il p e

g o o
 

     

      En   toen   was   ik   alles   kwijt.   Ik   was   27   jaar,   en   vanaf   mijn   tienerjaren  altijd  ondernemend  geweest.  Als  padvinder  was  ik   begonnen   met   outdooractiviteiten   voor   bedrijfsleven   en   scholen,   en   geleidelijk   was   dat   uitgegroeid   tot   een   mooi   bedrijf  met  leuke  mensen  in  dienst  en  een  enthousiaste  ploeg   oproepkrachten.   Door   stommiteiten   van   mezelf   (te   goed   van   vertrouwen)  en  een  zeer  welwillende  bank  die  mijn  vader  een   hoop  garanties  had  ontfutseld,  slaagden  een  paar  mensen  erin   om   me   mijn   bedrijf   afhandig   te   maken   en   me   achter   te   laten   met  een  schuld  van  een  paar  ton,  in  guldens.   Ik   kwam   in   de   WSNP   terecht   als   een   van   de   eersten   in   Nederland.   Ik   kreeg   een   bewindvoerder,   een   beginnend   advocaat   met   veel   ambitie,   die   mijn   post   openmaakte   en   me   allerlei  bizarre  regels  oplegde.     De   pech   voor   hem   was   dat   ik   zolang   ik   me   herinner   ondernemend   gedrag   vertoon   en   altijd   wel   een   manier   vind   om  iets  gedaan  te  krijgen.   Ik   werd   geacht   geld   te   verdienen   voor   de   boedel,   maar   mocht  geen  kosten  maken.  Daar  word  je  vanzelf  super  creatief   van,  dus  in  no  time  had  ik  een  bedrijfje  op  poten  gezet  waarbij   alle  kosten  door  anderen  werden  betaald,  in  ruil  voor  kennis,   contacten   en   ideeën,   terwijl   er   wel   geld   naar   de   boedel   vloeide.   Net   in   die   tijd   bedacht   ik   dat   ik   een   hunebed   wilde   bouwen   in   zestien   dagen   tijd,   een   idee   dat   al   snel   uitgroeide   tot   een   complex   tijdrovend   project   dat   twee   jaar   van   mijn  

leven  zou  kosten,  maar  in  alle  opzichten  de  moeite  waard  was.   Ik   kreeg   een   hoop   geld   bijeen   voor   de   stichting,   vanwaaruit   ik   dan  een  bescheiden  maandvergoeding  kreeg,  die  ten  bate  van   de  boedel  kwam.  Niet  ver  voor  de  daadwerkelijke  start  van  de   bouw   had   ik   geld   bijeengebracht   om   met   de   schuldeisers   tot   een  akkoord  te  komen  en  de  rechtbank  hief,  nadat  ik  aan  alle   procedures  had  voldaan,  de  WSNP-­‐status  op.   In  korte  tijd  veel  wijzer  geworden  besloot  ik  een  ‘ander   soort’   ondernemer   te   worden.   Niet   het   bouwen   van   een   onderneming   met   goede   klanten   en   veel   personeel   zou   centraal  staan,  maar  een  bedrijf  dat  een  vehikel  zou  zijn  voor   mijn   eigen   interesses   en   talenten.   In   al   die   jaren   was   het   verbinden  van  mensen,  informatie  en  ideeën  de  kern  geweest   van   mijn   activiteiten,   iets   wat   ik   inzette   ten   behoeve   van   het   oplossen   van   vraagstukken,   het   creëren   van   kansen   en   het   aangaan   van   grote   uitdagingen   (zoals   het   bouwen   van   een   hunebed).   Ik   besloot   niet   meer   vóór   klanten   te   willen   werken,   maar  alleen  maar  mét  mensen  met  wie  het  klikt.   Ik   ontdekte   langzamerhand   dat   het   gehele   westerse   beloningsconstruct   gebaseerd   is   op   het   ruilen   van   tijd   voor   geld.  Dit  hebben  we  ingevoerd  na  de  industriële  revolutie,  als   vervanging  van  stukloon,  dat  was  gebaseerd  op  werken  met  je   handen.  Inmiddels  werken  we  steeds  meer  met  ons  hoofd  en   ik   vind   het   nog   altijd   raar   dat   we   elk   uur   evenveel   waard   lijken  te  zijn.  Veel  slimme  adviseurs,  die  ik  regelmatig  spreek,   zien   soms   binnen   anderhalf   uur   wat   het   probleem   is,   om   vervolgens  nog  veertig  uur  lang  te  doen  alsof,  voordat  ze  een   passende  rekening  mogen  sturen.  Ik  besloot  het  hele  concept   van  geld  vragen  voor  mijn  kennis,  ideeën  en  contacten  los  te   laten,  om  te  kijken  wat  er  zou  gebeuren.   Terwijl  iedereen  me  voor  gek  verklaarde,  bedacht  ik  dat  

Jeremy   Rifkin   met   zijn   boek   The   Age   of   Access   weleens   eens   een   punt   kon   hebben.   Wat   nu,   als   toegang   belangrijker   gaat   worden   dan   bezit?   (Waarom   zou   je   een   hele   muziekcollectie   op   cd   willen   bezitten,   als   je   via   Spotify   toegang   kunt   hebben   tot  veel  meer  muziek  voor  maar  10  euro  per  maand?)   Ik  ben  flink  gaan  experimenteren,  en  ontdekte  dat  als  je   denkt   vanuit   toegang,   er   ineens   veel   meer   mogelijk   is.   Een   auto  bezitten,  terwijl  je  er  genoeg  kunt  lenen?  Boeken  kopen,   terwijl  je  uitgevers  kunt  helpen  met  ideeën,  die  ze  vervolgens   met   plezier   compenseren   met   zoveel   boeken   als   je   wilt?   In   een   netwerk-­‐   en   informatiesamenleving   die   steeds   meer   draait  om  toegang  en  steeds  minder  om  bezit,  wordt  het  voor   deurwaarders   en   belastingdienst   een   stuk   lastiger   om   beslag   te   leggen.   De   kosten   om   een   bedrijfje   te   beginnen   zijn   lager   dan  ooit,  vooral  in  de  dienstensector.  De  tijd  dat  je  een  pand,   auto,   pak,   huisstijl   en   website   nodig   had   om   überhaupt   serieus   genomen   te   worden,   loopt   langzamerhand   op   zijn   eind.   Grote,   logge   organisaties   met   afreken-­‐   en   controlemechanismen  lopen  vast:  er  gaat  te  veel  tijd  verloren   aan  het  voorkomen  van  fouten  (in  veel  gevallen  een  goed  idee   overigens),   het   camoufleren   van   fouten   en   het   schuiven   van   fouten   in   de   schoenen   van   een   ander,   met   alle   gevolgen   van   dien.   Daartegenover   staat   een   wereldwijde   zwerm   denk-­‐ doeners   met   toegang   tot   gratis   en   krachtige   ICT,   die   al   klooiend   en   vallend   en   opstaand   tot   inzichten   en   ontdekkingen   komen   in   een   tempo   dat   grote   organisaties   nooit   meer   kunnen   bijbenen,   hoeveel   geld   en   macht   ze   ook   hebben.   In   de   zwerm   tellen   de   fouten   minder,   zijn   crises   kansen  en  is  er  ruimte  voor  snelle  wendingen.   We   zijn   beland   in   een   era   waar   geld   nog   steeds   prima   werkt,   maar   tevens   een   hoop   gedoe   oplevert,   terwijl   er   op  

makkelijke  wijze  aan  spullen  en  diensten  te  komen  is  via  het   netwerk   en   sociaal   kapitaal   dat   je   hebt   opgebouwd.   Ik   voorspel   dat   de   ondernemers   die   geleerd   hebben   dat   op   je   bek   gaan   minder   dramatisch   is   dan   het   lijkt,   de   succesvolle   ondernemers  van  morgen  worden.     Martijn  Aslander  

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful