Θαργηλία

6οσ – 5οσ αιϊνασ π.Χ.
Μια πράκτορασ (όργανο τθσ περςικισ διπλωματίασ), εταίρα και κατόπιν βαςίλιςςα τθσ Θεςςαλίασ.
Εταίρα από τθ Μίλθτο και μετζπειτα βαςίλιςςα. Ζδραςε ςτα χρόνια των Ρερςικϊν πολζμων. Ρερίφθμθ
για τθν ομορφιά, τθ ςφνδεςι τθσ με πλικοσ ιςχυρϊν ανδρϊν και τθν πολιτικι ςοφία τθσ. Ταξίδεψε ςτθ
Θεςςαλία, παντρεφτθκε τον ταγό Αντίοχο και διατιρθςε τθν επιρροι τθσ πολλά χρόνια μετά το κάνατό
του ςε όλθ τθ Θεςςαλία ωσ βαςίλιςςα πικανϊσ τθσ Φαρςάλου. Άςκθςε φιλοπερςικι πολιτικι.

Η Θαργθλία διζκετε εξαιρετικι ομορφιά, χάρθ και ευςτροφία. Συμβίωςε με πολλοφσ άνδρεσ, ενϊ κατά μια εκδοχι
παντρεφτθκε δεκατζςςερισ φορζσ.1 Ο τρόποσ με τον οποίο ςχετιηόταν με διάςθμουσ άνδρεσ που διζκεταν δφναμθ
και επιρροι λζγεται ότι αποτζλεςε πρότυπο για τθν Αςπαςία, τθν άλλθ περίφθμθ Μιλιςια εταίρα και παλλακίδα
του Ρερικλι. Επιπλζον, κεωρείται ότι θ Θαργθλία προϊκθςε τθν ιδζα του μθδιςμοφ ςτισ ελλθνικζσ πόλεισ-κράτθ,
καλλιεργϊντασ ςτουσ εραςτζσ τθσ ςυμπάκεια προσ το βαςιλιά των Ρερςϊν.2 Με τθ λάμψθ και τθν πολιτικι ςοφία
τθσ κατόρκωςε να ελζγχει δυνάςτεσ και να κακορίηει τθν τφχθ ολόκλθρων πόλεων.3 Ππωσ και για τθν Αςπαςία,
μαρτυρείται, από αρκετά όψιμθ πθγι, θ εναςχόλθςι τθσ με τθ φιλοςοφία.4

Η Θαργθλία ιταν από τθ Μίλθτο τθσ Ιωνίασ, γεννικθκε ςτα τζλθ του 6ου π.Χ.. Η ομορφιά τθσ, θ παιδεία
τθσ, και ευςτροφία τθσ τθν οδιγθςαν να γίνει βαςίλιςςα επί μακρό χρόνο ςτθ Θεςςαλία μετά απ’ τθν
“πρακτορικι” δράςθ τθσ ςτον ελλαδικό χϊρο. Ππου ζδραςε ςτα χρόνια των Ρερςικϊν πολζμων. Με τθ
τζχνθ, τθ λάμψθ και τθν πολιτικι “ςοφία” τθσ κατόρκωςε να ελζγχει δυνάςτεσ και να κακορίηει τθν τφχθ
ολόκλθρων πόλεων.

Ταξίδεψε ςτθ Θεςςαλία επί βαςιλείασ Αντιόχου. O Αντίοχοσ ιταν βαςιλιάσ τθσ Φαρςάλου, αλλά φαίνεται ότι κατά
τθν άφιξθ τθσ Θαργθλίασ είχε ιδθ ανακθρυχκεί ταγόσ όλθσ τθσ Θεςςαλίασ. Η Θαργθλία παντρεφτθκε τον Αντίοχο,
επζκτεινε τθ φιμθ και τθ δφναμι τθσ, πικανϊσ ςυμβαςίλευςε μαηί του και τελικά τον διαδζχτθκε ςτθν εξουςία,
μετά το κάνατό του.5 Η Θαργθλία χαρακτθρίηεται ρθτά από κάποιεσ πθγζσ ωσ βαςίλιςςα τθσ Θεςςαλίασ. Αν και
μάλλον διαδζχτθκε τον Αντίοχο ςτο κρόνο τθσ Φαρςάλου, δε κα πρζπει να εννοθκεί ότι ζγινε και ταγόσ. Η
«βαςιλεία» τθσ ςτθ Θεςςαλία δεν είχε κατά πάςα πικανότθτα τθ μορφι τθσ μοναρχικισ διακυβζρνθςθσ, αλλά τθσ
διατιρθςθσ τθσ ςεβαςτισ και ιςχυρισ κζςθσ που θΘαργθλία κατείχε και πριν από το κάνατο του Αντιόχου, ωσ
ςφηυγοσ-βαςίλιςςα, υπό τουσ διαδόχουσ του πλζον ςτθν ταγεία των Αλευαδϊν. Η Θαργθλία αναφζρεται ότι
παρζμεινε ςτθν εξουςία τριάντα χρόνια μετά το κάνατο του Αντιόχου.6 Ο αρικμόσ μπορεί να είναι πλαςματικόσ,
κακϊσ και ςε άλλεσ διθγιςεισ για βαςίλιςςεσ διαπιςτϊνεται θ τάςθ να τουσ αποδίδεται μακρά περίοδοσ βαςιλείασ.
Τα χρονικά όρια τθσ ηωισ και τθσ βαςιλείασ του Αντιόχου είναι αβζβαια.7 Οι προτάςεισ των μελετθτϊν ωςτόςο
ςυγκλίνουν ςτθ χρονολόγθςθ του κανάτου του γφρω ςτο 520-10 π.Χ.

Τα φυςικά και εκπαιδευτικά προςόντα που διζκετε ςτάκθκαν ικανά, ϊςτε να διαςπείρει αρχζσ μθδιςμοφ
ςτο πολιτικό παραςκινιο διαφόρων ελλθνικϊν πόλεων και να καταςτιςει άνδρεσ ικανοφσ και πολιτικά
ιςχυροφσ, πολφτιμουσ φίλουσ και ςυμμάχουσ του Βαςιλζα των Ρερςϊν. Μάλιςτα θ Αςπαςία, θ γνωςτι
παλλακίδα του Ρερικλι, τθν είχε ςαν πρότυπο τθσ, κακϊσ ςφμφωνα με τον Ρλοφταρχο, θ Αςπαςία (όπου
καταγόταν και εκείνθ απ’ τθ Μίλθτο), ςυγκρινόταν με τθν διαβόθτθ Θαργθλία.

Στα χρόνια τθσ βαςιλείασ τθσ θ Θαργθλία φαίνεται ότι άςκθςε φιλοπερςικι πολιτικι. Η πολιτικι τθσ αυτι πρζπει
μάλλον να ιδωκεί ςε ςυνάρτθςθ με τθ γενικότερθ τάςθ μθδιςμοφ που χαρακτιριηε τουσ Θεςςαλοφσ ταγοφσ τα
χρόνια εκείνα. Σθμειϊνεται χαρακτθριςτικά ότι, όταν ο Ξζρξθσ εκςτράτευςε ςτθν Ελλάδα, θ Θαργθλία τον
υποδζχτθκε φιλικά και πζτυχε να μείνει το βαςίλειό τθσ αλϊβθτο.8 Η χρονολογία τθσ υποδοχισ, το 480 π.Χ., είναι
και θ μόνθ βζβαιθ ςε ό,τι αφορά τθ δράςθ τθσ. Αν όντωσ βρζκθκε αρκετά χρόνια πριν από το γφριςμα του αιϊνα
ςτθ Θεςςαλία και διαδζχτθκε το βαςιλιά Αντίοχο γφρω ςτο 510 π.Χ., τα παραδιδόμενα τριάντα χρόνια βαςιλείασ
τθσ μασ φζρνουν ακριβϊσ ςτο 480 π.Χ. Η Θαργθλία λζγεται πωσ βρικε βίαιο κάνατο από κάποιον Αργείο, τον οποίο
είχε κάποτε ςτείλει ςτθ φυλακι.9

Η ιςτορία ζγραψε: ότι θ Θαργθλία προϊκθςε (περιςςότερο ςτθ Θεςςαλία),τθν ιδζα του μθδιςμοφ ςτισ
ελλθνικζσ πόλεισ-κράτθ, καλλιεργϊντασ τθν ςτουσ ςθμαντικοφσ πάντα εραςτζσ τθσ, τθν ςυμπάκεια και
ςυμμαχία προσ το βαςιλιά των Ρερςϊν.
Ρροςπάκθςε ςτθν αρχι να αναρριχθκεί, ςτθσ αρχαίασ Ακινασ τα φπατα πολιτικά αξιϊματα, όμωσ λόγω
τθσ δομθμζνθσ ζτςι κυβερνθτικισ πολιτικισ αρχισ, τθσ Ακινασ, ζςτρεψε ςε άλλα καίρια ςθμεία, (για τθν
κατακτθτικι είςοδο των Ρερςϊν), τον ενδιαφζρον τθσ.

Σε κατοπινζσ μαρτυρίεσ φαίνετε να είχε φιλοςοφικζσ τάςεισ κάτι που μόνο οι όψιμεσ πθγζσ (θ
εγκυκλοπαίδεια του Σοφδα), αναφζρουν.
Η Θαργιλια μετά από τισ διάφορεσ ερωτικζσ ςχζςεισ τθσ -14 γάμουσ τισ προςάπτουν οι αρχαίεσ πθγζσεμφανίηεται ςαν βαςίλιςςα ςτθ Θεςςαλία ςτο πλάι του βαςιλιά Αντίοχου.
Ο Αντίοχοσ περί του οποίου ζγραψε ο Θεόκριτοσ κ.α., διετζλεςε ταγόσ των Θεςςαλϊν και ο « βαςιλεφων
πάντων Θετταλϊν » κατά τθν χαρακτθριςτικι ζκφραςθ του Αιςχίνου του Σωκρατικοφ. Φιλοξζνθςε, ςτθν
αυλι του, τουσ ςυγχρόνουσ του μεγάλουσ ποιθτζσ τθσ αρχαίασ Ελλάδασ. Υμνεί ςτο ποίθμά του ο Κείοσ ο
Σιμωνίδθσ, τθν φιλοξενία, τον πλοφτο και τθν δφναμθ του Αντιόχου. Στθν Φάρςαλο θ Θαργθλία με τον
Αντίοχο ζηθςε ,ωσ ερωμζνθ αρχικϊσ και μετζπειτα ωσ νόμιμθ γυναίκα του για τριάντα χρόνια. Αυτι
αςκοφςε μζγιςτθ επιρροι ς ‘ αυτόν , όπωσ φανερϊνεται ςτθ ςχετικι βραχυλογία του Σοφδα ΣΕΛΙΔΑ 489 «
βαςιλεφςαςα Θεςςαλϊν τριάκοντα ζτθ».

Η Θαργιλια ςυμβαςίλευςε με τον Αντίοχο ςαν απόλυτοι ταγοί ςτθ Θεςςαλία και τον διαδζχτθκε ςτθν
εξουςία μετά το κάνατό του, περίπου το 515 π.Χ.. Η βαςιλεία τθσ ςτθ Θεςςαλία δεν είχε κατά πάςα
πικανότθτα τθ μορφι τθσ μοναρχικισ διακυβζρνθςθσ, αλλά τθσ διατιρθςθσ τθσ ςεβαςτισ και ιςχυρισ
κζςθσ που θ Θαργθλία κατείχε και πριν από το κάνατο του Αντιόχου, ωσ ςφηυγοσ-βαςίλιςςα, υπό τουσ
διαδόχουσ του πλζον ςτθν ταγεία των Αλευαδϊν.
Πταν ο Ξζρξθσ το 480 π.Χ. εκςτράτευςε ςτθν Ελλάδα, θ Θαργθλία τον υποδζχτθκε φιλικά και πζτυχε να
μείνει το βαςίλειό τθσ αλϊβθτο.
Η Θαργθλία τζλοσ λζγεται, πωσ βρικε βίαιο κάνατο από κάποιον Αργείο, τον οποίο είχε κάποτε ςτείλει
ςτθ φυλακι.
ΤΕΛΟΣ

ΑΝΑΦΟ΢ΕΣ
1. Ακιν. 608-9. Αντλεί από τθ Συναγωγι του Ιππία (5οσ αι. π.Χ.)• Diels, H., Die Fragmente der Vorsokratiker 2 (Zürich 1985),
ςελ. 331-4.
2. Ρλοφτ., Ρερ. 24.2. Ρθγι του φαίνεται ότι ιταν θ Αςπαςία του Αιςχίνθ του Σωκρατικοφ• Dittmar, H., Aischines von Sphettos.
Studien zur Literaturgeschichte der Sokratiker. Untersuchungen und Fragmente (Philologische Untersuchungen 21, Berlin 1912),
ςελ. 26, ςθμ. 101. Υπάρχει και θ ερμθνεία ότι πρόκειται για τισ πόλεισ τθσ Θεςςαλίασ όπου δραςτθριοποιικθκε πολιτικά θ
Θαργθλία. Βλ. Ehlers, B., Eine vorplatonische Deutung des sokratischen Eros: der Dialog Aspasia des Sokratikers Aischines
(München 1966), ςελ. 54-5.
3. Ης., βλ. λ. «Θαργθλία».
4. Λουκ., Ευν. 7.
5. Φιλόςτρ., Επιςτ. 73• Anonymus, de mulieribus 11 (Westermann). Αντλοφν και οι δφο (όπωσ και ο Ρλοφταρχοσ) από τθν
Αςπαςία του Αιςχίνθ του Σωκρατικοφ, βλ. Krauss, H., Aeschinis Socratici Reliquiae (Leipzig 1911), ςελ. 44-5• Dittmar, H.,
Aischines von Sphettos. Studien zur Literaturgeschichte der Sokratiker. Untersuchungen und Fragmente (Philologische
Untersuchungen 21, Berlin 1912), ςελ. 27.
6. Anonymus, de mulieribus 11 (Westermann). Ρθγι του ο Αιςχίνθσ ο Σωκρατικόσ.
7. Ehlers, B., Eine vorplatonische Deutung des sokratischen Eros: der Dialog Aspasia des Sokratikers Aischines (München 1966),
ςελ. 53, ςθμ. 66.
8. Anonymus, de mulieribus 11 (Westermann). Ρθγι του ο Αιςχίνθσ ο Σωκρατικόσ.
9. Σοφδ., βλ. λ. «Θαργθλία».

ετυμολογία κατά Σουϊδα τθσ λζξεωσ καργιλια ΣΕΛΙΔΑ 489

ΡΗΓΕΣ
Aeschinis Socratici Reliquiae, Teubner, Leipzig 1911
http://www.ehw.gr
ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

ΒΙΒΛΙΟΓ΢ΑΦΙΑ
Henry M.M., Prisoner of History. Aspasia of Miletus and her Biographical Tradition, Oxford University
Press, Oxford 1995
Ehlers, B., Eine vorplatonische Deutung des sokratischen Eros: der Dialog Aspasia des Sokratikers Aischines .Munchen 1966.
Anonymus, de mulieribus 11 .Westermann.
Εγκυκλοπαίδεια Σοφδασ.
Berve H., Die Tyrannis bei den Griechen, München 1967
Dittmar H., Aischines von Sphettos. Studien zur Literaturgeschichte der Sokratiker. Untersuchungen und Fragmente, Berlin 1912,
Philologische Untersuchungen 21
Meyer Ε., Geschichte des Altertums 3.1: Das Perserreich und die Griechen, Stuttgart 1901
Sordi M., La Lega Tessala fino ad Alessandro Magno, Roma 1958
Hiller von Gaertringen F., "Thessalia", RE 17.1, 1936, 118