P. 1
Farewell

Farewell

|Views: 1|Likes:
Published by Vera Todorovic

More info:

Published by: Vera Todorovic on May 11, 2012
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

05/11/2012

pdf

text

original

Raz-univerzićenje društva

Predao Ret Marut, 4. septembra 2006. 14:54h Kritika akademije1 i njenih stanovnika. Ironično ili ne, Benjamin Franks je sada (2006.) univerzitetski predavač socijalne i političke filozofije. Zbogom buržoaskom univerzitetu.
Nekoliko misli o prikrivenoj autoritarnosti liberalnih institucija

od njegovih beneficija, donose odluku ko će biti naredna generacija studenata. Radije nego da prihvate užasnu istinu da dobijaju svoje bogatstvo i status jer su načinili kompromis sa moćnom elitom, nastavnici preferiraju da veruju da su dostigli svoje mesto jer otelotvoravaju neku vrstu poželjne akademske vrednosti. Tako, kada dođe do toga da biraju nove studente, traže one koji se konformiraju ovim proslavljenim institucijskim običajima. Posledica je da se zamene biraju na osnovu svoje stvarne ili potencijalne sličnosti sa svojim nadređenima. Student je još neoblikovana kopija nastavnika. Drugi oblik elitizma je da viši redovi akademije (tj. univerzitet) postaju eksluzivan klub za dobrostojeće. Nije ni potrebno da se navodi skorašnje uvođenje studentskih kredita pa da se primeti da je univerzitet u ovoj zapadnoj, demokratskoj naciji sve više za bogate da ih ohrabri da budu bogati. Mogu doći samo oni sa neophodnim finansijama i podrškom. Cena kirija, školarina i vrednost nadnica izgubljenih zbog toga što ne rade – novac koji samo oni sa dobrim kreditinim rejtingom, sveuzev, mogu da priušte – to predstavlja prepreku na ulazu, cenu koja tek relativno opada, u vreme visoke nezaposlenosti. Oni koji potiču iz imućnih zaleđina poseduju i tu akademsku prednost da ne moraju da čekaju nedeljama za knjige koje su im potrebne iz biblioteke. Oni mogu da ih kupe direktno od Dillonsa i Waterstonesa i mogu da priušte da zadrže knjige iz biblioteke onih nekoliko dana duže pošto mogu da plate prekomerne bibliotečke kazne. Predrasuda u prilog "javnom" školskom sistemu sa plaćanjem školarina, u sticanju visokog obrazovanja, kao i prateće beneficije toga da je neko u mogućnosti da priušti nova izdanja knjiga i da ima mirno mesto za izradu svojih domaćih zadataka, samo su očekivane prednosti već obezbeđene srednje klase. Jednom kad ste u akademiji troškovi se povećavaju. Univerzitet nije čak ni zasnovan na poželjnim, i prezrenim, snovima o intelektualnom elitizmu, već na njegovom ideološki bliskom rođaku - plutokratiji. Šta je odgovor zainteresovanog, izvorno zabrinutog, studentskog tela? Njemu je stalo. Ono nije slepo, ono može da vidi nepravde. Oni se protive privatizovanom obrazovanju po školama. Ali licemerje studenata je takvo da će ostati i platiti svoje školarine i kredite za troškove, koji zahtevaju povraćaj zajmodavcu. Zatim se studentu nameće finansijski zahtev da se upusti u sitni menadžment. To su pritisci koji se primenjuju istog trenutka čim bljesak fotografije sa diplomiranja osvetli lice uspešnog kandidata. Univerzitet gura studenta u bedu iz koje se može izbaviti jedino prihvatanjem karijerističkog sistema. Poslednjih godina, uglavnom, student više ne tvrdi da je radikalan. Oni koji to čine su nakaradna stvorenja koja praktikuju svoje tele-marketinške sposobnosti prodajući Socijalističkog ratnika i Živi marksizam. Međutim, baš kao i razne druge grupacije u društvu, studentsko telo se voli pretvarati da ima društvenu svest. Oni će pronositi potrošačke simbole svetskog saosećanja. Sa dušom sveca, oni će kupovati Body Shop-ov pepermint losion za stopala, jer kupovina tričavih hemikalija u malim plastičnim flašicama znatno doprinosi rešavanju Ekoloških problema. Ili će subverzivni student nositi crnu kožnu jaknu, ili pocepane vojničke pantalone ili majicu sa sloganom sloboda za Afriku – iskazujući apsolutno neslaganje zaputivši se na predavanje Jane Austen. Protest se prodaje studentu u brižljivo kontrolisanim pakovanjima. U kapitalizmu u kome je sve na prodaju, militantno nezadovoljstvo je tržište u porastu, a student je samo previše voljan da to kupuje i potpomogne prodaju. Oni se pojavljuju sa slikama i parolama kako bi promovisali svoju robu koristeći simbole radikalnog kulturnog napada, slike nemira i pobune, da bi reklamirali svoje rejvove, časopise i svirke. Kada napuste univerzitet, studenti će koristiti ove tehnike u svojim budućim marketinškim poslovima. Naravno, u vreme kada ekonomija zahteva više obučenih birokrata i srednjih-menadžera, moćnici su popustili kako bi više studenata iz radničke klase imalo pristup. Jer oni su, jednom kad

Benjamin Franks, 1990-ih Autor zahvaljuje Institutu velikodušnoj podršci. Prvi objavio Pentagon. Pentagon je imprint IKD. za komparativnu dosadu na

se odvoje od domaćeg okruženja i u dovoljnoj meri zbunjeni moći i bogatstvom institucije, jednako sposobni da se pretvore u prvoklasnu kopilad. Uloga akademije kao polja za obuku za novu rasu birokrata i menadžera pruža podstrek sloganu "Ako ste voleli školu, volećete i fakultet i obožavaćete posao." [1] Pokret od jednog oblika iskustva otuđenja ka drugom je takav da sputava kritičke energije studenata, a njihove sposobnosti da se smatraju osvešćenim nesputanim akterima se umanjuju. Studenti su kućno-dresirani štapom i šargarepom ispitnog i seminarskog sistema, a svaki pokušaj njegovog prekida rezultira jedino time da se studentima pokaže tračak ogromne snage autoriteta institucije. Ona ima svoje privatne snage bezbednosti, svoj sistem kažnjavanja, kao i naklonost države. Takva ogromna snaga zastrašuje brižljivo izolovanog studenta i gura ga u pasivno, impotentno prihvatanje ovog status quo-a. Da bi se obezbedila dezorijentisanost i kontrola okruženja koje dobijaju studenti, univerzitet je odvojen od ostalog, neakademskog sveta. Lokacija kampusa je daleko od bilo kakvih nekontrolisanih uticaja. Čak je i mesto na kom studenti žive pod ograničenjima. Njihova prebivališta se nalaze u okruženju koje je podređeno proizvedenim potrebama studenta. Tako se studenti retko susreću sa njihovim ne-studirajućim vršnjacima pod jednakim uslovima. Stoga i nisu u poziciji da dođu u iskušenje da preispitaju svoje mesto studenta u društvu u odnosu na "drugoga" - ne-studenta. Studenti koji pripadaju radničkoj klasi i drugim manjinskim grupacijama, se možda osećaju strano, korišteni kao amblemi liberalnosti univerziteta. Oni možda ne osećaju da se uklapaju. Stremljenja srednje klase, prosečnog belog buržoaskog studenta, mogu se činiti tuđim. Može izgledati teško da se održi korak sa tim čudnim dobrostojećim stilom života. Može li studentkinja iz radničke klase priuštiti još jednu večeru ili izlazak u klub na još jedno Veče '70-ih sa svojim dobrostojećim kolegama? Ali većina takvih studenata ubrzo shvata da je oponašanje dominantne grupe put ka svetskim bogatstvima. Oni koji se ne povinuju tome uviđaju da univerzitetski život ima malo toga da im ponudi. Izvan univerzitetski-kontrolisanih prebivališta, studenti žive u područjima u kojima dominiraju drugi studenti, u kućama po oblastima u kojima je ranije živela radnička klasa kao što su Selly Oak, Northfield i boljestojeća sirotinja Moseley-a. Studenti ne mare ako je njihov iznajmljeni stan neuredan, niti koliko su u prijateljskim odnosima sa svojim komšijama ne-studentima. Njih ne zanima šta može izazvati njihovo prisustvo u zajednici u kojoj trenutno skvotiraju. Ubrzo će nestati, ostavivši svoju prljavštinu za sobom, uvek se penjući ka rangu gazda. Zato nije čudno što meštani preziru studente. Jedini razlog za čuđenje je što incidenti premlaćivanja studenata nisu češći, ni krvaviji. Kao što je Nietzsche rekao "Što više neko uzleti, toliko će izgledati manji onima koji ne mogu da lete". [2] U ovom kontekstu, to znači da što više neko napreduje u karijeri, njegova interesovanja i želje će biti beznačajniji onima koje su ostavili za sobom. Studenti mogu i dalje da veruju da idu na univerzitet da razviju intelektualne veštine, znanja i napreduju prema zaslugamaiv. Možda ovu varku o njihovoj stvarnoj poziciji najbolje ilustruje činjenica da mnogi studenti veruju da bi se nasilno usprotivili bilo kojoj akademskoj instituciji koja pravi diskriminciju među potencijalnim studentima po osnovu boje kože ili uverenja, ali ne čine ništa kada ista institucija odbija studente na osnovu njihove imućnosti. Nakon svega toga, univerzitetsko odeljenje [Odeljenje za studije kulture, Birminghamski Univerzitet] zahteva u obrascu za prijavu da budući postdiplomci pruže dokaz o tome da će imati dovoljno sredstava za finansiranje tokom kursa. Doduše, zamoljen sam da naglasim da je to rezultat ekonomskog pritiska kojem je izloženo Odeljenje od strane Akademije. Međutim, izgleda da je Odeljenje, koje tvrdi da je tako kritički nastrojeno, samo previše pomirljivo u svojim odnosima sa postojećimmoćima. Konsekventno, nije iznenađenje da je, u očima neuniverzitetskog sveta, student postao simbol zatucane

buržoazije. Situacionistički-orijentisan pisac Mustafa Khayati naziva studenta "najuniverzalnije preziranim stvorenjem“. To jest kada se samo izuzmu: "policajac i sveštenik." [3] A to se jednako dobro na to i odnosi, jer su to dva oblika rada koje nastavnik sada obavlja. 1. Nastavnik kao policajac Ne samo Studije kulture posebno, nego je i cjelina liberalnih humanističkih nauka uopšte, uključena u potiskivanje društvenog revolta. Nakon državnih istražnih tijela, kao što je Specijalni ogranak, i privatnih industrijskih istraživača, poput Sloboda asocijacije i Zevs objezbjeđenja, društvene nauke su treći dio službi za prikupljanje obavještajnih podataka. Prve dvije očigledne službe nadgledanja rade u interesu vojne obuke, strategije i policije, i često uključuju saradnju univerzitetskih empirijskih, prirodnih nauka. Državno liberalno krilo nadgledanja, sociologija, obavještava o onome što ljudi iz radničke klase misle i radev. Remek-djela sociološkog istraživanja, poput Učiti da se radi [4] Paula Willisa teže da tačno označe potencijalne opasne tačke u postojećem društvu. Andy i Mark Anderson objašnjavaju ovaj egzaktni fenomen u svom eseju Zašto revolucionari nisu uspjeli. Sociolozi srednje klase su savjetnici i obavještajci svoje klase…oni teže da otkriju…znake kad djela i stavovi radničke klase pokazuju znake da će postati prijetnja stabilnosti dominantne pozicije njihove klase. Sigurno, oni ponekad promaše, kao što su 1981. i 1991. pokazale pobune diljem zemlje. Ali takođe i pogode. Ovi univerzitetski-obučeni sociolozi otuda igraju važnu ulogu u pomaganju da njihova klasa ostane dominantna. [5] Postoje druge metode u kojima studije kulture pomažu dominantnoj klasi. One kradu radikalizam od onih koji napadaju dominantnu hegemoniju. Ni jedna tema, bez obzira koliko nevažna ili minorna bila u arsenalu pobunjeničkih napada, nije bezbjedna od grabljive kandže sociologa kao kulturnog imperijaliste. Rap muzika, mladalački trendovi, crni revolt, gej oslobođenje, štrajkovi, mrtve straže, eksplozije, marševi. Sve je trivijalizovano u monotonom otezanju govora univerzitetskog odjeljenja. Čak su postojali ispiti o revolucionarnoj politici na kraju semestra. Istraživači mogu da tvrde da su radikalni da bi stekli povjerenje grupa koje istražuju. Ali njihov cilj je uvijek da svoje akademske interese stave na prvo mjesto. Njihov posao je da njihove knjige budu objavljene i da jačaju reputaciju svog odjeljenja. Radikalizam istraživača je poput onog studentskog, samo obilježje mode i prigodnosti. Politička borbenost je naprosto još jedna roba, a glavni konzumenti su skoncentrisani na akademiji. Nastavnik djela kao radnik obezbjeđenja protiv bilo koje potencijalne studentskog pobunjenika. Oni koriste dvije forme taktike. Jednu otkrivenu a drugu prikrivenu. Očigledniji izrazi njihovog autoriteta nad studentima su u pogledu ocjenjivanja eseja, ispitnih ocjena, preporuka i referenci. Oni mogu, u trenucima pokazivanja svoje nesposobnosti, pokazati svoju stvarnu moć. Upravljač, da navedemo primjer Petera Knighta, Direktora Birminghamske Politehnike2, suspendovao je i izbacio problematične malobrojne studente. On je mogao da odluči ko može da zakorači u privatnu sredinu univerziteta. Nastavnik češće koristi suptilnije tehnike da bude siguran da studenti neće preduzeti istraživanja univerziteta, iznad naprosto površnih, i da će ona ostati samo teoretska, da nikad neće napredovati do domena primjene ili potencijalno nezadovoljnog postdiplomca – oni će nagovijestiti mogućnost učestvovanja u nastavi i finansijske nagrade za povlačenje disciplinske linije.
2

Zahvale Ovo je dorađena verzija teksta koji sam pozvan da napišem na Radikalnom istraživanju u akademiji, konferenciji održanoj na Odeljenju za studije kulture [OSK] Birminghamskog Univerziteta, 17. juna 1992. Tekst je izložen publici sastavljenoj od do-diplomskih i post-diplomskih studenata, i nastavnika. Na rad je uticala, ali ga nije i inspirisala, Beda studentskog života Mustaphe Khayatija… . Više su me ispirisale ideje mog sa-druga „sitno-buržoaskog avanturiste” Simona Sadlera. Ohrabrenje i saveti Roberta Grosea, Rebecce Gadd, Sedie Plant i osoblja Pentagona su takođe imali veliki značaj. Kopije ovog teksta su besplatno dostupne od Pentagona, mada su donacije za pokrivanje troškova dobrodošle. Tekst se može umnožavati bez zahvale ili dozvole.
++++++++++++++

U okviru liberalnih umetnosti i društvenih nauka (geografije, sociologije, studija kulture itd.) – iznesene su tvrdnje o radikalnom potencijalu istraživanja koja se odašilju sa ovih odeljenja. U vezi sa tim tvrdnjama postavljam tri centralna pitanja: (1) Može li univerzitet biti arena za radikalnai istraživanja? (2) Mogu li studenti i nastavnici biti radikalni? (3) Postoje li, za radikalno istraživanje, alternative univerzitetu? U svakom slučaju, najpre je nužno dati definiciju o tome šta podrazumevamo pod „radikalnim istraživanjem”. Minimalno ćemo ga, zarad prigodnosti, opisati kao: sistematsko istraživanje društvenih događaja u svrhu promocije egalitarnog programa. To znači da je to istraživanje koje nastoji na izjednačavanju savremenih nesrazmernih odnosa moći. To kao posledicu nameće prvo pitanje, koje je od vitalnog značaja: može li institucija, koja je nužno elitistička shodno svojoj prirodi i položaju u društvu, na bilo koji smislen način promovisati program koji će pokušati da uništi postojeće, ukupne nejednakosti u slobodi? Jezgrovitije rečeno, može li privilegovana institucija, kao što je univerzitet, uspešno savladavati privilegije? Ispitivanje autoritarnih tendencija unutar čak i najpatetičnijeg liberalnog odeljenja poput našeg, je važno jer pokazuje jasno otkrivene i povremeno suptilne, prikrivene načine na koje akademija utiče na područje istraživanja. Akademija utiče na izbor teme, prezentaciju, namere i prakse istraživača. Najočitija represivna odlika čak i najtolerantnijeg univerzitetskog odeljenja jeste njegov elitizamii. Od studenta se očekuje da skače kroz akademske obruče, i pre nego što prođe kroz vrata muzeja učenja. Neophodne su reference iz škola i sa radnih mesta, da se osigura da je kandidat barem sposoban da nauči da sluša autoritet nastavnika i administratoraiii. Prethodan odličan uspeh i druge slične kvalifikacije pokazuju da budući student ima sklonost konformiranju izvedba-nagrada, ispitnom sistemu. Nastavnici i drugi predstavnici univerziteta, oni koji su se pomirili sa postojećim heteronomnim društvenim sistemom i primaju neke
1

više i visoko školstvo, ili neka njegova institucija.

kasnije prerasla u univerzitet

Radikal je oslobođen plaćanja a hegemonija je ojačana njegovim prihvatanjem malog autoritarnog položaja. Kao alternativu, odjeljenje može iskoristiti markuzeovski trik – “represivnu toleranciju”. Slažući se sa studentskim kritikama, nastavnik će ohrabriti formiranje beskonačnih odbora. Administrator će, koristeći najstarije trikove – zavadi pa vladaj – ohrabriti studentske predstavnike da sebe vide kao odvojene, i superiorne nad onim studentima koji nisu aktivni u odboru. Srećom, ovakvi sastanci nemaju uticaja, njihov jedini cilj je da bijesnog studenta i bilo kakvog potencijalnog akademskog pobunjenika, čvrsto uvežu u beskrajnu birokratiju. Oni koji stvaraju nevolje završavaju iscrpljeni, obeshrabreni, cinični i istinski vjernici u nepobjedivost moći akademije. U ovom pogledu univerzitet je identičan bilo kojoj drugoj liberalnoj instituciji. Nastavnik kao sveštenik Tradicionalno, glavni zadatak sveštenika je bio da zbuni i dezorjentiše pastvu religijskim mračnjaštvom. Oni su propovijedali mitove o gospodarevim i kraljevim božanskim pravima da vladaju i nemogućnost promjene. U modernom vremenu, nastavnik je taj koji je na sebe preuzeo ovaj zadatak. Društveni fenomen se odjenuo u tajni kod kućno-dresiranog intelektualca. Da uzmemo jedan od mnogih primjera, razmotrimo članak Johna Fiskea o pop zvijezdi Madoni, u kojem on analizira riječi njene pjesme Like a Virgin. U svojoj pjesmi, Madona koristi riječ ”divljina”. Divljina odjekuje... Hristovo preživljavanje i otpor iskušenjima. To odsustvuje iz diskursa o romantičnoj ljubavi. Divljina je, takođe, u religijskom diskursu, divljina Novog Zavjeta, ali je to takođe divljina savremenog urbanog života; bez istinske romantične ljubavi, sekularni ekvivalent religijskoj ljubavi. Tako bismo mogli nastaviti. [6] Tako bismo mogli nastaviti… Nije fer da samo jedan pisac ima specijalni tretman, postoje stotine sličnih primjera gdje nastavnik očajnički pokušava da pronađe značaj u beznačajnom. Ali ova praksa služi da unizi bilo kakvo istinsko istraživanje, povezivanjem3 s ovim, ili bilo kojim drugim pseudointelektualnim bulažnjenjem. Ipak, ovo mračenje ima i drugu namjenu. Ono preuzima događaje i stavlja ih pod kontrolu akademskih vlasti. Ovaj imperijalizam liberalnih umjetnosti, kao i stariji oblici imperijalizma, nameće svoja pravila i poredak onim aktivnostima koje su ranije bile van njegove kontrole, a samim tim i potencijalna prijetnja. U Irskoj su Britanci promijenili imena sela i zabranili upotrebu maternjeg keltskog. Na Tajvanu je Kuomitang nametnuo mandarinski kineski i, koristeći kulturne mehanizme i masovne medije, obeshrabrio lokalne dijalekte. U Britaniji sociolozi nameću svoju terminologiju događaja, obilježavajući teritoriju kao svoju sopstvenu. I kao teolozi koji tumače zločin u smislu grijeha, da bi zadržali značaj u svojoj isključivoj sferi uticaja, tako i istrazivači sa studija kulture govore u terminima “subkulture mladih” i “medijskih predstava” iz istih ciljeva. Da bi podstakli stanovništvo da od njih zatraži rešenja. Naravno, važne teme su razmatrane od strane nastavnika. Ali kao i sveštenik koji želi da postane Papa, student i nastavnik znaju da određena pitanja ne mogu biti upitana, da određene dogme ne smiju biti osporene. Jer nijedan nastavnik ne može tvrditi da univerzitet treba uništiti djelovati u skladu s tim, kao što se ni pontif ne može boriti za raspuštanje Vatikana. Kao i sveštenik, nastavnik će pokušati da pridobije povjerenje studenata. Saslušaće vaše probleme, moliti vas da im vjerujete i,
3

povremeno, takvo povjerenje je opravdano. Ali takođe, to povjerenje je pokazatelj koliko su studenti postali usamljeni i zavisni, primorani da nadzornog policajca koriste kao osobu od povjerenja. Studenti su u potpunosti integrisani u univerzitet. Oni, studentarija, vide svoje potrebe kao identične zahtjevima akademije. Posle nasilnih, seksualnih napada na studente Univerzitetskog Koledža u Londonu, sredinom 1970-ih, studenti su učestvovali na demonstracijama “za stezanje bezbjednosti koledža”, zahtijevajući više stražara. Kao u Orwellovoj 1984., potlačeni proleteri u totalitarnoj državi vole svoje tlačitelje i zahtijevaju još tlačenja kao rješenje za svoje probleme. Koledž, koji uvijek rado pokazuje svoj liberalizam, pristao je na studentske zahtjeve, i doveo još stražara i provjera ličnih karata. Ovo nije smanjilo seksualne napade, ali je izmijenilo mjesto događaja. Ono što se desilo je da su ne-studenti, uglavnom nezaposleni, bili spriječeni da kupuju jeftino pivo u studentskim kantinama, a univerzitetske vlasti su uvećale svoju sposobnost da kontrolišu studentske aktivnosti - i sve to po zahtjevu studenata. [7] Studenti su u tolikoj mjeri integrisani u sistem, da rešenja univerziteta vide kao ona od kojih imaju najviše korsti. Pozitivne osobine Univerziteta Bilo bi suviše lako ignorisati pozitivne osobine akademije, kao što se u anti-teološkom opanjkavanju mogu previdjeti dobra djela crkve. Kao što postoje dobri policajaci i fini teolozi, tako postoje i pristojni nastavnici. Postoje policajaci koji pomažu penzionerima da pređu ulicu, sveštenici koji zastupaju prava manjina i predavači koji će studente častiti pivom. Međutim, to ne može da sakrije njihovnu osnovnu funkciju agenata kontrole. Liberali će često da tvrde da je problem sa crkvom, policijom ili akademijom to što ne predstavljaju stanovništvo. U tom smislu, oni su apsolutno u pravu. Nedovoljno je gej i lezbo policajaca, žena sveštenika, crnih predavača i dobronamjerni pojedinci žele da stvore ravnotežu. Takav rebalans je za pohvalu. Nijedna brižna i misleća osoba ne želi da ovi poslovi budu zabranjeni za žene, crnce ili gejeve. Ali u centriranju svog pokušaja da dobiju na akademiji što vise ljudi iz ugroženih grupa, oni previđaju neke ključne tačke. Ignorišući ova pitanja, dobronamjerni liberali svode svoj projekt na starateljstvo i ispraznost. Ono što oni ne uzimaju u obzir je mogućnost da crnci, na primjer, ne žele na univerzitet. Oni odbacuju ideju da koristi univerziteta ne prevazilaze svoje nedostatke. Za liberale svako mora da želi ono što žele oni - a liberali žele kapitalističko obrazovanje. Oni ignorišu mogućnost, koliko god maglovitu, da postoje alternative koje mogu sadržati većinu prednosti univerziteta, a izostaviti više nedostataka. Ljudi iz etničkih manjina često su bili žrtve policijskog nasilja i predrasuda, i mogli su da iskuse flagrantno neobjektivan sistem sprovođenja zakona. Sistem usmjeren ka zaštiti privatnih, vlasničkih prava elite. Posljedično, policijski oglasi upućeni etničkim manjinama ne uspijevaju da privuku veći broj crnaca i azijata u policiju. Isto tako, obrazovni sistem usmjeren ka stvaranju kapitalističkih mekih policajaca, menadžera osoblja, poslovnih rukovodilaca i socijalnih radnika ima male šanse da pridobije podršku crnaca. Bio bi šok za liberale da bi ne-studenti mogli ne željeti da dijele njihove reformističke namjere. Univerzitet proizvodi istinski važna i kritička, radikalna istraživanja. Imamo sreće da danas postoje govornici unutar akademije koji su morali da biju sopstvene bitke, da bi došli u poziciju da izvedu svoja istraživanja. Univerzitet pruža korisne resurse za stvaranje dobrog rada. Ali treba imati na umu, da za sve dobro, argumentovano, uzbudljivo, kritičko koje je stvoreno,

postoje hektari trivijalnog, banalnog i dosadnog. Uz to, važan rad je proklet povezivanjem. Te knjige besmisla i sofizma nisu proizvedene zato što nastavnici rastu sa željom da pišu bezvrijedne knjige, traće drveće i dosađuju studentima. (Iako je ponekad u ovo teško povjerovati…) Ne, nastavnici proizvode ove knjige zato što moraju da objavljuju članke, da se zaposle, da održe reputaciju kao pisci i kritičari, da se penju uz ljestvicu zaposlenja. Posljedično, dobri i originalni, kritički tekstovi se posmatraju u istom svjetlu kao i otpad. Dolazi se do toga da se posmatraju kao puka sirovina za zaposlenje, čak i ako je to suprotno od piščeve namjere. Ovo prokletstvo povezivanjem izgleda da je neizbježno, dok univerzitet ostaje tako središnji dio naprednog kapitalizma. Činjenica da je univerzitet resurs ne znači da treba da ga koristimo. Posebno ne po cenu našeg integriteta. Nameće se pitanje, ukoliko je univerzitet pristrasna i elitistička institucija, da li je opravdano ostati u njoj samo zato što nam obezbeđuje malo više resursa? I ukoliko izaberemo da ostanemo u njoj, nije li to kukavički akt i nagoveštaj nedostatka principa? Jedan od problema je manjak alternativa. Postoje ljudi koji učestvuju u radikalnim istraživanjima izvan akademskih struktura, koji pišu, uče i istražuju bez prismotre učenih akademokrata. Postoje takođe autonomne grupe koje se oslanjaju na međusobnu pomoć i podržavaju one koji na obrazovanje gledaju kao na neodvojivo od samoobrazovanja. Međutim, ova tela ne mogu dodeliti stepene i dati titule onima sa dobrim vladanjem. Ova prednost je ujedno i nedostatak za one koji žele da prodaju svoje znanje. Dakle, šta su alternative? Reformisati univerzitet tako što će se obučiti nešto više crnih, azijskih, ženskih, gej i lezbejskih studenata da postanu gazde? Ili se uhvatiti u koštac sa moći akademije i uništiti je tako da buržoaski univerzitet više ne postoji? Univerzitet može da bude resurs u službi svakoga, bez ispitivanja ili negativnih upitnika o imovinskom stanju, provera inteligencije ili karijernog usmeravanja, bez izraženog razgraničenja između studenata i predavača, tako da svako može da preda tekst i da svako može da ode da sluša. Međutim, to deluje kao beznadežna utopija. Alternativa akademiji je odlazak, napuštanje univerziteta. Ustanovljavanje manje formalnih, otvorenijih ali ipak rigoroznih struktura, uvek na oprezu da izbegnu kopiranje istih oblika organizacije i prakse, zbog kojih ste i napustili univerzitet, da ih izbegnete. Možda je moguće nastaviti rad izvan univerziteta i u tome uspeti, što bi značilo postati nezavisan od tradicionalnih puteva komunikacije akademije u distribuciji nečijeg istraživanja. Otuda, moraju da se pronađu novi načini za distribuciju rada. Moguće je da će ih tada čitati ljudi izvan stega akademskog života, možda čak i grupa ljudi koje radikalno istraživanje teži osnažiti. To je korak bliže egalitarnom cilju radikalnih istraživanja. Međutim, nema garancije da ova distribucija neće ići prema, ili stvoriti, novu elitu. Takođe, nije sigurno da će sprovođenje istraživanja prestati da bude slaba zamena za akciju. Suočeni smo sa teškim izborom. Nastaviti kao do sada, ili tražiti reforme, ili protresti i uništiti, ili otići? Postoje i druga, osnovnija, samo-istražujuća ispitivanja. Optužbe da oni koji su uživali beneficije od najboljeg obrazovanja koje novac, uticaj i srećne okolnosti mogu da kupe, postavljaju ova pitanja, ne treba da nas spreče da ih postavljamo, odgovaramo na njih i delujemo prema tome. U zaključku, želeo bih da ponovim moj osnovni argument da se univerzitet zbog svoje pozicije u zapadnom, kapitalističkom društvu ponaša kao blokada radikalnom delovanju. To ne znači da pojedinac ne treba da bude na univerzitetu. Ljudi moraju da prodaju svoj rad. Ako je reč o predavaču ili istraživaču, tada to ne zaslužuje okrivljavanje ništa više nego kad radnici u brodogradilištu Barrow prodaju svoj rad za izgradnju nuklearnih

podmornica. Ali kao i radnike brodogradilišta Barrow, predavača se ne može smatrati radikalnim. Naravno, izvan univerziteta, predavač može da baca petrolejske bombe u nemirima, da se pridruži oružanim borbama i da smakne diktatore. Neki predavači su nešto od ovoga uradili – i sve su to radikalni činovi – ali su ove akcije odvojene od njihove uloge na liberalnoj akademiji. Postalo je uobičajeno u ova moderna, ili kako čujem to su postmoderna vremena, za autora da locira sebe u tekstu, kao da ono što sam rekao postaje istinitije ili neiskrenije ako sam žensko, crnac ili ne-jevrejin. Ipak, budući da nisam dovoljno ikonoklastičan da raskinem sa ovom skorašnjom tradicijom (ukoliko to nije suviše oksimoronično) izneću neke stvari na videlo... Ja sam muškarac, pripadnik srednje klase koji je dobrovoljno bio na akademiji 6 godina. Stoga me mogu smatrati i dvoličnim. Međutim, ne pravim se da mi ostanak ovde, ukoliko ostanem, dozvoljava prostor, u ulozi bilo studenta bilo saradnika u nastavi, da učinim bilo šta radikalno. Naprotiv, nastaviti znači ostati reakcionar.
---------------------Napomene 1. Vidi: Bob Black, 'The Abolition of Work' in J. Flemming & P. Wilson [Edt.], Semitoext[e] :SA, [Semitext(e), 19871 ; Na srpskom: Ukidanje rada: http://anarhija-blok45.net1zen.com/ 2. Friedrich Nietzscne, Day Break ? 3. Mustapha Khayati, 'On the Poverty of Student Life considered in its economic, political, psyciiological, sexual and especially intellectual aspects, with a modest proposal for its remedy' [Rebel Press], p.l. Also in K. Knabb [Edt.], Situacionist International Anthology, [Bureau of Public Secrets, California, 1989,] ; Na srpskom: Beda studentskog života: http://anarhijablok45.net1zen.com/ 4. Paul Willis, Learning to Labour: How Working Class Kids Get Working Class Jobs, [Go er, J 5. Andy & Mark Anderson, Why the Revolutionaries Have Failed, [SPLAT, Moseley, 1992], p.14 6. Robert Fiske, 'Madonna' in Reading the Popular, [Hyman, 1989], p.108 7. A Chronology of Anti-Hierarcnical Violence in Mainland U.K., July 1985 - May 1986, Dangerous Times, [London, 1986], p.7 ----------------------

Pogovor U trenutku izlaganja ovog govora bio sam rendgenski zapisnički službenik u lokalnoj bolnici i upravo sam bio započeo postdiplomski kurs na Odeljenju za studije kulture (OSK) na Birminghamskom univerzitetu. Delom kao rezultat odgovora na ovaj govor, napustio sam OSK – i ne planiram da nastavim post-diplomske studije. I dalje sam zapisnički službenik. [Više nije tačno – videti uvodnu zabelešku] Možda bi na većini mjesta jednako dobro moglo stajati i slobodno istraživanje. (I kasnije slobodno delovanje.) ii U ovom odjeljku, elitizam bi možda mogao značiti neku elitu u poslušnosti, ali elita je valjda neko ko ne mora biti pretjerano poslušan. Bar u kontekstu “nejednakosti u slobodi” i “nesrazmernih odnosa moći“! iii U ovom slučaju se od svih traži iste osobina (pokornost), ne pominju se ničije privilegije, savršena raspodjela u skladu s tom osobinom. Znači, gore možda nije najbolje izabrana riječ “egalitarni”. iv Placanje skolovanja iskljucuje siromasne, ali ovo ne osporava. Osporava ga ocjenjivanje mjerenjem neke druge varijable (a ne “intelektualne veštine, znanja”), recimo pokornosti! v Još je opasnije šta rade ovi što ne rade. Preveo Trust ljenih mozgova.
služi tome da svako prevede dovoljno malo da se niko ne smori mnogo.
i

http://doleskole.tripod.com/

trpanjem u isti koš sa glavninom bezvrijednih pisanija.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->