ΕΤΟΣ Θ’

24 Φεβρουαρίου 2013
Τεύχος 336
ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ (Ἀρχή Τριωδίου) Α΄ καί Β΄ Εὕρεσις Τιμίας Κεφαλῆς
Βαπτιστοῦ Ἰωάννου

Φωτιά στη φωτιά…. Χημεία Ζημία….

Ν

α βγούμε, βρε αδερφέ, να ξεσκάσουμε! Να διασκεδάσουμε
όπως εμείς μόνο ξέρουμε, οι Έλληνες! Μια ζωή την έχουμε!
Αλλά τι ζωή; Τι να την κάνουμε; Γιατί μας χαρίστηκε; Ποιος
μας την έδωσε; Δεν ξέρω… Δεν μπορεί ο νους μου να
σκοτίζεται με τέτοιες σκέψεις! Θέλω να ξεχαστώ! Να βγώ,
να πιω, να περάσω καλά, να χορέψω και να ξεχαστώ! Και
γιατί να μην το κάνω άλλωστε; Το είπαμε! Μια ζωή την έχουμε!
Βράδυ Σαββάτου, αφού όλοι αυτό κάνουν κάτι θα ξέρουν. Ένα
βράδυ έντονο! Με πολύ χορό και πολύ κέφι! Χόρεψα όσο άντεχε η
καρδιά μου. Χάζεψα τα περίτεχνα
και έντονα φώτα. Χάζεψα τον
καλλιτέχνη
που
όλοι
τον
εκθείαζαν που μπορούσε να
πάρει τον πόνο και τους καημούς
μας. Μπορεί να μην ξεχώριζα
τους άλλους, αλλά πέρασα
όμορφα, δηλαδή κατάφερα να
διασκεδάσω, να σκορπίσω το νου
και τη σκέψη μου. Όλα όσα με
βαραίνουν τη μέρα μπορούσα να τα αφήσω στην άκρη ή να τα σβήσω
στο ποτό μου. Όλα όμως τέλειωσαν και το πρωί ήρθε και μέσα στη
φανταχτερή πίστα και την κατάμεστη αίθουσα έμειναν μόνο άδειες
καρέκλες, μαύρα χρώματα, παραπεταμένα πράγματα… Όλα σκόρπια,
όπως και ο νους μου. Αλλά δε βαριέσαι! Τώρα που είμαι νέα θα χαρώ!

Βγήκα από εκεί και οι πρώτες ακτίνες του ήλιου με τύφλωσαν.
Αυτό το φυσικό φώς είναι τόσο δυνατό, πρέπει να είσαι μαθημένος για
να το αντέξεις. Το χέρι μου υψώθηκε στον αέρα και έκανε νόημα στο
πρώτο διαθέσιμο ταξί. Μπήκα μέσα και έδωσα τη διεύθυνση μου. Κι εκεί
που προσπαθούσα να βυθιστώ στις σκέψεις μου, ένας ήχος ένιωσα να
ενοχλεί τα αυτιά μου. Με τα μισόκλειστα μάτια μου παρατήρησα τον
οδηγό. Ένας νέος, μικρότερος μου σε
ηλικία, που άκουγε κάτι σαν
ψαλμωδίες. Ήταν η στιγμή που
πραγματικά αναφώνησα: «Μνήσθητί
μου Κύριε! Δεν πάμε καλά!». Τον
ρώτησα τι άκουγε κι εκείνος με μία
φυσικότητα μου απάντησε: «Είναι
Κυριακή,
ακούω,
τη
Θεία
Λειτουργία». Είπα μέσα μου: «κι
άλλος ένα πλανεμένος. Κι άλλο ένα πρόβατο που το κάνει ότι θέλει αυτή
η Εκκλησία. Αυτή η Εκκλησία που μαζεύει όλους τους περίεργους και
τους πονηρούς». Α! Δεν άντεξα! Βρήκα ευκαιρία και του τα είπα ένα
χεράκι! Όσα έχω μαζεμένα σε αυτό το Θεό ήρθε η ώρα να τα πω! Μπας
και το σώσω το παλικάρι!
Ίσως και να ήταν η πιο μακριά διαδρομή για το σπίτι μου. Ο
θυμός μου πολύ μεγάλος! Και ότι κι αν έλεγα εκείνος με ηρεμία είχε κάτι
να αντιπροτείνει. Κι ότι κι αν έλεγα καταλάβαινα ότι ήξερα πολλά
πράγματα λάθος για το Θεό, την πίστη της πρώην ταυτότητάς μου και
την Εκκλησία. Αλλά δεν θα μπορούσα να το παραδεχτώ. Πώς να
παραδεχτείς ότι μια ζωή ζεις σε μια πλάνη; Πώς να παραδεχτείς ότι
πήρες για δεδομένο ένα Θεό που δεν τον γνωρίζεις και που δεν έκανες
και τον κόπο να τον μάθεις;
Στο τέλος με ρώτησε: «Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που
σου έχει δώσει ο Θεός;». Σκέφτηκα και κοπίασα πολύ και του είπα
πολλά: ο νους, το μυαλό, η σκέψη, η ζωή…. Και όμως εκείνος με
σταθερότητα απάντησε: «Όχι. Το σημαντικότερο πράγμα που μας
χάρισε ο Θεός είναι η ελευθερία μας». Κατέβηκα από το ταξί. Είπα μια
απλή καλημέρα… Δεν ξέρω πλέον τι σκέφτομαι και ποια θα είναι η
συνέχεια της ιστορίας μου, αλλά είμαι ελεύθερη να επιλέξω. Ελεύθερη!
Πόσο ωραία ηχεί αυτή η λέξη στα αυτιά μου…
Το σημαντικότερο πράγμα που μας έχει δώσει ο Θεός είναι το
δικαίωμα να τον γνωρίσουμε ή να τον αρνηθούμε. Την ελευθερία να
επιλέξουμε να αντικρίσουμε το αληθινό φώς και να μην
εντυπωσιαζόμαστε από περιστασιακά τεχνητά φώτα. Την ελευθερία να

αναφωνούμε «Μνήσθητί μου Κύριε» και να ξέρουμε τι σημαίνει αυτή η
φράση στο μεδούλι της. Την ελευθερία να πάρουμε τη ζωή που μας
δωρίστηκε στα χέρια μας και να την ανυψώσουμε στο παράδεισο. Να
απαντήσουμε στη φωτιά του πόνου μας, με τη φωτιά τη Ανάστασης και
της αγάπης. Να καταλάβουμε τελικά ότι το μεγαλύτερο αυτό αγαθό της
ελευθερίας μπορούμε εμείς να το χρησιμοποιήσουμε για να
εναποθέσουμε τους πόνους μας στο Θεό και όχι στην «καψούρα» ενός
στίχου. Αλλά για να αφεθούμε σε κάποιον πρέπει πρώτα να τον
εμπιστευτούμε . Και για να τον εμπιστευτούμε πρέπει πρώτα να τον
γνωρίσουμε. Η πρόσκληση του Θεού είναι ανοιχτή, εμείς είμαστε
ελεύθεροι για να επιλέξουμε ανάμεσα στον τύπο και την ουσία…Καλή
μας διασκέδαση!

Η κρίση… εδραιώνει τον πολιτικό γάμο
Δέσμευση και κρίση φαίνεται ότι δεν... πάνε μαζί. Αυτό φαίνεται
από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, από τα οποία παρατηρείται μια εμφανής
και σταδιακή μείωση των γάμων από τις απαρχές της οικονομικής κρίσης
στη χώρα μας. Συγκεκριμένα, το 2011 τελέστηκαν 55.099 γάμοι, έναντι
56.338 το 2010 και 59.212 το 2009. Οι
περισσότεροι γάμοι της τελευταίας δεκαετίας
κατά τα φαινόμενα έλαβαν χώρα τις χρονιές
2003, 2005 και 2007. Ωστόσο, αξιοπρόσεκτο
είναι το γεγονός ότι το 2011 παρατηρείται
ιστορικό χαμηλό των θρησκευτικών
γάμων,
που
φτάνουν
μόλις
τα
28.472μυστήρια.(http://www.enikos.gr/society/111099,Kerdizei_edafos
_o_politikos_gamos.html).
Ιδιαίτερα πρέπει να τονιστεί ότι στον πολιτικό γάμο καταφεύγουν και
χριστιανοί ορθόδοξοι βαπτισμένοι αδελφοί μας που έχουν πέσει στην
παγίδα της καταναλωτικής-κοσμικής κοινωνίας και του διαβόλου. Είμαι
ορθόδοξος σημαίνει ότι ολόκληρη η ζωή μου περικλείεται στα πλαίσια
της θεοκοινωνίας και διέπεται από τη χάρη και την ευλογία του Αγίου
Πνεύματος. Πως λοιπόν ένας χριστιανός θεωρεί ότι με την τέλεση
πολιτικού γάμου έχει επιτελέσει το κοινωνικό-θρησκευτικό του καθήκον;
Ενώπιον του Θεού ο πολιτικός γάμος δεν έχει καμία αξία εφόσον δεν
φέρει την ευλογία Του και ουσιαστικά το ζευγάρι δεν ενώνεται εις
σάρκαν μια. Εξακολουθεί να ζει εν αμαρτία εφόσον έχει σωματική
επαφή που δεν είναι ευλογημένη από το ιερό μυστήριο του γάμου και
πολύ περισσότερο όταν έρχεται και ο ερχομός ενός παιδιού. Στα
προαναφερθέντα μπορεί να πει κανείς τα γνωρίζουμε αλλά δεν έχουμε

λεφτά να τελέσουμε ένα θρησκευτικό γάμο. Και εδώ είναι που ο
διάβολος μας ρίχνει στην πλάνη και στο αδιέξοδο. Και ποιος είναι αυτός
που υποστηρίζει ότι θρησκευτικός γάμος είναι πιο δαπανηρός από τον
πολιτικό; Μήπως μόνοι μας δημιουργούμε περιττά έξοδα και πολυτέλειες
που δεν έχουν καμία σχέση με τη θρησκευτική τελετή; Για παράδειγμα ο
στολισμός της εκκλησίας, οι πολυτελείς δεξιώσεις στα κτήματα, τα
ακριβά νυφικά και κοστούμια δεν έχουν καμία σχέση με το μέγα αυτό
μυστήριο κατά το Μ.Βασίλειο. Επομένως δεν φταίει η οικονομική κρίση
που τα ζευγάρια επιλέγουν τον πολιτικό γάμο αλλά η πνευματική κρίση
της σύγχρονης κοινωνίας που έχει μπερδέψει και αλλοιώσει τα βαθιά
θρησκευτικά νοήματα της ζωής μας.
Ναι αλλά και οι παπάδες μας ζήτησαν το χ ποσό για να τελεστεί ο
γάμος, ο κόσμος που παρευρίσκεται πολλές φορές δε σέβεται το
μυστήριο οπότε γιατί να μπω στον κόπο; Είναι σαφές ότι ένας
άνθρωπος που απέχει από τα μυστήρια της Εκκλησίας έχει πνεύμα
κοσμικό κάτι το οποίο γίνεται αντιληπτό άμεσα από τον ιερέα που θα
τελέσει το μυστήριο αλλά και από τους παρευρισκομένους. Αυτό έχει ως
συνέπεια ο ιερέας να θλίβεται από τη στάση των μελλονύμφων αλλά και
του κόσμου που αντί να προσεύχεται για το ζευγάρι καταναλώνεται σε
κοινωνικό σχολιασμό. Όσο για τα χρήματα που ζητά η εκκλησία, που
δεν ζητά, είναι μια δωρεά των μελλόνυμφων στην κοινωνία του
Χριστού.
Το ζήτημα του γάμου είναι θεμελιώδες και εύλογα δεν μπορεί
να αναλυθεί σε λίγες μόνο αράδες ωστόσο είναι φανερή η προσπάθεια
του σύγχρονου κόσμου να ξεριζώσει τις χριστιανικές βάσεις και τα
θεμέλια των οίκων χτίζοντας παλάτια πάνω στην άμμο. Η δε «τιμωρία»
αυτών που επιλέγουν τον πολιτικό γάμο είναι η απουσία της θείας
βοηθείας και ευλογίας στον υπόλοιπο βίο τους.

Πνευματική πολιτεία
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ Ι.Ν. ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: Πρωτ. π. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΠΑΣΤΟΥΝΗΣ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ : 2102472946 - 2102486128
ΚΙΝΗΤΟ ΓΙΑ SMS : 6974576656, E-MAIL : inakeal@gmail.com
Αποστολή Άρθρων: pneumatikipoliteia@gmail.com
Αν έχετε κάποια ερώτηση, αν θέλετε να κάνετε κάποια παρατήρηση, αν επιθυμείτε
να εκφράσετε ο,τιδήποτε σχετικό με αυτό το έντυπο που παίρνετε στα χέρια σας,
παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας είτε με e-mail, είτε με SMS, είτε τηλεφωνικά,
είτε ερχόμενοι να μας συναντήσετε προσωπικά.
ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ