία φυλακών
στα ξερονήσια και την ανάληψη
του υπουργείου Άμυνας από στρατιωτικούς.
Αν σε αυτά προστεθεί και η ακραία
στροφή της ΝΔ (βλ. δηλώσεις Σαμαρά να «επανακαταλάβουμε τις
πόλεις»), προκειμένου να εμποδίσει ψηφοφόρους της να πάνε στην
ακροδεξιά, καταλαβαίνει κανείς το
πρόβλημα για τη δημοκρατία σε
όλες του τις διαστάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι, με αφορμή την
επέτειο των 45 χρόνων από την
επιβολή της Χούντας, ο νεοδημοκρατικός «Ελεύθερος Τύπος»
διάλεξε να προσφέρει στους αναγνώστες του cd με εμβατήρια, μεταξύ των οποίων και ο ύμνος της
Χούντας. Δύο μέρες πριν δε, κυκλοφορούσε στο Ίντερνετ βίντεο με

αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ να
δέρνουν άγρια έναν απροστάτευτο
μετανάστη• αποδείχτηκε, έτσι, για
άλλη μια φορά ότι οι απόψεις και η
πρακτική της ακροδεξιάς είναι δημοφιλείς σε τμήματα των κρατικών
μηχανισμών.
Πριν από μια δεκαετία, αν κανείς
έλεγε πως θα συνέβαιναν στην
Ελλάδα όλα αυτά, θα ακουγόταν
εκτός τόπου και χρόνου. Φταίει
άραγε η οικονομική κρίση για τις
εξελίξεις αυτές; Κι αν ναι, τότε πώς
εξηγείται ότι η ακροδεξιά σ την
Ευρώπη ανεβαίνει εδώ και είκοσι
περίπου χρόνια – είναι, δηλαδή,
φαινόμενο υπαρκτό ήδη από τα
χρόνια της οικονομικής ανάπτυξης;
Η άνοδος της ακροδεξιάς, στην
Ελλάδα και την Ευρώπη, δεν έχει
μόνο μία εξήγηση, την οικονομία.
Έχει όμως κοινές αιτίες. Οι αιτίες
αυτές έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι η δημοκρατία στα χρόνια
της παντοδυναμίας των «αγορών»
και των πλουσίων, είναι μια δημοκρατία που μειώνεται όλο και περισσότερο. Και γι’ αυτό ακριβώς,
είναι μια δημοκρατία που συγκινεί
όλο και λιγότερο τους πολλούς.
Το αποτέλεσμα είναι η αδιαφορία
για τα κόμματα, η απόσταση και
η αποχή γενικά από την πολιτική. Αντί, δηλαδή, να διεκδικείται
περισσότερη δημοκρατία, πολλοί
είναι αυτοί που εθίζονται στη λιγότερη δημοκρατία.
Όπου και όποτε λοιπόν κέρδισε
η άποψη ότι «όλοι ίδιοι είναι»,
άποψη που ενίσχυσαν τα κόμματα
εξουσίας εδώ και 20 χρόνια (γιατί έγιναν το ίδιο υποταγμένα στις
αγορές και τους πλούσιους), εκεί
ανέβηκε και ανεβαίνει η ακροδεξιά, που εχθρεύεται τη δημοκρατία.
Όμως η άνοδος αυτή, αν δεν εμποδιστεί από την Αριστερά, θα είναι
μια ακόμα νίκη για τους πλούσιους. Κι αυτό γιατί αυτοί οι τελευταίοι, αφ’ ενός δεν είχαν ποτέ ιδιαίτερη αδυναμία στη δημοκρατία, αφ’
ετέρου γιατί σήμερα πλησιάζουν
όλο και περισσότερο το ένα από
τα δύο άκρα, για να προφυλάξουν
την εξουσία τους από την οργή και
την ελπίδα της κοινωνίας. Ας θυμηθούμε απλά ότι η συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με τον ακροδεξιό ΛΑΟΣ
στην κυβέρνηση του ανθρώπου
των τραπεζών Παπαδήμου, ουσιαστικά άνοιξε τις πόρτες της Βουλής
στη χιτλερική Χρυσή Αυγή…
Δημοσθένης ΠαπαδάτοςΑναγνωστόπουλος

13

Δαγκωτή ψήφος
Δεν ήταν μια Κυριακή σαν όλες τις άλλες, δηλαδή γεμάτη υποσχέσεις που
σχεδόν ποτέ δεν τηρεί. Η Κυριακή την έχει αυτή την αναποδιά, σου τάζει
πράγματα όπως χαλάρωση ας πούμε αλλά οι συνθήκες εργασίας ή ανεργίας των προηγούμενων ημερών της βδομάδας, της κάνουν χαλάστρα. Αυτή
η Κυριακή όμως ήταν ημέρα εκλογών, κάποιοι θα πήγαιναν να ψηφίσουν.
Αυτοί που δεν θα πήγαιναν στις κάλπες θα περίμεναν πάλι η Κυριακή να
κάνει το θαύμα της, να τους ξεκουράσει ίσως, η ανοησία ως επίκτητη αρετή
τείνει να μονιμοποιείται !
Αυτή την Κυριακή ξύπνησε λίγο νωρίτερα. Έβαλε στον εαυτό του ένα χυμό
καρότου, στον άλλον ένα μπιφτέκι και λίγο νερό, το πρωινό είναι το σημαντικότερο γεύμα λένε. Μετά βγήκαν βόλτα εφοδιασμένοι με τις ταυτότητές
τους, είχαν σκοπό πρώτα να ακούσουν τα πουλάκια και μετά να πάνε να
ψηφίσουν.
Ο πρώτος που έφερε αντίρρηση ήταν ο αστυφύλακας έξω από το εκλογικό
τμήμα.

«Δεν επιτρέπονται σκύλοι εδώ» του είπε.
«Ενώ γουρούνια επιτρέπονται» του απάντησε. «Θα τον πάρω αγκαλιά» συνέχισε και το πρόβλημα ξεπεράστηκε σχετικά εύκολα.
Μπαίνοντας στην σχολική αίθουσα που αντιστοιχούσε στο όνομά του, οι
πολίτες της εφορευτικής επιτροπής του χαμογέλασαν. Ένας άντρας αγκαλιά
με ένα λευκό σκύλο πάντα συγκινεί, κατά βάθος, αν σκάψεις πολύ, οι άνθρωποι είναι φιλεύσπλαχνα ζώα.
«Ήρθαμε να ψηφίσουμε. Εγώ και αυτός» είπε χαμογελώντας.
Αμέσως κατέφθασαν τρεις εκλογικοί αντιπρόσωποι με ταμπελάκια στο πέτο
τους.
«Που ακούστηκε να ψηφίσει ένας σκύλος κύριε;» είπε αυτός με την γαλάζια
ταμπελίτσα.
«Εδώ παλιότερα ψήφισαν τα δέντρα» απάντησε.
«Δεν είναι αστείο» είπε ο κύριος με την πράσινη ταμπελίτσα.
«Είναι ιδιαίτερος σκύλος, πολύ σοβαρός όταν πρέπει, αστεία κάνει μόνο
όταν είναι χορτάτος» απάντησε.
«Τι ιδιαίτερο έχει;» ρώτησε ο τρίτος της συμμορίας.
«Καταρχήν ψηφίζει δαγκωτό. Επίσης δεν τα βλέπει όλα ασπρόμαυρα. Αυτός ο σκύλος βλέπει χρώματα!» απάντησε.
«Γαβ» πρόσθεσε ο σκύλος.
«Δεν γίνεται να ψηφίσει. Οριστικό!» πετάχτηκε ο δικαστικός επιμελητής που
είχε προστεθεί στην παρέα.
Έδωσε σιωπηλά τον σκύλο σε μια κοπέλα της εφορευτικής επιτροπής πηγαίνοντας να ψηφίσει.
«Μου τον κρατάτε;»
«Ευχαρίστως, αλλά πως σας ήρθε αυτή η ιδέα;» τον ρώτησε χαϊδεύοντας
το ζωντανό.
«Σε αυτές τις εκλογές πρέπει ΟΛΟΙ να ψηφίσουμε. Όλοι όσοι έχουν ψυχή,
αγάπη και μυαλό. Και ο σκύλος μου έχει περισσότερο από ορισμένα ανθρωπόμορφα κοπρόσκυλα» απάντησε.
Ο σκύλος της έγλυψε το χέρι.
Νότας Δημήτρης

14

Αρ. Φύλλου 18

Colpo grosso

Διαβάζουμε στο Σύνταγμα της Ελλάδος, στο άρθρο 52: «Η ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας,
τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση».
Κυρίαρχος δε τρόπος έκφρασης της λαϊκής βούλησης θεωρούνται οι εκλογές
που γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια εκτός εάν αυτοί που έχουν το γκουβέρνο
κρίνουν αλλιώς. Το λογικό βέβαια θα ήταν να ανατρέπεται αυτή η τακτικότητα όταν ο λαός το κρίνει κι όχι όταν βολεύει αυτούς που εκλέχθηκαν για να
υπηρετούν αυτόν και τη βούλησή του. Αλλά ποια λογική και ποια δημοκρατία
να επικαλεστεί κανείς όταν οι δήθεν υπηρέτες του λαού ήταν πάντα οι δυνάστες του;
Η λαϊκή θέληση ωστόσο, έχει εκδηλωθεί με κάθε τρόπο τους τελευταίους
μήνες, στο Σύνταγμα, τους δρόμους, στις πορείες και στις απεργίες. Από τον
Μάη όπου ένας φεϊσμπουκικός χαβαλές εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη σε διάρκεια και συμμετοχή διαδήλωση, μέχρι τις πρώτες μετά από χρόνια πολιτικές
απεργίες του Ιούνη και του Οκτώβρη. Από τις ακυρωθείσες παρελάσεις και
τα γιούχα ως το πάνδημο συλλαλητήριο του Φλεβάρη, όπου αν δεν είχαν
αναλάβει δράση οι γνωστοί στα ΜΑΤ και άγνωστοι σε μας, κουκουλοφόροι,
η δυναμική του θα άφηνε άφωνους ακόμα και τους διοργανωτές του. Σε κάθε
στιγμιότυπο αυτού του θρίλερ που ζούμε, ο λαός είναι παρών και εκφράζει
την αντίθεσή του. Διαδηλώνοντας και απεργώντας, μουντζώνοντας και βρίζοντας. Καθείς με τον τρόπο του.
Το αίτημα των εκλογών έχει διατυπωθεί εδώ και πολύ καιρό όμως οι «λειτουργοί της Πολιτείας» κάνουν συστηματικά τα κορόιδα. Ανασχηματίζονται
και μετασχηματίζονται, μασκαρεύονται και ψεύδονται, κάνουν ότι μπορούν
για να αποφύγουν αυτό ακριβώς που υποχρεούνται εκ του συντάγματος να

κάνουν: να διασφαλίσουν την εκδήλωση της λαϊκής βούλησης. Αντίθετα, κύριο μέλημά τους είναι η εμπόδισή της. Με κάθε τρόπο. Η συνταγή άλλωστε
είναι γνωστή: προπαγάνδα και προβοκάτσιες.
Ωστόσο τώρα, αφού πλέον έχουν ψηφιστεί όλα όσα επιτάσσουν οι πιστωτές
και τα αφεντικά μας, αφού έχει θεσμοθετηθεί η φτώχεια και ο εξανδραποδισμός μας, αφού έχει υποθηκευτεί η ζωή μας για τα επόμενα 20 χρόνια
(για τα μεθεπόμενα 20 θα φροντίσει η επόμενη κυβέρνηση)… έρχονται να
μας ζητήσουν τη γνώμη. Με τρομοκρατία, με ψευδεπίγραφα διλήμματα τύπου «Ευρώπη ή χάος». Με κόμματα και αποκόμματα που πλασάρονται ως
αριστερά, πατριωτικά ή όψιμα αντιμνημονιακά
Αυτές οι εκλογές δεν έχουν ως στόχο την έκφραση της λαϊκής βούλησης αλλά
την εκτόνωση του λαού, όπως ανερυθρίαστα ομολόγησε ο πρώην γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, Σωκράτης Ξυνίδης... Πως ας πούμε εκτονώνεσαι, ρίχνοντας
στον τοίχο μια μπουνιά αντί να την ρίξεις σε αυτόν που σε εκνεύρισε και
τελικώς αφενός ο υπεύθυνος για την κατάστασή σου δεν παθαίνει τίποτα κι
αφετέρου εσύ εκτός από νεύρα έχεις πλέον κι ένα χέρι μπλε μαρέν; Κάπως
έτσι.
Το κόλπο μοιάζει να έχει στηθεί καλά. Σου λέει, αφού έχεις λυσάξει να ψηφίσεις και δεν σκοπεύεις να πας για μπάνιο ή να πιάσεις τον Μάη, θα σε
κανονίσω εγώ. Θα σε εκβιάσω και θα σε τρομοκρατήσω. Κι αν αυτό δεν
πιάσει, θα σε κοροϊδέψω, θα σου δώσω τόσες δήθεν εναλλακτικές ώστε να
παραμυθιάζεσαι ότι αντιδράς και μετά την αποχώρηση από το ταμείο, ουδέν
λάθος αναγνωρίζεται. Πάλι εμένα θα έχεις ψηφίσει αλλά όταν θα το καταλάβεις θα είναι αργά.
Αλλά μάλλον το κόλπο κάπου χωλαίνει.
Πως αλλιώς να εξηγήσεις τη δήλωση του εκπροσώπου τύπου του ΔΝΤ ότι
αυτές οι εκλογές είναι μια «σημαντική ευκαιρία» να ψηφιστούν το ΠΑΣΟΚ
και η ΝΔ…;
Τέτοια ευκαιρία, μια φορά στα χίλια χρόνια. Πρέπει να την πιάσουμε απ’
τα μαλλιά. Πότε θα μας ξαναδοθεί τέτοια ευκαιρία να εκλέξουμε κυβέρνηση
ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ; Μήπως ξαναείχαμε τέτοια φοβερή ευκαιρία στο παρελθόν; Ή
τώρα ή ποτέ!
Άλαλα τα χείλη…
Κι επειδή μάλλον δεν είναι τόσο ηλίθιος ο κύριος αυτός, κάτι άλλο υποκρύπτει
η ανόητη αυτή δήλωση. Μάλλον το σύστημα παίζει το τελευταίο του χαρτί. Η
άνοδος της αριστεράς δεν είναι τόσο ευκαιριακή όσο θα ήθελαν. Δεν πρόκειται απλώς για έκφραση διαμαρτυρίας. Η συζήτηση άνοιξε. Τα ιδεολογήματα
της τελευταίας εικοσαετίας χάνουν πια την αίγλη τους. Η ΕΕ αντιμετωπίζεται
εχθρικά από το λαό και το καμάρι της, το Ευρώ, δεν είναι πια θέμα ταμπού.
Και ο τελευταίος ανιστόρητος και ανυποψίαστος κατάλαβε τι σήμαινε εκείνο
το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» κι αν ακόμα δεν είναι σίγουρος ως προς
τον σοσιαλισμό, νιώθει καθημερινά στο πετσί του τη βαρβαρότητα.
Πράγματι λοιπόν, αυτές οι εκλογές είναι η τελευταία τους ευκαιρία. Θα τους
τη δώσουμε;
Hot tip: Προσοχή στα νεοσύστατα κόμματα με τους όρους Αριστερά, Δημοκρατία, Κοινωνία κλπ στο όνομά τους. Πιθανότατα πρόκειται για απλή
συνωνυμία.
Νατάσα Βαρουχάκη

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

15

2880 Km

Άνοιξη, τα σχολεία στο κλείσιμο της χρονιάς,
το θερμόμετρο στην ανηφόρα, τα κοτσύφια πιάσανε τα περάσματα,
τα γεράνια “πέταξαν”, η λεβάντα δίνει κατά το μωβ. Άμα γίνει και καμιά πενθήμερη εκδρομούλα (αυτές οι μαθητικές ντε) να βγει πιότερο
εύηχη η κραυγή της απελπισίας, ακόμα καλύτερα. Τι πενθήμερη μας
λες; Είσαι καλά; Καλά ντε τριήμερη. Όχι, όχι, διήμερη.
Να πάμε στο Ναύπλιο; Θάλασσα, η παλιά πόλη, η ιστορία, το
Μπούρτζι, το Παλαμήδι, η Αρβανιτιά, μια χαρά δείχνει. Είναι και κοντά, τα χιλιόμετρα λιγοστά, θα βγει χαμηλά το κόστος. Για να κάνουμε μια έρευνα αγοράς.
Λοιπόν με δύο βράδια ύπνο και το πούλμαν, το ποσόν άγγιξε τα
90euro. Ωραία, βουρ στο Λυκειάρχη και άνοιξε ο κατάλογος των συμμετοχών. Τα παιδιά ξέρουν πως κάθε χρόνο θα πάνε κάπου. Πέρυσι
έκατσε η Θεσσαλονίκη. Ε, δε θα βγει το Ναύπλιο; Έτσι νομίζετε. Εδώ
είναι Κολωνός, δεν είναι παίξε γέλασε. Το τραβάγανε από δω, το
τραβάγανε από κει, δύσκολο το εγχείρημα. Οι συμμετοχές άγγιξαν
τις οκτώ. Γκρίζαραν τα βλέμματα, μαράθηκε το χαμόγελο, έσφιξαν τα
χείλη. Βλέπεις οι δυσκολίες σ΄ αυτή τη γωνιά της Αθήνας είναι πολλές και πολύχρωμες. Και τώρα τι κάνουμε; Τι κάνουμε; Ότι κάνουν όλοι
αυτή τη περίοδο. Πετάμε από τη χαρά μας. Το κεφάλι κάτω γιατί δεν υπάρχει πολυτέλεια για τέτοια. Μην είστε και τόσο σίγουροι για τους άλλους. Ποιούς;
Ας πάρουμε το tram και να κατηφορίσουμε στην ανατολική ακτή του Σαρωνικού. Εκεί στη Γλυφάδα. Σε ΄να λύκειο λοιπόν μάθημα επιλογής στη ξένη
γλώσσα είναι τα Γαλλικά. Ωραία και τι με αυτό; Ναι, έχει πρόγραμμα επιμόρφωσης στη Γαλλία για τη δευτέρα λυκείου. Στη Γαλλία; Δηλαδή; Να, πώς να σας
το πω. Τα παιδιά θα πάνε στο Παρίσι για επιμορφωτική εκδρομή. Όπα; Για λέγε. Όπερ σημαίνει 525euro συμμετοχή και βέβαια δεν θα θέλουν και κάτι παραπάνω για φαγητό, souvenir και τα λοιπά; Ναι ρε παιδί μου, ας πούμε άλλα 300euro. Εντάξει, μην πάμε και σε υπερβολές. Και τι έγινε; Τι έγινε; Νομίζετε
ότι ακολούθησαν καταλήψεις, διαμαρτυρίες και μαύρες σημαίες; Πριτς. Καθολική συμμετοχή. Έλα; Τι έλα; Πάμε και παρακάτω. Απαίτηση των γονιών της
πρώτης λυκείου να πάνε και τα δικά τους παιδιά. Κάνετε διακρίσεις είπαν. Μα το πρόγραμμα λέει για τα παιδιά της δευτέρας Λυκείου. Δε πα να λέει το πρόγραμμα για τη δευτέρα, θα πάνε και τα δικά μας παιδιά της πρώτης. Και τι έγινε; Τι θέλετε να έγινε; Καθολική συμμετοχή κι εδώ. “Παρίσι και των γονέων”.
Ξαναπαίρνεις λοιπόν το tram και επιστρέφεις στην πολυχρωμία του Κολωνού. Τι έγινε ρε παιδιά; Εσείς θα πάτε τελικά πουθενά; Κάνουμε μια προσπάθεια
για το Λαύριο . To βιομηχανικό πάρκο θα το δείτε; Έχει είσοδο 5euro και μας δυσκολεύει. Θα πάμε όμως στο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Εκεί που
γκρεμίστηκε ο Αιγέας. Ν΄ έχετε το νου σας .
Έτρεξα στο χάρτη να δω τις αποστάσεις. Είχα και μια θολούρα στο κεφάλι. Στη αρχή έκανα λάθος και μέτραγα πόσο απέχει ο Κολωνός από τη Γλυφάδα.
Λες να με πείραξε το tram; Μπα. Το ξανασκέφτηκα και κατάλαβα το λάθος μου. Παρίσι, Λαύριο πρέπει να μετρήσω. Παρίσι, Λαύριο, αυτό είναι το σωστό.
Κείμενο-φωτό Γιώργος Τζανίνης

Δεν έχω ήχο
Θα πάμε να βγάλουμε τα σωθικά μας μόνο; Θα πάμε να τιμωρήσουμε
το Βαγγέλη και τον Αντωνάκη; Να το ρίξουμε έτσι για την απελπισία
που μας σερβίρισαν; Για το μαράζι, την πίκρα και το χαμένο χαμόγελο; Είναι ένα θέμα θα μου πείτε. Και μένα μου τη δίνει, άι σιχτίρ
λέω. Τι έκανα; Έκλεψα; Ξεγέλασα κανέναν; Όχι. Ναι, ρε φίλε και τι
να κάνουμε; Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Οι απαντήσεις και οι εξηγήσεις ξαφνικά αποκτούν άλλο ειδικό βάρος και περιεχόμενο. Σκύβεις
το κεφάλι, κοιτάς λίγο τις άκριες από τα παπούτσια σου και μένεις
σκεπτικός. Τώρα τι λες;
Την εμπιστεύεστε την αριστερά; Με ρώτησε ο υπάλληλος της ALPHA
στη φάση της συναλλαγής για την ενεργοποίηση της κάρτας. Τώρα
για ποια αριστερά; Από πού να πιάσεις και που να τελειώσεις. Ποια
είναι η καλή και ποια η κακή; Δεν υπάρχει κακή αριστερά. Η αριστερά είναι το εμείς, είναι η ανιδιοτέλεια, ο αλτρουισμός, οι φρέσκες
ιδέες, η υπέρβαση, η εσωτερική κάθαρση, η επικοινωνία, η συνεργασία, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός, οι προτάσεις, η αλήθεια και … Καλά τώρα τι λέτε; Έλα ντε, τι λέω.
Είναι όλοι ίδιοι; Όχι, ρε παιδί μου. Αλλά πώς να το πω. Δε φτάνει ο πετροπόλεμος. Το εισαγγελικό ύφος. Το φταίνε όλοι οι άλλοι. Γιατί ακόμα και τώρα
μοιάζουν πάρα πολλοί πολίτες αυτής της χώρας μουδιασμένοι, “χαμένοι”, αναποφάσιστοι; Γιατί δεν αναγνωρίζουν στο πρόσωπο της αριστεράς την
ελπίδα, το αύριο και μια τσαλακωμένη έστω αισιοδοξία; Γιατί ακόμα και τώρα που χάνεται το “σύμπαν” θα πάνε για μπάνιο ή θα ρίξουν λευκά και άκυρα;
Είναι τόσο ηλίθιοι και αυτοκαταστροφικοί ; Λοιπόν σε πολλά έχουν δίκιο. Η αξιοπιστία είναι δυσεύρετο φαίνεται αγαθό. Οι συνταγές που πείθουν ακόμα
πιο δύσκολες. Μας μπέρδεψες τώρα. Αμ, τι νομίζετε ότι έτσι εύκολα είναι τα πράγματα;
Με τα φωτοστέφανα και τα λάβαρα από μόνα τους δεν βγαίνει η παρτίδα. Πρέπει ν΄ αλλάξουν πολλά. Τα ΄παμε αυτά. Και πρώτα από όλα εμείς. Μπορεί
και οι άλλοι να ΄χουν δίκιο. Ας το σκεφτούμε. Για δέστε τους Ισλανδούς. Πόσες υπερβάσεις έκαναν; Με τα κόμματα, τους στόχους, την καθημερινότητα
τους. Μας αρέσουν τα όχι τους , αλλά αν πάμε στις πρακτικές τους θα τα βρούμε μπαστούνια. Και επειδή εδώ είναι Βαλκάνια και ίσως μας πέσει λίγο βαρύ
το γλυκό, καλό είναι να δούμε με ειλικρίνεια τα λάθη μας για να μη χαθεί και αυτό το στοίχημα. Με ρεβεράντζες και καλοπιάσματα δεν πας μακριά.
Ναι είναι καλή ευκαιρία. Για τα χαμένα χρόνια, τη μιζέρια μας , “το αδειανό πουκάμισο”, “την Ελένη”, τους ποιητές μας, τα βότσαλα στους Καλιανούς, τα
κοτσύφια στο άλσος, Μπας και σκάσει λίγο χαμόγελο, να βγούμε από την ζώσα ύλη της απελπισίας να αποκτήσουμε “ήχο και υλικό “.
Kείμενο-φωτογραφία Γιώργος Τζανίνης

Αρ. Φύλλου 18

16

ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΠΝΙΕΣ
@ Θυμάμαι εκείνο το ανέκδοτο με τον «τύπο»
που πηγαίνει και βλέπει στον κινηματογράφο για
πολλοστή φορά την ίδια ταινία και κάθε φορά τη
ζει λες και τη βλέπει για πρώτη φορά.
Όταν λοιπόν, ένας φίλος του, που βλέπει μαζί
του την ταινία τον ρωτά «γιατί έχεις τόση αγωνία,
αφού την έχεις ξαναδεί και ξέρεις το αποτέλεσμα»,
σε μια σκηνή που ο πρωταγωνιστής πηδά στο
κενό, ο «τύπος» απαντά. «Ελπίζω κάθε φορά ότι
κάτι θ’ αλλάξει».
Κάπως έτσι είναι σήμερα τα πράγματα με τους
ψηφοφόρους ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Αυτοί μου θυμίζουν τον «τύπο» στο ανέκδοτο.
Από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα – σχεδόν 40
χρόνια – βλέπουν το ίδιο έργο και κάθε φορά περιμένουν ότι κάτι θ’ αλλάξει.
Κατανοώ απόλυτα τους
βολεμένους, η μεταπολιτευτική Ελλάδα στηρίχτηκε σε ένα τέτοιο αλισβερίσι. Θα σου κάνω
τούτο το ρουσφέτι κι εσύ
θα με ψηφίσεις.
Κατανοώ τους κατέχοντας μερίδιο από την
εξουσία.
Κατανοώ ακόμη και τους
βλάκες.
Πως όμως να κατανοήσω τους υπόλοιπους?
Πώς να κατανοήσω σχεδόν 2.500.000 ανθρώπους που υπολογίζονται
ως ψηφοφόροι των 2
«μεγάλων» κομμάτων,
στα τελευταία γκάλοπ?
Ο φόβος δεν αρκεί σα δικαιολογία.
Το σοκ της απότομης μεταβολής? Η υστέρηση
της συνείδησης απέναντι στην πραγματικότητα?
Τα μίντια και το βρώμικο παιχνίδι τους στην υπηρεσία της εξουσίας? Ίσως όλα μαζί μπορούν να
αποτελέσουν ένα μικρό άλλοθι. Όμως δεν είναι
αρκετά για να καλύψουν την απορία μου. Ελπίζω στις εκλογές που έρχονται να μου τη λύσει η
στάση τους.
@ Ακούω πολλούς να λένε πως η αριστερά δεν
θέλει να κυβερνήσει. Πως τα αριστερά κόμματα
είναι κόμματα διαμαρτυρίας, πως είναι μικρά και
με αυτό το δεδομένο δεν θα κυβερνήσουν. Το καλύτερο είναι, αυτό το τελευταίο. «Δεν θα ψηφίσω
το Χ κόμμα, γιατί δεν έχει ελπίδες να βγει πρώτο,
παρά το ότι συμφωνώ μαζί του»
Έστω ότι ο καλός αυτός άνθρωπος – και φυσικά όσοι σκέφτονται όπως αυτός – δεν ψηφίζει με
στόχο το ρουσφέτι, αλλά με ανιδιοτέλεια. Καλέ
μου άνθρωπε πως διάολο θα γίνει μεγάλο, πως

θα κυβερνήσει αν δεν το ψηφίσεις. Πόσο δύσκολο
είναι να κατανοήσεις πως η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΨΗΦΟΣ ΟΡΙΖΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ. Εσύ είσαι αυτός που καθορίζει ποιος
θα σε κυβερνήσει.
@ Ακούμε εδώ και 3 χρόνια για τους οίκους αξιολόγησης. Τις αγορές και όλα αυτά τα ΑΓΝΩΣΤΑ
που μπήκαν με την κρίση στη ζωή μας. Γίναμε
λίγο πολύ όλοι οικονομολόγοι. Το έχουμε αυτό
το ταλέντο. Όταν είχαμε τη γρίπη, είμασταν όλοι
γιατροί, με το χρηματιστήριο επενδυτές, κλπ. Σαν
καλοί οικονομολόγοι λοιπόν μάθαμε πως οι οίκοι
αυτοί – όπως ο οίκος fitch κλπ ασχολούνται με την
αξιολόγηση, την ικανότητα, την αξιοπιστία, της οικονομικής μας κατάστασης κι έτσι ανάλογα με το

βαθμό που μας δίνουν, καθορίζεται το επιτόκιο με
το οποίο δανειζόμαστε από τις «αγορές».
@@ μάντολες που έλεγε και ο μπάρμπας μου.
Πριν λίγες μέρες ο οίκος fitch, μείωσε τη βαθμολογία της Ολλανδίας, διότι η ακροδεξιοί έπαψαν
να στηρίζουν την κυβέρνηση. Και καλά κάνανε
αυτοί, δικό τους θέμα, θα μου πείτε, αλλά μήπως
να ξαναδιαβάσουμε την είδηση. Σε μια οικονομία
που δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα, σε μια ισχυρή
και σταθερή οικονομία, στο ζήτημα της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, παρεμβαίνει ο οίκος αξιολόγησης
και απειλεί. Με λίγα λόγια ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ. Μήπως γίνεται πλέον
εμφανής ο ρόλος τους? Μήπως πλέον νοιώθουν
τόσο ισχυροί, ώστε να μη καλύπτουν πια τον αληθινό τους ρόλο? Μήπως επιτέλους κατανοούμε ότι
το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό αλλά ΠΟΛΙΤΙΚΟ?. Πως η υποταγή των λαών είναι ο στόχος
τους?

@ Πάμε και σ’ ένα τελευταίο δίλημμα που βάζει η ζωή, αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Λίγο
πολύ όλοι μας ξέρουμε – λόγω ιστορίας – πως σε
περιόδους οικονομικής κρίσης οι ακροδεξιές –
φασιστικές απόψεις κερδίζουν οπαδούς. Πως η
αγανάκτηση, η ανέχεια, ο φόβος κλπ οδηγεί τους
αδαής στους βρικόλακες του φασισμού. Βλέπουμε
λοιπόν τα άρρωστα εγγόνια του Αδόλφου να αποκτούν μεγάλες πιθανότητες να εκπροσωπηθούν
στη Βουλή. Παράλληλα οι «λατρεμένες» μέχρι
χτες κυβερνήσεις μας, στην προσπάθειά τους να
μη χάσουν την εξουσία, έφτιαξαν και ψήφισαν ένα
εκλογικό νόμο, που μοναδικό στόχο έχει, άσχετα
με τους ψήφους που παίρνουν, να παραμένουν
στην εξουσία. Έτσι δεν μετράνε τα λευκά ψηφοδέλτια, παρά το ότι το λευκό είναι ΘΕΣΗ - δεν
μου κάνει ΚΑΝΕΙΣ -, την
αποχή, τα άκυρα - λες κι
αυτοί ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ
–, δίνουν μπόνους 50
εδρών στο πρώτο κόμμα
(που να φανταστούν πως
κάποια μέρα ίσως κανένα από τα κόμματα που
μας έφεραν ως εδώ, δεν
θα είναι πρώτο).
Όμως δεν τους αρκούσαν
όλα τα παραπάνω και
μέσα στην απληστία τους
έβαλαν ακόμη μια παράμετρο, που θα τους εξασφάλιζε την εξουσία. Τι
κάνανε λοιπόν τα ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΛΑΜΟΓΙΑ? Παίρνει
– λέει – το πρώτο κόμμα
και τις ψήφους των μικρών κομμάτων, που δεν
πιάνουν το 3%, ώστε να
μπούνε στη Βουλή. Με απλά λόγια ΠΑΙΡΝΟΥΝ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΥΣ ΑΛΛΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ. Αποτέλεσμα αν τα μικρά κόμματα, που δεν
μπαίνουν στη Βουλή συγκεντρώσουν ένα σοβαρό
ποσοστό αθροιστικά, τότε το πρώτο κόμμα παίρνει κι άλλες έδρες, τόσες που μπορεί να φτάσουν
και τον αριθμό 40. Δηλαδή το μπόνους να φτάσει
τις 90 έδρες. Έλεος επιτέλους … πολιτικοί απατεώνες.
Κι ας ξαναγυρίσουμε στο δίλλημα. Τι διάολο συμφέρει τελικά? Να μπει στη Βουλή η χρυσή αυγή ή
να μη μπει? Ρητορικό βέβαια το δίλλημα. Αδύνατο
κάποιος λογικός άνθρωπος να δεχτεί τους οπαδούς των «Άουσβιτς» ως συνομιλητές, όμως αποτελεί ένα υπέροχο δείγμα για τον τρόπο που τα
2 – μέχρι χτες – μεγάλα κόμματα διαχειρίζονται τα
θέλω μας. Για τον τρόπο με τον οποίο φαλκιδεύουν τη βούλησή μας. Δε νομίζετε πως είναι καιρός
η πολιτική τους να γίνει μπούμερανγκ?
Σωτήρης Παπαμιχαήλ