You are on page 1of 21

‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎ‬

‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬
‫***************************************************************‬
‫ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ‪:‬‬
‫• ﻣﺠﻤﻮﻋﮥ ﮐﺎﻣﻞ اﺷﻌﺎر ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬
‫• ﮔﺮدآوری‪ ،‬ﻧﺴﺨﻪﺑﺮداری و ﺗﺪوﯾﻦ ﺳﯿﺮوس ﻃﺎﻫﺒﺎز‬
‫• ﭼﺎپ اول‪1370 :‬‬
‫• ﺻﻔﺤﻪﺑﻨﺪی‪ :‬ﺑﺮوﺟﺮدی‬
‫• ﭼﺎپ‪ :‬ﻓﺠﺮ اﺳﻼم‬
‫• ﺗﯿﺮاژ‪ 4000 :‬ﻧﺴﺨﻪ‬
‫*****************************************************************‬
‫ﮔﺰﯾﻨﺶ‪ ،‬ﺣﺮوﻓﭽﯿﻨﯽ و ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ‪ PDF‬از‪:‬‬ ‫•‬
‫‪arashkania@yahoo.com‬‬ ‫اَرَﺷْﮑﺎﻧﯿﺎ )‪/(http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﺧﻨﺪهی ﺳَﺮد‬
‫ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﺎن ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‬
‫ﻣﺎﻫﯽ آﺑﻨﻮس در زﻧﺠﯿﺮ‪،‬‬
‫دُمِ ﻃﺎووس ﭘَﺮ ﻣﯽاﻓﺸﺎﻧﺪ‪،‬‬
‫روی اﯾﻦ ﺑﺎمِ ﺗَﻦْ ﺑِﺸُﺴﺘﻪ زِ ﻗﯿﺮ‪.‬‬

‫ﭼﻬﺮهﺳﺎزانِ اﯾﻦ ﺳَﺮای دُرُﺷﺖ‪،‬‬
‫رﻧﮕﺪانﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ ﺑﻪ ﮐﻒ‪.‬‬
‫ﻣﯽﺷﺘﺎﺑﺪ دَدی ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﭘُﺸﺖ‪،‬‬
‫ﺑﺮ ﺳﺮِ ﻣﻮجﻫﺎی ﻫﻤﭽﻮ ﺻﺪف‪.‬‬

‫ﺧﻨﺪهﻫﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ از ﻫﻤﻪ ﺳﻮ‪،‬‬
‫ﺑﺮ ﺗﮑﺎﭘﻮی اﯾﻦ ﺳَﺤَﺮﺧﯿﺰان‪.‬‬
‫روﺷﻨﺎن ﺳَﺮﺑﻪﺳَﺮ در آب ﻓﺮو‪،‬‬
‫ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﻣﻮی ﮔﺸﺘﻪ آوﯾﺰان‪.‬‬
‫دﻟﺮُﺑﺎﯾﺎنِ آب ﺑﺮ ﻟﺐِ آب‬
‫ﺟﺎی ﺑِﮕْﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬
‫رﻫﺮوان ﺑﺎ ﺷﺘﺎب در ﺗَﮏ و ﺗﺎب‬
‫ﭘﺎی ﺑﮕﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻟﯿﮏ ﺑﺎدِ دَﻣَﻨﺪه ﻣﯽآﯾﺪ‪،‬‬
‫ﺳَﺮﮐِﺶ و ﺗﻨﺪ‪،‬‬
‫ﻟﺐ از اﯾﻦ ﺧﻨﺪه ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽﻣﺎﻧَﺪ‪.‬‬
‫ﻫﯿﮑﻠﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﻣﯽﭘﺎﯾﺪ‪.‬‬

‫ﺻﺒﺢ ﭼﻮن ﮐﺎروانِ دُزد زده‪،‬‬
‫ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ ﻓِﺴُﺮده؛‬
‫ﭼﺸﻢ ﺑﺮ دزدِ رﻓﺘﻪ ﻣﯽدوزد‬
‫ﺧﻨﺪهی ﺳﺮد را ﻣﯽآﻣﻮزَد‪.‬‬
‫اﺳﻔﻨﺪ ‪1319‬‬

‫آی آدمﻫﺎ‬
‫آی آدمﻫﺎ ﮐﻪ ﺑَﺮ ﻟﺐِ ﺳﺎﺣﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺷﺎد و ﺧﻨﺪاﻧﯿﺪ!‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮ در آب دارد ﻣﯽﺳﭙﺎرد ﺟﺎن‪.‬‬
‫ﯾﮏﻧﻔﺮ دارد دﺳﺖ و ﭘﺎی داﺋﻢ ﻣﯽزﻧﺪ‬
‫روی اﯾﻦ درﯾﺎی ﺗُﻨﺪ و ﺗﯿﺮه و ﺳﻨﮕﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﯿﺪ‪.‬‬
‫آنزﻣﺎن ﮐﻪ ﻣﺴﺖ ﻫﺴﺘﯿﺪ از ﺧﯿﺎلِ دﺳﺖ ﯾﺎﺑﯿﺪن ﺑﻪ دُﺷﻤﻦ‪،‬‬
‫آنزﻣﺎن ﮐﻪ ﭘﯿﺶِ ﺧﻮد ﺑﯿﻬُﺪه ﭘﻨﺪارﯾﺪ‬
‫‪2‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺴﺘﯿﺪ دﺳﺖِ ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ را‬
‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽّ ﺑﻬﺘﺮ را ﭘﺪﯾﺪ آرﯾﺪ‪،‬‬
‫آنزﻣﺎن ﮐﻪ ﺗﻨﮓ مﺑﻨﺪﯾﺪ‬
‫ﺑﺮ ﮐَﻤَﺮﻫﺎﺗﺎن ﮐَﻤﺮﺑﻨﺪ‪.‬‬
‫در ﭼﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻣﻦ؟‬
‫ﯾﮏﻧﻔﺮ در آب دارد ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﯿﻬُﺪه ﺟﺎن ﻗﺮﺑﺎن!‬

‫آی آدمﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺎﺣﻞ ﺑﺴﺎطِ دﻟﮕُﺸﺎ دارﯾﺪ!‬
‫ﻧﺎن ﺑﻪ ﺳﻔﺮه‪ ،‬ﺟﺎﻣﻪﺗﺎن ﺑﺮ ﺗﻦ؛‬
‫ﯾﮏﻧﻔﺮ در آب ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ ﺷﻤﺎ را‪.‬‬
‫ﻣﻮجِ ﺳﻨﮕﯿﻦ را ﺑﻪ دﺳﺖِ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ‬
‫ﺑﺎز ﻣﯽدارد دﻫﺎن ﺑﺎ ﭼﺸﻢ از وﺣﺸﺖدرﯾﺪه‬
‫ﺳﺎﯾﻪﻫﺎﺗﺎن را ز راهِ دور دﯾﺪه‬
‫آب را ﺑﻠﻌﯿﺪه در ﮔﻮدِ ﮐﺒﻮد و ﻫﺮ زﻣﺎن ﺑﯽﺗﺎﺑﯿﺶ اﻓﺰون‬
‫ﻣﯽﮐﻨﺪ زﯾﻦ آبﻫﺎ ﺑﯿﺮون‬
‫ﮔﺎه ﺳﺮ‪ ،‬ﮔَﻪ ﭘﺎ‪.‬‬
‫آی آدمﻫﺎ!‬
‫او ز راه دور اﯾﻦ ﮐﻬﻨﻪ ﺟﻬﺎن را ﺑﺎزﻣﯽﭘﺎﯾﺪ‪،‬‬
‫ﻣﯽزﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎد و و اﻣﯿﺪ ﮐﻤﮏ دارد‬
‫آی آدمﻫﺎ ﮐﻪ روی ﺳﺎﺣﻞ آرام در ﮐﺎر ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯿﺪ!‬
‫ﻣﻮج ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ ﺑﻪ روی ﺳﺎﺣﻞِ ﺧﺎﻣﻮش‬
‫ﭘﺨﺶ ﻣﯽﮔﺮدد ﭼﻨﺎن ﻣﺴﺘﯽ ﺑﻪﺟﺎی اُﻓﺘﺎده‪ .‬ﺑﺲ ﻣﺪﻫﻮش‬
‫ﻣﯽرود ﻧﻌﺮهزﻧﺎن‪ .‬وﯾﻦ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺎز از راه دور ﻣﯽآﯾﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬آی آدمﻫﺎ«‪...‬‬
‫و ﺻﺪای ﺑﺎد ﻫﺮدَم دِلﮔُﺰاﺗﺮ‪،‬‬
‫در ﺻﺪای ﺑﺎد ﺑﺎﻧﮓِ او رﻫﺎﺗﺮ‬
‫از ﻣﯿﺎنِ آبﻫﺎی دور و ﻧﺰدﯾﮏ‬
‫ﺑﺎز در ﮔﻮش اﯾﻦ ﻧﺪاﻫﺎ‪:‬‬
‫‪» -‬آی آدمﻫﺎ«‪...‬‬

‫ﺑﺨﻮان ای ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ‬
‫رهِ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎی ﻣﻦ ﭘﯿﮑﺎر دارد‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ دَم راه را ﺑﺎ آبِ آﻟﻮده‬
‫ﺑﻪ ﺳﻨﮓ آﮐﻨﺪه و دﺷﻮار دارد؛‬
‫ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﭘﺎ وﻟﯽ ﻣﻦ راه ﺧﻮد را ﻣﯽﺳﭙﺎرم‪.‬‬
‫ﺟﻬﺎن ﺗﺎ ﺟﻨﺒﺸﯽ دارد رَوَد ﻫﺮﮐَﺲ ﺑﻪ راه ﺧﻮد‪،‬‬
‫ﻋﻘﺎبِ ﭘﯿﺮ ﻫﻢ ﻏﺮق اﺳﺖ و ﻣﺴﺖ اﻧﺪر ﻧﮕﺎهِ ﺧﻮد‪.‬‬
‫‪3‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻫﯿﭻﮐﺎر ﺳﺨﺖ ﮐﺎن را در ﻧﯿﺎﺑﺪ ﻓﮑﺮِ آﺳﺎنﺳﺎز‬
‫ﺷﺐ از ﻧﯿﻤﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﺳﺖ‪ ،‬ﺧﺮوس دﻫﮑﺪه ﺑﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ آواز؛‬
‫ﭼﺮا دارم رُخِ ﺧﻮد را رﻫﺎ ﻣﻦ‬
‫ﺑﺨﻮان ای ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ!‬

‫ﺑﻪ رو در روی ﺻﺒﺢ اﯾﻦ ﮐﺎروانِ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‬
‫ﮐﺪاﻣﯿﻦ ﺑﺎر ﮐﺎﻻ ﺳﻮی ﻣﻨﺰﻟﮕﻪ رﺳﺪ آﺧﺮ‬
‫ﮐﻪ ﻫﺸﯿﺎر اﺳﺖ‪ ،‬ﮐﯽ ﺑﯿﺪار‪ ،‬ﮐﯽ ﺑﯿﻤﺎر؟‬
‫ﮐﺴﯽ در اﯾﻦ ﺷﺐِ ﺗﺎرﯾﮏﭘﯿﻤﺎ اﯾﻦ ﻧﻤﯽداﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻣﺮا ﺧﺴﺘﻪ در اﯾﻦ وﯾﺮاﻧﻪ ﻣﭙﺴﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻗﻄﺎرِ ﮐﺎروانﻫﺎ دﯾﺪهام ﻣﻦ‬
‫ﮐﻪ ﺻﺒﺢ از روﯾﺸﺎن ﭘﯿﻐﺎم ﻣﯽﺑُﺮد‪.‬‬
‫ﺻﺪاﻫﺎی ﺟَﺮَسﻫﺎی رهآوردان ﺑﺴﯽ ﺷﻨﯿﺪهام ﻣﻦ‬
‫ﮐﻪ از ﻧﻘﺶ اُﻣﯿﺪی آب ﻣﯽﺧﻮرد؛‬
‫ﻧﮕﺎراﻧﯽ ﭼﻪ دﻟﮑﺶ را ﺑﻪ روی اﺳﺐﻫﺎ ﻣﯽﺑﺮد‪.‬‬
‫در آندَم ﻫﺮ ﭼﻪ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮد از ﺧﺮاب‬
‫ﺧﺮوسِ ﺻﺒﺢ ﻫﻢ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽﺧﻮاﻧﺪ‬
‫ﺑﻪ ﯾﻐﻤﺎی ﺳﺘﯿﺰِ ﺑﺎدﻫﺎ ﺑﺎغ‬
‫ﻓﺴﺮده ﺑﻮد ﯾﮑﺴﺮ‬
‫ﭘﻠﯿﺪی زﯾﺮِ اﻓﺮادار‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻨﺪوﻫﺎی دﻫﻘﺎﻧﺎن و‬
‫ﺧﻮرده ﺑﻮد ﯾﮑﺴﺮ‪.‬‬
‫دلآﮐﻨﺪه ز ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﺒﺮ‪ ،‬ﻣﯽدار ای ﻧﻮﻣﯿﺪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﮔُﺬر ﺑﺎ ﻣﻦ‬
‫ﺑﺨﻮان ای ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ!‬

‫ﭼﺮاﻏﯽ دﯾﺪم از راﻫﯽ اﮔﺮ ﭘﯿﺮاﯾﻪﻣﻨﺪِ ﺳﺮی ﺑﻮد‬
‫زِ ﺑﺎﻏﯽ ﮐﺰان دَر ﺑَﺮ رُخِ ﻣﺮدم ﮔﺸﺎﯾﻨﺪ‬
‫اﮔﺮ ﺟُﻨﺒﻨﺪه آﺑﯽ ﺑﻮد درﯾﺎﯾﯽ‪ ،‬ﭼﻪ ﭘﺎﯾﯽ‬
‫ﺧﯿﺎلِ ﺻﺒﺢ ﻣﯽﺑﻨﺪد ﺑﻪ دلِ اﯾﻦ ﻇُﻠﻤﺖِ ﺷﺐ‬
‫ﭘُﺮ از ﺧﻨﺪه ﻫﺰاران ﺧﻨﺪه او را ﺑﺮ ﺷﯿﺎر روی ﻏﻤﻨﺎﮐﺎن‬
‫ﮐﺎﻣﯿﺪ زﻧﺪهی ﺧﻮد ﻣُﺮده ﻣﯽدارﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣَﮑُﻦ ﺗﻠﺨﯽ‪ ،‬ﻣَﺒُﺮ اﻣﯿﺪ‬
‫ﺗﺮا ﺑﯿﻤﺎر ﺳﺮ ﺑﺮ داﺷﺖ‪ ،‬دﺳﺘﺶ ﮔﯿﺮ‬
‫ﺑﯿﻦ ﺷﻬﺪِ ﻟﺐ ﭘُﺮ ﺧﻨﺪهی او را ﭼﻪ ﮔﻮﯾﺪ‬
‫ﭼﻪ ﮐﺲ در راه ﭘﻮﯾﺪ‬
‫ﭘﺮﯾﺸﺎن و ﺑﻪ دِل اﻓﺴﺮده‬
‫ﺑﯿﺎﺑﺎن ﺳﻨﮓﻫﺎ را‪ ،‬ﺳﻨﮓﻫﺎ روی ﺑﯿﺎﺑﺎن‬
‫اﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ رﻧﺞآورده ﺑﻨﻤﺎﯾﺪ ﻓﺴﺮده‬

‫‪4‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﭼﺮاغ ﺻﺒﺢ ﻣﯽﺳﻮزد ﺑﻪ راه دور‪ ،‬ﺳﻮیِ او ﻧﻈﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ‬
‫ﺑﺨﻮان ای ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ!‬

‫ﻓﺴﻮنِ اﯾﻦ ﺷﺐِ دﯾﺠﻮر را ﺑﺮ آب ﻣﯽرﯾﺰﻧﺪ‪.‬‬
‫در اﯾﻨﺠﺎ‪ ،‬روی اﯾﻦ دﯾﻮار‪ ،‬دﯾﻮارِ دﮔﺮ را ﺳﺎﺧﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ؛‬
‫ﻓﺰاﯾﻨﺪ و ﻧﻤﯽﮐﺎﻫﻨﺪ‪.‬‬
‫ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻨﺪد ﺑﺮای ﻣﺎﺳﺖ‬
‫ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ در ﺷﺒﺴﺘﺎن دﯾﺪه ﺑﺮ راه اﺳﺖ‬
‫ﺑﻪ ﭼﺸﻢ دل ﻧﺸﺴﺘﻪ در ﻫﻮای ﻣﺎﺳﺖ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺮ آن ﭼﻨﮓ ﺗﺎر از ﭘﻮﺳﺖ ﻣﺮغ ﻃﺮب ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ‬
‫ﮐﺴﯽ ﺗﺎ اﯾﻦ ﻧﮕﻮﯾﺪ ﭼﻨﮓِ ﻫﺮ ﺗﺎر را ﺑﮕﺴﺴﺘﻪﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﮐﯿﺴﺘﻨﺪ اﯾﻨﺎن اﮔﺮ ﻧﻪ از ﺑﺮای ﻣﺎﺳﺖ؟‬
‫ﭼﺮاغِ دوﺳﺘﺎن ﻣﯽﺳﻮزد آنﺟﺎ دﯾﺪﻣﺶ ﺧﻮب‬
‫ﻧﮕﺎرﯾﻨﯽ ﺑﻪ رﻗﺺ ﻗﺮﻣﺰان ﺻﺒﺢ ﺣﯿﺮان‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ در‪ *...‬ﻣﻬﻮﺷﯽ‬

‫ﻫﻨﻮز آن ﺷﻤﻊ ﻣﯽﺗﺎﺑﺪ ﻫﻨﻮزش اﺷﮏ ﻣﯽرﯾﺰد‪.‬‬
‫درﺧﺖِ ﺳﯿﺐِ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ در آنﺟﺎ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﻣﻦ دارم ﻧﺸﺎﻧﻪ‪،‬‬
‫ﺑﻪﺟﺎی ﭘﺎی ﻣﻦ ﺑﮕﺬار ﭘﺎی ﺧﻮد ﻣﻠﻨﮕﺎن ﭘﺎ‬
‫ﻣﭙﯿﭽﺎن راه را داﻣﻦ‬
‫ﺑﺨﻮان ای ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ!‬
‫ﺧﺮداد ‪24‬‬

‫داﺳﺘﺎﻧﯽ ﻧﻪ ﺗﺎزه‬
‫ﺷﺎﻣﮕﺎﻫﺎن ﮐﻪ رؤﯾﺖ درﯾﺎ‬
‫ﻧﻘﺶ در ﻧﻘﺶ ﻣﯽﻧَﻬُﻔﺖ ﮐﺒﻮد‬
‫داﺳﺘﺎﻧﯽ ﻧﻪ ﺗﺎزه ﮐﺮد ﺑﻪ ﮐﺎر‬
‫رﺷﺘﻪای ﺑُﮕﺴَﺴْﺖ و رﺷﺘﻪای ﺑﮕﺸﻮد‬
‫رﺷﺘﻪﻫﺎی دِﮔَﺮ ﺑﺮ آب ﺑﺒﺮد‪.‬‬
‫اﻧﺪر آن ﺟﺎﯾﮕﻪ ﮐﻪ ﻓﻨﺪق ﭘﯿﺮ‬
‫ﺳﺎﯾﻪ در ﺳﺎﯾﻪ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﮔُﺴﺘﺮد‬
‫ﭼﻮن ﺑﻤﺎﻧﺪ آبِ ﺟﻮی از رﻓﺘﺎر‬
‫ﺷﺎﺧﻪای ﺧﺸﮏ و ﺑﺮﮔﯽ زرد‬
‫آﻣﺪش ﺑﺎد و ﺑﺎ ﺷﺘﺎب ﺑﺒﺮد‪.‬‬
‫ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ در ﮔﺸﺎد و ﺷﻤﻊ اﻓﺮوﺧﺖ‬
‫آن ﻧﮕﺎرﯾﻦِ ﭼﺮبْدﺳﺖ اُﺳﺘﺎد‬
‫ﮔﻮﺷﻤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﭼﻨﮓ داد و ﻧﺸﺴﺖ‬

‫‪5‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﭘﺲ ﭼﺮاﻏﯽ ﻧﻬﺎد ﺑﺮ دَمِ ﺑﺎد‬
‫ﻫﺮﭼﻪ از ﻣﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻋﺘﺎب ﺑﺒﺮد‬
‫داﺳﺘﺎﻧﯽ ﻧﻪ ﺗﺎزه ﮐﺮد‪ ،‬آری‬
‫آن زِ ﯾﻐﻤﺎی ﻣﺎ ﺑﻪ رهْ ﺷﺎدان‪،‬‬
‫رﻓﺖ و دﯾﮕﺮ ﻧﻪ ﺑﺮ ﻗَﻔْﺎش ﻧﮕﺎه‬
‫از ﺧﺮاﺑﯽِ ﻣﺎش آﺑﺎدان‬
‫دﻟﯽ از ﻣﺎ وﻟﯽ ﺧﺮاب ﺑﺒﺮد!‬
‫ﻓﺮوردﯾﻦ ‪1325‬‬

‫ﮐِﻪ ﻣﯽﺧﻨﺪد؟ ﮐِﻪ ﮔِﺮﯾﺎن اﺳﺖ؟‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ آن ﺷﺘﺎباﻧﮕﯿﺰﮐﺎران ﮐﺎرواﻧﺎن‬
‫ﺳﭙﺮﻫﺎ دﯾﺪم از آﻧﺎن‪ ،‬ﻓﺮو ﺑﺮ ﺧﺎک‪،‬‬
‫ﮐﻪ از ﻧﻘﺶِ وﻓﻮرِ ﭼﻬﺮهﻫﺎیِ ﻧﺎﻣﺪاراﻧﯽ‬
‫ﺣﮑﺎﯾﺖْ ﺑﻮدﺷﺎن ﻏﻤﻨﺎک‪.‬‬

‫ﺑﺪﯾﺪم ﻧﯿﺰهﻫﺎ ﺑﯿﺮون‬
‫ﺑﻪ ﺳﻨﮓ از ﺳﻨﮓ‪ ،‬ﭼﻮن ﭘﯿﻐﺎمِ دﺷﻤﻦ ﺗﻠﺦ‪،‬‬
‫ﺑﺪﯾﺪم ﺳﻨﮓﻫﺎی ﻓﺮاوان ﮐﻪ ﻓﺮو اُﻓﺘﺎد‬
‫ﺑﻪ زﯾﺮِ ﮐﻮه ﻫﻤﭽﻮن ﮐﺎروانِ ﺳﻨﮓﻫﺎی ﻣﻨﺠﻤﺪْ ﺑﺮﺟﺎ‬
‫ﭼﺮاﻏﯽ‪ ،‬ﺟﺰ دَﻣﯽ ﻏﻤﮕﯿﻦ‪ ،‬ﺑﺮ آن ﻧﻮری ﻧﯿﻔﺸﺎﻧﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺮی را ﮔﺮدشِ اﺷﮑﯽ‪ ،‬ﻓﺰون از ﻟﺤﻈﻪای‪ ،‬آﻧﺠﺎ ﻧَﺠُﻨﺒﺎﻧﯿﺪ‪.‬‬
‫ﮐﻨﻮن ﻟﯿﮑﻦ ﮐﻪ از آﻧﺎن ﻧﺸﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ و آنﺟﺎ‬
‫ﻫﻤﻪﭼﯿﺰ اﺳﺖ در آﻏﻮشِ وﯾﺮاﻧﯽ و وﯾﺮان اﺳﺖ‬
‫ﮐِﻪ ﻣﯽﺧﻨﺪد؟ ﮐِﻪ ﮔﺮﯾﺎن اﺳﺖ؟‬

‫ﺷﺐِ دﯾﺠﻮر دارد دﻟﻔﺮﯾﺒﯽ ﺑﺎز‬
‫ﺷﮑﺎفِ ﮐﻮه ﻣﯽﺗﺮﮐﺪ‪ ،‬دﻫﺎندرّهی ﺑﺎ دره دﻣﺴﺎز‬
‫ﺑﻪ ﻧﺠﻮاﯾﯽﺳﺖ در آواز‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ‪ ،‬ﭼﻮن ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ آﺷﻨﺎ ﺑﻮده اﺳﺖ‪،‬‬
‫ﻣﺮا ﻣﻐﺸﻮش ﻣﯽدارد‪.‬‬
‫ﺑﻪﻫﻢ ﻫﺮ اﺳﺘﺨﻮاﻧﻢ‪ ،‬ﻣﯽﻓﺸﺎرد‪.‬‬
‫در آن وﯾﺮاﻧﻪْ ﻣﻨﺰل‬
‫ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺣﺒﺲﮔﺎهِ ﺑﺲ ﺻﺪاﻫﺎی ﭘﺮﯾﺸﺎن اﺳﺖ‬
‫ﺑﮕﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ‪ ،‬ﮐِﻪ ﻣﯽﺧﻨﺪد؟ ﮐِﻪ ﮔﺮﯾﺎن اﺳﺖ؟‬

‫ﺑﮕﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﻘﺪر از ﺳﺎﻟﯿﺎن ﺑﮕﺬﺷﺖ؛‬
‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘَﺮ ﻣﯽآﯾﺪ ﻗﻄﺎر ﮔﺮدش اﯾﺎم؛‬

‫‪6‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫زِ ﮐِﯽ اﯾﻦ ﺑﺮف ﺑﺎرﯾﺪن ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ؟‬
‫ﮐﻨﻮن ﮐﻪ ﮔُﻞ ﻧﻤﯽﺧﻨﺪد؛‬
‫ﮐﻨﻮن ﮐﻪ ﺑﺎد از ﺧﺎر و ﺧَﺲ ﻫﺮ آﺷﯿﺎن ﮐﻪ ﮔﺸﺖ وﯾﺮاﻧﻪ‬
‫ﺑﻪروی ﺷﺎﺧﻪی »ﻣﺎزو«ی ﭘﯿﺮی‬
‫ﺑﻪ ﻧﻔﺮت ﺗﺎر ﻣﯽﺑﻨﺪد؛‬
‫در آنﺟﺎی ﻧﻬﺎن )ﮐﻪ ﭼﻮن دود ﮐﺰ دودی ﮔﺮﯾﺰان اﺳﺖ(‬
‫ﮐِﻪ ﻣﯽﺧﻨﺪد؟ ﮐِﻪ ﮔﺮﯾﺎن اﺳﺖ؟‬
‫ﺗﯿﺮﻣﺎه ‪1325‬‬

‫ﺧﺮوس ﻣﯽﺧﻮاﻧَﺪ‬
‫ﻗﻮﻗﻮﻟﯽ ﻗﻮ! ﺧﺮوس ﻣﯽﺧﻮاﻧَﺪ‬
‫از درونِ ﻧَﻬُﻔﺖِ ﺧﻠﻮتِ دِه‪،‬‬
‫از ﻧﺸﯿﺐِ رﻫﯽ ﮐﻪ ﭼﻮن رگِ ﺧُﺸﮏ‪،‬‬
‫در رَگِ ﻣُﺮدﮔﺎن دَواﻧَﺪ ﺧﻮن‬
‫ﻣﯽﺗَﻨَﺪ ﺑﺮ ﺟﺪار ﺳﺮدِ ﺳَﺤَﺮ‬
‫ﻣﯽﺗَﺮاوَد ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻮی ﻫﺎﻣﻮن‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﻧَﻮاﯾَﺶ از او رَه آﻣﺪه ﭘُﺮ‬
‫ﻣﮋده ﻣﯽآوَرَد ﺑﻪ ﮔﻮش آزاد‬
‫ﻣﯽﻧُﻤﺎﯾﺪ رَﻫَﺶ ﺑﻪ آﺑﺎدان‬
‫ﮐﺎروان را در اﯾﻦ ﺧﺮابْآﺑﺎد‪.‬‬
‫ﻧَﺮم ﻣﯽآﯾَﺪ‬
‫ﮔَﺮم ﻣﯽﺧﻮاﻧَﺪ‬
‫ﺑﺎل ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ‬
‫ﭘَﺮ ﻣﯽاﻓﺸﺎﻧَﺪ‪.‬‬

‫ﮔﻮش ﺑﺮ زَﻧﮓِ ﮐﺎروان ﺻﺪاش‬
‫دل ﺑﺮ آوای ﻧﻐﺰِ او ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻗﻮﻗﻮﻟﯽ ﻗﻮ! ﺑﺮ اﯾﻦ رَهِ ﺗﺎرﯾﮏ‬
‫ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻮ ﻣﺎﻧﺪه؟ ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻮ ﺧﺴﺘﻪﺳﺖ؟‬

‫ﮔَﺮم ﺷﺪ از دَمِ ﻧﻮاﮔَﺮِ او‬
‫ﺳﺮدیآورِ ﺷﺐِ زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ‬
‫ﮐﺮد اِﻓﺸﺎی رازﻫﺎی ﻣَﮕﻮ‬
‫روﺷﻦآرای ﺻﺒﺢِ ﻧﻮراﻧﯽ‪.‬‬

‫ﺑﺎ ﺗﻦ ﺧﺎک ﺑﻮﺳﻪ ﻣﯽﺷِﮑَﻨﺪ‬
‫ﺻﺒﺢ ﺗﺎ زﻧﺪه ﺻﺒﺢ دﯾﺮﺳَﻔَﺮ‬

‫‪7‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﺗﺎ وی اﯾﻦ ﻧﻐﻤﻪ از ﺟِﮕَﺮ ﯾُﮕﺸﻮد‬
‫ور رهِ ﺳﻮزِ ﺟﺎن ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻪ دَر‪.‬‬

‫ﻗﻮﻗﻮﻟﯽ ﻗﻮى! زِ ﺧِﻄِﻪی ﭘﯿﺪا‬
‫ﻣﯽﮔﺮﯾﺰد ﺳﻮیِ ﻧﻬﺎن ﺷَﯿﮑﻮر‬
‫ﭼﻮن ﭘَﻠﯿﺪی دروج ﮐﺰ درِ ﺻﺒﺢ‬
‫ﺑﻪ ﻧﻮاﻫﺎی روزِ دِﮔَﺮ ﮔَﺮدَد دور‪.‬‬

‫ﻣﯽﺷﺘﺎﺑﺪ ﺑﻪ راه ﻣﺮدِ ﺳﻮار‬
‫ﮔﺮﭼﻪاَش در ﺳﯿﺎﻫﯽ اﺳﺐ رَﻣﯿﺪ‬
‫ﻋﻄﺴﻪی ﺻﺒﺢ در دﻣﺎﻏﺶ ﺑَﺴﺖ‬
‫ﻧﻘﺸﻪی دﻟﮕُﺸﺎی روزِ ﺳﻔﯿﺪ‪.‬‬
‫اﯾﻦ زﻣﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﺶ ﮐﻪ روز‬
‫رَه ﺑﺮ او روﺷﻦ‬
‫ﺷﺎدی آورده اﺳﺖ‬
‫اﺳﺐ ﻣﯽراﻧَﺪ‪.‬‬

‫ﻗﻮﻗﻮﻟﯽ ﻗﻮ! ﮔﺸﺎده ﺷﺪ دل و ﻫﻮش‬
‫ﺻﺒﺢ آﻣﺪ ﺧﺮوس ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻫﻤﭽﻮ زﻧﺪاﻧﯽِ ﺷﺐ ﭼﻮن ﮔﻮر‬
‫ﻣﺮغ از ﺗَﺘﮕﯽِ ﻗﻔﺲ ﺟَﺴﺘﻪ اﺳﺖ‬
‫در ﺑﯿﺎﺑﺎن و راهِ دور و دراز‬
‫ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻮ ﻣﺎﻧﺪه؟ ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻮ ﺧﺴﺘﻪﺳﺖ؟‬
‫آﺑﺎن ‪1325‬‬

‫ﻧﺎمِ ﺑﻌﻀﯽ ﻧﻔﺮات‬
‫ﯾﺎدِ ﺑﻌﻀﯽ ﻧﻔﺮات‬
‫روﺷَﻨَﻢ ﻣﯽدارَد‪:‬‬
‫اِﻋﺘﺼﺎم ﯾﻮﺳﻒ‪،‬‬
‫ﺣﺴﻦ رُﺷﺪﯾﻪ‪.‬‬

‫ﻗُﻮَﺗَﻢ ﻣﯽﺑﺨﺸﺪ‬
‫رَه ﻣﯽاﻧﺪازد‬
‫و اُﺟﺎقِ ﮐﻬﻦِ ﺳﺮدِ ﺳَﺮاﯾﻢ‬
‫ﮔَﺮم ﻣﯽآﯾﺪ از ﮔَﺮﻣﯽِ ﻋﺎﻟﯽِ دَﻣِﺸﺎن‪.‬‬

‫ﻧﺎمِ ﺑﻌﻀﯽ ﻧَﻔَﺮات‬
‫رِزْقِ روﺣﻢ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫وﻗﺖِ ﻫﺮ دﻟﺘﻨﮕﯽ‬
‫‪8‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﺳﻮﯾﺸﺎن دارم دﺳﺖ‬
‫ﺟﺮﺋﺘﻢ ﻣﯽﺑﺨﺸﺪ‬
‫روﺷﻨﻢ ﻣﯽدارد‪.‬‬
‫‪ 11‬اردﯾﺒﻬﺸﺖ ‪1327‬‬

‫ﻣَﻬﺘﺎب‬
‫ﻣﯽﺗَﺮاوَد ﻣَﻬﺘﺎب‬
‫ﻣﯽدرﺧﺸﺪ ﺷَﺐْﺗﺎب‪،‬‬
‫ﻧﯿﺴﺖ ﯾﮏْدَم ﺷِﮑَﻨَﺪ ﺧﻮاب ﺑﻪ ﭼﺸﻢِ ﮐَﺲ وﻟﯿﮏ‬
‫ﻏَﻢِ اﯾﻦ ﺧُﻔﺘﻪی ﭼﻨﺪ‬
‫ﺧﻮاب در ﭼﺸﻢِ ﺗَﺮَم ﻣﯽﺷﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻧﮕﺮان ﺑﺎ ﻣﻦ اِﺳﺘﺎده ﺳَﺤَﺮ‬
‫ﺻﺒﺢ ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ از ﻣﻦ‬
‫ﮐﺰ ﻣﺒﺎرکْ دَمِ او آوَرَم اﯾﻦ ﻗﻮمِ ﺑﻪﺟﺎنْ ﺑﺎﺧﺘﻪ را ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺒﺮ‬
‫در ﺟﮕﺮ ﻟﯿﮑﻦ ﺧﺎری‬
‫از رَهِ اﯾﻦ ﺳﻔﺮم ﻣﯽﺷﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻧﺎزُکْآرایِ ﺗﻦِ ﺳﺎقِ ﮔُﻠﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻧَﺶ ﮐِﺸﺘﻢ‬
‫و ﺑﻪ ﺟﺎن دادﻣَﺶ آب‬
‫ای درﯾﻐﺎ! ﺑﻪ ﺑَﺮَم ﻣﯽﺷﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫دﺳﺖﻫﺎ ﻣﯽﺳﺎﯾﻢ‬
‫ﺗﺎ دری ﺑﮕﺸﺎﯾﻢ‬
‫ﺑﺮ ﻋﺒﺚ ﻣﯽﭘﺎﯾﻢ‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ دَر ﮐَﺲ آﯾﺪ‬
‫در و دﯾﻮار ِ ﺑﻪﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪﺷﺎن‬
‫ﺑﺮ ﺳَﺮَم ﻣﯽﺷﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻣﯽﺗﺮاود ﻣﻬﺘﺎب‬
‫ﻣﯽدرﺧﺸﺪ ﺷﺐﺗﺎب؛‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ﭘﺎی آﺑﻠﻪ از راهِ دراز‬
‫ﺑَﺮ دَمِ دﻫﮑﺪه ﻣﺮدی ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﮐﻮﻟﻪﺑﺎرش ﺑﺮ دوش‬
‫دﺳﺖِ او ﺑﺮ دَر‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺑﺎ ﺧﻮد‪:‬‬
‫ﻏﻢِ اﯾﻦ ﺧُﻔﺘﻪی ﭼﻨﺪ‬
‫ﺧﻮاب در ﭼﺸﻢِ ﺗَﺮَم ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫‪9‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫‪1327‬‬

‫اﺟﺎقِ ﺳﺮد‬
‫ﻣﺎﻧﺪه از ﺷﺐﻫﺎی دورادور‬
‫ﺑﺮ ﻣﺴﯿﺮِ ﺧﺎﻣُﺶِ ﺟﻨﮕﻞ‬
‫ﺳﻨﮕﭽﯿﻨﯽ از اُﺟﺎﻗﯽ ﺧُﺮد‪،‬‬
‫اﻧﺪرو ﺧﺎﮐﺴﺘﺮِ ﺳﺮدی‪.‬‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﺎﻧﺪر ﻏُﺒﺎرْاﻧﺪودهی اﻧﺪﯾﺸﻪﻫﺎی ﻣﻦ ﻣﻼلْاﻧﮕﯿﺰ‬
‫ﻃﺮحِ ﺗﺼﻮﯾﺮی در آن ﻫﺮ ﭼﯿﺰ‬
‫داﺳﺘﺎﻧﯽ ﺣﺎﺻﻠﺶ دردی‪.‬‬

‫روزِ ﺷﯿﺮﯾﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ آﺗﺸﯽ داﺷﺖ؛‬
‫ﻧﻘﺶِ ﻧﺎﻫﻤﺮﻧﮓ ﮔﺮدﯾﺪه‬
‫ﺳﺮد ﮔﺸﺘﻪ‪ ،‬ﺳﻨﮓ ﮔﺮدﯾﺪه‬
‫ﺑﺎ دَمِ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﮐﻨﺎﯾﺖ از ﺑﻬﺎرِ رویْزردی‪.‬‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﮑﻪ ﻣﺎﻧﺪه از ﺷﺐﻫﺎی دورادور‬
‫ﺑﺮ ﻣﺴﯿﺮ ﺧﺎﻣُﺶِ ﺟﻨﮕﻞ‬
‫ﺳﻨﮕﭽﯿﻨﯽ از اُﺟﺎﻗﯽ ﺧُﺮد‬
‫اﻧﺪرو ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺳﺮدی‪.‬‬
‫آﺑﺎن ‪1327‬‬

‫ﻫﻨﮕﺎم ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽدﻫﺪ ﺳﺎز‬
‫ﻫﻨﮕﺎم ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽدﻫﺪ ﺳﺎز‬
‫اﯾﻦ دودْﺳِﺮِﺷﺖِ اَﺑﺮ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ‪...‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎم ﮐﻪ ﻧﯿﻞﭼﺸﻢ درﯾﺎ‬
‫از ﺧﺸﻢ ﺑﻪ روی ﻣﯽزﻧﺪ ﻣُﺸﺖ‪...‬‬

‫زان دﯾﺮ ﺳﻔﺮ ﮐﻪ رﻓﺖ از ﻣﻦ‬
‫ﻏﻤﺰهزن و ﻋﺸﻮهﺳﺎز داده‬
‫دارم ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎی ﻣﺄﯾﻮس‬
‫ﺗﺼﻮﯾﺮ از او ﺑﻪ ﺑَﺮ ﮔُﺸﺎده‪.‬‬

‫ﻟﯿﮑﻦ ﭼﻪ ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ‪ ،‬ﭼﻪ ﻃﻮﻓﺎن؟‬
‫ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺒﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺮدی در راه ﻣﯽزَﻧَﺪ ﻧِﯽ‬

‫‪10‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫و آواش ﻓﺴﺮده ﺑﺮ ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺗﻨﻬﺎی دﮔﺮ ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻢ‬
‫ﻃﻮﻓﺎنِ ﺳﺮﺷﮏ ﻣﯽﮔﺸﺎﯾﺪ‪.‬‬

‫ﻫﻨﮕﺎم ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽدﻫﺪ ﺳﺎز‬
‫اﯾﻦ دودْﺳِﺮِﺷﺖِ اَﺑﺮ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎم ﮐﻪ ﻧﯿﻞﭼﺸﻢ درﯾﺎ‬
‫از ﺧﺸﻢ ﺑﻪ روی ﻣﯽزﻧﺪ ﻣﺸﺖ‪.‬‬
‫‪1327‬‬

‫ﻣﺎخاوﻻ‬
‫»ﻣﺎخاوﻻ« ﭘﯿﮑﺮهی ﺑﻠﻨﺪ رود‬
‫ﻣﯽرود ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم‬
‫ﻣﯽﺧﺮوﺷﺪ ﻫﺮ دَم‬
‫ﻣﯽﺟَﻬﺎﻧﺪ ﺗﻦ‪ ،‬از ﺳﻨﮓ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ‪،‬‬
‫ﭼﻮن ﻓﺮاری ﺷﺪهای‬
‫)ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺟﻮﯾﺪ راه ﻫﻤﻮار(‬
‫ﻣﯽﺗَﻨَﺪ ﺳﻮی ﻧﺸﯿﺐ‬
‫ﻣﯽﺷﺘﺎﺑﺪ ﺑﻪ ﻓَﺮاز‬
‫ﻣﯽرَوَد ﺑﯽﺳﺎﻣﺎن؛‬
‫ﺑﺎ ﺷﺐِ ﺗﯿﺮه‪ ،‬ﭼﻮ دﯾﻮاﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ دﯾﻮاﻧﻪ‪.‬‬

‫رﻓﺘﻪ دﯾﺮیاﺳﺖ ﺑﻪ راﻫﯽ ﮐﺎو راﺳﺖ‪،‬‬
‫ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺟﻮی ﻓﺮاوان ﭘﯿﻮﻧﺪ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ ‪ -‬دﯾﺮیاﺳﺖ‪ -‬ﺑﺮ او ﮐَﺲ ﻧﮕﺮان‬
‫و اوﺳﺖ در ﮐﺎر ﺳُﺮاﯾﯿﺪن ﮔُﻨْﮓ‬
‫و اوﻓﺘﺎدهﺳﺖ ز ﭼﺸﻢِ دﮔﺮان‬
‫ﺑﺮ ﺳﺮ داﻣﻦِ اﯾﻦ وﯾﺮاﻧﻪ‪.‬‬

‫ﺑﺎ ﺳﺮاﯾﯿﺪن ﮔُﻨﮓِ آﺑَﺶ‬
‫ز آﺷﻨﺎﯾﯽ »ﻣﺎخاوﻻ« راﺳﺖ ﭘﯿﺎم‬
‫وز رهِ ﻣﻘﺼﺪ ﻣﻌﻠﻮﻣﺶ ﺣﺮف اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻣﯽرَوَد ﻟﯿﮑﻦ او‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ آن ره ﮐﻪ ﺑﺮ آن ﻣﯽﮔﺬرد‬
‫ﻫﻤﭽﻮ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ‪.‬‬

‫ﻣﯽرود ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم‬
‫ﻣﯽﺧﺮوﺷﺪ ﻫﺮ دَم‬

‫‪11‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﺗﺎ ﮐُﺠﺎش آﺑﺸﺨﻮر‬
‫ﻫﻤﭽﻮ ﺑﯿﺮونﺷﺪﮔﺎن از ﺧﺎﻧﻪ‪.‬‬
‫‪1328‬‬

‫در ﺷﺐ ﺳﺮد زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ‬
‫در ﺷﺐِ ﺳﺮدِ زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ‬
‫ﮐﻮرهی ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻫﻢ‪ ،‬ﭼﻮن ﮐﻮرهی ﮔﺮمِ ﭼﺮاغِ ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺳﻮزد‪.‬‬
‫و ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﺮاغِ ﻣﻦ‬
‫ﻧﻪ ﻣﯽاﻓﺮوزد ﭼﺮاﻏﯽ ﻫﯿﭻ‪،‬‬
‫ﻧﻪ ﻓﺮوﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﯾَﺦ ﻣﺎﻫﯽ ﮐﻪ از ﺑﺎﻻ ﻣﯽاﻓﺮوزد‪.‬‬

‫ﻣﻦ ﭼﺮاﻏﻢ را در آﻣﺪْ رﻓﺘﻦ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪام اﻓﺮوﺧﺘﻢ در ﯾﮏ ﺷﺐِ ﺗﺎرﯾﮏ‬
‫و ﺷﺐِ ﺳﺮدِ زﻣﺴﺘﺎن ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﺑﺎد ﻣﯽﭘﯿﭽﯿﺪ ﺑﺎ ﮐﺎج‪،‬‬
‫در ﻣﯿﺎن ﮐﻮﻣﻪﻫﺎ ﺧﺎﻣﻮش‬
‫ﮔﻢ ﺷﺪ او از ﻣﻦ ﺟﺪا زﯾﻦ ﺟﺎدهی ﺑﺎرﯾﮏ‪.‬‬
‫و ﻫﻨﻮز ﻗﺼﻪ ﺑﺮ ﯾﺎد اﺳﺖ‬
‫وﯾﻦ ﺳﺨﻦ آوﯾﺰهی ﻟﺐ‪:‬‬
‫»ﮐﻪ ﻣﯽاﻓﺮوزد؟ ﮐﻪ ﻣﯽﺳﻮزد؟‬
‫ﭼﻪ ﮐﺴﯽ اﯾﻦ ﻗﺼﻪ را در دل ﻣﯽاﻧﺪوزد؟«‬
‫در ﺷﺐِ ﺳﺮدِ زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ‬
‫ﮐﻮرهی ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻫﻢ‪ ،‬ﭼﻮن ﮐﻮرهی ﮔﺮمِ ﭼﺮاغِ ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺳﻮزد‪.‬‬
‫‪1329‬‬

‫ﺷﺐ اﺳﺖ‬
‫ﺷﺐ اﺳﺖ‪،‬‬
‫ﺷﺒﯽ ﺑﺲ ﺗﯿﺮﮔﯽ دَﻣﺴﺎز ﺑﺎ آن‪.‬‬
‫ﺑﻪ روی ﺷﺎخ اﻧﺠﯿﺮ ﮐﻬﻦ »وَگْدار« ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﺮ دَم‬
‫ﺧﺒﺮ ﻣﯽآورد ﻃﻮﻓﺎن و ﺑﺎران را‪ .‬و ﻣﻦ اﻧﺪﯾﺸﻨﺎﮐﻢ‪.‬‬

‫ﺷﺐ اﺳﺖ‪،‬‬
‫ﺟﻬﺎن ﺑﺎ آن‪ ،‬ﭼﻨﺎنﭼﻮن ﻣﺮدهای در ﮔﻮر‪.‬‬
‫و ﻣﻦ اﻧﺪﯾﺸﻨﺎﮐﻢ ﺑﺎز‪:‬‬
‫‪ -‬اﮔﺮ ﺑﺎران ﮐﻨﺪ ﺳﺮرﯾﺰ از ﻫﺮ ﺟﺎی؟‬
‫‪ -‬اﮔﺮ ﭼﻮن زورﻗﯽ در آب اﻧﺪازد ﺟﻬﺎن را؟‪...‬‬

‫‪12‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫در اﯾﻦ ﺗﺎرﯾﮑﯽآور ﺷﺐ‬
‫ﭼﻪ اﻧﺪﯾﺸﻪ وﻟﯿﮑﻦ‪ ،‬ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻣﺎ ﺻﺒﺢ؟‬
‫ﭼﻮ ﺻﺒﺢ از ﮐﻮه ﺳﺮ ﺑﺮ ﮐﺮد‪ ،‬ﻣﯽﭘﻮﺷﺪ از اﯾﻦ ﻃﻮﻓﺎن رخ آﯾﺎ ﺻﺒﺢ؟‬
‫‪1329‬‬

‫ﻣﺮغِ آﻣﯿﻦ‬
‫ﻣﺮغ آﻣﯿﻦ دردآﻟﻮدیاﺳﺖ ﮐﺎواره ﺑﻤﺎﻧﺪه‪.‬‬
‫رﻓﺘﻪ ﺗﺎ آنﺳﻮی اﯾﻦ ﺑﯿﺪادﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ رﻏﺒﺘﺶ دﯾﮕﺮ ز رﻧﺠﻮری ﻧَﻪ ﺳﻮیِ آب و داﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻧﻮﺑﺖ روز ﮔﺸﺎﯾﺶ را‬
‫در ﭘﯽ ﭼﺎره ﺑﻤﺎﻧﺪه‪.‬‬

‫ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﺪ آن ﻧﻬﺎنﺑﯿﻦِ ﻧﻬﺎﻧﺎن )ﮔﻮشِ ﭘﻨﻬﺎنِ ﺟﻬﺎنِ دردﻣﻨﺪِ ﻣﺎ(‬
‫ﺟﻮرِ دﯾﺪهی ﻣﺮدﻣﺎن را‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪای ﻫﺮ دَم آﻣﯿﻦ ﮔﻔﺘﻨﺶ‪ ،‬آن آﺷﻨﺎ ﭘﺮورد‪،‬‬
‫ﻣﯽدﻫﺪ ﭘﯿﻮﻧﺪﺷﺎن در ﻫﻢ‬
‫ﻣﯽﮐﻨﺪ از ﯾﺄسِ ﺧُﺴﺮانِ ﺑﺎرِ آﻧﺎن ﮐﻢ‬
‫ﻣﯽﻧﻬﺪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺎ ﻫﻢ‪ ،‬آرزوﻫﺎی ﻧﻬﺎن را‪.‬‬

‫ﺑﺴﺘﻪ در راهِ ﮔﻠﻮﯾﺶ او‬
‫داﺳﺘﺎن ﻣﺮدﻣﺶ را‪.‬‬
‫رﺷﺘﻪ در رﺷﺘﻪ ﮐﺸﯿﺪه )ﻓﺎرغ از ﻫﺮ ﻋﯿﺐ ﮐﺎو را ﺑﺮ زﺑﺎن ﮔﯿﺮﻧﺪ(‬
‫ﺑﺮ ﺳﺮِ ﻣﻨﻘﺎر دارد رﺷﺘﻪی ﺳَﺮدَرﮔُﻤﺶ را‪.‬‬

‫او ﻧﺸﺎن از روزِ ﺑﯿﺪارِ ﻇﻔﺮﻣﻨﺪی اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﻧﻬﺎن ﺗﻨﮕﻨﺎی زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ دﺳﺖ دارد‪.‬‬
‫از ﻋﺮوقِ زﺧﻢدار اﯾﻦ ﻏﺒﺎرآﻟﻮده ره ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﮕﺮﻓﺘﻪ‪.‬‬
‫از درون اﺳﺘﻐﺎﺛﻪﻫﺎی رﻧﺠﻮران‬
‫در ﺷﺒﺎﻧﮕﺎﻫﯽ ﭼﻨﯿﻦ دﻟﺘﻨﮓ‪ ،‬ﻣﯽآﯾﺪ ﻧﻤﺎﯾﺎن‪.‬‬
‫وﻧﺪر آﺷﻮب ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺧﯿﺮه ﺑﺮ اﯾﻦ زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ‬
‫ﮐﻪ ﻧﺪارد ﻟﺤﻈﻪای از آن رﻫﺎﯾﯽ‬
‫ﻣﯽدﻫﺪ ﭘﻮﺷﯿﺪه‪ ،‬ﺧﻮد را ﺑﺮ ﻓﺮاز ﺑﺎم ﻣﺮدم آﺷﻨﺎﯾﯽ‪.‬‬
‫رﻧﮓ ﻣﯽﺑﻨﺪد‬
‫ﺷﮑﻞ ﻣﯽﮔﯿﺮد‬
‫ﮔﺮم ﻣﯽﺧﻨﺪد‬
‫ﺑﺎلﻫﺎی ﭘﻬﻦ ﺧﻮد را ﺑﺮ ﺳﺮ دﯾﻮارﺷﺎن ﻣﯽﮔُﺴﺘﺮاﻧَﺪ‪.‬‬

‫ﭼﻮن ﻧﺸﺎﻧﯽ از آﺗﺸﯽ در دود ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ‬
‫ﻣﯽدﻫﺪ از روی ﻓﻬﻢ رﻣﺰِ دَردِ ﺧﻠﻖ‬

‫‪13‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﺑﺎ زﺑﺎنِ رَﻣﺰِ دَردِ ﺧﻮد ﺗﮑﺎن در ﺳﺮ‪.‬‬
‫وز ﭘﯽ آنﮐﻪ ﺑﮕﯿﺮد ﻧﺎﻟﻪﻫﺎی ﻧﺎﻟﻪﭘﺮدازان ره در ﮔﻮش‬
‫از ﮐَﺴﺎن اﺣﻮال ﻣﯽﺟﻮﯾﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﺳﺖ و ﭼﻪ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪﺳﺖ‬
‫ﺳﺮﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎی ﺧﻮد را ﻫﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ آن ﻣَﺤﺮَمِ ﻫُﺸﯿﺎر ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪.‬‬

‫داﺳﺘﺎﻧﯽ از درد ﻣﯽراﻧﻨﺪ ﻣﺮدم‪.‬‬
‫در ﺧﯿﺎل اﺳﺘﺠﺎﺑﺖﻫﺎی روزاﻧﯽ‬
‫ﻣﺮغِ آﻣﯿﻦ را ﺑﺪان ﻧﺎﻣﯽ ﮐﻪ او را ﻫﺴﺖ ﻣﯽﺧﻮاﻧﻨﺪ ﻣﺮدم‪.‬‬

‫زﯾﺮ ﺑﺎران ﻧﻮاﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬ﺑﺎد رﻧﺞِ ﻧﺎروایِ ﺧَﻠﻖْ را ﭘﺎﯾﺎن‪«.‬‬
‫)و ﺑﻪ رﻧﺞِ ﻧﺎروایِ ﺧﻠﻖ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﯽاﻓﺰاﯾﺪ‪(.‬‬

‫ﻣﺮغ آﻣﯿﻦ را زﺑﺎن ﺑﺎ درد ﻣﺮدم ﻣﯽﮔﺸﺎﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮ ﻣﯽدارد‪:‬‬
‫‪» -‬آﻣﯿﻦ!‬
‫ﺑﺎدْ ﭘﺎﯾﺎن رﻧﺞﻫﺎی ﺧﻠﻖ را ﺑﺎ ﺟﺎﻧﺸﺎن در ﮐﯿﻦ‬
‫وز ﺟﺎ ﺑﮕﺴﯿﺨﺘﻪ ﺷﺎﻟﻮدهﻫﺎی ﺧﻠﻖاﻓﺴﺎی‬
‫و ﺑﻪ ﻧﺎم رﺳﺘﮕﺎری دﺳﺖاﻧﺪرﮐﺎر‬
‫و ﺟﻬﺎن ﺳﺮﮔﺮم از ﺣﺮﻓﺶ در اﻓﺴﻮنِ ﻓﺮﯾﺒﺶ‪«.‬‬

‫ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬آﻣﯿﻦ!‬
‫در ﺷﺒﯽ اﯾﻦﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﺑﯿﺪاش آﯾﯿﻦ‪.‬‬
‫رﺳﺘﮕﺎری ﺑﺨﺶ ‪ -‬ای ﻣﺮغ ﺷﺒﺎﻫﻨﮕﺎم‪ -‬ﻣﺎ را!‬
‫و ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﻨﻤﺎی راه ﻣﺎ ﺑﻪﺳﻮی ﻋﺎﻓﯿﺖﮔﺎﻫﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮﮐﻪ را ‪ -‬ای آﺷﻨﺎ ﭘﺮور‪ -‬ﺑﺒﺨﺸﺎ ﺑﻬﺮه از روزی ﮐﻪ ﻣﯽﺟﻮﯾﺪ‪«.‬‬

‫‪» -‬رﺳﺘﮕﺎری روی ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‬
‫و ﺷﺐِ ﺗﯿﺮه ﺑَﺪَل ﺑﺎ ﺻﺒﺢ روﺷﻦ ﮔﺸﺖ ﺧﻮاﻫﺪ‪ «.‬ﻣﺮغ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪.‬‬

‫ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬اﻣﺎ آن ﺟﻬﺎنﺧﻮاره‬
‫)آدﻣﯽ را دﺷﻤﻦ دﯾﺮﯾﻦ( ﺟﻬﺎن را ﺧﻮرَد ﯾﮑﺴﺮ‪«.‬‬
‫ﻣﺮغ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬در دل او آرزوی ﻣﺤﺎﻟﺶ ﺑﺎد‪«.‬‬
‫ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬اﻣﺎ ﮐﯿﻨﻪﻫﺎی ﺟﻨﮓِ اﯾﺸﺎن در ﭘﯽِ ﻣﻘﺼﻮد‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ ﺑﻪ ﻃﺒﻠﺶ‪«.‬‬

‫ﻣﺮغ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬
‫‪14‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫‪» -‬زواﻟﺶ ﺑﺎد!‬
‫ﺑﺎد ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺶ ﭘﺴﯿﻦ درﻣﺎن‬
‫ﻧﺎﺧﻮﺷﯽّ آدﻣﯽ ﺧﻮاری‪.‬‬
‫وز ﭘﺲ روزان ﻋﺰّتﺑﺎرﺷﺎن‬
‫»ﺑﺎد ﺑﺎ ﻧﻨﮓِ ﻫﻤﯿﻦ روزان ﻧﮕﻮﻧﺴﺎزی!«‬

‫ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬اﻣﺎ ﻧﺎدرﺳﺘﯽ ﮔَﺮ ﮔﺬارد‬
‫اﯾﻤﻨﯽ ﮔَﺮ ﺟﺰ ﺧﯿﺎل زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدن‬
‫ﻣﻮﺟﺒﯽ از ﻣﺎ ﻧﺨﻮاﻫﺪ و دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮ ﻧﺪارد‪.‬‬
‫ور ﻧﺒﺎﯾﺪ رﯾﺨﺘﻪﻫﺎی ﮐﺞ دﯾﻮارﺷﺎن‬
‫ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺑﺎز زﻧﺪاﻧﯽ‬
‫و اﺳﯿﺮ را ﺑﻮد ﭘﺎﯾﺎن‪.‬‬
‫و رﺳﺪ ﻣﺨﻠﻮق ﺑﯽﺳﺎﻣﺎن ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎﻧﯽ‪«.‬‬
‫ﻣﺮغ ﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬ﺟﺪا ﺷﺪ ﻧﺎدرﺳﺘﯽ‪«.‬‬
‫ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺟﺪا ﮔﺮدد«‬
‫ﻣﺮغ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬رﻫﺎ ﺷﺪ ﺑﻨﺪش از ﻫﺮ ﺑﻨﺪ‪ ،‬زﻧﺠﯿﺮی ﮐﻪ ﺑﺮ ﭘﺎ ﺑﻮد‪«.‬‬
‫ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ رﻫﺎ ﮔﺮدد«‬
‫ﻣﺮغ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎن ﺑﺎز آﻣﺪ ﺧﻠﻖ ﺑﯽﺳﺎﻣﺎن‬
‫و ﺑﯿﺎﺑﺎن ﺷﺐِ ﻫﻮﻟﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺧﯿﺎل روﺷﻨﯽ ﻣﯽﺑَﺮَد ﺑﺎ ﻏﺎرت‬
‫و ره ﻣﻘﺼﻮد در آن ﺑﻮد ﮔﻢ‪ ،‬آﻣﺪ ﺳﻮی ﭘﺎﯾﺎن‬
‫و درون ﺗﯿﺮﮔﯽﻫﺎ‪ ،‬ﺗﻨﮕﻨﺎی ﺧﺎﻧﻪﻫﺎی ﻣﺎ در آن وﯾﻼن‪،‬‬
‫اﯾﻦزﻣﺎن ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻪﻫﺎی روﺷﻨﺎﯾﯽ در ﮔﺸﻮده اﺳﺖ‬
‫و ﮔﺮﯾﺰاﻧﻨﺪ ﮔﻤﺮاﻫﺎن‪ ،‬ﮐﺞاﻧﺪازان‪،‬‬
‫در رﻫﯽ ﮐﺎﻣﺪ ﺧﻮد آﻧﺎن را ﮐﻨﻮن ﭘﯽﮔﯿﺮ‪.‬‬
‫و ﺧﺮاب و ﺟﻮع‪ ،‬آﻧﺎن را زِ ﺟﺎ ﺑﺮده اﺳﺖ‬
‫و ﺑﻼی ﺟﻮع آﻧﺎن را ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﺧﻮرده اﺳﺖ‬
‫اﯾﻦ زﻣﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ زﻧﺪانﻫﺎﯾﺸﺎن وﯾﺮان‬
‫ﺑﺎﻏﺸﺎن را در ﺷﮑﺴﺖ‪.‬‬
‫و ﭼﻮ ﺷﻤﻌﯽ در ﺗَﮏْ ﮔﻮری‬
‫ﮐﻮر ﻣﻮذی ﭼﺸﻤﺸﺎن در ﮐﺎﺳﻪی ﺳﺮ از ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺗﻨﯽ زاﻧﺎن‬

‫‪15‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫از ﺗﺤﯿّﺮ ﺑﺮ ﺳﮑﻮی در ﻧﺸﺴﺘﻪ‪.‬‬
‫و ﺳﺮودِ ﻣﺮگِ آﻧﺎن را ﺗﮑﺎﭘﻮﻫﺎﺷﺎن )ﺑﯽﺳﻮد( اﯾﻨﮏ ﻣﯽﮐﺸﺪ در ﮔﻮش‪«.‬‬

‫ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬ﺑﺎدا ﺑﺎﻏﺸﺎن را‪ ،‬در ﺷﮑﺴﺘﻪﺗﺮ‬
‫ﻫﺮ ﺗﻨﯽ زاﻧﺎن‪ ،‬ﺟﺪا از ﺧﺎﻧﻤﺎﻧﺶ‪ ،‬ﺑﺮ ﺳﮑﻮی در‪ ،‬ﻧﺸﺴﺘﻪﺗﺮ‪.‬‬
‫وز ﺳﺮود ﻣﺮگ آﻧﺎن‪ ،‬ﺑﺎد‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﻃﺎق اﯾﻮانﻫﺎﯾﺸﺎن ﻗﻨﺪﯾﻞﻫﺎ ﺧﺎﻣﻮش‪«.‬‬
‫‪» -‬ﺑﺎدا« ﯾﮏ ﺻﺪا از دور ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‬
‫و ﺻﺪاﯾﯽ از رهِ ﻧﺰدﯾﮏ‪،‬‬
‫اﻧﺪر اﻧﺒﻮه ﺻﺪاﻫﺎی ﺑﻪ ﺳﻮی ره دوﯾﺪه‪:‬‬
‫‪» -‬اﯾﻦ‪ ،‬ﺳﺰای ﺳﺎزﮔﺎراﺷﺎن‬
‫ﺑﺎد‪ ،‬در ﭘﺎﯾﺎن دورانﻫﺎی ﺷﺎدی‬
‫از ﭘﺲ دوران ﻋﺸﺮتﺑﺎر اﯾﺸﺎن‪«.‬‬

‫ﻣﺮغ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬
‫‪» -‬اﯾﻦﭼﻨﯿﻦ وﯾﺮاﻧﮕﯿﺸﺎن‪ ،‬ﺑﺎد ﻫﻤﺨﺎﻧﻪ‬
‫ﺑﺎ ﭼﻨﺎن آﺑﺎدﺷﺎن از روی ﺑﯿﺪادی‪«.‬‬
‫‪» -‬ﺑﺎدﺷﺎن!« )ﺳﺮ ﻣﯽدﻫﺪ ﺷﻮرﯾﺪهﺧﺎﻃﺮ‪ ،‬ﺧﻠﻖ آوا(‬
‫‪» -‬ﺑﺎد آﻣﯿﻦ!‬
‫و زﺑﺎن آنﮐﻪ ﺑﺎ درد ﮐﺴﺎن ﭘﯿﻮﻧﺪ دارد ﺑﺎد ﮔﻮﯾﺎ!«‬
‫‪» -‬ﺑﺎد آﻣﯿﻦ!‬
‫و ﻫﺮ آن اﻧﺪﯾﺸﻪ‪ ،‬در ﻣﺎ ﻣﺮدﮔﯽ آﻣﻮز‪ ،‬وﯾﺮان!«‬
‫‪» -‬آﻣﯿﻦ! آﻣﯿﻦ!«‬
‫و ﺧﺮاب آﯾﺪ در آوار ﻏﺮﯾﺐ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﯿﺪار ﻣﺤﺮوﻣﺎن‬
‫ﻫﺮ ﺧﯿﺎل ﮐﺞ ﮐﻪ ﺧﻠﻖ ﺧﺴﺘﻪ را ﺑﺎ آن ﻧﺨﻮاﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫و در زﻧﺪان و زﺧﻢ ﺗﺎزﯾﺎﻧﻪﻫﺎی آﻧﺎن ﻣﯽﮐﺸﺪ ﻓﺮﯾﺎد‪:‬‬
‫»اﯾﻨﮏ در و اﯾﻨﮏ زﺧﻢ«‬
‫)ﮔﺮﻧﻪ ﻣﺤﺮوﻣﯽ ﮐﺠﯿﺸﺎن را ﺳﺘﺎﯾﺪ‬
‫ورﻧﻪ ﻣﺤﺮوﻣﯽ ﺑﺨﻮاه از ﺑﯿﻢِ زﺟﺮ و ﺣﺒﺲ آﻧﺎن ﮔﻮﯾﺪ(«‬
‫‪» -‬آﻣﯿﻦ!‬
‫در ﺣﺴﺎب دﺳﺘﻤﺰد آنزﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪﺣﻖ ﮔﻮﯾﺎ‬
‫ﺑﺴﺘﻪ ﻟﺐ ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫و ﺑَﺪان ﻣﻘﺒﻮل‬
‫و ﻧِﮑﻮﯾﺎن در ﺗَﻌَﺐ ﺑﻮدﻧﺪ‪«.‬‬
‫‪» -‬آﻣﯿﻦ!‬

‫در ﺣﺴﺎب روزﮔﺎراﻧﯽ‬
‫ﮐﺰ ﺑﺮ ره‪ ،‬زﯾﺮﮐﺎن و ﭘﯿﺸﯿﻨﯿﺎن را ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻤﺴﺨﺮ دور ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‬

‫‪16‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫و ﺑﻪ ﭘﺎس ﺧﺪﻣﺖ و ﺳﻮداﯾﺸﺎن ﺗﺎرﯾﮏ‬
‫ﭼﺸﻤﻪﻫﺎی روﺷﻨﺎﯾﯽ ﮐﻮر ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪«.‬‬
‫‪» -‬آﻣﯿﻦ!«‬

‫‪» -‬ﺑﺎ ﮐﺠﯽ آوردهﻫﺎی آن ﺑﺪ اﻧﺪﯾﺸﺎن‬
‫ﮐﻪ ﻧﻪ ﺟﺰ ﺧﻮابِ ﺟﻬﺎﻧﮕﯿﺮی از آن ﻣﯽزاد‬
‫اﯾﻦ ﺑﻪ ﮐﯿﻔﺮ ﺑﺎد!«‬
‫‪» -‬آﻣﯿﻦ!«‬

‫‪» -‬ﺑﺎ ﮐﺠﯽ آوردهﻫﺎﺷﺎن ﺷﻮم‬
‫ﮐﻪ از آن ﺑﺎ ﻣﺮگِ ﻣﺎﺷﺎن زﻧﺪﮔﯽ آﻏﺎز ﻣﯽﮔﺮدﯾﺪ‬
‫و از آن ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽآﻣﺪ ﭼﺮاغِ ﺧﻠﻖ‪«.‬‬
‫‪» -‬آﻣﯿﻦ!«‬

‫‪» -‬ﺑﺎ ﮐﺠﯽ آوردهﻫﺎﺷﺎن زﺷﺖ‬
‫ﮐﻪ از آن ﭘﺮﻫﯿﺰﮔﺎری ﺑﻮد ﻣﺮده‬
‫و از آن رﺣﻢآوری واﺧﻮرده‪«.‬‬
‫‪» -‬آﻣﯿﻦ!«‬

‫‪» -‬اﯾﻦ ﺑﻪ ﮐﯿﻔﺮ ﺑﺎد‬
‫ﺑﺎ ﮐﺠﯽ آوردهﻫﺎﺷﺎن ﻧﻨﮓ‬
‫ﮐﻪ از آن اﯾﻤﺎن ﺑﻪ ﺣﻖ ﺳﻮداﮔﺮان را ﺑﻮد راﻫﯽ ﻧﻮ‪ ،‬ﮔﺸﺎده در ﭘﯽ ﺳﻮدا‪.‬‬
‫و از آن‪ ،‬ﭼﻮن ﺑﺮ ﺳﺮﯾﺮ ﺳﯿﻨﻪی ﻣﺮداب‪ ،‬از ﻣﺎ ﻧﻘﺶ ﺑﺮﺟﺎ‪«.‬‬
‫‪» -‬آﻣﯿﻦ! آﻣﯿﻦ!«‬
‫*‬
‫و ﺑﻪ وارﯾﺰِ ﻃﻨﯿﻦِ ﻫَﺮ دَم آﻣﯿﻦ ﮔﻔﺘﻦِ ﻣﺮدم‬
‫)ﭼﻮن ﺻﺪای رودی از ﺟﺎ ﮐﻨﺪه‪ ،‬اﻧﺪر ﺻﻔﺤﻪی ﻣﺮداب آﻧﮕﻪ ﮔﻢ(‬
‫ﻣﺮغ آﻣﯿﻦﮔﻮی‬
‫دور ﻣﯽﮔﺮدد‬
‫از ﻓﺮاز ﺑﺎم‬
‫در ﺑﺴﯿﻂِ ﺧﻄّﻪی آرام‪ ،‬ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ ﺧﺮوس از دور‬
‫ﻣﯽﺷﮑﺎﻓﺪ ﺟِﺮمِ دﯾﻮار ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﺎن‪.‬‬
‫و زﯾﺮِ آن ﺳﺮدِ دود اﻧﺪود ﺧﺎﻣﻮش‬
‫ﻫﺮﭼﻪ‪ ،‬رﻧﮓ ﺗﺠﻠﯽ‪ ،‬رﻧﮓ در ﭘﯿﮑﺮ ﻣﯽاﻓﺰاﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻣﯽﮔُﺮﯾﺰد ﺷﺐ‪.‬‬
‫ﺻﺒﺢ ﻣﯽآﯾﺪ‪*.‬‬
‫ﺗﺠﺮﯾﺶ‪ ،‬زﻣﺴﺘﺎن ‪1330‬‬
‫* اﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮﻣﻪ در روزﻧﺎﻣﻪی »اﺗﻮﻣﯿﮏ« ﭼﺎپ ﺷﺪ و روزﻧﺎﻣﻪ ﻣﺎل ﻧﯿﺮوی ﺳﻮم ﺑﻮد‪ .‬ﻧﯿﻤﺎ‬

‫‪17‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫دارْوَگ‬
‫ﺧُﺸﮏ آﻣﺪ ﮐِﺸﺘﮕﺎهِ ﻣﻦ‬
‫در ﺟﻮار ﮐِﺸﺖِ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ‪.‬‬
‫ﮔﺮﭼﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‪» :‬ﻣﯽﮔِﺮﯾﻨﺪ روی ﺳﺎﺣﻞِ ﻧﺰدﯾﮏ‬
‫ﺳﻮﮔﻮاران در ﻣﯿﺎنِ ﺳﻮﮔﻮاران‪«.‬‬
‫ﻗﺎﺻﺪ روزانِ اﺑﺮی‪ ،‬داروَگ! ﮐِﯽ ﻣﯽرﺳﺪ ﺑﺎران؟‬

‫ﺑﺮ ﺑﺴﺎﻃﯽ ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻃﯽ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫در درونِ ﮐﻮﻣﻪی ﺗﺎرﯾﮏِ ﻣﻦ ﮐﻪ ذرّهای ﺑﺎ آن ﻧﺸﺎﻃﯽ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫و ﺟِﺪارِ دﻧﺪهﻫﺎی ﻧِﯽ ﺑﻪ دﯾﻮارِ اﺗﺎﻗﻢ دارد از ﺧُﺸﮑﯿﺶْ ﻣﯽﺗَﺮﮐَﺪ‬
‫ﭼﻮن دلِ ﯾﺎران ﮐﻪ در ﻫﺠﺮانِ ﯾﺎران‪-‬‬
‫ﻗﺎﺻﺪِ روزانِ اﺑﺮی‪ ،‬داروَگ! ﮐِﯽ ﻣﯽرﺳﺪ ﺑﺎران؟‬

‫ﺧﺎﻧﻪام اﺑﺮیﺳﺖ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻪام اﺑﺮیﺳﺖ‬
‫ﯾﮑﺴﺮه روی زﻣﯿﻦ اﺑﺮیﺳﺖ ﺑﺎ آن‪.‬‬

‫از ﻓﺮازِ ﮔَﺮدَﻧِﻪ ﺧُﺮد و ﺧﺮاب و ﻣﺴﺖ‬
‫ﺑﺎد ﻣﯽﭘﯿﭽﺪ‪.‬‬
‫ﯾﮑﺴﺮه دﻧﯿﺎ ﺧﺮاب از اوﺳﺖ‬
‫و ﺣﻮاس ﻣﻦ!‬
‫آی ﻧِﯽزن ﮐﻪ ﺗُﺮا آوای ﻧﯽ ﺑﺮدهﺳﺖ دور از رَه ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬

‫ﺧﺎﻧﻪام اﺑﺮیﺳﺖ اﻣﺎ‬
‫اﺑﺮ ﺑﺎراﻧﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪﺳﺖ‪.‬‬
‫در ﺧﯿﺎلِ روزﻫﺎی روﺷﻨﻢ ﮐَﺰ دﺳﺖ رﻓﺘَﻨﺪَم‪،‬‬
‫ﻣﻦ ﺑﻪ روی آﻓﺘﺎب‬
‫ﻣﯽﺑﺮم در ﺳﺎﺣَﺖِ درﯾﺎ ﻧﻈﺎره‪.‬‬
‫و ﻫﻤﻪ دﻧﯿﺎ ﺧﺮاب و ﺧُﺮد از ﺑﺎد اﺳﺖ‬
‫و ﺑﻪ ره‪ ،‬ﻧﯽزن ﮐﻪ داﯾﻢ ﻣﯽﻧﻮازد ﻧﯽ‪ ،‬در اﯾﻦ دﻧﯿﺎی اﺑﺮ اﻧﺪود‬
‫راه ﺧﻮد را دارد اﻧﺪر ﭘﯿﺶ‪.‬‬

‫ریرا‬
‫»ریرا«‪ ...‬ﺻﺪا ﻣﯽآﯾﺪ اﻣﺸﺐ‬
‫از ﭘﺸﺖِ »ﮐﺎچ« ﮐﻪ ﺑﻨﺪِ آب‬
‫ﺑﺮقِ ﺳﯿﺎهﺗﺎﺑَﺶ ﺗﺼﻮﯾﺮی از ﺧﺮاب‬
‫در ﭼﺸﻢ ﻣﯽﮐﺸﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫‪18‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﮔﻮﯾﺎ ﮐﺴﯽاﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‪...‬‬

‫اﻣﺎ ﺻﺪای آدﻣﯽ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﻧﻈﻢِ ﻫﻮشرُﺑﺎﯾﯽ ﻣﻦ‬
‫آوازﻫﺎی آدﻣﯿﺎن را ﺷﻨﯿﺪهام‬
‫در ﮔﺮدشِ ﺷﺒﺎﻧﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦ؛‬
‫ز اﻧﺪوهﻫﺎی ﻣﻦ‬
‫ﺳﻨﮕﯿﻦﺗﺮ‪.‬‬
‫و آوازﻫﺎی آدﻣﯿﺎن را ﯾﮑﺴﺮ‬
‫ﻣﻦ دارم از ﺑَﺮّ‪.‬‬

‫ﯾﮑﺸﺐ درونِ ﻗﺎﯾﻖ دﻟﺘﻨﮓ‬
‫ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ آنﭼﻨﺎن؛‬
‫ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻫﯿﺒﺖِ درﯾﺎ را‬
‫در ﺧﻮاب ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪.‬‬
‫ریرا‪ .‬ریرا‪...‬‬
‫دارد ﻫﻮا ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪.‬‬
‫درﯾﻦ ﺷﺐِ ﺳﯿﺎ‪.‬‬
‫او ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﺧﻮدش‪،‬‬
‫او رﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﺶ اﻣﺎ‬
‫ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ‪.‬‬
‫‪1331‬‬

‫ﻫﻤﻪ ﺷﺐ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺷﺐ زنِ ﻫَﺮﺟﺎﯾﯽ‬
‫ﺑﻪ ﺳُﺮاﻏَﻢ ﻣﯽآﻣﺪ‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﺳﺮاغِ ﻣﻦِ ﺧﺴﺘﻪ ﭼﻮ ﻣﯽآﻣﺪ او‬
‫ﺑﻮد ﺑﺮ ﺳﺮ ﭘﻨﺠﺮهام‬
‫ﯾﺎﺳﻤﻦ ﮐﺒﻮد ﻓﻘﻂ‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن او ﮐﻪ ﻣﯽآﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﺮاﻏﻢ‪ ،‬ﭘﯿﭽﺎن‪.‬‬

‫در ﯾﮑﯽ از ﺷﺐﻫﺎ‬
‫ﯾﮏ ﺷﺐِ وﺣﺸﺖزا‬
‫ﮐﻪ در آن ﻫﺮ ﺗﻠﺨﯽ‬
‫ﺑﻮد ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ‪،‬‬
‫وآن زنِ ﻫﺮﺟﺎﯾﯽ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد از ﻣﻦ دﯾﺪار؛‬

‫‪19‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﮔﯿﺴﻮانِ درازش ‪ -‬ﻫﻤﭽﻮ ﺧﺰه ﮐﻪ ﺑﺮ آب‪-‬‬
‫دور زد ﺑﻪ ﺳﺮم‬
‫ﻓﮑﻨﯿﺪ ﻣﺮا‬
‫ﺑﻪ زﺑﻮﻧﯽّ و در ﺗَﮏ و ﺗﺎب‪.‬‬

‫ﻫﻢ از آن ﺷﺒﻢ آﻣﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺳﺨﻨﺎﻧﻢ از او‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺷﻤﻊ ﮐﻪ ﻣﯽﺳﻮزد ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ وِﺛﺎﻗﻢ‪ ،‬ﭘﯿﭽﺎن‪.‬‬
‫‪1331‬‬

‫ﻫﺴﺖ ﺷﺐ‬
‫ﻫﺴﺖ ﺷﺐ ﯾﮏ ﺷﺐِ دَم ﮐﺮده و ﺧﺎک‬
‫رﻧﮓِ رُخ ﺑﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎد‪ ،‬ﻧﻮﺑﺎوهی اﺑﺮ‪ ،‬از ﺑَﺮِ ﮐﻮه‬
‫ﺳﻮی ﻣﻦ ﺗﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫*‬
‫ﻫﺴﺖ ﺷﺐ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻮ وَرَم ﮐﺮده ﺗﻨﯽ ﮔَﺮم در اِﺳﺘﺎده ﻫﻮا‪،‬‬
‫ﻫﻢ ازﯾﻦ روﺳﺖ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﺪ اﮔﺮ ﮔُﻢﺷﺪهای راﻫﺶ را‪.‬‬
‫*‬
‫ﺑﺎ ﺗَﻨَﺶ ﮔَﺮم‪ ،‬ﺑﯿﺎﺑﺎنِ دراز‬
‫ﻣُﺮده را ﻣﺎﻧَﺪ در ﮔﻮرش ﺗﻨﮓ‬
‫ﺑﺎ دلِ ﺳﻮﺧﺘﻪی ﻣﻦ ﻣﺎﻧَﺪ‬
‫ﺑﻪ ﺗَﻨَﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯽﺳﻮزد از ﻫﯿﺒﺖِ ﺗﺐ!‬
‫ﻫﺴﺖ ﺷﺐ‪ .‬آری‪ ،‬ﺷﺐ‪.‬‬
‫‪ 28‬اردﯾﺒﺸﻬﺖ ‪1334‬‬

‫ﺑﺮف‬
‫زردﻫﺎ ﺑﯽﺧﻮد ﻗﺮﻣﺰ ﻧﺸﺪهاﻧﺪ‬
‫ﻗﺮﻣﺰی رﻧﮓ ﻧﯿﻨﺪاﺧﺘﻪ اﺳﺖ‬
‫ﺑﯽﺧﻮدی ﺑﺮ دﯾﻮار‪.‬‬
‫ﺻﺒﺢ ﭘﯿﺪا ﺷﺪه از آن ﻃﺮفِ ﮐﻮهِ »ازاﮐﻮ« اﻣﺎ‬
‫»وازِﻧﺎ« ﭘﯿﺪا ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﮔَﺮﺗﻪی روﺷﻨﯽِ ﻣﺮدهیِ ﺑﺮﻓﯽ ﻫﻤﻪ ﮐﺎرش آﺷﻮب‬
‫ﺑﺮ ﺳﺮِ ﺷﯿﺸﻪی ﻫﺮ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﮕﺮﻓﺘﻪ ﻗﺮار‪.‬‬

‫وازِﻧﺎ ﭘﯿﺪا ﻧﯿﺴﺖ‬

‫‪20‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬
‫ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ‬ ‫ﭼﮑﺎﻣﻪﻫﺎی ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﻣﻦ دﻟﻢ ﺳﺨﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ از اﯾﻦ‬
‫ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪی ﻣﻬﻤﺎنﮐُﺶِ روزش ﺗﺎرﯾﮏ‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎنِ ﻫﻢ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺧﻮابآﻟﻮد‬
‫ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﻧﺎﻫﻤﻮار‬
‫ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﻧﺎﻫﺸﯿﺎر‪.‬‬
‫‪1334‬‬

‫ﺗُﺮا ﻣﻦ ﭼﺸﻢ در راﻫﻢ‬
‫ﺗُﺮا ﻣﻦ ﭼﺸﻢ در راﻫﻢ ﺷﺒﺎﻫﻨﮕﺎم‬
‫ﮐﻪ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ در ﺷﺎخِ »ﺗَﻼﺟَﻦ« ﺳﺎﯾﻪﻫﺎ رﻧﮓِ ﺳﯿﺎﻫﯽ‬
‫وزان دﻟﺨﺴﺘﮕﺎﻧَﺖ راﺳﺖْاﻧﺪوﻫﯽ ﻓﺮاﻫﻢ؛‬
‫ﺗُﺮا ﻣﻦ ﭼﺸﻢ در راﻫﻢ‪.‬‬

‫ﺷﺒﺎﻫﻨﮕﺎم‪ .‬در آندَم ﮐﻪ ﺑﺮ ﺟﺎ درّهﻫﺎ ﭼﻮن ﻣُﺮدهﻣﺎران ﺧﻔﺘﮕﺎﻧﻨﺪ؛‬
‫در آن ﻧﻮﺑﺖ ﮐﻪ ﺑَﻨﺪَدَ دﺳﺖِ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ ﺑﻪ ﭘﺎیِ ﺳَﺮوِ ﮐﻮﻫﯽ دام‬
‫ﮔَﺮَم ﯾﺎد آوری ﯾﺎ ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻦ از ﯾﺎدت ﻧﻤﯽﮐﺎﻫﻢ؛‬
‫ﺗُﺮا ﻣﻦ ﭼﺸﻢ در راﻫﻢ‪.‬‬
‫زﻣﺴﺘﺎن ‪1336‬‬

‫‪21‬‬
‫‪http://groups.yahoo.com/group/arashkania‬‬
‫‪ARASHKANIA@YAHOO.COM‬‬