You are on page 1of 3

Ngo’s in Vlaanderen blijven geld oppotten.

Thierry Debels

15/8/08

De recentste balans van Broederlijk Delen toont aan dat de post geldbeleggingen
over een jaar tijd gestegen zijn van 5 miljoen euro naar maar liefst 7 miljoen
euro. Niet toevallig komt die stijging overeen met de winst (!) van 2 miljoen euro
die Broederlijk Delen in 2007 maakte.

Begin augustus van dit jaar vroeg het Auschwitzmuseum hulp aan de
internationale gemenschap. Woordvoerder Jaroslaw Mensfelt vroeg 62,5 miljoen
euro. Dat geld is nodig voor dringende renovatiewerken.

Waarom staan de ngo’s van Vlaanderen niet een deel van dat opgepotte geld af
aan dit museum ? Kwestie van dat geld een nuttige bestemming te geven.

Geen uitzondering

De situatie bij Broederlijk Delen is overigens geen uitzondering. Eerder toonde ik


in Joods Actueel aan dat Pax Christi eind 2006 maar liefst 600.000 euro liquide
middelen en geldbeleggingen had. Eind 2007 was de situatie nagenoeg
ongewijzigd: op de balans stond nog steeds datzelfde bedrag - weliswaar in een
andere samenstelling.

Bij Vredeseilanden steeg de post liquide middelen over 2007 van 6,4 miljoen euro
naar 7,5 miljoen euro. De ngo Bevrijde Wereld beschikte eind 2006 over 737.500
euro cash. Ook bij ngo Volens een gelijkaardig beeld: eind 2006 744.000 euro
liquide middelen op een balanstotaal van 1,5 miljoen euro.

Gevallen engelen

Deze vreemde situatie kaartte ik eerder aan in mijn boek ‘Hoe goed is het goede
doel ?í’ De ngo’s zijn het uiteraard niet eens met mijn analyse. Ze vinden een
berg liquide middelen en geldbeleggingen de normaalste zaak van de wereld.

Daarom is het nuttig een journalist aan te halen die erom bekend staat ‘dichter’
bij de ngo’s te staan. Dirk Barrez schreef eveneens een boek over de ngo’s in
Vlaanderen. Toch kwam ook Barrez tot vreemde resultaten.

1
Volgens Barrez komt dit omdat (ontwikkelings)ngo’s hun eigen dynamiek
ontwikkeld hebben. Het is hen ‘vooral om geld te doen’. Ze hebben zich dus
ontpopt tot ‘echte ontwikkelingsmachines, die zich volproppen met financiële
giften en met overheidsgeld’.

Volgens wijlen Rode Kruis medewerker Van Boxelaere is ‘de eerste interesse (van
instellingen van het goede doel) niet of iets opgelost wordt, maar hoeveel geld er
binnenkomt. Daar worden de organisaties zelf beter van: hoe meer fondsen, hoe
meer vreugd’, beweert de man in het boek “NGO’s”.

Broerderlijk Delen

Keren we even terug naar Broederlijk Delen. In de toelichting bij de cijfers over
2007 wordt de – overigens terechte - vraag gesteld hoe rijk de ngo eigenlijk mag
worden: ‘Sinds 2004 stellen we ons de vraag hoe ver dit vermogen moet en mag
groeien’. Bedoeling van Broederlijk Delen is dit jaar nog een grondige analyse te
maken van deze financiële situatie. Een tip voor de Raad van Bestuur van deze
ngo: de grens van het financiële fatsoen is volgens mij al lang overschreden.

Het standaardargument van de ngo’s is dat ze over een berg liquide middelen
moeten beschikken omdat ze lang op de subsidies van de overheid moeten
wachten. Zo verklaart Broederlijk delen dat ‘de geldmiddelen op de actiefzijde
van de balans de grootste post zijn’. Deze middelen laten toe ‘om de werking
draaiende te houden in het begin van het jaar, in afwachting van de campagne-
inkomsten en de eerste toelagen. De programma’s die door de overheid
medegefinancierd worden vergen immers een behoorlijke voorfinanciering’.

Dit gegeven verklaart evenwel niet dat de post geldbeleggingen (niet liquide
middelen !) op een jaar tijd met 2 miljoen euro stegen. Het gaat dus niet over de
liquide middelen maar over de beleggingen. Stellen dat die stijging noodzakelijk
is omwille van de voorfinanciering door de ngo snijdt eigenlijk geen hout. De
reden hiervoor is dat Broederlijk Delen over 2007 niet veel meer uitgaven had
dan in 2006. In 2006 ging het over 14 miljoen euro en in 2007 over nauwelijks
287.000 euro meer.

Indien Broederlijk delen in 2006 5 miljoen geldbeleggingen nodig had om 14


miljoen uitgaven te dekken, dan is het niet erg logisch dat dit in 2007 7 miljoen
zou zijn om 14,3 miljoen euro uitgaven te dekken.

Besluit

2
De merkwaardige financiële situatie van veel ngo’s in Vlaanderen is ook aan de
politiek niet voorbijgegaan. Zo vraagt Kamerlid Martine De Maght (LDD) zich
openlijk af waarom de ngo’s enige tijd geleden nog aan de klaagmuur stonden.
‘Begin juli was in de Commissie Buitenlandse Betrekkingen nog een vraag over
het laattijdig goedkeuren van de algemene uitgavenbegroting voor 2008’, stelt
ze in een persbericht. ‘Die laattijdige goedkeuring zou volgens sommige
Kamerleden de ngo’s in ons land in de problemen brengen. Minister van
Ontwikkelingssamenwerking Michel bleek daar evenwel bereid om de aan de
kredieten gerelateerde kosten te subsidiëren’, bericht De Maght. ‘Pure waanzin
als je ziet dat de ngo’s miljoenen op de bank hebben staan’. En of ze gelijk heeft.

Thierry Debels is financieel econoom en auteur van


‘Hoe goed is het goede doel ?’