Waar is iedereen mee bezig?

Iedereen lijkt een rol te spelen zonder zich ooit af te vragen wie de rol speelt. Geloof lijkt te zijn ontstaan bij gebrek aan een goed antwoord op deze vraag die de meeste mensen zich toch lijken te stellen. In onze huidige tijd lijkt het geloof te zijn vervangen door wetenschap, waarbij het erop lijkt dat de algemene consensus aanneemt dat “alle antwoorden” uiteindelijk naar tevredenheid zullen worden beantwoord door middel van empirische methoden. Zelfs de grootse moeite die onze huidige wetenschap heeft wanneer de normale natuurwetten niet meer lijken te gelden, lijkt niet tot het inzicht te leiden dat onze hersenen enigszins beperkt zijn. (Denk hierbij aan kwantum fysica, zwarte gaten en “voor” de big bang.) Het idee wat bij menigeen heerst betreffende de “big bang” is door veel wetenschappers trouwens al als achterhaald beschouwd. In de regel wordt de big bang gezien als een soort van oerknal waaruit ons Universum is ontstaan. Feitelijk is het niet meer dan een omslagpunt waar, eenmaal voorbij, onze empirische wetenschappen niet meer van toepassing zijn. Dit gegeven wordt erkend en is daarmee ook enigszins hoopgevend voor de wetenschappen. Helaas wordt, zoals ik al aangaf, dit gegeven niet altijd ingezet om eens nader te kijken of onze waarneming ook zo'n zelfde beperking heeft. Alle empirische waarnemingen zijn eigenlijk niet meer dan een verlenging van onze zintuigen. Maar aan onze waarneming van deze zintuigen wordt in de regel niet getornd. Net als gelovigen kunnen aanhangers van de wetenschap hun concepten gebruiken om hun cognitieve dissonantie tevreden te stellen. Dit doet men door vast te stellen dat de huidige staat van kennis nog niet zover is om een naar tevredenheid stellende conclusie te trekken, “maar”, dat dit in de toekomst wel het geval zal zijn. Wat niet veel anders lijkt te zijn dan een God die zal ontmoet worden in het hiernamaals... (Waarbij ik wil aanmerken dat de eerste verklaring logischer lijkt dan het “God” gebeuren) Als mensheid lijken we het concept “God” aardig vernacheld te hebben door er teveel persoonlijke trekjes aan te geven. Mede hierdoor kunnen we er een concept van maken en zo'n concept is makkelijk te verteren is door anderen zonder dat er teveel kritisch over nagedacht hoeft te worden. De wetenschap lijkt dit dus ook te doen, en met de vele feiten die voor zich spreken is het moeilijk om te duiden op onze waarneming die misschien wel eens voor verbetering vatbaar zou kunnen zijn De mensen die zich met wetenschap bezig houden zijn in de regel dusdanig intellectueel begaafd dat het gehele plaatje wat zich in hun hoofd bevindt redelijk onwrikbaar opgesteld is. We lijken nogal wat waarde te hechten aan menselijke waarneming, en aangezien we daar dagelijks mee te doen hebben is dat ook volstrekt logisch. Het is moeilijk voor te stellen dat er andere manieren / niveaus van waarneming zouden kunnen bestaan omdat we dat moeten doen met onze menselijke waarneming. (Daarom zijn concepten waarin een “persoon” is opgenomen in de regel wat makkelijker te verteren.) Het is evengoed niet uit te sluiten dat er andere soorten van waarnemen / bewustzijn kunnen bestaan en dat is dan ook het grootste argument wat gelovigen met zich mee lijken te hebben. (Ik lijk moeite te hebben met het uitsluiten van intelligentie, bewustzijn bij alles wat ik waarneem en volgens de empirische zienswijze ben ik dan een ID'er of zoiets...terwijl ik niet aan ideeën doe?) Aan de andere kant hebben we wetenschappers en filosofen die bepaalde empirische concepten gebruiken als een gelovige om hun dagelijkse realiteit naar wens aan te passen naar smaak. (Zo kan bijvoorbeeld het bestaan van gedachten en een fysiek menselijk lichaam ontkend worden volgens bepaalde filosofieën, ..erg leuk ..maar we hebben het er wel mee te doen.) In dit Universum lijkt 1 + 1 , 2 te zijn. Als men zou vragen waarom dit zo lijkt te zijn is in de regel het antwoord: “Zo werkt het nu eenmaal in dit gedeelte van het Universum”. En we gebruiken dit gegeven dan ook om onze omgeving nader te verklaren en kennis op te doen. Naar aanleiding van de bovenstaande activiteit (onze omgeving nader verklaren) wordt meestal niet de vraag “waarom” gesteld..het lijkt dus logisch om hier de aandacht op te richten.

Volgens de evolutietheorie zou het zijn om onze overlevingskansen te vergroten. Lijkt mij ook een logische verklaring. Logica is dus klaarblijkelijk inherent aanwezig in de mens. (Bij de meesten dan in ieder geval...) Ik vermoed dat elk mens in zijn jonge kinderjaren wel eens terechtgewezen is door zijn ouders bij het een of ander, waarbij de ouders geen logische opgaaf van reden konden aanwijzen. Dit leidde meestal (ik spreek hier maar voor mijzelf, maar ik neem aan dat dit globaal opgaat) tot frustratie omdat het logischerwijze niet leek te kloppen. Zoals met vele dingen in het leven worden sommige clous / punten pas achteraf duidelijk. Tegen de tijd dat men zelf de kosten van versleten spijkerbroeken mag betalen is het wel logisch waarom ouders een reprimande gaven als men tijdens het spelen geen zorg droeg voor het behoud van de spijkerbroek...gelukkig waren de pleisters op de knieën nooit een punt van zorg. In mijn geval werd door soortgelijke ervaringen ook iets anders duidelijk, namelijk dat mijn medemenselijke omgeving het om een of andere reden het niet geheel acceptabel vond als ik met lapjes op mijn knieën verscheen om te spelen. De reden hiervoor werd pas veel later duidelijk...... Om door te gaan op de logica,... We lijken allemaal onderhevig te zijn aan deze natuurwet, en in de regel hoeft er niet nagedacht te worden om aan deze logica te voldoen. Andersom moet er wel nagedacht worden als er een poging wordt gedaan om de logica te negeren. Ik heb de term “cognitieve dissonantie” al gebruikt en dit is wederom een voorbeeld ervan. Een voorbeeld hiervan is het stellen dat “God mysterieuze manieren van doen heeft” bij het verklaren van menselijk leed op Aarde, of te stellen dat situaties “nu eenmaal zo zijn”. (Waarbij eerstgenoemde mij meestal meer logisch lijkt dan de tweede.) In mijn huidige omgeving is het redelijk makkelijk om logica te gebruiken om bepaalde “pijnpunten” aan te wijzen. De meeste mensen zijn gewend aan een bepaalde vorm van materieel comfort en het is logisch dat ze deze niet kwijt willen. Een dak boven het hoofd, voldoende voeding en een redelijk bed om in te slapen lijken zaken die als “primaire behoeften” worden beschouwd. Het aanwijzen van “pijnpunten” in onze huidige maatschappij lijkt bij de meesten onder ons de realisatie te veroorzaken dat zonder onze huidige manier van doen deze materiële levensbehoeften opgegeven moeten worden. Het dan ook enigszins logisch dat de “pijnpunten” genegeerd worden. Een voorbeeld hiervan is ons huidige financiële systeem waarbij de “pijnpunten” wel duidelijk zijn (neem ik aan) maar dat ondanks deze “pijnpunten” er alles aan gedaan moet worden om het systeem in stand te houden. Dit heeft geleid tot de term “Too Big Too Fail” , waarbij er een doemscenario wordt voorgesteld wat zo ernstig is dat hiermee onze cognitieve dissonantie, die optreed bij het logisch aanschouwen van dit systeem en de “pijnpunten”, naar tevredenheid kan worden gesust. Ook kunnen termen dusdanig ingewikkeld uitgelegd worden door mensen die zich doen voorkomen als “specialist” dat mensen aan hun eigen logica gaan twijfelen, wat ook een oplossing lijkt te zijn voor de cognitieve dissonantie. Dit is een ander “pijnpunt”, aangezien de meesten onder ons al een heel leven lang bezig zijn met het negeren van logica en hierdoor uitermate gespecialiseerd zijn in het aanpassen van hun persoonlijk visie op de “pijnpunten”. Ik zou willen aanraden om de in de wetenschap populaire “empirische” methode te gebruiken om uit te zoeken of de inherente logica nog intact is. Dit houd in dat mensen bij het maken van een claim bereid zijn om rekening te houden met het gegeven dat hun claim fout is en dat er gebruik gemaakt wordt van de externe omgeving om te kijken of de logische beredenering die tot een bepaalde claim leidt meerdere malen toe te passen is. Mensen bezitten vaak een bepaalde voorkeur of wens die hun logica zonder uitzondering verdraait. Het is dus cruciaal om objectief te kijken hoe de “wens van de realiteit” overeenkomt met de “uiteindelijke realiteit”.

Ik hoop met bovenstaande beschrijvingen enigszins een indicatie te hebben gegeven betreft de manier waarop ieder mens zelf een logische conclusie kan trekken bij het verwerken van informatie. Hopelijk wordt deze beschrijving ook gebruikt om compleet onderuit te halen wat ik verder zeg. De empirische methoden van de mensheid hebben een proces aangeduid wat we “evolutie” noemen. Zo word het concept op Aarde aangehaald om te laten zien hoe het natuurlijke leven zich ontwikkeld heeft door te reageren op zijn natuurlijke omgeving, waarbij zo lang mogelijk bestaan het uiteindelijke doel lijkt te zijn. Logischerwijze valt deze waarneming niet te weerleggen, helaas wordt deze waarneming nogal eens gebruikt als een op zichzelf staande claim die niet voor verbetering vatbaar is. Men zou de evolutietheorie ook kunnen zien als een deductie van de processen die uiteindelijk hebben geleid tot wat je nu voor je ziet / waarneemt. Wederom dus een vorm van “op een nieuwe manier begrip opdoen over de omgeving”. Het zogenaamde “evolutieproces” is overal waarneembaar, als we zeggen dat een mens “leert” is het niets minder dan constateren dat er een evolutionair proces gaande is. Ons Universum is ook onderhevig aan evolutionaire processen, waarbij de wetenschap het proces van deductie heeft toe kunnen passen tot de big bang. Hier zijn onze huidige natuurwetten ontstaan die tot op de dag van vandaag vorm geven aan de wijze waarop ons Universum zich lijkt te evolueren. Door logische causale verbanden aan te tonen kunnen logische conclusies worden getrokken. Zo bestaan wij als mensen bijvoorbeeld uit atomen die afzonderlijk gecreëerd zijn in de levensloop van sterren en daarna verspreid zijn in het Universum doordat deze sterren aan het einde van hun levensloop tot ontploffing kwamen. Er zijn nogal wat van deze “causale verbanden” aan te tonen, maar helaas worden deze verbanden vaak afgedaan als “toeval”, of als bewijs voor een “maker”. Voor beide conclusies lijkt er geen empirisch bewijs te zijn, zoals ik al gemeld heb... Het moge wel duidelijk zijn dat er hier een “pijnpunt” aanwezig is aangezien logica dicteert dat er iets niet klopt, deze logica maakt ook dat veel mensen nieuwsgierig worden naar de oorzaken. Ik kan hier een causaal verband leggen, namelijk dat de mens nieuwsgieriger is betreft existentiële vragen dan men op grond van pure overlevingsmechanismen zou verwachten. Ook lijken evolutionaire processen ervoor te hebben gezorgd dat de omgeving van “levende wezens”op steeds uitgebreidere manieren aan beschouwing onderhevig is, en dat er zelfs geheel nieuwe omgevingen zijn ontstaan door dit proces. (Als mens lijkt niet iedereen ervan bewust te zijn dat ,wat door de mens gemaakt is best wel eens onderhevig kan zijn aan dezelfde “evolutionaire processen” die ons bestaan mogelijk maken.) Als mens hebben we alleen onze eigen waarneming, als er geen mensen zouden bestaan zou het Universum zoals wij het nu aanschouwen dus ook niet bestaan. (Ik laat andere planeten waar “intelligente” levensvormen zouden kunnen bestaan er even buiten.) We kunnen nog zoveel empirisch bewijs overleggen, maar dat stelt ook niet veel voor zonder dat een mens het interpreteert. We lijken als mensheid hard op weg om “kunstmatige” intelligentie te creëren maar kan men met zekerheid stellen dat dit niet gewoon een onderdeel is van de evolutionaire processen waaraan we onderhevig zijn? (Evolutie in gang met mensen als een soort werktuig om een bepaalde andere waarneming te bewerkstelligen?) Er kan niets bestaan zonder de gratie van een omgeving waarin hetgeen wat gewaar lijkt te zijn van de omgeving, zich kan bezighouden met wat er nu eigenlijk gewaar is / bestaat. Een simpele conclusie is dan ook niet snel duidelijk aangezien het onmogelijk lijkt om aan te tonen wat er daadwerkelijk bestaat zonder externe omgevingsfactoren in acht te nemen. Onze menselijke waarneming is het enige waar we enigszins op kunnen duiden en we kunnen onze omgeving alleen aanduiden door het te vertalen naar iets wat voor ons waarneembaar is.

Misschien is het daarom logisch om in te zien dat men zich niet los van zijn omgeving kan zien en dat het perspectief van deze omgeving altijd een beperkte interpretatie van onze kant blijft. We zijn dus enigszins beperkt maar we lijken ons dat niet altijd te beseffen. Toch is het logisch dat er een inherent causaal verband is tussen een object en de omgeving waarin het zich lijkt te bevinden. Existentie kan dus nooit eenzijdig bepaald worden. Dus de vraag “Waarom is er leven?” kan beter geformuleerd worden als “Waarom lijkt er iets te bestaan?” Evolutie is altijd een wisselwerking tussen twee partijen en alom aanwezig in alles wat lijkt te bestaan. We bestaan in een dualistisch Universum en in oud China noemde men hetgeen wat verantwoordelijk was voor deze wisselwerking: “Tao”. Waarbij ze zo snugger waren om te vermelden dat deze “Tao” nooit exact beschreven kan worden en dat alles wat er lijkt te zijn een uitdrukking is van deze “Tao”. In mijn optiek komt dit aardig overeen met het concept “evolutie”. Zoals ik al melde lijkt de mensheid zich niet altijd bewust.... ...van zijn beperkingen. Als mens lijken we de neiging te hebben bewustzijn te personaliseren en weinig waarde te geven aan de fenomenen die buiten onze dagelijkse waarneming vallen. Dit is volstrekt logisch aangezien ons voorstellingsvermogen beperkt is tot een menselijke. We kunnen eindeloos speculeren hoe een kat ons zou zien maar zeker weten kunnen we het niet. Zo is het ook moeilijk om een voorstelling naar boven te halen van onze eerste jaren op deze planeet aangezien onze waarneming in die eerste jaren niet meer overeenkomt met hoe we nu onze omgeving waarnemen. Alle eventuele opgeslagen herinneringen zijn dus niet meer door ons te interpreteren. En men kan zich afvragen of we onze geboortedag zouden moeten vieren op de dag dat we als compleet fysiek wezen uit onze voorganger tevoorschijn kwamen of het punt waarop er mentaal een duidelijk idee was van onszelf als een afzonderlijk fysiek wezen. Er lijkt namelijk nogal wat verschil tussen te zitten... Men zou er ook goed aan doen eens te kijken hoe taal onze realiteit vorm geeft. Taal is altijd een middel van communicatie waarbij hetgeen wat we willen communiceren alleen bij benadering is uit te drukken en dus nooit volledig. (De Chinezen hadden het blijkbaar al aardig door met hun “Tao”.) De manier waarop woorden in het westen duiden naar onszelf en anderen kunnen ons ook iets zeggen over de manier waarop wij onze waarneming van de realiteit beperken tot de mate waarin we in staat zijn het in taal uit te drukken. In het Chinees hebben veel woorden bijvoorbeeld meerdere betekenissen waarbij de betekenis pas duidelijk wordt als het in verband wordt gebracht een ander woord....met meerdere betekenissen. Zo zijn er ook vele theorieën betreft het oude Egypte waar we hun gebruik van symboliek alleen kunnen interpreteren volgens onze huidige waarneming. Hierdoor zal het altijd speculeren blijven naar bepaalde opvattingen in hun samenleving, ondanks hun grote nalatenschap in de vorm van geschreven woord /symboliek. Een clou in een grap is het inzien van een overduidelijk causaal verband en de meesten onder ons hebben vermoedelijk wel wat ervaring met de moeite die kan ontstaan bij het overbrengen van een “clou”.......(Waarbij de grap meestal ook zijn humor verliest.) Ik heb al eerder geduid op de beperkingen die mens eigen lijken te zijn en ik zou hierbij willen aanmerken dat het niet per se nodig is om door middel van taal tot de clou van een verhaal te komen. Dit zou gezien kunnen worden als een vorm van zelfbeperking en kan er tevens op duiden dat er meerdere manieren zijn om tot begrip te komen bij vragen waar onze verstandelijke beperkingen ons in de steek laten. ….Logica lijkt meestal wel aardig te werken. Als men hier eens over wil nadenken kan men beginnen bij het woord “nadenken” wat insinueert dat het denken een gevolg is van iets anders wat in de hersenen gebeurt. (Na – denken.)

Aangezien we beperkt zijn in onze waarneming maar toch verklaringen zoeken en verwachten dat die eenduidig onze inherente logica zullen volgen zou ik willen duiden op hetgeen wat ervoor zorgt dat onze waarneming beperkt lijkt te zijn. We lijken als mens moeite te hebben met oorzaak en gevolg als één volledig concept. Toch kost het ons niet veel moeite ons te houden aan de zwaartekracht, en ondanks verwoede pogingen lukt het de mens ook niet om te ontsnappen aan evolutionaire processen. (Denk hierbij aan de florerende markt betreffende gezichtscrèmes voor “hoofdzakelijk” vrouwen.) Pas als men zich hier bewust mee bezig zou willen houden zou het tot moeilijkheden kunnen leiden. Onze verstandelijke vermogens maken het wel mogelijk een interpretatie te doen van bepaalde natuurfenomenen. Dit doen we door middel van deductie en beschrijvingen van het gedrag wat vertoont wordt door objecten die onderhevig zijn aan deze natuurfenomenen. Uiteindelijk kunnen we deze natuurfenomenen duiden als een formule waarbij de gegeven “formulenaam” in deze context gebruikt kan worden om herhaalbare uitkomsten te krijgen als er een interactie aangegaan wordt met een ander object waarvoor we een “formulenaam” hebben bedacht. Net als taal is dit een poging tot duiding bij benadering die alleen als volledig begrip gezien kan worden vanuit het perspectief van de waarneming Zo kan wiskunde bijvoorbeeld gezien worden als een manier van waarneming. Blijkbaar is dit voor veel mensen nog niet voldoende aangezien er meerdere van zulke “methoden van waarneming” zijn. De kwantumfysica heeft wat dat betreft onlangs weer wat vorderingen geboekt betreffende zwaartekracht met het ontdekken van sporen van de “Higgs Boson”. Ondanks dat ik nieuwsgierig de ontwikkelingen op deze gebieden enigszins zal volgen, ben ik me er terdege van bewust dat een volledig begrip via deze methodes onwaarschijnlijk lijkt. In de kwantumfysica lijkt het ook duidelijk te worden dat, bij deze manier van kennisneming, de “kennisnemer” een integraal onderdeel wordt bij het empirische experiment waarmee kennis opgedaan wordt. Aangezien ik al duidde op het gegeven dat we als mens ons wel houden aan de zwaartekracht en andere natuurfenomenen, zou men dit kunnen interpreteren als “begrip”. Onze waarneming als mens lijkt alleen mogelijk te zijn door hetgeen we “bewustzijn” noemen. Dit is ook zo'n onderwerp wat pas problemen lijkt te vormen als we het onderwerpen aan onze verstandelijke vermogens. Onze manier van waarneming zou gewoon niet hetzelfde zijn als we er niet op een unieke manier uitdrukking aan zouden kunnen geven. En het concept van existentie zou ook tenietgedaan worden als er alleen maar een notie zou zijn van: “Ik ben”. Waarbij ik zou willen duiden op de mogelijkheid dat die twee woorden duiden op iets anders wat “kenbaar” is en dat het niet per se voorbehouden is aan de mens puur omdat we het subjectief aan kunnen duiden. Hiermee poog ik aan te duiden hoe onze unieke menselijke waarneming tot stand gekomen zou kunnen zijn. (En ja, ….voor mij is het volstrekt duidelijk.....tot ik erover poog te praten.) Onze verstandelijke vermogens, die gezien kunnen worden als “gedachten in het brein” zouden namelijk niet bruikbaar zijn als deze gedachten niet geobserveerd kunnen worden. Ondanks dat de meeste mensen hier niet van op de hoogte lijken te zijn en zichzelf bijna volledig verplaatsen in hun gedachten is een gedachte op zichzelf , uhm.....niet bestaand... Aangezien ons Universum redelijk intelligent in elkaar lijkt te zitten zou het logisch zijn om te concluderen dat het menselijk brein zijn specifieke functionaliteit als menselijke waarnemer heeft ontwikkeld door tegelijkertijd een gedachte te “hebben” en te observeren. Het menselijke bewustzijn wordt vaak als enigmatisch aangeduid en in sommige gevallen worden er meer kwaliteiten aan toegeschreven dan je op grond van logica mag verwachten. Ik zou nogmaals stellen dat het aannemelijk is dat ons brein in staat is zichzelf tegelijkertijd met een voorkomende gedachte zich als objectieve waarnemer erbuiten te plaatsen. Dit valt dus ook niet met verstandelijke vermogens te bevatten aangezien men bij elke gedachte tegelijkertijd buiten diezelfde gedachte wordt geplaatst. Toch is het, net als zwaartekracht, te begrijpen.

Voor de oplettenden met een redelijk functionerend brein concludeer ik hier dus eigenlijk dat iedereen inherent schizofreen is. Dit klinkt misschien enigszins negatief, ….terwijl het bestaan van een onsterfelijke ziel die huist in een sterfelijk lichaam over het algemeen als iets positiefs beschouwd wordt? Wat voor idee hebben mensen eigenlijk over henzelf? Alles wat de mensheid lijkt te doen wordt gedaan door “iemand” en de rollen die we aannemen worden steeds uitgebreider terwijl er tegelijkertijd steeds minder stil wordt gestaan bij “degene” die de rol speelt. Wie ben je werkelijk? (Iedereen die twijfelt aan deze observatie zou ik aanraden even navraag te doen in de directe omgeving. De verschillende antwoorden die op deze vraag gegeven worden, zou men kunnen doen concluderen dat er weinig mensen zijn die een duidelijk doordacht logisch antwoord hebben.) Dit zie ik als een “pijnpunt” aangezien het onlogisch is om zomaar bepaalde concepten aan te nemen en voor waar aan te zien en vervolgens een heel bestaan erop te baseren. “Een goed huis begint met een degelijk fundament” klinkt wel logisch. We gebruiken termen als “zelfverzekerdheid” te pas en te onpas terwijl vrijwel niemand een logische conclusie heeft getrokken betreft de werkelijke realiteit van dit “zelf”! Mensen die zelfverzekerd overkomen zijn in de regel geheel overtuigd van het idee wat ze hebben over hun “zelf”, terwijl een idee uit te drukken is met verstandelijke vermogens en daarmee dus niet meer is dan een subjectieve duiding naar hetgeen wat werkelijk te begrijpen is. Dit is niet veel anders dan een geloofsovertuiging en ik zou willen stellen dat de huidige mens lijdt aan een massale vorm van cognitieve dissonantie waarbij de huidige manier van “verlichting” voor deze toestand zo inherent is aan onze moderne maatschappij dat het aandragen van een ander perspectief of zelfs het benoemen van dit “pijnpunt” als zodanig ongewenst wordt gezien dat logica volledig genegeerd wordt en degenen die hun inherente logica niet kunnen weerleggen gezien kunnen worden als “radicaal anders”. Gelukkig doet onze westerse samenleving niet meer aan steniging...hoop ik.) De generale consensus die lijkt te heersen is de “Cartesiaanse” waarbij de meesten zichzelf zien als een soort van “mini ik” die huist in het brein of, al naargelang, het hart, van waaruit het de controle lijkt te voeren over het lichaam. (Waarbij de iets minder zelfverzekerde mensen met enigszins verstandelijk vermogen deze “mini ik” zien als een objectieve toeschouwer aangezien het kan overkomen alsof men als “mini ik” een slaaf is van de ademhaling en het slaapgedrag van het lichaam voor het feitelijke bestaan.) Dit is volstrekt logisch om aan te nemen aangezien dit gegeven enigszins geïmpliceerd wordt door het vermogen van onze hersens zich tweevoudig op te stellen zodra er een reactie plaatsvind. De inherente schizofrenie die dit veroorzaakt zou voor iedereen duidelijk moeten zijn in gevallen van bijvoorbeeld verveling. Bij verveling is er in de regel een gebrek aan gewenste input en begint men van zichzelf te eisen dat er voor gewenste input gezorgd wordt. In de regel leid dit tot een soort frustratie die ook kenbaar kan worden in de nabijheid van drammerige kinderen. Uiteindelijk geven we of toe aan onze eigen eisen (?), of we weerhouden “onszelf” ervan en dan noemt men het “zelfdiscipline”. Ondanks dat dit gegeven overduidelijk kenbaar gemaakt kan worden lijkt er in onze samenleving een taboe te heersen op zelfkennis, wat iets zou kunnen zeggen over onze “zelfverzekerdheid”. Aanhangers van geloof en aanhangers van een geloof wat eruit bestaat dat het andere geloof onwaar is komen te pas en te onpas met elkaar in discussie. In een discussie is het meestal de bedoeling om de tegenpartij te overtuigen van het eigen gelijk. Deze verdediging van ideeën is van alle tijden en helaas lijkt het de oorzaak te zijn van het vroegtijdige beëindigen van vele mensenlevens. Zoals ik heb aangeduid is existentie op zich geen losstaand fenomeen, en overlevingsdrang lijkt in de mens een uiting van een evolutionair proces. “Ik ben” kan alleen vastgesteld worden als er een notie is wat “niet zijn” inhoudt. (Gelukkig hebben we slaap om er een indicatie van te geven.) De menselijke waarneming is er één van het soort “zijn” en om “zijn” duiding te geven lijkt het logisch dat het “niet zijn” in de periode van menselijke waarneming voorkomen dient te worden.

We hechten veel waarde aan onze verstandelijke vermogens waarmee we onze omgeving proberen te verklaren en zoals ik (hopelijk) heb aangetoond is in onze enigszins schizofrene belevingswereld onze inwendige gedachtegang ook een soort van “omgeving”. Ondanks dat het niet altijd bewust erkend wordt is er wel inherente kennis aanwezig dat er niets kan bestaan zonder een omgeving. Als deze inwendige omgeving bestaat uit ideeën en concepten kan een discussie / meningsverschil gezien worden als een aanval op de directe omgeving en is een simpele communicatie ineens een strijd voor overleving. Als men ook geen directe kennis heeft van het “zelf” maar alleen subjectief via ideeën kan een niet overeenkomende opvatting niet alleen gezien worden als een aanval op de omgeving, die onmisbaar is voor overleving, maar ook als een directe aanval op het voortbestaan van het “zelf”. Als men het taboe op zelfkennis even voor lief neemt en bij het verkennen van zijn omgeving ook de inwendige gedachtewereld in ogenschouw neemt is het voor iedereen mogelijk om bovenstaande uitleg te gebruiken om het, soms onlogische gedrag van zichzelf en zijn medemens, logisch te verklaren. Aangezien de menselijke waarneming in de regel bestaat uit één punt is het logisch om alleen waarde te geven aan dat punt waarmee men bekent is. (Als men met meerdere punten bekend is wordt het misschien een andere vorm van schizofrenie.) Ieder mens heeft een uniek perspectief, dit gegeven zou gebruikt kunnen worden als men een neiging heeft om zichzelf allerlei unieke kenmerken aan te meten om zodoende sterker te impliceren dat er een inherent “zelf” bestaat die op het moment alleen subjectief begrepen wordt. Ondanks dat dit punt van beschouwing uniek is kan het niet los gezien worden van een omgeving. Zonder een omgeving die waargenomen kan worden kan er geen duiding gegeven worden aan hetgeen wat waar lijkt te nemen, geen kennis van zelf, geen bestaan.... Aangezien we dit ene punt vaak denken te bezitten zou het ook beschouwd kunnen worden als iets wat gebeurt, en waarvan de menselijke ervaring een unieke manier is om het te aanschouwen. Hierbij worden emoties, logica en constante evolutie ingezet om dit fenomeen zodanig te laten gebeuren dat het onmogelijk is om als puur objectieve toeschouwer langs de zijlijn te gaan staan. Een inherente “zelf” word pas geïmpliceerd als er ergens aandacht op gevestigd is. (Denk hierbij wederom aan het voorbeeld van slaap, waarin “zelf” op het moment van slaap zonder dromen objectief beschouwd kan worden als “niet bestaand”.) Onze menselijke waarneming is altijd reactief, waarbij het cogito van Descartes “Ik denk , dus ik besta” er wederom op duid dat onze gedachtewereld ook een omgeving is waarop gereageerd wordt. De inwendige wereld, die net als onze buitenwereld objectief beschouwd kan worden door de functionaliteit van ons brein. Aangezien we dus alleen bestaan bij gratie van onze omgeving waarop we reageren kunnen we als mens blijven claimen dat we bewustzijn “bezitten” “of” dat onze omgeving door middel van een “menselijke ervaring” bewust wordt van zichzelf op een nog niet eerder gekende manier. Iedereen lijkt vrij te zijn om te kiezen tussen een subjectief kennen of gebruik te maken van hun inherente logica om de clou te “vatten”. Waarbij laatstgenoemde leidt tot een begrip waarvan men na de realisatie moeilijk kan bevatten hoe dat begrip eerder niet aanwezig leek te zijn. En net als bij een goede grap, is het gewoon niet grappig als je de clou moet uitleggen. (Het lijkt zelfs onmogelijk, …..ieder moet voor “zichzelf” de optelsom maar maken. Toch wil ik wel graag duiden op de aanwezigheid van een geweldige grap. En.... wat is humor eigenlijk nog meer dan compleet falen om serieus te zijn?)

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful