ΤΑ ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ

ή yenice

vardar

Οταν τα καλοκαίρια του 1973 κ 74 με παιρνε ο πατέρας μου μαζί του σε μακρινούς
περιπάτους στις γειτονιές της πόλης,δυσανασχετούσα κουρασμένος κ χαλούσα τις
κρεπ σόλες των πεδιλων μου χτυπώντας τα θυμωμένος στις πέτρες..ο πατέρας
φωτογράφιζε τα παλιά σπίτια της πόλης με μια παλιά kodak..αργότερα κατάλαβα ότι
ήθελε αυτά τα σπίτια να τα ζωγραφίσει..αλλά κ πάλι αυτό δεν ήταν για μένα
δικαιολογία για όλο αυτό το περπάτημα...οι πίνακες που προήλθαν από αυτήν την
διαδικασία εκτέθηκαν σε μια έκθεση ζωγραφικής τον οκτώβρη του 1975 με τίτλο τα
¨Γιαννιτσά που έφυγαν , τα Γιαννιτσα που φεύγουν¨ ..πολλά χρόνια αργότερα..ο
πατέρας έχει πεθάνει...κι εγώ επιστρέφω στην πόλη μετά από μια Οδύσσεια 28
χρόνων...οι πίνακες αυτοί μου δωσαν την δυνατότητα να ξαναγνωρίσω και να
εκτιμήσω καλύτερα τον πατέρα μου ,αλλά και να εκτιμήσω τις εποχές μιας
αθωότητας,σε παλιές γειτονιές ανθρώπινες,σε παλιά σπίτια που εξέπεμπαν μια λιτή
θαλπωρή..σπίτια που δεν υπάρχουν πια..κι έτσι ένα βράδι αναδύθηκε η ιδέα να
εργαστώ πάνω σ αυτούς τους πίνακες και να προσθέσω στιγμές της καθημερινής
ζωής άλλων εποχών ..ήταν κ είναι,μια ευκαιρία για μένα να γνωρίσω τον πατέρα
μου καλύτερα..του οποίου το αέναο κάλεσμα,με την φωνή ενός γερακιού του Πάικου
που φθανε μέχρι του Πρέβελη το ποτάμι στην Κρήτη κ μέχρι της σπιναλόγκας τ
ακρωτήρι..με τράβηξε κ μ έφερε εδώ στα ριζοβούνια του όρους του Πανός..όπου κ
προετοιμάζω τις μεταξοτυπίες κ ένα λεύκωμα ,βασισμένες στους πίνακες
αυτούς..καλοί συμπολίτες προσφέρθηκαν να μου τους δώσουν ώστε να τους
ψηφιοποιήσω..κάποια κοσμούν το γραφείο του Δημάρχου κ τα γραφεία της
πνευματικής φωλιάς του ΙΛΕ Φίλιππος, προσφορά της μητέρας μου Ελένης, κάποιοι
δυστυχώς έχουν χαθεί αλλά θα βασιστώ στις μοναδικές φωτό από κείνη την έκθεση
από το αρχείο του πατέρα μου..Στόχος απώτερος να εκτεθούν κατά την διάρκεια
της Εβδομάδας Γιαννιτσών τον Σεπτέμβρη του 12 υπό την αιγίδα του Δήμου
Πέλλας και φόρο τιμής να αποτίσουν στην αξιοσύνη των ανθρώπων που έφυγαν κ
που την πνευματικότητα υπηρέτησαν..

Κάθε βδομάδα θα δημοσιεύεται ένας από τους 17 πίνακες εκείνης της έκθεσης κ το
τροποποιημένο σκίτσο με τον δικό μου τρόπο
καλό μας διαχρονικό ταξίδι λοιπόν!

Επεισόδιο 1ο

.τέλη της δεκαετίας του 60....τον Σαράφη....ενός αγά...μέχρι το δείλι που θα τους προσκαλεί πίσω στο σπίτι η διαπεραστική φωνή της μάνας.ταυτίζονται με τους ήρωες ποδοσφαιριστές της εποχής....τα παιδιά θα φάνε το φαί τους..το φαγητό μοσχομυρίζει στο τσουκάλι..το φρέσκο ψωμί ζεστό αχνίζει...τον Φουντουκίδη.ενός τουρκόσπιτου..στα χαλάσματα των τεκέδων των δερβισάδων θα ανακαλύπτουν διαχρονικές περιπέτειες..κωστάκη !!!!!!!γιωργάκη!!!!!!! ================================================================= ================= .σε αποθήκες μπαμπακιού κ σιτηρών θα κρυφτούν..τα παιδιά ανέμελα παίζουν.σε αλάνες και τσαίρια.η δικιά μου γενιά..να ξεφύγουν τον επώδυνο καθημερινό μόχθο.να αξιωθούν τα παιδιά να σπουδάσουν.τα παιδιά....που αποκτήθηκε από τον παππού όταν ήρθε με την ανταλαγή από την Ιωνία.. με όρεξη πολύ.τα παιδιά που τα φωνάζει η καλή γιαγιά...που ξέγνοιαστα παίζουν μπάλα στην αυλή του παλιού σπιτιού..Γιαννιτσά.ασυνείδητα.τα παιδιά μεγάλώνουν και παίζουν.τον Κούδα..καλιεργούν γόνιμη γη και την ποτίζουν με τον ιδρώτα τους.και μετά θα καβαλήσουν τα ποδήλατα και θα χαθούν στις γύρω γειτονιές.μαθαίνουν........μεσημέρι του Μαγιού.. .τα παιδικά χρόνια.οι γονείς λείπουν από το χάραμα στα χωράφια του κάμπου.

στα αρχοντόσπιτα της γειτονιάς των χριστιανών (οικία Αθ. τραγουδά προσευχές κ αμανέδες ο Αχμέντ...που .μιας κ της πόλης ιδρυτής ο Εβρενός μπέης.ανεξίθρησκοι...πτωχοκομεία.τζαμιά και μαυσωλεία.και άλλοι ενδιάμεσοι καλοπροαίρετοι.λουτρά ..με ποιητάδες .όμως κι ένας Ελληνικός πληθυσμός αντιστέκεται σιωπηλά..Επεισόδιο 2ο Yenice vardar (Γιαννιτσά) τέλη του 18ου αιώνα στην πόλη ζουν Τούρκοι κ Ρωμιοί..παιδί λειψό.παιδί μιας βιαίως εξισλαμισθείσας κόρης που το εγκατέλειψε απελπισμένη στο μεντρεσε..σμίγουν στους τεκέδες..που οι διάδοχοί του την κατέστησαν πνευματικό κέντρο του οθωμανικού πολιτισμού.ορφανό τον περιμάζεψε.τεκέδες Δερβισάδων.Κουδούνα) ο παραγιός του ο αχμέντ.σοφούς κ Άγιους.ένας τουρκαλβανός γαλατάς μοιράζει το γάλα των βουβαλιών απ το παραλίμνιο χωριό του...όπως ο Ιλαχή. με το πρώτο χάραμα .οι Τούρκοι περισσότεροι.πειράζει αθώα τους .

να βγούν στις πόρτες με το γκιούμι.περαστικούς.τρελλός αχμέντ θα φωνάζει με την παράξενη φωνή του..ΦΡΕΣΚΟ ΓΑΑΛΛΑΑΑ!!!! ..τρίζει το κάρο στην ανηφοριά.κι ο μικρός....φωνάζει στις νοικοκυρές. TAZE SUT!!.αγκομαχεί το άλογο διασχίζοντας λασπωμένους δρόμους...

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful