ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ Ε.Α.

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΣΣΕ ΤΑΞΕΩΣ 1968

ΤΕΥΧΟΣ 71, ΙΟΥΝΙΟΣ 2013, ΤΙΜΗ: ΛΕΠΤΑ 1
ΔΩΡΙΔΟΣ 8-10, 155 62 ΧΟΛΑΡΓΟΣ

Το Πάθημα:
Η Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως
29 Μαϊου 1453

Το Συμπέρασμα:
Η απρονοησία των χρόνων που
προηγήθηκαν, να μη δωθεί σημασία στην
αξία των ενόπλων δυνάμεων,
ως παράγοντος εγγυήσεως της ασφαλείας
της κραταιάς οντότητος
της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας,
έσχε σαν αποτέλεσμα
τον αφανισμό της.
Ο αυτοκράτωρ
Κωνσταντίνος Παλαιολόγος
έμεινε μόνος για να πληρώσει
το τίμημα της παρακμής.
Αλλοίμονο, σήμερα δεν
φαίνεται να υπάρχει
ούτε δείγμα
υπερασπιστού αρχηγού,
ο οποίος θα αποθάνει
μετά των αλλοφύλλων
για να γίνει θρύλλος
και εμπνεύσει
τους Έλληνες,
που θα απομείνουν
για να ονειρευτούν
την αναγέννηση
της Ελλάδος.

Δίδαγμα- Πρόταση:
Φύλακες προνοείτε!

Συνεπισκοπήσεις
Αγαπητοί Συμμαθητές
Μετά από σκέψεις επάνω σε σκέψεις, που κι
αυτές απορρέουν από άλλες σκέψεις, προσπαθώ να
καταλάβω ποιος θα μπορούσε να είναι ο προσανατολισμός της υγιούς συνειδήσεως ενός ανθρώπου,
του οποίου η μοίρα έταξε να ζει στους παρόντες
καιρούς. Και λέω, διαυγούς συνειδήσεως, διότι μια
τέτοια συνείδηση φωτοδοτεί, κατά κανόνα, την
συνετή κοινωνική πορεία.
Προσπαθώ να δώσω σχήμα σε κάποια διατύπωση, που να αποδίδει, έστω και κατά προσέγγιση,
την έννοια της διαυγούς συνειδήσεως. Αλλά φεύ!
Διαρκώς έρχομαι αντιμέτωπος με τερμινολογικούς
παράγοντες, οι οποίοι αδιαλείπτως με παροχετεύουν σε ασαφή νοητικά δρομολόγια.
Επιχειρώντας συγκεκριμενοποίηση και με
δεδομένο, ότι ζω σ’ αυτή την επί τα χείρω διαμορφούμενη πολιτικο-κοινωνικο-οικονομική κατάσταση, διαπιστώνω, ότι εκών άκων συμπεριέχομαι σε
ένα υποβαθμισμένο, σε ένα υποτονικό, σε ένα
κατώ-τερο της Ιστορίας του κοινωνικό σύνολο, του
οποίου η δημοκρατική του εκπρο-σώπηση είναι
ανάλογη της κατωτερότητάς του. Και ερωτώ τον
εαυτό μου: «είναι στ’αλήθεια ο λαός στον οποίο
ανήκω ένας κατώτερος λαός»; Οι σοφότεροι διατείνονται, ότι ένας κατώτερος λαός χαρακτηρίζεται από ωχαδερφισμό, από κοινωνική οκνηρία και
από αλεξιθυμία. Και όπως μου εξηγούν, η αλεξιθυμία είναι η δυσκολία στην κατανόηση και έκφραση
συναισθημάτων, ψυχοδιανοητικών καταστάσεων
και άλλων κοινωνικών αχνοτήτων.
Και επιμένω να διερωτώμαι: «Συμβαίνουν
τέτοια πράγματα στην πατρίδα μου»; Και οι διαβασμένοι μου εξηγούν, ότι σήμερα καλλιεργούνται
κάποια στερεότυπα, που στοχεύουν σε κοινωνική
περιθωριοποίηση του μείζονος των ατόμων εκείνων, που διακρίνονται από τα χαρακτηριστικά του
«κατωτέρου». Ότι ο λαός ποδηγετείται κατά τέτοιο
τρόπο, ώστε να επιτευχθεί ο ηθικός πανικός, όπου
οι άνθρωποι, ενώ αρχικά επιθυμούν η ζωή τους να
είναι προικισμένη με ένα υπερβατικό σκοπό, τελικά
να αιωρούνται σε ένα σύμπαν, το οποίο στο τέλος
αποδεικνύεται αδιάφορο για το μέλημά τους καθώς
και για τις όποιες αγωνίες τους. Ότι οι σημερινοί
άνθρωποι δέχονται φοβιστικά μηνύματα, ότι δηλαδή θα αποκλείονται κοινωνικά εάν δεν συμμερίζονται τις επιταγές των χειριζομένων τας κλείδας του
πολιτικο-οικονομικού «συστήματος». Ότι δεν πρέπει να ελπίζουν ούτε να ονειρεύονται, ότι το κράτος θα τους συμπαρασταθεί σαν κοινωνικός προνοητής και αρωγός, αλλά, ότι πρέπει να το συνειδητοποιήσουν, ότι όποιος θέλει να επιβιώσει οφείλει
να καταστεί ικανός, επιτήδειος, καπάτσος, διορατικός, συμβιβασμένος και προ παντός αυτοβοηθούμενος.
Και καταφθάνουν οι βαθύνοες διαμεσολαβητές και κτυπώντας με πατρικά στην πλάτη, μου
συνιστούν να επιχειρήσω να ζήσω και να δημιουργήσω χωρίς τη βοήθεια των αιωνίων αξιών, οι οποίες -πρέπει να το χωνέψω- έχουν αποθάνει ή εκεί
όπου ανακαλύπτονται ίχνη τους, αυτές οι αξίες
είναι παραμορφωμένες ή αναθεωρημένες, διότι
έτσι επιτάσσουν οι κατευθυντήριες οδηγίες της
«ενωμένης Ευρώπης». Η Ευρώπη αυτή, καθώς λένε,
αναπτύσσει ένα μετασχηματισμένο πολιτικο-κοινωνικό σύστημα-πλαίσιο επάνω σε ένα νέο
«πιστεύω» και στην εξ αυτού απορρέουσα συμπεριφορά, όπου πλέον γινόμαστε μάρτυρες της γεννήσεως ενός άλλου κόσμου χωρίς «ηθικά απόλυτα».
Μετά από αυτές τις παρατηρήσεις αρχίζω και

2

αισθάνομαι την μέγγενη ενός νέου κοινωνικού
συμπεριφορισμού.
Θυμάμαι, ότι στο σχολείο άλλα είχα διδαχθεί. Βλέπω, ότι εκείνες οι διδαχές ανατρέπονται.
Δεν πείθομαι, ότι οι νεοεισερχόμενες θέσεις επί
αξιών είναι αυτές, που θα ταίριαζαν στον χαρακτήρα και την πίστη των συμπατριωτών Ελλήνων.
Εμπρός στα μάτια μου και με φόντο το γαλάζιο του
ελληνικού ουρανού, της ελληνικής θάλασσας και
της Ελληνικής Σημαίας, σχηματίζεται με έντονα
γράμματα η λέξη «αδικία». Σκέπτομαι, ότι η ψυχή
μου δεν χρειάζεται να αναζητήσει πολιτική ιδεολογία για να επαναστατήσει. Η πραγματική μου ανάγκη είναι η επάνοδός μου σε ένα ελληνικό αναζωογονημένο κόσμο των αιωνίων αξιών.
Επανίσταμαι. Ο ευαγγελιζόμενος «ειρηνισμός» εκ μέρους των συστημικών είναι μία βολική
ιδεολογία για τους όσους κατεστημένους. Ένας
ειλικρινής και καταξιωμένος δημοκρατικός ηγέτης
ουδέποτε επιδιώκει τον «ειρηνισμό» στους κυβερνωμένους, διότι γνωρίζει, ότι δημοκρατία μεταξύ
άλλων σημαίνει και την διαρκή μάχη/επιδίωξη για
την επικράτηση του δικαίου των πολιτών του
δήμου. Ο ειρηνισμός καθιστά τους πολίτες ανίκανους να υπερασπιστούν ακόμη και τα στοιχειώδη
τους δικαιώματα.
Εξεγείρομαι, σημαίνει αναπνέω και λειτουργώ τον εγκέφαλό μου. Άρα υπάρχω. Η εξέγερση
κατά της όποιας επιβαλλόμενης αδικίας γεννά την
ανάγκη της επαναθεωρήσεως για μια ανθρώπινη
κοινότητα, όπου δεν θα προσβάλλεται η προσωπικότητα των ατόμων. Αισθάνομαι προσβεβλημένος.
Διαπιστώνω με ανησυχία, ότι ο κυβερνών δεν εκτελεί αυτά, για τα οποία έλαβε -με την ψήφο μου- την
«εντολή» να εκτελέσει. Δεν συμμερίζεται τον πόνο
μου και επιβάλλει όλα τα βάρη της «δικής του»
απρονοησίας στους ισχνούς «δικούς μου» ώμους. Ο
κυβερνών ζει σε ένα δικό του κόσμο, ο οποίος είναι
ασυμβάτως παράλληλος με τον κόσμο εμού του
δυστυχούντος κυβερνωμένου.
Βεβαίως και ο εγώ ο δυστυχών κυβερνώμενος δεν είμαι άμοιρος ευθυνών. Υπάρχουν ευθύνες
που μου αναλογούν. Φοροδιαφεύγω. Αποκρύπτω.
Συνεργώ σε εθνικά, οικονομικά και ηθικά αδικήματα. Συμμαχώ με ιδεολογίες, που απέχουν των εθνικών συμφερόντων. Δεν αντιλαμβάνομαι το μέγεθος
των εθνικών απειλών. Εμπορεύομαι την ανθρώπινη
δυστυχία ή και εμπορεύομαι αλλοεθνείς ανθρώπους
που προσδοκούν μερίδια ευτυχίας.
Τελικά, ο γνήσιος και έντιμος Έλληνας
πορεύεται μέσα σε μία προσωπική πολιτικο-κοινωνική ερημιά. Αυτός λοιπόν ο Έλληνας, αυτός ο μη
ελαττωματικός Έλληνας, ο οποίος έχει επίγνωση
καταστάσεων και ευστόχως εκτιμά τα επερχόμενα.
Αυτός ο Έλληνας, που απολογίζει με ακρίβεια, ότι
τα φαινόμενα της εποχής μας είναι σαρωτικά της
ανθρώπινης ψυχής. Αυτός ο Έλληνας, του οποίου η
αξιοπρέπεια έχει τρωθεί και προσπαθεί μέσα από
μία θολή πνευματική όραση να προβλέψει τις προθέσεις της τρέχουσας ζωής. Αυτός ο Έλληνας του
οποίου η γνώση για τα συμβαίνοντα είναι και
συνάρτηση του εαυτού του. Αυτός ο Έλληνας,
καλόν είναι, όχι να δεινολογεί αλλά να εξανισταθήσεται και καταβοήσει τον κάθε υπονομευτή της
Ελληνικής μεγαλοσύνης.
Συνεπώς, εάν όντως υπάρχει διαυγής συνείδηση επί των ηθικο-κοινωνικών τεκταινομένων,
τότε και το είδος του αύριον θα γίνει κατανοητόν.

Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος

2 9 Μ Α Ϊ Ο Υ 1 4 5 3 . Η Α Λ Ω Σ Η Τ Η Σ Κ Ω Ν Σ ΤΑ Ν Τ Ι Ν Ο Υ Π Ο Λ Η Σ

λου Θεοδοσίου. Ίσως περιμένουν το Μαρμαρωμένο
Βασιλιά με το Δικέφαλο Αετό.

Ήταν ημέρα Τρίτη όταν η “Βασιλεύουσα”
έπεσε στα χέρια των Αγαρηνών.
Η άλωση της Κωνσταντινούπολης απετέλεσε
την συγκλονιστικότερη είδηση που γνώρισε ποτέ ο
άνθρωπος σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. «Η
πόλις εάλω!!!» Οι ιστορικοί συμφωνούν ότι η λεηλασία της πόλεως κράτησε, όπως είχε υποσχεθεί ο Μωάμεθ στους στρατιώτες του, τρεις ημέρες και τρεις
νύχτες. Ο λαός σφάχτηκε ανελέητα. Οι εκκλησίες με
πρώτη την Αγία Σοφία λεηλατήθηκαν και μολύνθηκαν. Ένας ολόκληρος πολιτισμός χάθηκε, χιλιάδες βιβλία και εικόνες κάηκαν, κομματιάστηκαν ή
πουλήθηκαν στα παζάρια.!!
Ο τελευταίος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος
Παλαιολόγος όμως δεν πέθανε. Κανένας δεν τον αναγνώρισε νεκρό. Κανένας δεν ξέρει που είναι ο τάφος
του. Ζει στα όνειρα του Έθνους. Η λειτουργία δεν τελείωσε. Η εκκλησία δεν τον ανακήρυξε Άγιο. Το
Έθνος δεν τον τίμησε, όπως θα τον τιμούσε αν είχε
πεθάνει.
«Άγγελοι τον παρέλαβαν, τον έλουσαν και τις
πληγές του έπλυναν με μόσχο και με μύρο του έστρωσαν να κοιμηθεί σε κλίνη από βύσο κι' Αρχάγγελοι με
πύρινες ρομφαίες τον φυλάνε μέχρι νάρθει η ώρα του
για να τόνε ξυπνήσουν.».
Η πόλη της Κωνσταντινούπολης χτίστηκε σε
μία χερσόνησο χονδρικώς τριγωνική σε σχήμα. Τα
τείχη της εκτεινόμενα από τη συνοικία των Βλαχερνών (στον Κεράτιο κόλπο), ως τη συνοικία του Στουδίου (στην Προποντίδα), είχαν μήκος περίπου
τέσσερα μίλια.
Μελαγχολικά στέκονται σήμερα τα μοναδικά,
όπως και η Βασιλεύουσα, αυτοκρατορικά τείχη της
Κωνσταντινουπόλεως. Χτίστηκαν από το Μεγάλο
Κωνσταντίνο και αντικαταστάθηκαν αργότερα από το
περίφημο, με δύο έως τρεις σειρές τείχος, του ΜεγάΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ‘68

ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τε ύχος 71
Ι ούνι ος 201 3
Ιδιοκτήτης:
Σύνδεσμος Αποστράτων Αξιωματικών
Τάξεως 1968

Διαπιστώσεις – Συμπεράσματα.
α. Στις 29 Μαΐου 1453 ένας πολιτισμός σαρώθηκε αμετάκλητα.
β. Για έντεκα αιώνες η Κωνσταντινούπολη
απετέλεσε το κέντρο ενός κόσμου φωτός. Έγινε όμως
έδρα θηριωδίας, αμάθειας και μεγαλόπρεπης ακαλαισθησίας.
γ. Η Βασιλεύουσα έπεσε στα χέρα των Αγαρηνών, αλλά έπεσε σαν θρυλική ηρωίδα πολεμώντας
ηρωικά ως το τέλος τους απίστους, εγκαταλειμμένη
από τους Δυτικούς συμμάχους της.
δ. Οι πραγματικοί Έλληνες θεωρούν τη μαύρη
Τρίτη «αποφράδα» και αισθάνονται ρίγη εθνικής μνήμης όταν μιλούν για τον τελευταίο Αυτοκράτορα που
αβοήθητος πάλεψε με τις ορδές των βαρβάρων.
ε. Η ήττα αυτή της Κωνσταντινούπολης, τόσον
αθλία όσο και αξιοθρήνητη, υπήρξε μία μεγάλη νίκη
των Τούρκων, μια τρομερή καταστροφή των Ελλήνων, ένα αίσχος των Λατίνων.
στ. Η Κερκόπορτα, ένας κόκκος άμμου, έκρινε
την ιστορία του κόσμου.
Επίλογος.
Όσοι επιθυμούν να γνωρίσουν με λεπτομέρεια
τα της αλώσεως της “Βασιλίδος των Πόλεων” που
ονομάσθηκε από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο «το
Χάρμα και η Ελπίς του Γένους», δεν έχουν παρά να
μελετήσουν το βιβλίο του ΓΕΣ/ΔΕΚ 1983 με τίτλο «Η
άλωση της Κωνσταντινουπόλεως» του πλέον έγκυρου
και υπεύθυνου μελετητή του Βυζαντίου, του Βρετανού ιστορικού Στήβεν Ράνσιμαν, ο οποίος είπε ..” Τα
κτήνη είναι του Θεού. Οι κτηνωδίες είναι των βαρβάρων Aνθρώπων”!!
Νικόλαος Φωτιάδης

Εκδότης-Διευθυντής:
Σταύρος Δερματάς
Συντακτική επιτροπή:
Δ.Σ. Συνδέσμου ‘68
DeskTopPublishing-Καλλιτεχνικά:

Κ. Αργυρόπουλος
3

Γραφείο:
Δωρίδος 8-10
155 62 Χολαργός
Τηλ: 210 6535679,
210 6543004
Fax: 210 6543004

e-mail: argykon@yahoo.gr

dermatas@hol.gr

19 ΜΑΪΟΥ. ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ
΄΄Δεν ξεχνώ΄΄ σηκαι το λατινικό ρήμα
μαίνει ΄΄σέβομαι τη θυσία
cado/πέφτω-θυσιάζω.)
των προγόνων ,καυτηΟ Αμερικανός καθηγηριάζω την ενέργεια του τυτής Λέμκιν, πολωνικής
ράννου και αγωνίζομαι για
καταγωγής καθιέρωσε
να μην υπάρξουν νέα θύπρώτος τον όρο γενοκτοματα.’’
νία κατά τη διάρκεια της
Η ΄΄Λήθη΄΄ που επικαδίκης της Νυρεμβέργης το
λούνται κάποιοι είναι εκ
1945.
του πονηρού.΄΄ Μνήμη΄΄
Γενοκτονία λοιπόν σηλοιπόν ,γιατί λαοί χωρίς
μαίνει μεθοδική και συμνήμη είναι καταδικασμέστηματική εξολόθρευση
νοι σε αφανισμό .
(μερική ή ολική ) μιας
Ο Πόντιος Πολυχρόνης Ενεπεκίδης έγραψε:
εθνικής, λεκτικής ή θρησκευτικής ομάδας .
΄΄…και οι Πατρίδες είναι σαν τους ανθρώπους : Πεθαίνουν
Ο ΟΗΕ στη Γενική Συνέλευση της 9-12-1948 ψήφισε
από τη στιγμή που αρχίζουμε να τις ξεχνάμε .Όσοι όμως τα άρθρα που αναφέρονται στην προϋπόθεση για να χασυνηθίζουν στην Εθνική Αμνησία τελικά δεν αιφνιδιάζον- ρακτηριστεί ένα γεγονός ως γενοκτονία.
ται από τίποτα , ούτε από Πατρίδες που χάνονται ,ούτε από
Σήμερα Γερμανοί και Γάλλοι έχουν αναγνωρίσει τη γεέθνη που είναι καταδικασμένα να χαθούν…΄΄.
νοκτονία με νομοθετήματα υπέρ των Εβραίων(Γερμανία)
Στις 19 Μαϊου του 1992 στο μήνυμά του προς το Γ΄ και υπέρ των Αρμενίων (Γαλλία). Εμείς ούτε καν στα λεΣυνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού , ο Έλληνας Πρω- ξικά μας δεν καταγράφουμε για τις νέες γενιές τη σημαθυπουργός σημείωνε: ΄΄Η 19η Μαϊου είναι ημέρα μνήμης σία της λέξης γενοκτονία με Ελληνικούς ιστορικούς
για τη Γενοκτονία των Ποντίων και για τις αλησμόνητες όρους.
Πατρίδες του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Η νομοθετική
O Βρετανός Πρωθυπουργός Λόυδ Τζωρτζ δήκαθιέρωσή της από το Ελληνικό Κοινοβούλιο και η προ- λωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων τον Ιούνιο του 1922 :
ώθηση της διεθνούς αναγνώρισή της αποτελεί για όλους ΄΄ Στον Πόντο δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων ,ανδρών γυναιμας χρέος τιμής. Καμία λήθη και καμία σιωπή δε μπορεί να κών και παιδιών απελαύνονταν και πέθαιναν. Ήταν κακαλύψει τη δολοφονία 353.000 συμπατριωτών μας Ελλή- θαρή και ηθελημένη εξολόθρευση. Η εξολόθρευση δεν
νων του Πόντου κατά τα έτη 1916-1923.Στερείται δε οποι- είναι δική μου λέξη. Είναι η λέξη που χρησιμοποιεί η αμεασδήποτε αξίας κάθε αναφορά στην ποντιακή υπόθεση, ρικανική αποστολή.’’
εάν αγνοεί τις διαστάσεις και τη σημασία της Γενοκτονίας
Για τη Γενοκτονία των αδελφών μας Ποντίων και τον
των Ελλήνων του Πόντου και την ευθύνη του τουρκικού ξεριζωμό του Ελληνισμού από τις αλησμόνητες Πατρίδες
κράτους για αυτό το διεθνές έγκλημα. Στις μαύρες σελίδες Σαμψούντα,Κερασούντα, Πάφρα, Χάβσα, Αμάσεια, Τρατης ιστορίας, με το ολοκαύτωμα των Εβραίων, τη Γενοκτο- πεζούντα, Σινώπη κλπ εγράφησαν εκατοντάδες βιβλία.
νία των Αρμενίων, τη σφαγή των Κούρδων, η σελίδα της
Μεταξύ των συγγραφέων αναφέρω τα ονόματα του
Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού γίνεται ακόμη πιο Χάρη Τσιρκινίδη, του Κων. Φωτιάδη , του Μιχ.Χαραλαμμαύρη , όταν στερείται από τα χιλιάδες θύματα η στοιχει- πίδη, του Ιάκωβου Αητσόγλου, του Γ.Ανδρεάδη, του
ώδης ηθική δικαίωση΄΄.
Χρ.Μαχαιρίδη, του Κων.Βακαλόπουλου, του Βλάση ΑγτΣτις 24 Φεβρουαρίου του 1994, επί πρωθυπουργίας λίση κλπ.
Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων με ομόφωνη
Ο ανθρωπιστής και δημοκράτης Άγγλος Ουίλιαμ
απόφαση ανεγνώρισε τη Γενοκτονία των Ποντίων και Γλάδστων (4 φορές πρωθυπουργός της Βρετανίας ) είπε
όρισε την 19 Μαϊου ως ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γε- : ΄΄Από την πρώτη ημέρα που μπήκαν οι Τούρκοι στην
νοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου από τους Τούρ- Ευρώπη το μόνο δείγμα που έδειξαν ήταν η μεγαλύτερη έλλειψη ανθρωπισμού. Οπουδήποτε και να πήγαν , μια πλακους.
Τον Ιούνιο του 1998, Διακομματική Επιτροπή της Ελ- τιά κηλίδα αίματος τα ίχνη της διαβάσεώς τους. Ο
ληνικής Βουλής καθώς και αντιπροσωπεία εκπροσώπων πολιτισμός εξαφανιζόταν. Παντού αντιπροσώπευαν τη διαΠοντιακών Οργανώσεων απ’ όλον τον κόσμο, επισκέ- κυβέρνηση της βίας.’’
Και ο Αμερικανός Πρόξενος στη Σμύρνη Τζων Χόρτον
φθηκαν τον ΟΗΕ και υπέβαλαν υπόμνημα για τη διεθνή
έγραψε: “Τα κτήνη είναι του Θεού. Οι κτηνωδίες είναι του
αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Η λέξη ΄΄Γενοκτονία΄΄ υπάρχει στις ξένες γλώσ- Διαβόλου.”
Νικόλαος Φωτιάδης
σες ως genocide.(σύνθεση από την ελληνική λέξη/genus 4

KOINH ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
(Στήριξη του Ελληνικού Γένους για τα ΑΣΕΙ και ΑΣΣΥ)
Αγαπητοί ε.ε. και ε.α. συνάδελφοι, αγαπητοί συμπολίτες,
Είναι πλέον γεγονός ότι παρά τις κυβερνητικές υποσχέσεις-όπως απεδείχθη εκ των υστέρων- του ΥΕΘΑ και των, εκ των ΕΔ προερχομένων, υφυπουργών του και παρά την εκφρασθείσα
θέληση του Α/ΓΕΕΘΑ, το «ελληνικό γένος» δεν προβλέφθηκε για ακόμη μια φορά ως προϋπόθεση
για τη συμμετοχή των υποψηφίων στις εισαγωγικές εξετάσεις των Ανωτάτων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων(ΑΣΕΙ), και στις Ανώτερες Στρατιωτικές Σχολές Υπαξιωματικών (ΑΣΣΥ), ακαδημαϊκού έτους 2013-14.
Εμείς οι Έλληνες στρατιωτικοί, εν ενεργεία και εν αποστρατεία, ανεξαρτήτως Κλάδου και
προέλευσης, αλλά και όλοι οι εθνικά σκεπτόμενοι πολίτες λέμε ΟΧΙ στην κατάργηση του ελληνικού γένους, ως προϋπόθεσης εισαγωγής στα ΑΣΕΙ και ΑΣΣΥ.
Η προϋπόθεση αυτή αποτελούσε μέχρι και το 2009 την ασφαλιστική δικλείδα για την αποτροπή αλλοεθνών να αλώσουν τις στρατιωτικές σχολές. Από το 2010 όμως με Εγκύκλιο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και την υπογραφή της από τον τότε ΥΕΘΑ Ευάγ. Βενιζέλο, αλλά και τις Εγκυκλίους που υπέγραψαν οι ΥΕΘΑ που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, και με την εγκληματική ανοχή και ένοχη σιωπή των Ανωτάτων Στρατιωτικών, Ναυτικών και Αεροπορικών Συμβουλίων η προϋπόθεση αυτή καταργήθηκε, ώστε πλέον ο κάθε μετανάστης, που αποκτά την ελληνική υπηκοότητα, να μπορεί να εισέρχεται στα ΑΣΕΙ και ΑΣΣΥ, θέτοντας έτσι μελλοντικά σε αμφισβήτηση την
ασφάλεια του Στρατεύματος.
Δυστυχώς η εκτελεστική εξουσία για ακόμη μια φορά σε ένα τόσο ευαίσθητο εθνικό ζήτημα, φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων ανοίγοντας την κερκόπορτα για την αλλοίωση του εθνικού
χαρακτήρα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Προφανώς έχουν πλήρη άγνοια των Στρατιωτικών
Κανονισμών που προβλέπουν ότι «Η εθνική και ηθική διαπαιδαγώγηση, η οποία εγείρει το εθνικό
αίσθημα και την προς την Πατρίδα και τα εθνικά ιδεώδη αγάπη και αφοσίωση, πρέπει να αποτελεί το διαρκές μέλημα του διοικητή. Αυτός λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την πρόληψη της διάβρωσης του εθνικού φρονήματος των ανδρών της μονάδας» (ΣΚ 20-2, άρθρο 5, παράγρ.5)
Τον λόγο τώρα έχει η δικαστική εξουσία, η ελληνική Δικαιοσύνη, όπου η ολομέλεια του
Συμβουλίου της Επικρατείας καλείται να αποφασίσει στις 17 Μαΐου 2013, ιστορική επέτειο της
πρώτης δημόσιας συνεδρίασης του ΣτΕ, για τη συνταγματικότητα της κατάργησης του γένους, ως
προϋπόθεσης συμμετοχής των υποψηφίων στις εισαγωγικές εξετάσεις για τα ΑΣΕΙ και ΑΣΣΥ.
Με τις σκέψεις αυτές καλούμε όλους τους ε.ε. και ε.α. συναδέλφους και του Έλληνες πολίτες που συντάσσονται μαζί μας, να δώσουν το βροντερό «παρών» τους στην προγραμματισθείσα
συγκέντρωση, που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 17 Μαϊου 13 και ώρα 09:00, έξω από το
κτίριο του ΣτΕ (Πανεπιστημίου 47-49)
Αθήνα 13 Μαΐου 2013
ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΦΟΡΕΙΣ
Ανεξάρτητη Κίνηση Στρατιωτικών (Α.Κί.Σ.)
Ένωση Στρατιωτικών Ιατρών (ΕΣΤΙΑ)
Πανελλήνια Ομοσπονδία Στρατιωτικών (ΠΟΣ)
Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αξκών Πεζικού (ΠΣΑΠ)
Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αποστράτων Αξκών ΕΔ και ΣΑ (ΠΣΑΑΕΔ-ΣΑ)
Σύνδεσμος Αποφοίτων/Σχολής Μον. Υπξκών Ναυτικού (ΣΑ/ΣΜΥΝ)
Σύνδεσμος Τάξης ΣΣΕ 1968
Σύνδεσμος Τάξης ΣΣΕ 1980
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ: Παρευρεθήκαμε μερικές δεκάδες συναδέλφων.
Αναμένεται η απόφαση του ΣτΕ αλλά από πληροφορίες που έχουμε δυστυχώς το
πλέον πιθανό είναι να απορριφθεί λόγω μη υπάρξεως νομίμου συμφέροντος των
ενδιαφερομένων. Με αυτή την αιτιολογία, το ΣτΕ προσπαθεί να αποφύγει την
εμπλοκή του στο θέμα!!!!
5

Κ Ο Ι Ν Η ΛΟΓΙΚΗ
ανυπάκουων παιδιών τους.
Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα
σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για
να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ' ένα μαθητή
αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.
Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους.
Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό
σου από ένα διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.
Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα
αχνιστό φλιτζάνι καφέ ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι'
ανταμείφθηκε άμεσα μ' έναν τεράστιο διακανονισμό.
Πριν από το θάνατο τής Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος τών γονιών της, τής Αλήθειας και τής Εμπιστοσύνης, τής συζύγου Σύνεσης και τών παιδιών της Ευθύνης και
Λογικής.
Εχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:

Μια νεκρολογία που δημοσιεύτηκε στους Times του Λονδίνου.. Δυστυχώς δεν υπάρχουν περισσότερα στοιχεία για τη δημοσίευση αυτή.. Ωστόσο εκείνο που έχει σημασία δεν είναι η
δημοσίευση ή όχι τής νεκρολογίας αυτής αλλά τούτο το περιεχόμενό της και μόνο..
Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς
φίλης, τής Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά
χρόνια..
Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της
αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε
γραφειοκρατικές διατυπώσεις.
Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα
μαθήματα όπως αυτά:
-Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.
-Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
-Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και...
-Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.
Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως:
Μην ξοδεύετε περισσότερα απ' αυτά που κερδίζετε,
και... αξιόπιστεςστρατηγικές: όπως: Υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες
και όχι τα παιδιά.
Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί.
Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε
για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά
του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν
δάσκαλο που απολύθηκε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν την κατάστασή της.
Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν
είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικά με την πειθάρχηση τών

Ξέρω τα Δικαιώματά μου
Το Θέλω τώρα
Κάποιος άλλος φταίει
Είμαι θύμα
Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς
ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε. Αν τη θυμάστε
ακόμα, προωθήστε το. Αν όχι, συνταχθείτε με την πλειοψηφία
και μην κάνετε τίποτα. η αυτοπαρατήρηση βοηθάει στην αυτεπίγνωση

Είν αι το ολ ο φά ν ερο ε κ εί ν ο, π ου δε ν μπ ορο ύμ ε ν α ι δ ού μ ε. Λ έ ν ε , ό τι είν αι τό σο απ λ ό, όσο η μ ύ τ η
σ το πρ όσω π ό μας. Α λ λ ά π όσο απ ό τ η μύ τ η μας μπ ορ ού μ ε ν α ι δ ού μ ε;
Κ αι οι τρ οϊ κ αν οί κ αι π ας μη Έ λ λην κ αθώ ς κ αι όλ οι ο ι “κ α λ οί” μ ας φί λ οι κρ ατού ν έ να διασ τρεβλ ω τι κ ό κ αθρέ π τ η εμπρό ς μ ας για να “βλ έ π ο υμ ε ” αυ τά πο υ ε κ ε ίν οι θέ λ ου ν.
Κ αι όλ α αυ τά ε π ει δ ή δ ε ν λ ει τουργο ύμ ε τ ην Κ ο ιν ή Λ ογι κ ή.
Κ . Α ργ υρ ό π ουλ ος

ΜΗΠΩΣ ΞΕΧΑΣΕΣ ΤΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΣΟΥ;
Ο αριθμός λογαριασμού στην Εμπορική Τράπεζα είναι 60139580.
Και σου θυμίζω ότι είναι η μοναδική οικονομική υποστήριξη για την επιβίωση και
συνέχιση της εκδόσεως της αγαπημένης μας εφημερίδας.
Είναι θέμα Κοινής Λογικής. Κατάλαβες;
Ο Ταμίας του Συνδέσμου
6

Υ Π Ο Κ Λ Ι Ν Ο Μ Α Σ Τ Ε σ τ η ν ΓΑ Λ Λ Ι Δ Α ! ! !
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ!
Γαλλίδα βουλευτής:
Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ
Η ηρωΐδα Valerie Boyer, παρά τις απειλές που
δέχεται η ίδια και η οικογένεια της, τόλμησε.
Νέο σοκ στην Τουρκία από την γνωστή Γαλλίδα βουλευτίνα της Μασσαλίας, Valerie Boyer, η
οποία πρόσφατα είχε πρωτοστατήσει στην ποινικοποίηση από το γαλλικό
κοινοβούλιο της αρμενικής
γενοκτονίας.
Όπως αναφέρουν
τουρκικά δημοσιεύματα, η
Valerie Boyer σε δηλώσεις
που έκανε σχετικά με το ζήτημα της ένταξης της
Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή
Ένωση,(που έχει επανέλθει
στην επικαιρότητα με γερμανική πρωτοβουλία), ανέφερε χαρακτηριστικά ότι η
Τουρκιά δεν έχει καμία
σχέση με την Ευρώπη,
αλλά η Κωνσταντινούπολη
και όχι η Ιστανμπούλ και
εδώ οι Τούρκοι έγιναν.
Τούρκοι, ανήκει στην Ευρώπη.
Η θαρραλέα βουλευτίνα του γαλλικού κοινοβουλίου, χωρίς κανένα
δισταγμό, καταδίκασε για άλλη μια φορά την Τουρκία σαν μια χώρα που παραβιάζει συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Εκείνο όμως που εξόργισε πραγματικά τους
Τούρκους, ήταν οι δηλώσεις της ότι δεν μπορεί μια
χώρα που βαρύνεται για τα εγκλήματα της αρμενικής
γενοκτονίας, αλλά και της εισβολής στην Κύπρο το
1974, να διεκδικεί μια θέση στην Ευρώπη.
Για όλα αυτά, όπως τόνισε η Valerie Boyer, θα
συνεχίσει να αγωνίζεται κατά της εισδοχής της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ θα συνεχίσει και τις
προσπάθειες της για να αναγνωριστούν τα μεγάλα
εγκλήματα της Τουρκίας στις γενοκτονίες των αρχών
του εικοστού αιώνα.
Η Valerie Boyer αποκάλυψε ότι για όλο αυτόν
τον αγώνα της έχει δεχτεί και αυτή και η οικογένεια
της απειλές κατά της ζωής της, ενώ συχνά δέχεται μη-

νύματα στα τουρκικά που την απειλούν με φρικτές
τιμωρίες για τον αγώνα της υπέρ της αναγνώρισης
της αρμενικής γενοκτονίας.
Παρ' όλα αυτά, η θαρραλέα Γαλλίδα δήλωσε
πως δεν την φοβίζουν όλες αυτές οι απειλές αλλά αντίθετα την πεισμώνουν για
να συνεχίσει τον αγώνα
της. Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν θέλει να πάει
στην Τουρκία για να ακούσει και την άλλη άποψη,
απάντησε ότι έχει πάει στο
παρελθόν στην Τουρκία
αλλά τώρα δεν έχει καμία
τέτοια επιθυμία καθώς,
όπως τόνισε χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να πάει
σε μια χώρα από όπου
έχουν εξαπολυθεί απειλές
κατά της ζωής της και
κατά της ζωής των μελών
της οικογένεια της.
Η θαρραλέα αυτή γαλλίδα βουλευτής, που βάζει
τα «γυαλιά» σε πολλούς
Έλληνες συναδέλφους της
που φοβούνται ακόμα και τη σκιά τους μην τυχόν και
ενοχλήσουν την Τουρκία, έχει αρχίσει και μια νέα εκστρατεία κατά της χορήγησης της γαλλικής υπηκοότητας σε Τούρκους μετανάστες που ζουν στην Γαλλία.
Όπως ανέφερε, αυτό θα είναι ένα επικίνδυνο βήμα
για την αλλοίωση της σύνθεσης της γαλλικής κοινωνίας, ενώ κατηγόρησε του Τούρκους της Γαλλίας ότι
συμπεριφέρονται όχι σαν να θέλουν να αφομοιωθούν
στην χώρα που τώρα ζουν και δουλεύουν, αλλά σαν
να θέλουν να επιβάλλουν αυτοί τα δικά τους πολιτιστικά και θρησκευτικά πρότυπα στην χώρα που τους
φιλοξενεί, (τι μας θυμίζει αυτό.!!!!!) .
`Ας πάρουν μερικά μαθήματα οι δικοί μας
βου(ο)λευτές από την Valerie Boyer, που δεν διστάζει
να αναφέρει Κωνσταντινούπολη και όχι Ιστανμπούλ,
αδιαφορώντας ακόμα και για τις τουρκικές απειλές
κατά της ίδιας της ζωής της.
7

Κάποιες φορές, η πατρίδα μας μάς πληγώνει. Αλλ’ αυτή είναι η πατρίδα μας. Σ’ αυτήν ανήκουμε. Όλες οι άλλες μας θεωρούν ξένους.
Για να αισθανόμαστε καλά, εκείνο που μας μένει είναι να την υποστηρίξουμε.

EΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΜΑΣ
ΤΡΕΙΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΜΑΣ «ΕΠΙ ΒΗΜΑΤΟΣ» ΣΕ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΘΕΜΑΤΩΝ
ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ.
Η παρούσα σελίδα συνετάγη υπό του Ευαγγέλου Γριβάκου,
ο οποίος παρηκολούθησε τις δύο εκδηλώσεις σε Κιλκίς και Αθήνα
Ένας από τους λόγους δημιουργίας του Συνδέσμου μας είναι και η συνέχιση προσφοράς Υπηρεσιών προς
την Πατρίδα (όπως, βέβαια, την εννοούν τα μέλη του συν-δέσμου ‘68 και όχι οι κάθε μορφής πατριδοκάπηλοι,
από κάποιο άλλο μετερίζι, εκείνο του Αποστράτου. Στα πλαίσια, λοιπόν, αυτών των Υπηρεσιών, τρείςσυμμαθητές μας , με outstanding πνεύμα και φρόνημα, έδωσαν έκαστος ανά μια διάλεξη με περιεχόμενο ιστορικό και
εθνικό, αντίστοιχα, σε διαφορετικό τόπο και χρόνο. Διεξοδικότερα:
α. Την 24η Απριλίου ε.ε., το Παράρτημα
της ΕΑΑΣ Κιλκίς, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100
ετών από την επική μάχη του Κιλκίς - την πλέον πολυαίμακτη μάχη της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας – διοργάνωσε μια λαμπρή εκδήλωση (εκατονταετηρίδα) στο
κατάμεστο από κόσμο πνευματικό κέντρο του Κιλκίς. Κύριος ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο Δημήτρης Τσιαμαντάς
( ή «Ντεκλαρέ», όπως τον αποκαλούσαμε στη Σχολή). Ο
Δημήτρης, με την δωρική και επιβλητική (όπως έγραψε μια
τοπική εφημερίδα) παρουσία του που «έστησαν» ο μεστός
λόγος και το γλαφυρό περιγραφικό του ύφος, σε συνδυασμό με την προβολή σχεδιαγραμμάτων και εικόνων σύγχρονης ηλεκτρονικής τεχνολογίας για την περιγραφή των
στρατιωτικών επιχειρήσεων, ενθουσίασε το πολυπληθές
ακροατήριό του και ευστόχως υπογράμμισε την Ιερή Υποχρέωση των Ελλήνων να διατηρήσουν άσβεστη την
Εθνική Μνήμη και αναλλοίωτη την Ιστορία τους.
Oπως ήταν φυσικό, ο συμμαθητής μας δεν αρκέστηκε μόνο στην περιγραφή της καθαυτό μάχης του Κιλκίς
αλλά ενέταξε αυτή στο ευρύτερο πλαίσιο των Βαλκανικών
Πολέμων με συνοπτική αναφορά στην πολιτικο-οικονομική
κατάσταση που τότε επικρατούσε στα Βαλκάνια, στα αίτια
και τις αφορμές που οδήγησαν στις ένοπλες συγκρούσεις,
σε κατακτηθέντα και απολεσθέντα εδάφη κλπ. Τέλος, δεν
παρέλειψε να τονίσει ότι τα μηνύματα από την μάχη του
Κιλκίς παραμένουν πάντοτε επίκαιρα και διδακτικά, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή που η Χώρα διατρέχει πλείστους
όσους εξωτερικούς κινδύνους, επιτεινόμενους από την οικονομική καχεξία και την κρίση θεσμών και αξιών που την
μαστίζουν.
Την διάλεξη παρακολούθησαν οι συμμαθητές μας
Π. Γιαννακόπουλος και Ε. Γριβάκος, οι οποίοι ήλθαν προς
τούτο από την Θεσσαλονίκη στο Κιλκίς, αυτή δε η συμμετοχή προκάλεσε τα ευμενή σχόλια και τους επαίνους των
παρευρισκομένων στην εκδήλωση. Έτσι, από τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της μάχης του Κιλκίς, παράλληλα με την Πατρίδα, ωφελήθηκε και προβλήθηκε και ο
άρρηκτος Θεσμός της Συμμαθητείας.
β. Ας αλλάξουμε, τώρα, «σκηνικό». Ένα μήνα
αργότερα, την 24η Μαΐου, το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελε τών (ΕΛ. Ι. Σ.ΜΕ), σε συνεργασία με το Γραφείο
Στρατιωτικών και Αμυντικών Θεμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, διοργά- νωσε, στο περικαλλές κτίριο της Ακαδημίας,
ημερίδα με θέμα «Η άμυνα και ασφάλεια της Χώρας μας
υπό το πρίσμα των εξωτερικών και εσωτερικών εξελίξεων».
Ένας από τους ομιλητές – εισηγητές της ημερίδας
(μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν και ο πρώην
Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγός εα-Ακαδημαϊκός κ Δ. Σκαρβέλης, ο
ιστορικός- συγγραφέας κ. Σ. Καργάκος, ο Πρόεδρος του
ΕΛΙΣΜΕ Αντιναύαρχος εα κ. Β.Μαρτζούκος) ήταν και ο
συμμαθητής μας Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος, ο οποίος

ανέπτυξε το θέμα «Γεωπολιτικές εξελίξεις εθνικού ενδιαφέροντος. Διεκδικήσεις και απειλές κατά των εθνικών συμφερόντων».
Η αναμφισβήτητη επιτυχία της εν λόγω εισήγησης
οφείλεται στο γεγονός ότι ο πολυπράγμων Κωνσταντίνος,
με εξαιρετική διορατικότητα και έμπνευση, ενέδυσε την
ουσία των εθνικών μας θεμάτων και διεκδικήσεων με πολιτική και ουμανιστική φιλοσοφική σκέψη και αυτό το εναρμονισμένο σύνολο το απέδωσε στο ακροατήριό του
καταυγασμένο από τα νάματα των φλογερών πατριωτικών
αισθημάτων που τον διακατέχουν.
Επιβεβαίωσε, με άλλα λόγια, ο συμμαθητής μας
για μια ακόμη φορά, ότι χωρίς φιλοπατρία και αυταπάρνηση
η επιτυχής διεκδίκηση των εθνικών μας δικαίων θα αποτελούσε ουτοπικό, ένα όνειρο απατηλό και απραγματοποίητο.
γ. Την 24η Φεβρουαρίου ο συμμαθητής μας και
Πρόεδρος του Συν-δέσμου 68, Σταύρος Δερματάς, ήταν ο
κύριος ομιλητής σε εκδήλωση στο κατάμεστο Αμφιθέατρο
του Δήμου Παπάγου Χολαργού, μεταξύ των οποίων πολλοί
συμμαθηταί μας, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100
ετών από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων όπου παρουσίασε άγνωστα γεγονότα της περιόδου εκείνης. Επίσης την
25η Μαΐου ήταν ο κύριος ομιλητής στα αποκαλυπτήρια του
ανδριάντα του Οπλαρχηγού Μιχάλη Μελαδάκη, που έγιναν
στα Ιωάννινα. Πολλοί δεν γνωρίζουν τίποτε για τον εθελοντή Καπετάν Μιχάλη. Ο 17ετής Μιχάλης Μελαδάκης, το
1906 προσέτρεξε ως εθελοντής αρχηγός ομάδος στον Μακεδονικό αγώνα, συμμετείχε ως εθελοντής οπλαρχηγός
στους Βαλκανικούς Πολέμους όπου και τραυματίστηκε δυο
φορές και τέλος ως εθελοντής οπλαρχηγός στον Βορειοηπειρωτικό Απελευθερωτικό Αγώνα του 1914 όπου εφονεύθη την 24η Απριλίου 1914 στην Νικολίτσα της Κορυτσάς
σε ηλικία 25 ετών. Οι Αλβανοί κατακρεούργησαν το πτώμα
του και το έριξαν βορρά στα όρνεα. Κατά την ομιλία του, ο
συμμαθητής μας τόνισε τις αρετές του Εθελοντισμού, της
Αλληλεγγύης, του Πατριωτισμού και της Αυτοθυσίας, αρετές που ο Οπλαρχηγός Μιχάλης Μελαδάκης υπηρέτησε και
εξύψωσε αλλά στην εποχή μας φαντάζουν σαν μακρινές
αναμνήσεις. Στην τελετή παρευρέθησαν, εκτός των άλλων,
πολλοί Κρήτες και Μανιάτες οι οποίοι ήλθαν επί τούτου στα
Ιωάννινα για να τιμήσουν τον ήρωα με τις παραδοσιακές
στολές/ Επιδοκιμάζοντας το ακροατήριο τον ομιλητή, εκτός
του μακρού χειροκροτήματος, έριξαν τις καθιερωμένες μπαλωθιές. Ο Σταύρος Δερματάς είναι βαθύς γνώστης της νεώτερης στρατιωτικής ιστορίας ήταν υπεύθυνος του
Ιστορικού αρχείου του ΓΕΣ το οποίο και μηχανογράφησε
(μηχανογράφος γαρ). Λόγω των γνώσεών του ήταν ομιλητής σε δυο εκπομπές της ΝΕΤ «Μηχανή του Χρόνου» για
την Εαρινή Ιταλική Επίθεση τον Μάρτιο 1941 στο ύψωμα
731 και για την Απελευθέρωση της Ηπείρου 1912-13.

8

Η επικυριαρχία του “τώρα” και το status της παρακμής
Αλλάζουν οι εποχές, κυλούν οι χρόνοι, μεγαλώνουν οι άνθρωποι και τα...τρωκτικά. Μεταβάλλουν θέση και μορφή τα αντικείμενα, τα πράγματα. Νομοτέλεια. Όμως, πείτε μου: Ποιος γνοιάζεται πια για το συνταρακτικό παιχνίδι των πάσης φύσεως
μεταμορφώσεων εν οις και ο διπλασμός, η παλιλλογία, η αλλοίωση των περιγραμμάτων, η αυξομείωση των βαρών (και των
μαζών), οι ερχόμενοι και απερχόμενοι τελεσιδίκως άνθρωποι, το κενό των θέσεων και η πορεία των κομητών αφού η καθημερινότητα είναι αυτή που επικυριαρχεί;
Ποιος έχει το σθένος και την ευθύνη παράλληλα, να βάλει σε τάξη τα σκόρπια φύλλα της ύπαρξής του; Ποιος ενδιαφέρεται για την αλλαγή των χρωμάτων, τη συρρίκνωση των αντικειμένων, τη διαστολή του σύμπαντος, την καταστροφή
ενός Pulsar, την αντιύλη, την υφή της σκοτεινής δύναμης, τις τεκτονικές μετατοπίσεις (όροι κι’ αυτοί!) στα βάθη του χωρόχρονου της γης και των Θαλασσών; Ποιος θυμάται με τρυφερότητα, ότι τα επαναλαμβανόμενα επί δυόμισι δεκαετίες γενέθλια
του παιδιού του, το έφεραν να είναι κιόλας ακαδημαϊκός (-ή) πολίτης (-ις), έτοιμο να προστεθεί στο παραγωγικό δυναμικό
της χώρας;…
Το τώρα έχει απορροφήσει (ή ίσως μονοπωλήσει) το μεγαλύτερο μέρος των πνευματικών και …σωματικών μας
ανησυχιών (αναγκών;), κατά τρόπο που να αποτελεί έκπληξη ο παραμερισμός ακόμη και ολιστικών και συναφών περί της
σχέσεως μέρους - όλου θεωριών. Τι να πω; …Ή μάλλον, κάτι έχω ν’ αρθρώσω. Νά, στα μάτια του γονιού, του ορθόπρεπου
κηδεμόνα, του αξιωματικού, εκπαιδευτικού, δημιουργού, η αναστάτωση του σύμπαντος, η γενικευμένη (παγκοσμίως) σύγχυση, ο μηδενισμός των αξιών, η πολιτισμική και οικονομική παρακμή των Ηπείρων, η αποτυχία της παγκοσμιοποίησης, ο
ατελέσφορος βηματισμός της ευρωπαϊκής ιδέας, ο πτωχός νότος της γηραιάς και ο εύπορος βορράς της, η πολυπρόσωπη
συμφορά (και εν τέλει η κατάρρευση) των τελευταίων κοιτίδων του Ελληνισμού, της Ελλάδας και της Κύπρου, εκτιμώνται
ως καλά (κάλλιστα) ή κακά (κάκιστα) γεγονότα (θέματα, καταστάσεις, συνθήκες), στο μέτρο που τα παιδιά μου, τα παιδιά
σου και τα παιδιά του κόσμου με τα οποία συνυπάρχουν χαίρονται ή αγωνιούν, ευτυχούν ή δυστυχούν, ηρεμούν ή δοκιμάζονται. Γιατί σ’αυτά ανήκει πλέον ο κόσμος που τους κληροδοτούμε. Ένας κόσμος παρηκμασμένος, ασταθής-μετέωρος και
αμαρτωλός. Τεράστιες, ως εκ τούτου, οι ευθύνες και ενοχές μας.
Ειλικρινώς, πιστεύω ότι όσοι εξ ημών καταφέρουμε να συμβάλλουμε, με ή χωρίς τη συνηγορία του κράτους (κατ’
αρχάς οφειλέτου προς τους πολίτες του και πρωτίστως προς τους εξ αυτών νέους), στην άμβλυνση των προβλημάτων τους
(ανεργία κυρίως και ασφάλιση), στη μείωση της έντασής τους, στην αναζωπύρωση του ενδιαφέροντός τους για τη ζωή, παράλληλα με την αναθέρμανση της πίστεώς τους προς τον Δημιουργό, τότε πιθανόν να δικαιούμεθα να αισθανθούμε ως οι
ευτυχέστεροι των θνητών. Και αν η συνεισφορά μας αυτή αποτελέσει (καταστεί) σημαντικό γεγονός που πιθανόν να χαρακτηρισθεί θρίαμβος για τις ανθρώπινες δυνατότητες, φαντασθείτε πόσον απείρως αποτελεσματικότερη (λαμπρότερη, ουσιωδέστερη) θα ήταν η παρέμβαση για τον Πλάστη των πάντων.
Κινούμαστε, ενεργούμε και “βολευόμαστε” μέσα στο τέλμα που βιώνουμε τώρα. Κακώς! Το τώρα υποκρύπτει κατά
τεκμήριο προχειρότητα, τη νευρικότητα της σπουδής, τις παραλείψεις της μη ψύχραιμης ματιάς, την δικαιολογία …εμφάνισης του πλημμελούς. η λατρεία του τώρα ενέχει κινδύνους ενίοτε σοβαρούς. Δεν πείθομαι για τις προθέσεις των …dealers
που το προβάλλουν αδιαλείπτως, με τρόπο που αυτό καθίσταται ηρωποιήσιμη έννοια, διότι (δήθεν) αντιπαρατίθεται επαρκώς
κα επιτυχώς στο: “αύριο θα είναι αργά”, στo: ο χρόνος έχει νόημα μόνον ως “τώρα”, στους: … “καιρούς τους ου μενετούς”,… Έτσι το θέλουν αυτοί, που ερήμην μας θέσπισαν τους κανόνες του παιχνιδιού και εξακολουθούν να κινούν τα νήματα,
που συνδέονται με τις άβουλες μαριονέτες.
Εμείς ωστόσο δεν πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια. Ή πρέπει να αγωνισθούμε για να αποτινάξουμε το status
της παρακμής ή να τους αποδεχθούμε. Πάντως, η αδράνεια (απραξία, ραστώνη), η αδιαφορία, η στατικότητα, η χωρίς όρους
αποδοχή μιας κατάστασης που δεν είναι σε θέση να σχεδιάσει το μέλλον της, χαρακτηρίζεται ως μέγα λάθος. Για εμάς τους
Χριστιανούς υπάρχει και το “αύριον” και το “εις τους αιώνας των αιώνων” και το ισόκυρον “εσαεί”. Αν σήμερα το έλλειμμα
δικαίου και ανθρωπιάς είναι κάτι περισσότερο από εμφανές, αύριο ίσως υπάρξει περίσσευμα. «Όμως αύριο», επισείουν κάποιοι το επιχείρημα, «δεν θα υπάρχουμε εμείς». Τεράστια πλάνη αγαπητοί μου συμμαθητές. Το σήμερα, εν πρώτοις, είναι
το αύριο για το οποίο ανησυχούσες(ανησυχούσαμε) χθες.
Είναι παγκοίνως γνωστό ότι τίποτε δεν απόλλυται! Στο αχανές σύμπαν, το ενδιαίτημα του Θεού, υπάρχει θέση και
χώρος για όλους τους πιστεύοντες εις Εκείνον. Η ζωή συνεχίζεται στο διηνεκές! Στο κορεσμένο, από την απειρία των “τώρα”
και των “σήμερα” κόσμο, μπορούμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ενός γεμάτου ευχάριστες εκπλήξεις ένθεου αύριο.
Αρκεί να δείξουμε λίγη αγάπη, καλοσύνη και φιλικότητα στους αναξιοπαθούντες εκ των πλησίον μας συναδέλφους και συμμαθητές μας. Φανερώνοντας τα φιλάνθρωπα αισθήματά μας, εγγίζουμε τη σκιά του Θεού.
Θεσσαλονίκη, 7 Ιουνίου 2013
9

Π. Γιαννακόπουλος

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
Στο φύλλο του Φεβ. 2013 της εφημερίδας “Εθνική Ηχώ” σε άρθρο του ο Αντγος ε.α. κ.
Κρασσάς έγραψε, μεταξύ άλλων, ότι εμείς φταίμε για την σημερινή κατάσταση των ε.ε. και ε.α.
στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων.
Έχει απόλυτο δίκαιο. Η ανοχή μας όταν ήμασταν ε.ε., αλλά και τώρα δεν έχει όρια. Όταν
βλέπει αυτός που κρατάει το μαχαίρι και κόβει την πίτα, ότι σε έχει δεδομένο, σίγουρο και
εξασφαλισμένο, γιατί να σου δώσει.
Θα τολμούσα να πω ότι φταίμε και για τη σημερινή κατάσταση των ΕΔ. Όταν μας ζητούσαν
περιορισμό στην κατανάλωση καυσίμων και πυρομαχικών πάντα λέγαμε ναι μπορούμε να το
κάνουμε. Δεν εξηγούσαμε ότι ο περιορισμός έχει όρια. Όταν μας ζητούσαν να μειώσουμε τη θητεία,
κυρίως για ψηφοθηρικούς λόγους, λέγαμε πως γίνεται. Σε πολλές περιπτώσεις μετά από μελέτη,
που πάντα έβγαζε αποτέλεσμα ότι ο περιορισμός είναι προς όφελος της Πατρίδας και σε αρκετές
περιπτώσεις επιβεβλημένος. Μήπως περιμέναμε ο μη τεχνοκράτης σε θέματα ΕΔ υπουργός να
κατανοήσει την αδυναμία εκπαίδευσης του προσωπικού και συντήρησης των μέσων, μετά από
τόσους περιορισμούς; Σε κάποιες περιπτώσεις η ανοχή και η κατανόηση προς τις ακραίες απόψεις
της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αγγίζει τα όρια του μη παραπέρα.
Μήπως υπερβάλω; Μήπως η πρόσφατη κατάργηση, χωρίς μέτρο, Σχηματισμών δεν αγγίζει
τα όρια της εσχάτης προδοσίας; Ακόμη και ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι ο εξ ανατολών
“σύμμαχος” έχει ατελείωτες δυνάμεις που αρχίζουν από τα σύνορα και φθάνουν στα βάθη της
Ανατολίας. Τις πρώτες επιθέσεις θα τις αντιμετωπίσεις, τις ατελείωτες εφεδρείες πως θα τις
αντιμετωπίσεις, αν δεν έχεις επαρκείς εφεδρικούς Σχηματισμούς και Μονάδες σε βάθος; Δεν
ενσπείρω φοβίες, αλλά προβληματισμούς προς όλους μας. Γνωρίζω πολύ καλά ότι ο Έλληνας
Αξιωματικός, Υπαξιωματικός και Στρατιώτης-Ναύτης-Σμηνίτης θα πολεμήσει και θα θυσιασθεί για
την Πατρίδα . Είναι όμως αυτό το σωστό, ο πόλεμος; Μήπως θα ήταν πιο σωστό να υπάρχει η
δύναμη αποτροπής, που είναι οι άριστα εκπαιδευμένες και με υψηλό ηθικό ΕΔ; Οι αποφάσεις αυτές
φθάνουν στα όρια της παράνοιας, ενώ εμείς απαθείς και μισοπεινασμένοι παρακολουθούμε το
ξήλωμα των ΕΔ και τον ευτελισμό των στελεχών. Φθάνει πια.
Όμως ποτέ δεν είναι αργά. Πιστεύω πως ήρθε η ώρα επιτέλους να κάνουμε κάτι για την
αιμοραγούσα Πατρίδα, μέσα στους όρους και στους κανόνες του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος.
Οι θεσμικοί φορείς των αποστράτων έκαναν το καθήκον τους, προέβησαν σε όλες τις δυνατές
ενέργειες(διαδηλώσεις, υπομνήματα, παραστάσεις σε υπουργούς, ακόμη και στον ίδιο τον
πρωθυπουργό) προκειμένου να αλλάξουν την άποψη των κυβερνώντων. Αποτέλεσμα μηδέν.
Μήπως η επόμενη κίνηση είναι να δείξουμε ότι έχουμε αποτελεσματικότερα μέτρα; Μήπως πρέπει
να τους δείξουμε ότι η ψήφος μας δεν είναι δεδομένη και σίγουρη γι' αυτούς που την
καρπωνόντουσαν επί δεκαετίες; Μήπως ήρθε η ώρα τα στελέχη των ΕΔ και των ΣΑ να στραφούν
σε πολιτική εκπροσώπηση; Το κόμμα υπάρχει, είναι εδώ παρόν. Μήπως πρέπει εμείς αγαπητοί
συνάδελφοι με τις οικογένειές μας, μέσα από τις τάξεις του, να δώσουμε τον αγώνα μας; Μήπως
είναι η μόνη διέξοδος στο αδιέξοδο;
Έφτασε η ώρα να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας, να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά. Να
θυμηθούμε την εποχή που ο Παπάγος, ο Σοφοκλής Βενιζέλος και ο Πλαστήρας το 1951 ήταν
αρχηγοί των τριών ισχυρότερων κομμάτων. Η απόφαση είναι δική μας. Οι συνάδελφοί μας άνοιξαν
το δρόμο, τόλμησαν, έλαβαν το ρίσκο και μας περιμένουν με ανοιχτή αγκαλιά, γιατί είναι αίμα από
το αίμα μας. Ωστόσο δεν έφτιαξαν ένα συντεχνιακό κόμμα. Δε το δημιούργησαν για να
ικανοποιήσουν τα οικονομικά αιτήματα των στελεχών, που είναι στο περιθώριο τιμωρημένοι καθημαγμένοι. Όμως γνωρίζω πολύ καλά, ότι θα πολεμήσουν μέσα και έξω από τη Βουλή για την
αποκατάσταση της αξιοπιστίας των ΕΔ και των ΣΑ και την αξιοπρέπεια των στελεχών τους. Έχουν
στόχο να το κάνουν και θα το κάνουν, γιατί είναι προσφορά προς την ματωμένη Πατρίδα. Γιατί οι
άριστα εκπαιδευμένες, με υψηλό ηθικό, ισχυρές, αξιόμαχες Ένοπλες Δυνάμεις είναι δύναμη
αποτροπής της αρπακτικής βουλιμίας των συμμάχων κακόβουλων γειτόνων. Είναι δύναμη
ασφάλειας της Χώρας, που όντας ασφαλής μπορεί να προχωρήσει στην αναπτυξιακή της πορεία
και να φέρει τις πολύτιμες επενδύσεις από το εξωτερικό.
Ας πάμε όλοι μαζί, αφήνοντας στην άκρη μεμψιμοιρίες και γκρίνιες να τους ενισχύσουμε με
ικανά στελέχη από όλη την κοινωνία, που θα ηγηθούν, που θα αναλάβουν το δύσκολο έργο, που
είναι το όραμα όλων, μια περήφανη Πατρίδα με χαμογελαστούς Έλληνες

Γεώργιος Τσακίρης

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Α/ΓΕΣ

Κύριε Αρχηγέ
Ρώτησα την 77χρονη κουνιάδα μου, την μηδέποτε εργασθείσα, της οποίας ο πατέρας εν
ζωή υπηρέτησε ως υπαξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων, πόση συνολικά σύνταξη λαμβάνει
μηνιαίως και η αθεόφοβη μου απάντησε: Όλα μαζί κάτι παραπάνω από 950 ευρώ. Αμέσως της
ζήτησα πειστήρια τα οποία μου προσκόμισε. Περισσότερο ντράπηκε η γυναίκα μου, αν και θέλω
να πιστεύω πως κατά βάθος χάρηκε για τις υψηλότατες αποδοχές της αδελφής της και η οποία
σημειώνω πως ατυχήσασα με τον γάμο της, ζει εδώ και 50 περίπου χρόνια.
Εγώ κ. Αρχηγέ είμαι τέως Διευθυντής της Διευθύνσεως του όπλου των Τεθωρακισμένων
και η τελευταία μου μηνιαία σύνταξη ήταν 1.198 ευρώ. Ευτυχώς που τον έγγαμο άνεργο γιό μου,
βοηθάει ο αδελφός του και έτσι κουτσοπερνάμε.
Όμως διερωτώμαι τι μπορεί να λέει σήμερα ένας Αρχηγός στον εαυτό του, στην οικογένειά
του, στους υφισταμένους του, στους προϊσταμένους του!!!!
π.χ. Μπορείτε να κινηθείτε με ελικόπτερο, προκειμένου να διαπιστώσετε την κατάσταση των
μονάδων σας; Μπορείτε να κάνετε ασκήσεις ή βολές και για να μην πολυλογώ κάτι, έστω
αμελητέο, που να βελτιώνει την κατάσταση των μέσων και του προσωπικού σας;
Καλές είναι αι «εορταί – τελεταί» όπου μερικοί με ένα ποτήρι στο χέρι προτιμούν να
φωτογραφίζονται, αντί να προβληματίζονται για το τεράστιο οικονομικό πρόβλημα που έχει το
προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο ήδη επέδρασε δυσμενέστατα στο ηθικό τους.
Κύριε αρχηγέ κρυφακούσατε ποτέ για να μάθετε τι συζητάνε οι ε.ε. συνάδελφοι, όπου
σταθούν και όπου βρεθούν; Μήπως ξεχάσαμε τη ρήση «νηστικό αρκούδι δεν χορεύει;» Αρχηγός
γίνατε. Μακάρι να πάτε και παραπάνω. Όταν με το καλό τελειώσετε – εύχομαι όχι σύντομα – θα
μπείτε και σεις στη λίστα των 1300ριδων. Προς το παρόν στηθείτε μπροστά στην ταφόπλακα που
είναι έξω από το γραφείο σας. Πολλούς από τους αναφερόμενους τους γνωρίσατε ή σας τους
έχουν περιγράψει. Συγκρίνετε τον εαυτό σας με όποιον θέλετε, πλην των 3, 4 ή 5 τελευταίων, που
οι δόλιοι πήγαν – απορώ γιατί πήγαν – είδαν και απήλθαν. Φταίνε, ας λένε όταν φεύγουν τα δικά
τους.
Θυμάμαι τον αείμνηστο Καραμανλή, που πολλές φορές έλεγε: «Φέρτε μου αξιόμαχο στρατό
και γνωρίζω από κει και πέρα τι να κάνω»
Αυτά κ. Αρχηγέ σας τα γράφω όχι γιατί κάπου ελπίζω. Σε ποιόν άλλωστε να ελπίσω;
Μήπως στους δοτούς Υφυπουργούς μας κ. Ελευσινιώτη από τα παλούκια ή κάπου εκεί κοντά και
από τον άλλο τον απόγονο του κ. Καράμπελα, τους οποίους ο κ. Πρωθυπουργός - εγώ
φανατικότατος υποστηρικτής του – τοποθέτησε εκεί που είναι σήμερα, για να λύσουν, υποτίθεται,
τα προβλήματα των Ενόπλων Δυνάμεων; Αυτό κι αν είναι καλαμπούρι!! Αυτοί περιμένουν να
συμπληρώσουν το χρόνο που απαιτείται για να συνταξιοδοτηθούν με μισθό Υπουργού και όχι
1300ρι. Τι νομίσατε!!
Σε ότι αφορά εμένα μου φτάνουν αυτά που ελέω ΔοΝηΤή μου δίνουν. Τώρα αν έχω και την
μηνιαία δόση των 516 ευρώ, αυτό είναι άλλο καπέλο. Άλλωστε καθημερινά τρέφομαι με γάλα,
γομαράγκαθα, αγριοαγκινάρες, γλιστρίδες, αντράκλα, σιναπόβρουβες, γαλατσίδες κ.λ.π.. Μερικές
φορές τρέφομαι παρακολουθώντας προγράμματα μαγειρικής στην τηλεόραση.
Είμαι αγανακτισμένος και αισθάνομαι φοβερά αδικημένος όχι γιατί δυσκολεύομαι να τα
βγάλω πέρα, αλλά γιατί δεν συνεισφέρουν όλοι αυτό που τους αναλογεί. Από μένα και τους σαν
και μένα τ΄ αρπάζουν βιαίως. Μήπως είμαστε μ@@@ες και δεν το ξέρουμε;
Κύριε Αρχηγέ θλίβομαι και πονάω πάρα πολύ για το κατάντημα της πατρίδος μου. Μαζί με
μένα και όλοι οι αγνοί Έλληνες.
Σας γράφω για να προβληματισθείτε και να πράξετε ότι έπραξαν πριν αρκετά χρόνια, όχι
πολλά, γερμανοί ομόβαθμοί σας όταν ή τότε κυβέρνησή τους δεν ικανοποιούσε πρότασή τους που
αφορούσε στην κουρά των υφισταμένων τους.
Σας παρακαλώ πολύ κοινοποιείστε τα παραπάνω αναφερόμενα πρώτα σε κείνον τον
ξεσκούφωτο με την ντουντούκα, στους κ. Υφυπουργούς, καθώς και στους κ.κ. Αρχηγούς Ναυτικού
και Αεροπορίας.
Ευχαριστώ πολύ
Με τιμή
Νικόλαος Ιωαν. Παπαγεωργίου
Μεγάρχη 19 Απριλίου 2013
11

ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΩ ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ
ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ...
Κεραυνός εν αιθρία, το βράδυ της Πέμπτης 9 Μαΐου 2013, για τον βουλευτή Φλώρινας της Νέας Δημοκρατίας,
Στάθη Κωνσταντινίδη, σε εκδήλωση του Δήμου Αμυνταίου όπου τιμήθηκαν, εκτός της Χαράς Νικοπούλου, οι Δασκάλες
Καραλή Σβάρνα Αρσινόη, Σταγγόλη Ανδρονίκη και Αλεξανδρή Ρούλα, η Ένωση Επιστημόνων Γυναικών Αθηνών, οι μαθητές που πέτυχαν στις Ανώτερες και Ανώτατες Σχολές καθώς και ο τ. Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και υπουργός Εθνικής Άμυνας,
Φράγκος Φραγκούλης, ο οποίος ήταν κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης.
Η Χαρά Νικοπούλου, ως γνήσια Ελληνίδα στάθηκε στο ύψος της περίστασης και «πάγωσε» τον κυβερνητικό
βουλευτή, ο οποίος προσπάθησε κατά την αποχώρησή του να ψελλίσει πως δεν είναι προδότης, λέγοντας «Αν νομίζετε
ότι εμείς είμαστε προδότες κάνετε μεγάλο λάθος»..., για να εισπράξει την ψυχρή απάντηση της Χαράς Νικοπούλου, η
οποία του είπε λακωνικά, «η ιστορία θα δείξει».«Αρνούμαι την βράβευση από έναν βουλευτή που παραχωρεί την Εθνική
κυριαρχία της Ελλάδας» αναφώνησε με καμάρι η ηρωική δασκάλα του Έβρου, Χαρά Νικοπούλου, η οποία δέχεται πόλεμο
τα τελευταία χρόνια από το φασιστικό σύστημα του τουρκικού προξενείου στη Θράκη, ήταν ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα, στην καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση προς τιμήν των προσώπων που προσέφεραν και προσφέρουν στην Ελλάδα
αλλά και στην ορεινή Τ.Κ. Κέλλης του Δήμου Αμυνταίου.
Η Χαρά Νικοπούλου, με την ευθύτητα του λόγου και την σοβαρότητα των πράξεων που την διακρίνει, αρνήθηκε
να λάβει την τιμητική πλακέτα από τα χέρια του βουλευτή Ν.Δ. Φλώρινας, Στάθη Κωνσταντινίδη, «από έναν βουλευτή
που έχει υπογράψει το ΦΕΚ 240 που παραχωρεί την Εθνική κυριαρχία της Ελλάδας» όπως η ίδια τόνισε, σκορπώντας
κατ' αρχάς την αμηχανία και εισπράττοντας στην συνέχεια το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκομένων στην κατάμεστη
αίθουσα πολλαπλών χρήσεων της Κοινότητας. Μάλιστα το επεισόδιο θα έπαιρνε έκταση αν η ίδια δεν έβαζε «νερό στο
κρασί» όταν ο Σ. Κωνσταντινίδης ακολουθώντας την πεπατημένη του κόμματός του προσπάθησε να την προσβάλλει
και την αποκάλεσε... Χρυσαυγήτισσα! Αργότερα, με δάκρυα στα μάτια, είπε το παράπονο της στον Στρατηγό, Φράγκο
Φραγκούλη: «Ρίχτηκε πάνω μου όλη η Τουρκιά, ε, όχι και οι δικοί μας»...
Για όσους έχουν εμπλακεί στον εδώ και χρόνια υπαρκτό σιωπηλό πόλεμο μεταξύ της Ελλάδας και των «φίλων»
και γειτόνων, τα τελευταία λόγια της θαρραλέας Χαράς ήταν η αποκάλυψη μιας μεγάλης αλήθειας, αφού στον δύσκολο
και όμορφο αγώνα υπέρ της πατρίδας δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να στηριχθούν, δέχονται χτυπήματα από κυβερνητικούς υπαλλήλους, τοπικά κομματόσκυλα, βουλευτές και υπουργούς. Και δυστυχώς, ενώ σημειώνονται δύσκολες
αλλά μεγάλες νίκες κατά εκείνων που εποφθαλμιούν την πατρίδα μας, τα πισώπλατα «μαχαιρώματα» αποδεικνύουν
πως κάποιοι τοποθετούν τα συμφέροντα των κομμάτων τους πάνω από τα συμφέροντα της πατρίδας... Κι ενώ τα χτυπήματα με τους εχθρούς γίνονται παράσημα, αυτά τα χτυπήματα εκ των έσω είναι που γίνονται πληγές αγιάτρευτες.
Γιατί, όπως μας τραγουδάει και η Χαρούλα Αλεξίου, «είναι άλλο να πεθαίνεις για την Ελλάδα κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει…»

Από το διαδίκτυο
ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
δήλωσε ο Φ.Τράιερ στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt. Όπως σημειώνει η εφημερίδα, τα στοιχεία της Ομοσπονδιακής
Στατιστικής Υπηρεσίας δείχνουν πως οι
εξαγωγές της Γερμανίας προς την Ελλάδα
έχουν επιστρέψει στα επίπεδα του 2002
και έπεται συνέχεια, καθώς εντείνεται το
αρνητικό κλίμα μεταξύ των καταναλωτών
για τα γερμανικά προϊόντα.
Στην Ελλάδα το ρεύμα άρνησης αγοράς
γερμανικών προϊόντων εντείνεται καθημερινά σε όλα τα επίπεδα από τις πωλήσεις τροφίμων στα σούπερ - μάρκετ, μέχρι
τα
γερμανικά
αυτοκίνητα που πλέον έχουν καταρΑρχίζει και αποδίδει οδυνηρά το εμπάργκο στα
ρακωθεί
οι
πωλήσεις
τους...
γερμανικά προϊόντα που έχουν κηρύξει οργανώ«Κομμένα
πια
τα
δανεικά»
λένε οι Γερμανοί, «κομσεις και φορείς: Μείωση της τάξεως του 13%, η
μένα
πια
και
τα
γερμανικά
προϊόντα» λέμε οι καοποία αντιστοιχεί σε 5,1 δισ. ευρώ, εμφάνισαν οι
ταναλωτές,
όπου
το
σύνθημα
είναι «Και το
γερμανικές εξαγωγές προς την Ελλάδα, σύμφωνα
τελευταίο
ευρώ
οπουδήποτε
αλλού
εκτός από γερμε τον επικεφαλής Εξωτερικού Εμπορίου του Γερμανικά
προϊόντα»
μανικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, Φόλκερ Τράιερ. Η μικρότερη ζήτηση αφορά Οδυνηρό το μποϋκοτάζ κατά της Γερμανίας , στα
στα οχήματα και τις μηχανές και βεβαίως απεικο- προϊόντα της: 5,1 δισ. ευρώ κάτω σε 1 χρόνο!.......
νίζει «την επώδυνη διαδικασία προσαρμογής στην Θυμίζουμε οτι τα barcodes των γερμανικών προΕλλάδα...κια το αρνητικό κλίμα που έχει δημιουρ- ϊόντων: Germany 450-459 & 490 - 499
γηθεί μεταξύ των Ελλήνων κατά της Γερμανίας»,
Η Συντακτική Ομάδα
12

ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΩΝ 38
ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΤΩΝ
Σαν Άνθρωπο δεν σε γνωρίζω, σαν Έλληνα αμφιβάλλω, σαν πολιτικό σε γνώρισα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ
ΚΑΛΑ, (σε ένιωσα στο πετσί μου), .... γιατί μου
ξύνεις πληγές (ζητώντας την ψήφο μου) που
άνοιξες εσύ και οι όμοιοί σου και τρέχει το αίμα
μου, το αίμα των παιδιών μου και όλων των συνΕλλήνων μου.
Ξέρεις τι σημαίνει, να δουλεύεις σε οικοδομές
από 12 χρονών παιδί;
Ξέρεις τι σημαίνει, να πετυχαίνεις σε στρατιωτική
σχολή με μόνη βοήθεια τη θέλησή σου;
Ξέρεις τι σημαίνει, να ''σπαταλήσεις'' τη νιότη
σου μέσα στο στρατόπεδο της σχολής;
Ξέρεις τι σημαίνει, να ΥΠΗΡΕΤΕΙΣ την ΠΑΤΡΙΔΑ
για 28 συνεχόμενα χρόνια στη πρώτη μονάδα
αναχαίτισης, την Τανάγρα; (έχεις κοιμηθεί ποτέ
μέσα στο SHELTER πάνω στη πτέρυγα του μαχητικού ή μέσα στις κάσες των πυραύλων του
επειδή ήσουν επιφυλακή ή άσκηση κλπ και
ήσουν ένα με το αεροσκάφος σου);
Ξέρεις τι σημαίνει, να αποστρατεύεσαι μετά από
38 χρόνια (33 + 5 πολεμικά) κουφός από το ένα
αυτί και με απώλεια ακοής πάνω από 40% από
το άλλο αυτί από τα συνεχή RUN UP, χωρίς να
διεκδικείς αναπηρική σύνταξη κλπ και σήμερα
να μην έχεις να ανταποκριθείς στην οικογένειά
σου;
Ξέρεις τι σημαίνει, να αναγκάζεσαι να φεύγεις
μετανάστης στα 56 σου στην αλλοδαπή για εργασία, ακόμη μία φορά μακριά από την οικογένειά σου, την οποία δεν γνώρισες ποτέ καλά
(γιατί, σπίτι, οικογένεια, γυναίκα και παιδιά σου
ήτανε η μονάδα σου τα μαχητικά αεροσκάφη και
οι συνάδελφοί σου);
Ξέρεις τι σημαίνει, να φυλάς την Πατρίδα σου
έτσι ώστε αυτή να μπορεί απερίσπαστα να
ασχολείται για την πρόοδο των πολιτών της, και
μετά να ανακαλύπτεις ότι φύλαγες ΛΑΜΟΓΙΑ,
ΛΗΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΜΠΙΝΑΔΟΡΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ
που λυμαίνονταν τους συμπολίτες μου;
Ξέρεις..; Ξέρεις...;
ΟΧΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ τίποτε από όλα αυτά....
ΑΠΟΔΕΙΞΗ;
Συνεχίζεις να μιλάς, ενώ θα έπρεπε να έχεις
κάνει ΧΑΡΑΚΙΡΙ.
ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ.
ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑ ΤΗΝ
ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.
ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ
ΕΠΙΟΡΚΟΣ.
ΕΣΥ;

ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ;;;;
«Ζητώ την άδειά σας να πολεμήσω υπό την σημαία της Ελλάδος’
«Για ποιόν λόγο φέρατε την συστατική επιστολή του Μαυροκορδάτου;»
«Ζήτησα την συνηγορία του Μαυροκορδάτου διότι φοβόμουν μήπως δεν γίνω αποδεκτός».
«Σας πληροφορώ ότι φθάνετε σε άσχημη στιγμή. Η Ελλάδα
δεν μπορεί να σας προσφέρει καμιά αμοιβή για τις υπηρεσίες
σας».
«Γνωρίζω ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη και του τελευταίου
στρατιώτη και δεν θα δεχόμουν καμιά αμοιβή ακόμη και αν
το προτείνατε».
«Η Ελλάδα σας ευχαριστεί, αλλά μένει να τακτοποιηθεί ένα
σοβαρό ζήτημα. Βλέπω ότι φέρετε στολή με βαθμό αξιωματικού. Ποιόν βαθμό ζητάτε να καταλάβετε στον ελληνικό
στρατό;»
«Τον βαθμό του στρατιώτου», απάντησε αμέσως ο Ιταλός
αξιωματικός.
«Του απλού στρατιώτη; Μα δεν είσθε αξιωματικός;»
«Μάλιστα, στην πατρίδα μου είμαι αξιωματικός, τον βαθμό
αυτόν απόκτησα, αφού γνώρισα την κακουχία και την δυστυχία του στρατιώτη, την πείνα, τον τραυματισμό και την
φυλακή και καμιά κακουχία στρατιώτη δεν μου είναι άγνωστη. Την στιγμή αυτή η Ελλάδα έχει ανάγκη από στρατιώτες
και παρακαλώ να με δεχθείτε ως απλό στρατιώτη».
Ο πρόεδρος τον ρώτησε: «Και ποιόν βαθμό είχατε στην πατρίδα σας;». «Στρατηγός και υπουργός των στρατιωτικών».
Κατάπληκτος ο Παπαφλέσσας τον ρώτησε: «Και πώς ονομάζεσθε;». «Σαντόρε Σανταρόζα». «Αφού με δεχθήκατε σας παρακαλώ να με στείλετε στην Σφακτηρία, διότι ο
Μαυροκορδάτος με πληροφόρησε ότι χρειάζονται άνδρες
εκεί».
Υ.Σ. Την 7η Μαΐου 1825 ο επικεφαλής της άμυνας της Σφακτηρίας Αναγνωσταράς ζήτησε ενισχύσεις. Μεταξύ των 100
ανδρών που πήγαν εκεί ήταν και ο Σανταρόζα. Την επομένη
ο Ιμπραήμ κατέλαβε την Σφακτηρία. Ο Σανταρόζα βαριά
τραυματισμένος συνέχιζε να μάχεται έως ότου τον σκότωσε
Αιγύπτιος στρατιώτης. Αυτός ψάχνοντας το πτώμα για χρήματα βρήκε την σφραγίδα του υπουργού των στρατιωτικών
της Ιταλίας Σαντόρε Σανταρόζα. Από την σφραγίδα αυτή βεβαιώθηκε για το τέλος του ο φίλος του Καλένιο, ο οποίος είχε
έρθει στην Ελλάδα μαζί με τον Σανταρόζα. Στη Σφακτηρία
στήθηκε μνημείο προς τιμή των αγωνιστών, όπου είναι γραμμένο και το όνομα του Σαντόρε Σανταρόζα.

Γεράσιμος Βαλσαμής, Πηγές: Απομνημονεύματα Γ. Τερτσέτη, Ερρίκο Σαντόρε (ΙταλιΑντισμήναρχος ε.α. στί), Γ. Φίνλεϋ (ιστορία της ελλ. επαν. τόμος Β' σελ. 70-71)

Αίσχος

13

«Παραιτήθηκε η τουρκοκυπριακή κυβέρνηση»
Οι του ΣΥΡΙΖΑ μετά την αναγνώριση των
Σκοπίων Ως Μακεδονία αναγνώρισαν και
το ψευδοκράτος ως τουρκοκυπριακό! Kαι
σ` ανώτερα «λεβέντες» «πατριώτες» μου.
Να σας χαίρεται ο Αλέξης.
Ιδού η δημοσίευση της ιστοσελίδας της
επίσημης κομματικής εφημερίδας του Σύριζα ΑΥΓΗ στις 5-6-2013

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ»
ΟΤΑΝ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΒΥΘΙΖΕ ΠΛΩΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ! Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ «ΑΤΤΙΚΗ»
Στο προηγούμενο τεύχος είχαμε γράψει για τον πολιτισμό των Γερμανών. Ακολουθεί ένα άλλο παράδειγμα του «πολιτισμού» τους.
Τα γερμανικά εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας είναι ατελείωτα. Μπορεί κάποια να είναι γνωστά εδώ στην Ελλάδα,
όπως το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και άλλα πολλά, που στοίχισαν ζωές, ξεκλήρισαν οικογένειες, διέλυσαν τη χώρα. Υπάρχουν κι άλλα
άνανδρα εγκλήματα των Γερμανών με τα οποία έδειξαν ασέβεια στην ανθρώπινη ζωή και στους κώδικες τιμής που σε καιρό πολέμου
έχουν τη σημασία τους. Στις 13 Απριλίου 1941, οι Γερμανοί βύθισαν το πλωτό νοσοκομείο Αττική στο Κάβο Ντόρο! Όχι δεν το έκαναν
κατά λάθος. Το πλοίο έπλεε κατάφωτο με εμφανή τα σήματα του Ερυθρού Σταυρού! Κι όμως η γερμανική αεροπορία, η ίδια που είχε
εγκληματήσει κατά αμάχων και σε άλλες χώρες τις Ευρώπης βύθισε το πλοίο που μετέφερε από την Καβάλα στον Πειραιά 11 ασθενείς
στρατιώτες, 28 αδελφές νοσοκόμους, 17 στρατιωτικούς γιατρούς με πλήρωμα 110 άνδρες. Συνολικά πνίγηκαν 22 άτομα και σκοτώθηκαν
28, μεταξύ των οποίων και ο κυβερνήτης του πλοίου Πλοίαρχος Δημήτριος Μελετόπουλος.
Μήπως επιτέλους θα πρέπει να πληρωθεί και αυτός ο λογαριασμός μια και επί της ουσίας η Γερμανία αλλά και οι συνεργάτες
της εδώ στην Ελλάδα δεν πλήρωσαν όσα και όπως έπρεπε γιατί μια εξαιρετικής σημασίας είδηση έγινε γνωστή, σχετικά με την απόφαση
της γερμανικής κυβερνήσεως να συνεισφέρει 772 εκατ. ευρώ στην οργάνωση «Διάσκεψη εβραϊκών διεκδικήσεων» (Jewish Claims
Conference, JCC), για τα έτη 2014-2017. Η απόφαση ανακοινώθηκε από το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας, ύστερα από διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβερνήσεως και του εβραϊκού οργανισμού. Το παραπάνω ποσό προορίζεται για την κάλυψη βασικών αναγκών των θυμάτων της ναζιστικής βαρβαρότητας. Διαπραγματευτής για λογαριασμό της οργάνωσης είναι ο πρώην πρεσβευτής των
Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Στούαρτ Άιζενστατ (το γεγονός ότι ο πρώην αμερικανός διπλωμάτης είναι ο επίσημος
διαπραγματευτής της JCC, είναι φυσικά σύμπτωση…). Ο ίδιος δήλωσε για την απόφαση πως «Η συνεχιζόμενη δέσμευση της Γερμανίας
να εκπληρώσει την ιστορική της υποχρέωση έναντι των θυμάτων των Ναζιστών... εγγυάται ότι οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος, που
πλέον διάγουν τα τελευταία έτη του βίου τους, μπορούν να είναι βέβαιοι ότι θα τους βοηθήσουμε να ζήσουν με αξιοπρέπεια». Η JCC
προσφέρει βοήθεια σε 56.000 επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος.
Προφανώς η ελληνική κυβέρνηση δε διαθέτει το απαιτούμενο σθένος και την πολιτική βούληση να προβάλλει και να θέσει τις
ελληνικές διεκδικήσεις επί των Γερμανών ή η ελληνική κυβέρνηση δε διαθέτει την διαπραγματευτική ισχύ του εβραϊκού οργανισμού;
Μάλλον πρόκειται για συνδυασμό αυτών.
ΕΝΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΚΟΕΜΣ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΡΙΑ ????????
Νέο χαστούκι και μάλιστα πολύ ύπουλο αφού στα μουλωχτά και χωρίς να έχει ανακοινωθεί το παραμικρό μειώνεται ακόμα περισσότερο το μέρισμα απο το ΕΚΟΕΜΣ (Ειδικός Κλάδος Οικονομικής Ενίσχυσης Μερισματούχων Στρατού) των αποστράτων του
στρατού. Με έγγραφο που έχει στα χέρια του από το γραφείο του υφυπουργού άμυνας ,ο πρόεδρος της ΕΑΑΣ ενημερώθηκε ότι από
τούδε το μέρισμα του ΕΚΟΕΜΣ θα ανήκει στα κοινωνικά μερίσματα. Τι σημαίνει αυτό; Απλά ότι θα ενσωματώνεται στη μηνιαία
σύνταξη και θα φορολογείται κανονικά στο εισόδημα. Δηλαδή και θα ανεβάζει το ύψος του εισοδήματος και θα ανεβάζει κλίμακα και
το μέρισμα του ΕΚΟΕΜΣ θα μένει το μισό τελικά. Να λοιπόν πως τσεκουρώνονται οι συντάξεις ακόμα και όταν δεν προβλέπεται από
τα διάφορα μνημόνια αφού τα πάντα γίνονται στα μουλωχτά με ύποπτες συνεργασίες. Αυτά για τους απόστρατους του στρατού γιατί
οι συνάδελφοί τους στην αεροπορία μεριμνούν μόνοι τους και τσεκουρώνουν τον εαυτό τους μειώνοντας το μέρισμα του μετοχικού τους
ταμείου κατά 10, 20 μέχρι και 37%.
Μήπως είναι καιρός να σηκωθούν και οι υπόλοιποι συνάδελφοι από τους καναπέδες νομίζοντας ότι κάποιος άλλος (ποιός
άραγε) θα αλλάξει την κατάσταση;;;
ΠΩΣ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ
Είναι γεγονός ότι η ΠΟΣ υποστήριζε από το 2010, ότι η λύση για το ΜΤΣ είναι να γίνει επικουρικό υπό το ΥΠΕΘΑ. Πολλοί
μεταξύ των οποίων και μερικοί οικονομικοί, υποστήριζαν ένα σωρό αστήρικτα επιχειρήματα (θα μας πάνε στο Υπουργείο Εργασίας, θα
μας πάρουν την περιουσία κλπ, κλπ).
Το επικουρικό Ταμείο της ΕΛΑΣ, ΠΣ κλπ, το ΤΕΑΠΑΣΑ, υπήχθη στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξεως και Προστασίας του
Πολίτη και δεν του πείραξαν την περιουσία, τους κοινωνικούς πόρους που είχε και τους διατηρεί και οι περικοπές του δεν έχουν ξεπεράσει
το 10-15%. Αν συγκρίνουμε με το δικό μας Ταμείο θα διαπιστώσουμε ότι το μέρισμά μας έχει μειωθεί πάνω από 55-60%.
Αυτή η τροπολογία ψηφίστηκε στις 27 Μαρτίου 2013, μετά από μια σκληρή συνδικαλιστική μάχη, και στο εξής το Ταμείο
υπάγεται στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξεως και Προστασίας του Πολίτη και όχι στο Υπουργείο Εργασίας. Η αρχική απόφαση ήταν του
Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας Βρούτση Ιωάννη (υπ’ αριθ. 30854/3809- ΦΕΚ Β’ 3498 από 31-12-2012)
με την οποία τέθηκε σε νέα τεχνική βάση ο υπολογισμός του εφάπαξ, μέσω ενός πολύπλοκου μαθηματικού τύπου από 1-1-2014 και
προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση καθώς με το νέο τρόπο υπολογισμού, το ποσό του χορηγούμενου εφάπαξ μειωνόταν περίπου κατά 50%.
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ένα θετικό βήμα γιατί η εφαρμογή της αρχικής αποφάσεως του Υπουργού Εργασίας θα οδηγούσε
στη διάλυση και στην κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων τους.
Αναμένουμε τους δικούς μας «συνδικαλιστές»

14

H Συντακτική Ομάδα

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
Οφείλω να αναγνωρίσω ότι ο ΓΑΠ είναι στοχαστής «φωστήρες» της ΝΔΠΑΣΟΚΔΗΜΑΡ ή όχι γιατί το ΔΝΤ
παγκοσμίου ακτινοβολίας. Πρώτον μέσα σε 10 λεπτά έλαβε την λέει ότι ήταν λάθος.
απόφαση τον Απρίλιο του 2010 να βάλει την Ελλάδα σε μνη- Μήπως γνωρίζετε γιατί, ενώ ο κόσμος δεν έχει να φάει και τρώει
μονιακή τροχιά. Δεύτερο άφησε άφωνους και σοκαρισμένους στα συσσίτια, τα ΜΜΕ από το πρωϊ μέχρι το βράδυ μας δείτους ομολόγους του το βράδυ της 10ης Δεκεμβρίου 2010 στις χνουν μαγειρική; Μήπως για να επαληθευτεί το ρητό «φάτε
Βρυξέλλες με αυτό που είπε. Τους δήλωσε απλά: «Ακούστε, μάτια ψάρια»;
Στις πρόσφατες Gay συναθροίσεις νομίζω ότι είδα επιόλοι οι αριθμοί μας είναι ψεύτικοι. Η χώρα μου ταλανίζεται από
τη διαφθορά». Το είχα ακούσει αλλά τώρα γράφεται σε εφημε- κεφαλής τους Καμίνη και Μπουτάρη πιασμένους χεράκι-χεράκι
ρίδες και βιβλία. Βέβαια μερικοί κομπλεξικοί τον χαρακτηρίζουν ή έκανα λάθος;
Ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης δήλωσε πρόσφατα στη
βλάκα, ηλίθιο, καθυστερημένο, προδότη, πουλημένο, υπάλληλο
ξένων κέντρων κλπ. Προφανώς κάνουν λάθος έτσι δεν είναι;;; Σχολή Πεζικού ότι μας χρωστάνε και θα μας τα αποδώσουν.
Εκτός αυτού, δυο σοβαρά θέματα έπρεπε να ρυθμιστούν από Πληροφορίες όμως φέρνουν ότι το αφεντικό του, είπε τα αντίτότε που βγήκε ο ΓΑΠ πρωθυπουργός μέχρι σήμερα. Το ένα θετα στην πρόσφατη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ (δεν έφτανε που
ήταν το κάπνισμα στα εστιατόρια και μπάρ και το άλλο το αντι- μας χρώσταγαν μας πήραν και το βόδι). Στους προέδρους των
ρατσιστικό. Το πρώτο το έλυσε ο ΓΑΠ και βραβεύθηκε για την Ενώσεων Αποστράτων, που αδίκως τον επισκέφθηκαν προ καιενέργειά του από διεθνείς οργανισμούς. Το δεύτερο θα το επι- ρού, είχε υποσχεθεί ένα σωρό ψέματα. Είναι αποδεδειγμένο ότι
λύσουν η Ρεπούση, ο Κουνέλης, ο Τσίπρας, ο Βενιζέλος και ο μας έχει γραμμένους και βεβαίως τα πάει πολύ καλά. Μετά θα
Αντώνης με την κατάθεση μιας πανσπερμίας διαφόρων ξεχωρι- του φταίνε τα άκρα. Προφανώς ο Αντωνάκης δεν είδε πως τίμησε
στών νομοσχεδίων. Έτσι εξασφαλίζεται ο συντονισμός προσπα- ο Ομπάμα τις Ε.Δ. των ΗΠΑ στη δεξίωση στη δεύτερη ορκωμοσία του, ανοίγοντας το χορό αυτός με ντάμα Αμερικανίδα
θειών ή κάνω λάθος;;;;
Με την ευκαιρία του αντιρατσιστικού μήπως γνωρίζετε Υπαξιωματικό και η σύζυγός του με Επιλοχία. Ο Κωσταράκος
γιατί το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο έχει τόση πρεμούρα που ήταν στο ΚΥΣΕΑ, λέγεται, ότι συμφώνησε με τον Αντωκαι καλεί με ανακοίνωσή του όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις της νάκη. Αυτός νομίζει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι υπολογιστής
χώρας να υπερβούν τις μεταξύ τους διαφορές και να υπερψηφί- και ασχολείται με το twitter. Ας του πεί όμως κάποιος ότι ρόλος
του Αρχηγού των ΕΔ είναι άλλος και ότι οι αποκριές τελείωσαν
σουν τον αντιρατσιστικό νόμο;;;
Η Ρεπούση όταν ο Πρόεδρος της Βουλής ζήτησε ενός και ότι όταν δεν θα έχει επωμίδες (εγγύς γαρ ο καιρός) να μελεπτού σιγή εις μνήμη των σφαγιασθέντων Ποντίων αυτή τρήσει ποιοί και πώς θα του μιλούν όπως συμβαίνει σε κάποιους
βγήκε έξω από την αίθουσα, όπως έκανε και πέρυσι. Μάλλον άλλους τέως Αρχηγούς οι οποίοι είναι βαθειά μετανοιωμένοι για
έχει προστάτη η γυναίκα και για ένα «ψιλό» ξαναβγήκε. Γνω- τις πράξεις τους και δεν τους μιλάει κανείς συνάδελφος, αν δεν
στές είναι οι απόψεις της ανιστόρητης «ιστορικού» (τρομάρα τους βρίζει. Δυστυχώς τότε θα είναι αργά. Το πώς θέλει να γρατης) για ιστορικά θέματα. Πολλοί δηλώνουν ότι πρέπει να κη- φτεί κάποιος στην ιστορία είναι θέμα επιλογής του. Όλοι θυρυχθεί εκτός νόμου η Ρεπούση και να την διώξουν από την μούνται θετικά τον Καραγιάννη σαν Αρχηγό με α@@@δια.
Βουλή. Αλήθεια η Ακαδημία Αθηνών πότε ξυπνάει;;;; Όμως Κρίμα Κωσταράκο, δεν θα σε θυμάται κανείς σαν Αρχηγό αλλά
δεν μας έφθανε η Ρεπούση τώρα παρουσιάστηκε και συνοδοι- σαν καπετάν ντουντούκα.
πόρος της, η Πιπιλή, η οποία είπε ότι το λεχθέν από την Ρε- Εσείς κότες της τρικομματικής ξυπνήστε. Το πολίτευμά
πούση δεν είναι ιστορική ύβρις κατά του Ποντιακού Ελληνισμού, μας είναι Δημοκρατία και όχι Χούντα.
αλλά ... "επιστημονική άποψη". Υπάρχουν και άλλα τέτοια
«αστέρια» στην «εθνικόφρονα» παράταξη του Αντώνη της ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ Το ανωτέρω κείμενο είναι
ομαδοποιημένα σχόλια-ερωτημάτων πολλών αναγνωστών
Συγγρού;;;;;;
Στο περιοδικό focus γράφτηκε ότι οι αποτυχημένοι πο- της εφημερίδος μας, συμμαθητών και μή, που μας στέλνουν
λιτικοί είναι οι Παπανδρέου-Κατσέλη- Παπακωνσταντίνου-Τσο- και τους ευχαριστούμε.
χατζόπουλος-Καραμανλής και Διαμαντοπούλου. Οι λοιποί
(Σαμαράς, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Μπακογιάννη, ΑλογοσκούΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
φης, Παυλόπουλος κλπ) είναι πετυχημένοι;;;;
Είστε σίγουρος ότι ο Βενιζέλος είναι συνταγματολόγος Η Κατερίνα Ευγενίδη είναι Γαστρεντερολόγος –
και ο Στουρνάρας οικονομολόγος γιατί από αυτά που λένε και Ηπατολόγος και είναι κόρη συμμαθητού.
κάνουν οι άνθρωποι αυτοί αποδεικνύουν ότι μάλλον απλά πέρα- Πρόκειται για μία λαμπρή επιστήμονα και θαυμάσιο άνσαν απέξω από τις αντίστοιχες σχολές. Για τον Παπαντωνίου και θρωπο που τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη. Την συνιστούμε
Παπακωσταντίνου είμαι βέβαιος ότι κάτι άλλο θα τελείωσαν ανεπιφύλακτα (αν και εφόσον χρειασθεί)
γιατί τους αναμένει ο εισαγγελέας για τα δέοντα. Για τις οικονοΕυγενίδη Κ. Κατερίνα
μικές γνώσεις του Βενιζέλου νομίζω ότι είναι τόσες όσες τα ΚιΓαστρεντερολόγος - Ηπατολόγος
νέζικα που είπε ο Σαμαράς στην Κίνα. Πάντως είναι γεγονός
(πλήρης ενδοσκοπικός έλεγχος)
αναμφισβήτητο ότι άπαντες οι ανωτέρω και άλλοι έχουν πτυχία Δέχεται με ραντεβού στα τηλεφωνά: 210 6993151
γελοιότητος ψεύδους, υποκρισίας και πατριδοκαπηλίας και χαί- και 6945870854 mail:evgenidi kat@yahoo.gr
ρουν της εκτιμήσεως όλων των Ελλήνων. Διορθώστε με εάν
κάνω λάθος.
Το ΔΣ της ΕΑΑΣ τοποθέτησε Αντιπρόεδρο στο Παράρτημα
Τελικά είναι το Μνημόνιο ευλογία και σωτηρία όπως της ΕΑΑΣ Θεσσαλινίκης τον συμμαθητή μας Γριβάκο
διεκήρυτταν οι Βενιζέλος-Πάγκαλος- Μπουμπούκος και άλλοι Ευάγγελο. Ευχόμαστε καλή επιτυχία στα καθήκοντά του.
15

ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ ΛΟΓΩ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ
Στον μακρύ κατάλογο των αυτοκτονιών έρχεται να προστεθεί και ένα νέο στέλεχος του Στρατού
που ήταν και πατέρας δύο ανηλίκων τέκνων. Αυτοκτόνησε για λόγους αξιοπρέπειας. Οι λόγοι που τον
οδήγησαν σ΄ αυτή τη τραγική απόφαση δείχνουν ότι ήταν οικονομικοί σύμφωνα με επιστολή που άφησε
στο οποίο εξηγούσε τους λόγους της απόφασής του. Ο αυτόχειρας, με υπηρεσία 30 ετών, υπηρετούσε
στην 180 Μοίρα Πυροβολικού Hawk και είχε αναγκαστεί να εργάζεται και εκτός στρατού (όπως κάνουν
και πολλοί άλλοι) για να μπορεί να τα βγάλει πέρα κάτι που δεν κατάφερε με αποτέλεσμα δύο μέρες μετά
το Πάσχα να δώσει τέρμα στη ζωή του.
Το ερώτημα είναι αν η αυτοκτονία προσέφερε κάποια λύση στην οικογένειά του ή αν θα
συγκινηθούν οι υπάλληλοι (κυβερνώντες) της τρόικα, από το απονενοημένο διάβημα. Δεν το πιστεύω.
Υπάρχουν άλλοι τρόποι για να υπερασπίσουν τις οικογένειές τους οι εξαθλιωμένοι Έλληνες και
ειδικότερα οι στρατιωτικοί και να «πονέσει» ο τρικομματικός θίασος των Μνημονίων.
Φυσικά οι συνεργάτες-υπάλληλοι των τροικανών και των άλλων κέντρων θα ψάξουν να
δικαιολογήσουν την πράξη σε ψυχικές η ψυχολογικές διαταραχές του αυτόχειρα. Λάθος. Οι ηθικοί
αυτουργοί του αυτόχειρα αλλά και των άλλων θυμάτων είναι οι κυβερνώντες που το παίζουν τώρα ως
Πόντιοι Πιλάτοι και κλείνουν τα αυτιά και τα μάτια τους στην απελπισία των Ελλήνων. Αλλά τι λέω. Εδώ
το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, το ΓΕΣ και το army.gr, δεν έχουν βγάλει ούτε καν ανακοίνωση. Γιατί
αλήθεια να βγάλουν ανακοίνωση; Τι να πούνε; Τι σημαίνει για αυτούς μια ακόμη αυτοκτονία άλλωστε;
Αυτοί έχουν άλλες προτεραιότητες. Πρέπει να συνεχίσουν τις περικοπές, τη μείωση μισθών - συντάξεων,
να φτάσουν το βασικό μισθό στα 300 ευρώ, να ξεπουλήσουν τα πάντα, να απολύσουν δεκάδες χιλιάδες
δημοσίους υπαλλήλους -μεταξύ των οποίων και στρατιωτικούς - να καταστείλουν κάθε εστία
αντιστάσεως και αμφισβητήσεως της βάρβαρης πολιτικής τους και των Μνημονίων, να κλείσουν
στρατόπεδα, και αλλοεθνείς να γίνονται αξιωματικοί. Αυτοί οι «κύριοι» καταργούν το Α΄ και Β΄ Σώματα
Στρατού, περιορίζουν κατά 50% τους σχηματισμούς της Αεροπορίας, καταργούν διοικήσεις στο Ναυτικό
για τον «περιορισμό των δαπανών» εφαρμόζοντας τη Νέα Δομή δυνάμεων που είναι ακριβές αντίγραφο
της μελέτης του ιδρύματος ΙΣΤΑΜΕ (του ιδρύματος του ΠΑΣΟΚ για την εξωτερική πολιτική και άμυνα) σε
συνεργασία με το περιβόητο ΕΛΙΑΜΕΠ. Για να θυμόμαστε το μεν ΕΛΙΑΜΕΠ. του Βερέμη και του
Παπαχελά, μας «ενημέρωσε» για την ιστορία του 1821 παραποιώντας την ιστορία μας, το δε ΙΣΤΑΜΕ
«μελέτησε» τη διάλυση των ενόπλων δυνάμεων. Όταν η πρόταση για τη Νέα Δομή παρουσιάστηκε στον
υπηρεσιακό υπουργό Εθνικής Άμυνας και πρώην Α/ΓΕΣ Φ. Φράγκο είχε επιστραφεί ως «Απαράδεκτη
και άκρως επικίνδυνη» αλλά ο νυν ΥΕΘΑ την ενέκρινε. Και η Τουρκία πανηγυρίζει γιατί «Με την νέα
δομή των Ελληνικών δυνάμεων θα είναι μειωμένη η ισχύς τους κατά 50%».
Όμως ο δημοσιογράφος, που παριστάνει τον ΥΕΘΑ, ανερυθρίαστα δήλωσε πρόσφατα στους
συναδέλφους στη Σχολή Πεζικού: «Σας χρωστάμε, θα σας αποδώσουμε τα οφειλόμενα». Και εγώ τον
ρωτώ: «Θα αποδώσεις τα οφειλόμενα στον υπολοχαγό που έφυγε και στα παιδιά του;;». Και καλά αυτός
ένας δημοσιογράφος είναι αλλά οι υφυπουργοί του που υπήρξαν και ανώτατοι αξιωματικοί, ο ένας
μάλιστα ήταν Πυροβολικού και Hawk, έγιναν ξαφνικά μουγγοί;;.
Η κατάσταση που επικρατεί στις ΕΔ είναι πλέον δυσβάστακτη και εκρηκτική. Το 35% των
αξιωματικών και υπαξιωματικών σιτίζονται από το συσσίτιο των μονάδων. Το ηθικό των στελεχών αλλά
και οπλιτών βρίσκεται στο ναδίρ αλλά η ηγεσία, πολιτική και στρατιωτική, «σφυρίζει» αδιάφορα. Ας μην
μας διαφεύγει ότι βασική αιτία της αλώσεως της Βασιλεύουσας ήταν η κατάπτωση του ηθικού των
πολεμιστών με αποτέλεσμα την ελαχιστοποίηση της πολεμικής ισχύος του στρατού της. Ο υπάλληλος
των ξένων και παριστάνων τον πρωθυπουργό ασχολείται με άλλα όπως τις εκκινήσεις του Ράλι
Ακρόπολις και όχι με τις εκκινήσεις στην καθημερινότητα του εξαθλιωμένου πολίτη.
Ντροπή σας κύριοι, αν είστε κύριοι, γιατί όταν η ελευθερία διατρέχει κίνδυνο ή όταν το
δίκαιο στραγγαλίζεται, τότε η σιωπή δεν είναι χρυσός, είναι κάρβουνο που μουτζουρώνει,
γιατί όπως είμαστε υπόλογοι για κάθε κακό μας λόγο, έτσι είμαστε υπόλογοι για κάθε ένοχη
σιωπή μας διότι «ο σιωπών δοκεί συνενείν».
Να γνωρίζετε όμως ότι υπάρχουν πάρα πολλά άτομα που μιλούν και όχι μόνο.

Σταύρος Δερματάς

ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ
ΟΤΙ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΕΥΧΟΣ
ΘΑ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΝΑ ΤΡΙΜΗΝΟ. Ο ΛΟΓΟΣ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΣ.

Φέρεται εις γνώσιν των αναγνωστών,
ότι η χάρτινη έκδοση της Εφημερίδας του
Συν-δέσμου ‘68 είναι 16σέλιδος.
Στην μορφή PDF είναι δυνατή η
επέκτασή της επί όσην έκταση επιτρέπει
η δυνατότητα ηλεκτρονικής διαβιβάσεως.
Κατόπιν αυτού στην ηλεκτρονική Έκδοση
είμεθα σε θέση να προσθέσουμε
και τις επί πλέον και εξ ίσου σημαντικές
εργασίες Συμμαθητών, Θαυμαστών και
Φίλων του Συνδέσμου μας.
Στο παρόν τεύχος
υπάρχουν κείμενα των Συμμαθητών
Νικολάου Φωτιάδη,
Σταύρου Δερματά,
Κωνσταντίνου Αργυροπούλου
καθώς και άλλων, τα κείμενα των οποίων εκρίθησαν
ενδιαφέροντα.

11 ΙΟΥΝΙΟΥ 1798, ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ
ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ (ΒΕΛΕΣΤΙΝΛΗ)
Ο Εθνομάρτυρας και πρόδρομος της Ελληνικής Επανάστασης κατά του Τουρκικού ζυγού Ρήγας
Φεραίος ή Βελεστινλής (καταγόταν από το Βελεστίνο, τις αρχαίες Φεραίος), εκτελέστηκε την νύχτα
10 προς 11 Ιουνίου του 1798, αφού συνελήφθη από τις Αυστριακές Αστυνομικές Αρχές στην Τεργέστη και παρεδόθη στον Πασά του Βελιγραδίου.
Ο Ρήγας ( το πραγματικό του όνομα ήταν Αντώνιος Κυριαζής) διδάχθηκε τα πρώτα του
γράμματα από τον ιερέα του χωριού του, ακολούθως μετέβη στην Ζαγορά και αργότερα στα Αμπελάκια.
Εικοσαετής κατέφυγε στον Όλυμπο, στα σώμα του θείου του αρματολού Ζήρα και έπειτα εγκαταστάθηκε στο Άγιο Όρος, στη Μονή Βατοπεδίου.
Αργότερα γνωρίσθηκε με την οικογένεια του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην Κωνσταντινούπολη όπου
έμαθε Γερμανικά και Γαλλικά και ακολούθησε τον Αλέξανδρο ως γραμματέας του στη ηγεμονία της
Μολδαβία.
Στις παραδουνάβιες ηγεμονίες ανέπτυξε σπουδαία πατριωτική δράση και συνέλαβε την ιδέα
της απελευθέρωσης του Γένους και της συστάσεως Βαλκανικής Ομοσπονδίας.
Η Γαλλική Επανάσταση και οι νίκες του Ναπολέοντα εξάλειψαν περισσότερο την φιλοπατρία
του, έγινε κήρυκας των αγαθών της ελευθερίας και έταξε τον εαυτό του ως πρόμαχο του «ύπερε
απελευθερώσεως αγώνα παντός καταδυναστευομένου».
Ήλθε σε επαφής με τον Ναπολέοντα και συνέγραφε φυλλάδια, προκηρύξεις και χάρτες.
Ο Ρήγας, σαν πραγματικός επαναστάτης, στόχευε πρώτα να ανυψώσει το ηθικό των σκλαβωμένων και δεύτερον να τους δημιουργήσει την επαναστατική διάθεση και πνοή.
Για την πραγματοποίηση του σκοπού αυτού χρησιμοποίησε δύο βασικά στοιχεία επικοινωνίας:
α. .Την εικόνα
β. Τον ήχο ( την μουσική του Θούριου )
Το 1790 τύπωσε το βιβλίου του, « Φυσικής Απάνθισμα», το 1797 εξέδωσε στην Βιέννη του
«Ύμνους» και την περίφημη «Χάρτα», και όταν στα τέλη του ιδίου έτους αποφάσισε να κατέλθει
στην Ελλάδα μέσω Τεργέστης, τα πλήρη επαναστατικών προκηρύξεων κιβώτια του περιήλθαν στα
χέρια της Αυστριακής Αστυνομίας και συνελήφθη με τους συνεργάτες του στην Τεργέστη (19-121797) και παρεδόθη με εντολή των Τούρκων στον πασά του Βελιγραδίου.
Οι συνεργάτες του, Έλληνες θερμοί πατριώτες που εκτελέστηκαν μαζί με τον Ρήγα ήταν οι:
Ευστράτιος Αργέντης, ετών 31 έμπορος της Βιέννης από τη Χίο
Δημήτριος Νικολίδης, ετών 32 από την Ήπειρο Ιατρός
Αντώνιος Κορωνιός, ετών 27, έμπορος και λόγιος από την Χίο.
Ιωάννης Καρατζάς, ετών 3 Ιαπό την Λευκωσία της Κύπρου
Θεοχάρης Τουρούντζιας, ετών 22, έμπορος από τα Σιάτιστα.
Ιωάννης Εμμανουήλ, ετών 24 φοιτητής της Ιατρικής & ο
αδελφός του Παναγιώτης, ετών 22 από την Καστοριά.
Αυτός ήταν ο Ρήγας, ο Πατριώτης, ο Επαναστάτης ο Οραματιστής της Ελεύθερης Ελλάδος,
ο οποίος γράφει χαρακτηριστικά στο «Θούριο» του:
« Σουλιώτες και Μανιάτες
λιοντάρια ξακουστά
ως πότε σης σπηλιές σας
κοιμάστε σφαλιστά
»
Λίγο πριν τον σκοτώσουν οι Τούρκοι στο Βελιγράδι είπε: ' Αρκετό σπόρο έσπειρα. Θα έρθει
η ώρα που θα βλαστήσει, και το Γένος μου θα μαζέψει το γλυκό καρπό".

Νικόλαος Φωτιάδης

7 ΙΟΥΝΙΟΥ 1907
ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΕΣ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΓΡΑ
Ο καπετάν Άγρας (Τέλλος, Σαραντέλος ή Σαράντος Αγαπηνός) ήταν Μακεδονομάχος, από τις
ηρωικότερες φυσιογνωμίες του Μακεδόνικου Αγώνα (
Γαργαλιάνοι ( Ηλείας, 1880- Τέχοβο, σημ. ονομ. Καρυδιά, 1907).
Το 1901 τελείωσε τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων
και αμέσως κατατάχθηκε εθελοντής στα στρατιωτικά
σώματα που αγωνίζονταν στη Μακεδονία εναντίον
των Βουλγάρων κομιτατζήδων.
Ο καπετάν Άγρας, θερμός υποστηρικτής της ιδέας
ότι η Ελληνική ψυχή της Μακεδονίας θα αφυπνιζόταν
μόνο με τη ένοπλο δράση, πολέμησε κυρίως στην περιοχή Βερμίου. Το 1906 έγινε αρχηγός του στρατιωτικού τμήματος της παραπάνω περιοχής.
Σημαντική υπήρξε η συμβολή του νεαρού Ανθυπολοχαγού στις σκληρές μάχες για την εκκαθάριση της
λίμνης των Γιαννιτσών, η οποία λόγω της φυσικής
θέσης της και των Βουλγαρικών οχυρώσεων είχε καταστεί οχυρό απροσπέλαστο. Στις μάχες αυτές ο
Άγρας τραυματίσθηκε, ενώ παράλληλα προσβλήθηκε
από ελονοσία .Τότε το κέντρο του Αγώνα (Αθήνα) διέταξε την αντικατάσταση του από τον Αξιωματικό Δουμπιώτη.
Πριν αναχωρήσει ο καπετάν Άγρας θέλησε να συναντηθεί με τους αρχηγούς των Βουλγαρικών τμημάτων της περιοχής, Κασάψεφ και Ζλάταν, με σκοπό να τους εξαγοράσει ή να τους πείσει να στραφούν
κατά των Τούρκων. Παρά την αντίδραση των Ναουσαίων προκρίτων, δέχτηκε να συναντηθεί με τους
Βουλγάρους σε ουδέτερο έδαφος, συνοδευόμενος μόνο από έναν σύντροφο του.
Οι Βούλγαροι, παρά τις διαβεβαιώσεις τους, συνέλαβαν αμέσως τους δυο μαχητές και αφού
επί μια εβδομάδα τους περιέφεραν στα χωριά της περιοχής, τους απαγχόνισαν στους κλάδους μιας
καρυδιάς που βρισκόταν κοντά στο χωριό Τέχοβο (7 Ιουνίου 1907).
Ο θάνατος του Ανθυπολοχαγού Τέλλου Αγαπηνού κατόπιν της δόλιας ενέργειας των Βουλγάρων κομιτατζήδων, όχι μόνο δεν τρομοκράτησε το Ελληνικό στοιχείο αλλά αντίθετα προκάλεσε την
αγανάκτηση και τροφοδότησε με μεγαλύτερη πίστη τον Μακεδόνικο Ελληνισμό για την συνέχιση του
αγώνα.
Ο κλάδος της καρυδιάς απ' όπου κρεμάστηκαν οι δυο μαχητές φυλάσσεται ως ιερό κειμήλιο
στις αίθουσες της Φιλόπτωχου Αδελφότητας Εδέσσης. Το χωριό Τέχοβο, σε ανάμνηση του τραγικού
θανάτου των δυο παλικαριών, μετονομάστηκε αργότερα Καρυδιά, ενώ το χωριό Βλάντοβο, όπου
τάφηκε ο καπετάν Άγρας, μετονομάστηκε Άγρας.
Νικόλαος Φωτιάδης

ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ
Α. Γ. Μόδη, «ο Μακεδόνικος Αγων» Εταιρία Μακεδόνικων σπουδών 1967
Β. Εγκυκλοπαίδεια ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ
Γ. Εθνικές Επάλξεις Μάρτιος-Απρίλιος 2004

Β΄ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
21 ΙΟΥΝΙΟΥ 1913. ΜΑΧΗ ΚΙΛΚΙΣ - ΛΑΧΑΝΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Ελλάδα συμμάχησε το 1912 με τα άλλα Χριστιανικά Βαλκανικά Κράτη με σκοπό την απελευθέρωση των
αλύτρωτων ακόμη αδελφών της από τον Τουρκικό ζυγό. Οι Βούλγαροι, αφότου απέτυχαν να αλλοιώσουν την
εθνολογική σύνθεση της Ελληνικότατης Μακεδονίας χάρη στην ηρωική εθελοθυσία των Μακεδόνων, αλλά και
ολόκληρου του Ελληνισμού, κατά το Μακεδόνικο Αγώνα 1904 - 1908, θεώρησαν ότι τους δινόταν η ευκαιρία
να πραγματοποιήσουν τις παράλογες εδαφικές τους διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας.
Έτσι, ενώ από τη συμφωνία συμμαχίας προβλεπόταν ο Βουλγαρικός Στρατός να ενεργήσει στο σύνολό του
προς την Ανατολική Θράκη και αν κρινόταν αναγκαίο να ενισχυθεί ακόμη και με μια Σερβική Στρατιά, η Βουλγαρία αμέσως με την κήρυξη του πολέμου, επεδίωξε να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη, κατευθύνοντας προς αυτή
μια πανίσχυρη Μεραρχία, όπως ενημέρωσε την Ελληνική Κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου ο Έλληνας
από την Στενήμαχο Έφεδρος Υπίατρος του Βουλγαρικού Στρατού Φίλιππος Νίκογλου.
Εξαιτίας της στάσεως αυτής των Βουλγάρων, αλλά και των πληροφοριών που υπήρχαν, για επικείμενη επίθεση τους κατά της Ελλάδας και της Σερβίας, οι δύο χώρες υπέγραψαν στις 19 Μαΐου 1913 αμυντική συμμαχία
με σκοπό την κοινή αντιμετώπιση της Βουλγαρικής απειλής.
Η Βουλγαρική επίθεση άρχισε αιφνιδιαστικά και χωρίς να προηγηθεί κήρυξη πολέμου στις 16 Ιουνίου 1913,
ταυτόχρονα κατά των Ελληνικών δυνάμεων στην περιοχή της Νιγρίτας και του Παγγαίου όρους και των Σερβικών στις περιοχές της Γευγελής και του Ιστίπ. Η αντίδραση της Ελλάδας και της Σερβίας ήταν άμεση και
αποφασιστική και ο Δεύτερος Βαλκανικός Πόλεμος ήταν πλέον γεγονός.
Εν τω μεταξύ η Βουλγαρική δύναμη που διέμενε στη Θεσσαλονίκη ως «φιλοξενούμενη» αποτελούμενη
από 1.250 άνδρες, κατόπιν μάχης αιχμαλωτίστηκε από τον Ελληνικό Στρατό.
Ο πόλεμος αυτός χαρακτηρίζεται για την ταχύτητα διεξαγωγής του, αφού διάρκεσε μόνο ένα μήνα, τη σκληρότητα των μαχών του, με κορυφαία αυτή του Κιλκίς - Λαχανά (19-21 Ιούν.) και το μεγάλο εκατέρωθεν αριθμό
απωλειών.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Έναντι των Ελλήνων, οι Βούλγαροι επέλεξαν ως αμυντική τοποθεσία την περιοχή του Κιλκίς - Λαχανά.
Οι Βούλγαροι καταλαμβάνοντας την περιοχή Κιλκίς - Λαχανά από τον Οκτώβριο του 1912 άρχισαν αμέσως
να οχυρώνουν τα πλέον ισχυρά και κατάλληλα υψώματα με ορύγματα, πολυβολεία και άλλα αμυντικά έργα,
με μέτωπο προς τα δυτικά και τα νότια.
Το Ελληνικό Γενικό Στρατηγείο εγκαταστάθηκε από τις 0900 της 19ης Ιουνίου στο χωριό Μελισσοχώρι (Μπάλτζα), από όπου εξέδωσε διαταγή για τον εφοδιασμό των μονάδων (κυρίως σε πυρομαχικά) και την αυστηρή
επαγρύπνηση των τμημάτων ασφαλείας κατά την νύχτα.
Το 0200 της 20ης Ιουνίου εξέδωσε διαταγή επιχειρήσεων στους Σχηματισμούς του, σύμφωνα με την οποία:
α. Η 1η Μεραρχία θα συνέχιζε την επίθεση ενισχυόμενη και από την Vη Μεραρχία, η οποία θα ενεργούσε στη
Ξυλόποτη.
β. Οι λοιπές προς Κιλκίς Μεραρχίες (Πα, IIIη, IVη, Vη) θα εξακολουθούσαν από 0500 την επίθεση κατά του
εχθρού, μετά την απώθηση του οποίου, οι IIα και η IVη Μεραρχίες θα στρέφονταν ανατολικά στην γραμμή
Ακροποταμιά - Τέρπυλλος, ενώ η ΙΠη και Vη Μεραρχίες και η Ταξιαρχία Ιππικού θα κατεδίωκαν τον εχθρό
προς τα βόρεια.
γ. Η Χη Μεραρχία, εκδιώκοντας τον εχθρό από τα υψώματα Σουλτανογιανναίικων, θα κατευθυνόταν ή προς
Καλίνδρια ή προς Μεταλλικό, ανάλογα με την τακτική κατάσταση.
Οι Μεραρχίες εξέδωσαν τις διαταγές προς τις Μονάδες τους και η επιχείρηση εξελίχθηκε όπως σχεδιάστηκε,
κάτω από τα δραστικά πυρά του Βουλγαρικού Πυροβολικού.
Τα τμήματα της πρώτης γραμμής των Μεραρχιών κατόρθωσαν μέχρι τις βραδινές ώρες να προωθηθούν σε
απόσταση 800 - 1000 μέτρων από τις Βουλγαρικές θέσεις.
Τα επιτιθέμενα Ελληνικά τμήματα έφθασαν, μετά από δύσκολο αγώνα υπό τα συνεχή πυρά του Βουλγαρικού
Πυροβολικού, πολύ κοντά στις Βουλγαρικές θέσεις.
Επακολούθησε έφοδος και μετά σύντομο αγώνα τα Ελληνικά στρατεύματα κατόρθωσαν να απωθήσουν τους
Βουλγάρους.
Λίγο πιο πίσω όμως οι Βούλγαροι, διέθεταν και δεύτερη γραμμή άμυνας.
Οι Έλληνες μαχητές κέρδιζαν συνεχώς έδαφος, παρά τα δραστικά πυρά των Βουλγάρων, έχοντας ελάχιστη
μόνο υποστήριξη από φίλια πυρά.
Τα χαρακώματα της τρίτης γραμμής άμυνας των Βουλγάρων, οι Έλληνες επιτεθέμενοι τα κατέλαβαν το ένα
μετά το άλλο σε αγώνα εκ του συστάδην (σώμα με σώμα με εφόπλου λόγχη), πλην του υψώματος 272 όπου
οι Βούλγαροι κατασκεύασαν ισχυρό αμυντικό έργο σχήματος προμαχώνα για δύναμη διλοχίας.
Ο Διοικητής του 1ου Συντάγματος Τ/χης Νικόλαος Χριστοδούλου συγκέντρωσε όλα τα πυρά του στο ύψωμα
αυτό και με τρεις Λόχους ενήργησε έφοδο. Τότε ο Στρατιώτης Κωνσταντίνος Δουκάκης πήδηξε πρώτος στο

αμυντικό έργο και με την λόγχη εφόνευσε τον Βούλγαρο Αξιωματικό Διοικητή, με αποτέλεσμα σε λίγο με το
ηθικό και την ορμή που διέθεταν οι Έλληνες μαχητές να καλυφθεί όλη η τοποθεσία.
Οι Βουλγαρικές δυνάμεις του Κιλκίς απειλούμενες από τα πλευρά αναγκάσθηκαν να συμπτυχθούν προς το
όρος Δίσωρο, οι δυνάμεις τους στο Λαχανά, μετά την κατάληψη από το 9° Τάγμα Ευζώνων του ήρωα Τ/χη
Ιωάννη Βελισσαρίου, καταδιωκόμενες εγκατέλειψαν τον οπλισμό τους για να σωθούν και ετράπησαν σε άτακτη
φυγή προς Κεφαλοχώριον.
Οι απώλειες εκατέρωθεν ήταν τεράστιες.
1.
Μάχη Κιλκίς,
α. II Μεραρχία, 1.483 άνδρες εκτός μάχης
β. III Μεραρχία, 773 άνδρες εκτός μάχης
γ. IV Μεραρχίας, 1.257 άνδρες εκτός μάχης
δ. V Μεραρχία, 2.153 άνδρες εκτός μάχης
ε. Ταξιαρχία Ιππικού 16 άνδρες εκτός μάχης. Συνελήφθησαν 500 Βούλγαροι αιχμάλωτοι.
2.
Μάχη Λαχανά
α. Ι Μεραρχία, 1.354 άνδρες εκτός μάχης
β. VI Μεραρχία, 1.347 άνδρες εκτός μάχης
γ. Χ Μεραρχία, 276 άνδρες εκτός μάχης.
Συνελήφθησαν 2.492 Βούλγαροι αιχμάλωτοι, κυριεύθηκαν 16 πυροβόλα και ανευρέθησαν 1.303 όπλα που οι
Βούλγαροι εγκατέλειψαν καθώς και άλλα στρατιωτικά υλικά.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Μετά από τριήμερο αγώνα ο Ελληνικός Στρατός, παρά την κόπωση και τα συνεχή πυρά πυροβολικού των
Βουλγάρων, κατόρθωσε να καταλάβει τις δύσβατες και καλά οργανωμένες τοποθεσίες Κιλκίς - Λαχανά, λόγω
του υψηλού ηθικού και του δίκαιου αγώνα.
Οι θυσίες ήταν πολύ μεγάλες και οι απώλειες σε έμψυχο υλικό βαρύτατη-αλλά και το Εθνικό κέρδος τεράστιο,
αφού με την νίκη αυτή αποδεκατίσθηκαν οι Βούλγαροι και δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για
την ολοκλήρωση των Εθνικών σκοπών.
Μεταξύ των νεκρών Αξιωματικών ήταν οι:
Διοικητής 8ου Τάγματος Ευζώνων Τ/χης (ΠΖ) Ιατρίδης Γεώργιος
Διοικητής 1ου Συντάγματος Πεζικού Τ/χης Διαλέτης Φωκίων
Διοικητής του Που Τάγματος 9ου Συντάγματος Τ/χης (ΠΖ) Κουτήφαρης Αντώνιος.
Διοικητής 16ου Συντάγματος Πεζικού Αν/χης (ΠΖ) Καμάρας Αντώνιος
Διοικητής 7ου Συντάγματος Πεζικού Αν/χης (ΠΖ) Καραγιανόπουλος Κων/νος
Διοικητής 8ου Συντάγματος Πεζικού Σ/χης (ΠΖ) Καμπάνης Αντώνιος
Διοικητής IVου Τάγματος του 8ου Συντάγματος Λ/γος (ΠΖ) Μακρυκώστα Χαράλ.
Διοικητής Ι / 5ου Τάγματος Ιης Μεραρχίας Τ/χης (ΠΖ) Κατσιμήδης Αναστάσιος.
Διοικητής 4ου Συντάγματος Σ/χης (ΠΖ) Παπακυριάκος Ιωάννης
Διοικητής του Που Τάγματος του 4ου Συντάγματος Τ/χης (ΠΖ) Χατζόπουλος Ιωάν.
ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ
Ο Ελληνισμός της Μακεδονίας υπέστη εκατόμβη θυμάτων, τα οποία αποκαλύφτηκαν από τον προελαύνοντα
Ελληνικό Στρατό.
Δοξάτο Δράμας. Εσφάγησαν 2.000 γυναικόπαιδα.
Σιδηρόκαστρο. Βρέθηκε ακρωτηριασμένος ο Μητροπολίτης και σφαγμένοι 2 ιερείς και 100 πρόκριτοι.
Σέρρες. Έγινε ολική καταστροφή και δολοφονήθηκαν όλοι οι πρόκριτοι.
Σαβάκο Σερρών. Εσφάγησαν όλοι οι άνδρες και τα παιδιά ενώ οι γυναίκες εβιάσθησαν.
Κιλκίς. Ο Αρχικομιτατζής Δόμτσεφ έκλεισε 700 άνδρες σε Μουσουλμανικό τέμενος και του έκαψε ζωντανούς.
Στο Λαχανά, στη Γευγελή και στη Στρώμνιτσα επιτελέσθηκε γενοκτονία των Ελλήνων από Βουλγάρους Κομιτατζήδες.
Αυτά τα γράφω μελετώντας την ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (γιατί δυστυχώς τα άλλα έντυπα - ιστορίες - αφηγήσεις- συνεντεύξεις, εξυπηρετούν κάθε φορά και άλλες κοινωνικό — πολιτικό — οικονομικές σκοπιμότητες) και
πιστεύω ότι, οι μεν ΕΛΛΗΝΕΣ διαβάζοντάς τα θα αισθανθούν συγκίνηση και Εθνική υπερηφάνεια, οι δε ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ (ριψάσπιδες - αστράτευτοι — δοσίλογοι — κουλτουρέ κλπ) πιθανώς ΑΝ τα διαβάσουν θα νιώσουν
οργή, αδιαφορία ή κρίση συνειδήσεως.
Ο Μουσικοσυνθέτης Μίμης Θεοδωράκης δήλωσε στις 31 Δεκεμβρίου 2003: «Κλαίω τους νέους που δεν ξέρουν Ιστορία», (εφημερίδα ΚΕΡΔΟΣ).
Νικόλαος Φωτιάδης

10 ΙΟΥΝΙΟΥ 1944
ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ
«ΕΔΩ ΄ναι το πικρό το χώμα του Διστόμου, εσύ διαβάτη όπου πατήσεις να προσέχεις. Εδώ πονά η σιωπή, πονάει κι η
πέτρα κάθε δρόμου και απ ΄τη θυσία κι απ΄ τη σκληρότητα του ανθρώπου. Εδώ μια στήλη απλή, μαρμαρινή όλη και όλη
με ονόματα σεμνά, κι η Δόξα τα ανεβαίνει λυγμό-λυγμό ,σκαλί-σκαλί, μέγιστη σκάλα».
Γιάννης Ρϊτσος
Στις 10 Ιουνίου 1944 ημέρα Σάββατο διαπράχτηκε « μια από τις χειρότερες ωμότητες ολόκληρου του πολέμου», όπως
τα χαρακτηρίζει ο ιστορικός Mark Mazower. Παρόμοιες είναι και οι εκτιμήσεις άλλων μελετητών. «Αι σφαγαί του Διστόμου
και η καταστροφή του ωραίου τούτου χωριού-γράφει ο Δ. Μαγκριώτης που ασχολήθηκε με τα εγκλήματα κατά την Κατοχή-, υπερβαίνουν εις αγριότητα και εις απανθρωπίαν όλα τα απαίσια εγκλήματα των Γερμανών που διέπραξαν εις την
Ελλάδα».
Οι δυνάμεις κατοχής, αναζητώντας αντάρτες του ΕΛΑΣ, μπήκαν , με διαταγή του Διοικητού της φάλαγγας Υπολοχαγού
Χάνς Ζάμπελ, στην Βοιωτική κωμόπολη αποκλείοντας όλες τις εξόδους. Συγκέντρωσαν τους κατοίκους και διάλεξαν 114
άνδρες και 114 γυναίκες (κάποιες με τα μωρά στην αγκαλιά τους).Κροτάλισαν τα πολυβόλα και το Δίστομο ξεκληρίστηκε.
Φεύγοντας οι κατακτηταί άφησαν πίσω τους κρανίου τόπο αφού φρόντισαν να πυρπολήσουν τα σπίτια. Οι χιτλερικοί
είχαν προετοιμάσει την επιδρομή. Ξεκίνησαν γύρω στις εφτάμισι το πρωί από τη Λιβαδειά, ενώ μια άλλη ορδή ερχόταν
από την Άμφισσα. Με δύο επιταγμένα αυτοκίνητα κουβαλούσαν μασκαρεμένους σαν μαυραγορίτες άνδρες των Ες-Ες,
τέχνασμα για να αιφνιδιάσουν και να χτυπήσουν τον ΕΛΑΣ. Πίσω από τους ντυμένους με πολιτικά ρούχα Γερμανούς
στρατιώτες, που γύρω στις 10 το πρωί έφταθαν στο χωριό και στην διαδρομή τους θέρισαν περίπου κάθε ίχνος ανθρώπινης ζωής….
Ένας από εκείνους που γλίτωσε και γύρισε στο χωριό τη νύχτα, δίνει τη φοβερή εικόνα του ολοκαυτώματος του Διστόμου:
«Ψυχή δεν υπήρχε μέσα στο Δίστομο. Μονάχα η ερημιά και ο χάρος. Δεν ακουγόταν πουθενά γαύγισμα σκύλου. Τα΄
χαν κι αυτά γαζώσει μαζί με τους ανθρώπους. Φυσούσε ένας δυνατός, άγριος αγέρας. Και τα παραθυρόφυλλα χτυπούσαν αδιάκοπα. Στα πόδια μας μπροστά σκοτωμένοι άνθρωποι, σκύλοι και μουλάρια…..Θάνατος και συμπεριφορά .Το
χωριό βογκούσε. Πολλοί τραυματισμένοι βρίσκονταν ακόμη αβοήθητοι….».
Η περιοχή της Λιβαδειάς, η Αθήνα, η Ελλάδα ολόκληρη πάγωσαν. Ένα μήνα μετά τη σφαγή, οι Γερμανικές αρχές κατοχής
έκαναν ανακοινώσεις για τη «δημοκοπία περί ωμοτήτων εις το Δίστομον».Ισχυρίζονταν ότι τα περί ολοκαυτώματος ήταν
επινοήσεις των κομμουνιστών! Ακόμη, ότι μια Γερμανική στρατιωτική μονάδα δέχτηκε επίθεση από αντάρτες του ΕΑΜ
μπροστά από το Δίστομο, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί σε άμυνα και στη συνέχεια σε επίθεση εναντίον «των συμμοριτών, οι οποίοι είχον οχυρωθεί μέσα εις το Δίστομον, με όλα τα υπάρχοντα μέσα»,
Έτσι, «κατόπιν της χρησιμοποιήσεως των βαρέων Γερμανικών όπλων, εκυριεύθη εξ εφόδου το Δίστομον….Ηριθμήθησαν
περί τους 250 νεκροί συμμορίται» και «ο θάνατος αριθμού τινός γυναικών και παιδιών υπήρξεν αναπόφευκτος κατόπιν
της χρησιμοποιήσεως των βαρέων όπλων και τοιούτου κανονιοβολισμού εναντίον του χωρίου».
Με το ολοκαύτωμα του Διστόμου είναι ταυτισμένο ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο .Ένα «ρεπορτάζ» που γράφτηκε σχεδόν
πάνω από τους τάφους, ενώ ακόμη κάπνιζαν τα ερείπια. Πρόκειται για το βιβλίο του ιστορικού συγγραφέα και λογοτέχνη
Τάκη Λάππα (1904-1995).Το χρονικό του, που έμεινε πια με τον τίτλο «Η σφαγή του Διστόμου», αποτέλεσε ντοκουμέντο
στη δίκη της Νυρεμβέργης (Νοέμβριος 1945).
Για τη σφαγή του Διστόμου εκτός από τις αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων συγκλονιστικές λεπτομέρειες περιλαμβάνονται
σε έκθεση του τότε Νομάρχη Βοιωτίας προς το Υπουργείο των Εσωτερικών Η έκθεση αυτή δημοσιεύεται στο βιβλίο του
Δημ. Γατόπουλου, Ιστορία της Κατοχής.
Τις ίδιες ωμότητες όμως έκαναν τα Γερμανικά στρατεύματα του Χίτλερ και σε άλλες περιοχές της Πατρίδας μας:
α. Κάνδανος:Καταστράφηκε από τα θεμέλια το χωριό που πρόβαλε αντίσταση στην Μάχη της Κρήτης και σκοτώθηκαν
οι κάτοικοι στις 3 Ιουνίου του 1941.
β. Κερδύλλια Νομού Σερρών: 250 κάτοικοι εκτελέσθηκαν στις 17 Οκτωβρίου του 1941, σε αντίστοιχα για τον φόνο ενός
Γερμανού στρατιώτη.
γ. Μεσόβουνο Κοζάνης: 137 κάτοικοι, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν μαχητές του Αλβανικού μετώπου, εκτελέστηκαν στις 23 Οκτωβρίου του 1941.
δ. Κομμένο Άρτας:Καταστράφηκε το χωριό και εξοντώθηκαν 317 άτομα (από τα οποία 172 γυναίκες) στις 16 Αυγούστου
του 1943.
ε. Επαρχία Βιάνου:11 χωριά καταστράφηκαν και 352 άνδρες εκτελέσθηκαν στις 14 Σεπτεμβρίου του 1943.
ζ. Καλάβρυτα: 848 κάτοικοι των Καλαβρύτων και 200 από τα γύρω χωριά εκτελέσθηκαν στις 13 Δεκεμβρίου του 1943.
η. Πύργοι Κοζάνης :318 κάτοικοι της Κοινότητας θανατώθηκαν μαρτυρικά ( οι 180 κάηκαν ζωντανοί στους αχυρώνες
του χωριού ) στις 24 Απριλίου 1944.
στ: Μονοδένδρι Λακωνίας:118 Έλληνες όμηροι εκτελέσθηκαν στις 26 Νοεμβρίου 1943.
Αιωνία σας η μνήμη άξια τέκνα της Πατρίδος, τραγικά θύματα της Γερμανικής Κατοχής, Έχουμε υποχρέωση να θυμόμαστε την θυσία σας, γιατί αλλιώς θα χαθούμε γρήγορα κι΄ εμείς.

Φωτιάδης Νικόλαος

13 ΜΑΪΟΥ 1982 - 2013 . 31 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΚΥΡΑΣ ΤΗΣ ΡΩ
Πέρασαν 31 χρόνια από τότε που η Δέσποινα Αχλαδιώτου, η γνωστή «Κυρά της Ρω», έφυγε για πάντα από κοντά μας.
Η Ελληνίδα, σύμβολο αγνού πατριωτισμού, ηρωική μορφή που σημάδεψε τη σύγχρονη Ελληνική ιστορία του 20ου αιώνα,
έχασε την τελευταία μάχη της με το θάνατο.
Στις 13 Μαΐου 1982 πέθανε σε νοσοκομείο της Ρόδου στα 92 της χρόνια, έχοντας παλέψει επί-τρεις μήνες με το χάρο,
για να υποκύ¬ψει τελικά σε εγκεφαλικό επεισόδιο. Η τελευταία της επιθυμία της ήταν να ταφεί στο νησάκι που κατοικούσε
από το 1927, στην ακριτική μας Ρω. Μετά την κηδεία της, που πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη, παρουσία του τότε
Υφυπουργού Άμυνας κ. Αντώνη Δροσογιάννη στο Καστελόριζο, η σωρός της μεταφέρθηκε στην έρημη πια Ρω, για να
ταφεί κάτω από τη σημαία για πάντα.
Η νησίδα Ρω, όπου ύψωνε την Ελληνική σημαία η Δέσποινα Αχλαδιώτου επί σαράντα χρόνια κάθε πρωί, βρίσκεται σε
απόσταση 3 περίπου ναυτικών μιλίων βόρεια του Καστελόριζου και έχει έκταση μόλις 1.460 τ.μ με μήκος ακτών 8,682
μ. Πάνω στο νησάκι υπάρχει ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο και μόλις δυο μικρά σπιτάκια με παράπλευρα
κτίσματα που τροφοδοτούνται σε βρόχινο νερό από το μοναδικό πηγάδι τους.
Το 1927 εγκαταστάθηκαν στη Ρω μόνιμα ο Κώστας και η Δέσποινα Αχλαδιώτου, για να ασχοληθούν με τη κτηνοτροφία
εντελώς μόνοι τους μέχρι το 1940. Τη χρονιά εκείνη όμως αρρώστησε βαριά ο Κώστας Αχλαδιώτης. Η φωτιά που άναψε
η γυναίκα του, για να ειδοποιήσει με σινιάλα καπνού τους Καστελοριζιούς και τους παραπλέοντες ψαράδες, δεν έγινε
δυστυχώς εγκαίρως αντιληπτή. Ο Κώστας, μοναδικός σύντροφος της μιας και δεν είχαν παιδιά, άφησε την τελευταία του
πνοή μέσα σε μια ψαρόβαρκα που τον είχε παραλάβει καθυστερημένα, για να τον μεταφέρει στο γιατρό του Καστελόριζου.
Η κυρά της Ρω φρόντισε μόνη της για την ταφή του συντρόφου της. Έπειτα, γύρισε πάλι στη Ρω, αυτή τη φορά με τη
γριά μητέρα της, όπου πέρασε τα δύσκολα χρόνια της κατοχής. Εκεί θα παρέμενε ακλόνητος φύλακας η κόρη της Ρω,
όπως την αποκαλούσαν οι Καστελοριζιοί, και θα προσφέρει ανεκτίμητες υπηρεσίες σε στρατιώτες του Ιερού Άόχου.
Η λεοντόκαρδη γυναίκα, άφοβη, με τη βροντερή φωνή και τη γοργή περπατησιά όπως την περιγράφει ο βιογράφος της
Κυριάκος Χονδρός, δεν εγκατέλειψε ποτέ το νησάκι της, ακόμα κι όταν το Καστελόριζο που βομβαρδίστηκε από τους
Γερμανούς μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943, ερήμωσε σχεδόν από τους κατοίκους του, που έντρομοι οι περισσότεροι εξαναγκάστηκαν στο δρόμο της προσφυγιάς.
Μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, τα Δωδεκάνησα και μαζί μ' αυτά και το Καστελόριζο και όλες οι παρακείμενες
νησίδες και βραχονησίδες, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947, περιήλθαν στην Ελλάδα.
Η μοίρα της Ρω ήταν λοιπόν αναπόσπαστα συνδεδεμένη μ' αυτή του Καστελόριζου. Το ακριτικό μας νησί, η Μεγίστη, ο
κοκκινόβραχος, πολιτογραφημένο με τη μεσαιωνική ονομασία ως Καστελόριζο προσαρτήθηκε μαζί με τα άλλα νησιά της
Δωδεκανήσου, Η Μεγίστη με έκταση 8,88 τ.χμ κείται στο μέσο σχεδόν των παραλίων της Λυκίας και απέχει στο ελάχιστο
σημείο 800 μέτρα από τις μικρασιατικές ακτές, 75 ναυτικά μίλια από τη Λινδία Ακρα (Ρόδος).
Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1943 για πρώτη φορά Ελληνικό αντιτορπιλικό, το «Παύλος Κουντουριώτης», μέσα σε μια συγκινητική ατμόσφαιρα υποδοχής κατέπλευσε στο Καστελόριζο που βομβαρδίστηκε τότε ανηλεώς μέχρι τις 19 Νοεμβρίου
1943 από Γερμανικά στούκας. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν πάλι να φύγουν με συμμαχικά πλοία είτε προς Κύπρο είτε προς
τις μικρασιατικές ακτές. Μόνο η Κυρά της Ρω παρέμεινε στο βράχο της να υψώνει κάθε πρωί την Ελληνική σημαία, προσφέροντας τη βοήθεια της σε Ιερολοχίτες που βρήκαν καταφύγιο στο νησάκι της. Με τη λήξη του πολέμου, ορισμένοι κάτοικοι επέστρεψαν στο Καστελόριζο κατά ομάδες.
Οι περιπέτειες για την Κυρά της Ρω δεν τελείωσαν με την απελευθέρωση. Τον Αύγουστο του 1975, ο Τούρκος δημοσιογράφος Ομάρ Κασάρ και δύο ακόμα άτομα, παρακολουθώντας τη Ρω και εκμεταλλευόμενοι την ολιγοήμερη απουσία
της Δέσποινας Αχλαδιώτου για λόγους υγείας, αποβιβάστηκαν εκεί και τοποθέτησαν πάνω σ' ένα κοντάρι 4 μέτρων τη
σημαία τους (τα προεόρτια των γεγονότων με τα Ύμια). Η Κυρά της Ρω την κατέβασε αμέσως, όταν γύρισε. Στις 1 Σεπτεμβρίου 1975, κατάπλευσε στο Καστελόριζο το ανθυποβρυχιακό σκάφος "Γ. Πεζόπουλος" για συμπαράσταση στην
κυρά της Ρω. Όμως δεύτερη τουρκική σημαία τοποθετήθηκε αυτή τη φορά στη νήσο Στρογγυλή απέναντι στα νότια του
Καστελόριζου.
Οι τουρκικές προκλήσεις δεν πτόησαν την ατρόμητη Κυρά της Ρω που μόνη στο νησάκι της συνέχιζε ν' ανεβάζει την Ελληνική σημαία κάθε πρωί. Η γυναίκα της μοναξιάς, της αντίστασης, σύμβολο αγνού πατριωτισμού και αγάπης για την
Πατρίδα τιμήθηκε έκτοτε πολλές φορές από την Ακαδημία Αθηνών με βραβείο που της επέδωσε ο τότε Πρύτανης Λούρος,
ο Δήμος Ρόδου, η Εθνική Τράπεζα Ελλάδος, συμπατριώτες της στη Ρόδο και άλλοι φορείς. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας
έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του Γ. Ε. Ν. στο Καστελόριζο όπου, στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το
μετάλλιο, για την πολεμική περίοδο 1941-1944, για τις «προσφερθείσες εθνικές υπηρεσίες της», όπως ανέφερε η απόφαση του Υπουργού Άμυνας.
Η «Κυρά της Ρω» αναπαύεται μόνη στο νησάκι κάτω από τη σημαία για πάντα εδώ και 26 χρόνια.
Ο βιογράφος της Κυριάκος Χονδρός με τίτλο "Η γυναίκα με τη σημαία" γράφει:
«-Τι να σου πω:
- Ξέρω τι νοιώθεις και ξέρω ακόμη τι βάσανα τράβηξες όλα αυτά το. χρόνια της φωτιάς. Όμως ξέρετο ότι μας έδωκες
ένα μάθημα εμάς τους πεισματάρηδες τους άνδρες. Πως η γυναίκα άμα θέλει, έχει τόλμη να υπερασπίζει όχι μονάχα τον
εαυτό της και την οικογένεια., αλλά και την πατρίδα. Είσαι λεβέντισσα. Έχεις αλύγιστη ψυχή.
Μοναχή αλλά ορθή».

Νικόλαος Φωτιάδης

30 ΙΟΥΝΙΟΥ 1913 - 2013
100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΟΥ ΔΟΞΑΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ

Οι βάρβαροι Βούλγαροι, αφού απέτυχαν να ανατρέψουν την εθνολογική σύνθεση των Ελλήνων της Μακεδονίας με τις επιδρομές των Κομιτατζήδων, προέβησαν σε λεηλασίες και βανδαλισμούς
εναντίον του ελληνικού πληθυσμού.
Το μίσος και η εκδίκηση εκδηλώθηκαν με σφαγές αθώων Ελλήνων σε πολλές πόλεις και χωριά
της Μακεδονίας και της Θράκης, την δε ημέρα των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων (30 Ιουνίου) του 1913,
έκαψαν την κωμόπολη του Δοξάτου Δράμας και κατέσφαξαν τον πληθυσμό, κυρίως γυναικόπαιδα.
Ο τότε Μητροπολίτης Δράμας Αγαθάγγελος Μαγνής στο Ημερολόγιό του την Κυριακή 30 Ιουνίου
1913 σημειώνει ότι αδυνατεί να πιστέψει τον φρικτό τρόπο με τον οποίο κατέστρεψαν οι Βούλγαροι
το Δοξάτο και διερωτάται εάν είναι Χριστιανοί αυτοί που προέβησαν σε αυτές τις πράξεις «… ακόμη
δεν δύναμαι να πιστέψω, ότι τόσον φρικτώς κατεστράφη το Δοξάτο μας. Οι απαίσιοι καταστροφείς αυτού ούτε Χριστιανοί ήσαν, καίτοι εις Χριστόν εβαπτίσθησαν, ούτε άνθρωποι, καίτοι
είχον μορφή ανθρώπινην! Νήπια τεσσάρων μηνών να φέρονται επί λόγχης και Αξιωματικός
βλέπων ταύτα να γελά!! Ο κ. Μπέρνεφ μετά εκατόν ιππέων να κάμη επέλασιν κατά γυναικόπαιδων έως διακοσίων και να φωνάζη: Γκρέτσι κούτσι: δηλαδή Έλληνες σκυλιά! Ταύτα δυστυχώς επιβεβαιωθέντα υπό πολλών εκ θαύματος σωθεισών γυναικών και παιδίων, άτινα
σπαθίσαντες οι φρικαλέοι ιππείς έξωθεν του Δοξάτου, έντρομα φεύγοντα και πεσόντα χαμαί
τετραυματισμένα ελαφρώς, ανόμισαν νεκρά, είναι πράγματι ανατριχιαστικότατα!...».
Το Δοξάτο δέχθηκε για δεύτερη φορά τους βανδαλισμούς των απογόνων του Κρούμου και το
1941 υπό το πρόσχημα της «ψευδεπανάστασης» των Κομμουνιστών, στις 29 Σεπτεμβρίου και έγινε
πάλι τόπος θυσίας.
Οι Βούλγαροι της εποχής εκείνης αλλά και οι σημερινοί είναι οι ίδιοι. Τότε αιματοκύλισαν την
Ανατολική Μακεδονία και την Θράκη με ένα απερίγραπτο μίσος στην προσπάθεια τους να καταβάλουν το υψηλό ηθικό των υπερήφανων Ελλήνων πατριωτών για να εκβουλγαρίσουν, την περιοχή,
την οποία αποκαλούν “Μπελομόριε”.
Σήμερα είναι “εταίροι” μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε λίγο θα είναι και “σύμμαχοι” μας
στο ΝΑΤΟ.
Πως αλλάζουν οι καιροί!!!
Νικόλαος Φωτιάδης

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑ
ΤΟΥ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΜΕΛΑΔΑΚΗ
Κυρίες και κύριοι,
Κατ΄ αρχήν θα ήθελα να
ευχαριστήσω τους διοργανωτές της
σημερινής εκδήλωσης που με όρισαν
κύριο ομιλητή στα αποκαλυπτήρια ενός
ήρωα, ενός εθελοντή Αγωνιστή της
Πατρίδος και της Ελευθερίας, τον οποίο
ανέστησε με ένα ανδριάντα η αγάπη της
οικογενείας του και των συμπατριωτών
του. Πρέπει όμως να ομολογήσω ότι
αισθάνομαι μεγάλη την τιμή, συγκίνηση
και ένα εσωτερικό δέος, γιατί καλούμαι
με αυτό το λόγο, να αναμετρηθώ με το
ύψος των αρετών και των αγωνιστικών
παλμών της ψυχής ενός νέου
ανθρώπου, ο οποίος, αγωνίστηκε και
έδωσε ό,τι πολυτιμότερο είχε για την
ελευθερία της Πατρίδος, την ίδια τη
ζωή του.
Προσήλθαμε σήμερα εδώ, με
αισθήματα
βαθύτατης
εθνικής
υπερηφάνειας, απέραντο σεβασμό και
αισθήματα τιμής και ευγνωμοσύνης για
να τιμήσουμε ένα νέο παλληκάρι 25
ετών τον Καπετάν Μιχάλη Μελαδάκη
και να τελέσουμε με τον αρμόζοντα
σεβασμό τα αποκαλυπτήρια του
ανδριάντα του. Μπορεί πολλοί από τους
παρόντες να μην έμαθαν ποτέ και
τίποτε γι΄ αυτόν. Όμως οι συμπατριώτες
του οι Κρήτες τον γνώριζαν και δεν τον
ξέχασαν γιατί είναι πανάρχαια ελληνική
παράδοση η φιλοτέχνηση μνημείων ως απόδοση τιμής προς εκείνους που έχουν
επιτελέσει το ύψιστο προς την πατρίδα καθήκον.
Άξιοι επαίνου είναι τόσο η οικογένειά του Ιωάννη Μελαδάκη για την πρωτοβουλία
και τις άοκνες ενέργειες για την ανέγερση του ανδριάντα του ήρωα όσο και οι Κρητικοί και
άλλοι φορείς αλλά και μεμονωμένα άτομα που συνέβαλαν με τις εισφορές τους στην
πραγματοποίηση του έργου αυτού. Προφανώς η οικογένεια του Ιωάννη Μελαδάκη γνώριζε
πολύ καλά, όπως σχεδόν όλοι μας, ότι η εκάστοτε Πολιτεία έχει αμνησία ή επιλεκτική
μνήμη ή μια ιδιότυπη μορφή μαζοχισμού γιατί δεν δικαιολογείται διαφορετικά το γεγονός
ότι πολλές φορές δεν τιμά πρόσωπα που προσέφεραν στην πατρίδα αλλά πρόσωπα που
με τον ένα ή άλλο τρόπο όχι μόνο δεν προσέφεραν αλλά και την έβλαψαν και ο νοών
νοείτο.
Συγχαρητήρια επίσης αξίζουν στον γλύπτη κ. Γρηγόρη Ριζόπουλο για το θαυμάσιο
έργο που φιλοτέχνησε.
Θα ήταν όμως μεγάλη παράλειψη να μην αποδώσουμε τα εύσημα στον κύριο
Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης μας οι οποίοι, αναγνωρίζοντας τις αρετές
του Εθελοντισμού, της Αλληλεγγύης, του Πατριωτισμού και της Αυτοθυσίας, αρετές που
ο Οπλαρχηγός Μιχάλης Μελαδάκης υπηρέτησε και εξύψωσε, αποφάσισαν να

τοποθετήσουν τον ανδριάντα σε αυτόν εδώ τον εξόχως συμβολικό χώρο για «να
αγναντεύει ανάμεσα από τα βουνά και πέρα από τις θάλασσες, ως τα μακρινά όρη
στο Βοριά της πατρίδας μας» όπως έλεγε ο γλύπτης μιλώντας με τον ήρωα κατά τη
διάρκεια της φιλοτέχνησής του ανδριάντα του. Από το σημείο αυτό θα εκπέμπει με την
παρουσία του το μεγαλείο της θυσίας του που συνιστά ένα αιώνιο ύμνο στην ελευθερία.
Θεωρώ ότι όσες ηθικές αμοιβές και αν απονείμουμε μετά θάνατον στον Μιχάλη
Μελαδάκη ίσως να μην μπορέσουμε ποτέ να αγγίξουμε το μεγαλείο του ανδρός, που
περιφρονώντας την υλική αντίληψη της ζωής έζησε και έπεσε ηρωικά στην Ήπειρο,
τιμώντας τα ιδανικά με τα οποία γαλουχήθηκε γράφοντας σελίδες εποποιίας στην ελληνική
ιστορία.
Όμως εκδηλώσεις όπως η σημερινή, έχουν ακόμη ως κύριο στόχο, πέρα από την
απόδοση τιμής και ευγνωμοσύνης στους ήρωες, να χρησιμεύουν για την άντληση
διδαγμάτων και τη διατήρηση της μνήμης. Γιατί ιστορική μνήμη σημαίνει ιστορική
συνείδηση. Και ιστορική συνείδηση για τους Έλληνες σημαίνει συνείδηση της αδιάσπαστης
συνέχειας από τους ομηρικούς χρόνους μέχρι σήμερα. Μια συνέχεια που ενισχύθηκε με τις
θυσίες γενεών και διατηρήθηκε χάρη στο πάθος του λαού μας για ελευθερία, δικαιοσύνη
και δημοκρατία.
Θα μπορούσαμε να μιλούμε για ώρες για τον Καπετάνιο Μιχάλη Μελαδάκη αλλά
στη σημερινή σεμνή εκδήλωση η οποία έλκει την αφορμή της από την επέτειο
συμπλήρωσης ενός αιώνα από την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων και την
απελευθέρωση των Ιωαννίνων επιβάλλεται συντομία.
Στην πολυτάραχη περίοδο των αρχών του περασμένου αιώνα, στη χώρα μας
υπήρξε μια σειρά πολεμικών εξελίξεων. Ο Μακεδονικός Αγώνας εναντίον των
Κομιτατζήδων που διήρκησε από το 1904 έως το 1908, ο 1ος Βαλκανικός Πόλεμος
εναντίον των Τούρκων και η Απελευθέρωση της Χίου το 1912, ο 2ος Βαλκανικός Πόλεμος
εναντίον των Βουλγάρων το 1913 και ο Βορειοηπειρωτικός Αγώνας εναντίον των Αλβανών
το 1914. Στη διάρκεια αυτών των συγκρούσεων η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία
εξασφάλισε εδαφικά και πολιτικά δικαιώματα καθώς και μια αξιοπρεπή θέση στο
απαιτητικό διεθνές στερέωμα.
Σε όλες αυτές τις πολεμικές συρράξεις και εθνικές προσπάθειες ο Καπετάν Μιχάλης
Μελαδάκης έδωσε το παρόν και τη ζωή του στο τέλος. Ας δούμε τη σύντομη διαδρομή του
στη ζωή. Γεννήθηκε από αγροτική οικογένεια στην Ασή Γωνιά Αποκορώνου Χανίων το
1889. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου τα παιδιά έβλεπαν τα όπλα των προγόνων τους
και άκουγαν τις διηγήσεις τους, όλο για πόλεμο, λευτεριά και επαναστάσεις. Στην τελευταία
απ’ αυτές τις επαναστάσεις, το 1897, η Κρήτη αποτίναξε τον τουρκικό ζυγό και
δημιούργησε την «Κρητική Πολιτεία» που δεν ακόμη ήταν ενωμένη με την πατρίδα.
Το 1906 όταν ο Μακεδονικός Αγώνας ήταν σε δύσκολη καμπή οι Καπετάνιοι
ζήτησαν επειγόντως ενισχύσεις. Ακούγοντας το κάλεσμα των Μακεδονομάχων, παιδί
ακόμα ο Μιχάλης Μελαδάκης, φεύγει από τη γενέτειρα του αφήνοντας πίσω του τη μητέρα
του, τον γέροντα πατέρα του και τέσσερις ανήλικες αδελφές (εννέα, έξη, τέσσερα και δύο
ετών αντίστοιχα). Με άλλους 17 συμπατριώτες του εντάσσεται στο σώμα του
πρωτοκαπετάνιου Γύπαρη στο Βίτσι. Είναι πλέον εθελοντής Μακεδονομάχος και είναι
μόλις 17 ετών. Εκεί ανδρώνεται και μαθαίνει τη τέχνη του πολέμου.
Στα 23 του συμμετέχει πάλι εθελοντικά ως Υπαρχηγός στο σώμα του Γύπαρη στον
1ο Βαλκανικό Πόλεμο του 1912- 1913 εναντίον των Τούρκων όπου στη μάχη στο χωριό
Καλλιστράτη Κοζάνης στις 19 Οκτωβρίου 1912 τραυματίζεται στο στήθος, και μεταφέρεται
στο Νοσοκομείο στο Βόλο. Δεν έχει ακόμη αναρρώσει από το διαμπερές τραύμα του και τη
νοσηλεία του στο νοσοκομείο και συμμετέχει ως Υπαρχηγός στο Εθελοντικό σώμα του
Οπλαρχηγού Βρανά στην απελευθέρωση της Χίου τον Δεκέμβριο 1912 όπου πάλι
τραυματίζεται ελαφρά στο κεφάλι.
Αλλά και στον 2ο Βαλκανικό Πόλεμο του 1913 εναντίον των Βουλγάρων δεν μένει
αμέτοχος. Συμμετέχει ως Αρχηγός Εθελοντικού Σώματος υπό τον Τσόντο Βάρδα.

Όμως και μετά την νίκη αυτή της Ελλάδος τα προβλήματα δεν λύθηκαν. Στις 31
Ιανουαρίου 1914 οι Μεγάλες τότε Ευρωπαϊκές Δυνάμεις, στη προσπάθεια τους να
δημιουργήσουν Αλβανικό κράτος, ανακοίνωσαν προς την Ελληνική Κυβέρνηση, την
απόφαση τους να παραχωρήσουν στην Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους, που είχε
απελευθερώσει και κατείχε ο Ελληνικός Στρατός, με δύο όρους. 1ον Να αποσυρθεί ο
Ελληνικός Στρατός από την Βόρειο Ήπειρο την οποίαν είχε απελευθερώσει και κατείχε, και
2ον Να αναλάβει η Ελληνική Κυβέρνηση τη ρητή υποχρέωση να μην υποστηρίξει κρυφά η
φανερά τον αγώνα που ετοιμαζόταν στη Βόρειο Ήπειρο. Και οι δύο αυτοί αισχροί όροι
έγιναν δεκτοί από την Ελληνική Κυβέρνηση στις 8 Φεβρουαρίου 1914 οπότε οι Ελληνικές
στρατιωτικές δυνάμεις έλαβαν διαταγή να εγκαταλείψουν την Βόρειο Ήπειρο. Όμως οι
Βορειοηπειρώτες βροντοφώναξαν: «Εμείς θα προχωρήσουμε. Δεν απελευθερωθήκαμε
από τον Τούρκο, για να υποδουλωθούμε στον Αλβανό». Στις 17 Φεβρουαρίου 1914 ο
Γεώργιος Ζωγράφος, ύψωσε τη σημαία της Επαναστάσεως της Βορείου Ηπείρου στο
Αργυρόκαστρο, κήρυξε τη Βόρειο Ήπειρο Αυτόνομη Πολιτεία και ζήτησε τη συνδρομή του
Πανελληνίου. Σ' αυτή την έκκληση και στη φωνή του Αρχηγού της Χειμάρρας Σπυρομήλιου
ανταποκρίθηκαν από τους πρώτους οι έμπειροι εθελοντές πολέμαρχοι ξεσηκώθηκαν και
προσέτρεξαν για 4η φορά. Αυτή τη φωνή άκουσε και ο Οπλαρχηγός Μιχάλης Μελαδάκης
γιατί ήθελε η ελεύθερη Βόρειος Ήπειρος να παραμείνει ελεύθερη και ήξερε πολύ καλά ότι η
ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται. Ήταν 25 χρονών τότε και χωρίς πολύ σκέψη
έφυγε επικεφαλής αυτή τη φορά μεγάλου σώματος 28 ανδρών. Εντάσσεται στον
Αυτονομιακό Στρατό της Βορείου Ηπείρου, υπό τις διαταγές του Τσόντου Βάρδα που ήταν
Στρατιωτικός Διοικητής στον τομέα της Κορυτσάς.
Στις 23 Απριλίου 1914 είχε ληφθεί η απόφαση να γίνει ανακατάληψη της Κορυτσάς
από τον Αυτονομιακό Στρατό. Αξιοσημείωτο είναι ότι η Κορυτσά είχε παραδοθεί πρόθυμα
και ειρηνικά στους Αλβανούς στις 17 Φεβρουαρίου 1914 με εντολή των Μεγάλων
Δυνάμεων. Το εγχείρημα ήταν δύσκολο και η επιτυχία ή η αποτυχία του θα είχε σοβαρό
αντίκτυπο τόσο σε πρακτικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Το σχέδιο καταστρώθηκε
από τον Τσόντο Βάρδα και προέβλεπε κατάληψη περιοχών περιφερειακά της Κορυτσάς
προ της τελικής επιθέσεως στην πόλη. Στην υλοποίηση του σχεδίου προβλεπόταν μεταξύ
των άλλων και η κατάληψη του Αλβανικού χωριού Νικολίτσα, 17 χιλιόμετρα νότια της
Κορυτσάς όπου υπήρχε ισχυρή Αλβανική δύναμη. Αυτή η αποστολή ανατέθηκε στο σώμα
του Μελαδάκη. Η επίθεση εκτοξεύτηκε τα χαράματα της 24ης Απριλίου 1914. Ο Καπετάν
Μιχάλης επικεφαλής του τμήματός του επιτίθεται με σφοδρότητα εναντίον των
πολυπληθέστερων Αλβανών. Η ορμή του τους αναγκάζει να οπισθοχωρήσουν. Οι Αλβανοί
ενισχύονται και κάνουν αντεπίθεση αλλά αποκρούονται και οπισθοχωρούν μέχρι το χωριό
Άριζα διωκόμενοι κατά πόδας. Τότε ένας Αλβανός ακάλυπτος με προτεταμένο το όπλο
σημαδεύει τον Μελαδάκη. Ο Μελαδάκης τον πυροβολεί. Το όπλο του όμως παθαίνει
αφλογιστία, και ο Αλβανός τον πυροβολεί στην καρδιά. Οι άνδρες του φονεύουν τον
Αλβανό. Το σώμα του νεκρού Οπλαρχηγού το διεκδικούν και οι δύο πλευρές. Γίνεται
«πάλη λυσσώδης» για την απόκτηση του, (πάλη που η περιγραφή της από αυτόπτη
μάρτυρα, μας θυμίζει την Πατρόκλεια μάχη της Ιλιάδος). Για τους Έλληνες ήταν θέμα
ύψιστης τιμής η απόκτηση του «Νεκρού Αρχηγού» και εσχάτη ταπείνωση η εγκατάλειψη
του στα χέρια του εχθρού. Τρείς γενναίοι μαχητές του σώματος Μελαδάκη κατορθώνουν
να φθάσουν το πτώμα του και να αποσπάσουν την τσάντα και το περίστροφό του αλλά όχι
τον νεκρό αρχηγό τους. Για τους Αλβανούς δεν είναι ένας νεκρός, είναι ένας αντίπαλος
Αρχηγός, μέγιστο λάφυρο, πού πρέπει να αποκτηθεί και να επιδειχτεί. Ο νεκρός
Μελαδάκης και οι νεκροί σύντροφοι του κατακρεουργούνται από τους Αλβανούς και
εγκαταλείπονται άταφοι επί μέρες βορά των σκύλων και των ορνέων σαν έσχατο μέσο
εκδίκησης και περιφρόνησης. Μέγιστη ασέβεια και βάναυση ύβρις του θείου και
ανθρώπινου νόμου της ταφής.
Όμως οι κάτοικοι του διπλανού χωριού Δάρδα υπακούοντας στη διαχρονική ύψιστη
ηθική προτροπή του Ομήρου με τα λόγια του Οδυσσέα προς τον Αχιλλέα: «Στη μάχη

όποιον σκοτώνεται να θάβουμε ταιριάζει θρηνώντας τον τη μέρα εκείνη», ύστερα
από μερικές μέρες συλέγουν τα διεσπαρμένα και κατακρεουρ-γημένα κορμιά και τα
θάβουν με τιμές και επισημότητα. Και οι ένοικοι του τάφου εκείνου, παραμένουν έκτοτε
αιώνια σύμβολα Φιλοπατρίας, Εθελοντισμού, Αλληλεγγύης, Αξιοπρέπειας, Θάρ-ρους και
Αυτοθυσίας. Έτσι η Ήπειρος που τόσο αγάπησε και υπηρέτησε ο Καπετάν Μιχάλης
Μελαδάκης τον κράτησε για πάντα κοντά της, γαλήνιο στον αιώνιο ύπνο του γιατί
επιτέλεσε στο ακέραιο το καθήκον του, αλλά και άγρυπνο φρουρό και αιώνιο πιστό ακρίτα
στις εσχατιές του Ελληνισμού. Έτσι τελείωσε η βραχύβια επίγεια ζωή του Μιχάλη
Μελαδάκη που ξεκίνησε από την Ασή-Γωνιά της Κρήτης και τελείωσε έξω από την
Κορυτσά της Βορείου Ηπείρου.
Από την έναρξη του Μακεδονικού αγώνα το 1904 μέχρι τη λήξη του
Βορειοηπειρωτικού Αγώνα το 1914, μόνο δύο Εθελοντές Οπλαρχηγοί «μαρτύρησαν», όχι
μόνο με το θάνατο τους αλλά και με τη μεταθανάτια διαδρομή τους από τη συμπεριφορά
των αντιπάλων τους. Αυτοί είναι ο Τέλλος Άγρας και ο Μιχάλης Μελαδάκης. Και οι δύο
υπέστησαν στη σορό τους, όλη τη μήνι, το μίσος και την εκδίκηση των αντιπάλων τους. Ο
πρώτος δολοφονήθηκε από τους Κομιτατζήδες και μετά κρεμάστηκε σε πλάτανο και
παρέμεινε αιωρούμενος για μέρες, και ο άλλος σκοτώθηκε και μετά κατακρεουργήθηκε
από τους Αλβανούς και αφέθηκε για μέρες άταφος, βορά στα όρνεα.
Ο Καπετάν Μελαδάκης για όλα όσα έκανε δεν πήρε κάποια διαταγή ούτε
υποχρεώθηκε να τα κάνει, τα επέλεξε. Έτσι γίνεται πάντα. Επιλογές στον κατάλληλο
χρόνο, γράφουν ιστορία. Και ο Μιχάλης Μελαδάκης μ’ αυτή του την επιλογή έγραψε
ιστορία, την ιστορία ενός εθελοντή με πολλούς σταθμούς.
Άραγε διερωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί τα νεαρά αυτά παιδιά στην πλειονότητά τους
ξεκίνησαν από τα ορεινά χωριά για να συνδράμουν μια πολεμική προσπάθεια σαν
εθελοντές με τρόπο εμφαντικό; Τι μετρούσε περισσότερο για αυτούς που άφησαν σπίτια,
ζωή και οικογένεια; Ο πατριωτισμός και το μεγάλωμα της Ελλάδος; Ίσως όχι. Αυτό που
μετρούσε ήταν η παράδοση από γενιά σε γενιά. Η παράδοση που ήθελε ακόμη την
ενηλικίωση των ανδρών να συνδέεται με το βάπτισμα του πυρός στην κυριολεξία κοντά
στο θάνατο.
Εύλογα προκύπτει το ερώτημα αν όλοι αυτοί οι εθελοντές ήταν αδιάφοροι στον
αλυτρωτισμό. Προφανώς όχι γιατί ο αλυτρωτισμός ήταν προσωπική τους υπόθεση. Και ο
Καπετάν Μιχάλης Μελαδάκης μεγάλωσε σε ένα τέτοιο περιβάλλον και έμαθε ότι η
ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται. Η γενιά του είχε γαλουχηθεί διαφορετικά, με έναν
πατριωτικό εθνικισμό που ίσως εύκολα κάποιος τον απορρίπτει επειδή αδυνατεί να
καταλάβει και να αποτιμήσει την ιδεολογία του. Ενός εθνικισμού που προσπαθούσε να
δημιουργήσει και να συντηρήσει σύνορα, όχι μόνο στην ιδεολογία αλλά και στην πράξη,
ανθρώπους έτοιμους να πεθάνουν για μια Ελλάδα εξιδανικευμένη και υπέροχη. Για μια
Ελλάδα στην οποία πίστευαν αν και δεν ζούσαν. Η εμπειρία αυτή τους έκανε πιο
σκληροτράχηλους, πιο αφοσιωμένους στην πατρίδα και πολύ πιο προσηλωμένους στο
καθήκον. Ο εχθρός δεν ήταν θεωρητικός, δεν ήταν μορφές της ιστορίας. Ήταν απέναντί
τους, τους βομβάρδιζε με το πυροβολικό και τους θέριζε με τα πολυβόλα του. Τον έβλεπαν
στα μάτια, όταν εξορμούσαν. Οι απώλειες δεν ήταν αόριστες «θυσίες του έθνους» στους
αγώνες. Ήταν συναγωνιστές, φίλοι τους.
Πρέπει όμως να τονιστεί ένα γεγονός. Οι εθελοντές των αρχών του 20ου αιώνα ήταν
κάτι περισσότερο από ανιδιοτελείς και ίσως το μάθημα εθελοντισμού και αυτοθυσίας που
δίδαξαν δεν το έμαθαν όλοι. Το να θυσιάσεις τη δική σου ζωή για μια ιδέα είναι
ενδεχομένως το πιο θαρραλέο πράγμα που μπορείς να κάνεις. Και τέτοιοι άνθρωποι
πράγματι υπήρξαν και υπάρχουν και το «ήρωας» αποκτά την πλήρη σημασία του όταν
αποδίδεται σε άτομα με ανάλογες πράξεις.

Ρητορική λοιπόν η ερώτηση στη σημερινή εκδήλωση τιμής και μνήμης για το πόσο
δικαιούται ο τιμώμενος την κατάθεση της ευγνωμοσύνης μας για τη μεγαλειώδη προσφορά
του. Πόσοι από μας, σήμερα, που η επιστήμη έχει κάνει άλματα, και η τεχνολογία μας
παρέχει κάθε δυνατή μορφή επικοινωνίας και επικράτησης, έχουμε τόσο ισχυρά, αληθινά
και ξεκάθαρα οράματα και πόσοι έχουμε τη δύναμη και τη θέληση να τα
πραγματοποιήσουμε; Πόσοι μπορούμε να κάνουμε την υπέρβαση του Εγώ μας, που
έκανε εκείνος διαθέτοντας τον εαυτό του για την ελευθερία άλλων αγνώστων Ελλήνων;
Ελπίζω κάποτε να είμαστε σε θέση να απαντήσουμε στα παραπάνω με συγκεκριμένα
ανθρώπινα παραδείγματα. Μέχρι τότε, θα πρέπει όλοι, ως χώρα και ως άνθρωποι να
βρούμε ξανά το βηματισμό μας. Να αποκτήσουμε την ιστορική μνήμη που μερικοί μάταια
προσπαθούν να τη διαγράψουν και να πάψουμε να συμπεριφερόμαστε σαν “ακροατές
των έργων και θεατές των λόγων” όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ο μεγάλος
ιστορικός Θουκυδίδης.
Κυρίες και κύριοι
Στην εποχή μας, που ο εθελοντισμός και η αυτοθυσία φαντάζουν σαν μακρινές
αναμνήσεις η παρουσίαση της σύντομης ζωής του Καπετάν Μιχάλη Μελαδάκη αποτελεί
αναγκαιότητα και παράδειγμα για όλους. Με την πάροδο του χρόνου οι ήρωες αυτοί
προσλαμβάνουν την έννοια του κειμηλίου, των ηθικών θησαυρών που δείχνουμε με
υπερηφάνεια και με ικανοποίηση ότι είναι δικά μας, αναφαίρετα κεφάλαια, απαράγραπτοι
τίτλοι τιμής για τις οικογένειές μας και την Πατρίδα, φωτεινά παραδείγματα για τους
απογόνους. Ας φυλάξουμε λοιπόν τους θησαυρούς μας. Το απαιτούν αυτοί που
έπαιξαν αυτό το ιλιγγιώδες παιχνίδι με τη ζωή και το θάνατο, αυτοί που χόρεψαν με το
χάρο και τραγούδησαν με τη δόξα.
Με αυτή την υποθήκη και με αισθήματα βαθύτατου χρέους και σεβασμού στη μνήμη
του, θ’ αποκαλύψουμε σε λίγο τον ανδριάντα του και θα τον παραδώσουμε, τόσο στην
παρούσα όσο και στις επερχόμενες γενεές, για να αποτελεί σύμβολο εθελοντισμού,
αυτοθυσίας, αγωνιστικότητας και προσήλωσης στις αρχές τού Δικαίου και της Πίστεως στα
Ιδεώδη της Πατρίδας και της Ελευθερίας!
Και από αυτό το σημείο ο καπετάν Μιχάλης Μελαδάκης θα στέλνει το μήνυμα που
περιέχεται στο επίγραμμα που συνέταξε ο απόγονός του Ιωάννης Μελαδάκης και είναι
σκαλισμένο στο βάθρο του ανδριάντα του:
«Στου Μίνωα τη γη, ξένε, σαν πας
και το τραγούδι ακούσεις του ριζίτη,
πες τους στην Κορυτσά απόμεινα,
φρουρός στην Ήπειρο, τιμή στην Κρήτη».
Σας ευχαριστώ πολύ.

Σταύρος Δερματάς
Ιωάννινα 25 Μαΐου 2013

Ομιλία Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου
Στην Ακαδημία Αθηνών την 24ην Μαΐου 2013
Στα πλαίσια Ημερίδος του Ελληνικού Ινστιτούτου
Στρατηγικών Μελετών
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ.
ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΑΣ
ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ
Εισέρχομαι στο θέμα με την όποια αντικειμενικότητα μπορεί να έχει ένας
ανησυχών Έλληνας, ο οποίος μέσω της κοινής λογικής αντιλαμβάνεται το ανορθόδοξο της πορείας του έθνους μας. Και αναφέρομαι στην κοινή λογική, διότι η λογική
μου είναι αυτή του απλού πολίτου και όχι η περίπλοκη και ελιγματώδης ενός
εδραιωμένου θεσμικού.
Όπως η συντριπτική πλειονότης των Ελλήνων, έτσι κι εγώ αντιλαμβάνομαι,
ότι η Ελλάδα απειλείται. Και η κοινή μου λογική διατελεί εν συγχύσει: γιατί η Ελλάδα απειλείται; Γιατί; Επειδή η Ελλάδα νοσεί! Και η απειλή προέρχεται πρωτίστως
από τον ίδιο της τον εαυτό. Και πώς είναι δυνατόν; Είναι. Ας ιδούμε τα συμπτώματα.
Η Ελληνική οικονομία ασθενεί. Ο ανταγωνισμός και η διαμάχη για την
ικανοποίηση ασυγκράτητων επιδιώξεων οδηγούν σε μία διάσταση, όπου η οικονομία
αφήνεται στην λειτουργία της αήθους αγοράς. Η ίαση δεν αναμένεται από τις στρατιές των οικονομολόγων, οι οποίοι συζητούν ατερμόνως πλην αποφεύγουν επιμελώς
να προτείνουν λύσεις ουσίας, λύσεις αποτελεσματικές, με τις οποίες η Ελλάδα θα
μπορούσε να επαναποκτήσει την οικονομική της υγεία.
Το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι οικονομικό. Είναι πολιτικό. Το κράτος οφείλει να προσαρμόσει τις παρεμβάσεις με συνειδητό συντονισμό για την ανάπτυξη της
πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής, που είναι άλλωστε και στα πλαίσια των
δυνατοτήτων της χώρας.
Η οικονομία της Ελλάδος θα εισέλθει σε υγιή πορεία, όταν αναληφθεί υπεύθυνη πολιτική αντιμετώπιση, η οποία θα διακρίνεται από αυξημένη πολιτική και
κυρίως εθνική συνείδηση. Άλλως δεν προοιωνίζεται καμμία ανάκαμψη.
Άλλη απειλή. Το δημογραφικό. Δεν αμφιβάλλω και ουδείς εκ των παρόντων
αμφιβάλλει, ότι η δημογραφική μας νόσος οφείλεται σε αριθμό φθινουσών παραμέτρων, όπως είναι η ομογονία, η ομοφυλία, η ομοεθνία, η ομοφυΐα και η ομοείδεια.
Τώρα, όσο ποτέ άλλοτε η Ελληνική Πολιτεία οφείλει να εγκύψει με περισσή σοβαρότητα στο σύμπτωμα. Και επί πλέον πρέπει να λάβει θέση φυλάξεως έναντι του
φαινομένου της παγκοσμίου ανακατανομής των πληθυσμών, διότι η χωρητικότητά
μας είναι ησσόνων δυνατοτήτων και ανοχών. Και όχι μόνον. Πρέπει να λάβει υπ’
όψιν και την σκόπιμη και κατευθυνόμενη διεισδυτική πρακτική των ομόρων λαών
που μαζί με τους λοιπούς, ανεξέλεγκτα εισρέοντες, συστήνουν ένα υπομόχλιο ανατροπής της μέχρι προ τινος γνωστής μας ελληνικής τάξεως δημογραφικών και πληθυσμικών πραγμάτων.
1

Άλλο σύμπτωμα υποτροπιαζούσης νόσου. Τα πολιτισμικά. Οι Έλληνες ενώ
έχουν την πλουσιότερη πολιτισμική κληρονομιά συμπεριφέρονται κατά τρόπο, ο
οποίος αντιβαίνει σε ορισμούς, που διαβεβαιώνουν, πιστοποιούν και προσεπικυρώνουν την πολιτισμική ανέλιξη. Οι θεσμοί και η παιδεία γίνονται αθύρματα προοδευτικών θεωριών ή πραγματιστικών και αποδομιστικών στόχων. Αν μη τι άλλο τουλάχιστον οι Έλληνες θα μπορούσαν να εργάζονται για την διαφύλαξη της κληρονομιάς
στην κατάσταση που την παρέλαβαν. Από την άλλη χαρακτηριστική είναι η ανοχή
μας στην πολιτισμική ρυμούλκηση από αλλοτρίους παράγοντες που συντελούν στην
πολιτισμική μας αλλοίωση. Αποδεχόμεθα την πολιτισμική παγκοσμιοποίηση χωρίς
αντίρρηση. Τούτο όμως δεν είναι άλλο τι από μία καθαρά οικονομική παγκοσμιοποίηση, η οποία επιδρά δραματικά στην αλλοίωση των βιοθεωρικών στοιχείων, που
χαρακτηρίζουν μία κοινωνία δεδοκιμασμένων αξιών. Δεχόμεθα με απαθές ανασήκωμα των ώμων μας την μουσουλμανοποίηση του ακραιφνούς ελληνικού ανθρωπολογικού και νυν χωροχρονικά αποστασιοποιημένου κοινωνικού τοπίου.
Και κάτι καινούργιο. Η ζωή μας μολύνθηκε από Σουλεϊμανίαση. Πολλαπλά
είναι τα τρυπήματα από τις ενέσεις κατωτεροποίησης που δέχεται ο οργανισμός μας.
Κι όμως, η Ελληνική Πολιτεία θα μπορούσε με βάση την διαισθητική προσέγγιση, την τεχνοκρατική συνδρομή και την τεχνολογική υποστήριξη να επανέλθει
στην εξέταση, αξιολόγηση και εκμετάλλευση της εκχωρουμένης και παγκοσμίως
σεβαστής πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να
υπερηφανευτούμε, ότι είμαστε συντελεστές μιας διαρκούς ελληνικής ηγεμονικής πολιτισμικής παρουσίας στον υφήλιο πολιτισμικό κόσμο.
Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι. Η Αθήνα παγκόσμια πολιτισμική πρωτεύουσα. Η Σπάρτη οικουμενικός οδηγός αρετών. Οι Θερμοπύλες, ο Μαραθώνας, η
Σαλαμίνα, οι Πλαταιές: πλανητικά μουσεία αποδείξεως της δυνάμεως της ανθρώπινης θέλησης.
Η ομοεργία των συγχρόνων υπευθύνων στο «μεγάλα πράττειν» θα προίκιζε
την Ελλάδα με την αίγλη, που τούτη την ώρα έχει την απόλυτο ανάγκη της. Συνεπώς
η αδιαφορία μας για την διατήρηση της συνεχείας του ελληνικού μας πολιτισμού ισοδυναμεί με μία εκ των έσω απειλή.
Μία άλλη απειλή είναι και η τάση προς αμεθεξία περί τα θρησκευτικά. Ας το
χαρακτηρίσουμε ως το ηθικο-κοινωνικόν αδιάθετον. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι
αναδυόμενη θρησκεία είναι ο ατομισμός, όπου το ανθρώπινο υποκείμενο περιβάλλεται με ιερότητα και αντιπαρατίθεται σε κάθε εθνικό και κοινωνικό συμφέρον. Και
το συλλογικό συμφέρον, ως φυσικόν απαιτεί μείωση του ατομισμού. Ο αύξων αυτός
αθεϊσμός και ο αγνωστικισμός μπορεί να συνιστούν ένα πνευματικό αυτοπροσδιορισμό αλλά δεν παύουν να είναι καταλύτες εξοφλήσεως της ελληνικής κοινωνικής
ομοειδείας. Απέναντι η εκκλησία στέκεται αδέξια και σαστισμένη ένεκα του φρενήρους ρυθμού των κοινωνικών μεταλλαγών επί παραδόσεων, πίστεως και δοξασιών.
Επιδεικνύει αδυναμία προβολής μιας ισχυράς θρησκευτικής επιχειρηματολογίας, εμπρός στην ρευστότητα πεποιθήσεων. Οι πεπαιδευμένοι αιτιώνται την απουσία πνευματικών ερεθισμάτων. Οι ενδείξεις μαρτυρούν κοινωνικο-πνευματική απορρύθμιση.
Παρά ταύτα, ο ιστός της πίστεως των Ελλήνων παραμένει εκείνος, ο οποίος
έχει διαμορφωθεί από την παράδοση. Ο άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη να πιστεύει
2

σε κάτι, διότι άλλως θα καθίστατο εκμεταλλεύσιμος ύλη των φορέων του θρησκευτικού μηδενισμού, του κοινωνικού ρεφορμισμού, ακόμη και του αφελληνισμού, όπερ
και ολέθριον για την δική μας ανάδελφο φυλετική ομάδα, η οποία θέλει και πρέπει να
έχει ένα εθνικο-κοινωνικό προσανατολισμό. Ας παραδειγματισθούμε από το Islam.
Ας ιδούμε την ακμαιότητα των μουσουλμάνων και την έφεσή τους να καλύπτουν τα
κενά εκείνα, όπου δεν υπάρχουν άμυνες, οι οποίες να εγγυώνται την ακεραιότητα της
οντότητας, που εκπροσωπούν.
Στην Ελλάδα σήμερα ακόμη και ένας κοινός νους, πολλώ δε μάλλον ένας
προσεκτικός αναλυτής θα παρατηρήσει, ότι στους θεσμούς υπάρχουν κενά. Κενά σε
προσδοκώμενη σοφή ηγεσία. Σε πρόσφορο διαχείριση της οικονομίας. Στην εκτίμηση
της σοβαρότητος του ρόλου των ενόπλων δυνάμεων στην ασφάλεια της χώρας.
Γενικά θα διαπιστώσει χρεωκοπία των αξιών.
Λέει ο Arnold Toynbee στο βιβλίο του «Η Σπουδή της Ιστορίας», ότι όταν τα
σύνορα μιας κοινωνίας ανωτέρου πολιτισμού και μιας άλλης κατωτέρου τοιούτου
παύσουν να προχωρούν, η πλάστιγξ δεν σταθεροποιείται αλλά θα κλίνει υπέρ της
καθυστερημένης κοινωνίας, η οποία κατά τεκμήριον, διακρίνεται από σφρίγος.
Εδώ σήμερα καθιστάμεθα μάρτυρες μιας περίπου ομοίας αντιπαραβολής κοινωνικών οντοτήτων. Η Ελλάς, η κάποτε πηγή του πνευματικού φωτός, σήμερα δείχνει κατάκοπος και παρητημένη. Ακόμη και από την στοιχειώδη μέριμνα της αυτασφαλίσεως. Δεν φαίνεται να γνωρίζει τον τρόπο να αμυνθεί. Απλά ελπίζει, σε δημιουργία συνθηκών ανασυντάξεως για μια πολιτικοκοινωνική επιστροφή. Μία επιστροφή με διεκδικήσεις. Η -επί των ημερών μας- στάση της πολιτικής ηγεσίας, όταν
διατείνεται, ότι η Ελλάς ουδέν διεκδικεί δεν στοιχειοθετεί ένα διπλωματικό ή διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Αντιθέτως αποκαλύπτει αδυναμίες του συστήματος της
ελληνικής σκέψεως. Είναι ο αντικατοπτρισμός φοβικών συνδρόμων. Είναι η ανισχυρία δομών. Είναι η ηγεσιακή ισχνότης. Είναι το διπλωματικόν ευένδοτον. Είναι η
εκτελεστική ανικανότης. Είναι η άτοπος δικαιολογία των όσων αρμοδίων, που αποποιούνται υπευθυνότητα. Είναι η μοιρολατρική υποταγή ενός ολόκληρου λαού.
Σε ένα τέτοιο παρηκμασμένο μόρφωμα με κατεσταλμένη την πολεμική αρετή
και εμφανή την αδυναμία της αυτοβοήθειας και αμύνης, φυσικόν επόμενον είναι να
υπάρχουν διεκδικήσεις από τους ομόρους εις βάρος της αλλογενούς προς αυτούς
Ελλάδος. Και αυτές τις διεκδικήσεις οι γύρω μας τις προβάλλουν ανενδοίαστα.
Οι Αλβανοί ανεπίσημα μεν ουσιαστικά δε, διεκδικούν ολόκληρη την Ήπειρο
και μέρος της Δυτικής Μακεδονίας.
Οι Σκοπιανοί επίσημα και δεδηλωμένα διεκδικούν τον ελληνικό χώρο μέχρι
τον Όλυμπο.
Οι Βούλγαροι έχουν στον νού τους και όταν οι συγκυρίες αρμονιστούν, να
υλοποιήσουν την πάλαι ποτέ Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Ας θυμηθούμε και πρόσφατο δεδομένο σε χάρτη μελετωμένης ασκήσεως.
Ως προς τους Τούρκους, τι θα μπορούσαμε να πούμε; Γνωστές σε όλους οι
προθέσεις των Τούρκων, ως προς την Θράκη, το Αιγαίο, την Κύπρο.
Κι ας έχουμε στο νού μας και κάποια ενδεχόμενα.
Αν το αύριον της Ελληνο-Τουρκικής αντιπαραθέσεως καταλήξει σε μία σύγκρουση -ας πούμε- χαμηλής εντάσεως, τότε η στρατηγική με την παραδοσιακή της
3

σημασία θα παύσει να έχει εφαρμογή. Θα αποτελεί απλώς ένα ηλεκτρονικοποιημένο
παίγνιο του Γενικού Επιτελείου. Κάτι σαν άσκηση αυταπάτης. Και τούτο, διότι, μόλις
ξεκινήσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις κλασσικής μορφής θα ανοίξει ταυτόχρονα και
η αυλαία ενός θεάτρου προσθέτων επιχειρήσεων οπουδήποτε εντός Ελλάδος. Ανορθόδοξες ενέργειες, πάσης φύσεως τρομοκρατικά κτυπήματα και αριθμός ασυμμέτρων
εχθρικών προσβολών. Και οι εχθρικώς ενεργούσες ομάδες θα ενεργούν κάτω από
εχθρικές κατευθύνσεις. Θα δεχθούμε προκηρύξεις, διακηρύξεις και ίσως ανακηρύξεις. Ας φανταστούμε τη δράση ενός οργανωμένου UCC. Ας μην αγνοήσουμε
ενδεχόμενη διείσδυση Γκρίζων Λύκων συνεργαζομένων με εξοπλισμένες ομάδες της
μειονότητος της Θράκης. Θα υποστούμε προσβολές από ένοπλα αποσπάσματα
βορείων ομόρων διεκδικητών καθώς και άλλων ξένων ποινικού ενδιαφέροντος
συμμοριών. Θα γευτούμε τις φρικαλεότητες πεινασμένων λαθρομεταναστών. Και ας
μη παραλείψουμε τους φονταμενταλιστές ισλαμιστές. Ακόμη-ακόμη απειλή πρέπει να
λογισθεί και η εκδήλωση ασυμβάτων προς το δέον ενεργειών των βορειο-ελλαδιτών
προσφύγων, που θα κατευθυνθούν στο νότο προς εύρεση τροφής και στέγης και
εξασφάλιση της ταλαιπωρημένης υπάρξεώς των. Ας σκεφθούμε εν τέλει και τους
υπόλοιπους εμάς Έλληνες και τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας θα αντιδράσει στα
πλαίσια μιας αυτοάμυνας.
Και ας μη μου πει κάποιος: «μα τι λέτε κύριε. Δεν γίνονται πόλεμοι σήμερα».
Και ο κάθε σκεπτόμενος και σπουδαγμένος και υποψιασμένος και αυτός που
έχει επάρκεια και μπορεί και «βλέπει» το τι συμβαίνει στον κόσμο και αυτός που
αντιλαμβάνεται πράγματα, που δεν αντιλαμβάνονται οι πολλοί, θα σας πει, ότι «όσο
υπάρχουν άνθρωποι επί Γης, η ειρήνη θα σηματοδοτεί τα διαστήματα μεταξύ των
πολέμων». Και για να μην επιχειρηματολογούμε χρονοτριβώντας για να πεισθούμε
για πράγματα ευαπόδεικτα, ας καλέσουμε τους ανωτάτους υπευθύνους πολίτες αυτής
της χώρας να μας διαβεβαιώσουν, να μας εγγυηθούν, να μας υπογράψουν, ότι δεν
γίνεται πόλεμος και συνεπώς δεν χρειαζόμαστε τις ένοπλες δυνάμεις.
Η ευθύνη μιας τέτοιας δηλώσεως, ως φαίνεται καταλήγει σε πιθανή παραπομπή σε στρατηγικούς αναλυτές. Αλλά -ώ, του παραδόξου- τις απόψεις των οποίων
είναι πλέον ή βέβαιον, ότι ολίγιστα υιοθετούν.
Οι αναλυτές θα πουν, ότι σήμερα η κίνηση των κεφαλαίων είναι ένα όπλο
πανίσχυρο, που δεν γνωρίζει σύνορα κρατών και δεν ελέγχεται. Ότι τα ΔΣ των
πολυεθνικών εταιρειών διαθέτουν μεγαλύτερη δυναμική και αποφασιστικότητα από
τα πλείστα των υπουργικών συμβουλίων κρατικών οντοτήτων. Θα πουν, ότι όταν
συντρέξουν συμφέροντα των κρισίμων, των ανενδοιάστων και αποφασιστικών δυνάμεων, τότε θα βρεθούμε εκόντες άκοντες στο μέσον ενός πολέμου.
Και πόλεμοι είναι πολλών ειδών. Είναι οι πολιτισμικοί. Είναι οι θρησκευτικοί,
οι δημογραφικοί. Είναι οι των μεταναστευτικών κυμάτων. Είναι οι οφειλόμενοι στην
πείνα. Είναι οι πόλεμοι για το πετρέλαιο, για το νερό, το περιβάλλον, τα ναρκωτικά.
Είναι για τον έλεγχο της πληροφορίας. Είναι οι ΡΒΧ. Είναι οι πυρηνικοί, οι διαστημικοί. Είναι κι αυτοί εντός των άστεων. Είναι οι αποσχιστικοί, οι ποδοσφαιρικοί, οι
τουριστικοί. Είναι οι ασύμμετροι. Είναι πόλεμοι, που ο νους μας αδυνατεί να
προσδιορίσει.
4

Και τι λένε οι αναλυτές. Ότι για όλα τα ενδεχόμενα απαιτείται ύπαρξη
Εθνικής Στρατηγικής. Πρέπει να υπάρχει Εθνική Στρατηγική, όπως μας λέει ο
ναύαρχος Γρηγόριος Δεμέστιχας στο ομώνυμο -και χρήσιμο για τους κυβερνήτεςβιβλίο του, ώστε να ασκηθεί σωστή εξωτερική, οικονομοκοινωνική και αμυντική
πολιτική. Για να επιτευχθεί τούτο πρέπει να προσδιοριστούν τα εθνικά συμφέροντα.
Να διερευνηθεί το διεθνές περιβάλλον και οι σχέσεις μας με αυτό. Να αποτιμηθεί η
γεωστρατηγική θέση της χώρας. Να γίνει ρεαλιστική εκτίμηση απειλών και δυνατοτήτων ασφαλείας. Να συνδράμουν άπαντες οι εμπλεκόμενοι φορείς στο έργο της
κραταιώσεως της εθνικής ισχύος. Να πραγματοποιηθούν με τον ύψιστο βαθμό διορατικότητος συμπήξεις συμμαχιών. Να καλύπτονται άπαντες οι εθνικοί σκοποί μετά
από εκμετάλλευση καλών ιδεών ελιγμού για την αντιμετώπιση κρίσεων, κυρίως
σήμερα, όπου το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης έχει λάβει την μέγιστη δυναμική του,
επειδή στους θαλασσίους περί την χερσαία Ελλάδα χώρους υπάρχουν προσοδοφόρες
πηγές ενεργείας.
Και αυτές τις πηγές, τις δικές μας πηγές, τις καλοβλέπει ο Τούρκος. Ερμηνεύοντας τον υπουργό εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου αντιλαμβανόμεθα, ότι η Τουρκία ασκεί γεωπολιτική με σκοπό, την επιλεκτική ιεράρχηση
σχέσεων με τους γείτονες καθώς και την συμπιεστικά μονομερή αναβάθμιση του
ρόλου της σε επίπεδο περιφερειακό. Ως προς αυτό έχει και την στήριξη των ΗΠΑ,
που η Τουρκία γι’ αυτούς είναι κομβική χώρα στην συνδετική περιφέρεια Ευρώπης
και Μέσης Ανατολής.
Μια πιο προσεκτική ματιά μας οδηγεί σε αμφισβητήσεις, ως προς τις διακηρυσσόμενες καλές προθέσεις της Τουρκίας στον συγκεκριμένο αυτό χώρο συναντήσεως των τριών από τις πέντε ηπείρους. Η Τουρκία εκμεταλλεύεται περισσότερο
την Πολιτική Γεωγραφία, η οποία στην περίπτωσή της παραμετράται με τον υποβιβασμό της βούλησης των γειτνιαζουσών με αυτήν χωρών και με τον ταυτόχρονο
περιορισμό των διαθεσίμων επιλογών των κυβερνήσεων των γύρω χωρών.
Η Τουρκική πολιτική επί του προκειμένου είναι μία γεωπολιτική ψευδαίσθηση, μία Νταβουτόγλεια υποκρισία, μία στρατιωτική αιτιολογία και μία πολιτισμική βαρβαρότητα.
Αφού λοιπόν τα πράγματα είναι έτσι, ας ξεκινήσουμε κάνοντας αρχή από την
πολιτικο-στρατιωτική μελέτη της ουσίας της «αποτροπής» μέχρις ότου φθάσουμε στο
επίπεδο του ευαποδέκτως «διεκδικείν».

5

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful