You are on page 1of 6

Sieci: lab7

Mateusz Rzeszutek 20 maj 2012

1
1.1

Zakres materiału
Znajomość konfiguracji routerów w stopniu pozwalającym na nadanie interfejsom adresów IP oraz dokonanie wpisów routingu statycznego
Nadawanie intefrejsom adresów IP

1.1.1

enable configure terminal interface FastEthernet 0/1 ip address 192.168.1.1 255.255.255.0 no shutdown show ip interface brief 1.1.2 Dokonywanie wpisów routingu statycznego

enable configure terminal ip route 192.168.1.0 255.255.255.0 192.168.2.1 show ip route

1.2

Technika VLSM (Variable Length Subnet Mask)

Technika VLSM pozwala na używanie wielu masek podsieci w obrębie jednej przestrzeni adresowej (dzielenie sieci na podsieci o różnych długościach masek). Zastosowanie techniki VLSM optymalizuje wykorzystanie adresów. Technika VLSM umożliwia użycie więcej niż jednej maski podsieci, przy podziale danej sieci klasowej. Podsieć może zostać podzielona na mniejsze podsieci, które mogą zostać podzielone na jeszcze mniejsze, itd., pod warunkiem, że w części adresu przeznaczonej dla hosta jest odpowiednia ilość bitów. Planowanie adresowania należy rozpocząć od stworzenia największych podsieci, a następnie tworzyć coraz mniejsze (podejście hierarchiczne). Dzięki temu nie następuje nadmierna segmentacja przestrzeni adresowej, jak również możliwe jest dokonywanie agregacji klas.

1

1.3
1.3.1

Umiejętność agregowania tablic routingu, trasa domyślna
Tablica routingu

Zawiera skojarzenia pomiędzy: • adresem przeznaczenia – adres hosta – adres grupy hostów (grupa wszystkich komputerów o tym samym adresie sieci/podsieci) • adresem interfejsu urządzenia następnego na trasie do hosta(grupy) o podanym wcześniej adresie – routing odbywa się etapami – jeden z interfejsów następnego urządzenia jest dołączony do tej samej sieci fizycznej co jeden z interfejsów bieżącego urządzenia (przekazywanie datagramów odbywa się metodą bezpośrednią) • Korzystanie z tablicy routingu

1. Jeśli istnieje w tablicy routingu wpis dla pojedynczego urządzenia, prześlij pakiet do interfejsu o adresie skojarzonym z tym wpisem 2. Jeśli istnieje w tablicy routingu wpis dla całej sieci prześlij pakiet do interfejsu o adresie skojarzonym z tym wpisem 3. Jeśli istnieje w tablicy routingu informacja o trasie domyślnej prześlij pakiet do interfejsu o adresie skojarzonym z tą trasą 4. Odrzuć pakiet i wyślij komunikat ICMP desination unreachable • Korzystanie z tablicy routingu z uwzględnieniem podsieci

1. Wybierz z tablicy routingu te wpisy, których grupa docelowa zgadza się z adresem docelowym znajdującym się w przekazywanym pakiecie 2. Wybierz spośród nich ten, który ma najdłuższą maskę 3. Prześlij pakiet do interfejsu skojarzonego z tym wpisem 4. Odrzuć pakiet i wyślij komunikat ICMP desination unreachable 1.3.2 Agregacja tablic routingu

Jeśli wszystkie podsieci mają ten sam port wyjściowy, można zamiast kilku wpisów dodać tylko jeden. W tym celu należy wyznaczyć trasę sumaryczną (część wspólną adresów). W obszarze, gdzie adres (w postaci binarnej) nie uległ zmianie, ustawia się bity maski na 1. Router umieszcza w tablicy routingu wpis, w którym adres sieci jest wspólny dla wszystkich adresowanych podsieci. Agregacja tras jest możliwa dzięki mechanizmom CIDR i VLSM. 2

Agregacja może dotyczyć nie tylko adresów podsieci, ale również sieci klasowych, jeśli ich najbardziej znaczące bity są identyczne. Wynikowa maska jest wówczas krótsza niż domyślna maska dla danej klasy adresu, co w przypadku routingu klasowego byłoby niedopuszczalne. Tradycyjna koncepcja adresów sieciowych klasy A, B, C traci zatem znaczenie. Dzięki agregacji tras możliwe jest bardzo znaczące zmniejszenie informacji o routingu rozsyłanych między routerami i liczby wpisów w tablicach routingu. Jednocześnie łatwiejsze staje się zarządzanie tymi informacjami. Należy jednak zaznaczyć, że implementacja agregacji wymaga konsekwentnego stosowania hierarchicznego adresowania, powiązanego logicznie z topologią sieci. 1.3.3 Trasa domyślna (→ lab6)

Trasy domyślne służą do routingu pakietów, których adresy docelowe nie odpowiadają żadnym innym trasom w tablicy routingu. Routery mają zazwyczaj skonfigurowaną trasę statyczną dla ruchu związanego z Internetem, ponieważ utrzymywanie tras do wszystkich sieci w Internecie jest zwykle niepraktyczne lub niepotrzebne. Trasa domyślna to w rzeczywistości specjalna trasa statyczna zgodna z następującym formatem: ip route 0.0.0.0 0.0.0.0 [ adres-następnego-skoku | interfejs-wychodzący ] Aby skonfigurować trasy domyślne należy: 1. Przejść do trybu konfiguracji globalnej enable configure terminal 2. Użyć polecenia ip route - parametr adres oznaczający trasę domyślną może być interfejsem routera lokalnego połączonego z sieciami zewnętrznymi lub adresem IP gatewaya. 3. Opuścić tryb konfiguracji globalnej 4. Zapisać konfigurację w pamięci NVRAM copy running-config startup-config

1.4

Działanie programu traceroute

Działanie traceroute opiera się o protokoły komunikacyjne UDP i ICMP. • Na początku wysyłany jest pakiet z polem TTL ustawionym na 1. Wartość ta jest zmniejszana przez kolejne routery na trasie; jeśli TTL osiągnie zero, pakiet jest odrzucany i wysyłany jest komunikat ICMP typu Time Exceeded. Komputer źródłowy uzyskuje adres IP pierwszego routera na trasie. • Komuter wysyła następny pakiet, z TTL równym 2. Drugi router na trasie odsyła informację zwrotną ICMP.

3

• Informacje o kolejnych routerach uzyskuje się w analogiczny sposób, co krok zwiększając TTL o 1. • Jeżeli pakiet dotrze do hosta docelowego, to najprawdopodobniej zostanie odesłany komunikat ICMP Port Unreachable. Uniksowe implementacje traceroute świadomie wysyłają pakiety z numerem portu większym niż 30000, a zazwyczaj na tak wysokim porcie nie działa żadna usługa, więc żaden proces nie będzie chciał obsłużyć nadchodzącego pakietu. W tej sytuacji badanie trasy zostaje zakończone.

4

2
2.1

Pytania pomocnicze
Do zaadresowania urządzeń pracujących w sieci osiedlowej administrator może wykorzystać adresy z sieci o numerze 215.38.21.0. Nadaj adresację w taki sposób, aby maksymalizować liczbę urządzeń, które można dołączać w poszczególnych budynkach (co najmniej po 20). Uwzględnij fakt, że w przyszłości do sieci będzie podłączony Budynek 5. Zaprojektuj adresację w taki sposób żeby sieci w Budynkach 1 i 4 miały możliwość podpięcia większej liczby użytkowników niż sieci w pozostałych budynkach. Staraj się wprowadzić adresację w sposób umożliwiający minimalizowanie liczby wpisów w tablicach routingu.

5

3
3.1

Zagadnienia do kolokwium
W poniższej sieci uzupełnij adresy oraz przedstaw tablicę routingu Routerów R1, R2 i R3 tak, aby możliwa była pełna komunikacja pomiędzy wszystkimi komputerami. Do adresowania urządzeń należy wykorzystać adresy z puli 150.1.20.3/24 Liczby 10K, 30K itp. oznaczają dołączone do sieci odpowiednio 10 komputerów, 30 komputerów itp.

3.2

W poniższej sieci uzupełnij adresy oraz przedstaw tablicę routingu Routerów R1, R2 i R3 tak, aby możliwa była pełna komunikacja pomiędzy Komputerami A, B, C i D. Nowe adresy dostosuj do tych już istniejących. Liczby 20K, 30K oznaczają dołączone do sieci odpowiednio 20 i 30 komputerów.

6