‫ﻫﻮ‬

‫‪121‬‬

‫دﻳﻮان ﺳﻨﺎﺋﻲ‬
‫ﺣﻜﻴﻢ اﺑﻮاﻟﻤﺠﺪود ﺑﻦ آدم ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﺑﻜﻮﺷﺶ‪:‬‬
‫دﻛﺘﺮ ﻋﻠﻴﻤﺤﻤ‪‬ﺪ ﺻﺎﺑﺮي و رﻗﻴﻪ ﺗﻴﻤﻮري‬

‫و‬
‫روحاﷲ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪي‬

‫ﻓﻬﺮﺳﺖ‬
‫دﯾﺒﺎﭼﻪ ﺣﮑﯿﻢ ‪۹ .........................................................................................................................‬‬

‫ﻗﺼﺎﯾﺪ ‪۱۶ ...............................................................................................................................‬‬

‫اﯾﻦ ﺗﻮﺣﯿﺪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻏﺰﻧﲔ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ‪۱۷ ......................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح اﻣﲔ اﻟﻤﻠﺔ ﻗﺎﺿﯽ ﻋﺒﺪاﻟﻮدودﺑﻦ ﻋﺒﺪاﻟﺼﻤﺪ ‪۱۷ ......................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۲۰ ...............................................................................................................‬‬

‫در ﺗﻮﺣﯿﺪ ‪۲۰ .........................................................................................................................‬‬

‫در ﺗﻮاﺿﻊ اﻫﻞ ﺣﻖ ‪۲۲ ............................................................................................................‬‬

‫در ﺗﻔﺴﲑ ﭼﻨﺪ ﺳﻮره و ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم و ﻣﺪح ﻗﺎﺿﯽ ﻋﺒﺪاﻟﻮدود ‪۲۲ ....................................................‬‬
‫اﯾﻦ ﻗﺼﯿﺪه را ﻋﺎرف زرﮔﺮ در ﻣﺪح ﺳﻨﺎﯾﯽ ﮔﻔﺘﻪ ‪۲۵ ..........................................................................‬‬
‫در ﭘﺎﺳﺦ ﻗﺼﯿﺪۀ ﻋﺎرف زرﮔﺮ ‪۲۶ ................................................................................................‬‬

‫در ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم و ﻣﺪح ﻋﺎرف زرﮔﺮ ‪۲۷ ..................................................................................‬‬
‫در ﺷﻜﺎﯾﺖ روزﮔﺎر و ﺑﯽوﻓﺎﯾﯽ ﻣﺮدم ‪۳۰ ........................................................................................‬‬

‫در ﻣﻘﺎم اﻫﻞ ﺗﻮﺣﯿﺪ ‪۳۱ ............................................................................................................‬‬

‫در ﻧﺼﯿﺤﺖ و ﺗﺮك ﺗﻤﻠﻖ از ﺧﻠﻖ ﮔﻮﯾﺪ ‪۳۳ ....................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﻗﺎﺿﯽ ﯾﺤﯿﺎ ﺻﺎﻋﺪ ‪۳۴ .................................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺳﯿﺪ ﻋﻤﯿﺪ ﺳﯿﺪاﻟﺸﻌﺮاء اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﻣﺤﻤﺪﻧﺎﺻﺮﻋﻠﻮی ‪۳۵.............................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۳۷ .............................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﺴﻌﻮدﻋﻠﯽﺑﻦ اﺑﺮاﻫﯿﻢ ‪۳۸ ....................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه از زﺑﺎن او ‪۴۰ .................................................................................................‬‬

‫اﯾﻦ ﻗﺼﯿﺪه را اﻣﺎم ﻋﻠﯽﺑﻦ ﻫﯿﺼﻢ در ﻣﺪح ﺳﻨﺎﯾﯽ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪۴۱ ...........................................................‬‬
‫در ﺟﻮاب ﻗﺼﯿﺪۀ ﻋﻠﯽﺑﻦ ﻫﯿﺼﻢ‪۴۱ .............................................................................................‬‬

‫در ﻣﺬﻣﺖ اﻫﻞ روزﮔﺎر ‪۴۲ .........................................................................................................‬‬

‫در ﺳﺘﺎﯾﺶ ﺳﻠﻄﺎن ﺳﻨﺠﺮ ‪۴۴ ......................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﻗﺎﺿﯽ ﻋﺒﺪاﻟﻮدود ﻏﺰﻧﻮی ‪۴۵ ..........................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۴۶ ..............................................................................................................‬‬
‫ﻫﺮﭼﻪ ﺣﻖ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﯽﺣﺠﺖ و ﺑﺮﻫﺎن ﻧﯿﺴﺖ ‪۴۶ .................................................................................‬‬
‫ﻣﺪح ﯾﻮﺳﻒﺑﻦ اﺣﻤﺪ ﻣﺴﻌﻮدﺷﺎه ‪۴۸............................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح دوﻟﺘﺸﺎه ﻏﺰﻧﻮی و ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۴۹ ........................................................................................‬‬

‫در ﺗﻌﻠﯿﻢ ﻃﯽ ﻃﺮﯾﻖ ﻣﻌﺮﻓﺖ ‪۵۰ ...................................................................................................‬‬

‫در دل ﻧﺒﺴﱳ ﺑﻪ ﻣﻬﺮ دﻧﯿﺎ ‪۵۱ ......................................................................................................‬‬
‫در ﺳﺘﺎﯾﺶ ﺷﻌﺮ ﺧﻮﯾﺶ ﮔﻮﯾﺪ‪۵۱ .................................................................................................‬‬
‫‪۲‬‬

‫در ﺻﻔﺖ ﻣﻌﺸﻮق روﺣﺎﻧﯽ و ﺗﺠﻠﯿﺎت ﻧﻮراﻧﯽ ‪۵۳.............................................................................‬‬

‫ﻧﺎﻣﮥ اول ‪۵۴ .........................................................................................................................‬‬
‫ﻧﺎﻣﮥ دوم ‪۵۵ .........................................................................................................................‬‬
‫ﻧﻈﻢ ‪۵۵ ...............................................................................................................................‬‬
‫ﺟﻮاب ﻧﺎﻣﮥ ﺑﺰرﮔﺎن ‪۵۷............................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﺣﻜﯿﻢ اﺑﻮاﻟﺤﺴﻦ ﻋﻠﯽﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪﻃﺒﯿﺐ ‪۵۷..................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﻤﯿﺪ ﺛﻘﺔاﻟﻤﻠﻚ‪ ،‬ﻃﺎﻫﺮ ‪۵۹ .....................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح اﻣﲑ ﺑﺎر ﺳﻠﻄﺎن ‪۶۱ .......................................................................................................‬‬

‫ﺳﺨﻨﯽ از ﻣﲑاث اﺳﺘﺎدان ‪۶۳.....................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۶۳..............................................................................................................‬‬

‫در زﻫﺪ و ﻣﻮﻋﻈﻪ ‪۶۴ ...............................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح اﻣﻴﺮاﺳﻤﺎﻋﻴﻞﺑﻦ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ‪۶۴ .............................................................................................‬‬
‫در اﺳﺘﻐﻨﺎي ﻣﻌﺸﻮق ﻃﻨﺎز و وﻓﺎي ﻋﺎﺷﻖ ‪۶۵ ...................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۶۶ ..............................................................................................................‬‬
‫در ﺗﻐﻴﻴﺮ اﺣﻮال ﻣﺮدم و دﮔﺮﮔﻮﻧﻲ روزﮔﺎر‪۶۷...................................................................................‬‬
‫در وﺻﻒ ﺑﻬﺎر ‪۶۸..................................................................................................................‬‬

‫ﻃﻌﻨﻪ ﺑﺮ ﻋﻠﻤﺎي دﻧﻴﺎﺟﻮ ‪۶۹ ........................................................................................................‬‬
‫و اﻳﻀﺎً در ﻣﺬﻣﺖ دﻧﻴﺎﺟﻮﻳﺎن ‪۷۰ .................................................................................................‬‬

‫اﻳﻦ ﺷﻌﺮ را ﺣﻜﻴﻢ ﺳﻨﺎﻳﻲ در ﭘﺎﺳﺦ ﻳﻜﻲ از ﺷﻌﺮا ﮔﻔﺘﻪ ‪۷۱ ...................................................................‬‬

‫آن ﺷﺎﻋﺮ اﻳﻦ ﺷﻌﺮ را در ﭘﺎﺳﺦ ﺣﻜﻴﻢ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪۷۱ ......................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۷۲ ..............................................................................................................‬‬
‫در ﻣﺬﻣﺖ دﺷﻤﻨﺎن و ﺟﺎﻫﻼن ‪۷۳ ...............................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺳﻴﻒاﻟﺤﻖ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻨﺼﻮر ‪۷۴..........................................................................................‬‬

‫در ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم و اﺻﺤﺎب ﭘﺎك او ‪۷۴....................................................................................‬‬

‫در ﻣﺬﻣﺖ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺟﻮﻳﻲ ‪۷۵......................................................................................................‬‬
‫از راه ﭘﺮ ﻣﺨﺎﻓﺖ ﻋﺸﻖ ﮔﻮﻳﺪ ‪۷۶.................................................................................................‬‬

‫ﻧﻪ ﻫﺮﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر رود ﻣﻮﺳﻲ ﻋﻤﺮان ﺷﻮد ‪۷۶....................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﻧﺎﺻﺢاﻟﻤﻠﻚ ﻛﻤﺎلاﻟﺪﻳﻦ ﺷﻴﺦاﻟﺤﺮﻣﲔ ﺧﻄﻴﺐ ﻧﻮآﺑﺎدي ‪۷۷ .......................................................‬‬

‫در ﻋﺰّت ﻋﺰﻟﺖ و ﻗﻨﺎﻋﺖ ﮔﻮﻳﺪ ‪۷۹ ..............................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۷۹ ..............................................................................................................‬‬

‫ﻣﻮﻋﻈﻪ در اﺟﺘﻨﺎب از ﻏﺮور و ﻛﱪ و ﺣﺮص ‪۸۰ ................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﻋﻠﻲﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻃﺒﻴﺐ ‪۸۴................................................................................................‬‬
‫ﻣﻮﻋﻈﻪ و ﻧﺼﻴﺤﺖ در اﺟﺘﻨﺎب از زﺧﺎرف دﻧﻴﺎ ‪۸۵............................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۹۰...............................................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﻳﻮﺳﻒﺑﻦ ﺣﺪادي ‪۹۱ ...................................................................................................‬‬
‫‪۳‬‬

‫در ﻣﺪح اﺑﻮاﻟﻤﻌﺎﱄ ﻳﻮﺳﻒﺑﻦ اﺣﻤﺪ ‪۹۲ ........................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ اﺑﻮﻧﺼﺮ ﻣﻨﺼﻮر ﺳﻌﻴﺪ ‪۹۶ ......................................................................................‬‬
‫در ﺗﻌﺰﻳﺖ ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﺴﻌﻮد و ﺗﻬﻨﻴﺖ ﻓﺮزﻧﺪ او ﺧﻮاﺟﻪ اﺣﻤﺪ ‪۹۸ ..............................................................‬‬
‫ﻣﻨﺎﻗﺸﮥ ﻣﺮد دﻫﺮي ﺑﺎ ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ‪۹۹ .................................................................................................‬‬

‫در ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻣﺮدان ﺑﻪ اﺣﱰاز از زﻧﺎن دﻟﻔﺮﻳﺐ ‪۱۰۱...............................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۱۰۲ .............................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺗﺎجاﻟﻌﺼﺮ ﺣﺴﻦ ﻋﺠﺎﻳﺒﻲ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ ﺣﺴﻦ زﺷﺖ‪۱۰۴ .............................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﺤﻤﺪﺑﻦ ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﻤﺮ ‪۱۰۵ ....................................................................................‬‬
‫در ﺗﻬﻨﻴﺖ ﺻﻠﺢ ﺧﻮاﺟﻪ اﻣﺎم ﻣﺤﻤﺪﻣﻨﺼﻮر و ﺳﻴﻒاﻟﺤﻖ ﺷﻴﺦاﻻﺳﻼم ‪۱۰۷ ...............................................‬‬
‫در اﻧﺪرز ﻃﺎﻫﺮﺑﻦ ﻋﻠﻲ ﺛﻘﺔاﻟﻤﻠﻚ ‪۱۰۹ ...........................................................................................‬‬

‫در وﺣﺪاﻧﻴﺖ ذات ﺑﺎري ‪۱۱۰ ......................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺳﺮﻫﻨﮓ ﻋﻤﻴﺪﻣﺤﻤﺪﺧﻄﻴﺐ ﻫﺮوي ‪۱۱۱ ..............................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح اﺑﻮﻋﻤﺮ ﻋﺜﻤﺎن ﻣﺨﺘﺎري ﺷﺎﻋﺮ ﻏﺰﻧﻮي ‪۱۱۳ ...........................................................................‬‬

‫ﺗﺄﻣﻞ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﱳ و راز و ﻧﻴﺎز ﺑﺎ ﭘﺮوردﮔﺎر ‪۱۱۴ .................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﻣﺴﻌﻮدﺑﻦ اﺑﻮاﻟﻔﺘﺢ ‪۱۱۶ ..................................................................................................‬‬

‫در ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻃﻲ ﻃﺮﻳﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ‪۱۱۷ ...............................................................................................‬‬

‫در اﻧﺪرز و ﺗﺮﻏﻴﺐ در ﻃﺮﻳﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ‪۱۱۸ ......................................................................................‬‬

‫اﻳﻦ ﻗﺼﻴﺪه را ﻫﻢ ﻫﻨﮕﺎم اﻗﺎﻣﺖ در ﺳﺮﺧﺲ ﺳﺮوده ‪۱۲۰ .....................................................................‬‬
‫در ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻗﺎﺿﻲ اﺑﻮاﻟﱪﻛﺎتﺑﻦ ﻣﺒﺎرك ﻓﺘﺤﻲ‪۱۲۱ ............................................................................‬‬
‫در ﻧﻜﻮﻫﺶ اﺻﺤﺎب دﻋﻮا ‪۱۲۳ .................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۱۲۵ .............................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﻗﺎﺿﻲ اﺑﻮﻟﻔﺘﺢ ﺑﺮﻛﺎتﺑﻦ ﻣﺒﺎرك ‪۱۲۶ ..................................................................................‬‬
‫در ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻳﻜﻲ از ﺑﺰرﮔﺎن ‪۱۲۷..................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺳﺮﻫﻨﮓ اﻣﻴﺮﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮوي ‪۱۲۸........................................................................................‬‬
‫ﺷﻜﺎﻳﺖ از دﮔﺮﮔﻮﻧﻲ ﺣﺎل روزﮔﺎر ‪۱۲۹ ..........................................................................................‬‬

‫در ﺑﻴﺎن ﻋﺰّت و ﺟﻼل ذات اﻗﺪس اﻟﻬﻲ ‪۱۳۰ ..................................................................................‬‬
‫در ﻧﻜﻮﻫﺶ دﻧﻴﺎداران ‪۱۳۱ ........................................................................................................‬‬

‫درﺑﺎره ﻋﻠﻲﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻃﺒﻴﺐ ﻏﺰﻧﻮي ‪۱۳۲ .......................................................................................‬‬

‫در اﺳﺘﻐﻨﺎي ﻃﺒﻊ ﺧﻮﻳﺶ ﮔﻮﻳﺪ‪۱۳۳ ..............................................................................................‬‬

‫در ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم ‪۱۳۴ .........................................................................................................‬‬
‫در ﻧﻜﻮﻫﺶ و اﺑﺮاز ﻧﺎرﺿﺎﻳﻲ از ﺧﻮد ‪۱۳۵ .....................................................................................‬‬

‫در آرزوي ﻣﺮگ ‪۱۳۶ ...............................................................................................................‬‬
‫در اﺣﻮال ﺧﻮد ﮔﻮﻳﺪ ‪۱۳۷ .........................................................................................................‬‬

‫در ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم ‪۱۳۸ .........................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح اﻣﺎم زﻛﻲاﻟﺪﻳﻦﺑﻦ ﺣﻤﺰۀ ﺑﻠﺨﻲ و ﻧﻜﻮﻫﺶ ﺧﻮاﺟﻪ اﺳﻌﺪ ﻫﺮوي ‪۱۳۹ ...........................................‬‬
‫‪۴‬‬

‫در ﻣﻮﻋﻈﻪ و ﻧﺼﻴﺤﺖ اﺑﻨﺎي زﻣﺎن ‪۱۴۲ ..........................................................................................‬‬

‫در ﺻﻔﺎت ذات اﻗﺪس ﺑﺎري ‪۱۴۳ ...............................................................................................‬‬
‫در اﺷﺘﻴﺎق ﻛﻌﺒﻪ و ﺳﻔﺮ ﺣﺞ ‪۱۵۰ ..................................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﻼءاﻟﺪﻳﻦ اﺑﻮﻳﻌﻘﻮب ﻳﻮﺳﻒﺑﻦ اﺣﻤﺪ ﺣﺪادي ﺷﺎﻟﻨﻜﻲ ﻏﺰﻧﻮي ‪۱۵۱ ..................................‬‬

‫و اﺑﻮاﻟﻤﻌﺎﱄ اﺣﻤﺪﺑﻦ ﻳﻮﺳﻒ ‪۱۵۱ ...............................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح اﻣﲔاﻟﺪﻳﻦ رازي ‪۱۵۳ ....................................................................................................‬‬

‫ﻣﻌﺮوﰲ ﺑﻮد زن ﺳﻠﻴﻄﻪاي داﺷﺖ او را ﺑﻪ ﻗﺎﺿﻲ ﺑﺮده ﺑﻮد ‪۱۵۵ ............................................................‬‬

‫و رﻧﺞ ﻣﻲﻧﻤﻮد در ﺣﻖ وي ﮔﻮﻳﺪ ‪۱۵۵ ..........................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻜﲔ ﺑﻐﺮاﺧﺎن ‪۱۵۶ .............................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺳﺮﻫﻨﮓ ﻣﺤﻤﺪﺑﻦ ﻓﺮج ﻧﻮآﺑﺎدي ‪۱۵۸ ................................................................................‬‬

‫در ﻧﻌﺖ اﻣﺎم ﻫﺸﺘﻢ)ع( ‪۱۵۹......................................................................................................‬‬

‫در ﭘﺎﺳﺦ ﭘﺮﺳﺶ ﺳﻠﻄﺎن ﺳﻨﺠﺮ درﺑﺎرۀ ﻣﺬﻫﺐ ‪۱۶۴ ...........................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﻌﲔاﻟﺪﻳﻦ اﺑﻮﻧﺼﺮ اﺣﻤﺪﺑﻦ ﻓﻀﻞ ﻏﺰﻧﻮي‪۱۶۶ ............................................................‬‬

‫در ﻧﻌﺖ ﻋﻠﻲ)ع( ‪۱۷۰ .............................................................................................................‬‬
‫ﻣﻮﻋﻈﻪ در وﺻﻮل ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻻﻫﻮت ‪۱۷۱ ..........................................................................................‬‬

‫در ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻋﻠﻲﺑﻦ ﺣﺴﻦ ﺑﺤﺮي ‪۱۷۳ ...........................................................................................‬‬

‫دﻋﻮت ﺑﻪ آزادﮔﻲ و ﻋﺪاﻟﺖﺧﻮاﻫﻲ ‪۱۷۵ .......................................................................................‬‬
‫ﻣﻨﻊ ﻛﱪ و ﻏﺮور و ﻣﺬﻣّﺖ دﻧﻴﺎ‪۱۷۵ ...............................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﻧﺼﺮاﻟﻠﱣﻪﺑﻦ داود ﺳﺮﺧﺴﻲ‪۱۷۶ .........................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﻋﻠﻲﺑﻦ ﺣﺴﻦ ‪۱۷۷ .......................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۱۷۸ ............................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﻗﺎﺿﻲ ﻧﺠﻢاﻟﺪﻳﻦ ﺣﺴﻦ ﻏﺰﻧﻮي ‪۱۷۹ .................................................................................‬‬

‫در ﻧﻜﻮﻫﺶ ﺣﺮص و ﻫﻮي و ﻫﻮس ‪۱۸۰ ........................................................................................‬‬
‫در ﺣﻜﻤﺖ و ﻣﻮﻋﻈﺖ ‪۱۸۲.......................................................................................................‬‬
‫در ﺗﻤﺠﻴﺪ و ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺣﻀﺮت ﺑﺎري ‪۱۸۳ .........................................................................................‬‬

‫در ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺧﻮاﺟﻪ اﺳﻌﺪ ﻫﺮوي ‪۱۸۴ ............................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۱۸۷ ............................................................................................................‬‬

‫در ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم )ع( ‪۱۸۷ ...................................................................................................‬‬

‫دﻋﻮت ﺑﻪ زﻫﺪ و ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺳﻴﺪ ﻓﻀﻞاﻟﻠﱣﻪ ‪۱۸۸ ..................................................................................‬‬

‫از زﺑﺎن ﻣﻨﺠﻢ ﻣﺎوراءاﻟﻨﻬﺮﻛﻪ ﺗﻘﻮﻳﻢ آورده ﺑﻮد ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ‪۱۸۸ ..............................................................‬‬
‫ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺧﻮاﺟﻪ ﻗﻮاماﻟﺪﻳﻦ اﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻢ‪۱۸۹ ...................................................................................‬‬

‫در ﻣﺮﺛﻴﮥ ﺗﺎجاﻟﺪﻳﻦ اﺑﻮﺑﻜﺮ ‪۱۹۲ ...................................................................................................‬‬

‫درﻳﻐﺎ ﮔﻮﻳﻲ از ﻧﺎاﻫﻠﻲ روزﮔﺎر ‪۱۹۳ ..............................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۱۹۵.............................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﺮداﻧﺸﺎه ‪۱۹۶....................................................................................................‬‬
‫‪۵‬‬

‫در ﻣﺮاﺗﺐ ﻣﻘﺎم اﻧﺴﺎن ‪۱۹۷ .......................................................................................................‬‬

‫ﻣﻮﻋﻈﻪ در ﺗﻬﻴﮥ ﺗﻮﺷﮥ آﺧﺮت ‪۱۹۸ ................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ﭘﺴﺮ ﻣﺴﻌﻮد ﺷﺎه ‪۱۹۹ ..........................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ اﺑﻮﻳﻌﻘﻮب ﻳﻮﺳﻒﺑﻦ اﺣﻤﺪ ‪۲۰۱ ..............................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح اﺣﻤﺪ ﻋﺎرف زرﮔﺮﮔﻮﻳﺪﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﺞ رﻓﺖ از ﺑﻠﺦ و ﺣﺞ ﻧﻴﺎﻓﺖ ‪۲۰۲ ...............................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ اﻳﺮاﻧﺸﺎه ‪۲۰۵ .....................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ﭘﺴﺮ ﻣﺴﻌﻮد ﻏﺰﻧﻮي ‪۲۰۶ ......................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۲۰۷ .............................................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺷﺮفاﻟﻤﻠﻚ اﻣﻴﺮ زﻧﮕﻲ ﻣﺤﺴﻦ ‪۲۰۷ ...................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺗﺎجاﻟﺪﻳﻦ اﺑﻮاﻟﻔﺘﺢ اﺻﻔﻬﺎﻧﻲ ‪۲۰۹ .....................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﻤﻴﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢﺑﻦ ﻋﻠﻲﺑﻦ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﺴﺘﻮﰲ ‪۲۱۰ ..............................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۲۱۲ .............................................................................................................‬‬

‫در ﻧﻜﻮﻫﺶ ﺑﺰرﮔﺎن زﻣﺎن و ﻣﺪح اﺑﻮﻧﺼﺮ اﺣﻤﺪ ﺳﻌﻴﺪ ‪۲۱۷..................................................................‬‬

‫ﺗﻮﺻﻴﻒ روح در ﺑﺪن ‪۲۱۹ ........................................................................................................‬‬
‫درﻳﻐﺎ ﻛﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ‪۲۲۱ .............................................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح اﺑﻮﺑﻜﺮﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ‪۲۲۳ ...................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۲۲۹.............................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۲۲۹.............................................................................................................‬‬
‫اﻳﻦ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﻴﺖ را ﻓﻀﻞﺑﻦ ﻳﺤﻴﻲﺑﻦ ﺻﺎﻋﺪ ﻫﺮوي ﺑﻪ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎد و در آن درﺧﻮاﺳﺖ دﻳﺪارﻛﺮد ‪۲۳۰ ...........‬‬

‫در ﺟﻮاب ﺷﻌﺮ ﻓﻀﻞﺑﻦ ﻳﺤﻴﻲ و ﻋﺬرﺧﻮاﻫﻲ از رﻓﱳ و ﻣﻨﻊ ﺻﺎﻋﺪ از آﻣﺪن ‪۲۳۰ ........................................‬‬

‫ﻏﺰﻟﻴﺎت ‪۲۳۱ ............................................................................................................................‬‬

‫رﺑﺎﻋﻴﺎت ‪۳۶۵ ...........................................................................................................................‬‬
‫ﺗﺮﻛﻴﺐﺑﻨﺪ ‪۴۱۸ ..........................................................................................................................‬‬

‫ﺗﺮﺟﻴﻊ ﺑﻨﺪ ‪۴۱۸ .........................................................................................................................‬‬
‫ﻣﺴﻤﻂ ‪۴۱۸ .............................................................................................................................‬‬

‫ﺗﺮﻛﻴﺐ ﺑﻨﺪ ﻣﻮﺷﺢ در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ اﻣﺎم ﻣﺤﻤﺪﺑﻦﻣﺤﻤﺪ‪۴۱۹.................................................................‬‬
‫ﻣﺴﻤﻂ‪۴۲۴ ..........................................................................................................................‬‬

‫ﺗﺮﺟﻴﻊ در ﻣﺪح ﺗﺎجاﻟﺪﻳﻦ اﺑﻮﺑﻜﺮﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ‪۴۲۴ ...............................................................................‬‬

‫ﺗﺮﺟﻴﻊ در ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺿﻴﺎءاﻟﺪﻳﻦﻣﺤﻤﺪ ﻣﺸﻬﻮر ﺑﻪ ﺳﻴﻒاﻟﻤﻨﺎﻇﺮﻳﻦ‪۴۲۸ .......................................................‬‬

‫ﺗﺮﻛﻴﺐﺑﻨﺪ در ﻣﺪح اﻳﺮاﻧﺸﺎه ‪۴۳۱ .................................................................................................‬‬
‫ﻣﺴﻤﻂ‪۴۳۵..........................................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﺣﻜﻴﻢ ﺣﺴﻦ اﺳﻌﺪﻏﺰﻧﻮي ‪۴۳۵...............................................................................‬‬

‫ﺗﺮﻛﻴﺐﺑﻨﺪ در ﻣﺪح ﻣﻜﲔاﻟﺪﻳﻦ ‪۴۳۷ ............................................................................................‬‬
‫ﺗﺮﻛﻴﺐﺑﻨﺪ ‪۴۳۹ ......................................................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﻋﻤﺎداﻟﺪﻳﻦ ﺳﻴﻒاﻟﺤﻖ اﺑﻮاﻟﻤﻔﺎﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﺑﻦﻣﻨﺼﻮر ‪۴۳۹ ..........................................................‬‬
‫‪۶‬‬

‫ﻗﻄﻌﻪﻫﺎ و ﻗﺼﻴﺪهﻫﺎي ﺧﺮد ‪۴۴۵ .....................................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﻧﻈﺎﻣﻲ ‪۴۴۸...............................................................................................................‬‬

‫در رﺛﺎي اﻣﻴﺮ ﻣﻌﺰي ‪۴۴۹ ..........................................................................................................‬‬
‫در ﻣﺬﻣﺖ دﻧﻴﺎ ‪۴۴۹ ................................................................................................................‬‬
‫در ﻫﺠﺎي ﻋﻠﻲ ﺳﻪ ﺑﻮﺳﺶ‪۴۵۰...................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺬﻣﺖ ﺑﺨﻴﻠﻲ ﮔﻮﻳﺪ ‪۴۵۰.......................................................................................................‬‬

‫در رﺛﺎي ﻣﻨﺼﻮرﺳﻌﻴﺪ ‪۴۵۰.........................................................................................................‬‬

‫ﺷﻜﺎﻳﺖ از روزﮔﺎر ‪۴۵۱ ...........................................................................................................‬‬

‫در ﺗﻮﺣﻴﺪ ‪۴۵۳......................................................................................................................‬‬
‫در ذم ﻣﺮدم ﺑﻠﺦ‪۴۵۴ ...............................................................................................................‬‬

‫در رﺛﺎي اﻣﻴﺮ ﻣﻌﺰي ‪۴۵۵ ..........................................................................................................‬‬

‫در رﺛﺎي زﻛﻲاﻟﺪﻳﻦ ﺑﻠﺨﻲ‪۴۵۷...................................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﻣﺴﻌﻮد ﺳﻌﺪ ﺳﻠﻤﺎن‪۴۵۷................................................................................................‬‬

‫در ﺟﻮاب ﻫﺠﺎي ﻳﻜﻲ از ﻣﻌﺎﻧﺪان ‪۴۵۹ ........................................................................................‬‬

‫در ﻫﺠﺎي »ﻣﻌﺠﺰي« ﺷﺎﻋﺮ ‪۴۶۱ ................................................................................................‬‬
‫در ﺣﺎدﺛﮥ زﻫﺮ ﺧﻮردن ﺳﺮﻫﻨﮓ ﻣﺤﻤﺪﺧﻄﻴﺒﻲ و اﻧﮕﺸﱰي ﻓﺮﺳﺘﺎدن ‪۴۶۲ .................................................‬‬

‫ﺳﻠﻄﺎن ﻣﺴﻌﻮد رﺣﻤﺔاﻟﻠﱣﻪﻋﻠﻴﻪ ﮔﻮﻳﺪ و او را ﺳﺘﺎﻳﺪ ‪۴۶۲ .......................................................................‬‬
‫در رﺛﺎي زﻛﻲاﻟﺪﻳﻦ ﺑﻠﺨﻲ‪۴۶۶ ...................................................................................................‬‬

‫در ﺻﻒ ﺧﺎﻧﮕﺎه ﻣﺤﻤﺪﻣﻨﺼﻮر واﻗﻊ در ﺳﺮﺧﺲ ﻛﻪ وي در آن ‪۴۶۷ .......................................................‬‬

‫داروﺧﺎﻧﻪ وﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﺮاي ﻓﻘﺮا و دروﻳﺸﺎن ﺑﻨﻴﺎد ﻧﻬﺎد ‪۴۶۷ ..................................................................‬‬
‫در رﺛﺎي ﻳﻜﻲ از ﺑﺰرﮔﺎن ‪۴۶۹ ....................................................................................................‬‬
‫»ﺧﻴﺎﻃﻲ« در ﻣﺪح ﺛﻨﺎﻳﻲ ﮔﻮﻳﺪ ‪۴۷۱ ............................................................................................‬‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ در ﭘﺎﺳﺦ »ﺧﻴﺎﻃﻲ« ﮔﻮﻳﺪ ‪۴۷۱ .........................................................................................‬‬
‫در ﻣﺪح ﻋﻤﺎداﻟﺪﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪﺑﻦ ﻣﻨﺼﻮر ‪۴۷۴.....................................................................................‬‬

‫اﻳﻦ ﻗﻄﻌﻪ را ﺑﺮﮔﻮر ﻧﻈﺎماﻟﻤﻠﻚ ﻣﺤﻤﺪﺑﻬﺮوز ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ‪۴۷۵....................................................................‬‬

‫ﭘﺴﺮ ﺷﻬﺎﺑﻲ در ﻣﺪح ﺣﻴﻜﻢ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﺑﻪ دو وزن ‪۴۸۰ ....................................................................‬‬
‫ﺣﻜﻴﻢ ﺳﻨﺎﻳﻲ در ﺟﻮاب ﮔﻮﻳﺪ ‪۴۸۰ ..............................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺟﻤﺎل اﻟﻤﻌﺎﺷﺮﻳﻦ ﻗﻮال ‪۴۸۰ ...........................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۴۸۱ ............................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه ‪۴۸۲ ............................................................................................................‬‬

‫در رﺛﺎي اﺑﻮاﻟﻤﻌﺎﱄ اﺣﻤﺪﺑﻦ ﻳﻮﺳﻒ ‪۴۸۲ ......................................................................................‬‬
‫در ﻫﺠﺎي ﻋﻠﻲ ﺳﻪﺑﻮﺳﺶ‪۴۸۲ ...................................................................................................‬‬

‫ﺗﻘﺎﺿﺎي ﮔﻮﺷﺖ و اﻧﮕﻮر ‪۴۸۳ ...................................................................................................‬‬

‫در رﺛﺎي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻬﺮوز ‪۴۸۳ ......................................................................................................‬‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺷﻨﻴﺰي ‪۴۸۵..........................................................................................‬‬
‫‪۷‬‬

‫از زﺑﺎن ﺗﻴﺮ ﺧﺮاس ‪۴۸۷ ...........................................................................................................‬‬

‫ﻫﻢ در ﻫﺠﺎي ﻣﻌﺠﺰي ﺷﺎﻋﺮ‪۴۸۸ ...............................................................................................‬‬

‫در رﺛﺎي اﻣﻴﺮ ﻣﻌﺰي ‪۴۸۸ .........................................................................................................‬‬
‫و ﻧﻴﺰ ‪۴۸۸ ...........................................................................................................................‬‬
‫در ﻫﺠﺎي ﻋﻠﻲ ﺳﻪﺑﻮﺳﺶ‪۴۸۸ ..................................................................................................‬‬

‫در ﻫﺠﺎي ﺷﻬﺎﺑﻲ‪۴۸۹ .............................................................................................................‬‬
‫در رﺛﺎء ‪۴۹۰ ..........................................................................................................................‬‬

‫در ﻫﺠﺎي ﻣﻌﺠﺰي ‪۴۹۱............................................................................................................‬‬

‫‪۸‬‬

‫دﯾﺒﺎﭼﻪ ﺣﮑﯿﻢ‬
‫ﺑﺴﻢاﻟﻠﱣﻪ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﯿﻢ‬
‫ﺳﭙﺎس و ﺳﺘﺎﯾﺶ ﻣﺒﺪﻋﯽ راﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﭘﺎک ﺳﺨﻨﺪان و ﺳﺨﻨﮕﻮی را اﺑﺪاع ﮐﺮد و ﺣﻤﺪ و ﻣﺪح ﻣﺨﱰﻋﯽ‬

‫راﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﺗﻮ ﻧﻮر اﯾﻦ دو ﺷﺮﯾﻒ ﺻﻮرت و ﻣﺎﯾﻪ را اﺧﱰاع ﮐﺮد ﻧﮕﺎرﮔﺮ وﺟﻮد را و آن ﻃﺒﯿﻌﺖ ﮐﻠﯽ ﺑﻪ واﺳﻄﮥ‬

‫ﺻﻮرت و ﻣﺎﯾﻪ ﺑﺠﻨﺒﺎﻧﯿﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺎرﭘﺬﯾﺮ وﺟﻮد را و آن ﺟﺴﻢ اﻋﻈﻢ ﺑﻮد در ﺳﻪ ﺑﻌﺪ ﻃﻮل و ﻋﺮض و ﻋﻤﻖ ﺟﻠﻮهﮔﺮﮐﺮد و از‬

‫ﺳﺨﻨﺪان ﮐﻞ ﻋﻠﺖ دﻫﺮ ﺳﺎﺧﺖ و از ﺳﺨﻨﮕﻮﯾﺎن ﭘﺎک ﻋﻠﺖ زﻣﺎن‪ .‬ﭘﺲ از آن ﻫﻔﺖ ﭘﺪر ﻋﻠﻮی و ﭼﻬﺎر ﻣﺎدر ﺳﻔﻠﯽ‬

‫ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﺮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﻪ وﺳﺎﺋﻂ اﯾﻦ ﻫﻔﺖ و ﭼﻬﺎر ﺳﻪ ﻧﻮع ﻓﺮزﻧﺪ در زﯾﺮ اﯾﻦ ﮔﻨﺒﺪﺧﺎﻧﻪ ﺗﺮﺑﯿﺖ ﮐﺮد ﭼﻮن ﺻﺪﻫﺰار ﻋﺎﻟﻢ‬
‫اﺧﺺ ﻣﻮاﻟﯿﺪ را از ﺧﺪر ﻏﯿﺐ و ﺣﺠﺮ اﻣﺮ ﺑﻪ ﺻﺤﺮا آورد و آن ﺟﻮﻫﺮ اﻧﺴﺎن ﺑﻮد ﭘﺲ از ﺑﺮای ﺗﻘﻮﯾﺖ و ﺗﻨﻘﯿﺖ ﭘﯿﺶ‬

‫ﻧﺎزﻧﯿﻨﺎن ﮐﻪ در ﻣﺸﯿﻤﮥ اولُاﻟُﻔﮑﺮِ آﺧﺮُاﻟﻌﻤﻞ ﺑﻮدﻧﺪ ﺻﺪﻫﺰاران ﭘﺮده درآوﯾﺨﺖ ﻣﯿﺎن اﯾﺸﺎن و ﻣﯿﺎن ﮐﻠﻤﺔاﻟﺤﻖ ﭘﺲ از‬

‫دﻓﱰ ﻻﯾﺒﺎﱃ‪ ،‬وَﻗَﺪ ﺧَﻠَﻘَﮑُﻢْ اَﻃﻮاراً ﺑﺮ اﯾﺸﺎن ﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﯿﺎن ﺟﻤﺎل وَﻧَﻔﺨَﺖُ ﻓﯿﻪِ ﻣِﻦ روﺣﯽ و ﮐﻤﺎل روﺣﺎً ﻣِﻦ اَﻣﺮﻧﺎ‬

‫ﺣﺎﺟﺰی از ﺣﺪوث و ﺣﺎﯾﻠﯽ از ﺣﺮوف ﺑﺴﺎﺧﺖ و ﭼﻬﺎر ﻣﺮﺗﺒﮥ ﻧﻔﺲ را در ﭼﻬﺎر درﮐﮥ ﻃﺒﺎﯾﻊ ﺑﺎزداﺷﺖ‪ .‬اول ﻧﻔﺲ‬

‫روﯾﻨﺪه و آن ﺷﻬﻮاﻧﯽ اﺳﺖ دوم ﻧﻔﺲ ﺟﻮﯾﻨﺪه و آن ﺣﯿﻮاﻧﯽ اﺳﺖ ﺳﯿﻮم ﮔﻮﯾﻨﺪه و آن اﻧﺴﺎﻧﯽ و ﭼﻬﺎرم ﻧﻔﺲ ﺷﻮﯾﻨﺪه‬
‫و آن رﺑﺎﻧﯽ اﺳﺖ و ﻣﯿﺎن اﯾﻦ روﻧﺪﮔﺎن اﻟﻬﯽ ﻣﺪارج و ﻣﻌﺎرج ﻧﺎﻣﺘﻨﺎﻫﯽ اﺳﺖ ﻣﺆﮐﺪ اﯾﻦ ﮐﻪ اُﻧﻈُﺮ ﮐَﯿﻒَ ﻓَﻀﱠﻠﻨﺎ ﺑَﻌﻀَﻬُﻢ‬

‫ﻋَﻠﯽ ﺑَﻌﺾ ﺗﺎﺑﻌﺾ ﺳﺎﻟﮑﺎن از ﻧﻘﺶ ﻧﻔﺲ درﮔﺬﺷﺘﻨﺪ و ﺣﻤﺎل ﺟﻤﺎل ﮐﻠﻤﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻌﻀﯽ اﺳﺘﺎدان اﺳﺒﺎب ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‬

‫و ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ ﭼﻮن اﻟﻔـ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻧﺪارد از آن ﺧﻂ ﺧﻄﺎﺑﺸﺎن ﺑﺮﻧﯿﺎﻣﺪ ﺗﺎ آﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ زﯾﺮ ﭘﺮدۀ ﺻﻮرت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺣﺎدث‬

‫و ﻣﺤﺪث ﮔﻔﺘﻨﺪ و آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﺜﻘﻠﮥ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮ ﻗﺪم داﺷﺘﻨﺪ ﻗِﺪَم داﺷﺘﻨﺪ ﻗِﺪَم ﺣﺮوف را ﮔﻤﺎن ﺑﺮدﻧﺪ و آن ﺳﺨﻦ ﭘﺎک ﺧﻮد‬
‫ﻣﺤﯿﻂ ﺑﺮ ازل و ﻣُﺪرِک ﺑﺮ اﺑﺪ آﻧﻬﺎ ﮐﻪ وراء ﺣﺠﺎب ﺑﻮدﻧﺪ و آناﻟﻮاﻟﻌﺰم ﻣﻦ اﻧﺒﯿﺎء ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ ﻧﻮر ﮐﻠﻤﻪ ﻣﺘﺤﺪ ﺷﺪﻧﺪ و‬

‫آﻧﻬﺎ ﮐﻪ در ﻧﻈﺎرۀ ﺟﻤﺎل آن ﻣﺨﺪرات ﺑﻮدﻧﺪ ﭘﺮدهﺷﺎن رﻗﯿﻖﺗﺮ آﻣﺪ و آن اﻫﻞ ﺗﺤﻘﯿﻖ و اوﻟﯿﺎ و اﺻﻔﯿﺎء ﺑﻮدﻧﺪﮐﻪ از ﻧﻮر‬

‫ﮐﻠﻤﻪ اﻗﺘﺒﺎس ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و آﻧﻬﺎ ﮐﻪ از ﭘﺲ ﭘﺮده رﻧﮓ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺑﻮدﻧﺪ در ﻧﻘﺶ ﭘﺮده ﻧﻈﺎره ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ آن ﺷﻌﺮا ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫ﭘﺲ اﻧﺒﯿﺎء را ﻋﻠﯿﻬﻢاﻟﺴﻼم ﺟﻤﺎل از ﻋﺎﻟﻢ ﮐﻠﻤﻪ ﻋﲔ او آﻣﺪ و اوﻟﯿﺎ را ﻣﺠﺎل در ﻣﯿﺪان ﻧﻄﻖ ﺻﻔﺖ او و ﺣﮑﻤﺎ و‬
‫ﺷﻌﺮا را رﻧﮓ و ﺑﻮی از آﺷﯿﺎﻧﮥ ﮐﻠﻤﮥ ﻗﻮل او‪ ،‬ﺻﻮرت آن ﻫﻤﻪ ﯾﮑﯽ و ﻟﯿﮑﻦ ﺳﻪ ﺑﻪ ﺣﮑﻢ واﺳﻄﻪ ازﯾﻦ ﺷﺮاﺑﺨﺎﻧﮥ ﻗِﺪَم‬
‫ﺻَﻔﻮِ ﺧﻢ ﻧﺼﯿﺐ ﻣﻠﮏ و اﻧﺒﯿﺎ ﮐﺮد و ﻣﯿﺎﻧﻪ ﻗﺴﻢ ﻧﺼﯿﺐ اﺻﻔﯿﺎ و اوﻟﯿﺎ داد و ﺑﻪ آﺧﺮ ﻗﺴﻢ ﺣﮑﻤﺎء و ﺷﻌﺮا ﮐﻪ اﯾﺸﺎن از‬
‫آن ﺧُﻠﻘﺎن راﺳﺘﲔ ﺑﻮدﻧﺪ و از آن آﺳﻤﺎنﻫﺎ در زﻣﲔ و ﭼﻮن ﺳﻨﺖ ﮐﺮﯾﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫وﻟِﻼَرض ﻣِﻦ ﮐﺎسِ اﻟﮑِﺮام ﻧَﺼﯿﺐُ‬

‫اﯾﺸﺎن را از آن ﺟﺮﻋﻪ ﺑﯽﺑﺨﺶ ﻧﮑﺮدﻧﺪ ﺗﺎ اﯾﻦ ﺣﮑﻤﺎء و ﺷﻌﺮا ﺑﻪ ﺗﺠﺮع ﺟﺮﻋﮥ اﯾﺸﺎن ﻋﻤﺮﺛﺎﻧﯽ و ذﮐﺮ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻪ‬
‫دﺳﺖ آوردﻧﺪ ﭼﻨﺎن ﮐﻪ اول از ﺳﺨﻦ ﭘﺎک ﭘﯿﺪا آﻣﺪهاﻧﺪ ﺑﻪ آﺧﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﭘﺎک ﺑﺎزﮔﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻣِﻨﻪُ ﺑَﺪء واﻟﯿﻪِ ﯾﻌﻮدُ‬

‫درﺳﺖ آﯾﺪ ﭘﺲ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ اﻧﺒﯿﺎء و رﺳﻞ و ﺗﻘﻮﯾﺖ اوﻟﯿﺎ و اﺻﻔﯿﺎ اﯾﻦ ﺣﮑﻤﺎ و ﺷﻌﺮا را ﺣﺎﺟﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻃﻔﺎل ﺑﻮدﻧﺪ و‬

‫ﻧﺎﺗﻤﺎﻣﺎن را داﯾﮕﺎن ﺑﺎﯾﻨﺪ و ﺑﯽﻣﻮﻧﺴﺎن را ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎن ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺮاﻋﺎت و ﻣﺪد اﯾﺸﺎن ﺗﻤﺎم ﮔﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﮐﻤﺎل ﻧﺎﻗﺺ‬

‫ﻧﺮوﻧﺪ و ﻃﻌﻨﮥ ﮐﻤﺎ ﺧﻠﻘﻨﺎﮐُﻢ اولَ ﻣَﺮةٍ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎ آﻧﮏ ﺧﻮد ﻣﺪرک ﺑﯿﻨﺶ و ﻣﺤﺮک آﻓﺮﯾﻨﺶ ﺧﱪ داده اﺳﺖ اِذا‬
‫ﻣﺎتَاﺑﻦُ آدم ﯾَﻨﻘَﻄﻊُ ﻋَﻤَﻠﻪُ اُﻻﻋﻦِ ﺛَﻼثِ ﺻَﺪَﻗﻪُ ﺟﺎرِﯾﺔُ و ﻋِﻠﻢُ ﯾَﻨﺘَﻔَﻊ ﺑِﻪِ اﻟﻨﺎسُ و وَﻟﺪُ ﺻﺎﻟﺢُ ﯾُﺪَﻋﻮا ﻟَﻪُ ﺑَﻌَﺪَ ﻣَﻮَﺗﻪِ ﻣﻌﻨﯽ‬

‫ﺧﱪ ﭼﻨﺎن ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﭼﻮن ﺟﻮﻫﺮ آدﻣﯽزاد را از ﻟﺒﺎس آب و ﺧﺎک ﻣﺠﺮد ﮐﻨﻨﺪ و ﭘﻨﺞ ﺟﺎﺳﻮس ﻧﻔﺴﺎﻧﯿﺶ را در زﻧﺪان‬

‫ﻋﺪم ﻣﺤﺒﻮس ﮐﻨﻨﺪ و ﭼﻬﺎر ﻣﯿﺦ ﺟﺴﻤﺎﻧﯿﺶ را ﺑﻪ ﭼﻬﺎر ﻣﻌﺪن ﺑﺎز ﻓﺮﺳﺘﻨﺪ ﺧﺎﮐﺶ را ﺑﻪ ﺧﺎک رﺳﺎﻧﻨﺪ اﻣﺎ ﭘﺎﮐﺶ‬
‫‪۹‬‬

‫ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﭘﺎک ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﻮک ﻣﻮﻗﻮف زادی و ﻣﺮﮐﺒﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ دﺳﺘﺶ از ﻫﻤﻪ دﺳﺖآوﯾﺰﻫﺎ ﮐﻮﺗﺎه ﮐﺮده‬

‫ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﮕﺮ از ﺳﻪ ﭼﯿﺰ ﺻَﺪَﻗﺔُ ﺟﺎرِﯾﺔ ﯾﺎ ﺧﻮاﻧﯽ آراﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﺪد ﻗﻮت و ﻗﻮت اﺧﻮان ﺑﺎﺷﺪ و ﻋِﻠﻢ ﯾَﻨﺘَﻔَﻊُ ﺑِﻪ ﯾﺎ ﻧﻮری‬

‫ﻧﺎﮐﺎﺳﺘﻪ ﮐﻪ در ﻇﻠﻤﺎت ﺣﺪوث او را و دﯾﮕﺮان را ﭼﺸﻢ و ﭼﺮاغ ﺟﺎن ﺑﺎﺷﺪ وَ وَﻟَﺪُ ﺻﺎﻟِﺢُ ﯾَﺪﻋﻮا ﻟَﻪُ ﺑَﻌﺪَ ﻣَﻮﺗﻪِ ﯾﺎ وﮐﯿﻞ‬
‫دری ﮐﻪ رویﺷﻨﺎس ﺧﻄﮥ اﻣﺎن و اﯾﻤﺎن ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫روزی ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﺠﺪودﺑﻦ آدم ﺳﻨﺎﯾﯽام در ﻣﺠﺪ و ﺳﻨﺎء اﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎت ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ﺧﻮد را ﻧﻪ از آن ﻣﺠﺪ ﺟﺴﻤﯽ‬

‫دﯾﺪم و ﻧﻪ از آن ﺳﻨﺎ ﻗﺴﻤﯽ و در اﯾﻦ ﺧﺰاﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺖ ﮐﺮدم ﻧﻪ ﺟﺎن را از اﯾﻦ ﺧﺰﯾﻨﻪ ﻫﺰﯾﻨﻪای دﯾﺪم و ﻧﻪ ﺟﺴﻢ را از‬

‫اﯾﻦ ﺧﺮﻣﻦ ﮐﺎه ﺑﺮﮔﯽ ﯾﺎﻓﺘﻢ ﮐﺎﻫﺪان ﺟﺎﻧﻢ در ﺟﻮش آﻣﺪ و ﺟﺴﻢ در ﺧﺮوش ﮔﻔﺘﻢ ای درﯾﻐﺎ ﮐﻪ ﺑﺮاﻗﯽ ﮐﻪ ﺳﺨﻦ ﭘﺎک‬

‫را ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﭘﺎک رﺳﺎﻧﺪ ﺟﺎﻧﻢ از آن ﭘﯿﺎده اﺳﺖ ﮔﻮ اﯾﻦ ﮐﻪ اﻟﯿﻪِ ﯾَﺼﻌَﺪَ اﻟﮑﻠِﻢُاﻟﻄﯿﺐ واﻟﻌَﻤَﻞُ اﻟﺼﺎﻟِﺢُ ﯾَﺮﻓَﻌُﻪ و آﻓﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ‬

‫ﺟﻮاﻫﺮ ﻏﯿﺐ را ﺑﻪ ﺑﺼﺮ روح و ﺟﺴﻤﻢ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﺟﺎن از آن ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ اﺳﺖ ﻣﺆﮐﺪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣِﻦ ﻋَﻤِﻞَ ﺻﺎﻟِﺤﺎً ﻣِﻦ ذَﮐﺮٍ اواﻧﺜﯽ و‬

‫ﻫُﻮَ ﻣَﻮﻣِﻦُ ﻓَﻠﻨﺤﯿﯿﻨَﻪُ ﺣَﯿﻮةٍ ﻃَﯿَﺒﺔً از ﺑﺲ اﯾﻦ ﻓﮑﺮت زﺣﻤﺖ ﮐﺮد و اﯾﻦ ﻣﺎﻟﯿﺨﻮﻟﯿﺎ اﺳﺘﯿﻼ آورد ﺗﺎ ﭼﻨﺎن ﺷﺪم ﮐﻪ از اﯾﻦ‬

‫ﺳﻮدا ﺳﻮادِ دﯾﺪهام ﺳﭙﯿﺪﮐﺎری ﺑﺮ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﯿﺎض ﭼﺸﻤﻢ ﺳﯿﺎه ﮐﺎری ﭘﯿﺸﻪ ﮐﺮد ﭼﻮن اﯾﻦ ﻫﻤﻢ ﺑﻪ ﻏﺎﯾﺖ رﺳﯿﺪ و‬

‫اﯾﻦ ﻏﻤﻢ ﺑﻪ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻫﻤﯽ ﻧﺎﺑﯿﻮﺳﺎن ﻣﻔﺮج ﻫﻤﯽ و ﻣﻔﺮح ﻏﻤﯽ از دوﻟﺖ ﺧﺎﻧﮥ ﺟﺎن ﻣﻦ درآﻣﺪ از اﯾﻦ ﺑﺨﺸﻨﺪۀ‬

‫ﺑﺨﺸﺎﯾﻨﺪه ﭼﺸﻤﮥ ﺣﯿﻮان دﻟﻬﺎی ﻣﺮده و روﺿﮥ اﻧﺲ ﺟﺎﻧﻬﺎی ﭘﮋﻣﺮده اﺳﻤﺶ ﻫﻢ ﺻﻔﺖ ذاﺗﺶ اﺣﻤﺪ‪ ،‬ﺑﺨﺘﺶ ﻫﻢ ﻧﺎم‬

‫ﭘﺪرش ﻣﺴﻌﻮد او ﺻﻔﯽ و ﻋﺮﺿﺶ ﻣﺼﻔﺎ او ﻣﺴﺘﻮﻓﯽ و ﻣﮑﺮﻣﺘﺶ ﻣﺴﺘﻮﻓﺎ آن ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻣﻦ داﻋﯽ از راه ﺻﺪق و آن‬
‫ﻣﺘﻌﻬﺪ ﻣﻦ دوﺳﺖ از ﺳﺮ ﺻﺪق ﺣﺮساﻟﻠﱣﻪ روﺣَﻪُ وﻃﺎبَ ﺻَﺒﻮﺣَﻪُ در آن دم ﭼﻮن ﻣﺮا ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺴﺘﻪ و ﺧﺴﺘﻪ دﯾﺪ‬

‫ﺻﺪف ﻣﺮوارﯾﺪ ﺑﺸﮑﺎﻓﺖ از آﻧﭽﻪ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ دل ﺷﻤﯿﺪۀ رﻣﯿﺪۀ ﻃﭙﯿﺪه ﺑﻪ ﻣﺮوارﯾﺪ در ﺗﻮان ﯾﺎﻓﺖ از ﺷﺎﻫﺮاه ﮔﻮش‬

‫دﻫﺎن ﺟﺎﻧﻢ ﭘﺮ ﻣﺮوارﯾﺪﮐﺮد ﭘﺲ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ درﻧﮓ و دﻟﺘﻨﮓ ﻫﻤﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺗﻮ آﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺶﻫﺎی ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ را روی ﺳﯿﻪ‬

‫ﮐﺮده اﯾﻦ ﺑﺪرﻧﮕﯽ از ﭼﯿﺴﺖ و ﻫﻤﻪ ﻣﺰاﺣﻤﺎن ﺣﯿﻮاﻧﯽ را ﭼﻬﺎر ﻣﯿﺦ ﮐﺮده اﯾﻦ دﻟﺘﻨﮕﯽ ازﮐﯿﺴﺖ ﻣﻦ او را از ﺣﺮﻣﺎن‬

‫دﻗﯿﻘﮥ ﺧﻮد از ﻣﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﺧﱪﮐﺮدم وﮔﻔﺘﻢ ﺟﺎی ﺑﻪ درﻧﮕﯽ و دﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ از اﯾﻦ ﺳﻪ دﺳﺖآوﯾﺰﮐﻪ وﮐﯿﻞ آﻓﺮﯾﻨﺶ‬

‫ارﺷﺎدﮐﺮده اﺳﺖ ﭘﺲ از وﻓﺎت دﺳﺘﻢ از اﯾﻦ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮐﻮﺗﺎه اﺳﺖ ﺗﺎ ﻻﺟﺮم ﻣﺤﺮوم ﻫﺮدو ﺳﺮای ﺷﺪهام و ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‬

‫راه دراز ﻣﺨﻮف در ﭘﯿﺶ و ﺳﺘﺎﻧﻨﺪۀ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﺑﺮ راه ﻣﯽﺗﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪﮐﻪ آن زﻣﺎن ﮐﻪ ﮔﺸﺖ زﻣﺎن ﺑﺮ ﭼﻬﺎر ارﮐﺎﻧﻢ ﭼﻬﺎر‬

‫ﺗﮑﺒﲑ ﮐﻨﺪ و ﻗﺎﻣﺖ ﻋﻤﺮم ﺑﺮ در دروازۀ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺑﺮآﯾﺪ ﭼﻮن ﻣﺮا از اﯾﻦ ﺳﻪ وﮐﯿﻞ در ﯾﮑﯽ ﻧﺒﺎﺷﺪ در ﺣﻀﺮت ﯾﮑﯽ‬
‫ﺑﯽﭘﲑاﯾﻪ و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﺑﻤﺎﻧﻢ آن ﻏﻤﺨﻮار ﻣﻦ ﭼﻮن ﺷﺮاب ﻧﻪ ﺟﮕﺮﺧﻮار ﻣﻦ ﭼﻮن ﺳﺮاب اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﭼﻮن از ﻣﻦ ﺑﺸﻨﯿﺪ‬

‫ﺑﺮای ﺗﻔﺮج و ﺗﺴﻠﯿﺖ ﻣﺮا در ﺷﺮاﺑﺨﺎﻧﮥ روح ﺑﮕﺸﺎد و ﺟﺎم ﺟﺎم راح روح در داد ﭘﺲ ﻣﺮا ﮔﻔﺖ ﮐﻪ اول ﯾﮏ اﺛﺮ از‬
‫آﺛﺎر وﻟﯿﻨﻌﻤﺖ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت و ﺳﯿﺪﮐﺎﯾﻨﺎت و ﺧﻮاﺟﮥ ﻣﻮﺟﻮدات ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﯿﺎرﮔﻔﺖ ﺑﺪاﻧﮏ روزی ﺳﻠﻄﺎن ﺷﺮﯾﻌﺖ و‬

‫ﺑﺮﻫﺎن ﺣﻘﯿﻘﺖ و ﻗﻬﺮﻣﺎن ﻃﺮﯾﻘﺖ ازﮐﻤﺎل ﻓﺘﻮت در ﭼﻬﺎر ﺑﺎﻟﺶ ﻧﺒﻮت ﭘﺸﺖ ﻓﺮاﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻨﮕﺮﯾﺴﺖ ﻃﺎﯾﻔﻪای را‬

‫دﯾﺪ از ﻣﺨﺪرات اﺷﺮاف ﻣﻬﺎﺟﺮ و ﮐﺪﺑﺎﻧﻮان ﺳﺎدات اﻧﺼﺎر درآﻣﺪﻧﺪ و ﺷﺮط ﺗﺤﯿﺖ ﺑﻪ ﺟﺎی آوردﻧﺪ ﭘﺲ روی ﺳﻮی‬
‫ﮐﺪﺑﺎﻧﻮی ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻓﺎﻃﻤﮥ زﻫﺮا ﮐﺮدﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﺎی ﺟﮕﺮﮔﻮﺷﮥ ﻣﺼﻄﻔﯽ و ای ﮔﻮﺷﮥ دل ﻣﺮﺗﻀﯽ‬
‫ﻧَﺤﻦُ‬

‫ﻓﯽﻣﺠﻠِﺲ‬

‫اُﻧﺲِﺑﮏَ‬

‫ﺗﺤﻘﯿﻖُ‬

‫ﻗَﺪ‬

‫ﻣَﺠﺎزه‬

‫ﻧَﺴﺠﻨﺎ‬

‫اﻻُﻧﺲَ‬

‫ﺛَﻮﺑﺎً‬

‫ﻓَﺘَﻔْﻀَﻞ‬

‫ﺑﻄَﺮازه‬

‫ﻣﻬﱰ را ﮔﻔﺘﻨﺪ ﯾﺎرﺳﻮلاﻟﻠﱣﻪ دﻋﻮﺗﯿﺴﺖ‪ ،‬روی ﭘﻮﺷﯿﺪﮔﺎن رؤﺳﺎء و ﺳﺎدات ﺟﻤﻌﻨﺪ اﯾﻦ ﭼﺸﻢ و ﭼﺮاغ را دﺳﺘﻮر‬
‫ﺑﺎش ﺗﺎ ﻣﺠﻠﺲ اﻓﺮوزی ﮐﻨﺪ و اﯾﻦ ﮔﻮﻫﺮ ﭘﺎک را ﺑﻔﺮﺳﺖ ﺗﺎ واﺳﻄﮥ ﻗﻼدۀ آن ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎﺷﺪ و آن ﻧﻮﯾﺪﮔﺮان ﺟﺎﻣﮥ‬

‫ﻓﻀﻔﺎض ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و داﻣﻦ ﻓﺨﺮ ﺑﺮ زﻣﲔ ﺗﻨﻌﻢﮐﺸﺎن وﻟﯿﮑﻦ ﭼﻪ ﺳﻮد ﮐﻪ در آن ﺟﺎﻣﻬﺎﺷﺎن دو ﺑﺨﯿﻪ ﻧﺒﻮد ﭼﻮن آن‬
‫ﻓﺎﻃﻤﻪ و آن دو ﺑﺨﯿﻪ از آن ﻓﺎﻃﻤﻪ آﻧﭻ ﺑﻮد ازﮔﺮﺳﻨﮕﯽ و ﺑﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻮﺟﻮد ﺑﻮد ﭼﻮن ﺧﻮاﺟﻪ دﺳﺘﻮرش داد آن رﺳﯿﺪۀ‬

‫زﻧﺎن وﮐﺪﺑﺎﻧﻮی ﺟﻨﺎن ﻓﺎﻃﻤﻪ در ﭘﺪر ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ وﮔﻔﺖ ای ﺑﺎﺑﺎ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﮔﺎﻫﺴﺖ ﻣﻦ ﺷﺎﻟﮑﯽ دارم ﺑﺮ ﺳﺮ و آن ﭼﺎدری‬

‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﺟﺎی از ﺑﺮگ درﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎ درو در دادهام و ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﻤﻌﻮن ﯾﻬﻮدی ﮔﺮوﺳﺖ ﻣﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ روم‪.‬‬
‫‪۱۰‬‬

‫ﻣﻬﱰ ﮐﻮﻧﲔ و ﺧﻮاﺟﮥ ﺛﻘﻠﲔ ﮔﻔﺖ ای ﭼﺸﻢ و ﭼﺮاغ ﻻﺑﺪ ﺑﺒﺎﯾﺪ رﻓﱳ ﮐﻪ ﺣﻀﺮت ﻣﺎ ﺣﻀﺮت ﻧﻮﻣﯿﺪ ﮐﺮدن ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﮐﺪﺑﺎﻧﻮی ﺟﻬﺎن ﺑﺮ ﺣﮑﻢ ﻓﺮﻣﺎن ﺧﻮاﺟﮥ زﻣﲔ و آﺳﻤﺎن ﺑﺮﻓﺖ در آن ﻣﺠﻤﻊ و ﺻﺪﻫﺰار ﻋﺮق ﺗﺸﻮﯾﺮ ﺑﺮ اﺳﺎرﯾﺮ ﺟﺒﲔ‬
‫ﻣﺒﺎرک او ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﺸﮏ ﻣﺸﮏ اﺷﮏ ﻣﯽﺑﺎرﯾﺪ ﭼﻮن آن ﻧﻮﺑﺖ دﻋﻮت ﺑﻪ آﺧﺮ رﺳﯿﺪ و ﺳﯿﺪۀ ﻧﺴﻮان ﺑﻪ ﺣﺠﺮه‬

‫ﺑﺎز آﻣﺪﮔﻔﺖ ای ﻣﻬﱰ اﯾﻦ ﻧﯿﮑﻮ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺟﮕﺮﮔﻮﺷﮥ ﺧﻮﯾﺶ را ﺑﻪ ﺧﺮﻣﻨﮕﺎﻫﯽ ﻓﺮﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﺰ ﺧﻮﺷﮥ ﺣَﯿﻤﺔُاﻟﺠﺎﻫﻠﯿﻪ‬

‫ﻣﯽﭼﯿﻨﻨﺪ و اﯾﻦ ﭼﺸﻢ و ﭼﺮاغ ﺧﻮﯾﺶ را ﺑﻪ اﻧﺠﻤﻨﯽ دواﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻻف ﺣﺘﯽ زَرﺗُﻢ اﻟﻤﻘﺎﺑﺮ ﻣﯽزﻧﻨﺪ ﻣﻬﱰ ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﺳﺮش در ﮐﻨﺎرﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺮ ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ ﺑﻮﺳﻪ داد و ﮔﻔﺖ ای ﺟﺎن ﭘﺪر ﻧﻪ ﺑﯽﻣﺎدری ﭼﻨﲔ ﺑﺎﺷﺪ و ﻧﻪ ﭘﯿﻐﺎﻣﱪی ﺑﭽﮕﺎن را‬

‫ﺑﺪﯾﻦ ﺑﻮﺗﻬﺎ ﭘﺎﻻﯾﻨﺪ ﻣﻬﱰ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻨﻮز در اﯾﻦ ﺣﺪﯾﺚ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﻔﯿﻒ ﻗﻮادم و ﺧﻮاﻓﯽ ﺟﱪﺋﯿﻞ آﻣﺪ و ﺑﺮ ﺟﺎی اﺛﺮ وﺣﯽ‬

‫ﺑﺮ داﯾﺮۀ ﺟﻤﺎﻟﺶ ﺷﻌﻠﻪ زد در ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ ﮔﻔﺖ ﻫﯽ اﯾﻦ دﻟﺘﻨﮕﯽ ﭼﺮاﺳﺖ ﺑﺎری از آن ﺳﺮﭘﻮﺷﯿﺪﮔﺎن ﺑﺮﭙس ﺗﺎ ﭼﻪ‬

‫ﺟﺎﻣﻪ داﺷﺘﻨﺪ و ﺗﻮ ﭼﻪ ﺟﺎﻣﻪ ﭘﻮﺷﯿﺪه داﺷﺘﻪای ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺧﻮد را ﻣﺤﻞ اﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﮔﻔﺖ آن زﻧﺎن را ﺑﺨﻮان و‬

‫ﺑﺮﭙس ﭼﻮن زﻧﺎن را ﺑﺨﻮاﻧﺪ و ﺑﺮﭙﺳﯿﺪ زﻧﺎن ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﻨﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻮن آن زﻣﺎن ﮐﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﺗﻮن آﻓﺮﯾﻨﺶ آن ﻣﺠﻤﻊ را‬

‫ﺟﻤﺎل داد ﻫﻤﻪ ﻧﻈﺎرﮔﯿﺎن درو ﻣﺘﺤﲑ ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﻤﻪ ﭘﻮﺷﯿﺪﮔﺎن در ﭘﯿﺶ او ﺑﺮﻫﻨﻪ ﻧﻤﻮدﻧﺪ اﯾﻦ زن ﺑﺎ آن دﯾﮕﺮی‬
‫ﻣﯽﮔﻔﺖ ﭼﮕﻮﯾﯽ اﯾﻦ ﻗﺼﺐ را در ﮐﺪام وﻻﯾﺖ ﺑﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ آن اﯾﻦ را ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﺮاز ازﮐﺪام ﻃﺮاز ﺧﺎﻧﻪ ﺑﲑون‬

‫آوردهاﻧﺪ اﯾﻨﺖ ﭼﺎﺑﮏ دﺳﺖ اﺳﺘﺎدی و اﯾﻨﺖ ﭼﺎﺑﮏ اﻧﮕﺸﺖ ﻋﻠﻢﮔﺮی ﮐﻪ ﭼﻨﲔ ﻋﻠﻢ داﻧﺪ ﮐﺮد و اﯾﻨﺖ ﭼﺎﻻک‬

‫ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻄﺮزی ﮐﻪ ﭼﻨﲔ ﻃﺮاز ﺑﺮﮐﺸﺪﮐﻪ اِﻧّﻤﺎ ﯾُﺮﯾﺪُاﻟﻠﱣﻪُ ﻟِﯿﺬﻫَﺐ ﻋَﻨﮑُﻢ اﻟﺮِﺟﺲ اَﻫَﻞ اﻟﺒﯿﺖ ﮔﻔﺖ ای ﺑﺎﺑﺎ ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﻦ‬
‫ﻧﻨﻤﻮدی ﺗﺎ ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺷﺎد ﺷﺪﻣﯽ ﮔﻔﺖ ای ﻋﺰﯾﺰ ﭘﺪر زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﻮد در آن ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺗﻮ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﺗﻮ ﻧﻤﯽدﯾﺪی‬

‫ﻟﻌﻤﺮی اﯾﻦ ﺳﺨﺖ ﺗﻦ درﺳﺖ ﮐﺎری اﺳﺖ و ﻧﯿﮏ ﻋﺰﯾﺰ و ﻧﯿﮏ روﺷﻦ روزﮔﺎری اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﻨﲔ در ﭘﺮده‬

‫ﭘﺮوراﻧﻨﺪ ﯾﮑﯽ را وﻟﯿﮑﻦ اﯾﻦ ﻓﻄﺎم ﻣﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ را ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ او را ﺑﻪ دﺳﺖ اﻗﺘﺪا ﺑﲑون ﻧﯿﺎورده ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬

‫ﻣﻘﺘﺪا ﺑﺎﺷﺪ در ﻫﲊی و ﯾﺎ در ﻋﻠﻤﯽ او را اﯾﻦ ﻣﺴﻠﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻞ ﮐﻪ ﭼﻨﺎن ﺑﺎﯾﺪﮐﻪ اﯾﻦ ﺧﻠﻌﺖ ﮐﻪ در وی ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‬

‫اﻣﺎ ﺑﺮ وی ﭘﻮﺷﯿﺪه ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ آن ﺧﻠﻌﺖ ﻣﺘﻌﺪی ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﻻزم‪ .‬ای ﮐﻪ ﺗﺎ اﮐﻨﻮن ﺧﻮﯾﺸﱳ را از آن ﻋﺮﯾﺎن ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺘﯽ از‬

‫ﺟﺎﻣﻪ ﺧﺎﻧﮥ ازل اﯾﻦ ﺧﻠﻌﺖ در ﺗﻮ ﭘﻮﺷﯿﺪه اﺳﺖ وﻟﯿﮑﻦ از ﺗﻮ ﭘﻮﺷﯿﺪه اﺳﺖ آن ﺧﱪ ﻧﺸﻨﻮدهای ﮐﻪ اِذا اَرادَاﻟﻠﱣﻪُ ﺑِﻌﺒﺪٍ‬

‫ﺧَﲑاً اَﺣﺐﱠ اَن ﯾَﺮی اَﺛﺮهُ ﻋَﻠﯿﻪ ﺑﺎﯾﺪﮐﻪ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺟﻠﻮهﮔﺮ ﺧﻠﻌﺖ اﻟﻬﯽ ﺑﺎﺷﺪ و ﺷﺎﮐﺮ ﺑﺮ ﻧﻌﻤﺖﻫﺎی ﻧﺎﻣﺘﻨﺎﻫﯽ‪ .‬اﻣﺎ آن ﺧﱪ‬

‫ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻔﺘﯽ و ﻣﻌﻨﯿﺶ ﺑﺮ ﺧﻮد ﻣﯽﻧﻬﻔﺘﯽ اِذا ﻣﺎتَ اِﺑﻦُ آدمَ ﯾَﻨﻘَﻄﻊُ ﻋَﻤَﻠَﻪُ اِﻻ ﻋَﻦ ﺛﻼثٍ ﻣﻘﺼﻮد اﺷﯿﺎء ﻣﻮﺟﻮدات‬

‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪﮐﻪ ﭼﻮن ﺳﻼﺳﻞ ﭼﻬﺎر ﻋﻨﺼﺮ ﯾﮏ اﻧﺴﺎن را ﺑﮕﺸﺎﯾﻨﺪ و ﭘﻨﺞ درِ ﺟﺎﻧﺶ را در ﺑﻨﺪﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺗﺎج و دواج و ﺣﻞ‬

‫و ﻋﻘﺪش ﺑﺮ ﺑﺎد دﻫﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺳﻪ ﭼﯿﺰ اول ﺻﺪﻗﮥ ﺟﺎرﯾﻪ اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪای ﺣﮑﯿﻢ ﯾﺎد ﻣﯽداری آن اﺷﺎرت ﭼﺮا ﻓﺮاﻣﻮش‬

‫ﮐﺮدی ﮐﻪ ﻫﻢ ﻧﺎﻗﺪِ ﮐﺎﺋﻨﺎت ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﮐُﻞﱢ ﻣﻌﺮوفٍ ﺻَﺪَﻗَﺔُ وَ ﻣِﻦَاﻟﻤﻌﺮوفِ اَن ﺗﻠﻘﯽ اَﺧﺎکَ ﺑِﻮَﺟﻪٍ ﻃَﻠِﻖٍ وان ﺗَﻔﺮِغَ ﻣِﻦ‬

‫دَﻟﻮِکَ ﻓﯽِ اﻧﺎءِ اَﺧﯿﮏَ ﮔﻔﺖ ﻧﻪ ﺻﺪﻗﻪ ﻫﻤﻪ آن ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻧﺎﻧﯽ ﭘﯿﺶ ﻟﺖ اﻧﺒﺎﻧﯽ ﻧﻬﯽ ﯾﺎ ﻧﻔﺎﯾﻪای ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﯽﺳﺮﻣﺎﯾﻪای‬

‫دﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﺪقﺗﺮ ﺻﺪﻗﻪای و ﺑﯽزﯾﺎنﺗﺮ ﻣﯿﺰﺑﺎﻧﯽ آن اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺟﺎی آزادﮔﺎن را ﺧﺮمِداری و ﺑﻮﺳﺘﺎت روی‬

‫ﭘﯿﺶ دوﺳﺘﺎن ﮐﻮی ﺗﺎزهﺗﺮ داری و اَنّ ﺗَﻔﺮغَ ﻣﻦ دَﻟﻮِک ﻓﯽ اِﻧﺎءِ اَﺧﯿﮏَ ﮔﻔﺖ ﺟﮕﺮ ﺗﻔﺘﻪای ره رﻓﺘﻪ را ﺑﺒﯿﻨﯽ او را‬

‫ﺳﺎﻗﯽ ﮐﻨﯽ و آن ﺧﻮﯾﺶ در ﺑﺎﻗﯽ و آﻧﭻ ﻏﺬای ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ از آن از وی ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﺪ آن ﮔﺮانﺟﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﻣﯿﺰﺑﺎﻧﯽ‪،‬‬
‫ﻣﯿﺰﺑﺎﻧﯽ راﺳﺖ آن ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ازو ﻣﻨﯿﺖ زاﯾﺪ ﻧﻪ ﻣﻨﺖ و ﺗﺎوﯾﻞ اﯾﻦ ﻧﺺّ ﺗﻨﺰﯾﻞ ﻗﻮلُ ﻣﻌﺮوفُ و ﻣَﻐﻔِﺮة ﺧﲑِ ﻣِﻦ ﺻَﺪَﻗﺔٍ‬

‫ﯾَﺘَﺒﻌﻬﺎ اَذی‪ .‬ﭘﺲ اﮔﺮ ﺻﻮرت ﺻﺪﻗﻪ اﯾﺸﺎن دارﻧﺪ ﺻﺪق و ﻣﻌﻨﯽ ﺻﺪﻗﻪ ﺗﻮ داری اﮔﺮ اﯾﺸﺎن ﺧﻮان ﻧﺎن ﭘﯿﺶ اﺷﺒﺎح‬

‫ﻧﻬﺎدهاﻧﺪ ﺗﻮ ﺧﻮان ﺟﺎن ﭘﯿﺶ ارواح ﻧﻬﺎدهای و ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺴﯿﺢوار اﯾﻦ دﻋﻮت ﺑﺮای دﻋﻮت ﻣﺸﺘﯽ ﮔﺮﺳﻨﻪ در زﺑﺎن‬

‫ﺟﺎﻧﺖ رﺳﺘﻪ ﮐﻪ اَﻧﺰل ﻋَﻠﯿﻨﺎ ﻣﺎﺋِﺪَةً ﻣِﻦاﻟﺴﻤﺎءِ ﭘﺲ ﺧﻮان ﻣﺎﯾﮥ روﺣﺎﻧﯽ در ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﮥ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ ﺗﻮ ﺳﺨﺖ ﮐَﺮدی و‬

‫ﻣﻠﻌﻮن ﻣَﻦ اَﮐﻞَ وَﺣﺪَهُ ﺑﺮ ﻧﻔﺲ ﺣﯿﻮاﻧﯽ ﺗﻮ ﻣﯽﺧﻮاﻧﯽ و ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﺑﻪ ﺗﻮﻓﯿﻖ دﯾﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﻧﻔﺲ ﺷﻬﻮاﻧﯽ و ﺑﺎ ﺧﺼﺎﺋﻞ‬

‫ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﺗﻮ ﻣﯽﮐﻨﯽ و ﺧﺎص و ﻋﺎم اﻧﺴﺎﻧﯽ را از ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﮥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﺑﻪ اﺣﺴﺎن رﺑﺎﻧﯽ و اﻧﻌﺎم ﺳﺒﺤﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺣﻖ‬
‫‪۱۱‬‬

‫ﻣﯿﺰﺑﺎﻧﯽ ﻋﺎم ﺗﻮ ﻣﯽﮐﻨﯽ و آﻧﮕﺎه ﻣﯽﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ از ﺻﺪﻗﮥ ﺟﺎرﯾﻪ ﻣﺤﺮوﻣﻢ و اﻣﺎ آن ﻗﺴﻢ دﯾﮕﺮ از آن ﺧﱪﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻋِﻠﻢُ‬

‫ﯾَﻨﺘَﻔَﻊُ ّﯾﻪ ﻋﻠﻤﯽ ﮐﻪ از او ﻧﻔﻊ ﮔﲑﻧﺪ ﻣﺸﺎﻃﻪای ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮن آب ﻧﻪ ﭼﻮن آﯾﯿﻨﻪ ﮐﻪ از ﺑﺮای ﻋﯿﺐ ﺷﺴﱳ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ از ﺑﺮای‬

‫ﻋﯿﺐ ﺟﺴﱳ ﻋﻠﻢ ﻧﺎﻓﻊ آن ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ از ﮐﺎﻫﻠﯽ و ﺳﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﻧﺸﺎط و ﺗﻦدرﺳﺘﯽ رﺳﺎﻧﺪ ﻧﻪ از ﭘﺮﻫﯿﺰﮔﺎری و ﭘﺎﮐﯽ ﺑﻪ‬

‫ﻣﻌﺼﯿﺖ و ﺑﯽﺑﺎﮐﯽ و از در ﻧﯿﺴﺘﯽ و ﭘﺴﺘﯽ رﺳﺪ ﻧﻪ از ﺑﯽﺑﺎﮐﯽ و ﻧﺎﭘﺎﮐﯽ و در ﺟﻤﻠﻪ ﭼﻮن آب و آﯾﻨﻪ ﺑﺎﺷﺪ آن اﯾﺸﺎن‬

‫ﺑﺪﯾﺸﺎن ﻧﻤﺎﯾﺪ و ﺧﻮد را در ﻣﯿﺎن ﻧﻪ و اﮔﺮ ﺧﻮد در ﻣﯿﺎن ﺑﺎﺷﺪ آن ﺑﻮد او ﻫﻢ ﺳﻄﺢ آب را ﺳﯿﺎه ﮐﻨﺪ و ﻫﻢ رﻧﮓ روی‬

‫آﯾﻨﻪ ﺑﻪ زﻧﮓ ﺗﺒﺎه ﮐﻨﺪ ﻋﻠﻤﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺣﺠﺎب ﮔﺮدد اﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ و ﭘﻨﺪاﺷﺖ اﯾﺸﺎن ﭘﺮدۀ ﻧﻮر ﻋﻠﻢ اﯾﺸﺎن ﮔﺸﺘﻪ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ از اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻃﺒﯿﺐ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮت و ﺣﺒﯿﺐ ذواﻟﻌﺰة واﻟﺠﱪوت از ﭼﻨﲔ ﻋﻠﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ اﺣﺘﻤﺎ ﻓﺮﻣﻮد و از‬

‫اﯾﻦ ﻋﻘﺎﻗﲑ ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ اﺣﱰازﮐﻪ ﻧﻌﻮذﺑﺎﻟﻠﱣﻪ ﻣﻦ ﻋﻠﻢ ﻻﯾﻨﻔﻊ و ﺳﺮﻫﻨﮓِ درِ او اﯾﻦ ﭘﺮده ﺑﺮداﺷﺖ ﮐﻪ رُبَ ﻋﺎﻟِﻢ ﻗَﺘَﻠﻪُ ﺟﻬﻠﻪُ‬
‫و ﻋﻠﻤﻪُ ﻣَﻌَﻪُ ﻻﯾَﻨﻔَﻌَﻪُ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﻮن ﻋﻠﻢ ﻧﺎﻓﻊ آن ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻧﻔﻊ آن ﻋﺎم ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﺧﺎص و اﺛﺮ آن ﻣﺘﻌﺪی ﺑﻮد ﻧﻪ ﻻزم ﻧﮕﺎه‬
‫ﮐﺮدم ﺑﻪ ﻋﻠﻢ اﺻﻮل آن ﻋﻠﻢ اﺻﻮل ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ اﺻﻮل آﻧﮕﺎه ﮐﻪ ﺑﺎ وﺻﻞ ﺑﻮد ﺧﻮد ﻓﻀﻮل اﺳﺖ و ﺑﺎ ﺳﯿﺎﺳﺖ اﻗﺒﺎل‬

‫و ﻣﺎ ﻗﺪرواﻟﻠﱣﻪ ﺣﻖ ﻗﺪره ﻧﺎﻣﻘﺒﻮل و دﯾﮕﺮ ﻋﻠﻢ ﮐﻼم اﺳﺖ داﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﮐﻼم ﭼﯿﺴﺖ ﭘﺎیﺑﻨﺪ ﮐﺎم و ﻧﺎم و دام‬

‫ﺷﺒﻬﺘﻬﺎی ﻋﺎم ﺑﺎ ﺗﻬﻤﺖ ﻣَﻦ ﺗَﮑﻠﻢ ﺗَﺰِﻧﺪَقَ و ﺑﺎ ﻧﮑﺘﻪای ﮐﻪ آن ﺑﺰرگ ﻣﯽﻓﺮﻣﺎﯾﺪ درﮐﻼم ﻋﻠﻢُ ﺣﺪﯾﺚُاﻟﻤﯿﻼدِ ﺿﻌﯿﻒ‬

‫اﻻﺳﻨﺎدِ ﺣﺪﯾﺜﯽ ﺧﺎم و ﺑﺪﻋﺖ ﺗﻤﺎم واﻟﺴﻼم دﯾﮕﺮ ﻋﻠﻢ ﺣﺴﺎب اﺳﺖ اﻣﺎ ﮐﻪ آن ﺑﲑون از ﺣﺎﺟﺖ ﺷﺮع ﺣﺠﺎﺑﺴﺖ ﮐﻪ‬

‫ﺷﺎﻏﻞ ﺣﻘﺎﯾﻖ اﺳﺖ و ﭘﺮدۀ دﻗﺎﯾﻖ و دﯾﮕﺮ ﻋﻠﻢ ﻧﺠﻮم اﺳﺖ ﮐﻪ آن ﺑﻪ اﺿﺎﻓﺖ ﺑﺎ اﯾﻨﻬﺎ ﻋﻠﻢ ﺗﺨﻤﯿﻨﯽ اﺳﺖ و او ﺑﺎ اﯾﻦ‬

‫دﺑﺪﺑﻪ ﮐﻪ ﻣَﻦ ﺻَﺪَق ﮐﺎﻫِﻨﺎً او ﻣُﻨَﺠِﻤﺎً ﻓَﻘَﺪ ﮐَﻔَﺮَ ﺗﺨﻢ ﺑﯽدﯾﻨﯽ اﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﭘﯿﺪا ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺻﺤﺮای ﺳﯿﻨﮥ ﻣﺸﺘﯽ ﻧﺎﮔﻨﺞ‬

‫ﮔﻨﺞ ﻋﻠﻢ را ﭼﻪ ﮔﻨﺞ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ از ﺑﻮاﻟﻌﺠﺒﯽ ﻧﻘﺶ آدم را ﺑﻪ اﺳﺘﻌﺎرت ﻧﻘﺎب ﻧﻘﺶ ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺻﻔﺖ ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ‬

‫را ﺑﻪ وﻗﺎﺣﺖ اﺳﻢ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻧﻬﺎده ﻫﺮﮔﺰ آوازی از ﻣﺮﮐﺰ ﺣﻘﯿﻘﺖ در ﺷﺎﻫﺮاه ﮔﻮﺷﺸﺎن ﻓﺮو ﻧﺎﺷﺪه و ﻫﺮﮔﺰﮔﺮدی از ﺟﺎدۀ‬

‫ﺟﻮد ﺑﺮ ﻟﻌﺒﺖ دﯾﺪۀ اﯾﺸﺎن ﻧﺎﺷﺴﺘﻪ ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺮاق ﺳﻤﻌﯽ ﮐﻪ از ﭘﺎﮐﺎن آﺳﻤﺎﻧﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻟﻘﺐ ﺧﻮﯾﺶ ﺳﺮوش ﮐﺮده و از ﺳﺎﯾﮥ‬
‫ﺧﻮﯾﺶ ﮐﻪ ﭘﺲ و ﭘﯿﺶ آﻓﺘﺎب دﯾﺪۀ ﻗﺪﮐﻮﺗﺎه ﺧﻮﯾﺶ را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده روز ﮐﻮران رﺑﻊ ﻣﺴﮑﻮن را ﺑﻪ اﺷﺮاق ﺟﻤﺎل‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﭼﻪ ﮐﺎر و ﭘﺎﺷﻨﻪ ﺷﮑﺎﻓﺘﮕﺎن روﺳﺘﺎی ﺟﻬﻞ را ﺑﺎ ﺻﺪف ﺷﮑﺎﻓﺎن درﯾﺎی ﻋﻠﻢ ﭼﻪ ﺷﻐﻞ‪ ،‬آن ﻫﻤﻪ ﺗﻤﻮﯾﻬﺎت و‬
‫ﺗﻬﻮﯾﻼت و ﻣﻮﻫﻮﻣﺎت و ﻣﻈﻨﻮﻧﺎت اﯾﺸﺎن ﻫﻢ ﺑﺮ ﻗﺼﻮر اﯾﺸﺎن ﻣﻘﺼﻮر اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪﮐﻪ آن ﻋﻠﻢ از ﺣﮑﻤﺖ‬
‫ﺷﺮع ﭘﺮوردۀ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﺎﻃﺮ ﺗﻮ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ اﻃﺮاف و اﮐﻨﺎف ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺸﻬﻮر اﺳﺖ اﯾﻨﮏ ﻋِﻠﻢُ ﯾَﻨَﺘَ َﻔﻊُ ﺑِﻪ از ﺑﺴﺎط ﺛﺮی‬

‫ﺗﺎ ﻣﻨﺎط ﺛﺮﯾﺎ از اول ﻣﺮﺗﺒﮥ ﻣﺮﺟﺎن ﺗﺎ آﺧﺮ ﻣﻌﺎﻟﻢ ﺟﺎن ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ از اﻧﺸﺎد آن ﺑﺎ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﻧﯿﻨﺪ آن ﮐﻪ ﺟﻤﻬﻮر ﻓﺮق و ﻣﻠﻞ‬

‫از ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻘﺎﻟﺖ ﺗﻮ ﺣﺴﺐ ﺣﺎل ﺧﻮﯾﺶ ﮐﺴﺐ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﮐﺎﻓﮥ ﺻﺎدﻗﺎن و ﻋﺎﺷﻘﺎن از رﻣﺰ و اﺷﺎرت او ﺟﺎن را‬

‫ﻣﯿﺰﺑﺎﻧﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﮔﻠﻪ ﮔﻠﻪ ارﺑﺎب ﻗﯿﺎس و ﻇﻦ از رﻧﮓ و ﻋﺒﺎرت آن ﭘﲑاﯾﻪ و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﻣﯽﺳﺎزﻧﺪ و رﻣﻪ رﻣﻪ رﻋﺎﯾﺎی‬

‫ﻋﺒﺎس دﺑﺲ از راه اﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪ ﮐﺪﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺷﲑزدﮔﺎن آدم را از آن ﺗﺮﺑﯿﺖ و ﻣﺎﺗﻢزدﮔﺎن ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺎن را از آن ﺗﺴﻠﯿﺖ و‬

‫درد زدﮔﺎن ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻮق را از آن ﺗﻘﻮﯾﺖ و ﺣﺮامزادﮔﺎن ﻋﻬﺪ را از آن ﺗﻌﺰﯾﺖ و ﺑﯿﻤﺎردﻻن ﻫﻮا را از آن ﺗﻬﻨﯿﺖ‬
‫ﻣﯽدارﻧﺪ و ﻧﻔﯿﺲﺗﺮ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪای از ﮔﻨﺞ ﺧﺎﻧﮥ ﻋﻘﻞ وﮔﺮانﻣﺎﯾﻪﺗﺮ ﭘﲑاﯾﻪای از ﻣﻌﺎﻟﻢ ﻧﻔﺲ ﺧﲑاً ﮐﺜﲑاً ﺑﻪ ﺑﺸﺎرت اﻟﻬﯽ‬

‫ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ ﺗﻮ وَﻣَﻦ ﯾﺆتِاﻟﺤﮑﻤَﺔً ﻓَﻘَﺪ اوﺗﯽ ﺧَﲑاً ﮐﺜﲑاً از ﺟﻮاﻫﺮ روﺣﺎﻧﯽ ﺑﻪ اﺷﺎرت ﻧﺒﻮی ﭘﲑاﯾﮥ ﺗﻮ و اِنّ ﻣِﻦاﻟﺸﻌﺮِ‬
‫ﻟﺤِﮑﻤﺔٍ ﭘﺲ اﯾﻦ ﭼﻨﲔ ﺷﺮﺑﺘﻬﺎ ﻧﻮش ﮐﻨﯽ آﻧﮕﺎه ﺷﮑﺮ ﺣﻖ او را ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﯽﮐﻨﯽ و آﺧﺮ ای ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺧﻮد‬

‫داﻧﺴﺘﻪای ﮐﻪ از آن ﺳﻪ ﻣﻮاﻟﯿﺪﮐﻪ ﻧﺘﺎﯾﺞ اﯾﻦ ﻫﻔﺖ و ﭼﻬﺎراﻧﺪ روحاﻓﺰای آدﻣﯽ و زادﮔﺎن اﺧﺘﯿﺎرﻧﺪ و اﯾﻦ ﺳﻪ ﺧﻂ ﮐﻪ‬

‫ﻣﻌﺎدن و ﻧﺒﺎت و ﺣﯿﻮاﻧﺴﺖ ﻏﺮض و ﻣﻘﺼﻮد اﻧﺴﺎﻧﺴﺖ ﺑﻬﺮ آﻧﮏ او را ﺟﺎن ﺷﺮف ﺟﻮﯾﺴﺖ و ﻧﻔﺲ ﺳﺨﻦﮔﻮی و ﻧﯿﺰ‬

‫اﯾﺸﺎن را ﻗﺒﺎی ﺑﻘﺎ ﭘﻮﺷﺎﻧﯿﺪ ﻃﺮازش اﯾﻦ ﮐﻪ وَ ﻟَﻘَﺪ ﮐَﺮّﻣﻨﺎ ﺑﻨﯽ آدَمَ در ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻘﺎ و ﻓﻨﺎﺷﺎن ﺑﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﺣﯿﻮاﻧﺎت اﻣﲑﮔﺮداﻧﯿﺪ‬
‫و ﻧﺸﺎﻧﺶ اﯾﻦ ﮐﺮد ﻫُﻮَ اﻟﺬّی ﺧَﻠَﻖَ ﻟَﮑُﻢ ﻣﺎ ﻓﯽاﻻرض ﺟﻤﯿﻌﺎً‪ ،‬از اﯾﻦ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪﮔﺎن ﻃﺎﯾﻔﻪای را از اﺳﺎﻣﯽ ﺑﻪ ﺧﻄﮥ ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻣﻌﺎﻧﯽ رﺳﺎﻧﯿﺪه و زه آب ﺣﮑﻤﺘﻬﺎی ﻣﻮزون از درون اﯾﺸﺎن ﺑﮕﺸﺎد ﺗﺎ اﯾﺸﺎن ﭼﻨﺎﻧﮏ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ در ﻣﻠﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺠ ّﺪ و‬
‫‪۱۲‬‬

‫ﻫﺰل ﺑﺮ ﻗﻀﯿﺖ ﺳﺠﯿﺖ ﺗﺼﺮف ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﮔﺸﺎد ﻧﺎﻣﻪای از دﯾﻮان وﻫﻢ و ﺧﯿﺎل ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪﮐﻪ ﭼﻮن ﻣﺘﺼﺮﻓﺎن ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﮐﻮن و ﻓﺴﺎد آن اﻣﺎرت ﺗﺼﺮف ﮐﻠﻤﺎت در اﯾﺸﺎن ﺑﺪﯾﺪﻧﺪ ﻣﲑ ﻣﲑاﻧﺸﺎن ﻟﻘﺐ دادﻧﺪ ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﮐﻪ ااﻟﺸُﻌﺮاءُ اَﻣﺮاءُ‬

‫اﻟﮑﻼم ﮔﻔﺖ اﮔﺮ اﻧﺴﺎن از ﻗﺸﺮ ﺳﺨﻦ اﻣﲑ ﺣﯿﻮاﻧﻨﺪ ﺷﻤﺎ از ﻟﺒﺎب ﺳﺨﻦ اﻣﲑ اﻧﺴﺎﻧﯿﺪ آﻧﮕﺎه در ﺑﻮﺗﮥ ادراک زر ﺣﻖ‬

‫در ﺑﺎﻃﻞ آﻣﯿﺨﺘﻪ را از ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ دور ﮐﺮد ﻧﯿﮏ ﺟﻠﻮه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ اِﻋﻄﺎءُاﻟﺸﺎﻋِﺮ ﻣِﻦ ﺑِﺮّاﻟﻮاﻟِﺪﯾﻦ و ﺑﺪ را رﺳﻮا ﮐﺮد و‬

‫ﮔﻔﺖ اﻟﺸّﻌُﺮ ﻣﺰاﻣﲑ اﺑﻠﯿﺲ ﭘﺲ ﺧﺮﻣﻦ ﺗﺨﯿﯿﻞ و ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻣﻄﺎﻟﻌﺖ ﮐﺮد وﮐﻠﻤﻪ واﻟﺸﻌﺮاء ﯾَﺘﺒَﻌُﻬُﻢُاﻟﻐﺎوُن از ﻣﻐﺰ و داﻧﮥ‬

‫اﻻﻟﺬﯾﻦَ آﻣَﻨُﻮا و ﻋﻤﻞاﻟﺼﺎﻟﺤﺎت ﺟﺪا ﮐﺮد و ﭘﺮوردﮔﺎن ﮔﻠﺸﻦ ﺗﻘﺪﯾﺲ را در ﻣﯿﺪان ﺗﺤﻘﯿﻖ ﺗﺎج ﺗﺼﺪﯾﻖ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﻬﺎدﮐﻪ‬
‫وَ اِنَ اﻟﺸِﻌﺮِ ﻟَﺤِﮑﻤَﺔً و ﻣﻠﻮّﻧﺎن ﮔﻠﺨﻦ ﺗﻠﺒﯿﺲ را ﺑﺪو ﮐﺎرد و ﺗﺎزﯾﺎﻧﮥ ﻟِﺎنَ ﯾَﻤَﺘَﻠﯽ ﺟَﻮفَ اَﺣَﺪِ ﮐُﻢ ﻗَﯿﺤﺎً ﺣﺘﯽ ﯾَﺮﯾﻪ ﺧَﲑُ ﻟَ ُﻪ‬
‫ﻣِﻦ اَن ﯾﻤﺘَﻠﯽ ﺷﻌﺮاً ﺑﺰد و اﻫﻞ ﺑﺎﻃﻞ و اﯾﺸﺎن را ﺧﺎﮐﺴﺎر دو ﺟﻬﺎن ﮔﺮداﻧﯿﺪ ﺑﺪﯾﻦ اﺷﺎرت ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮد ﮐﻪ اﺣﺜﻮا ﻓﯽ‬

‫وﺟﻮه اﻟﻤﺪاﺣﲔ اﻟﺘُﺮّاب ﺗِﺎﻫﺮ ژاژﺧﺎﯾﯽ و ﻫﺮ ﻫﺮزه دراﯾﯽ دﻋﻮی اﻣﺮاءاﻟﮑﻼﻣﯽ ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﻣﺴﻠﻢ ﺷﺎﻋﺮ‬

‫ﻣﺴﻠﻢ راﺳﺖ ﻧﻪ ﻓﺎﺟﺮ و ﻇﺎﻟﻢ را و آن ﺷﺎﻋﺮ ﻣﺴﻠﻢ ﺗﻮﯾﯽ از ﺑﺮای آن ﮐﻪ اﯾﻦ درﻫﺎ ﮐﻪ ﺗﻮ در اﯾﻦ دُرج دوﻟﺖ درج‬

‫ﮐﺮدهای ﺻﺪف ﮔﺸﺎﯾﺎن ازﱃ داﻧﻨﺪ و اﯾﻦ ﺷﮑﺮﻫﺎ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻗﻤﻄﺮﻫﺎی ﺣﮑﻤﺖ ﺗﻮ ﺗﻌﺒﯿﻪ ﮐﺮدهای ﺷﮑﺮﮔﺮان اﺑﺪ‬

‫ﺷﻨﺎﺳﺪ و دﯾﮕﺮ ﻗﺴﻢ ﺳﻮم از آن ﺧﱪﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ وَ وَﻟَﺪُ ﺻﺎﻟﺢُ ﯾَﺪﻋﻮا ﻟَﻪُ ﺑَﻌﺪَ ﻣَﻮﺗِﻪ اﯾﻦ ﺧﻮد ﺑﺪﯾﻦ ﺧﻠﻌﺖ ﻣﺨﺼﻮص ﺗﻮﯾﯽ‬

‫ﺑﺮای آن ﮐﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﺮّ زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ آن ﻓﺮزﻧﺪان ﺗﻮاﻧﺪ و ﮐﺪام ﻓﺮزﻧﺪ زادان ارﺣﺎم ﺗﻮاﻟﺪ و ﺗﻨﺎﺳﻞ ﺧﻠﻒﺗﺮ از‬

‫ﻓﺮزﻧﺪان ﺗﻮ و ﮐﺪام دﻟﺒﻨﺪِ روی ﻧﻤﻮد از ﻣﺸﯿﻤﮥ ﮐﻮن و ﻓﺴﺎد ﺷﺮﯾﻔﱰ از دﻟﺒﻨﺪان ﺗﻮ از روزﮔﺎر ﻣﻌﻠﻢ و ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺎ ﻋﻬﺪ ﺗﻮ‬
‫ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻢزادهای ﮐﺪام ﻓﺮزﻧﺪ را دﯾﺪهای ﭼﻮن ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮﯾﺶ ﻧﯿﮏ ﺑﺨﺖ و ﺑﺴﯿﺎر رﺧﺖ و ﺳﺰای ﺗﺨﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺮ‬

‫ذروۀ ﻓﻠﮏ اﻋﻈﻢ ﺳﺎﮐﻦ ﻫﻤﻪ از ﺻﺮوف روزﮔﺎر اﯾﻤﻦ ﭼﻪ ازﯾﺮاﮐﻪ آﻓﺘﺎﺑﯽ را ﮐﻪ ﺷﺮف او از ﺷﺮف ﻋﺮض ﺑﺎﺷﺪ‬

‫زﺣﻤﺖ ﮐﺴﻮف روی او را ﺳﯿﺎه ﻧﺘﻮاﻧﺪﮐﺮد وﮔﻮﻫﺮی ازﮐﺎن ﮐﻦﻓﮑﺎن آﻣﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺪﻣﺖ اﺳﺘﺤﺎﻟﺖ ﺗﺮﮐﯿﺐ او را از‬
‫ﻫﻢ ﻓﺮو ﻧﺘﻮاﻧﺪ آورد و وﻟﺪ ﺻﺎﻟﺢ اﯾﻦ ﭼﻨﲔ ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ از ﺟﻮﻫﺮ ﺑﺴﯿﻂ ﺗﺮﯾﺒﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ از اﺟﺴﺎم ﻣﺮﮐﺐ ﺗﺮﮐﯿﺐ‬

‫ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﻓﺮزﻧﺪ ﺷﺎﻋﺮان ﺳﺨﻦ ﺷﺎﻋﺮان ﺑﺎﺷﺪ و در اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ اﺳﺘﺎد ﺑﺎﺳﺘﺎن اﯾﻦ داﺳﺘﺎن زده اﺳﺖ و اﯾﻦ ﮔﻮﻫﺮ ﺳﻔﺘﻪ‬
‫ﻧﺪارد ﻣﯿﻞ ﻓﺮزاﻧﻪ ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪ و ﺑﻪ زن ﻫﺮﮔﺰ‬
‫وای‬

‫درﯾﻐﺎ‬

‫ﮐﻪ‬

‫ﺧﺮدﻣﻨﺪ‬

‫ﺑﱪّد ﻧﺴﻞ اﯾﻦ ﻫﺮ دو ﻧﱪّد ﻧﺴﻞ ﻓﺮزاﻧﻪ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫را‬

‫ﺣﺎﺻﻞ‬

‫ورﭼﻪ ادب دارد و داﻧﺶ ﭘﺪر‬

‫ﻓﺮزﻧﺪ‬
‫ﻣﲑاث‬

‫و‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﺮدﻣﻨﺪ‬

‫ﻧﯽ‬

‫ﻓﺮزﻧﺪ‬

‫ﻧﯽ‬

‫ﭘﺪر را ﭼﻪ ﮔﻨﺎه ﭼﻮن ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﯽﺣﺎﺻﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺲ ﻓﺮزﻧﺪ ﺻﻮرﺗﯽ ﺑﯿﺸﱰ ﺳﺒﺐ آﻻﯾﺶ دودﻣﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ اِﻧّﻤﺎ‬

‫اﻣﻮاﻟِﮑُﻢ و اوﻻدِﮐُﻢ ﻓﺘﻨﺔ‪ .‬اﻣﺎ ﻓﺮزﻧﺪ ﻓﻄﺮﺗﯽ و ﻓﻄﻨﺘﯽ و ﻓﮑﺮﺗﯽ آراﯾﺶ ﺧﺎنوﻣﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ اناﻟﻠﱣﻪ ﺗﻌﺎﱃ ﮐﻨﺰا‬

‫ﺗﺤﺖاﻟﻌﺮش ﻣﻔﺎﺗﯿﺤﻪُ اﻟﺴِﻨَﺔُ اﻟﺸﻌَﺮا اﻣﺎ ﭼﻪ ﻓﺎﺋﺪه از اﯾﻦ ﻣﺎﺋﺪه اﮔﺮﭼﻪ ﮐﻪ زادﮔﺎن ﺗﻮ ﻫﺮﯾﮏ ﻟﺆﻟﺆ ﺷﺎﻫﻮارﻧﺪ اﻣﺎ از‬

‫ﺣﻔﻆ وﮐﻼءث ﭼﻮن ﺗﻮ از ﺻﺪف ﻧﺎﺑﺮﺧﻮردارﻧﺪی‪ .‬ﻋﻔﺎکاﻟﻠﱣﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺪد از ﻗﻮای ﺷﻬﻮاﻧﯽ دارﻧﺪ ﻋﺎﻗﻼن از‬

‫ﺗﻘﻮﯾﺖ اﯾﺸﺎن ﺗﯿﻎ ﺑﺮﻣﯽدارﻧﺪ ﭘﺲ زادﮔﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎدت از ﺟﻨﺒﺶ روﺣﺎﻧﯽ دارﻧﺪ ﻏﺎﻓﻼن از ﺗﺮﺑﯿﺖ اﯾﺸﺎن ﺳﺮﭙ ﭼﺮا‬

‫ﺑﯿﻔﮕﻨﻨﺪ دارﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺨﺘﮕﺎن دم روحاﻟﻠّﻪاﻧﺪ اﯾﺸﺎن را ﻓﺮو ﮔﺬاﺷﱳ ﺧﺎمﮐﺎری ﺑﻮد و ﻧﮕﺎرﯾﺪﮔﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﻧﺪام از ﻋﻘﻞ‬
‫ﮐﻞ ﯾﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ اﺟﺰای اﯾﺸﺎن ﻓﺮوﮔﺸﺎدن ﺑﯽاﻧﺪاﻣﯽ ﺑﻮد ﺟﺎﻧﻔﺰاﯾﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺒﺐ دﺳﺘﯿﺎری ﺣﯿﺎت ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ آﺳﺎن آﺳﺎن از‬

‫اﯾﺸﺎن ﭘﺎی ﺑﲑون ﻧﺘﻮان ﻧﻬﺎد و دل رﺑﺎﯾﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺪد ﭘﺎﯾﺪاری اﺳﻢ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﲑ ﺧﲑ از اﯾﺸﺎن دﺳﺖ ﺑﺎز ﻧﺘﻮان داﺷﺖ‬
‫دل ﺧﻮاﻫﯽ را ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﯽ ﭼﻮن ﺗﻮﮐﺮﯾﻤﯽ ﺑﺎﺷﺪ دُرّ ﯾﺘﯿﻢ او را ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪﮐﻪ ﯾﺘﯿﻢ ﻣﺎﻧﺪ و ﺳﭙﺎﻫﯽ را ﮐﻪ ﻣﻘﻮی ﭼﻮن ﺗﻮ‬

‫ﺣﮑﯿﻤﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﯾﺎ ﺳﭙﻬﺴﺎﻻری او را ﭼﻪ واﺟﺐ ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺑﯽﯾﺎر ﺑﻮد آن ﭼﻨﺪان دُرّ ﯾﺘﯿﻢ را در دﺳﺖ ﻣﺸﺘﯽ ﺧﺮزیﻓﺮوش‬

‫ﯾﺘﯿﻢ ﮐﺮد و آن ﭼﻨﺪان ﻏﺮﯾﺐ ﺧﻮش روی را از راه ﻏﺮﯾﺐ ﺷﻤﺎران آواره ﮐﺮده ﺗﺎﮔﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻏﺮﺿﯽ ﻃﭙﺎﻧﭽﻪﺷﺎن زﻧﺪ‬

‫وﮔﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﺘﯽ ﺟﻌﺪﺷﺎن ﮐﻨﺪ ﻋﺮوﺳﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺣﺠﻠﮥ ارﺑﺎب اﻟﻬﯽ را ﺷﺎﯾﻨﺪﮐﻪ در ﺣﺠﺮۀ اﺻﺤﺎب ﻣﻼﻫﯽ ﻣﺎﻧﺪهاﻧﺪ‬

‫ﮔﻮﻫﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻠﮏ ﻣﻠﮑﺎن را زﯾﺒﻨﺪ در ﺳﻠﮏ اﺻﺤﺎب اﻟﺠﺮاب واﻟﻤﺠﺮاب ﮐﺸﯿﺪه ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﻧﭽﯿﻨﯽ و او ﻧﯿﺰ ﺑﻪ دروغ‬
‫‪۱۳‬‬

‫آن ﮐﻠﻤﺎت زرﯾﻦ را از روی ﻗﻼﺑﯽ در ﺻﻮرت ﻣﺲ ﺳﺮخ ﺑﺮ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎﯾﺎن راﯾﺞ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺻﺎﺣﺐ ﻗﻮﺗﯽ ﻧﻪ ﮐﻪ دﺳﺘﻬﺎی آن‬

‫ﻗﻼﺑﺎن ﺑﻪ ﺣﺴﺐ ﺑﱪد و ﺳﻤﺎﯾﯽ از ﺳﻢ ﺟﻬﻞ ﻧﯿﮑﻮﯾﯽ روی اﯾﺸﺎن را ﻣﯽﺑﺮد و ﺣﺎذﻗﯽ ﻧﻪ ﮐﻪ از راه ﺷﻔﻘﺖ ﺗﺮﯾﺎﻗﯽ‬
‫آﻣﯿﺰد و از راه ﺳﺮداﻧﯽ از روی ﺷﺮﯾﺮی ﻣﺮ اﯾﺸﺎن را ﺷﺮﯾﺎﻧﯽ ﻣﯽزﻧﺪ و آزادهای ﻧﻪ ﮐﻪ آن ﮔﻮﻫﺮ ﭘﺎک را ازﯾﻦ ﭘﯿﮑﺎر‬

‫ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ و ﮔﺎه ﺷﻌﺮﯾﯽ آن ﺧﻮش روﯾﺎن ﺷﻌﺮی ﺗﺎﺑﺶ را ﭼﻮن ﺷﻌﺮ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯿﻨﻬﺪ و ﺟﻮاﻧﻤﺮدی ﻧﻪ ﮐﻪ او را از اﯾﻦ ﻟﻮث‬
‫و ﻧﺎﺧﻮﺷﯽ ﻧﺠﺎت دﻫﺪ و ﮔﺎه ﺣﻼﺟﯽ ﺳﭙﯿﺪﮐﺎر روی اﯾﻦ روﺷﻨﺎن را ﺳﯿﺎه ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻏﯿﻮری ﻧﻪ ﮐﻪ او را ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺳﻔﺮ‬

‫آب ﺗﻮﺷﻪ ﺳﯿﺎه ﻧﺎن ﺳﻔﯿﺪ در اﻧﺒﺎن ﻧﻬﺪ اﯾﻦ ﭼﻨﲔ ﺳﺎﻟﻮﺳﯽ ﻣﺸﺘﯽ ﻧﺎﮐﺲ دﻧﺲ ﺗﻬﯽ ﻧﻔﺲ ﭘﺮ ﻫﻮس اﺧﺮس ﺧﺲ‬

‫ﻫﺮزهﮔﻮی ﺑﺪﻋﺖﺟﻮی ﺳﺴﺖﺧﻮی ﺳﻨﺖ ﺷﻮی ﻧﺎﻣﻮﺳﯽ ﺳﺎﻟﻮﺳﯽ اﻓﺴﻮﺳﯽ ﭘﺮ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺑﯽﺻﯿﺎﻧﺖ ﺑﯽدﯾﺎﻧﺖ ﻫﻤﻪ دل‬
‫ذل و ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺷﺮ و ﺟﺴﺪ ﺣﺴﺪ و ﻋﻘﺪ ﺣﻘﺪ اﯾﻦ ﭼﻨﲔ ﮐﺮﯾﻢ وﮐﺮﯾﻤﻪ را ﭼﻮن ﻗﺒﻄﯿﺎن ﻓﺮﻋﻮن ﻣﺮ ﺑﻨﯽاﺳﺮاﺋﯿﻞ را اﺳﲑ‬

‫ﮐﺮده و ﺗﻮ ﻋﺼﺎی ﮐﻠﯿﻤﯽ در ﮔﻮﺷﮥ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎده و ﻣﻬﺮ ﺑﯽﻣﻬﺮی ﺑﺮ ﻟﺐ زده وﮔﻮش ﻫﻮش ﮐﺮﮐﺮده اﯾﻦ از ﺗﻮ اﻓﺎﺿﻞ‬

‫ﻧﭙﺴﻨﺪﻧﺪ و ﺳﺴﺘﯽ را ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﻨﻬﻨﺪ ﭼﻨﲔ ﺗﻮاﻧﯽ از ﻣﺮدی ﺗﻮاﻧﺎ ﺳﺎدات ﻋﺼﺮ و ﮐﺎﻓﮥ اﺷﺮاف و ﺟﻤﻬﻮر اﻓﺎﺿﻞ‬
‫ﺑﺮﮔﺮدان ﺟﺎﻧﯽ ﻧﻬﻨﺪ ﻧﻪ ﺑﺮ ﺗﻦ آﺳﺎﻧﯽ و اﯾﻦ ﮐﺎﻫﻠﯽ ﺑﺮ ﻏﺎﻓﻠﯽ ﺣﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﻧﻪ ﺑﺮ ﻋﺎﻗﻠﯽ وﮐﺎﻣﻠﯽ و ﻧﯿﮏ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‬
‫اﺳﺘﺎد ﻣﺘﺒﻨّﯽ‪.‬‬

‫وَﻟَﻢ اَرَﻓﯽ ﻋﯿﻮبِ اﻟﻨّﺎسِ ﺷَﯿﺌﺎً ﮐَﻨَﻘﺺِ اﻟﻘﺎدرﯾﻦ ﻋﻠﯽ اﻟﺘّﻤﺎمِ‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﭼﻮن اﮐﻨﻮن ﺣﺎل ﺑﺮاﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ اﺳﺖ از دﻓﱰﮐﺎﻫﻠﯽ اﯾﻦ ﻣﺜﺎل در ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻢ ﺟﺴﻢ ﻣﯿﺎر ﮐﻪ اَﻟﮑَﺴَﻞُ اَﺣﻠﯽ ﻣِﻦَ‬

‫اﻟﻌَﺴَﻞ و دﯾﮕﺮﮔﻔﺖ اَﻟﮑَﺴَﻞُ ﺑﺎبُ ﻣِﻦ اﻟﺰّﻧﺪﻗﺔِ‪ ،‬ﭘﺲ از ﻟﻮح ﻣﺤﻔﻮظ ﻋﻘﻞ اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ در ﮔﻮش ﻫﻮش ﺧﻮان ﮐﻪ ﻣَﻦ‬

‫ﺗَﻔَﮑَﺮَ ﺑﺎﻟﻌﻮاﻗﺐ ﻟَﻢ ﯾﺸﺠَﻊ ﮐﻪ از ﻗﻔﺺ ﻋﺎﻓﯿﺖ ﺑﲑون ﺟﻪ و ﻋﺎﻗﺒﺖ از ﺑﻨﺪ ﺑﺮﻧﻪ ﭘﺲ آن ﯾﺘﯿﻤﺎن روی ﺷﺨﻮده را از آب‬

‫زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ روی ﺑﺸﻮی و آن ﻋﺮوﺳﺎن زﻟﻒ ﭘﮋوﻟﯿﺪه را ﺑﻪ ﺷﺎﻧﮥ روﺣﺎﻧﯽ ﺟﻌﺪ ﺑﻨﺸﺎن ﺑﻌﻀﯽ را ﺑﺎ ارﺳﻼن ﺧﺎص‬

‫ادرﯾﺲ ﻣﯽﺧﻮان ﺑﻌﻀﯽ را ﺑﺎ آﺑﺘﲔ ﻋﺎم اﺑﻠﯿﺲ ﮐﻪ اَﻟﻌَﺪلُ ﻣﯿﺰاناﻟﺮﺣﻤﻦ واﻟﺠﻮرُ ﻣِﮑﯿﺎل اﻟﺸﯿﻄﺎنِ ﺑﻌﻀﯽ را در ﮔﻠﺸﻦ‬

‫ﺣﻔﻆ ﺟﻠﻮه ﻣﯽﮐﻦ و ﻗﻮﻣﯽ را در ﮔﻠﺨﻦ ﻧﺴﯿﺎن رﺳﻮا و آن ﻓﺮﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ از ﺻﺪر ﻧﺒﻮت ﺻﺎدر ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ آﻧﺮا ﮐﻤﺮ‬

‫اﻣﺘﺜﺎل ﺑﺮﺑﻨﺪﮐﻪ ﺳَﻮّوا اوﻻدِﮐُﻢ ﻓﯽاﻟﻌﻄﯿﺔٍ ﮔﻔﺖ زادﮔﺎن ﺷﻤﺎ دادﮔﺎن ﺣﻘﻨﺪ ﻫﻤﻪ را ﭼﻮن ﺟﺮم ﭘﺮوﯾﻦ ﭘﺸﺖ در ﭘﺸﺖ‬

‫دارﯾﺪ و ﭼﻮن ﺟﻮﻫﺮ دو ﭘﯿﮑﺮ روی در روی ﭼﻮن ﭼﻨﲔ ﻓﺮﻣﻮده اﺳﺖ ﭘﺲ ﺗﻮ آن آﯾﻨﮥ ﺟﺎﻧﻬﺎ را ﭼﻮن دﻧﺪاﻧﮥ ﺷﺎﻧﻪ‬

‫ﯾﮑﺴﺎندار و آن ﺳﻮﻫﺎن دﻟﻬﺎ را ﭼﻮن دﻧﺪاﻧﮥ اره ﯾﮏ ﺗﯿﻎ ﮐﻦ آن زﺧﻤﻬﺎی ﺑﺮﯾﺪه را ﺑﭙﯿﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺎدت ﻃﻮل ﻋﻤﺮ ﺗﻮ‬

‫ﮔﺮدد ﺻِﻠﺔُاﻟﺮَﺣﻢِ ﺗﺰﯾﺪُ ﻓﯽاﻟﻌُﻤﺮ و ﺣﺴﻦ ﻋﻬﺪ ﺑﺮ آن ﻣﻬﺠﻮران ﺣﻔﻆ ﺗﺎزه ﮐﻦ ﺗﺎ ﺳﺒﺐ ﻫﻢ ﻃﻮﯾﻠﮕﯽ اﯾﻤﺎن ﺗﻮﮔﺮددﮐَﯽ‬

‫اِنّ ﺣُﺴﻦَاﻟﻌَﻬﺪِ ﻣِﻦَاﻻﯾﻤﺎنِ آن ﮔﻮﻫﺮﻫﺎی ﭘﺮاﮐﻨﺪه را در ﯾﮏ ﻋﻘﺪ ﻋﻘﺪﮐﻦ و آن دﯾﻨﺎرﻫﺎی ﻗﺮاﺿﻪ ﺷﺪه را در ﯾﮏ‬

‫ﺑﻮﺗﻪ ﻧﻘﺪﮐﻦ ﮐﻪ اﮔﺮ ﻧﻘﻞزادﮔﺎن ﻧﺴﻞ ﻣﺸﺮوع اﺳﺖ ﻓﺮزﻧﺪان ﻋﻘﻞ ﻫﻢ ﻧﺎﻣﻤﻨﻮع اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮن ﻋﺮوس ﺟﺎن ﻣﻦ ازﮔﻔﺖ‬
‫وﮔﻮی او اﯾﻦ ﭘﲑاﯾﻪ ﺑﺮﺑﺴﺖ ﻣﻦ از راه ﻧﺎز ﻧﯿﺎز را ﺳﻼح او ﺳﺎﺧﺘﻢ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ و داﻧﻪ آوردم ﻋﺬر ﺗﻌﺬر ﺟﺎﻣﻪ و ﺟﺎی‬

‫ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﯽﯾﺴﺎری و ﭼﻬﺎردﯾﻮاری اﯾﻦ ﭼﻨﲔ ﮐﺎری ﻣﯿﺴﺮ ﻧﺸﻮد‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﻓﺼﻞ ﭼﻮ ﺑﺸﻨﯿﺪ ز ﻣﻦ دﺳﺖ ﺑﱪ زد‬

‫ﺻﺪ رﺣﻤﺖ از اﻟﻠﱣﻪ ﺑﺮآن دﺳﺖ و ﺑﺮآن ﺑﺮ‬

‫ﻫﻤﯽ دﺳﺖ ﻗﺒﻮل و اﻗﺒﺎل ﺑﺮ ﺳﯿﻨﮥ ﻣﺒﺎرک زد در ﺣﺎل از ﺑﻬﺮ دﻓﻊ ﺑﯽاﻧﺼﺎﻓﯽ زﻣﺴﺘﺎن را آﻓﺘﺎب ﮐﺪه ﺑﺮ آﺳﻤﺎن‬

‫ﻫﻤﺖ ﺑﻔﺮﻣﻮد ﺗﺎ ﺑﺴﺎﺧﺘﻨﺪ وز ﺑﻬﺮ ﺗﯿﻎ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن را ﻓﺮﻣﺎن داد ﺗﺎ ﺳﺎﯾﻪﺑﺎﻧﯽ ﺑﺮ آﻓﺘﺎب ﮔﺮم ﺑﺮﺑﺴﺘﻨﺪ وز ﺑﻬﺮ ﻏﺬا ﺑﺮ‬

‫ﻣﯿﮑﺎﺋﯿﻞ ﮐﻪ ﻣﮑﯿﺎل ارزاق ﺑﻪ دﺳﺖ اوﺳﺖ ﯾﮏ ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻄﯽ راﯾﺞ ﺑﻨﺒﺸﺖ و از ﺑﺮای ﻟﺒﺎس از ﺟﺎﻣﻪ ﺧﺎﻧﮥ ﻋﻔﺖ و‬

‫ﻋﺎﻓﯿﺖ ﺑﺴﺘﺎن و از ﺧﻠﻌﺖ زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ و ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ در ﻣﻦ ﭘﻮﺷﺎﻧﯿﺪه و ﺧﺮج را ﮐﻪ ﭼﺮخ آن ﺗﮑﻠﻒ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﮐﺮد ﮐﻪ او‬

‫ﺗﮑﻠﻒ ﮐﺮد در ﺟﻤﻠﻪ ﻫﺮ ﺗﺰاﺣﻤﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮ را از آن ﻧﺒﻮﺗﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ رﺧﻨﻬﺎ ﺑﺮﺑﺴﺖ ﺳﻮی ﺟﺎن و ﻫﺮ‬

‫دﻟﮕﺸﺎی ﮐﻪ ﺟﺎن را از آن ﺗﺴﻠﯿﺘﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ را از راه ﺑﮕﺸﺎد ﺳﻮی دل و آﻧﺶ ﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ آن ﻣﺼﻄﻨﻊ رﺑﺎﻧﯽ‬

‫ﮔﻔﺖ واﺻﻄﻨَﻌﺘُﮏَ ﻟﻨﻔﺴﯽ و آن ﻣﮑﻠﻢ رﺣﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ وﮐﻠﻢاﻟﻠﱣﻪ ﻣﻮﺳﯽ ﺗَﮑﻠﯿﻤﺎً در ﻣﻨﺎﺟﺎت ﺧﻮد ﮔﻔﺖ اﻟﻬﯽ ﻃَﻔﺖُ اﻟﺒﻼد‬
‫‪۱۴‬‬

‫وَﺟَﺮّﺑﺖَ اﻟﻌِﺒﺎد وَ اﻧﺖَ ﺧﲑُ ﻣﻦاﻟﮑﻞﱢ و اﯾﻦ ﺑﺪان ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ از ﮐﺎﻓﮥ ﺧﻠﻖ ﻣﻦ او را ﭼﻮن ﻧﺎم او اﺣﻤﺪ ﯾﺎﻓﺘﻢ و او ﻣﺮا‬

‫ﭼﻮن ﻧﺎم ﺧﻮاﺟﮥ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﺴﻌﻮد ﺑﺨﺖ ﮐﺮد در ﺟﻤﻠﻪ آن ﺻﺪر ﺑﺎﻗﯽ ﺑﺎد در ﺟﺎن ﺑﺎزی و دل ﻧﻤﻮدﮔﯽ ﻫﯿﭻ در ﺑﺎﻗﯽ‬

‫ﻧﮑﺮد ﭼﻪاش ﮔﻮﯾﻢ ﺟﺰ ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ اﺳﺘﺎد ﺣﮑﯿﻢ ﻓﺮﺧﯽ ﮔﻔﺖ در ﺣﻖ ﻣﻤﺪوح ﺧﻮد‬
‫ﻫﺮﭼﻪ‬

‫ﻗﺼﮥ‬

‫ﻧﮕﺮم‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﮐﺮم‬

‫او‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫ﭼﻮن ﻗﺼﮥ آن اﺷﱰ ﻣﺴﺖ اﺳﺖ و ﻋﺮاﺑﯽ‬

‫آن ﭼﻮن ﻫﻤﻨﺎم ﺧﻮد ﻋﺪﯾﻢاﻟﻤﺜﻞ و آن ﭼﻮن ﻧﺎم ﭘﺪر ﺧﻮد ﻣﺴﻌﻮد ﺑﺨﺖ ﭼﻮن ﺟﺎن آزاد ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﻠﻖ ﺧﻮد ﺑﻨﺪه‬
‫ﮐﺮد و ﻣﺮا ﺑﻪ ﻗﺒﻮل اﻗﺒﺎل ﺧﻮد ﺧﺮﺳﻨﺪﮐﺮد ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺟﺎن ﺧﻮد را ﭼﻮن ازﮐﺮم او ﺷﺎدﮐﺮدم و دل از ﻗﯿﺪ ﺗﻌﻠﻘﺎت آزاد در‬

‫ﺣﺴﺐ ﺣﺎل ﺧﻮﯾﺶ اﯾﻦ ﻗﻄﻌﻪ را اﻧﺸﺎء و اﻧﺸﺎدﮐﺮدم و ﻧﺎم او در آﺧﺮ ﻗﻄﻌﻪ ﯾﺎدﮐﺮدم‬
‫ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻮ ﺗﯿﺸﻪ از ﻗﺒﻞ ﺗﻮﺷﻪ و ﺗﺮاش‬

‫ﻗﻄﻌﻪ‬

‫ورﭼﻪ ز زﺧﻢ ﺗﯿﺸﮥ ﻣﻦ ﺑﻬﺮ ﯾﮏ ﺧﻼل‬

‫ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﻮدهام ﻧﻪ ﻃﻤﻊ را ﻧﻪ ﭘﯿﺸﻪ را‬

‫ورﭼﻨﺪ ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﺳﺮ ﻣﻦ زﯾﺮ ﺗﯿﺸﻪ ﺑﻮد‬

‫ﺑﯿﺸﻪ‬

‫را‬

‫آن ﮐﻮ ﻫﻤﯽ ز ﺷﻮﺷﮥ زر ﺳﺎﺧﺖ ﺗﯿﺸﻪ را‬

‫ﺗﯿﺸﻪام‬

‫ﺗﯿﺸﻪ‬

‫را‬

‫ﻟﯿﮑﻦ ﮐﻨﻮن‬

‫ز‬

‫ﺑﺲ ﮐﺮﻣﺶ‬

‫زﯾﺮ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫رﺋﯿﺲ‬

‫رﻧﺞ‬

‫اﺣﻤﺪ‬

‫درﺧﺘﺎن‬

‫ﻣﺴﻌﻮد‬

‫اﮐﻨﻮن از ﺑﺎس آن زﯾﺮ ﺗﯿﺸﮕﯽ ﭘﺎس اﺷﺎرت او ﺑﺪاﺷﺘﻢ آن ﻧﻮروز روﯾﺎن را ﮐﻪ ﻧﺰﻫﺖ ﺟﺎن ﭘﺎک را ﺑﺎﯾﺴﺘﻨﺪ آﻧﺮا‬
‫در ﯾﮏ ﺷﺒﺴﺘﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎدم و آن ﭼﺎﻻﮐﺎن ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺖ دل ﺧﻮش او را ﺷﺎﯾﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮ ﯾﮏ ﻋﺘﺒﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و ﺗﺸﺒﯿﺒﯽ ﺑﺮﯾﻦ‬

‫ﻧﺴﻖ ﺗﺤﺮﯾﺮﮐﺮدم و ﺗﺮﺗﯿﺒﯽ ﺑﺮﯾﻦ ﻧﻬﺎد ﺑﻨﻬﺎدم و ﺑﺮﭙداﺧﺘﻢ اﯾﻦ دﯾﻮان را ﺑﺮﯾﻦ ﺗﺸﺒﯿﺐ و ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺑﺮ ﻗﻀﯿﺖ اﺷﺎرت آن‬
‫ﺻﻮاب ﺳﻠﺐ ﺛﻮاب ﻃﻠﺐ آن ﻗﺎﺑﻞ دوﻟﺖ و ﻗﺎﯾﻞ اﯾﻦ دﯾﻮان ﺣﮑﻤﺖ ﻗﺒﻠﮥ اﻗﺒﺎل اوﮐﻌﺒﮥ آﻣﺎل ﺧﻮاﺟﮥ ﻫﺸﯿﺎر و ﻣﻬﱰ‬

‫ﺑﯿﺪار ﻋﺎﻓﯿﺖ ﺑﺎن و ﻋﺎﻓﯿﺖ ﺑﲔ آن ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺧﻮان و دﻗﺎﯾﻖدان آن ﺣﮑﻤﺖ ﻧﯿﻮش و آن ﻧﯿﮏﻫﻮش ﺣﻖﺷﻨﺎس آن‬

‫ﺳﺨﻨﮕﺰار ﻣﻌﺎﻧﯽ ﻃﺮازﮐﻪ ﺑﺎری ﻋﺰ اﺳﻤﻪ او را از ﺣﯿﺎت او و ﻣﺎ را از ﺑﻘﺎی او ﻣﺘﻤﺘﻊ داراد و ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﮏ اﯾﻦ ﻣﺎﺋﺪۀ‬

‫آﺳﻤﺎﻧﯽ ﺑﻮﺟﻮد ﺟﻮد او آراﺳﺘﻪ ﮔﺸﺖ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﺎﺋﺪۀ ﻓﻀﻞ رﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺟﺎن و ﺟﺎه او ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﺎد ﺗﺎ ﺟﻬﺪ و ﺗﻮﻓﯿﻖ ﻫﻢ‬
‫ﻃﻮﯾﻠﮥ اوﯾﻨﺪ ﻫﻤﭽﻨﲔ ﻣﻮﻓﻘﺶ دار ﺑﺮ ﺟﻤﻊ ﮐﺮدن ﻋﻠﻢ و ﺣﮑﻤﺖ و ﺑﺮ ﺟﻠﻮه ﮐﺮدن اﺻﺤﺎب ﺣﻖ و ﺣﻘﯿﻘﺖ و ﺑﺮ‬

‫ﺗﻔﺨﯿﻢ و ﺗﻌﻈﯿﻢ ارﺑﺎب ذوق و ﻃﺮﯾﻘﺖ آﻣﲔ رباﻟﻌﺎﻟﻤﲔ واﻟﺤﻤﺪاﻟﻠﱣﻪ ﻋﻠﯽ ﻣﻨّﻪ واﻓﻀﺎﻟﻪ واﻟﺼﻠﻮة ﻋﻠﯽ ﺧﲑ ﺧﻠﻘﻪ‬
‫ﻣﺤﻤﺪ و آﻟﻪ اﺟﻤﻌﲔ‪.‬‬

‫‪۱۵‬‬

‫ﻗﺼﺎﯾﺪ‬

‫‪۱۶‬‬

‫ﺑﺴﻢاﻟﻠﱣﻪ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﯿﻢ‬
‫اﯾﻦ ﺗﻮﺣﯿﺪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻏﺰﻧﲔ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ‬

‫ای در دل ﻣﺸﺘﺎﻗﺎن از ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺑﺴﺘﺎﻧﻬﺎ‬

‫ور ﺣﺠﺖ ﺑﯽﭼﻮﻧﯽ در ﺻﻨﻊ ﺗﻮ ﺑﺮﻫﺎﻧﻬﺎ‬
‫ﺷﺪه‬

‫ﭘﻨﻬﺎﻧﻬﺎ‬

‫دوﺧﺘﻪ‬

‫ﭘﯿﮑﺎﻧﻬﺎ‬

‫اﻓﺮاﺧﺘﻪ‬

‫اﯾﻮاﻧﻬﺎ‬

‫ﺑﻨﮕﺎﺷﺘﻪ‬

‫اﻟﻮاﻧﻬﺎ‬

‫در ذات ﻟﻄﯿﻒ ﺗﻮ ﺣﲑان ﺷﺪه ﻓﮑﺮﺗﻬﺎ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﻗﺪﯾﻢ‬

‫آﺗﺸﻬﺎ‬

‫ﺑﺮ‬

‫دﯾﺪۀ‬

‫ﻫﺮ‬

‫دﻋﻮی‬

‫ﺑﺮ ﺳﺎﺣﺖ آب از ﮐﻒ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﻣﻔﺮﺷﻬﺎ‬

‫ﺑﺮ‬

‫روی‬

‫ﻫﻮا‬

‫از‬

‫اﻧﺠﻤﻬﺎ‬

‫وز‬

‫آب‬

‫ﺑﺮﯾﻦ‬

‫در‬
‫در‬
‫از‬

‫ﺑﺤﺮ ﮐﻤﺎل‬
‫ﺳﯿﻨﮥ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﺮ‬

‫در‬

‫ﻧﺎﻗﺺ‬

‫ﻣﻌﻨﯽ‬

‫آن‬

‫اﯾﻮان‬

‫ﺷﺪه ﮐﺎﻣﻠﻬﺎ‬

‫ﺑﻔﺮوﺧﺘﻪ‬

‫ﺑﻔﺮوﺧﺘﻪ‬

‫در راه رﺿﺎی ﺗﻮ ﻗﺮﺑﺎن ﺷﺪه ﺟﺎن‪ ،‬وآﻧﮕﻪ‬

‫در‬

‫در ﮐﻮی ﺗﻮ ﭼﻮن آﯾﺪ آﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﻫﻤﯽ ﺑﯿﻨﺪ‬

‫در‬

‫ﮔﺮد‬

‫در‬

‫راه‬

‫از‬

‫در‬

‫داﻣﻨﻬﺎ‬

‫ﭼﻪ ﺧﻮش ﺑﻮد آنوﻗﺘﯽ ﮐﺰﺳﻮز دل از ﺷﻮﻗﺖ‬
‫ای‬

‫ﭘﺎﯾﮕﻪ‬

‫ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ‬

‫اﻣﺮت‬

‫وی‬

‫دروﯾﺸﺎن‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺻﺪ ﺗﲑ ﺑﻼ ﭘﺮان ﺑﺮ ﻣﺎ ز ﻫﺮ اﻃﺮاﻓﯽ‬

‫در‬

‫ﻋﺮﺻﮥ‬

‫ﻣﯿﺪاﻧﺖ‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫از ﻧﻔﺲ ﺟﺪا ﮔﺸﺘﻪ در ﻣﺠﻠﺲ ﺟﺎﻧﺒﺎزی‬

‫ﮔﺎه ﻃﻠﺐ از ﺷﻮﻗﺖ ﺑﻔﮕﻨﺪه ﻫﻤﻪ دﻟﻬﺎ‬

‫وﻗﺖ‬

‫ﭼﻮن ﻓﻀﻞ ﺗﻮ ﺷﺪ ﻧﺎﻇﺮ ﭼﻪ ﺑﺎک ز ﺑﯽﺑﺎﮐﯽ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺑﺴﯿﺎر ﮔﻨﻪ‬
‫ﮐﯽ‬

‫ﮐﺮدﯾﻢ‬

‫آن‬

‫ﻧﺎم ﮐﻬﻦ ﮔﺮدد‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻣﺠﺪود‬

‫ﻗﻀﺎی‬

‫دﺳﺘﮕﻪ‬

‫ﻣﯽﮐﺎرﯾﻢ‬

‫ﻧﻬﯿﺖ‬
‫از‬

‫ﺑﭙﻮﺷﯿﺪه‬

‫ﭘﲑاﯾﮥ‬

‫ﻣﻬﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﺬﻻﻧﻬﺎ‬
‫ﺧﻔﺘﺎﻧﻬﺎ‬

‫دﯾﺪه‬

‫از‬

‫آن ﮔﺮد ز‬

‫ﻣﯿﺪاﻧﻬﺎ‬

‫ﺗﺎرک‬

‫ﺑﯽﻧﻘﺸﯽ‬

‫دل‬

‫اﻓﺸﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﻓﺮﻣﻮده‬

‫ﺑﺮداﺷﺘﻪ‬

‫اﻟﺤﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﺳﺤﺮ‬

‫از‬

‫ﺑﺎﻣﺖ‪،‬‬

‫ﻓﻀﻞ ﺗﻮ ﻫﻤﯽ ﺑﺎﯾﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺳﻮد ز اﻓﻐﺎﻧﻬﺎ‬
‫از ﻋﻔﻮ ﻧﻬﯽ ﺗﺎﺟﯽ‪ ،‬ﺑﺮ ﺗﺎرک ﻋﺼﯿﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﯾﺎرب‬

‫ﺳﻨﺎﯾﯽ‬

‫از‬

‫دﯾﺪه ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﺳﺮ ﮐﻮﯾﺖ‬

‫ﻣﻦ درد ﺗﻮ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ دور از ﻫﻤﻪ درﻣﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﻋﻔﻮ ﺗﻮ ﻫﻤﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﻓﺎﯾﺪه از ﮔﺮﯾﻪ‬
‫ﻏﺮﻗﮥ‬

‫از‬

‫ﻧﻔﺲ‬

‫ور ﺗﲑ ﺑﻼ ﺑﺎری‪ ،‬اﯾﻨﮏ ﻫﺪﻓﺶ ﺟﺎﻧﻬﺎ‬

‫ای ﮐﺮده دوا ﺑﺨﺸﯽ ﻟﻄﻒ ﺗﻮ ﺑﻬﺮ دردی‬
‫ﻋﺼﯿﺎﻧﯿﻢ‬

‫ﺑﯽﺑﺎﮐﯽ‬

‫ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﺑﺪرﯾﺪه‬

‫ﮔﺮﯾﺒﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﭼﻮن ذﮐﺮ ﺗﻮ ﺷﺪ ﺣﺎﺿﺮ‪ ،‬ﭼﻪ ﺑﯿﻢ ز ﻧﺴﯿﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﮔﺮ د ّر ﻋﻄﺎ ﺑﺨﺸﯽ آﻧﮏ ﺻﺪﻓﺶ دﻟﻬﺎ‬

‫ﺑﺨﺸﻨﺪه‬

‫ﻗﺮب‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫زﻧﺪه‬

‫ﺷﺪه‬

‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻬﺎ‬

‫واﻟﻠﱣﻪ ﮐﻪ ﻧﮑﻮ ﻧﺎﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺗﻮ دﺳﺘﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﺗﻮ راﺣﺘﻬﺎ‬

‫ﺗﻮﯾﯽ‬

‫ﻣﻔﺮش‬

‫ﮔﻮی ﻓﻠﮑﯽ ﺑﺮده‪ ،‬ﻗﺪ ﮐﺮده ﭼﻮ ﭼﻮﮔﺎﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﺣﻘﺎ ﮐﻪ ﻓﺮو ﻧﺎﯾﺪ ﺑﯽﺷﻮق‬

‫ﻣﺎﺗﻢ‬

‫ﻣﺎ روﻓﺘﻪ‬

‫ﻣﯿﺪان رﺿﺎی ﺗﻮ ﭘﺮ ﮔﺮد ﻏﻢ و ﻣﺤﻨﺖ‬
‫ﭘﺮداﺧﺘﻪ‬

‫دود‬

‫ﻫﺮ روز ﺑﺮاﻓﺸﺎﻧﯽ‪ ،‬از ﻟﻄﻒ ﺗﻮ اﺣﺴﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﺑﯽرﺷﻮت و ﺑﯽﺑﯿﻤﯽ ﺑﺮ ﮐﺎﻓﺮ وﺑﺮ ﻣﺆﻣﻦ‬
‫در‬

‫ﺑﺮ‬

‫وز آﺗﺶ دل آﻫﯽ ﭼﻮن رﺷﺘﮥ ﻣﺮﺟﺎﻧﻬﺎ‬
‫ﭘﺮدۀ‬

‫رﺷﺘﮥ‬

‫ﺷﺪه ﻧﻘﺼﺎﻧﻬﺎ‬

‫از ﺧﻠﻖ ﺟﺪا ﮔﺸﺘﻪ ﺧﺮﺳﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﻠﻘﺎﻧﻬﺎ‬

‫از ﺳﻮز ﺟﮕﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﭼﻮن ﺣﻘﮥ ﮔﻮﻫﺮﻫﺎ‬
‫ﺟﺎﻧﺒﺎزی‬

‫ﺗﻮ‬

‫در ﻋﲔ ﻗﺒﻮل ﺗﻮ‪ ،‬ﮐﺎﻣﻞ‬

‫ﻣﺸﺘﺎق ﺗﻮ از ﺷﻮﻗﺖ در ﮐﻮی ﺗﻮ ﺳﺮﮔﺮدان‬

‫ﺑﺮدوﺧﺘﻪ‬

‫ﭘﯿﺪا‬

‫ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺨﺸﯽ‪ ،‬از روی ﮐﺮم آﻧﻬﺎ‬

‫ﺗﻮ‬
‫را‬

‫ﻧﻮﻧﻮ ﭼﻮ ﻣﯽآراﯾﺪ‪ ،‬در وﺻﻒ ﺗﻮ دﯾﻮاﻧﻬﺎ‬

‫در ﻣﺪح اﻣﲔ اﻟﻤﻠﺔ ﻗﺎﺿﯽ ﻋﺒﺪاﻟﻮدودﺑﻦ ﻋﺒﺪاﻟﺼﻤﺪ‬

‫وی ﺑﺤﺠﺖ ﭘﯿﺸﻮا ﺷﺮع و دﯾﻦ ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫ای ﭼﻮ ﻧﻌﻤﺎنﺑﻦ ﺛﺎﺑﺖ در ﺷﺮﯾﻌﺖ ﻣﻘﺘﺪا‬

‫از ﺗﻮ ﺷﺎدان اﻫﻞ ﺳﻨﺖ ﻫﻤﭽﻮ ﺑﯿﻤﺎر از ﺷﻔﺎ‬

‫از ﺗﻮ روﺷﻦ راه ﺣﺠﺖ ﻫﻤﭽﻮ ﮔﺮدون از ﻧﺠﻮم‬

‫‪۱۷‬‬

‫ﻛﺲﻧﺪﯾﺪه ﺟﻮر در ﺻﺪرت ﭼﻮ در ﺟﻨﺖ وﺑﺎ‬

‫ﻛﺲﻧﺪﯾﺪه ﻣﯿﻞ در ﺣﻜﻤﺖ ﭼﻮ در ﮔﺮدون ﻓﺴﺎد‬

‫ﺑﺪر دﯾﻦ از ﻧﻮر آﺛﺎر ﺗﻮ ﻣﯽﮔﺮدد ﻣﻨﲑ‬

‫ﺷﺎخ ﺣﺮص از اﺑﺮ اﺣﺴﺎن ﺗﻮ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ ﻧﻤﺎ‬

‫ﻣﻠﻚ ﺷﺮع ﻣﺼﻄﻔﺎ آراﺳﺘﯽ از ﻋﺪل و ﻋﻠﻢ‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﭼﻮن ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﻓﺮوردﯾﻦ ﺻﺒﺎ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﻣﺪاح ﺗﻮ ﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﮕﺮدد ﺑﯽﻧﻮا‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮد ﺗﻮ ﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﮕﺮدد ﻣﺒﺘﺪع‬

‫ﺑﺪﻋﺖ و اﻟﺤﺎد و ﻛﻔﺮ از ﻓﺮ ﺗﻮ ﮔﻢ ﻧﺎم ﺷﺪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﮔﺮﯾﺒﺎن‬

‫ﻗﺪر‬

‫ﺑﮕﺸﺎد‪،‬‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺷﺎد ﺑﺎش ای ﭘﯿﺸﻜﺎر دﯾﻦ و دﻧﯿﺎ ﻣﺮﺣﺒﺎ‬

‫ﭘﺎك داﻣﻦﺗﺮ ز ﺗﻮ ﻗﺎﺿﯽ ﻧﺪﯾﺪ اﻧﺪر ﻗﻀﺎ‬

‫آبﮔﻮن‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻫﻤﻮار ﺑﻮد از ﭘﯿﺸﻜﺎران ﻛﺎر ﺣﻜﻢ‬

‫ﭘﯿﺶ ازﯾﻦ‪ ،‬ﻟﯿﻜﻦ ز ﻓﺮ ﻋﺪﻟﺖ اﻧﺪر ﻋﻬﺪ ﻣﺎ‬

‫آن ﭼﻨﺎن ﺷﺪ ﺧﺎﻧﺪان ﺣﻜﻢ ﻛﺰ ﺑﯿﻢ ﺧﺪای‬

‫ﻣﯽﻛﻨﺪ ﻣﺮ ﺧﺎك را از ﺑﺎد‪ ،‬ﻋﺪل ﺗﻮ ﺟﺪا‬

‫ﺷﺪ ﻗﻮی دﺳﺖ آﻧﭽﻨﺎن اﻧﺼﺎف ﻛﺰ روی ﺳﺘﻢ‬

‫ﺷﻤﻊ را ﻧﻜﺸﺪ ﻫﻤﯽ ﺑﯽاﻣﺮ ﺗﻮ ﺑﺎد ﻫﻮا‬

‫روز و ﺷﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﭽﻮن ﻣﺎدران ﻣﻬﺮﺑﺎن‬

‫در دﻋﺎی ﻧﯿﻚ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺪﻋﯽ ﻫﻢ ﻣﺪﻋﺎ‬
‫ﭘﺎﯾﺪارﯾﺖ‬

‫اﻫﻞ‬

‫ﺷﻬﺮ‬

‫و‬

‫روﺳﺘﺎ‬

‫دﺳﺘﻬﺎ ﺑﺮداﺷﺘﻪ‪ ،‬ﻋﻤﺮ ﺗﻮ ﺧﻮاﻫﺎن از ﺧﺪای‬

‫از‬

‫ﺣﺸﻤﺖ ﻗﺎﺿﯽ اﻣﲔ ﺑﺎﯾﺪ‪ ،‬درﯾﻦ ره ﺑﺪرﻗﻪ‬

‫داﻧﺶ ﻗﺎﺿﯽ اﻣﲔ زﯾﺒﺪ‪ ،‬درﯾﻦ در ﭘﺎدﺷﺎ‬

‫ﺑﺮای‬

‫ﺟﱪﺋﯿﻞ از ﺳﺪ ره ﮔﻮﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻚ در ﻣﻼ‬

‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﺷﺎﻫﲔ ﻗﻀﺎ اﻧﺼﺎف ﺳﻨﺠﯽ ﮔﺎه ﺣﻜﻢ‬

‫راﯾﺖ دﯾﻦ ﻫﺮ زﻣﺎن ﻋﺎﱃ ﻫﻤﯽ ﮔﺮدد ز ﺗﻮ‬

‫ای ﻧﻜﻮ ﻧﺎم از ﺗﻮ ﺷﻬﺮ و ﻣﻠﻚ ﺷﺎﻫﻨﺸﻪ ﻋﻼ‬

‫ﻫﺮﻛﺴﯽ ﺻﺪر ﻗﻀﺎ ﺟﻮﯾﺪ ﺑﯽاﻧﺼﺎف و ﻋﺪل‬

‫ﻟﯿﻚ داﻧﺪ ﺷﺎه ﻣﺎ از داﻧﺶ و ﻋﻘﻞ و دﻫﺎ‬

‫از ﻟﻘﺎ و ﺻﺪر و ﺑﺎد و داد و ﺑﺮد اﺑﺮ دو رﯾﺶ‬

‫ﻫﯿﭻ ﺟﺎﻫﻞ ﻛﯽ ﺷﺪﺳﺖ اﻧﺪر ﺷﺮﯾﻌﺖ ﻣﻘﺘﺪا‬

‫ﮔﺮﺑﻪ را ﺑﺮ ﭘﯿﻪ ﻛﺮدن ﭘﺎﺳﺒﺎن‪ ،‬ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻄﺎ‬

‫ﮔﺮگ را ﺑﺮ ﻣﯿﺶ ﻛﺮدن ﻗﻬﺮﻣﺎن‪ ،‬ﺑﺎﺷﺪ ز ﺟﻬﻞ‬

‫ورﻧﻪ ﺷﻮﺧﯽ را ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻧﯿﺴﺖ ﺣﺪ و ﻣﻨﺘﻬﺎ‬

‫ﻋﻠﻢو اﺻﻞو ﻋﺪلو ﺗﻘﻮی‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺪرﺷﻐﻞ ﺣﻜﻢ‬

‫دانﻛﻪ ﻫﺮﻛﻮ ﺻﺪر دﯾﻦ ﺑﯽﻋﻠﻢ ﺟﻮﯾﺪ ﻧﺰد ﻋﻘﻞ‬

‫ﺑﺮ ﻧﺸﺎن ﺟﻬﻞ او‪ ،‬ﺧﻮد ﻗﻮل او ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻮا‬

‫ﻫﺮﻛﺴﯽ ﻗﺎﺿﯽ ﻧﮕﺮدد‪ ،‬ﺑﯽﺳﺘﺤﻘﺎق از ﻟﺒﺎس‬

‫ﻫﺮﻛﺴﯽ ﻣﻮﺳﯽ ﻧﮕﺮدد ﺑﯽﻧﺒﻮت از ﻋﺼﺎ‬

‫ﻣﻌﺠﺰی ﺑﺎری ﺑﺒﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﻛﻨﺪ ﭼﻮب اژدﻫﺎ‬

‫ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻫﺮﻛﺴﯽ ﺑﺮداﺷﺖ ﭼﻮﺑﯽ ﭼﻮن ﻛﻠﯿﻢ‬
‫داﻧﺶ ﻋﺒﺪاﻟﻮدودی ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺪر ﻃﺒﻊ و ﻟﻔﻆ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻮد ﻣﺮ ﻣﺮد را‪ ،‬در ﺻﺪر دﯾﻦ‪ ،‬زﯾﺐ و ﺑﻬﺎ‬

‫ورﻧﻪ ﺑﺲ ﻓﺨﺮی ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﺮ ﺳﻬﺎ را از ﻓﻠﻚ‬
‫از‬

‫ﻟﻘﺐ‬

‫ﻣﻔﺘﯽ‬

‫ﻧﮕﺮدد‬

‫ﺑﯽﺗﻌﻠﻢ‬

‫ﭼﻮن ﻧﺪارد ﻧﻮر ﭼﻮن ﺧﻮرﺷﯿﺪ و ﻣﻪ ﻧﺠﻢ ﺳﻬﺎ‬

‫ﻫﯿﭻﻛﺲ‬

‫ﻋﻠﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﻛﻨﺪ درد ﺣﻤﺎﻗﺖ را دوا‬

‫ﺣﺎﺳﺪت روزۀ ﺧﻤﻮﺷﯽ ﻧﺬر ﻛﺮد از ﻋﺎﺟﺰی‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺟﺎﯾﯽ و ﺑﺎدت ﺗﺎ ﺑﻪ ﯾﻮماﻟﺪﯾﻦ ﺑﻘﺎ‬

‫ﺻﺪﻋﻠﯽ درﻛﻮی ﻣﺎ ﺑﯿﺶﺳﺖ ﺑﺎ زﯾﺐ و ﺟﻤﺎل‬

‫ﻟﯿﻚ ﯾﻚ ﺗﻦ را ﻧﺨﻮاﻧﺪ ﻫﯿﭻ ﻋﺎﻗﻞ ﻣﺮﺗﻀﺎ‬

‫ﺗﺎ ﺧﻤﺶﺑﺎﺷﺪ ﺣﺴﻮدت‪ ،‬زاﻧﻜﻪ ﺗﺎﺑﺮ ﭼﺮخﺷﻤﺲ‬

‫ﺟﻠﻮهﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻧﺒﺎﺷﺪ روزه ﺑﮕﺸﻮدن روا‬

‫ای ﻧﺒﲑۀ ﻗﺎﺿﯽ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪت ﻣﺤﻤﻮد‪ ،‬آﻧﻚ‬

‫ﺑﻮد ﭼﻮن ﺗﻮ ﭘﺎك ﻃﺒﻊ و ﭘﺎك دﯾﻦ و ﭘﺎرﺳﺎ‬

‫ﺷﺎه ﻣﺎ ﻣﺤﻤﻮدی و ﺗﻮ ﻧﯿﺰ ﻣﺤﻤﻮدی ﭼﻮ او‬

‫ﺷﺎد ﺑﺎش ای ﺟﺎن ﻣﺎ ﭘﯿﺶ دو ﻣﺤﻤﻮدی ﻓﺪا‬

‫ﻫﯿﭻ ﭼﺸﻢ از ﻫﯿﭻ ﻗﺎﺿﯽ آن ﻧﺪﯾﺪ اﻧﺪر ﺟﻬﺎن‬

‫ﻛﺰ ﺗﻮ دﯾﺪ اﯾﻦ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ زاﻧﻌﺎمو اﺣﺴﺎنو ﺳﺨﺎ‬

‫دان ﻛﻪ از ﻓﺮّ ﺗﻮ و از دوﻟﺖ ﻣﺴﻌﻮد ﺷﺎه‬

‫ﻣﻠﻚ دﯾﻦ ﺷﺪ ﺑﺎ ﺻﯿﺎﻧﺖ‪ ،‬ﻛﺎر دﯾﻦ ﺷﺪ ﺑﺎ ﻧﻮا‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن‬

‫ﻣﻠﻚ ﭼﻮن در ﺧﺎﻧﮥ ﻣﺤﻤﻮدﯾﺎن زﯾﺒﺪ ﻫﻤﯽ‬
‫ﻟﯿﻚ اﮔﺮ ﻫﻤﭽﻮن ﺑﺨﯿﻼن ﺑﻮدی آن وﻋﺪه دراز‬

‫در‬

‫ﺧﺎﻧﮥ‬

‫ﻣﺤﻤﻮدﯾﺎن‬

‫زﯾﺒﺪ‬

‫ﻗﻀﺎ‬

‫ﮔﺮ دو ﭼﻨﺪان ﺻﻠّﻪ ﺑﻮدی‪ ،‬ﻫﻢ ﻫﺒﺎ ﺑﻮدی‪ ،‬ﻫﺒﺎ‬

‫ﻫﺮ ﻋﻄﺎ ﻛﺎﻧﺪر ﺑﺮات وﻋﺪه اﻓﺘﺎد ای ﺑﺰرگ‬

‫آن ﻋﻄﺎ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﯾﮥ رﻧﺞ و ﻋﻨﺎ‬

‫ﻣﻦ ﺛﻨﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﺗﺮا‪ ،‬وان ﻛﻮ ﺷﻨﯿﺪ از ﻣﻦ دﻋﺎ‬

‫ﻻﺟﺮم ﻫﺮﺟﺎ ﻛﻪ رﻓﺘﻢ ﻧﺰد ﻫﺮ آزاد ﻣﺮد‬

‫‪۱۸‬‬

‫ﺟﻮﻫﺮی ﻋﻘﻞ داﻧﺪ ﻛﺮد آن در را ﺑﻬﺎ‬

‫درﻫﺎ در رﺷﺘﻪ ﻛﺮدم ﺑﻬﺮ ﺷﻜﺮت ﻛﺰ ﺧﺮد‬

‫ﺑﺮ ﺻﺤﯿﻔﮥ ﻋﻤﺮ ﻧﺒﻮد ﯾﺎدﮔﺎری ﭼﻮن ﺛﻨﺎ‬

‫ﺗﻮ ﻣﺮا اﯾﻦ ﺷﻜﺮ و ﺛﻨﺎﻫﺎ را ﻏﻨﯿﻤﺖدان از آﻧﻚ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺒﺎﯾﺪ ﺣﺎﺟﯽ و ﻏﺎزی ﻫﻤﯽ اﻧﺪر دو اﺻﻞ‬

‫در ﻣﻨﺎﺳﻚ ﺣﻜﻢ ﺣﺞ و ﻧﺪر ﺳﲑ ﺣﻜﻢ ﻏﺰا‬

‫از ﭼﻨﲔ ارﻛﺎﻧﻬﺎ ﭼﻮن ﺣﺎﺟﯿﺎن ﺑﺎدت ﺛﻮاب‬

‫وز ﭼﻨﲔ اﻧﺼﺎﻓﻬﺎ ﭼﻮن ﻏﺎزﯾﺎن ﺑﺎدت ﺟﺰا‬

‫ﺑﺎدی اﻧﺪر دوﻟﺖ و اﻗﺒﺎل‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﯽ‬

‫از ﺛﻨﺎ و ﺷﻜﺮ و ﻣﺪح ﺗﻮ ﺳﻨﺎﯾﯽ را ﺳﻨﺎ‬

‫ﺑﺎد ﺷﺎم ﺣﺎﺳﺪت ﺗﺎ روز ﻋﻘﺒﯽ ﺑﯽﺻﺒﺎح‬

‫ای‬

‫ازل‬

‫داﯾﻪ‬

‫ﺑﻮده‬

‫ای‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﻛﺮده‬

‫آﺳﺘﲔ‬

‫ﺳﺎﻟﻬﺎ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺷﺴﺘﻪ‬

‫از‬

‫ﻛﺮده‬

‫اﯾﺰد‬

‫ﺗﲑﻫﺎی‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﺮده‬
‫ﻧﻮر‬
‫از‬

‫ﭘﺮدهداری‬
‫از‬

‫ﻧﺤﯿﻔﯽ‬

‫از‬

‫ﻟﻄﯿﻔﯽ‬

‫در‬

‫ﻫﯿﭻ‬

‫زاﻧﻜﻪ‬
‫ﺗﺎ‬

‫زان‬

‫ﺗﲑ‬

‫ﭼﺴﺎن‬

‫دو‬

‫از‬

‫ای‬

‫ﻧﺎﻓﺮﯾﺪ‬

‫ﭘﯽ‬
‫وﻓﺎ‬

‫ﭼﻨﺪ‬

‫ﻣﯽﺑﺪان‬

‫ﭼﻨﺪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺳﻨﺎن‬

‫زﯾﺮ‬
‫ﺑﯿﻤﻢ‬

‫از‬

‫ﭘﯽ‬

‫ﺑﻠﺒﻠﯽ‬

‫آب‬

‫زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ‬

‫روح‬

‫ز‬

‫ﻛﺎرﺧﺎﻧﮥ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺳﲑت‬

‫و‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﺑﻪ‬

‫روی‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﻤﺎر‬

‫ﻣﻮﯾﺖ‬

‫ﻛﺮده‬

‫ﺑﺘﻮان‬

‫ﺗﻮ‬
‫داد‬

‫ﻫﻤﯽ‬

‫ﻧﯿﺎﺑﺪ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻣﺪار‬

‫ﻫﺮﻛﺮا‬
‫ﮔﺮ‬

‫ﻫﻤﯽ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫دو‬

‫ﻋﯿﺴﯽ‬

‫ﻟﺒﺖ‬
‫و‬

‫دو‬

‫ﻣﻌﺎﻟﺠﺖ‬

‫ﻫﻤﻌﻨﺎن‬

‫آﻓﺮﯾﺪﮔﺎر‬

‫ﻟﺒﻢ‬
‫دﻫﯽ‬

‫ﺗﯿﺰﻛﻦ ﻛﻪ‬

‫زه‬

‫ﭼﺸﻢ‬
‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﻫﺴﺘﯽﺳﺖ‬
‫ﻫﺮ‬

‫دم‬

‫زه‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﯿﻤﺎر‬

‫ﺷﺮم‬

‫ﺗﺮا‬

‫وی‬

‫آن‬

‫ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻛﺮده‬

‫ﻧﺎﺗﻮان‬
‫آن‬

‫ﻧﻜﻨﻨﺪ‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﻣﮕﺮ‬

‫دﻫﯽ‬

‫ﺗﺎ‬

‫دﺷﻨﺎم‬

‫ﻛﻪ‬
‫از‬

‫از‬

‫از‬

‫ﻋﻨﺎی‬

‫دل‬

‫از‬

‫ﻫﯿﭻ‬

‫رﻫﺎ‬

‫ﺑﺰﺧﻢ‬

‫ﻧﻮش‬

‫دﯾﺪ‬

‫ﮔﻮﯾﯽ‬
‫ﻧﺒﯿﻨﺪ‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﻣﺴﺘﺎﻧﺖ‬
‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﻫﻤﯽ‬

‫آرﯾﻢ‬

‫ﺷﺎﮔﺮدی‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺳﯿﺎﻫﯽ‬

‫ﺗﻦ‬

‫ﻣﯿﺎﻧﺴﺖ‬

‫ﺑﺎﻛﯽ‬

‫اﻧﺲ‬

‫از‬

‫ﺑﺮون‬

‫روحاﻟﻘﺪس‬

‫وی‬

‫ﺧﺮد‬

‫از‬

‫روی‬

‫از‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﺟﺎن‬

‫٭٭٭‬

‫ﭘﯽ‬

‫ﯾﻘﲔ‬

‫ﺑﺮای‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﺎد ﺻﺒﺢ ﻧﺎﺻﺤﺖ ﭼﻮن روز ﻣﺤﺸﺮ ﺑﯽﻣﺴﺎ‬

‫و‬

‫ﺑﺮﺧﯿﺰم‬

‫ﺑﻮﺳﻪ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﺳﻨﺎن‬

‫ﻛﯽ‬

‫‪۱۹‬‬

‫ﻣﺎﯾﻪ‬

‫ﻛﻤﺎن‬

‫دﺳﺘﺎن‬

‫ﻧﺜﺮ‬

‫آﺳﺘﺎن‬

‫ﻓﺘﻨﻪ‬

‫ارﻏﻮان‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﻮده‬

‫دان‬

‫ﻛﺮده‬

‫ﻧﯿﺴﺘﯽ‬

‫ﻛﻤﺎن‬

‫در‬

‫ﺷﻜﻞ‬

‫ﻧﺮﮔﺲ‬
‫ﻋﯿﺴﯽ‬

‫زﯾﺎن‬

‫ﺑﺒﻨﺪم‬

‫ﺛﻨﺎ‬

‫ﻫﻤﯽ‬

‫دو‬

‫ﻫﻤﻨﺸﲔ‬
‫ﻣﺮا‬

‫ﻣﯿﺎن‬

‫ﺑﺎران‬

‫ﻛﻨﻢ‬

‫ﺳﻨﺎﯾﯽ‬

‫ﺳﺮﭙ‬

‫ﮔﺬارم‬

‫و‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺳﺎن‬

‫ﮔﻤﺎن‬

‫داﺳﺘﺎن‬
‫ﭘﺎﺳﺒﺎن‬

‫ﺳﲑت‬

‫ﭘﯽ‬

‫ﺑﻘﺎ‬

‫و‬

‫ﺻﻮرت‬

‫ﺳﺮ‬

‫دو‬

‫ﻣﺮ‬

‫ﻣﻐﺰ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻧﺎﯾﺪ‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫درون‬

‫ﭘﯽ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺑﻮﺳﺘﺎن‬

‫و‬

‫ﻣﻐﺰول‬

‫ﻟﻄﯿﻔﯽ‬

‫داده‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻛﺮده‬
‫ﺧﻮی‬

‫ﻛﺎن‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﺪﯾﻦ‬

‫ﺑﻮﺳﻪدان‬
‫ﺟﺎن‬

‫اﺳﺘﺨﻮان‬

‫دﻫﺎن‬
‫ﻧﻬﺎن‬

‫ﻣﯿﺎن‬

‫اﺑﺮوان‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬
‫ﺗﺮا‬
‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬
‫ﺗﺮا‬
‫ﺗﺮا‬
‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻛﻤﺎن‬

‫ﺗﺮا‬

‫روان‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﻮان‬

‫ﻧﺎﺗﻮان‬
‫ﻧﺸﺎن‬

‫زﺑﺎن‬

‫زﺑﺎن‬

‫ﻟﺒﺎن‬

‫ﻋﻨﺎن‬
‫ﺳﻨﺎن‬

‫ﺗﺮا‬
‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻧﺒﯿﻨﺪ‬

‫دﯾﺪه‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﻫﻤﯽ‪،‬‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫ﻧﻬﺎن‬

‫ﺑﻮﺳﻪ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻫﻤﯽ‪،‬‬

‫ﻧﯿﺎﺑﺪ‬

‫دﻫﺎن‬

‫ﺷﻜﻞ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺣﺴﻦ ﺑﺪان ﺗﺎ ﻛﻨﺪ ﺟﻠﻮه ﮔﻬﺖ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ‬

‫ﭘﲑﻫﻦ ﻫﺴﺖ و ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺳﺎﺧﺖ ﻧﻬﺎن ﺗﺮا‬

‫ﺑﺎرﯾﻚﺗﺮ‬

‫ﺗﺮا‬

‫در ﻫﻤﮥ ﻫﺴﺖ و ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬از ﺗﺮی و ﺗﺎزﮔﯽ‬

‫زان‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻟﺐ‬

‫دﻣﯽ ﮔﺮدد‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﻛﺰ‬

‫ﻫﯿﭻ اﮔﺮ ﺑﯿﻨﻤﯽ ﺷﻜﻞ ﻣﯿﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺑﻮﺳﻪ دﻫﺪ ﺧﻠﺪ و ﺣﻮر‪ ،‬ﭘﺎی و رﻛﯿﺐ ﺗﺮا‬

‫ﻧﻬﺎﻧﺨﺎﻧﻪای‬

‫ﻧﻬﻤﯽ‬

‫و‬

‫ﺛﺮوت‬

‫آب ﻛﺮد‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺟﺎن‬

‫روح‬

‫ﺷﻜﻞ‬

‫ﻣﯿﺎن‬

‫ﻟﺒﺎن‬

‫ﻣﯿﺎن‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺳﺠﺪه ﻛﻨﺪ ﻋﻘﻞ و روح دﺳﺖ و ﻋﻨﺎن ﺗﺮا‬

‫ﭼﻮن ﺗﻮ ﺑﻪ آﻣﺎجﮔﺎه ﺗﲑ ﻧﻬﯽ ﺑﺮ ﻛﻤﺎن‬

‫ﺗﲑ‬

‫ﺑﺮد دل و ﮔﻮش و ﻫﻮش ﺑﻬﺮ ﺟﻮاز ﻟﺒﺖ‬

‫ﻧﺎم ﺷﻜﺮ ﮔﺮ ﺷﺪﺳﺖ ﻛﺎم و زﺑﺎن ﺗﺮا‬

‫روز‬

‫ﭘﺮدهزﻧﺎن‬

‫ﺷﺐ‬

‫و‬

‫زﻟﻒ‬

‫ﺣﻠﻘﮥ‬

‫ﺟﺎن ﻛﺮد‬

‫ﻓﺘﻨﻪ‬

‫ﻧﺮﮔﺲ‬

‫ﺻﻨﻊ‬

‫ﺗﺮا‬

‫زﻟﻒ‬

‫ﭘﯿﺸﺮوان ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ ﭘﺮ و ﺑﺎل و ﺧﺮد‬
‫ﺟﺎﻧﻬﺎ‬

‫دﯾﺪۀ‬

‫ﺳﻨﺎﻧﺖ‬

‫ﻧﻮك‬

‫ﺑﺨﻮرد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﺎﯾﯿﺪ‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﺳﻠﻄﺎن‬

‫ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫ﺷﺤﻨﻪ‬

‫وﺟﻮد‬

‫ﺗﺮا‬

‫دﮔﺮﺑﺎره‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﻧﯿﺴﺘﯽ‬

‫ﻫﯿﺒﺘﺶ‬

‫ار‬

‫آراﺳﺖ‬

‫ﺟﻬﺎﻧﺪار‬

‫ﻧﮕﻮن‬

‫ﺑﺨﺖ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺟﻮان‬

‫ﺳﺘﺎن‬

‫روی‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻧﺴﺨﮥ دﯾﻦ ﺧﻮاﻧﺪهاﻧﺪ ﺳﲑت و ﺳﺎن ﺗﺮا‬
‫ﺟﺎن‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺳﻨﺎﯾﯽ‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫از ﭘﯽ ﺿﻌﻒ ﻣﯿﺎن ﺣﺮز ﭼﻪ ﺟﻮﯾﯽ ز ﻣﻦ‬
‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﭘﲑ‬

‫و‬

‫اﻧﺲ روان ﺳﺎﺧﺖ ﻃﺒﻊ ﺳﺮو روان ﺗﺮا‬

‫ﺗﺮا‬

‫وﻟﯿﻚ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﻏﺎﺷﯿﻪﻛﺶ‬

‫ﻗﺒﻠﮥ ﺧﻮد ﺳﺎﺧﺖ ﻋﺸﻖ از ﭘﯽ اﯾﻤﺎن و ﻛﻔﺮ‬
‫ﺷﻮخ‬

‫زه‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺗﲑ‬

‫ﻛﻤﺎن‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺧﺴﺮو‬

‫ﺑﺤﻖ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫ﺑﺲ‬

‫ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﭘﺎﺳﺒﺎن‬

‫ﺳﻨﺎن‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺣﺮز‬

‫ﻣﯿﺎن‬

‫ﺗﺮا‬

‫و‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺟﺎن ز ﻋﺪم ﺟﻮﯾﺪی ﻧﺎم و ﻧﺸﺎن ﺗﺮا‬

‫در ﺗﻮﺣﯿﺪ‬

‫را‬

‫ﭼﻮن ﺧﻠﺪ ﺑﺮﯾﻦ ﻛﺮد‪ ،‬زﻣﲔ را و زﻣﺎن را‬

‫اﯾﺪون ﻛﻪ ﺑﯿﺎراﺳﺖ ﻣﺮاﯾﻦ ﭘﲑ ﺧﺮف را‬

‫ﺟﻮان‬

‫را‬

‫ﻏﺎﻟﯿﻪدان‬

‫را‬

‫ﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﯾﻜﯽ‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬

‫دوردﮔﺮ ﻛﺮد‬

‫ﻛﺎﯾﺪ‬

‫ﻫﺮ روز ﺟﻬﺎن ﺧﻮﺷﱰ از آﻧﺴﺖ ﭼﻮ ﻫﺮ ﺷﺐ‬
‫ﻏﺎﻟﯿﻪ‬

‫ﮔﻮﯾﯽ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻫﻮا‬

‫اﺑﺮی‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻫﻤﯽ‬

‫آﻣﯿﺨﺖ‬

‫رﺿﻮان‬

‫ﺑﺨﺮوار‬

‫ﭘﺮ ﻛﺮد‬

‫ﮔﻨﺠﯽ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﻨﺞ ﻧﻬﺎن ﺑﻮد ز ﻗﺎرون‬
‫آن‬

‫از‬

‫اﺑﺮ‬

‫دُرر‬

‫ﺑﺲ ﻛﻪ‬

‫رﻧﺠﯽ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﺑﺮف‬

‫ﺑﺒﺎرﯾﺪ‬

‫ﻫﻤﯽ‬

‫ز‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺒﺎرﯾﺪ‬

‫درﯾﺎ‬

‫آب‬

‫ﻓﺰاﯾﺪ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﻮه‬

‫آن‬

‫از‬

‫ﺗﻮدۀ‬

‫ﭼﻨﺪان‬

‫ز‬

‫ﻫﻮا‬

‫ژاﻟﻪ‬

‫ﻏﺎﻟﯿﻪﻫﺎ‬

‫ﺑﺰﯾﺪن‬

‫ﺟﺎن‬

‫را‬

‫ﺑﺎر ﮔﺮان‬

‫را‬

‫ﺳﺘﺎن‬

‫را‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻟﺆﻟﺆ‬

‫ﺗﺮ ﻛﺮد‬

‫ﺑﻮزﯾﺪ‬

‫از‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻗﺒﻞ‬

‫آب‬

‫راﺣﺖ‬

‫روان‬

‫را‬

‫ﺷﺎدیّ روان داد ﻣﺮ آن ﺷﺎد روان را‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬

‫ﺧﺎﻛﯽ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ژاﻟﻪ ﺳﺘﺪ از دﻫﻦ اﺑﺮ‬
‫ﺑﺒﺎرﯾﺪ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﺮآﯾﺪ‬

‫ﮔﺮاﻧﺒﺎر‬

‫ﺑﺪو‬

‫از‬

‫آن‬

‫درﻫﺎی‬

‫ﺟﻨﺎن‬

‫را‬

‫ﭘﺮ ﻛﺮده ز د ّر و درم و داﻧﻪ دﻫﺎن را‬

‫ﻛﻮه آن ﺗﻞ ﻛﺎﻓﻮر ﺑﺪل ﻛﺮد ﺑﻪ ﺳﯿﻔﻮر‬
‫ﻛﺎﻓﻮر‬

‫ﺑﮕﺸﺎﯾﺪ‬

‫ﺗﺎزﮔﯿﺶ‬

‫ﺷﺪ ﻏﺮﻗﮥ ﺑﺤﺮی ﻛﻪ ﻧﺪﯾﺪ اﯾﭻ ﻛﺮان را‬

‫ﻟﺆﻟﺆ‬

‫ز‬

‫از‬

‫ﺗﺎزه‬

‫از ﺧﺎك ﺑﺮآورد ﻣﺮ آن ﮔﻨﺞ ﻧﻬﺎن را‬

‫ﺑ ّﱪﯾﺪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺣﺴﺪ‬

‫ﺑﭙﯿﻤﻮد‬

‫ﻣﺴﲑ‬

‫دوران‬

‫را‬

‫ﺳﺒﻚ ﻛﺮد‬

‫ﻣﺮآن‬

‫ﺗﺎ ﺑﺮﻛﻨﺪ آن ﻻﻟﮥ ﺧﻮش ﺧﻔﺘﻪ ﺳﺘﺎن را‬
‫ﺗﺎ‬

‫اﺑﺮ‬

‫از رﻧﮓ ﮔﻞ و ﻻﻟﻪ ﻛﻨﻮن ﺑﺎز ﺑﻨﻔﺸﻪ‬

‫ﻻﻟﻪﺳﺘﺎن ﻛﺮد‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻻﻟﻪ‬

‫ﭼﻮن ﻧﯿﻞ ﺷﻮد ﺧﲑه ﻛﻨﺪ ﮔﻮﻫﺮ ﻛﺎن را‬

‫‪۲۰‬‬

‫ﺷﺒﮕﲑ‬

‫ﻧﻌﺮه ﻛﻠﻨﮓ‬

‫زﻧﺪ‬

‫دل‬

‫از‬

‫وز‬

‫ﻣﺸﺘﺎق‬

‫زدن‬

‫ﻧﻌﺮه‬

‫زﻧﺪ‬

‫ﻃﻌﻨﻪ‬

‫ﻧﻌﺮهزﻧﺎن‬

‫را‬

‫آن ﻟﻜﻠﻚ ﮔﻮﯾﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﻟﻚاﻟﺤﻤﺪ‪ ،‬ﻟﻚاﻟﺸﻜﺮ‬

‫ﺗﻮ ﻃﻌﻤﮥ ﻣﻦ ﻛﺮدهای آن ﻣﺎر دﻣﺎن را‬
‫ﺑﭙﻮﺷﯿﺪ ﻛﺘﺎن‬

‫را‬

‫ﻃﺎووس ﻛﻨﺪ ﺟﻠﻮه ﭼﻮ از دور ﺑﻪ ﺑﯿﻨﺪ‬

‫ﺗﺎج ﻛﯿﺎن‬

‫را‬

‫ﻗﻤﺮی ﻧﻬﺪ از ﭘﺸﺖ ﻗﺒﺎی ﺧﺰ و ﻗﺎﻗﻢ‬
‫ﻣﻮﺳﯿﺠﻪ‬

‫زاغ‬

‫ﻫﻤﯽ‬

‫از‬

‫ﺷﻐﺐ‬

‫ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ‬

‫ﻫﻤﺎ‬

‫ﮔﻨﺠﺸﻚ‬

‫ﺑﻬﺎری‬

‫ﻫﻮ ﮔﻮﯾﺪ‬

‫ﭼﺮﻏﺎن‬

‫ﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬

‫ﺑﯿﻬﺪه‬

‫ﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬

‫ﻫﻮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺻﺪ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﯾﺎ‬

‫ﺻﻔﺖ‬

‫رازق‬

‫ﺑﺮﺑﻨﺪد‬

‫ﯾﻜﯿﺴﺖ‬

‫ﭼﻨﮓ‬

‫رزّاق‬

‫درآورده‬

‫ﺗﺬوران‬

‫ﺳﺮ‬

‫آن‬

‫ﻫﺪﻫﺪ‪،‬‬

‫ﭼﻮن ﻓﺎﺧﺘﻪ ﺑﮕﺸﺎده ﺑﻪ ﺗﺴﺒﯿﺢ زﺑﺎن را‬

‫ﯾﮕﺎﻧﻪ‬

‫ﺑﺎری‬

‫ﻓﺮق‬

‫ﺑﺘﺎﺑﯿﺪ‬

‫روزیده ﺟﺎﻧﺒﺨﺶ ﺗﻮﯾﯽ اﻧﺴﯽ و ﺟﺎن را‬

‫ﻣﻨﻘﺎر‬

‫ﮔﻮﯾﺪ‬

‫ﺑﺪﻣﯽ‬

‫اﻛﻨﻮن‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫و‬

‫ﺗﺎ در ﻃﺮب آرد ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﺮ ورﺷﺎن را‬

‫ﺳﺮخ ﻛﺒﻮﺗﺮ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺑﻮم‬

‫در‬

‫ﮔﻔﱳ‬

‫ﻧﻮان‬

‫را‬

‫ﺑﺮاﻧﮕﯿﺰد‬

‫ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ‬

‫ﻟﺴﺎن‬

‫را‬

‫از‬

‫دﻫﻦ‬

‫ﻣﺮغ‬

‫ﻣﺮآن‬

‫را‬

‫ﭘﻮﯾﻨﺪه‬

‫ﻣﺮآن‬

‫ﭘﯿﻚ‬

‫دوان‬

‫را‬

‫ﻫﻮ‬

‫اﺷﺠﺎر‬

‫دارد‬

‫ﺗﺴﺒﯿﺢ‬

‫ﺷﺪه‬

‫آن ﺷﯿﺸﻜﻜﺎن ﺷﺎد ازﯾﻦ ﺳﻨﮓ ﺑﻪ آن ﺳﻨﮓ‬

‫ﭘﺎﯾﻨﺪه‬

‫و‬

‫ﺑﻨﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﺮ ﺑﻪ ﭼﻜﺎوك ﻛﻪ ﭼﻪ ﮔﻮﯾﺪ‬

‫ﺧﲑ و ﺣﺴﻨﺖ ﺑﺎدا ﺧﲑات و ﺣﺴﺎن را‬

‫ﻗﻬﺎر‬

‫از ﻣﺮگ ﻫﻤﯽ ﻗﻬﺮ ﻛﻨﯽ ﻣﺮ ﺣﯿﻮان را‬

‫ﻧﺸﯿﻨﺪ‬

‫ﮔﻮﯾﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاﯾﯽ و ﺳﺰاﯾﯽ ﺗﻮ ﺟﻬﺎن را‬

‫ﺷﺎرك ﭼﻮ ﻣﺆذن ﺑﻪ ﺳﺤﺮ ﺣﻠﻖ ﮔﺸﺎده‬
‫ﻛﺒﻚ‬

‫آن‬

‫ﻣﺮﻗﻊ‬

‫ﻧﺎزﯾﺪن‬

‫ﺳﻠﺐِ‬

‫و‬

‫ﻧﺎز‬

‫آن ﻛﺮﻛﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﻛﻪ‪:‬‬
‫ﻫﻤﯽ ﮔﻮﯾﺪ‬

‫ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ‬

‫ﻣﺮﻏﺎﺑﯽ‬
‫در‬

‫ﺧﻮﯾﺪ‬

‫آن‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﮔﻮﯾﻨﺪ‬

‫ﺳﺮﺧﺎب‬

‫ﺑﺮﭼﺪه‬

‫ﻧﻮاﻫﺎی‬
‫آن‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺗﻮﯾﯽ‬

‫ﺳﺮ‬

‫در‬

‫ﻗﺎدر‬

‫ﺷﺐ‬

‫آب‬

‫ﭼﻨﲔ ﮔﻮﯾﺪ ﻛﺮّك ﻛﻪ‪:‬‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﺬوران ﻛﻪ‬

‫ﭼﻨﲔ ﮔﻮﯾﺪ‬

‫آن ﻛﺮﻛﺲ‬

‫ﺑﺎ‬

‫آﻧﯽ ﻛﻪ‬

‫ﯾﺎرب‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻗﻮت ﮔﻮﯾﺪ ﻛﻪ‬

‫آن ژوﻟﻚ و آن ﺻﻌﻮه از آن داده اذان را‬

‫از ﻏﺎﻟﯿﻪ ﻏﻞ ﺳﺎﺧﺘﻪ از ﺑﻬﺮ ﻧﺸﺎن را‬

‫داﻣﻦ‬

‫ﺳﺮﯾﭽﻪ‬

‫ﻧﺎﻃﻖ ﻛﻨﺪ آن ﻣﺮدۀ ﺑﯽﻧﻄﻖ و ﺑﯿﺎن را‬

‫ﺗﺸﻨﻪ‬

‫ﺑﯽآب‬

‫ﺧﺪاﯾﺎ‬

‫ﺑﺪاﻧﯽ‬

‫ﺑﻘﺪرت‬

‫ﻣﺬﻛّﺮ‬

‫ﺑﻠﺒﻞ‬

‫ﭼﻪ‬

‫آوازه‬

‫ﺑﺮآورد ﻛﻪ‪:‬‬

‫ﺷﺪه‬

‫و‬

‫ای‬

‫ﻗﻮم‬

‫ﺗﻦ‬

‫ﺧﻮﯾﺶ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﺎﻟﻖ‬

‫ﺧﻠﻘﺎﻧﯽ‬

‫ﺻﺪ‬

‫ﻗﺮن‬

‫ﺑﺮ‬

‫اﻣّﺖ‬

‫ﭘﯿﻐﻤﱪ‪،‬‬

‫اﯾﻤﺎن‬

‫و‬

‫اﻣﺎن‬

‫اﯾﻦ ﻛﻮن‬

‫و‬

‫ﻣﻜﺎن‬

‫ﺟﺒﺎر‬

‫ﺑﻨﮕﺮ ﻛﻪ ﻋﻘﺎب از ﭘﯽ ﺗﺴﺒﯿﺢ ﭼﻪ ﮔﻮﯾﺪ‬
‫ﻗﻤﺮی‬

‫ﺻﱪ‬

‫دﻫﺪ‬

‫آراﺳﺘﻪ‬

‫آﯾﺪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﺮ ﭘﺎس ﺧﺮوﺷﯽ ز ﺧﺮوﺳﯽ‬

‫دﻧﯿﺎ ﭼﻮ ﯾﻜﯽ ﺑﯿﺸﻪ ﺷﻤﺎرﯾﺪ و ژﯾﺎن ﺷﲑ‬

‫در‬

‫اﯾﺰد‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻣﺠﺪود‬

‫ﺑﺪﯾﻨﺤﺎل‬

‫ﻧﮕﻬﺪار‪،‬‬
‫دارﯾﺪ‬

‫ﻣﺮاﯾﻦ‬

‫ﺳﲑت‬

‫ﺑﮕﺬار‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫و‬

‫ﺳﺎن‬

‫را‬

‫ﻏﺎﻓﻞ‪،‬‬

‫ﮔﺬران‬

‫را‬

‫ژﯾﺎن‬

‫را‬

‫ﻣﺸﻮرﯾﺪ‬

‫ﺑﯿﺸﻪ‬

‫ﻣﺴﻮزﯾﺪ‬

‫در‬

‫ﻧﺎر‬

‫از‬

‫ﻗﺒﻀﮥ‬

‫ﻣﺮآن‬

‫روان‬

‫از‬

‫ﺷﲑ‬

‫ﭘﯽ‬

‫ﻧﺎن‬

‫را‬

‫ﻧﺒﺴﺘﺴﺖ‬

‫ﻣﯿﺎْﻧﺘﺎن‬

‫در ﭘﯿﺶ ﭼﻮ ﺧﻮد ﺧﲑه ﻣﺒﻨﺪﯾﺪ ﻣﯿﺎن را‬

‫ﻧﺰدﯾﻜﱰی‬

‫زاﻧﻚ‬

‫را‬

‫زان ﭘﯿﺶ ﻛﻪ ﺟﺎْﻧﺘﺎن ﺑﺴﺘﺎﻧﺪ ﻣﻠﻚاﻟﻤﻮت‬
‫ﺗﻮ‬

‫را‬

‫دوزخ ﻣﱪﯾﺪ از ﭘﯽ ﺑﻬﻤﺎن و ﻓﻼن را‬

‫در ﺟﺴﱳ ﻧﺎن آب رخ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﺮﯾﺰﯾﺪ‬
‫ﺑﻪ‬

‫را‬

‫ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﻫﺮ دو ﺷﻐﺐ و ﺑﺎﻧﮓ و ﻓﻐﺎن را‬
‫ﻛﯽ‬

‫زﻧﺎر‬

‫ﻗﺮان‬

‫را‬

‫راز ﺗﻦ ﺑﯽﻗﻮّت و ﺑﯽروح و روان را‬

‫ﻧﮕﻬﺪار‬

‫ﻗﺎری‬

‫ﻣﻠﻚ‬

‫ﻣﺮ‬

‫ﻋﻄﺸﺎن‬

‫را‬

‫ﭘﲑﯾﺖ‬

‫‪۲۱‬‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﯿﻄﺎن‬
‫ﻧﻬﻤﺎر‬

‫ﺑﺴﺘﺎﻧﯿﺪ‬

‫ﻓﺮﺳﺘﺎده‬

‫ﻋﻨﺎن‬

‫ﺧﺰان‬

‫را‬

‫در ﺗﻮاﺿﻊ اﻫﻞ ﺣﻖ‬

‫آﺑﺮو‬

‫ﺑﺰن‬

‫آﺑﯽ‬

‫درﮔﺎه‬

‫ﺷﺎﻫﻨﺸﺎه‬

‫را‬

‫ﺷﺎه را ﺧﻮاﻫﯽ ﻛﻪ ﺑﯿﻨﯽ‪ ،‬ﺧﺎك ﺷﻮ درﮔﺎه او را‬

‫ز‬

‫ﻧﻌﻞ ﻛﻦ ﭼﻮن ﭼﱰ او دﯾﺪی ﻛﻼه ﭼﺮخ را‬

‫ﭼﺎك زن ﭼﻮن روی او دﯾﺪی ﻗﺒﺎی ﻣﺎه را‬

‫ﭼﻮن ﻛﻠﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﺸﲔ دزدان اﻓﺴﺮ ﺟﻮی را‬

‫ﭼﻮن ﺧﺮد در ﺟﺎن ﻧﺸﺎن رﻧﺪان ﻟﺸﻜﺮﮔﺎه را‬

‫ﺷﺶ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺑﯿﮋن ﺑﻨﺪ ﻛﻦ در ﭼﺎه ﺧﻮاری ﺟﺎه را‬

‫ﻫﻢ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺷﺎه روی ﺷﺎه ﺧﻮاﻫﯽ دﯾﺪ و ﺑﺲ‬

‫دﯾﺪه اﻧﺪر ﻛﺎر ﺷﻪ ﻛﻦ ﻛﻮری ﺑﺪﺧﻮاه را‬

‫از‬

‫دﯾﺪار‬

‫ﺑﺮای ﻋﺰّ‬

‫و‬

‫ﺳﯿﺎوﺧﺸﯽ‬

‫ﻋﺎﻗﺒﺖ را دم ﺑﺰن ﺑﻬﺮ ﺟﻤﺎل راه را‬

‫ﻋﺎﻓﯿﺖ را ﺳﺮ ﺑﺰن ﺑﻬﺮ ﻛﻤﺎل ﻋﺸﻖ را‬

‫ﺑﻨﺪ‬

‫آه ﻏﻤﺎزﺳﺖ اﻧﺪر راه ﻋﺸﻖ و ﻋﺎﺷﻘﯽ‬

‫ﺑﺮﻧﻪ‬

‫در‬

‫ﺧﻤﻮﺷﯽ‬

‫ﻧﻬﺎﻧﺨﺎﻧﮥ‬

‫آه‬

‫را‬

‫از ﺳﺮ آزاد ﻣﺮدی ﺗﯿﻐﯽ از ﻏﲑت ﺑﺰن‬

‫ﻫﻢ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺟﻮی را ﻛﺶ‪ ،‬ﻫﻢ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﻮاه را‬

‫درد ﻋﺸﻖ از ﻣﺮد ﻋﺎﺷﻖ ﭘﺮس از ﻋﺎﻗﻞ ﻣﺮﭙس‬

‫ﻛﺂ ﮔﻬﯽ ﻧﺒﻮد ز آب و ﺟﺎه ﯾﻮﺳﻒ ﭼﺎه را‬

‫ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻓﻨﺪهﺳﺖ ﻣﻨﺸﺎن ﻋﻘﻞ را ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﻋﺸﻖ‬

‫آﺳﻤﺎن ﻋﺸﺎق را ﺑﻪ رﯾﺴﻤﺎن ﺟﻮﻻه را‬

‫ﭘﯿﺶ ﮔﲑ اﻧﺪر ﻃﻠﺐ راه دراز و آﻫﻨﮓ و ﺗﻨﮓ‬

‫ﮔﻮ دل اﻧﺪر ﺷﻚ ﺷﻜﻦ‪ ،‬ﺻﱪ زﺑﺎن ﻛﻮﺗﺎه را‬

‫ﮔﺮ ﺳﺮﭙ ﺑﻔﮕﻨﺪ ﻋﻘﻞ از ﻋﺸﻖ ﮔﻮ ﺑﻔﮕﻦ رواﺳﺖ‬

‫روی ﺧﺎﺗﻮن ﺳﺮخ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮ داه را‬
‫ﺑﺎدهﻫﺎی ﻋﺎﻓﯿﺖ ﺳﻮز و ﻣﻼﻣﺖ ﻛﺎه را‬

‫دُرد ﻣﻮﺳﯽوار ﺧﻮاﻫﯽ ﺟﺎم ﻓﺮﻋﻮﻧﯽ ﻃﻠﺐ‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﻫﺮ ﻏﻢو ﺷﺎدی ﻛﻪاز ﻋﺸﻘﺖﻫﻢ ﻋﺸﻘﺴﺖ ازآﻧﻚ‬

‫ﭘﺲ ﺑﺮ آن آﺗﺶ ﺑﺴﻮزان آﺑﮕﻮن درﮔﺎه را‬

‫ﺑﺎد ﻛﱪ از ﺳﺮ ﺑﻨﻪ در دل ﺑﺮاﻓﺮاز آﺗﺸﯽ‬
‫ﭼﻮن ﺷﺪی ﻛﺎﻫﯽ ﺳﻨﺎﯾﯽ ﮔﺮد ﻛﺎﻫﯽ ﮔﺮد و ﺑﺲ‬

‫زاﻧﻜﻪ ﻛﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻗﺪر و ﻗﯿﻤﺖ ﻛﺎه را‬

‫٭٭٭‬

‫ﮔﺮ ﺑﻪ ز ﺧﻮدت ﻫﯿﭻ ﺑﻬﯽ را ﺗﻮ ﻧﺒﯿﻨﯽ‬
‫ﭘﺲ‬

‫ﻫﺮﮔﻪ‬

‫ﻏﺎﻓﻠﯽ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺮﺣﻮمﺗﺮم‬

‫از‬

‫ﻣﺮا‬

‫از‬

‫ﻣﺬﻫﺐ‬

‫ﮔﻮﯾﯽ‬

‫ﺗﻮ‬

‫و‬

‫رﻧﺪان‬

‫ﻛﻨﺪر‬

‫اﯾﻦ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺷﯿﻮه‬

‫اﯾﻦ ﻋﯿﺐ ﺗﻤﺎﻣﺴﺖ ﭼﻮ ﺗﻮ ﺧﲑهﺳﺮی را‬

‫ﺧﺮاﺑﺎت‬

‫ﻣﺤﺮومﺗﺮ‬

‫آﻓﺎق‬

‫زﯾﻦ‬

‫ﻧﺪاﻧﯽ‬

‫ﺑﯿﻬﻮده‬
‫ﻣﻨﻘﺎد‬

‫ﻓﺮﻣﺎن ﺗﻮ ﺑﺮدن ﻧﻪ ﻓﺮﯾﻀﻪﺳﺖ ﭘﺲ آﺧﺮ‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫ﭼﻮن ﻃﻠﻌﺖ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻋﯿﺎن ﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺻﺤﺮا‬
‫اﯾﺎم‬

‫ﻓﺮاﺧﯿﺴﺖ‬

‫ﺑﯿﺶ‬

‫ﺗﻮ‬

‫از‬

‫ﻧﺸﻨﺎﺳﻢ‬

‫ﺑﺼﲑت‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﻫﻤﯽ ﮔﻮﯾﯽ‬

‫زﯾﻦ‬

‫ﺑﺸﺮی‬

‫را‬

‫ﺑﯽﺑﺼﺮی‬

‫را‬

‫ﺻﻌﺐﺗﺮی‬

‫را‬

‫اﯾﻦ ﻓﻀﻞ ﻫﻤﯽ ﮔﻮﯾﯽ ای ﺧﻮاﺟﻪ دری را‬

‫اﻧﻜﺎر و ﻗﺒﻮل ﺗﻮ ﻣﺮا ﻫﺮ دو ﯾﻜﯽ ﺷﺪ‬

‫ز‬

‫ﻛﻮ ﻫﯿﭻ ﺑﻪ از ﺧﻮد ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ دﮔﺮی را‬

‫ﭘﺲ ﭼﻮن ﻛﻪ ﻧﺪاﻧﯽ ﺑﱰ از ﺧﻮد ﺑﱰی را‬

‫ﻣﻦ ﺳﻐﺒﮥ ﺗﺴﺒﯿﺢ و ﻧﻤﺎز ﺗﻮ ﻧﯿﻢ ﻫﯿﭻ‬

‫اﻟﻔﺎظ‬

‫ﻋﻨﺪاﻟﻠﱣﻪ‬

‫ﺗﺨﻢ‬

‫ﺣﻜﻢ ﻧﺒﻮد ﻋﻘﻞ ﺷﻐﻞ اﻓﺰای ﻛﺎرآﮔﺎه را‬

‫ﻛﺎه ﮔﺮداﻧﺪ وﻓﺎی ﻋﺸﻖ ﺗﺎ ﺑﺮﺟﺎﻧﺖ ﻧﯿﺰ‬

‫ای ﺧﻮاﺟﻪ ﭼﻪ ﺗﻔﻀﯿﻞ ﺑﻮد ﺟﺎﻧﻮری را‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻋﺒﺪاﻟﻠﱣﻪ‬

‫را‬

‫داﻧﯽ‬

‫ﺳﻨﺎﯾﯽ‬

‫ﻛﻢ‬

‫ﭼﻮن دﺧﱰ دوﺷﯿﺰه ﻧﯿﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺟﻬﺎن در‬

‫ز‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺧﻄﺮی‬
‫ﮔﲑ‬

‫ﺑﻘﺎ‬

‫ز‬

‫ﺷﻮم‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ذرﯾﺖ‬

‫آدم‬

‫ﻧﯿﺴﺖ ﻛﻨﻮن‬

‫در ﺗﻔﺴﲑ ﭼﻨﺪ ﺳﻮره و ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم و ﻣﺪح ﻗﺎﺿﯽ ﻋﺒﺪاﻟﻮدود‬

‫ﻛﻔﺮ و اﯾﻤﺎن را ﻫﻢ اﻧﺪر ﺗﲑﮔﯽ ﻫﻢ در ﺻﻔﺎ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﺮی‬

‫ﻗﻤﺮی‬

‫ﻣﺤﺘﻜﺮی‬
‫ﭘﺴﺮی‬

‫را‬
‫را‬

‫را‬
‫را‬

‫ﻧﯿﺴﺖ داراﻟﻤﻠﻚ ﺟﺰ رﺧﺴﺎر و زﻟﻒ ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫‪۲۲‬‬

‫ﻛﺎﻓﺮی ﺑﯽﺑﺮگ ﻣﺎﻧﺪﺳﺘﯽ و اﯾﻤﺎن ﺑﯽﻧﻮا‬

‫ﻣﻮیو روﯾﺶ ﮔﺮ ﺑﻪﺻﺤﺮاﻧﺎ ورﯾﺪی ﻣﻬﺮو ﻟﻄﻒ‬

‫ﻧﺴﺨﮥ ﺟﱪ و ﻗﺪر در ﺷﻜﻞ روی ﻣﻮی اوﺳﺖ‬

‫اﯾﻦز »واﻟﻠﯿﻞ«ت ﺷﻮد ﻣﻌﻠﻮم آن از »واﻟﻀﺤﺎ«‬

‫ﻛﯽ ﻣﺤﻤﺪ‪ :‬اﯾﻦ ﺟﻬﺎن و آن ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺘﯽ‬

‫ﻻﺟﺮم اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺪاری ﺻﺪر و آﻧﺠﺎ ﻣﺘﻜﺎ‬

‫ﻛﯽ ﻗﺴﻢ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﺪان زﻟﻒ و ﺑﺪان رخ ﭘﺎدﺷﺎ‬

‫ﮔﺮ ﻗﺴﯿﻢ ﻛﻔﺮ و اﯾﻤﺎن ﻧﯿﺴﺘﯽ آن زﻟﻒ و رخ‬
‫رﺣﻤﺘﺖ زان ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻟﲔ ﻫﺮ دو ﺗﺎ از ﮔﺮد ﻟﻌﻞ‬

‫اﯾﻦ ﺟﻬﺎن را ﺳﺮﻣﻪ ﺑﺨﺸﯽ آن ﺟﻬﺎن را ﺗﻮﺗﯿﺎ‬

‫ﺳﺒﺰ‬

‫وﺑﺎ‬

‫اﻧﺪرﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻏﺮﯾﺒﯽ‪ ،‬زان ﻫﻤﯽ ﮔﺮدی ﻣﻠﻮل‬

‫ﻋﺎﻟﻤﯽ‬

‫ﺑﯿﻤﺎر‬

‫اﻧﺪرﯾﻦ‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫ﺧﺮﮔﺎه‬

‫ﺗﺎ »ارﺣﻨﺎ ﯾﺎ ﺑﻼﻟﺖ« ﮔﻔﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻣﻼ‬
‫ﻗﺎﯾﺪ‬

‫زان ﻓﺮﺳﺘﺎدﯾﻤﺖ اﯾﻨﺠﺎ ﺗﺎ ز روی ﻋﺎﻃﻔﺖ‬

‫ﻫﺮﯾﻚ‬

‫و‬

‫وﺑﺎل‬

‫ﻫﺮﯾﻚ‬

‫ﺳﺎﯾﻖ‬

‫ﻋﺎﻓﯿﺖ را ﻫﻤﭽﻮ اﺳﺘﺎدان درآﻣﻮزی ﺷﻔﺎ‬

‫ﮔﺮ ز داروﺧﺎﻧﻪ روزی ﭼﻨﺪ ﺷﺎﮔﺮدت ﺑﻪ اﻣﺮ‬

‫ﺷﺮﺑﺘﯽ ﻧﺎوردﺷﺎن اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺣﻜﻢ اﻣﺘﻼ‬

‫ﮔﺮ ﺗﺮا ﻃﻌﻨﯽ ﻛﻨﻨﺪ اﯾﺸﺎن ﻣﮕﲑ از ﺑﻬﺮ آﻧﻚ‬

‫ﻻ‬

‫ﺑﯿﻤﺎر‬

‫ﻣﺮدم‬

‫ﯾﺎﻓﻪﮔﻮی‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫و‬

‫ﻫﺮزه‬

‫ﺗﺎﺑﺶ رﺧﺴﺎرﺗﺴﺖ آن را ﻛﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻧﯽ ﺻﺒﺎح‬

‫ﺳﺎﯾﮥ زﻟﻔﲔ ﺗﺴﺖ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﯽ ﻣﺴﺎ‬

‫در دو ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺮ ﺗﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﯽ ﺑﻮدن ﭘﺰﺷﻚ‬

‫ﻟﯿﻜﻦ آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻛﻪ آﻧﺠﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺪﺳﺖ آﯾﺪ دوا‬

‫ﺷﻮ ﺑﻪ زﻟﻒ ﺗﻮ ﻛﺰﯾﻦ آﺗﺶ دﻟﺖ را »ﻣﺎﻗﻼ«‬

‫روﺑﺮوی ﺗﻮ ﻛﺰ آﻧﺠﺎ ﺟﺎﻧﺖ را »ﻣﺎودّﻋﻚ«‬

‫ﻛﺎﯾﻦ ﭼﻨﲔ ﻣﻌﻠﻮل را ﺑﻪ ﺳﺎزد آن آب و ﻫﻮا‬

‫ﻫﺮﻛﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻧﺸﺪ آﻧﺠﺎ ﺑﺮو داروش ﻛﻦ‬

‫از ﻋﻄﺎ ﺧﺸﻨﻮد ﮔﺮدی و آن ﺿﻌﯿﻔﺎن از ﺧﻄﺎ‬

‫ﻻﺟﺮم ﭼﻨﺪان ﺷﺮاﺑﺖ ﺑﺨﺸﻢ از ﺣﻀﺮت ﻛﻪ ﺗﻮ‬

‫دﯾﻮ از دﯾﻮی ﻓﺮو رﯾﺰد ﻫﻤﯽ در ﻋﻬﺪ ﺗﻮ‬

‫آدﻣﯽ را ﺧﺎﺻﻪ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻛﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺟﻔﺎ‬

‫ﻧﻪ ﺗﻮ د ّری ﺑﻮدی اﻧﺪر ﺑﺤﺮ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ ﯾﺘﯿﻢ‬

‫ﻓﻀﻞ ﻣﺎ ﺗﺎﺟﯿﺖ ﻛﺮد از ﺑﻬﺮ ﻓﺮق اﻧﺒﯿﺎ‬

‫ﻏﺮﻗﮥ درﯾﺎی ﺣﲑت ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﮔﺸﱳ وﻟﯿﻚ‬

‫ﺑﯽآﺷﻨﺎ‬

‫ﭘﺲ ﺑﮕﻔﺘﺶ‪ :‬ای ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻨّﺖ از ﻣﺎدار ازآﻧﻚ‬

‫ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻧﯽ ﺗﻮ راه ﺷﻬﺮ ﺧﻮد ﮔﻢ ﻛﺮده ﺑﻮدی ز اﺑﺘﺪا‬

‫ﺗﺎ‬

‫آﻓﺘﺎب ﻋﻘﻞو ﺟﺎن اﻗﻀﯽاﻟﻘﻀﺎة دﯾﻦ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺧﺎﺻﯿﺖ‬

‫در ﺣﺮﯾﻢ ﻋﺪل او ﺗﺎ او ﭘﺪﯾﺪ آﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﻜﻢ‬

‫ﺗﺎ ﺑﮕﻔﺖ او ﺟﱪﯾﺎن را ﻣﺎﺟﺮای اﻣﺮ و ﻧﻬﯽ‬

‫ﺟﱪی از ﺗﻌﻄﯿﻞ ﺷﺮع و ﻋﺪﱃ از ﻧﻔﯽ ﻗﻀﺎ‬
‫وان دﮔﺮ ﺗﺎﺟﯽ ﻧﻬﺎد از »ﯾﻔﻌﻞاﻟﻠﱣﻪ ﻣﺎﯾﺸﺎ«‬

‫اﯾﻦ ﻛﻤﺮ ز »اﯾﺎك ﻧﻌﺒﺪ« ﺑﺴﺖ در ﻓﺮﻣﺎن ﺷﺮع‬
‫ﻫﺮﻛﺠﺎ ﮔﺎم‬

‫ﺑﮕﺬاﺷﺖ ﮔﺎه ﻛﻪ‬

‫رﺑﻮدن ﻛﻬﺮﺑﺎ‬

‫ﺗﺎ ﺑﮕﻔﺖ او ﻋﺪﻟﯿﺎن را رﻣﺰ ﺗﺴﻠﯿﻢ و رﺿﺎ‬

‫ﺑﺎز رﺳﺘﻨﺪ از ﺑﯿﺎن واﺿﺤﺶ در اﻣﺮ و ﺣﻜﻢ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻗﻀﺎی‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫اﻧﺪر‬

‫زﻣﲔ‬

‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺮوا‬

‫ﺷﺎخ دﯾﻦ ﺑﯽﻧﺸﻮ ﺑﻮد و ﺑﯿﺦ ﺳﻨﺖ ﺑﯽﻧﻤﺎ‬

‫ﺗﺎ ﻧﺴﯿﻢ ﻧﺎم او ﺑﺮ ﺑﻮﺳﺘﺎن دﯾﻦ ﻧﺠﺴﺖ‬

‫آﻣﺪ‬

‫زﺑﺎن‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺗﺮا‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻋﺠﻢ ﮔﻮﯾﺪ‬

‫ﺛﻨﺎ‬

‫ﺷﺨﺺ ﺣﯿﻮان ﻫﻤﭽﻮ ﻧﻮع و ﺟﻨﺲ ﻧﭙﺬﯾﺮد ﻓﻨﺎ‬

‫ﺑﺎ ﺑﻘﺎی ﻋﺪل او ﻧﺸﮕﻔﺖ اﮔﺮ در زﯾﺮ ﭼﺮخ‬

‫اﻓﺘﺨﺎر‬

‫آورد‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎﻧﯽ ﻗُﺒﻠﻪ ﺑﺮ ﭘﺎﯾﺶ دﻫﺪ ﻗﺒﻠﻪ دﻋﺎ‬

‫آن ﺳﺮ اﺻﺤﺎب ﻧﻌﻤﺎن ﻛﺰ ﭘﯽ ﻛﺴﺐ ﺷﺮف‬

‫آرد‬

‫ازو‬

‫ﻣﺮ ﺗﺮا زﯾﻦ ﺷﻜﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﻧﻌﻤﺘﯽ دﯾﮕﺮ ﺟﺰا‬

‫از زﺑﺎن ﺧﻮد ﺛﻨﺎﯾﯽ ﮔﻮی ﻣﺎ را در ﻋﺮب‬

‫ای‬

‫ﻫﻤﺸﻬﺮﯾﺎﻧﺖ‬

‫ﺧﻮاﺟﮕﯽ ﻛﻦ ﺳﺎﯾﻼن را ﻃﻌﻤﺸﺎن ﮔﺮدان وﻓﺎ‬

‫ﻧﻌﻤﺖ از ﻣﺎدان و ﺷﻜﺮ از ﻓﻀﻞ ﻣﺎ ﻛﻦ ﺗﺎ دﻫﯿﻢ‬

‫ﺑﻨﺎﻧﺖ‬

‫ﺑﺮوﻧﺖ‬

‫ﺑﺎ‬

‫آﺷﻨﺎ‬

‫ﺗﻮ ﻫﻤﺎن ﻛﻦ ای ﻛﺮﯾﻢ از ﺧﻠﻖ ﺧﻮد ﺑﺎ ﺧﻠﻖ ﻣﺎ‬

‫ﻣﺎدری ﻛﻦ ﻣﺮ ﯾﺘﯿﻤﺎن را ﺑﺮﭙورﺷﺎن ﺑﻪ ﻟﻄﻒ‬

‫ﺣﺎﺟﺐ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻛﺮدﯾﻢ‬

‫ﻣﻨﺘﻬﺎی‬

‫را‬

‫ﭘﯿﺶ از آن ﻛﺎﻧﻌﺎم ﻣﺎ ﺗﻌﻠﯿﻢ ﻛﺮدت ﻛﯿﻤﯿﺎ‬

‫ﺑﺎ ﺗﻮ در ﻓﻘﺮ و ﯾﺘﯿﻤﯽ ﻣﺎ ﭼﻪ ﻛﺮدﯾﻢ از ﻛﺮم‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺗﺮا‬

‫آﺷﻨﺎﯾﯽ‬

‫ﺑﯽﻧﻌﯿﻤﺖ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﺮدن ﻣﺮ ﺗﺮا ﺗﻠﻘﲔ ﺣﺮص‬

‫ﺷﺎﻫﺮاه‬

‫داراﻟﻤﻠﻚ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﻨﺘﻬﺎ‬

‫وی زﺑﺎﻧﺖ ﻧﺎﯾﺐ اﻧﺪر زﺧﻢ ﺗﯿﻎ ﻣﺮﺗﻀﺎ‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ‬

‫زﻣﲔ‬

‫‪۲۳‬‬

‫ﻋﺪل‬

‫ﺗﻮ‬

‫آﻣﺪ‬

‫اﻧﻘﯿﺎد‬

‫آرد‬

‫ﺳﻤﺎ‬

‫ﻣﻔﺘﯽ ﺷﺮﻗﯽ از آن ﻣﺸﺮق ﺷﺪﺳﺖ اﺻﻞ ﺿﯿﺎ‬

‫ﺳﯿﻒ ﺣﻘﯽ از ﭘﯽ آن ﺳﯿﻒ ﺣﻖ آﻣﺪ روان‬

‫ﻣﻔﺘﯽﺷﺮﻗﺖ ﻧﻪزان ﺧﻮاﻧﺪﻫﻤﯽ ﺳﻠﻄﺎنﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬

‫ﺟﺰ ﺗﻮ در ﻣﻐﺮب دﯾﮕﺮ ﻣﻔﺘﯽ و دﮔﺮ ﻣﻘﺘﺪا‬

‫ﻫﻤﻘﺮﯾﻨﯽ ﻋﻠﻢ دﯾﻦ را ﻫﻤﭽﻮ ﻓﻜﺮت را ﺧﺮد‬

‫ﻫﻤﻨﺸﯿﻨﯽ ﻇﻠﻢ و ﻛﲔ را ﻫﻤﭽﻮ ﻓﻄﻨﺖ را ذﻛﺎء‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ ﻣﻔﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﯽ ﻏﺮب ﺧﻮد ﻧﺒﻮد روا‬

‫ﺑﻠﻜﻪ ﺳﻠﻄﺎن ﻣﻔﺘﯽ ﺷﺮﻗﺖ ﺑﺪان ﺧﻮاﻧﺪ ﻫﻤﯽ‬
‫ﭼﻮن ﺗﻮ ﻣﻮﺳﯽوار ﺑﺮ ﻛﺮﺳﯽ ﺑﺮآﯾﯽ ﮔﻮﯾﺪت‬

‫ﻋﯿﺴﯽ از ﭼﺮخ ﭼﻬﺎرم ﻛﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺮﺣﺒﺎ‬

‫ﻟﻄﻒ ﻟﻔﻈﺖ ﻛﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻣﺮد ژاژ و ﺗﺮﻫﺎت‬

‫»ﻣﻦ و ﺳﻠﻮی« را ﭼﻪ داﻧﺪ ﻣﺮد ﺳﲑ و ﮔﻨﺪﻧﺎ‬

‫ﺳﻔﺮه اﻧﺪر ﺳﻔﺮه ﺑﻨﻬﺎدی و در دادی ﺻﻼ‬

‫ﺟﺎن ﭘﺎﻛﺎن ﮔﺮﺳﻨﮥ ﻋﻠﻢ ﺗﻮاﻧﺪ از دﯾﺮﺑﺎز‬

‫راﺳﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ اﯾﻦ ﻣﺜﻞ »اﻻﺣﺘﻤﺎ اﻗﻮی اﻟﺪّوا«‬

‫ﻫﺮﻛﻪ از آزار ﺗﻮ ﭘﺮﻫﯿﺰ ﻛﺮد از درد رﺳﺖ‬

‫ﻣﺎﻟﺶ دﺷﻤﻦ ﺗﺮا ﺣﺎﺟﺖ ﻧﯿﻔﺘﺪ ﺑﻬﺮ آﻧﻚ‬

‫ﭼﺎﻛﺮی داری ﭼﻮ ﮔﺮدون ﻛﺶ ﻫﻤﯽ درّد ﻗﻔﺎ‬

‫ﻫﺮ ﺷﻘﯽ ﻛﺰ آﺗﺶ ﺧﺸﻢ ﺗﻮ ﮔﺮدد ﻛﺎم ﺧﺸﻚ‬

‫ﺑﺮ ﻟﺐ درﯾﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺶ آب ﻧﻔﺮوﺷﺪ ﺳﻘﺎ‬

‫زرق ﺳﯿﻤﺎب و رﺳﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﻛﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪ ﺑﺠﺎی‬

‫ﭼﻮن ﺑﺮآﯾﺪ ﻧﺎﮔﻪ از درﯾﺎی ﻗﺪرت اژدﻫﺎ‬

‫»ﻏﺎﻟﺒﻮن«ﺷﺎنﮔﺸﺖ »آﻣﻨﺎ« ﭼﻮ ﺛﻌﺒﺎنﺷﺪ ﻋﺼﺎ‬

‫ﻻف »ﻧﺤﻦ اﻟﻐﺎﻟﺒﻮن« ﺑﺴﯿﺎر ﻛﺲ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻟﯿﻚ‬

‫ﮔﻪ ﻃﻠﺐ ﻛﻦ ﺑﯽﺳﺮاج ﻣﺎه در ﺻﺤﺮای ﺧﻮف‬

‫ﮔﻪ ﻃﻠﺐ ﻛﻦ ﺑﯽﻣﺰاج زﻫﺮه در ﺑﺎغ رﺟﺎ‬

‫رو ﻛﻪ ﻧﯿﻜﻮ ﺟﻠﻮه ﻛﺮدت روزﮔﺎر اﻧﺪر ﺧﻼ‬

‫ﺷﻮ ﻛﻪ زﯾﺒﺎ ﭘﺮورﯾﺪت ﻛﺮدﮔﺎر اﻧﺪر ﻣﻼ‬

‫ﻣﺎه را آن ﺟﺎه ﻧﺒﻮد ﻛﻮ ﺗﺮا ﮔﻮﯾﺪ ﻛﻪ ﭼﻮن‬

‫زﻫﺮه را آن زﻫﺮه ﻧﺒﻮد ﻛﻮ ﺗﺮا ﮔﻮﯾﺪ ﭼﺮا‬

‫ای ز ﺗﻮ اﻋﻘﺎب ﺗﻮ ﻃﺎﻫﺮ‪ ،‬ﭼﻮ ﺳﺎدات از ﻧﺒﯽ‬

‫وی ز ﺗﻮ اﺳﻼف ﺗﻮ ﻇﺎﻫﺮ ﭼﻮ ز آﺻﻒ ﺑﺮﺧﯿﺎ‬

‫اﯾﻦ ﻧﻪ ﺑﺲ ﻛﺎﻧﺪر ادای ﺷﻜﺮ ﺣﻖ ﺑﺮ ﺟﺎن ﺗﻮ‬

‫دﻋﻮی اﻧﻌﺎم او را »واﻟﻀﺤﯽ« ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻮا‬

‫ﻫﻢ درﯾﻦ ﺻﻮرتﻛﻪ ﮔﻔﺘﯽ ﺻﻮرت اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا‬

‫ﺑﺎز ﯾﺎﺑﯽ آﻧﭽﻪ اﯾﺰد ﻛﺮد ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﯿﻜﻮﯾﯽ‬

‫آن ﯾﻜﯽ از آلﻋﺒﺎس اﯾﻦ دﮔﺮ ز آل ﻋﺒﺎ‬

‫روز و ﺷﺐ در ﻋﺎﻟﻢ اﺳﻼم‪ ،‬ﻋﻠﻢ و ﺣﻠﻢ ﺗﺴﺖ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ روزی ﭼﻨﺪ ﮔﺸﺘﯽ ﮔﺮد اﯾﻦ ﻣﺸﻜﲔ ﺑﺴﺎط‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن‬

‫ﻛﺎﻧﺪر‬

‫ﻓﻀﺎی‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﮔﺮﭼﻪ روزی ﭼﻨﺪ ﺑﻮدی ﮔﺮد اﯾﻦ ﻧﯿﻠﯽ ﻏﻄﺎ‬
‫ﺻﻮرﺗﺴﺖ اﯾﻦدار و ﮔﲑ و ﺣﺒﺲو ﺑﻨﺪ اﻧﺪر ﻗﻀﺎ‬

‫ﻣﻄﻠﻘﯽ‬

‫ﻛﺰ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﻟﻄﻒ ﯾﺰداﻧﯽ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﺟﺪا‬

‫ﻧﯽ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ و ﺣﻠﻢ ﺗﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮردﺳﺖ آﻓﺘﺎب‬

‫آس ﻛﺮده زﯾﺮ ﭘﺮّ ﻓﻄﻨﺖ و ﻓﺮّ و دﻫﺎ‬

‫ای ﻫﻤﻪ اﻋﺪای دﯾﻦ را اﻧﺪرﯾﻦ ﻧﯿﻠﯽ ﺧﺮاس‬

‫آرد ﭼﻮن ﺷﺪ ﻛﺮده اﻛﻨﻮن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻬﱰ ﻛﺎﺳﯿﺎ‬

‫ﺑﺎزﺗﺎب اﻛﻨﻮن ﻋﻨﺎن ﻫﻢ ﺳﻮی آن اﻗﻠﯿﻢ از آﻧﻚ‬

‫ﺗﺎ ﻫﻤﻪ آن ﯾﺎﺑﯽ آﻧﺠﺎ ﻛﺖ ﻛﻨﺪ رأی اﻗﺘﻀﺎ‬

‫ﺗﺎ ﻫﻤﻪ آن ﺑﯿﻨﯽ آﻧﺠﺎ ﻛﺖ ﻛﻨﺪ ﭼﺸﻢ آرزو‬

‫ﺑﺮ ﺗﻮ ﭼﻮﻧﺎن ﺑﻮد ﭼﻮن ﺑﺮ آل ﯾﺎﺳﲔ ﻛﺮﺑﻼ‬

‫ﻧﯽ ز ﻗﺼﺪ ﺣﺎﺳﺪاﻧﺖ در ﺑﺪاﯾﺖ ﺷﻬﺮ ﺗﻮ‬

‫ﻧﯽ ز اوّل دوﺳﺘﺎﻧﺖ را ﻧﺒﻮدی ﺑﺎ ﺗﻮ اﻟﻔـ‬

‫ﻧﯽ ﭼﻨﺎن ﮔﺸﺘﯽ ﻛﻨﻮن ﻛﺰ ﺧﻄﮥ ﭼﲔ و ﺧﺘﺎ‬

‫ﻧﯽ ﻛﻨﻮن از ﻟﻄﻒ رﺑّﺎﻧﯽ ﻫﻤﻪ اﻗﻠﯿﻢ ﺷﺮع‬

‫از ﺗﻮ ﺧﺮّم ﺷﺪ ﭼﻪ ﺑﺮ داوودﯾﺎن ﺷﻬﺮ ﺳﺒﺎ‬

‫آن ﭼﻨﺎﻧﺖ ره ﻧﻤﻮد اﯾﺰد ﺑﻪ ﭘﺎﻛﯽ ﺗﺎ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺧﺮﻗﻪﭘﻮﺷﺎن‬

‫ﻧﺎﭘﺎرﺳﺎ‬

‫ﻧﯽ ﺧﺪا از ﭼﺎه و ﺑﻨﺪ ﺣﺎﺳﺪاﻧﺖ از روی ﻓﻀﻞ‬

‫ﺑﺮ ﻛﺸﯿﺪ‬

‫از ﺑﺮای ﻣﻬﺮ ﭼﻬﺮ ﺟﺎﻧﻔﺰاﯾﺖ را‬

‫ﺑﺮ دو ﭼﺸﻢ ﻣﺮدﻣﺎن ﻏﲑت ﺑﺮد ﻣﺮدم ﮔﯿﺎ‬

‫ﻫﻤﯽ‬

‫ﻧﯽ ﺗﻮ ره ﮔﻢ ﻛﺮده ﺑﻮدی در ﺑﯿﺎﺑﺎن رﯾﺎ‬

‫ﻧﯽ ﺗﻮ ﺣﲑان ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدی در ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺎه ﻋﺠﺐ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫در‬

‫ﺟﻨﺐ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﻢﻧﺸﲔ ذلّ و ﻏﺮﯾﺒﯽ ﻫﻢ ﻋﻨﺎن رﻧﺞ و ﻋﻨﺎ‬

‫ﻧﯽ ﺗﻮ در زﻧﺪان ﭼﺎه ﺣﺎﺳﺪان ﺑﻮدی ﺑﺒﻨﺪ‬

‫ﺑﯽﭘﺪر ﺑﻮدی وﻟﯿﻚ اﻛﻨﻮن ﭼﻨﺎﻧﯽ ﻛﺰ ﺷﺮف‬

‫و‬

‫ﺑﺮﻧﺸﺎﻧﺪت‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺴﺎط ﻛﱪﯾﺎ‬

‫ﭘﺎدﺷﺎه دﯾﻦ ﻫﻤﯽ در دﯾﻦ ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺮا‬

‫آن ﭼﻨﺎن ﮔﺸﺘﯽ ﻛﻪ ﺑﺪﮔﻮﯾﺖ ﻛﻨﻮن ﺑﯽ روی ﺗﻮ‬

‫ﻧﻪ ﻫﻤﯽ در دل ﺑﻬﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﻧﻪ اﻧﺪر ﺟﺎن ﺑﻬﺎ‬

‫‪۲۴‬‬

‫ای ﯾﺘﯿﻤﯽ دﯾﺪه اﻛﻨﻮن ﺑﺎ ﯾﺘﯿﻤﺎن ﻟﻄﻒ ﻛﻦ‬

‫وی ﻏﺮﯾﺒﯽ ﻛﺮده اﻛﻨﻮن ﺑﺎ ﻏﺮﯾﺒﺎن ﻛﻦ وﻓﺎ‬

‫ای ﻣﺮا از ﯾﻚ ﻧﻌﻢ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻌﻢ‬

‫وی ﻣﺮا از ﯾﻚ ﺑﻠﯽ ﺑﱪﯾﺪه از ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﻼ‬

‫ﺷﻜﺮت ار ﺑﺮ ﻛﻮه ﺑﺮﺧﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﯾﻚ آواز‪ ،‬ﻣﻦ‬

‫از ﺑﺮای ﺣﺮص ﻣﺪﺣﺖ ﺻﺪ ﻫﻤﯽ ﮔﺮدد ﺻﺪا‬

‫ﻗﺮﺑﺖ ﺗﻮ ﺑﺎز ﻫﺴﺘﻢ ﻛﺮد در ﺻﺤﺮای اﻧﺲ‬

‫ﺷﺮﺑﺖ ﺗﻮ ﺑﺎز ﻣﺴﺘﻢ ﻛﺮد در ﺑﺎغ ﺻﻔﺎ‬

‫»واﻟﻀﺤﯽ«ﻣﯽﺧﻮانوﻣﯽﻛﻦﺷﻜﺮاﯾﻦﭼﻨﺪﯾﻦﻋﻄﺎ‬

‫»اﻟﻔﻠﻖ«ﻣﯽﺧﻮانوﻣﯽدانﻗﺼﺪاﯾﻦﭼﻨﺪﯾﻦﺣﺴﻮد‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ ﺑﻪ ﺑﺮگ ﺑﯿﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﺮون آرد ﻧﻮا‬

‫ﺷﻌﺮ ﻣﻦ ﻧﯿﻚ از ﻋﻄﺎی ﻧﯿﻚ ﺗﺴﺖ اﯾﺮاﻛﻪ ﻣﺮغ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ اﯾﻦ از ﭘﯿﻤﱪ »ﻃﺎﺋﻒ اﻟﺤﺞ اﻟﻐﻨﺎ«‬

‫ﮔﺮ ﻏﻨﯽ ﺷﺪ ﺟﺎنو ﻋﻘﻞ ازﺗﻮ ﻋﺠﺐ ﻧﺒﻮد ازآﻧﻚ‬

‫ای ﺑﺪا ﮔﺮ ﺟﺎن ﻣﺎ را اﻓﺘﺪ از ﻣﺪﺣﺖ ﺑﺪا‬

‫ورﭼﻪ ﺗﻦرا اﯾﻦ ﻏﺮض ﺣﺎﺻﻞ ﻧﯿﺎﻣﺪ زآن ﻣﺪﯾﺢ‬

‫ﭘﺎی ﺳﺴﺖ و ﺳﺮﮔﺮان اﯾﻦ از ﻃﻤﻊ آن از ﺣﯿﺎ‬

‫ﻣﺎﻧﺪهام ﻣﺨﻤﻮر آن ﺷﺮﺑﺖ ﻫﻨﻮز از ﭘﺎر ﺑﺎز‬

‫ﮔﻔﺖ دل‪ :‬داروی اﯾﻦ ﻧﺰدﯾﻚ ﻣﻦ »ﻣﻨﻬﺎﺑﻬﺎ«‬

‫دی ﺑﻪ دل ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ اﯾﻦ را ﭼﯿﺴﺖ دارو ﻧﺰد ﺗﻮ‬

‫ﺗﺎ ﻛﻼه از روح دارد ﻋﺎﻣﻞ ﻛﻮن و ﻓﺴﺎد‬

‫ﺗﺎ ﻗﺒﺎ از ﻋﻘﻞ دارد ﻗﺎﺑﻞ ﻋﻠﻢ و ﺑﻘﺎ‬

‫ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻘﻠﻮب ﻛﻼه و ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﺼﺤﯿﻒ ﻗﺒﺎ‬

‫ﻓﺮق و ﺷﺨﺺ دﺷﻤﻨﺖ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﺎدا ﺗﺎ اﺑﺪ‬

‫ﺑﺎد ﺑﺮ ﺟﺎن ﺣﺴﻮدت ﺳﺎل و ﻣﻪ ﻗﻠﺐ ﺷﺘﺎ‬

‫ﺑﺎد ﺑﺮﺧﻮانوﺟﻮدت روزو ﺷﺐ ﺗﺼﺤﯿﻒ ﺻﯿﻒ‬

‫ﺧﻠﻘﺖ از ﺧﻠﻖ ﺗﻮ ﭼﻮﻧﺎن ﺑﺎد ﻛﺰ ﮔﻠﱭ ﺻﻔﺎ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ از ﻋﻠﻢ ﺗﻮ ﭼﻮﻧﺎن ﺑﺎد ﻛﺰ ﻣﺎدر ﺻﺒﯽ‬

‫ﺑﺎد ز اﺣﺴﺎن ﺗﻮ زﯾﻦ ﺳﻨﺖ ﺳﻨﺎﯾﯽ را ﺳﻨﺎ‬

‫ﺧﻠﻌﺖ و اﺣﺴﺎن ﺷﺎﻋﺮ ﺳﻨﺖ ﻫﻢ ﻧﺎم ﺗﺴﺖ‬

‫اﯾﻦ ﻗﺼﯿﺪه را ﻋﺎرف زرﮔﺮ در ﻣﺪح ﺳﻨﺎﯾﯽ ﮔﻔﺘﻪ‬

‫وی ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻠﻚ ﺣﻜﻤﺖ ﮔﺸﺘﻪ در وی ﻣﻘﺘﺪا‬

‫ای ﻧﻬﺎده ﭘﺎی ﻫﻤﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ اوج ﺳﻤﺎ‬

‫ﺑﺮ ﺳﺮﯾﺮ ﺣﻜﻤﺖ اﻧﺪر ﺧﻄﮥ ﻛﻮن و ﻓﺴﺎد‬

‫از ﺗﻮ ﻋﺎدلﺗﺮ ﻧﺒﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺨﻦ را ﭘﺎدﺷﺎ‬

‫ﻻﺟﺮم ز اﻧﺼﺎف ﺗﻮ‪ ،‬روی ز ﻣﻦ ﺷﺪ ﭘﺮ درر‬

‫ﻫﻤﭽﻮ از اوﺻﺎف ﺗﻮ‪ ،‬ﭼﺸﻢ زﻣﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﺿﯿﺎ‬

‫ﻧﺎﻛﺸﯿﺪه ﺗﯿﻎ ﺟﻨﮕﯽ روز ﻛﲔ اﻧﺪر وﻏﺎ‬

‫ﻣﺸﺮق و ﻣﻐﺮب ز راه ﺻﻠﺢ ﺑﮕﺮﻓﺘﯽ ﺑﻜﻠﻚ‬

‫ﮔﻮی ﻫﻤﺖ ﺑﺎﺧﺘﯽ ﺑﺎ ﺧﻠﻖ در ﻣﯿﺪان ﻋﻘﻞ‬

‫ﺑﺎز ﭘﺲ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ و ﺑﺮدی و ﺑﺮﯾﻦ دارم ﮔﻮا‬

‫ﭼﻮن زر و ﻃﺎﻋﺖ ﻋﺰﯾﺰی در دو ﻋﺎﻟﻢ زاﻧﻜﻪ ﺗﻮ‬

‫آﺷﻨﺎ‬

‫ﻧﯽ ﻏﻠﻂ ﻛﺮدم ﻛﻪ رأی ﺻﺎﯾﺒﺖ ﺑﺎ اﻫﻞ ﻋﺼﺮ‬

‫ﻛﯽ ﭘﺴﻨﺪد از ﺗﻮ ﺑﺎزی ﯾﺎ ﻛﺠﺎ دارد روا‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺳﯿﻢ ﻧﺎاﻫﻼن ﻧﺠﻮﯾﯽ زاﻧﻜﻪ ﻧﭙﺴﻨﺪد ﺧﺮد‬

‫ﻗﻨﺎﻋﺖ‬

‫ﻫﻤﻨﺸﯿﻨﯽ‬

‫ﻓﺮاﻏﺖ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺧﺎﻛﺮوﺑﯽ ﻛﺮدن آن ﻛﺲ را ﻛﻪ داﻧﺪ ﻛﯿﻤﯿﺎ‬

‫ﺷﻌﺮ ﺗﻮ روﺣﺎﻧﯿﺎن ﮔﺮ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ از روی ﺻﺪق‬

‫ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮﺧﯿﺰد ازاﯾﺸﺎن ﻛﺎی ﺳﻨﺎﯾﯽ ﻣﺮﺣﺒﺎ‬

‫ﻋﯿﺴﯽ ﻋﺼﺮی ﻛﻪ ز اﻧﻔﺎس روﺣﺎﻧﯿﺖ ﻫﺴﺖ‬

‫را‬

‫ﺷﻔﺎ‬

‫ﯾﻜﺴﺮ‬

‫ﻫﺒﺎ‬

‫ﺷﺎﻋﺮی‬

‫ﺣﺠﺘﯽ ﺑﺮ ﺧﻠﻖ ﻋﺎﻟﻢ زان دو ﻓﻌﻞ ﺧﻮب ﺧﻮﯾﺶ‬

‫ﻣﺮدﮔﺎن‬

‫ﺑﺲ ﻃﺒﯿﺐ زﯾﺮﻛﯽ زﯾﺮاﻛﻪ ﺑﯽﻧﺒﺾ و ﻋﻠﯿﻞ‬

‫ﺑﯽذلّ‬
‫آز‬

‫و‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫و‬

‫ﻣﻌﻠﻮﻻن‬

‫ﭘﺎرﺳﺎﯾﯽ‬

‫ﻏﻔﻠﺖ‬

‫ﺑﯽرﯾﺎ‬

‫درد ﻫﺮﻛﺲ را ز راه ﻧﻄﻖ ﻣﯽﺳﺎزی دوا‬

‫ﻧﻈﻢ ﮔﻮﻫﺮﺑﺎر ﻋﻘﻞ اﻓﺰای ﺟﺎن اﻓﺮوز ﺗﻮ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫ﺷﺎﻋﺮان‬

‫ﺑﻮده‬

‫را‬

‫ﻣﻌﺠﺰ ﻣﻮﺳﯽ ﻧﻤﺎﯾﺴﺖ اﯾﻦ و آﻧﻬﺎ ﺳﺤﺮ و ﻛﯽ‬

‫ﺳﺎﺣﺮی زﯾﺒﺎ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﭘﯿﺶ ﻣﻮﺳﯽ و ﻋﺼﺎ‬

‫زاﻧﻜﻪ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﺑﺰازان زﯾﺮك روز ﻋﺮض‬

‫اﻃﻠﺲ روﻣﯽ و ﺷﺎل ﺷﺸﱰی از ﺑﻮرﯾﺎ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ او ﺷﻌﺮ ﺗﺮا ﮔﻮﯾﺪ ﺟﻮاب از اﻫﻞ ﻋﺼﺮ‬

‫ﻧﺰد ﻋﻘﻞ آﻧﻜﺲ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﯾﺎﻓﻪﮔﻮی و ﻫﺮزه ﻻ‬
‫ﺣﺎﺻﻞ و راﯾﺞ ﻛﻨﻨﺪ از ﻣﺪح ﻣﻤﺪوﺣﺎن ﻋﻄﺎ‬

‫ﺷﺎﻋﺮان را ﭘﺎﯾﻪ ﺑﯽﺷﺮﻣﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ زان ﻗﺒﻞ‬

‫ﺑﺎ ﭼﻨﺎن اﯾﻤﺎن ﻛﺎﻣﻞ‪ ،‬اﯾﻦﭼﻨﲔ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﯿﺎ‬

‫ﺻﻮرت ﺷﺮﻣﯽ ﺗﻮ اﻧﺪر ﺳﲑت ﭘﺎﻛﯽ ﺑﻠﯽ‬

‫‪۲۵‬‬

‫ره ﺑﺮد اﺳﺮار او ﭼﻮن ﺑﻨﮕﺮد ﻋﲔاﻟﺮّﺿﺎ‬

‫ﺷﻌﺮ و ﺳﺤﺮ و ﺷﺮع و ﺣﻜﻤﺖ آﻣﺪت اﻧﺪر ﺧﱪ‬

‫ﻛﺎﯾﻦ ﭼﻬﺎرﺳﺖ ای ﺳﻨﺎﯾﯽ ﭼﺎر ﺣﺮف و ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ‬

‫زﯾﻦ ﭼﻬﺎر آن ﻫﺮ ﭼﻬﺎر از ﻧﻈﻢ و ﻧﺜﺮ اوﺳﺘﺎ‬

‫داراﻟﺒﻘﺎ‬

‫داراﻟﻔﻨﺎ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺣﺮﯾﻢ‬

‫ﺳﺪره‬

‫ﻛﻌﺒﻪ‬

‫ﺑﺎدت‬

‫ﻗﺒﻠﮥ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫دﺳﺘﮕﺎه‬

‫اﻫﻞ‬

‫ﺑﺨﺸﺶ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺳﲍ‬

‫ﻧﻌﯿﻢ‬

‫ﻛﻌﺒﻪ‬

‫ﻛﻌﺒﻪ و ﺳﺪره ﻣﺒﺎدت ﻣﻘﺼﺪ ﻫﻤﺖ ﻛﻪ ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺳﺪره‬

‫ﺑﺎدت‬

‫ﻃﻌﻤﮥ‬

‫ﭘﺎﯾﮕﺎه‬

‫اﻫﻞ‬

‫ﻛﻮﺷﺶ‬

‫ﺑﻘﺎ‬

‫ﺟﺰ »وﯾﺒﻘﯽ وﺟﻪ رﺑّﻚ« ﻣﺮ ﺗﺮا ﻛﺎم و ﻫﻮا‬

‫ﺑﺮﮔﺬر از ﻋﯿﺒﻬﺎش و درﮔﺬر از وی ﺧﻄﺎ‬

‫ﻧﻈﻢ ﻋﺸﻖآﻣﯿﺰ ﻋﺎرف را ز راه ﻟﻄﻒ و ﺑﺮّ‬

‫ﺷﺎﻛﺮ اﻓﻀﺎل ﺗﻮ اﻧﺪر ﺧﻼ و اﻧﺪر ﻣﻼ‬

‫ﺗﺎ ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻋﺎرف اﻧﺪر ﺳﺎل و ﻣﺎه و روز و ﺷﺐ‬

‫در ﭘﺎﺳﺦ ﻗﺼﯿﺪۀ ﻋﺎرف زرﮔﺮ‬

‫ﺗﺎ ز ﺳﺮ ﺷﺎدی ﺑﺮون ﻧﻨﻬﻨﺪ ﻣﺮدان ﺻﻔﺎ‬

‫دﺳﺖ‬

‫از ﺑﺮای ﯾﻚ ﺑﻠﯽ ﻛﺎﻧﺪر ازل ﮔﻔﺘﺴﺖ ﺟﺎن‬

‫ﺗﺎ اﺑﺪ اﻧﺪر دﻫﺪ ﻣﺮد ﺑﻠﯽ ﺗﻦ در ﺑﻼ‬

‫اﻫﻞ ﻣﻌﻨﯽ ﻣﯽﮔﺪازﻧﺪ از ﭘﯽ اﻋﻼم را‬

‫زﻫﺮه ﻧﯽ ﻛﺲ را ﻛﻪ ﮔﻮﯾﺪ از ازل ﯾﻚ ﻣﺎﺟﺮا‬

‫ﺧﺮﻣﯽ ﭼﻮن ﺑﺎﺷﺪ اﻧﺪر ﻛﻮی دﯾﻦ ﻛﺰ ﺑﻬﺮ ﺣﻖ‬

‫ﻏﻢ ﻛﻨﺪ ﻧﺎﭼﺎر ﺧﺎﻛﯽ را ﺑﻨﺴﺒﺖ اﻗﺘﻀﺎ‬

‫ﻧﯿﻢ روز اﻧﺪر ﺑﻬﺸﺖ آدم ﻋﺪﯾﻞ ﻣﻠﻚ ﺑﻮد‬

‫ﻫﻔﺘﺼﺪﺳﺎل از ﺟﮕﺮ ﺧﻮن راﻧﺪ ﺑﺮ ﺳﻨﮓ و ﮔﯿﺎ‬

‫ﻟﺤﻈﻪای ﮔﻤﺸﺪ ز ﺧﺪﻣﺖ ﻫﺪﻫﺪ اﻧﺪر ﻣﻤﻠﻜﺖ‬

‫در ﻛﻔﺎرت ﻣﻠﻜﺘﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﭼﻮن ﻣﻠﻚ ﺳﺒﺎ‬

‫ﺑﯿﺴﺖﺳﺎل اﻧﺪرﺟﻬﺎنﺑﯽﻛﻔﺶ ﺑﺎﯾﺪﮔﺸﺖ ازآﻧﻚ‬

‫ﭘﺎی‬

‫ﻻاﻟﻬﯽ‬

‫داﻧﮥ دُر‪ ،‬در ﺑﻦ درﯾﺎی اﻻاﻟﻠﱣﻪ درﺳﺖ‬
‫از ﻛﻦ‬

‫ﺑﺮآرد‬

‫اوّل‬

‫ﺷﻌﺒﺪه‬

‫وز‬

‫ﻓﻜﺮ‬

‫دﯾﺪه ﮔﻮﯾﺪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﻣﯽﺟﻮﯾﺪ ﺑﺮون از ﻟﻮح روح‬

‫ﯾﺎر‬

‫ﭼﲔ‬

‫آن‬

‫ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻨﺪ ﻛﺰ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ‬

‫ﺳﮓﺑﺎن‬

‫روﺣﺴﺖ‬

‫رازدارِ‬

‫ﮔﻔﺘﺎر‬

‫ﭘﺎدﺷﺎ‬

‫ﺧﺘﺎ‬

‫ﻋﺰﯾﺰان‬

‫ﺷﺮح ﻣﺴﺢ ﺳﺮ ﻧﺪاﻧﺪ ﺧﻮاﻧﺪ ﺑﺮ ﻟﻮح ﺻﺒﺎ‬

‫دور ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻮد از اﻧﻜﺎر ﺑﺮ درﮔﺎه ﻋﺸﻖ‬
‫اﻧﻜﺎرﺷﺎن‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﺣﺎﺻﻞ‬

‫ﺗﺎ ز اوّل ﺑﺮﻧﺨﯿﺰد از ره اﺑﺠﺪ ﻣﺴﯿﺢ‬
‫ﭘﻮﺷﯿﺪه‬

‫آﺧﺮ‬

‫درآرد‬

‫ﺗﲑ‬

‫ﻣﻪ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺻﺒﺎ‬

‫در درون ﻣﺠﻨﻮن ﻣﺤﺮم وز ﺑﺮون ﻓﺮﻫﺎد را‬

‫ﻛﺎر ﻫﺮ ﻣﻮری ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺳﻠﯿﻤﺎن ﮔﻔﺘﮕﻮ‬

‫ﺑﺎﺑﻞ‬

‫ﻏﻮر‬

‫ﺑﺎﯾﺪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﺮآرد‬

‫ﺑﯽرﯾﺎ‬

‫ذﻫﻦ داﻧﺪ ﺧﻮاﻧﺪ ﻧﻘﺶ ﻧﻔﺦِ ﺟﺎن ﭼﻮن اﻧﺒﯿﺎ‬

‫ﮔﺮد ﻛﻮه دﺟﻠﻪ آن ﮔﺮدد ﻛﻪ دارد ﻣﺮدوار‬
‫ﻧﻔﺲﺳﺖ‬

‫ﺑﺮدوﺧﺖ‬

‫وآﻧﭽﻪ اﻓﺰوﻧﺴﺖ از ده ﻫﻔﺘﺨﻮان ﻫﻢ اژدﻫﺎ‬

‫روح داﻧﺪ ﮔﺸﺖ ﮔﺮد ﺣﻠﻘﮥ ﻫﻔﺖ آﺳﻤﺎن‬

‫ﺑﺎزار‬

‫روحاﻟﻠﱣﻪ‬

‫ﭘﯽ‬

‫ازﯾﻦ‬

‫ﻧﻌﻠﲔ‬

‫ﻫﻮا‬

‫ﻧﻔﺲ ﮔﻮﯾﺪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ ﺑﺮون دل ذﻛﺎ‬

‫آﻧﭽﻪ ﺑﲑوﻧﺴﺖ از ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﻫﻢ ﻛﺮﮔﺪن‬

‫ﻧﻜﻮروﯾﺎن‬

‫زد‬

‫ﺑﺎرﮔﺎه‬

‫ﺧﻮن روان ﮔﺸﺘﺴﺖ از ﺣﻠﻖ ﺣﺴﲔ در ﻛﺮﺑﻼ‬

‫ﺧﺎك را ﺑﺎ ﻏﻢ ﺳﺮﺷﺖ اول ﻗﻀﺎ اﻧﺪر ﻗﺪر‬

‫اﺳﺘﺎد‬

‫ﻧﺘﻮاﻧﻨﺪ‬

‫در‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫ﻛﺎﻧﭽﻪ اﯾﻨﺠﺎ درد ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ دﯾﮕﺮ ﺟﺎ دوا‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﺑﺎ ﺟﻤﺎل ﯾﻮﺳﻒ ﭼﺎﻫﯽ ﺗﺮﻧﺞ از دﺳﺖ و ﭘﺎ‬

‫ﻧﻘﻞ ﻣﻮﺟﻮدات در ﯾﻚ ﺣﺮف ﻧﺘﻮان ﺑﺮد ﺳﻬﻞ‬

‫ﮔﺮ ﺑﻮد در ﻧﯿﻢ ﺧﺮﻣﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎز و دل ﮔﻮا‬

‫ﺑﺎز اﯾﻦ ﺧﻮدﻛﺎﻣﮕﯽ ﺑﲔ ﻛﺰ ﺑﺮای اﻋﺘﺒﺎر‬

‫ﺑﺎ ﭼﻨﲔ ﭘﯿﻐﻤﱪی ﭼﻮن ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﻣﻼ‬

‫ﭼﺸﻢ زﺧﻤﯽ در ﺣﯿﺎت ﺧﻮﯾﺶ ﯾﺤﯿﺎ از ﺣﯿﺎ‬

‫ﺑﺮﺧﻼف اﻣﺮ ﯾﺰدان در دل ﺧﻮد ره ﻧﺪاد‬
‫ﻇﺎﻫﺮ اﺑﺮ ﺟﺴﻢ آدم ﺧﻮاﻧﺪ ﻛﺰ ﮔﻨﺪم ﻣﺨﻮر‬

‫ﻧﻌﺮﻫﺎ‬

‫آن ﺳﯿﻪﻛﺎری ﻛﻪ رﺳﺘﻢ ﻛﺮد ﺑﺎ دﯾﻮ ﺳﭙﯿﺪ‬

‫ﺧﻄﺒﮥ‬

‫ﻣُﻬﺮه‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺣﻘﮥ‬

‫اﺳﺘﺎد‬

‫آن‬

‫دﯾﻮان‬

‫ﭼﺸﻢ ﻛﻮراﻧﻪ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺮون ﻧﺎری ﺟﮕﺮ از ﺳﯿﻨﮥ دﯾﻮ ﺳﭙﯿﺪ‬
‫ﺑﯿﻨﺪ‬

‫از‬

‫ﺣﻜﻢ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺑﻌﺪل‬
‫‪۲۶‬‬

‫ﻛﻤﻨﺪ‬

‫دﯾﮕﺮ‬

‫ﺳﺎﺑﻖ ﻛﺎﻟﺼﻼ‬

‫ﻧﻪﺑﯿﻨﯽ‬

‫ﺣﻠﻘﮥ‬

‫ﺑﻮد‬

‫و‬

‫روﺷﻨﯽ‬

‫ﻧﻈّﺎرﮔﺎن‬

‫اﺻﺤﺎﺑﻨﺎ‬

‫ﻧﻘﺶ ﻛﯿﻤﯿﺎ‬
‫زان‬

‫ﮔﺮدد‬

‫ﺗﻮﺗﯿﺎ‬
‫رﻫﺎ‬

‫ﯾﺎ ﺗﻤﻨﺎی ﺳﺒﻚ دﺳﺘﯽ ﺗﻮان ﻛﺮدن ﺑﻪ ﻋﻘﻞ‬

‫ﯾﺎ ﺑﺮون از ﺣﻠﻘﮥ ﻧﻈّﺎره ﭼﻮن ﻃﻔﻼن دوﺗﺎ‬

‫ﺧﲑﮔﯽ ﺑﺎر آرد آن را ﻛﺰ ﺑﺮای ﻋﻠﻢ ﺧﻮﯾﺶ‬

‫دﯾﺪه‬

‫ﺑﯽﻣﻘﺘﺪا‬

‫آب ﭼﺎﻫﯽ ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺪر ﭘﯿﺶ ﻛﺰ ﯾﻚ ﻗﻄﺮهاش‬

‫ﺟﺎن ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺟﺎﻧﻮر ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮد در ﯾﻚ ﻧﺪا‬

‫اﯾﻦ درا ﺷﻜﺎر ﻧﻬﻨﮓ اﻓﺘﺎده و آن اﻧﺪر ﺿﯿﺎ‬

‫ﻏﻮﻃﻪﺧﻮرده در ﺑﻦ درﯾﺎ دو ﺗﻦ در ﯾﻚ زﻣﺎن‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫اﻓﮕﻨﺪ‬

‫ﺗﺎﺑﺎن‬

‫واﻧﮕﻬﯽ ﭼﻮن ﺑﯿﻨﺪ اﻧﺪر آﺑﺪان ﺧﻮرﺷﯿﺪ را‬

‫دل درو ﺑﻨﺪد ﺑﻪ درد و ﺟﺎن ازو ﮔﺮدد ﺟﺪا‬

‫ﺑﺲ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻗﯿﻤﺖ ﮔﻮﻫﺮ ﺑﻪ روﻧﻘﻬﺎی درد‬

‫در‬

‫اﺻﻄﻔﺎ‬

‫ﺳﻮز ﺑﺎﯾﺪ در ﺑﻬﺎی ﭘﲑﻫﻦ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﺸﺎم‬

‫ﺑﻮی دﻟﱪ ﺑﺎﯾﺪ آن ﻟﱪﯾﺰ داﻣﻦ در ﺑﻜﺎ‬

‫آﺗﺶ ﻧﻔﺲ از ﻧﻤﲑد آب ﻃﻮﻓﺎن در رﺳﺪ‬

‫ﺑﺎد ﻛﱪ ار ﻛﻢ ﻧﮕﺮدد ﺧﺎك ﺑﺮ ﻓﺮق ﻛﯿﺎ‬

‫ارزد اﻧﺪر ﺷﺐ ز ﺑﻬﺮ ﺷﺎﻫﺪی ﺷﻤﻌﯽ ﺑﻪ ﺟﺎن‬

‫از‬

‫ﺳﭙﯿﺪی‬

‫اوﯾﺲ‬

‫و‬

‫ﺳﯿﺎﻫﯽ‬

‫از‬

‫ﯾﻮﺳﻔﯽ ﺷﺎﯾﺪ زﻟﯿﺨﺎ را ﺑﻪ ﺻﺪ ﮔﻮﻫﺮ ﺑﻬﺎ‬

‫ﺑﻼل‬

‫ﻧﯿﺎﺑﺪ‬

‫ﺑﻮﺑﻜﺮ‬

‫ﺑﺨﺸﺶ‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎ داﻧﺪ ﺧﱪ دادن‪ ،‬ز وﺣﯽ ﭘﺎدﺷﺎ‬

‫ﻣﺮگ در ﺧﺎك آرد آری ﻣﺮد را ﻟﯿﻜﻦ ازو‬

‫ﭼﻮن ﺑﺮآﯾﺪ ﺑﺎ ﺧﻮد آرد ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺮگ ﺑﻘﺎ‬

‫در ﻧﻮای ﮔﺮدش ﮔﺮدون ﻓﺮوﺷﺪ ﺳﯿﻤﺠﻮر‬

‫ﻻﺟﺮم‬

‫ﺗﺎ‬

‫در ﻛﻨﺎر‬

‫اﻓﺘﺎد‬

‫روزی‬

‫ﺑﯿﻨﻮا‬

‫اﯾﻨﻬﻤﻪ در زﯾﺮ ﺳﻨﮓ آﺧﺮ ﺑﺮآﯾﺪ روزﮔﺎر‬

‫وﯾﻨﻬﻤﻪ ﺑﺮ ﺑﺎم زﻧﮓ آﺧﺮ ﺑﺮآﯾﺪ اﯾﻦ ﺻﺪا‬

‫ﭼﻮن ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪ ﻣﻼل آدم از ﺣﻮر و ﻗﺼﻮر‬

‫ﺟﻔﺖ او ﺣﻮّا ﻧﻜﻮﺗﺮ ﻗﺼﺮ او داراﻟﻔﻨﺎ‬

‫ﺗﺎ ﻓﺮو آﯾﻨﺪ ازﯾﻦ ﺑﺎم ﮔﺮان ﭼﻮن آﺳﯿﺎ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺮون آﯾﻨﺪ از اﯾﻦ ﺗﻨﮓ آﺷﯿﺎن ﯾﻜﺒﺎرﮔﯽ‬
‫ﻫﺮﭼﻪ در دﯾﻦ ﭘﯿﺸﻢ آﯾﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻪ ﺳﺠﺪه ﺻﻮاب‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺰد ﺣﻖ ﭘﯿﺸﻢ اﻓﺘﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺎﻋﺖ آن ﺧﻄﺎ‬

‫ﻋﻤﺮ در ﻛﺎر ﻏﻢ دﯾﻦ ﻛﺮد ﺧﻮاﻫﻢ ﺗﺎ ﻣﮕﺮ‬

‫ﭼﻮن ﻧﻤﺎﻧﻢ ﺑﻨﺪهای ﮔﻮﯾﺪ‪ :‬ﺳﻨﺎﯾﯽ ﺷﺪ ﻓﻨﺎ‬

‫آﺷﻨﺎ ﺷﻮ ﭼﻮن ﺳﻨﺎﯾﯽ در ﻣﺜﺎل راه ﻋﺸﻖ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺗﻨﮓ ﺷﺪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻓﻀﺎی ﻋﺎﻓﯿﺖ ﺑﯽﻫﯿﭻ ﺟﺮم‬

‫ﺷﻮی‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﺑﺰرﮔﺎن‬

‫و‬

‫رازدار‬

‫آﺷﻨﺎ‬

‫اﯾﻦﭼﻨﲔ ﺑﺎﺷﺪ »اذا ﺟﺎءاﻟﻘﻀﺎ ﺿﺎقاﻟﻔﻀﺎ«‬

‫اﯾﻦ ﺟﻮاب آن ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ اوﺳﺘﺎد‬

‫»ای ﻧﻬﺎده ﭘﺎی ﻫﻤﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ اوج ﺳﻤﺎ«‬

‫در ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم و ﻣﺪح ﻋﺎرف زرﮔﺮ‬

‫ای ﺳﻨﺎﯾﯽ ﮔﺮ ﻫﻤﯽ ﺟﻮﯾﯽ ز ﻟﻄﻒ ﺣﻖ ﺳﻨﺎ‬

‫ﻋﻘﻞ را ﻗﺮﺑﺎن ﻛﻦ اﻧﺪر ﺑﺎرﮔﺎه ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫ﻫﯿﭻ ﻣﻨﺪﯾﺶ از ﭼﻨﲔ ﻋﯿﺎری اﺑﺮا ﺑﺲ ﺑﻮد‬

‫ﻋﺎﻗﻠﻪ ﻋﻘﻞ ﺗﺮا اﯾﻤﺎن و ﺳﻨﺖ ﺧﻮنﺑﻬﺎ‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎ اﻧﺪر ﺟﻬﺎن آﻧﮕﻪ ﻛﺴﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﻛﻪ ﻋﻘﻞ‬

‫آﻓﺘﺎب اﻧﺪر ﻓﻠﻚ آﻧﮕﻪ ﻛﺴﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺳُﻬﺎ‬

‫ﻋﻘﻞ را در ﺷﺮع او ﺧﻮاﻧﻨﺪ ﻏﻤﺨﻮار و ﻛﯿﺎ‬

‫ﻃﻮﻗﺪاران اﻻﻫﯽ از زﺑﺎن ذوق و ﺷﻮق‬

‫در ﺷﺮﯾﻌﺖ ذوق دﯾﻦﯾﺎﺑﯽ ﻧﻪ اﻧﺪر ﻋﻘﻞ ازآﻧﻚ‬

‫ﻗﺸﺮ‬

‫ﻋﻘﻞ ﺗﺎ ﻛﻮ ﻫﺴﺖ او را ﺷﺮع ﻧﭙﺬﯾﺮد ز ﻋﺰّ‬

‫ﺑﺎز ﭼﻮن ﻛﻪ ﮔﺸﺖ ﮔﺮدد ﺷﺮع ﭘﯿﺸﺶ ﻛﻬﺮﺑﺎ‬

‫ﻋﻘﻞ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﻨﯽ دارد‪ ،‬ﻋﻘﺎﻟﺶ دان ﻧﻪ ﻋﻘﻞ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫دارد‬

‫ﻣﻐﺰ‬

‫روح‬

‫اﻧﺒﯿﺎ‬

‫ﭼﻮن ﻣﻨﯽ زو دور ﮔﺸﺖ آﻧﮕﻪ دوا ﺧﻮاﻧﺶ ﻧﻪ دا‬

‫در ﺧﺪای آﺑﺎد ﯾﺎﺑﯽ اﻣﺮ و ﻧﻬﯽ دﯾﻦ و ﻛﻔﺮ‬

‫و اﺣﻤﺪ ﻣﺮﺳﻞ ﺧﺪای آﺑﺎد را ﺑﺲ ﭘﺎدﺷﺎ‬

‫دی ﻫﻤﻪ او ﺑﻮدی و اﻣﺮوز ﭼﻮن دوری ازو‬

‫ﻧﺎﺟﻮاﻧﻤﺮدی ﺑﻮد دی دوﺳﺖ اﻣﺮوز آﺷﻨﺎ‬

‫ﭼﻮن ﻧﺒﺎﺷﯽ ﺧﺎك درﮔﺎه ﺳﺮاﯾﯽ را ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬
‫»رﺣﻤﺔﻟﻠﻌﺎﻟﻤﲔ«‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﻃﺒﯿﺐ‬

‫زو‬

‫ﭘﺎﺳﺒﺎن‬

‫ﺑﺎم‬

‫روحاﻟﻘﺪس‬

‫و‬

‫درﺑﺎن‬

‫ﻣﺮﺗﻀﺎ‬

‫ﻃﻠﺐ‬

‫ﭼﻪ ازﯾﻦ ﻋﺎﺻﯽ وزآن ﻋﺎﺻﯽ ﻫﻤﯽ ﺟﻮﯾﯽ ﺷﻔﺎ‬

‫ﻛﺎن ﻧﺠﺎت و ﻛﺎن ﺷﻔﺎ ﻛﺎرﺑﺎب ﺳﻨﺖ ﺟﺴﺘﻪاﻧﺪ‬

‫ﺑﺮﻋﻠﯽ ﺳﯿﻨﺎ ﻧﺪارد در »ﻧﺠﺎت« و در »ﺷﻔﺎ«‬

‫ﻛﺎنﺷﻔﺎ ﻛﺰ ﻋﻘﻞوﻧﻔﺲو ﺟﺴﻢوﺟﺎن ﺟﻮﯾﯽﺷﻔﺎ‬

‫ﭼﻮن ﻧﻪ از دﺳﺘﻮر او ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻔﺎ ﮔﺮدد ﺷﻘﺎ‬

‫‪۲۷‬‬

‫ﻣﻔﺘﯽ ذوق و دﻟﯿﻞ ﻧﺒﺾ ﺟﺰ در ﻧﺎﺷﺘﺎ‬

‫ﻧﺎﺷﺘﺎ ﻧﺰدﯾﻚ او ﺷﻮ زاﻧﻜﻪ ﺧﻮد ﻧﺒﻮد ﻃﺒﯿﺐ‬

‫ﻣﺴﺠﺪ ﺣﺎﺟﺖ روا ﺟﻮﯾﯽ ﻣﺠﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﻛﻪ ﻧﯿﺴﺖ‬

‫راه ﺳﻨﺖﮔﲑ و آﻧﮕﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺣﺎﺟﺖ روا‬

‫ﭼﻨﮓ در ﻓﱰاك او زن ﺗﺎ ﺑﺤﻖ ﯾﺎﺑﯽ رﻫﯽ‬

‫ﺳﻨﮓ ﺑﺮ ﻗﻨﺪﯾﻞ ﺧﻮد زن ﺗﺎ زﺧﻮد ﮔﺮدی رﻫﺎ‬

‫اﯾﻦ ﯾﻜﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن »اﺳﺘﺠﯿﺒﻮا ﻟﻠﺮﺳﻮل«‬

‫وآﻧﺪ ﮔﺮ ﺧﻮاﻧﺪ زاﯾﻤﺎن »ﯾﻔﻌﻞاﻟﻠﱣﻪ ﻣﺎﯾﺸﺎ«‬

‫ﮔﺮ‬

‫دﻋﺎﻫﺎی ﺗﻬﯽدﺳﺘﺎن ﺑﺮآن‬

‫ﺑﺎز ﮔﺮدد‬

‫در ﺑﮕﺬرد‬

‫ﻛﺎﻧﻜﻪ رﺳﺖاز رﺳﻢ و ﻋﺎدت ﮔﻮﯾﺪ او را ﺳُﻨﺘﺶ‬

‫ﻧﺎوك اﻧﺪازاﻧﺶ ﻗﻬﺮ و ﺧﻨﺠﺮ آﻫﻨﺠﺎن ﺑﻼ‬

‫ﮔﺮدۀ ﮔﺮدان ﭼﻮ ﺑﺮ ﺷﻨﮕﺮف ﻣﺎﱃ ﻟﻮﺑﯿﺎ‬

‫زﻫﺮۀ ﻣﺮدان ﭼﻮ ﺑﺮ زﻧﮕﺎر ﭘﺎﺷﯽ ﻧﺎردان‬

‫ﺑﺮﺑﻂ‬

‫ﺣﺮﺑﮥ ﺑﻬﺮام را ﺑﺸﻜﺴﺘﻪ ﻟﻄﻔﺶ ﻗﺒﻀﻪﮔﺎه‬
‫در‬

‫ﺣﺮﯾﻢ‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫ﻧﺎﻫﯿﺪ‬

‫ﺑﺸﻜﺴﺘﻪ‬

‫را‬

‫ﻗﻬﺮش‬

‫ﮔﺮدﻧﺎ‬

‫ﯾﻚ در اﻧﺪر ﻛﻮﻓﻪ ﯾﺎﺑﯽ و دﮔﺮ در ﻛﺮﺑﻼ‬

‫ﺑﺎرﮔﺎه او دو در دارد ﻛﻪ ﻣﺮدان در روﻧﺪ‬
‫ﺑﻮﺑﻜﺮوار‬

‫زاﺳﺘﺎن‬

‫ﻛﺎی ﻗﻔﺲ ﺑﺸﻜﺴﺘﻪ اﯾﻨﻚ ﺷﺎخ ﻃﻮﺑﺎ ﻣﺮﺣﺒﺎ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺪاﻧﺠﺎﯾﺖ ﻓﺮود آرد ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ اﻧﺪرو‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺑﺎ‬

‫آﺳﺘﲔ‬

‫ﭘﺮ‬

‫دﻋﺎ‬

‫ﺗﺎ ﺳﯿﻪروﯾﯽ ﺟﻔﺎ ﺑﯿﻨﯽ و ﺧﻮﺷﺨﻮﯾﯽ وﻓﺎ‬

‫ﺧﺮام‬

‫ﻋﻘﻞ را ﺑﻴﻨﻲ ﻗﻠﻢ ﺑﺸﻜﺴﺘﻪ در ﺻﺪر رﺿﺎ‬

‫ﻋﺸﻖ را ﺑﻴﻨﻲ ﻋﻠﻢ ﺑﺮ ﻛﺮده اﻧﺪر ﻛﻮي ﺻﺪق‬

‫ﺗﺎ ﻧﻪ ﺑﺎل ﺧﻮف ﻣﺎﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﻪ ﭘ ّﺮ رﺟﺎ‬

‫ﺑﺎ وﻓﺎداران دﻳﻦ ﭼﻨﺪان ﺑﺮﭙ در راه او‬

‫دور ﻛﻦ ﺑﻮي رﻳﺎ از ﺧﻮد ﻛﻪ ﺗﺎ آزادهوار‬

‫ﻣﺴﺠﺪ و ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ را ﻣﺤﺮم ﺷﻮي ﭼﻮن ﺑﻮرﻳﺎ‬

‫ﺗﻮ ﭼﻪ دﻳﺪﺳﺘﻲ ﻫﻨﻮز از ﻃﻮل و ﻋﺮض ﻣﻠﻚ او‬

‫ﻛﺂﻧﻜﻪ در ﺳﺪرهﺳﺖ ﻫﻢ آن را ﻧﺪاﻧﺪ ﻣﻨﺘﻬﺎ‬

‫ﺻﻮرت اﺣﻤﺪ ز آدم ﺑُﺪ وﻟﻴﻚ اﻧﺪر ﺻﻔﺖ‬

‫آدم از اﺣﻤﺪ ﭘﺪﻳﺪ آﻣﺪ ﭼﻮ ز آﺻﻒ ﺑﺮ ﺧﻴﺎ‬

‫ﻫﻔﺖ ﮔﻠﺨﻦ دﻳﺪه ﺑﺎﺷﻲ زاﻧﻬﻤﻪ ﻫﻔﺖ آﺳﻴﺎ‬

‫ﮔﺮ دو ﻋﺎﻟﻢ را ﺑﺒﻴﻨﻲ ﺑﺎ وﻻﻳﺘﻬﺎي او‬
‫ﺟﻮﻫﺮشﭼﻮنز اﺿﻄﺮارﻋﻘﻞو ﻧﻔﺲاﻧﺪر ﮔﺬﺷﺖ‬

‫ﮔﻔﺖدر ﮔﻮﺷﺶﻛﻪ»اﻟﺮﺣﻤﻦﻋﻠﻲاﻟﻌﺮش اﺳﺘﻮا«‬

‫ﺧﺎك آدم را ﭼﻨﺎن ﺑﻮد او ﻛﻪ ﻣﺲ را ﻛﻴﻤﻴﺎ‬

‫ﺧﺎك آدم ز آﻓﺘﺎب ﺟﻮد او زر ﮔﺸﺖ از آﻧﻚ‬

‫ﻋﺎرف‬

‫ﺑﺎز ﭼﻮن ﺧﻮد ز آﻓﺘﺎب ﺟﻮد زرﻳﻦ رخ ﺷﺪهﺳﺖ‬
‫ﻋﺎرﰲ‬

‫و‬

‫زرﮔﺮي ﮔﻮﻳﻲ ﻛﺰو‬

‫زرﮔﺮش‬

‫ﺧﻮاﻧﺪ‪:‬‬

‫ﭘﺮدهدار‬

‫ﻛﱪﻳﺎ‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ و ﺣﺎﻣﻲ و ﺻﺪر و ﻣﻬﱰ و اﺳﺘﺎد ﻣﺎ‬

‫آﻣﻮﺧﺘﺴﺖ‬

‫ﻋﺎرف زرﮔﺮ ﻛﻪ در دﻧﻴﺎ ﭼﻮ ﻋﻘﻞ و آﻓﺘﺎب‬

‫ﻋﺎرﻓﺴﺖ اﻧﺪر اﺣﺎﻃﺖ زرﮔﺮﺳﺖ اﻧﺪر ﻋﻄﺎ‬

‫ﺷﻜﺮﻫﺎ ﺑﺎ ﺑﺬل او ﭼﻮن ﭘﻴﺶ ﻣﻮﺳﺎ ﺟﺎدوي‬

‫ﺷﻌﺮﻫﺎ ﺑﺎ ﻓﻀﻞ او ﭼﻮن ﻧﺰد ﻋﻴﺴﺎ ﺗﻮﺗﻴﺎ‬

‫ﻛﻠﻚ او دور زﻣﺎن را ﻫﻢ ﺻﺒﺎح و ﻫﻢ ﻣﺴﺎ‬

‫ﻣﻠﻚ او ارﺑﺎب دﻳﻦ را ﻫﻢ ﺻﻼح و ﻫﻢ ﺳﻼح‬

‫ﺑﺨﺸﺶ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺷﻜﺮ ﻛﺲ ﻧﻴﺎﻻﻳﺪ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬

‫در ره آزاد ﻣﺮدان ﺷﻜﺮ ﺟﺰوي از ﺟﺰا‬

‫او‬

‫ﻣﻘﺘﺪا‬

‫ﺑﺪر ﮔﺮدد ﻣﻪ ﭼﻮ ﺑﺎ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺳﺎزد ﻣﻠﺘﻘﺎ‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ ﺗﺎﺑﺶ ز روي و راي او ﻧﺸﮕﻔﺖ از آﻧﻚ‬

‫ﻣﻘﺘﺪاي‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﻣﻘﺘﺪي‬

‫در‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻏﻼم‬

‫ﻣﻘﺘﺪيّ‬

‫و‬

‫ﺧﺎﻛﭙﺎي‬

‫ﻓﻀﻞ ﻳﺤﻴﺎ ﺻﺎﻋﺪ آن ﻗﺎﺿﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺑﻴﺮون ز ﻓﻀﻞ‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران ﻓﻀﻞ و ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺮ ﻣﻜﺴﺖ اﻧﺪر ﺳﺨﺎ‬

‫روح او ﺑﺮ ﻏﻴﺐ واﻗﻒ ﻫﻤﭽﻮ ﻟﻮح آﺳﻤﺎن‬

‫ﻛﺎك او در ﺷﺮع ﻣﻨﺼﻒ ﻫﻤﭽﻮ ﺧﻂ اﺳﺘﻮا‬

‫ﻫﺴﺖ در ﺷﺮع ﻛﺮم ﻓﻮت ﺻﻼﺗﺶ را ﻗﻀﺎ‬

‫ﻗﺎﺿﻲ ﻣﻜﺮم ﻛﻪ ﭼﻮن ﻓﻮت ﺻﻼت اﻳﺰدي‬

‫ﭼﻮن ﺳﺒﻚ ﮔﺮدد ﻋﻨﺎﻧﺶ ﭘﺸﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻋﻨﺎ‬

‫ﭼﻮن ﮔﺮان ﮔﺮدد رﻛﺎﺑﺶ روي ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ اﻣﻴﺪ‬

‫ﻣﻨﺒﻊ ﻋﻠﻤﺶ ﺟﺰا ﺧﻮاﻫﺎن ﻣﻌﻨﻲ را ﺟﺰا‬

‫ﻣﺮﺗﻊ ﺣﻠﻤﺶ ﭼﺮا ﺧﻮاران ﺻﻮرت را رﺑﻴﻊ‬

‫وي ﭼﻮ ﻃﻮﺑﺎ داده ﺷﺎخ ﺧﺸﻚ را ﺑﻲﻧﻢ ﻧﻤﺎ‬

‫اي ﭼﻮ ﺳﻮدا ﻛﺮده ﺧﺼﻢ ﺳﺮ دراﺑﻲ ﮔﺮم ﮔﺮم‬

‫اي ﻣﺮا ﻗﺎﺿﻲ و ﻣﻘﻀﻲ وي ﻣﺮا ﺧﺼﻢ و ﮔﻮا‬

‫اي ﻣﺮا ﻣﻤﺪوح و ﻣﺎدح وي ﻣﺮا ﭘﻴﺮو ﻣﺮﻳﺪ‬

‫از ﻣﺮوت وز ﺻﻔﺎ ﻫﻢ ﻣﺮوهاي و ﻫﻢ ﺻﻔﺎ‬

‫ﮔﺮد ﺗﻮ ﮔﺮدم ﻫﻤﻲ زﻳﺮا ﻣﺮا ﻫﻨﮕﺎم ﺳﻌﻲ‬
‫‪۲۸‬‬

‫اﻧﺪرﻳﻦ ﻏﺮﺑﺖ ﻣﺮا ﻫﻤﭽﻮن ﻋﺼﺎي ﻣﻮﺳﻴﺌﻲ‬

‫دوﺳﺘﺎﻧﻢ‬

‫ﺑﺮ ﺗﻮ ﺧﻮاﻧﻢ ﺷﻌﺮ آن ﺷﻌﺮي ﺷﻌﺎر ﭼﺮخ ﻗﺪر‬

‫ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻮﻳﻢ ﺷﻜﺮ آن ﺷﻜّﺮ ﺷﻜﺎر ﺧﻮشﻟﻘﺎ‬

‫ﭼﻮن ﻧﺒﺎﺷﻢ ﭘﺎرﺳﺎ ﭼﻮن ﻋﻘﻞ او را دادهام‬

‫ﭼﻮن ﻓﺮودﺳﺘﺎن ﻣﻠﻚ اﻣﺴﺎل ﺑﺎژو ﭘﺎر‪ ،‬ﺳﺎ‬

‫از ﺗﻮ ﺑﻮدم ﺑﺂﺳﺘﺎﻧﮥ ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﺎرف ﻣﻌﺮﻓﺖ‬

‫ﻋﺼﺎ‬

‫را‬

‫دﺷﻤﻨﻢ‬

‫و‬

‫اژدﻫﺎ‬

‫را‬

‫وز ﺗﻮ ﻛﺮدم در ﻓﺮات ﻧﻌﻤﺖ او آﺷﻨﺎ‬

‫ﭘﺎرﺳﺎ ﺧﻮاﻧﺪﺳﺘﻢ اﻧﺪر ﺷﻌﺮ و ﻣﻦ ﺑﺮ ﺻﺪر او‬

‫ﻫﺮﻛﻪ در ﻓﺮدوس ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮن ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭘﺎرﺳﺎ‬

‫ﺑﺎ ﺣﻴﺎ ﮔﻔﺖ او ﻣﺮا و ﭼﺸﻢ ﻣﻦ روﺷﻦ ﺑﺪو‬

‫ﻫﺮﻛﻪ روﺷﻦ دﻳﺪهﺗﺮ ﺷﺪ ﺑﻴﺸﱰ دارد ﺣﻴﺎ‬

‫ﺳﺎﺣﺮان را اژدﻫﺎ ﺷﺪ ﺷﺎﻋﺮان را ﻣﺘﻜﺎ‬

‫ﭼﻮن ﻋﺼﺎي ﻣﻮﺳﻲ و ﺑﺮﻫﺎن ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ او‬

‫دﻳﮕﺮان را ﻳﻚ وﱄﻧﻌﻤﺖ ﻣﺮا ﺧﻮد اوﻟﻴﺎ‬

‫ﺧﺎﺻﻪ اﻧﺪر ﺣﻖ اﻳﻦ ﺧﺎدم ﻛﻪ ﻫﺴﺖ از ﻣﻜﺮﻣﺖ‬

‫ﻫﻢ وﱄ اﻛﺮام ﻧﻌﻤﺖ ﻫﻢ وﱄ ﻛﺘﺐ ﻋﻠﻮم‬

‫ﻫﻢ وﱄ دارو درﻣﺎن ﻫﻢ وﱄ ﺷﻜﺮ و ﺛﻨﺎ‬

‫ﻫﺴﺖ ﻛﺎر ﻣﻦ ﺑﺮو ﭼﻮﭼﺎﻧﻜﻪ وﻗﺘﻲ ﭘﻴﺶ ازﻳﻦ‬

‫دﻫﺨﺪاﻳﻲ ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﻏﻮري ﻓﻀﻮﱄ در ﻧﺴﺎ‬

‫ﺷﺎه و ﭘﻴﻐﻤﱪ زﻛﻮة از ﻏﻮر و اﺣﺪاث از ﺑﻐﺎ‬

‫ﻛﻲ ﻓﻀﻮﱄ ﻛﻮ ﺧﺮاﺟﺖ ﻏﻮر ﮔﻔﺘﺎ‪ :‬ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ‬

‫ده ﺧﺪا ﮔﻔﺖ ار ﻧﻤﻜﺴﺎري ﺷﻮد اﻧﺒﺎن ﻛﻮن‬

‫ﺑﻲﻧﻤﻚ‬

‫ﮔﻮزﻫﺎي‬

‫اﻫﻞ‬

‫ﭘﺮاﻧﺪ‬

‫ﻏﻮرك ﺑﻲﻣﻐﺰ را ﺻﻔﺮا ﺑﺸﻮرﻳﺪ و ﺑﮕﻔﺖ‬

‫ﻛﻲ‬

‫ده ﺧﺪا در ﺧﺸﻢ ﺷﺪ ﺑﺎ ﻏﻮر ﮔﻔﺘﺎ‪ :‬ﻫﻢ ﻛﻨﻮن‬

‫راﺳﺖ ﮔﺮداﻧﻢ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﻫﻮ ﻣﻦ اﻳﻦ ﭘﺸﺖ دوﺗﺎ‬

‫رﻳﺶ ﺗﻮ داﻧﺪ ﻛﻪ ﮔﻮز ﺑﻴﻨﻤﻚ ﻣﺎن در ﻣﺰه‬

‫ﻣﻤﻮّه‬

‫ﻛﻢ ﻧﻴﺎﺑﺪ‬

‫ﻏﻮرك ﺑﻲﺷﺮم ﻛﺎن ﺑﺸﻨﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﺣﺴﻨﺖ وزه‬

‫ﻳﺎﻓﻪﮔﻮي‬

‫ﺑﺎژﮔﻮﻧﻪ‬

‫ﻫﺮزه‬

‫روﺳﺘﺎ‬
‫ﻻ‬

‫آﺧﺮ از ﺗﻴﺰ ﻧﻤﻚ ﺳﻮد ﺷﻤﺎ‬

‫ﺧﻮد ﭼﻨﲔ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻃﺒﻴﺐ و ﻫﻢ ﻋﻮان ﻫﻢ ده ﺧﺪا‬
‫ﻫﻤﭽﻨﲔ ﺑﻮد آن وﱄ ﻧﻌﻤﺖ درﻳﻦ ﻣﺪت ﻣﺮا‬

‫ﻫﺰل ﺑﻮدﺳﺖ اﻳﻦ وﻟﻴﻜﻦ ﺑﺮ ﻣﺜﺎل ﺟﺪ ﺳﺰﻳﺪ‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﺎن ﭘﻴﺮ ﺣﻠﻮاﻳﻲ ﻫﻤﻲ ﮔﻔﺘﺎ ﺑﻪ ﻣﺮو‬

‫ﻫﺴﺖ ﻣﺎ را ﻫﻢ دﻋﺎ و ﻫﻢ ﻋﺼﻴﺪ و ﻫﻢ ﻋﺼﺎ‬

‫از ﺷﺮاب آب روﺣﺎﻧﻲ و ﺣﻴﻮاﻧﻲ ﺑﺸﺴﺖ‬

‫ﻣﺎﻟﻴﺨﻮﻟﻴﺎ‬

‫ﻣﺮغوار اﻛﻨﻮن ﮔﺮﻓﺘﺴﺘﻲ دﻣﺎغ و ﺟﺎن ﻫﻮا‬

‫ﮔﺮ ﻧﺪادي ﭘﺮورش ﺟﺎن و دﻣﺎﻏﻢ را ﺑﻪ ﻣﺮغ‬

‫روح‬

‫ﻧﻔﺴﺎﻧﻴﻢ‬

‫را‬

‫از‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﺟﺎن و دل را ﺑﻮد دارو ﻟﻴﻜﻦ از ﺑﻬﺮ ﺟﮕﺮ‬

‫آﻧﭽﻪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﻧﺒﻮد آن ﭼﻴﺴﺖ ﻛﺴﻨﻲ و ﻛﻤﺎ‬

‫اي ز راه ﺧﻠﻖ و ﺧﻠﻖ و ﻟﺤﻦ ﺧﻮش داوودوار‬

‫در دو ﺟﺎﻳﻢ ﺟﻠﻮه ﻛﺮده در ﺟﻬﺎن ﭼﻮن اورﻳﺎ‬

‫ﭼﻮن ﺳﺘﻮران ﺑﺎز در زد در ﭘﻴﺎز و ﮔﻨﺪﻧﺎ‬

‫ﻳﻚدو ﻫﻔﺘﻪ ﻃﺒﻊ از آن ﺑﮕﺮﻳﺨﺖ ﻛﺰ ﺳﻠﻮي و ﻣﻦ‬
‫ﻣﻌﻨﻲ دﻋﻮت ﺑﺴﻲ ﺑﻨﻤﻮده ﻣﺎ را در ﺣﻀﻮر‬

‫اي ﻋﻔﻲاﻟﻠﱣﻪ دﻋﻮي دﻋﻮات در ﻏﻴﺒﺖ ﭼﺮا‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻮﻳﻨﺪ از دﻋﺎ ﻣﺎ را ﺧﻮد از ﺗﻮ راﻳﺠﺴﺖ‬

‫اﺑﻠﻬﻲ ﺑﺎﺷﺪ ز ﭼﻮن ﺗﻮ ﻗﺒﻠﻪ دزدﻳﺪن دﻋﺎ‬

‫آﺧﺮ ارﭼﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎ ﮔﻢ ﺷﺪ وﱄ از روي ﺣﺲ‬

‫ﺳﺮ ز ﺑﺎﻟﺶ ﺑﺎز ﻣﻲداﻧﻴﻢ و ﭘﺎي از ﻻﻟﻜﺎ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺧﺸﻤﺖ ارﭼﻪ ﺑﺮﻧﺨﻮاﻧﺪ ﺑﺮ دﻟﻢ ﺑﻌﺪ از ﻃﻤﻊ‬

‫دﻳﻮاﻧﻲ‬

‫ﺑﺮي‬

‫ﻣﻨﻚ‬

‫ﺑﺮﺑﺮ‬

‫ﺻﻴﺼﻴﺎ‬

‫ﻛﺶ ﺑﺮﭙﺳﻴﺪ آﻧﻬﻤﻪ ﻋﺮقاﻟﺮﺟﺎل آﺧﺮ ﻛﺠﺎ؟‬

‫ﻣﻦ ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻳﻢ ﻛﻪ آن ﻣﺰ ﻣﻦ ﺑﺪان ﭘﺮﺳﻨﺪه ﮔﻔﺖ‬

‫ﺳﺒﻠﺖ‬

‫ﮔﻔﺖ ﻻﺗﺴﺄل ﺣﺒﻴﺒﻲ ﻛﺂﻧﻬﻤﻪ ﺑﺮﻛﻨﺪ و ﺳﻮﺧﺖ‬

‫ﺗﻨﮓ ﺷﺪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻓﻀﺎي ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﻲﻫﻴﭻ ﺟﺮم‬

‫ﻋُﺮق‬

‫اﻟﺮﺟﺎﻟﻢ‬

‫ﻋﻠﺖ‬

‫ﻋُﺮقاﻟﻨﺴﺎ‬

‫وﻳﻦ ﭼﻨﲔ ﺑﺎﺷﺪ »اذاﺟﺎءاﻟﻘﻀﺎ ﺿﺎقاﻟﻔﻀﺎ«‬

‫ﻣﺎﻟﺸﻲ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﻣﺎ را زاﻧﻜﻪ ﺑﺮﺑﻂ را ﻫﻤﻲ‬

‫ﮔﻮﺷﻤﺎﱄ ﺷﺮط ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ درآﻳﺪ در ﻧﻮا‬

‫ﻣﺎ ﺟﻮاب آنﭼﻨﺎن ﺷﻌﺮ ﭼﻨﻴﻨﻲ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎز‬

‫ﺷﻌﺮ ﺗﻮ آواز داوود آن ﻣﺎ آن را ﺻﺪا‬

‫وي ز ﺷﻌﺮي ﻋﻘﻞ ﻣﺎ را داده ﭼﻮن ﺷﻌﺮي ﺳﻨﺎ‬

‫اي ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻲ ﺟﺎن ﻣﺎ را ﻛﺮده ﭼﻮن ﻣﺎﻫﻲ ﺷﻴﻢ‬

‫ﭘﺨﺘﮕﺎن را ﺻﺮف ﺑﻬﱰ ﺧﺎم دﺳﺘﺎن را دﻏﺎ‬

‫از آن آﻳﺪ ز ﻣﺎ اﻳﻦ زاﻧﻜﻪ در ﺷﺮط ﻗﻤﺎر‬

‫ﺗﻮ ﻓﺸﺎﻧﺪي ﻧﻮر ﺧﻮد ﭼﻮن ﻣﺎه و اﻧﺪر ﺟﺮم ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﻣﺮده رﻳﮕﺶ ﻣﺎﻧﺪ آنﮔﺮ ﺑﻴﺶ ازﻳﻦ دارد ﺳﻬﺎ‬

‫‪۲۹‬‬

‫ﻣﻄﺒﺦ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺟﺎي زﻳﺮ ﺑﺎ ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺑﺎ‬

‫ﻛﻲ ﺷﻮد ﺻﻔﺮاي ﺗﻮ ﺳﺎﻛﻦ ز ﺧﻮان ﻣﺎ ﭼﻮ ﻫﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ ﭼﻮ ﻃﻮﻃﻲ ﻗﺎﻧﻌﺎن را ﻫﻢ ز ﺗﻦ روﻳﺪ ﻗﺒﺎ‬

‫ﺗﺎ ﭼﻮ ﻫﺪﻫﺪ ﻋﺎﻗﻼن را ﻫﻢ ز ﺳﺮ ﺧﻴﺰد ﻛﻼه‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺗﺼﺤﻴﻒ ﻗﺒﺎ ﺑﺎد و ﭼﻮ ﻣﻘﻠﻮب ﻛﻼه‬

‫دﺷﻤﻨﺖ اﻋﻨﻲ ﻫﻼك و ﺣﺎﺳﺪت اﻋﻨﻲ ﻓﻨﺎ‬

‫آﻧﺖ ﺑﺎد از راه دﻧﻴﺎ ﻛﺖ ﻛﻨﺪ ﻋﻘﻞ آرزو‬

‫وآﻧﺖ ﺑﺎد از روي ﺣﻜﻤﺖ ﻛﺖ ﻛﻨﺪ دﻳﻦ اﻗﺘﻀﺎ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ از ﻣﺎدر ﺻﺒﻲ و ﻫﻤﭽﻮ از ﮔﻠﱭ ﺻﺒﺎ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ و آدم ز ﺧﻠﻖ و ﺧﻠﻖ ﺗﻮ آﺑﺎد و ﺧﻮش‬

‫ﺗﻮ ﻧﻬﺎده ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ ﭘﺎي و ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ‬

‫ﻣﻨﺴﻮخ‬

‫ﻣﺮوت‬

‫ﺷﺪ‬

‫»اي ﻧﻬﺎده ﭘﺎي ﻫﻤﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ اوج ﺳﻤﺎ«‬

‫در ﺷﻜﺎﯾﺖ روزﮔﺎر و ﺑﯽوﻓﺎﯾﯽ ﻣﺮدم‬

‫و‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﻣﻌﺪوم‬

‫وﻓﺎ‬

‫زﻳﻦ ﻫﺮدو ﻣﺎﻧﺪه ﻧﺎم ﭼﻮ ﺳﻴﻤﺮغ و ﻛﻴﻤﻴﺎ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫ﺑﻲوﻓﺎ‬

‫ﺷﺪ دوﺳﺘﻲ ﻋﺪاوت و ﺷﺪ ﻣﺮدﻣﻲ ﺟﻔﺎ‬

‫ﺷﺪ راﺳﺘﻲ ﺧﻴﺎﻧﺖ و ﺷﺪ زﻳﺮﻛﻲ ﺳﻔﻪ‬

‫ﮔﺸﺘﻪﺳﺖ‬
‫ﻫﺮ‬

‫ﺑﺎژﮔﻮﻧﻪ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫رﺳﻤﻬﺎي‬

‫ﺑﻪ‬

‫زاوﻳﻪاي‬

‫ﻣﺎﻧﺪه‬

‫ﻋﺎﻗﻠﻲ‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﻣﻤﺘﺤﻦ‬

‫دﻳﻮاﻧﻪ‬

‫را‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﺑﺴﻮي‬

‫ﻛﱪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﮔﺮ‬
‫ﺑﺎ‬

‫ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ‬

‫ﻳﻜﺪﮔﺮ ﻛﻨﻨﺪ‬
‫اﻳﻨﻬﻤﻪ‬
‫ﻣﻦ‬
‫ﺟﺎﻫﻼن‬

‫ﻛﻪ‬

‫ز‬

‫ﻧﺘﺎﺑﺪ‬

‫ﻋﻨﺎن‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﻮاﺿﻊ‬

‫ﻧﺒﻴﻨﻤﻲ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻛﱪ‬

‫ﻛﱪ‬

‫ﻧﻜﻮﺷﻤﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫اﮔﺮﭼﻪ‬

‫آﮔﺎه‬

‫ﻋﺎدﺗﺴﺖ‬

‫ﻗﻮﻣﻲ‬

‫ره‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﻨﺎزﻋﺖ‬

‫ﺑﺮاﺑﺮم‬

‫ﻓﺮﻗﻲ‬

‫دﺷﻤﻨﺎن‬

‫ﻧﺘﻮان‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﮔﺮدد ﻫﻤﻲ ﺷﻜﺎﻓﺘﻪ دﻟﺸﺎن ز ﺧﺸﻢ ﻣﻦ‬

‫اﻳﺸﺎن‬

‫زﻳﺮا‬

‫زﻳﺸﺎن‬
‫آﻧﻢ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻛﻪ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﺑﻲﻣﻄﺮ‬
‫ﺑﺎك‬

‫ﺑﺮدهام‬
‫ﻣﻦ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫رﻫﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺒﻮد‬
‫ﻋَﻠﻢ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ‬

‫ﻣﻴﻎ‬
‫را‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﻣﺮﻳﺦ‬

‫را‬

‫در‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫را‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺧﺎﻃﺮم‬

‫ﻣﻴﺮم‬

‫و‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺷﻤﺸﻴﺮ‬

‫ﻫﻤﭽﻮن‬

‫ﻣﻪ‬

‫و‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺗﻮاﺿﻊ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺑﻼ‬

‫آﺧﺮ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﻣﺎ‬

‫از‬

‫دﺷﻤﻨﺎن‬

‫ﻧﺘﻮان‬

‫ﺑﻪ‬

‫رﻧﮓ‬

‫از‬

‫اﺷﺎرت‬

‫دﻋﺎوي‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻃﺒﻌﺸﺎن‬

‫ﭼﻮﻧﺎن‬

‫ذرهاي‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺗﻮان‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺷﺎﻫﺎن ﻫﻤﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﻣﻦ اﻓﺘﺨﺎر‬
‫رأي‬

‫ز‬

‫ﻣﺬﻟﺖ‬

‫دوﺳﺘﺎن‬
‫ﺟﺰ‬

‫ﺗﺎ‬

‫رﺗﺒﺘﻲ‬

‫ﺧﻄﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﺘﻮان‬

‫آﺷﻨﺎ‬

‫ﺟﻔﺎ‬

‫ﻧﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻣﺘﻜﺎ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺑﻪ ﮔﻨﺪﻧﺎ‬

‫اﻧﮕﺸﺖ‬

‫ﻃﺎﻳﻔﻪ‬

‫آن‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫ﻫﺒﺎ‬

‫در ﻣﻮﺿﻌﻲ ﻛﻪ در ﻛﻒ ﻣﻮﺳﺎ ﺑﻮد ﻋﺼﺎ‬

‫ﺟﺎودان‬

‫ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ‬

‫ﺑﮕﺰﻳﻨﺪ‬

‫ﻫﺮآﻳﻨﻪ‬

‫دوﺳﺘﺎن‬

‫ﮔﺮدد‬

‫ﭼﻮن ﮔﻴﺮم از ﺑﺮاي ﺣﻜﻴﻤﻲ ﻗﻠﻢ ﺑﻪ دﺳﺖ‬

‫ﻧﺎﭼﺎر‬

‫ﭼﻮ‬

‫ز آﻫﻨﮓ ﻣﻮرﭼﻪ ﺑﻪ ﺳﻮي ﺟﻨﮓ اژدﻫﺎ‬

‫ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﺼﻮﻣﺖ اﻳﺸﺎن ﻋﺠﺐﺗﺮﺳﺖ‬

‫ﺑﺸﻜﻨﺪ‬

‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫ﻛﱪﻳﺎ‬

‫ﻣﻤﻴّﺰ‬

‫آن‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﻦ ﺟﺰ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺘﻢ آن ﻗﻮم را ﻧﻈﻴﺮ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻛﺠﺎ‬

‫ﺑﻲﻋﻘﻞ و ﺑﻲﻛﻔﺎﻳﺖ و ﺑﻲﻓﻀﻞ و ﺑﻲدﻫﺎ‬

‫ﻣﺆﺗﻤﻦ‬

‫ﻧﺎﻣﻮس‬

‫را‬

‫از‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‬
‫ﺑﻮد‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫اي ﮔﺸﺘﻪ‬

‫ﻣﺒﺘﻼ‬

‫از ﻫﺮ ﺧﺴﻲ ﻣﺬﻟﺖ و از ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻋﻨﺎ‬

‫آﻣﺪ ﻧﺼﻴﺐ ﻣﻦ ز ﻫﻤﻪ ﻣﺮدﻣﺎن دو ﭼﻴﺰ‬
‫ﻣﻦ‬

‫ﻧﻪ‬

‫داﻫﻴﻪ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫را‬

‫و‬

‫ﻫﺮك آﻳﺘﻲ ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺨﻮاﻧﺪ »ز ﻫﻞ اﺗﻲ«‬

‫آزاده‬

‫ﺻﻮرت‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ‬

‫ﻫﺮ ﮔﺮوه‬

‫ﻧﻜﻮﻫﻴﺪه‬

‫ﻓﺎﺿﻠﻲ‬

‫اﻧﺪر‬

‫آﻧﻜﺲ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺪ از ره ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻨﻮن ﻫﻤﻲ‬

‫ﻫﻮﺷﻴﺎر‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻧﺒﻬﺮه‬

‫ﮔﺮدون‬

‫ﺻﺎﻓﻴﻢ‬

‫ﻛﺎﻟﱪق‬

‫ﻋﺎﻟﻴﺴﺖ ﻫﻤﺘﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ وﻗﺖ ﭼﻮن ﻓﻠﻚ‬

‫آﺑﮕﻴﻨﻪ‬

‫ﮔﻮﺷﮥ‬

‫ﻓﻀﻞ‬

‫ﺣﺮّان‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻇﻠﻢ‬

‫ﻧﻴﺎﻳﺪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﺑﻲﮔﻬﺮ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫داﻧﺸﻲ‬

‫ز‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﺛﺮﻳّﺎ‬
‫ﻛﻨﻨﺪ‬

‫ﰲاﻟﺪﺟﻴﺔ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﻴﻎ‬

‫از‬

‫ﻧﻈﻢ‬

‫واﻟﺸﻤﺲ‬

‫را‬

‫ﻣﺮﻛﺰ‬

‫را‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺧﻼ‬

‫ﺑﻬﺎ‬

‫آﺳﻴﺎ‬

‫ﺛﺮا‬

‫ذﻛﺎ‬

‫اﻗﺘﺪا‬

‫ﰲاﻟﻀﺤﻲ‬

‫ﺻﺎﻓﻴﺴﺖ ﻧﻈﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ وﻗﺖ ﭼﻮن ﻫﻮا‬
‫‪۳۰‬‬

‫ﺑﺮﻫﻤﺖ‬

‫ﺳﺨﺎ‬

‫ﻣﻨﺴﺖ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻫﺎي‬

‫ﺑﺮ‬

‫دﻟﻴﻞ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﻳﺪه و ﻧﺸﻨﻴﺪ اﻳﻦ ﻛﺴﻲ ز ﻣﻦ‬
‫ﻧﺎﻛﺴﺎن‬

‫در‬

‫ﭘﺎي‬

‫ار‬

‫ذﻟّﺘﻲ‬

‫اﻫﻞ‬

‫ﺳﺮﺧﺲ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻛﺮدار‬

‫اﻳﻦ ﻓﺨﺮ ﺑﺲ ﻣﺮا ﻛﻪ ﻧﺪﻳﺪﺳﺖ ﻫﻴﭽﻜﺲ‬
‫ﻧﺮﭙاﻛﻨﺪهام‬

‫ﻧﻈﻢ‬

‫ﺑﺴﺖ‬

‫و‬

‫ﻧﺎﺳﺘﻮده‬

‫ﻣﻦ ﮔﻮا‬

‫ﺳﺨﻨﻬﺎي‬

‫ﮔﻔﺘﺎر‬

‫ﻧﺎﺳﺰا‬

‫ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪام‬

‫ﻋﻄﺎ‬

‫در ﻧﺜﺮ ﻣﻦ ﻣﺬﻣّﺖ و در ﻧﻈﻢ ﻣﻦ ﻫﺠﺎ‬
‫از‬

‫ﮔﻬﺮ‬

‫ﻣﻬﱰان‬

‫دﺳﺖ‬

‫آﻧﺮا ﻛﻪ او ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻦ ﺳﺮ درآورد‬

‫ﮔﻮﻳﻢ ﺛﻨﺎي ﻧﻴﻚ و ﺷﻨﺎﺳﻢ ﺑﻪ دل وﻓﺎ‬
‫ازو‬

‫ﺧﻄﺎ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺟﺎﻳﮕﻪ‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﻣﻘﺪار‬

‫آﻧﮕﺎه‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﭘﺪﻳﺪ‬

‫ﺷﻮد‬

‫ﻣﻲ‬

‫ﻧﺸﻨﺎﺳﻨﺪ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﻗﺪر‬

‫ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﺗﺎ ﻛﻠﻚ او ﺑﻪ ﮔﺎه ﻓﺼﺎﺣﺖ روان ﺑﻮد‬

‫ﺑﺎزار‬

‫او‬

‫آﻧﮕﻪ‬
‫آزار‬

‫ﺑﻪ‬

‫او‬

‫ﻛﺎم‬

‫ﺑﻪ‬

‫او ﻛﺸﻨﺪ‬

‫ﻧﻔﺴﻲ‬
‫ﻋﻤﺪا‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫زﻳﻦ‬
‫در‬

‫ﻧﻴﺎورﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﻗﻞ‬

‫ﻛﻪ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺷﻨﻴﺪ‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﺎﺻﺤﺎن‬

‫ور‬

‫اوﻓﺘﺪ‬

‫او‬
‫ورا‬

‫ﻧﺴﮕﺎﻟﻨﺪ‬
‫ﺑﻬﻤﻪ‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫از‬

‫ﺑﻴﺸﱰ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ‬

‫ﻓﺼﻮل‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺰرﮔﺎن‬

‫ﺑﻮد‬

‫روا‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻗﺎﻋﺪه‬

‫روا‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﺰد‬

‫دوﺳﺘﻲ ﻛﺠﺎ‬

‫را‬

‫ﺑﻬﺎ‬

‫ﻳﺎﻗﻮت‬

‫ﻳﺎﺑﺪ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ز‬

‫اﺑﺘﺪا‬

‫ﺑﺮ ﻧﻘﺺ او دﻫﻨﺪ ز ﻫﺮ ﺟﺎﻧﺒﻲ رﺿﺎ‬
‫ﻛﺎﻳﻦ‬

‫ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ‬

‫ﭼﻮن ﺟﻮﻫﺮ ﺳﺨﺎ ﺷﺪ ﻧﺰدﻳﻚ اﻫﻞ ﺑﺨﻞ‬
‫ﺟﺰ‬

‫ﻧﮕﺮدد‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﺟﺪا‬

‫زاﻧﺴﺎن ﻛﻪ ﻛﻪ ﻛﺸﺪ ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﻮﻳﺶ ﻛﻬﺮﺑﺎ‬

‫در ﻓﻀﻞ او ﻛﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻌﻲ ﺣﺴﺪ‬
‫ﺑﺪاﻧﺪ‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﻛﺎﻳﺪ ﺷﺐ و ﭘﺪﻳﺪ ﺷﻮد ﺑﺮ ﻓﻠﻚ ﺳﻬﺎ‬

‫ﺧﻄﺮ‬

‫ﭼﻮن ﻛﻌﺒﻪ‬

‫و‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ‬

‫او‬

‫وﻧﺪر‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫آزاده‬

‫ﻣﺮدﻣﺎن‬

‫ﻳﻘﲔ‬

‫را‬

‫ﺗﺎ‬

‫رﺣﻠﺘﻲ‬

‫ﺣﺠﺮ‬

‫ﺷﺪ ﮔﻔﺘﮥ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ‬

‫ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﻧﺪاﻧﻨﺪ‬

‫او‬

‫ﺣﻀﺮ‬

‫زو‬

‫اﻧﮕﺎرﻣﺶ‬

‫ﺻﻮاب‬

‫ﻧﺒﻴﻨﻢ‬

‫ﺣﺮف‬

‫و‬

‫دﺷﻤﻨﺎن‬

‫ﺣﺴﻮدان‬

‫ﺑﻲﻧﻮا‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﺻﻔﺎ‬

‫ﺻﺤﺒﺘﺶ‬

‫رﻫﺎ‬

‫ﭼﻮن ﻋﻨﺼﺮي ز ﻇﻠﻤﺖ در ﺟﻨﺐ ﺻﺪ ﺿﻴﺎ‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﻔﺎق‬
‫ﺣﺎﺟﺘﻲ‬

‫دﺷﻤﻨﺎن‬

‫ﺑﻲﺣﺠﺘﻲ‬
‫ﻟﻮﺑﺴﺖّ‬

‫ﻣﺮد آن ﺑﻮد ﻛﻪ دوﺳﺘﻲ او ﺑﻮد ﺑﺠﺎي‬

‫او‬
‫ﻛﻨﻨﺪ‬

‫اﻟﺠﺒﺎل‬

‫ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ‬
‫ﻫﻤﻪ‬

‫واﻧﺸﻘّﺖ‬

‫اﻟﺴﻤﺎ‬

‫در ﻣﻘﺎم اﻫﻞ ﺗﻮﺣﯿﺪ‬

‫ﻗﺪم زﻳﻦ ﻫﺮدو ﺑﻴﺮون ﻧﻪ ﻧﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﺎش و ﻧﻪ اﻳﻨﺠﺎ‬

‫ﻣﻜﻦدر ﺟﺴﻢوﺟﺎن ﻣﻨﺰل‪ ،‬ﻛﻪ اﻳﻦ دوﻧﺴﺖو آن واﻻ‬

‫ﺑﻬﺮچاز دوﺳﺖ واﻣﺎﻧﻲ ﭼﻪزﺷﺖ آن ﻧﻘﺶو ﭼﻪزﻳﺒﺎ‬

‫ﺑﻬﺮچ از راه دوراﻓﺘﻲ ﭼﻪ ﻛﻔﺮ آن ﺣﺮفو ﭼﻪ اﻳﻤﺎن‬
‫ﮔﻮاه رﻫﺮو آن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺳﺮدش ﻳﺎﺑﻲ از دوزخ‬

‫ﻧﺸﺎن ﻋﺎﺷﻖ آن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﺸﻜﺶ ﺑﻴﻨﻲ از درﻳﺎ‬

‫ﺳﺨﻦ ﻛﺰ روي دﻳﻦ ﮔﻮﻳﻲ ﭼﻪ ﻋﱪاﻧﻲ ﭼﻪ ﺳﺮﻳﺎﻧﻲ‬

‫ﻣﻜﺎن ﻛﺰ ﺑﻬﺮ ﺣﻖ ﺟﻮﻳﻲ ﭼﻪ ﺟﺎﺑﻠﻘﺎ ﭼﻪ ﺟﺎﺑﻠﺴﺎ‬

‫ﻧﺒﻮد از ﻋﺎﺟﺰي واﻣﻖ ﻛﻪ ﻋﺬرا ﻣﺎﻧﺪ ازو ﻋﺬرا‬

‫ﻧﺒﻮد از ﺧﻮاري آدم ﻛﻪ ﺧﺎﱄ ﮔﺸﺖ ازو ﺟﻨﺖ‬

‫ﺷﻬﺎدت ﮔﻔﱳ آن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻫﻢ ز اوّل در آﺷﺎﻣﻲ‬

‫ﻫﻤﻪ درﻳﺎي ﻫﺴﺘﻲ را ﺑﺪان ﺣﺮف ﻧﻬﻨﮓآﺳﺎ‬

‫ﭼﻮ ﻻ از ﺣﺪ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻓﻜﻨﺪت در ره ﺣﻴﺮت‬

‫ﭘﺲ از ﻧﻮر اﻟﻮﻫﻴﺖ ﺑﻪ اﻟﻠﱣﻪ آي از اﻟّﺎ‬

‫ﻧﻴﺎﺑﻲ ﺧﺎر و ﺧﺎﺷﺎﻛﻲ در اﻳﻦ ره ﭼﻮن ﺑﻪ ﻓﺮّاﺷﻲ‬

‫ﻛﻤﺮ ﺑﺴﺖ و ﺑﻪ ﻓﺮق اﺳﺘﺎد در ﺣﺮف ﺷﻬﺎدت ﻻ‬

‫ز راه دﻳﻦ ﺗﻮان آﻣﺪ ﺑﻪ ﺻﺤﺮاي ﻧﻴﺎز ارﻧﻲ‬

‫ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻲ رﺳﺪ ﻣﺮدم ﮔﺬر ﻧﺎﻛﺮده ﺑﺮ اﺳﻤﺎ‬

‫درون ﺟﻮﻫﺮ ﺻﻔﺮا ﻫﻤﻪ ﻛﻔﺮﺳﺖ و ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ‬

‫ﮔﺮت ﺳﻮداي اﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺪم ﺑﻴﺮون ﻧﻪ از ﺻﻔﺮا‬

‫ﻋﺮوس ﺣﻀﺮت ﻗﺮآن ﻧﻘﺎب آﻧﮕﻪ ﺑﺮاﻧﺪازد‬

‫ﻛﻪ داراﻟﻤﻠﻚ اﻳﻤﺎن را ﻣﺠﺮد ﺑﻴﻨﺪ از ﻏﻮﻏﺎ‬

‫ﻗﻔﺲ ﺑﺸﻜﻦ ﭼﻮ ﻃﺎووﺳﺎن ﻳﻜﻲ ﺑﺮ ﭘﺮ ﺑﺮﻳﻦ ﺑﺎﻻ‬

‫ﭼﻪ ﻣﺎﻧﻲ ﺑﻬﺮ ﻣﺮداري ﭼﻮ زاﻏﺎن اﻧﺪرﻳﻦ ﭘﺴﺘﻲ‬
‫ﻋﺠﺐ ﻧﺒﻮد ﮔﺮ از ﻗﺮآن ﻧﺼﻴﺒﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﻧﻘﺸﻲ‬

‫ﻛﻪ از ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺟﺰ ﮔﺮﻣﻲ ﻧﻴﺎﺑﺪ ﭼﺸﻢ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ‬

‫‪۳۱‬‬

‫ﻛﻪ ادرﻳﺲ از ﭼﻨﲔ ﻣﺮدن ﺑﻬﺸﺘﻲ ﮔﺸﺖ ﭘﻴﺶ از ﻣﺎ‬

‫ﺑﻤﻴﺮ ايدوﺳﺖ ﭘﻴﺶاز ﻣﺮگاﮔﺮ ﻣﻲ زﻧﺪﮔﻲﺧﻮاﻫﻲ‬

‫ﻛﻪ از ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻮﻳﺤﻴﺎ ﻧﺸﺎن ﻧﺪﻫﺪ ﻛﺲ از اﺣﻴﺎ‬

‫ﺑﻪ ﺗﻴﻎ ﻋﺸﻖ ﺷﻮ ﻛﺸﺘﻪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﻋﻤﺮ اﺑﺪ ﻳﺎﺑﻲ‬

‫ﭼﻪ ﺑﺎزي ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﻳﺎري ﻛﺰو ﺑﻲﻣﻠﻚ ﺷﺪ دارا‬

‫ﭼﻪ داري ﻣﻬﺮ ﺑﺪ ﻣﻬﺮي ﻛﺰو ﺑﻲﺟﺎن ﺷﺪ اﺳﻜﻨﺪر‬

‫زﻫﻲ ﺳﻮدا ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﻲ ﻳﺎﻓﺖ ﻓﺮدا از ﭼﻨﲔ ﺳﻮدا‬

‫ﮔﺮت ﺳﻮداي آن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﺰﻳﻦ ﺳﻮدا ﺑﺮون آﻳﻲ‬

‫ﺳﺮ اﻧﺪر راه ﻣﻠﻜﻲ ﻧﻪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻤﻲ ﺑﺎﺷﻲ‬

‫ﺗﻮ ﻫﻤﭽﻮن ﮔﻮي ﺳﺮﮔﺮدان و ره ﭼﻮن ﭘﻬﻨﻪ ﺑﻲﭘﻬﻨﺎ‬

‫اﮔﺮ دﻳﻨﺖ ﻫﻤﻲ ﺑﺎﻳﺪ ز دﻧﻴﺎ دار ﭘﻲ ﺑﮕﺴﻞ‬

‫ﻛﻪ ﺣﺮﺻﺶ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻮد ﺑﻲﺣﺮف و ﺑﻲآوا‬

‫ﻛﻪ ﺧﻮد روحاﻟﻘﺪس ﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺴﻢاﻟﻠﱣﻪ ﻣﺠﺮﻳﻬﺎ‬

‫ﺗﻮ در ﻛﺸﺘﻲ ﻓﻜﻦ ﺧﻮد را ﻣﭙﺎي از ﺑﻬﺮ ﺗﺴﺒﻴﺤﻲ‬

‫اﮔﺮ دﻧﻴﺎ ﻫﻤﻲ ﺧﻮاﻫﻲ ﺑﺪه دﻳﻦ و ﺑﱪ دﻧﻴﺎ‬

‫ﻫﻤﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ دﻧﻴﺎ را دﻳﻦ از دﻳﻮ ﺑﺨﺮﻳﺪم‬

‫ﭼﻪ ﺑﺎزﻳﻬﺎ ﺑﺮون آرد ﻫﻤﻲ اﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺧﻮشﺳﻴﻤﺎ‬

‫ﺑﺒﲔ ﺑﺎري ﻛﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ ازﻳﻦ ﭘﻴﺮوزهﮔﻮن ﺧﻴﻤﻪ‬
‫ﺟﻬﺎن ﻫﺰﻣﺎن ﻫﻤﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ دل در ﻣﺎ ﻧﺒﻨﺪي ﺑﻪ‬

‫ﺗﻮ ﺧﻮد ﻣﻲﭘﻨﺪ ﻧﻨﻴﻮﺷﻲ ازﻳﻦ ﮔﻮﻳﺎي ﻧﺎﮔﻮﻳﺎ‬

‫از آﺗﺶدان ﺣﻮاﺳﺖ را ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺴﺘﻲ و ﻫﺴﺘﻲ‬

‫ز دورخ دان ﻧﻬﺎدت را ﻫﻤﺎره ﻣﻮﻟﺪ و ﻣﻨﺸﺎ‬

‫ﻛﻪ اﻳﻨﺠﺎ ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﺎﻟﺴﺖ و آﻧﺠﺎ ﺷﻜﻠﺶ اژدرﻫﺎ‬

‫ﮔﺮ از آﺗﺶ ﻫﻤﻲ ﺗﺮﺳﻲ ﺑﻪ ﻣﺎل ﻛﺲ ﻣﺸﻮ ﻏﺮه‬
‫ﭘﺲ اﻛﻨﻮن ﮔﺮ ﺳﻮي دوزخﮔﺮاﻳﻲ ﺑﺲ ﻋﺠﺐ ﻧﺒﻮد‬

‫ﻛﻪ ﺳﻮي ﻛﻞ ﺧﻮد ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻨﺒﺶ اﺟﺰا‬

‫ﮔﺮ اﻣﺮوز آﺗﺶ ﺷﻬﻮت ﺑﻜﺸﺘﻲ ﺑﻲﮔﻤﺎن رﺳﺘﻲ‬

‫وﮔﺮﻧﻪ ﺗﻒ آن آﺗﺶ ﺗﺮا ﻫﻴﺰم ﻛﻨﺪ ﻓﺮدا‬

‫ﺗﻮ از ﺧﺎﻛﻲ ﺑﺴﺎن ﺧﺎك ﺗﻦ در ده درﻳﻦ ﭘﺴﺘﻲ‬

‫ﻣﮕﺮ ﮔﺮدي ﭼﻮ ﺟﺎن و ﻋﻘﻞ ﻫﻢ واﱄ و ﻫﻢ واﻻ‬

‫ز ﺑﺎد ﻓﻘﻪ و ﺑﺎد ﻓﻘﺮ دﻳﻦ را ﻫﻴﭻ ﻧﮕﺸﺎد‬

‫ﻣﻴﺎن درﺑﻨﺪ ﻛﺎري را ﻛﻪ اﻳﻦ رﻧﮕﺴﺖ و آن آوا‬

‫ﺑﻼي دﻳﺪهﻫﺎ ﮔﺮدد‪ ،‬ﭼﻮ ﺑﺎﻻ ﮔﻴﺮد از ﻧﻜﺒﺎ‬

‫ﻛﻪ ﺗﺎ ﭘﺴﺘﺴﺖ ﺧﺎك اﻳﻨﺠﺎ ﻫﻤﻪ ﻧﻔﻌﺴﺖ ﻟﻴﻚ آﻧﮕﻪ‬
‫ﻣﮕﺮ ﻣﻐﺮور ﻏﺎﻓﻞ را ﺑﺮاي اﻣﻦ او ﻧﻜﺘﻪ‬

‫ﻣﺪه ﻣﺤﺮور ﺟﺎﻫﻞ را ز ﺑﻬﺮ ﻃﺒﻊ او ﺧﺮﻣﺎ‬

‫ﭼﻮﻋﻠﻤﺖﻫﺴﺖ ﺧﺪﻣﺖﻛﻦ ﭼﻮ داﻧﺎﻳﺎنﻛﻪ زﺷﺖآﻳﺪ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﭼﻴﻨﻴﺎن اﺣﺮام و ﻣﻜﻲ ﺧﻔﺘﻪ در ﺑﻄﺤﺎ‬

‫ﺗﺮا ﺗﻴﻐﻲ ﺑﻪ ﻛﻒ دادﻧﺪ ﺗﺎ ﻏﺰوي ﻛﻨﻲ ﺑﺎ ﺧﻮد‬

‫ﺗﻮ ﭼﻮن از وي ﺳﺮﭙ ﺳﺎزي ﻧﻤﺎﻧﻲ زﻧﺪه در ﻫﻴﺠﺎ‬

‫ﺗﺮا ﺑﺲ ﻧﺎﺧﻮﺷﺴﺖ آواز ﻟﻴﻜﻦ اﻧﺪرﻳﻦ ﮔﻨﺒﺪ‬

‫ﺧﻮش آوازت ﻫﻤﻲ دارد ﺻﺪاي ﮔﻨﺒﺪ ﺧﻀﺮا‬

‫ﻧﻪ ﺻﻮت از ﺑﻬﺮ آن آﻣﺪ ﻛﻪ ﺳﻮزي ﻣﺰﻫﺮه زﻫﺮه‬

‫ﻧﻪ ﺣﺮف از ﺑﻬﺮ آن آﻣﺪ‪ ،‬ﻛﻪ دزدي ﭼﺎدر زﻫﺮا‬

‫ﺑﻪ دﺳﺖ ﭼﻮن ﺗﻮ ﻧﺎﻣﺮدي ﭼﻪ ﻧﺮم آﻫﻦ ﭼﻪ روﻫﻴﻨﺎ‬

‫ﺑﻪ ﻧﺰد ﭼﻮن ﺗﻮ ﺑﻲﺣﺴﻲ ﭼﻪ داﻧﺎﻳﻲ ﭼﻪ ﻧﺎداﻧﻲ‬
‫وﻟﻴﻚ آﻧﮕﻪ ﺧﺠﻞ ﮔﺮدي ﻛﻪ اﺳﺘﺎدي ﺗﺮا ﮔﻮﻳﺪ‬

‫ﻛﻪ ﺑﺎ داوود ﭘﻴﻐﻤﱪ رﺳﻴﻠﻲ ﻛﻦ درﻳﻦ ﺻﺤﺮا‬

‫ﭼﻮ ﻋﻠﻢ آﻣﻮﺧﺘﻲ از ﺣﺮص آﻧﮕﻪ ﺗﺮس ﻛﺎﻧﺪر ﺷﺐ‬

‫ﭼﻮ دزدي ﺑﺎ ﭼﺮاغ آﻳﺪ ﮔﺰﻳﺪهﺗﺮ ﺑﺮد ﻛﺎﻻ‬

‫ﺗﻮﭼﻮن ﻣﻮريو اﻳﻦ راﻫﺴﺖﻫﻤﭽﻮن ﻣﻮي ﺑﺖروﻳﺎن‬

‫ﻣﺮو زﻧﻬﺎر ﺑﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ و ﺑﺮ ﺗﺨﻤﲔ و ﺑﺮ ﻋﻤﻴﺎ‬

‫از اﻳﻦ ﻣﺸﺘﻲ رﻳﺎﺳﺖﺟﻮي رﻋﻨﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﮕﺸﺎﻳﺪ‬

‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ز ﺳﻠﻤﺎن ﺟﻮي و درد دﻳﻦ ز ﺑﻮدردا‬

‫ﻛﻪ ازﻳﻚ ﭼﺎﻛﺮي ﻋﻴﺴﻲ ﭼﻨﺎن ﻣﻌﺮوف ﺷﺪ ﻳﻠﺪا‬

‫ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐ دوﻟﺘﻲ ﭘﻴﻮﻧﺪ اﮔﺮ ﻧﺎﻣﻲ ﻫﻤﻲ ﺟﻮﻳﻲ‬
‫ﻗﺪم در راه ﻣﺮدي ﻧﻪ ﻛﻪ راه و ﮔﺎه و ﺟﺎﻫﺶ را‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ اﺑﺪ ﻣﻘﻄﻊ ﻧﺒﻮدﺳﺖ از ازل ﻣﺒﺪا‬

‫ز ﺑﻬﺮ ﻗﺎﻟﺐ اوراﺳﺖ اﻳﻦ ارواح ﻣﺴﺘﻮﰲ‬

‫ز ﺑﻬﺮ ﺣﺎﻟﺖ اوراﺳﺖ اﻳﻦ اﻧﻔﺎس ﻣﺴﺘﻮﻓﺎ‬

‫ﺗﻮ ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﺑﺮ ﺑﺎزﻳﺴﺖ اﻳﻦ ﻣﻴﺪان ﭼﻮن ﻣﻴﻨﻮ‬

‫ﺗﻮ ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﺑﺮ ﻫﺮزهﺳﺖ اﻳﻦ اﻟﻮان ﭼﻮن ﻣﻴﻨﺎ‬

‫ز ﺑﻬﺮ ﻛﺸﺖ آﻧﺠﺎراﺳﺖ اﻳﻨﺠﺎ ﻛﺸﱳ آدم‬

‫ز ﺑﻬﺮ زاد آﻧﺠﺎراﺳﺖ اﻳﻨﺠﺎ زادن ﺣﻮا‬

‫وﮔﺮ ﻧﺰ ﺑﻬﺮ ﺷﺮﻋﺴﺘﻲ‪ ،‬ﻛﻤﺮ ﺑﮕﺸﺎﻳﺪي ﺟﻮزا‬

‫وﮔﺮ ﻧﺰ ﺑﻬﺮ دﻳﻨﺴﺘﻲ در اﻧﺪر ﺑﻨﺪدي ﮔﺮدون‬

‫ﭼﻮ ﺗﻦ ﺟﺎن را ﻣﺰﻳﻦ ﻛﻦ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ دﻳﻦ ﻛﻪ زﺷﺖ آﻳﺪ‬

‫درون ﺳﻮ ﺷﺎه ﻋﺮﻳﺎن و ﺑﺮوﻧﺴﻮ ﻛﻮﺷﻚ در دﻳﺒﺎ‬

‫ز ﻃﺎﻋﺖ ﺟﺎﻣﻪاي ﻧﻮ ﻛﻦ ز ﺑﻬﺮ آن ﺟﻬﺎن ورﻧﻪ‬

‫ﭼﻮ ﻣﺮگ اﻳﻦ ﺟﺎﻣﻪ ﺑﺴﺘﺎﻧﺪ ﺗﻮ ﻋﺮﻳﺎن ﻣﺎﻧﻲ و رﺳﻮا‬
‫‪۳۲‬‬

‫ﺧﻮد از ﻧﺴﻞ ﺟﻬﺎﻧﺒﺎﻧﺎن ﻧﺰاﻳﺪ ﻫﻴﭻ ﺗﺎ ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻣﺮ او را ﻛﻮي ﭘﺮ ﻋﻨﲔ و ﻣﺎ را ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﻋﺬرا‬

‫ﺗﺮا ﻳﺰدان ﻫﻤﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ در دﻧﻴﺎ ﻣﺨﻮر ﺑﺎده‬

‫ﺗﺮا ﺗﺮﺳﺎ ﻫﻤﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ در ﺻﻔﺮا ﻣﺨﻮر ﺧﻠﻮا‬

‫ﻧﻴﺎﺑﻲ دﻳﻮ را دﻳﻮي ﭼﻮ ﻛﺮد اﺧﻼص رخ ﭘﻴﺪا‬

‫ﻧﻪ ﺑﻴﻨﻲ ﻃﺒﻊ را ﻃﺒﻌﻲ ﭼﻮ ﻛﺮد اﻧﺼﺎف رخ ﭘﻨﻬﺎن‬
‫ز ﺑﻬﺮ دﻳﻦ ﺑﻨﮕﺬاري ﺣﺮام از ﮔﻔﺘﮥ ﻳﺰدان‬

‫وﻟﻴﻚ از ﺑﻬﺮ ﺗﻦ ﻣﺎﻧﻲ ﺣﻼل از ﮔﻔﺘﮥ ﺗﺮﺳﺎ‬

‫ﮔﺮ از زﺣﻤﺖ ﻫﻤﻲ ﺗﺮﺳﻲ ز ﻧﺎاﻫﻼن ﺑﱪ ﺻﺤﺒﺖ‬

‫ﻛﻪ از دام زﺑﻮن ﮔﻴﺮان ﺑﻪ ﻋﺰﻟﺖ رﺳﺘﻪ ﺷﺪ ﻋﻨﻘﺎ‬

‫ﻣﺮا ﺑﺎري ﺑﺤﻤﺪاﻟﻠﱣﻪ ز راه رأﻓﺖ و رﺣﻤﺖ‬

‫ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﻄﮥ وﺣﺪت ﺑﺮد ﻋﻘﻞ از ﺧﻂ اﺷﻴﺎ‬

‫ﻛﻪ ﻳﺎرب ﻣﺮ ﺳﻨﺎﻳﻲ را ﺳﻨﺎﻳﻲ ده ﺗﻮ در ﺣﻜﻤﺖ‬

‫ﭼﻨﺎن ﻛﺰ وي ﺑﻪ رﺷﻚ اﻓﺘﺪ روان ﺑﻮﻋﻠﻲ ﺳﻴﻨﺎ‬

‫ﻣﮕﺮداﻧﻢ درﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ز ﺑﻴﺶ آزّي و ﻛﻢ ﻋﻘﻠﻲ‬

‫ﭼﻮ رأي ﻋﺎﺷﻘﺎن ﮔﺮدان ﭼﻮ ﻃﺒﻊ ﺑﻴﺪﻻن ﺷﻴﺪا‬

‫زﺑﺎن ﻣﺨﺘﺼﺮ ﻋﻘﻼن ﺑﺒﻨﺪ اﻧﺪر ﺟﻬﺎن ﺑﺮ ﻣﻦ‬

‫ﻛﻪ ﺗﺎ ﭼﻮن ﺧﻮد ﻧﺨﻮاﻧﻨﺪم ﺣﺮﻳﺺ و ﻣﻔﺴﺪ و رﻋﻨﺎ‬

‫ﻛﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﺎغ درﺑﺎﻏﺴﺖ و ﺧﻮان درﺧﻮان و وادروا‬

‫ﮔﺮت ﻧﺰﻫﺖ ﻫﻤﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺻﺤﺮاي ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺷﻮ‬

‫ﻫﻤﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻪ در ﺳﺮّا ﭼﻪ در ﺿﺮّا‬

‫ﺑﻪ دل ﻧﻨﺪﻳﺸﻢ از ﻧﻌﻤﺖ ﻧﻪ در دﻧﻴﺎ ﻧﻪ در ﻋﻘﺒﺎ‬

‫ﻣﺮا از زﺣﻤﺖ ﺗﻦﻫﺎ ﺑﻜﻦ ﭘﻴﺶ از اﺟﻞ ﺗﻨﻬﺎ‬

‫ز راه رﺣﻤﺖ و رأﻓﺖ ﭼﻮ ﺟﺎن ﭘﺎك ﻣﻌﺼﻮﻣﺎن‬

‫ﻣﮕﺮدان ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﭼﻮن ﮔﻞ ﻛﻪ در ﻃﻔﻠﻲ ﺷﻮد ﻛﺸﺘﻪ‬

‫ﻣﮕﺮدان ﺣﺮص ﻣﻦ ﭼﻮن ﻣﻞ ﻛﻪ در ﭘﻴﺮي ﺷﻮد ﺑﺮﻧﺎ‬

‫ﺑﺤﺮص ار ﺷﺮﺑﺘﻲ ﺧﻮردم ﻣﮕﻴﺮ از ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﺪ ﻛﺮدم‬

‫ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺑﻮد و ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن و آب ﺳﺮد و اﺳﺘﺴﻘﺎ‬

‫ﺑﻪ ﻫﺮچ از اوﻟﻴﺎ ﮔﻮﻳﻨﺪ »زرﻗﻨﻲ« و »وﻓﻘﻨﻲ«‬

‫ﺑﻪ ﻫﺮچ از اﻧﺒﻴﺎ ﮔﻮﻳﻨﺪ »آﻣﻨﺎ« و »ﺻﺪﻗﻨﺎ«‬

‫در ﻧﺼﯿﺤﺖ و ﺗﺮك ﺗﻤﻠﻖ از ﺧﻠﻖ ﮔﻮﯾﺪ‬
‫وز‬

‫ﺗﺎ ﻛﻲ ز ﻫﺮﻛﺴﻲ ز ﭘﻲ ﺳﻴﻢ ﺑﻴﻢ ﻣﺎ‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﺳﻴﻢ‬

‫آﻳﻨﺪ‬

‫ﻫﺮدو‬

‫ﺑﻬﱰ‬

‫ﺑﺪان ﻛﻪ‬

‫اي‬

‫ﺑﺎﻫﻢ‬

‫آﻧﻜﻪ‬
‫ﻣﺎ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﺎ‬

‫و‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﻔﻠﺴﻴﺴﺖ‬
‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻳﺎر‬

‫او‬

‫ﺑﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻋﻈﻴﻢ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻋﻈﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺑﻬﻢ‬

‫ﺑﻼي‬
‫ﺗﻤﻨﺎي‬

‫ﺳﻴﺎه ﮔﻠﻴﻤﻴﻢ‬

‫ﻣﺤﺎل‬

‫ﻃﺮﻓﻪ‬

‫ﮔﻮﻳﻲ‬

‫روﻧﺪ‬

‫ﺳﻴﻢ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﮔﻮﻳﻲ‬

‫ز‬

‫آﮔﻬﻲ‬

‫ﺑﺮﻫﻨﻪ‬

‫ﺻﺒﺎﻳﻴﻢ‬

‫ﺑﺴﺎ‬

‫ﺑﻼي‬

‫اﺻﻞ‬

‫ﻫﺎن‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺳﭙﻴﺪ ﻛﺮده‬

‫ﺗﺎ‬

‫دﻟﻖ‬

‫ز‬

‫ﺳﻴﺎه‬

‫روي ﻛﱪ‬
‫ﭘﺎره‬

‫ﭘﺎره‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﻲ‬

‫ﺗﺴﺒﻴﺢ‬

‫و‬

‫ﮔﻠﻴﻢ‬

‫ﻧﺪﻳﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻧﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻧﺴﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺣﺴﺪ‬

‫ﺑﺮﻧﺪ‬

‫اﺻﺤﺎب ﻛﻬﻒ‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﻓﺮدا ز ﮔﻮر ﺑﺎﺷﺪ »ﻛﻬﻒ« و »رﻗﻴﻢ« ﻣﺎ‬

‫ﻫﺴﺖ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﭼﻮ ﺗﻴﻢ ﻓﻠﻚ ﻫﻤﭽﻮ ﺗﻴﻢدار‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺣﺴﺮت‬

‫اﻣﺮوز ﺧﻔﺘﻪاﻳﻢ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﺗﻴﻤﺎر‬
‫ﻣﺎ‬

‫در‬

‫ﭼﻮ‬

‫از‬

‫ﮔﻔﺘﺎ‪:‬‬
‫ﭼﻮن‬

‫ﺗﻴﻢ‬

‫ﻧﺴﻴﻢ‬
‫ﭼﻮ‬

‫ﻣﻨﺰﻟﺴﺖ‬

‫و‬

‫داﺷﱳ‬

‫از‬

‫ﻣﺎ‬

‫اﻳﻦ‬

‫زﻣﺎﻧﮥ‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﺪﺗﻲ‬

‫اي‬

‫ﺧﻼﻳﻖ‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫وﺻﻒ‬

‫ﻣﻦ‬

‫وﻳﺤﻚ‬

‫ﺳﻴﻢ‬

‫ﻫﺮﮔﻪ‬

‫در‬

‫ﭘﺎﻳﺎن‬

‫ﺑﺮ‬

‫وﮔﺮﻧﻪ‬

‫ﺑﻬﻢ‬

‫و‬

‫ﺳﻴﻤﺴﺖ ﮔﻮﻳﻲ اﺻﻞ ﻧﺸﺎط و ﻧﻌﻴﻢ ﻣﺎ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺷﻜﺎﻳﺘﺴﺖ‬

‫ﺑﺮادرﻧﺪ‬

‫ﺳﻴﻤﺴﺖ‬

‫اي از ﻧﻌﻴﻢ ﻛﺮده ﻟﺒﺎس ﺧﻮد از ﻧﺴﻴﺞ‬
‫ﻛﺎر‬

‫ﺑﻴﻢ‬

‫ﻧﺪاﻣﺖ‬

‫ﭼﻮن ﺳﻴﻢ رﻓﺖ از ﭘﻲ او رﻓﺖ ﺑﻴﻢ ﻣﺎ‬

‫ﺑﻴﻤﺴﺖ‬

‫ﻫﺮدو‬

‫ﺳﻴﻢ‬

‫ﮔﺸﺘﻪ‬

‫ﻧﺪﻳﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺑﺮآﻳﺪ‬

‫و ﺑﻘﺎ‬

‫را‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﺎ‬

‫در‬

‫ﻣﺴﺎﻓﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺗﻴﻤﺎر‬

‫ﺣﻤﺎﻗﺘﺴﺖ‬

‫ﻧﺎﭘﺎﻳﺪار‬

‫ﻋﺪو‬

‫ﺷﻮد‬

‫ﺻﺒﺎ‬

‫وي‬

‫ﻏﻠﻪدار‬

‫ﻧﺴﻴﻢ‬

‫ﻣﺰوّرﺳﺖ‬
‫آز‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫دارد‬

‫و‬

‫ﻧﻴﺎرد‬

‫و‬

‫ﻣﻘﺎم‬

‫اﻣﻞ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﺎ‬

‫و‬

‫ﻫﻢ‬
‫داد‬

‫ﻣﻘﻴﻢ‬

‫ﻗﺴﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺗﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺣﻜﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫اي واي ﻣﺎ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ زﻣﺎﻧﻪ ﻏﺮﻳﻢ ﻣﺎ‬

‫وام ﻛﺮدهاﻳﻢ‬
‫ﺷﻮم‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪ‬

‫ﻛﺂرد‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﻨﮕﺮﻧﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﻔﺶ‬

‫ادﻳﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺑﺸﻨﻮ ﻛﻪ‬

‫داﻳﻪاﻳﺴﺖ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ‬

‫در‬

‫ﻣﺨﺘﺼﺮ‬
‫و‬

‫اﻣﻴﺪ‬

‫ﻣﺜﻠﻲ‬

‫رﺿﻴﻊ‬

‫زد‬

‫و‬

‫ﻓﻄﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫از ﺑﻌﺪ آﻧﻜﻪ ﺑﻮد ﺻﺪﻳﻖ و ﺣﻤﻴﻢ ﻣﺎ‬

‫‪۳۳‬‬

‫ﮔﺮداﻧﺪ او ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﺐ و روز و ﻣﺎه و ﺳﺎل‬

‫ﭼﻮن‬

‫ز اوّل ﺑﻪ ﻣﻬﺮ دل ﻫﻤﻪ را او ﺑﻪ ﭘﺮورد‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪ‬

‫اﻳﻦ ﻣﻔﺘﺨﺮ ﺑﻪ ﺣﺸﻤﺖ و ﺗﻌﻈﻴﻢ و رأي ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﻳﺎد‬

‫ﻓﺮو‬

‫آﻧﮕﻪ‬

‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ‬
‫ﮔﻮﻳﻲ‬
‫ﻣﺎ‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﺳﻔﻴﻪ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺑﺮد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﺑﻮد‬

‫زﻣﲔ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻓﻼن‬

‫ﺧﻔﺘﻪ‬

‫ﺑﻲﺟﻨﺎﻳﺘﻲ‬

‫دار‬

‫ﺷﺎﻳﺪ‬

‫و‬

‫ار‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻋﻨﻘﺮﻳﺐ‬

‫ﻣﻴﺮاثﺧﻮار‬

‫ﻣﺎ‬

‫داده‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻣﺎدران‬

‫و‬

‫ﻓﺮزﻧﺪﻛﺎن‬
‫آن‬

‫ﮔﺮ ﺟﻨﺖ و ﺟﺤﻴﻢ ﻧﺪﻳﺪي ﺑﺒﲔ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬

‫ﺷﻐﻞ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ‬
‫ﻣﺎ‬

‫را‬

‫ﺷﺪ‬

‫اﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﻓﻌﻞ‬

‫ذﻣﻴﻤﺴﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﻃﺮﻓﻪ‬
‫و‬

‫اي‬

‫رهﻧﻤﺎي‬

‫ﻣﮕﻴﺮ‬

‫اﻟﻔـ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﻋﻈﺎم‬

‫رﻣﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﺮد‬

‫ﻧﻤﻴﺮد‬

‫ﺣﻜﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻗﺪﻳﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﭘﺪران‬

‫ﻗﺪﻳﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻧﻔﺲ‬

‫ﻋﻘﻴﻢ‬
‫ﻟﺌﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫و‬

‫ﺟﺤﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫اﻟﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺷﻔﻴﻖ‬

‫و‬

‫و‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻫﺸﻴﻢ‬

‫دﺧﱰﻛﺎن‬
‫آن‬
‫و‬

‫ﺗﻐﺎﻓﻞ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻨﮕﺮﻳﺪ‬

‫ﻳﺘﻴﻢ‬

‫ﻓﺮاغ‬

‫ﺟﻨﺖ‬

‫ﻣﺎ‬

‫و‬

‫ﺷﻐﻞ‬

‫ﻋﺬاب‬

‫رﻫﻨﻤﺎي‬

‫رﺣﻴﻢ‬

‫ﺧﺮﻣﻨﻬﺎي‬

‫و‬

‫ﻣﺸﻐﻮﻟﻴﺴﺖ‬

‫رﻳﺤﺎن روح ﻣﺎ ﭼﻮ ﻓﺮاﻏﺴﺖ و ﻓﺎرﻏﻲ‬
‫ﻳﺎرب‬

‫ﻛﻮﻓﺘﮥ‬

‫ﺑﻤﺮد‬

‫ﻻﻣﺤﺎل‬

‫ﺗﻮ‬

‫آر‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺷﺪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎ ﻋﻘﻴﻢ ز ﺑﺲ ﺑﺎ ﺗﻐﺎﻓﻠﻴﻢ‬

‫ﭘﻨﺪار‬

‫زﻳﺮ‬

‫آن‬

‫ﻓﺮﻳﺎد‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﻗﺎﻣﺖ‬

‫ﺟﺴﻢ‬

‫ﺟﺴﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﻘﻮّم‬

‫ﺳﻔﻴﻪ‬

‫ﺧﻮد ﻳﺎد ﻧﺎوري ﻛﻪ ﭼﻪ ﻛﺮدﻧﺪ و ﭼﻮن ﺷﺪﻧﺪ‬
‫ﺗﻮﻟﺪ‬

‫ﻣﻨﺤﻨﻲ‬

‫ﻣﺎدران‬

‫اﻧﺪاﻣﻬﺎي‬

‫ﮔﻮﻳﻲ ز ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﭼﻜﻨﻨﺪ و ﻛﺠﺎ روﻧﺪ‬

‫ﻋﻘﻞﺳﺖ‬

‫دال‬

‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫و‬

‫ﺧﺪاي‬

‫ﻋﻠﻴﻢ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻳﺎرب ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ذﻣﻴﻢ ﻣﺎ‬
‫ﺑﺮ ﻗﻬﺮ و رﺟﻢ ﻧﻔﺲ ز دﻳﻮ رﺟﻴﻢ ﻣﺎ‬

‫ﻇُﻔﺮ ﻇﻔﺮ ﺗﻮ ﺗﻴﺰ ﻣﻜﻦ در ﻋﻨﺎي ﻣﺮگ‬

‫در ﻣﺪح ﻗﺎﺿﯽ ﯾﺤﯿﺎ ﺻﺎﻋﺪ‬

‫ﺑﺮ ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺮ دو ﮔﻴﺘﻲ و ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺮ ﺳﺨﺎ‬

‫اي ﺑﻨﺎم و ﺧﻮي ﺧﻮش ﻣﻴﺮاثدار ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫اي ﭼﻮ آب اﻧﺪر ﻟﻄﺎﻓﺖ اي ﭼﻮ ﺧﺎك اﻧﺪر درﻧﮓ‬

‫وي ﭼﻮ آﺗﺶ در ﺑﻠﻨﺪي و ﭼﻮ ﺑﺎد اﻧﺪر ﺻﻔﺎ‬

‫رﺷﻮت از ﺣﻜﻤﺖ ﭼﻨﺎن دورﺳﺖ ﻛﺰ ﮔﺮدون ﻓﺴﺎد‬

‫ﺑﺪﻋﺖ از ﻋﻠﻤﺖ ﭼﻨﺎن ﭘﺎﻛﺴﺖ ﻛﺰ ﺟﻨﺖ وﺑﺎ‬

‫ﺑﺮﻓﻜﻨﺪي رﺳﻢ ﻇﻠﻢ و اﺳﻢ رﺷﻮت از ﺟﻬﺎن‬

‫ﺗﺎ ﺷﺪي ﺑﺮ ﻣﺴﻨﺪ ﺣﻜﻢ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﭘﺎدﺷﺎ‬

‫دوﺳﺖ روﻳﻲ آنﭼﻨﺎن ﻛﺰ ﭘﺸﺖ ﻣﺎﻫﻲ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺎه‬

‫ﺑﺮ ﺗﻮ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮد را ﻋﺸﻘﻲ ﻫﻤﻲ ﺑﻴﻨﻢ ﺟﺪا‬

‫آنﭼﻨﺎن ﺷﺪ ﺧﺎﻧﺪان ﺣﻜﻢ ﻛﺰ اﻧﺼﺎف و ﻋﺪل‬

‫ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻣﺮ ﺧﺎك را از ﺑﺎد ﻋﺪل ﺗﻮ ﺟﺪا‬

‫اﻳﻦ در ﺣﻜﻤﺴﺖ و اﻳﻦ دﻋﻮي ﻛﻪ ﻛﺮدم راﺳﺖ ﺑﻮد‬

‫ﺻﺪ ﮔﻮا‬

‫ﻫﻴﭻ ﻫﺪﻫﺪ را ﻛﻼه و ﻫﻴﭻ ﻃﻮﻃﻲ را ﻗﺒﺎ‬

‫اي ﻛﻪ ﺑﺮ ﺻﺤﺮا ﻧﺰﻳﺒﺊ ﺟﺰ ﺑﺮاي ﺧﺪﻣﺘﺖ‬

‫ﭘﻴﺶ از اﻳﻦ ﻟﻴﻜﻦ ز ﻓﺮّ ﻋﺪل ﺗﻮ در وﻗﺖ ﻣﺎ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻫﻤﻮار ﺑﻮد از ﭘﻴﺸﻜﺎران ﻛﺎر ﺣﻜﻢ‬

‫ﺟﺰ ﺛﻨﺎي ﺗﻮ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺮﻏﺎن در ﻧﻮا‬

‫ﺟﺰ دﻋﺎي ﺗﻮ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﺷﻴﺮان در زﺋﻴﺮ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻋﻘﻞ اﻧﺪر ﻛﺎرﮔﺎه ﺟﺎن رواﻳﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻳﺎﻓﺖ‬

‫ﻧﺪاري‬

‫اﺳﺘﻮارم‬

‫ﺑﮕﺬراﻧﻢ‬

‫از ﺑﺮاي ﺧﺪﻣﺖ ﺻﺪرت ﻧﻪ از ﺑﻬﺮ ﺑﻬﺎ‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن دﻳﺪم ﻛﻪ ﮔﺮدان ﮔﺸﺖ ﺑﺮ ﮔﺮدون ﻧﻄﻖ‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻧﻪ ﻛﻮﻛﺐ ﻫﻤﻪ ﺗﺎري وﻟﻴﻚ اﺻﻞ ﺿﻴﺎ‬

‫ﺷﻜﻠﻬﺎﺷﺎن در ﻣﺨﺎرج ﻧﻘﺶ ﻧﻔﺲ ﻧﺎﻃﻘﻪ‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫ﺑﻐﻀﻲاز وي ﭼﻮن ﺑﻨﺎتاﻟﻨﻌﺶو ﺑﻌﻀﻲ ﭼﻮن ﻫﻼل‬

‫ﺑﻐﻀﻲ از وي ﭼﻮن ﺛﺮﻳﺎ ﺑﻌﻀﻲ از وي ﭼﻮن ﺳﻬﺎ‬
‫ذاﺗﻬﺎﺷﺎن‬

‫ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﭼﻮن ﮔﻮش ﮔﺸﺘﻲ ﭼﻮن ﻧﺪﻳﺪي ﺑﺮ زﻣﲔ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﻨﺎﺑﺮ‬

‫ﺷﺮح‬

‫ﺷﺮع‬

‫ﮔﻮش ﻣﻦ ﭼﻮن ﭼﺸﻢ ﮔﺸﺘﻲ ﭼﻮن ﺷﺪﻧﺪي ﺑﺮ ﺳﻤﺎ‬

‫ﺗﺮﺟﻤﺎن ﻛﻔﺮ و دﻳﻦ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺟﺎﺳﻮس ﺿﻤﻴﺮ‬

‫ﻗﻬﺮﻣﺎن ﻋﻘﻞ و ﺟﺎن ﺑﻮدﻧﺪ و ﻓﺮزﻧﺪ ﻫﻮا‬

‫ﻋﻘﻞ ﭼﻮن در ﻳﺎﻓﱳ ﺷﺪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﮔﺮد آﻣﺪﻧﺪ‬

‫ﻧﺰد او از ﺑﻬﺮ ﻋﺰّ ﺳﺮﻣﺪ و ﻛﺴﺐ ﺑﻘﺎ‬
‫‪۳۴‬‬

‫ﻋﻘﻞ ﻋﺎﺟﺰ ﺷﺪ ازﻳﺸﺎن زاﻧﻜﻪ رﻳﺸﮥ آن ردا‬

‫اﻳﻦ ﻳﻜﻲ ﮔﻔﺘﻲ‪ :‬ﻣﺮا ﺳﺎز آن دﮔﺮ ﮔﻔﺘﻲ‪ :‬ﻣﺮا‬

‫ﻣﺒﻬﻢ و رﻣﺰ از ﭼﻪ ﮔﻮﻳﻢ ﭼﻮن ﻧﮕﻮﻳﻢ آﺷﻜﺎر‬

‫ﻧﻪ ﻛﺴﻲ اﻳﻨﺠﺎي ﺑﻴﮕﺎﻧﻪﺳﺖ ﻣﺎﻳﻴﻢ و ﺷﻤﺎ‬

‫ﻛﺮد ﭼﻮن ﺧﻠﻘﺖ اﻣﻴﺪ ﻫﺮﻳﻜﻲ زﻳﺸﺎن روا‬

‫ﻋﻘﻞ ﭼﻮن ﻣﺮ ﺳﻴﺮﺗﺖ را ﭼﺎﻛﺮﻳﻬﺎ ﻛﺮده ﺑﻮد‬

‫ﻧﺰ ﺑﺮاي آﻧﻜﻪ ﺗﺎ ﺑﺎر دﮔﺮ ﺟﻮﻳﻢ ﻋﻄﺎ‬

‫وآﻧﻜﻪ ﺷﻌﺮي ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮔﻔﱳ ﺗﺮا از ﺑﻬﺮ ﺷﻜﺮ‬

‫ﺣﺮﻓﻬﺎ دﻳﺪم ﻛﻪ ﺧﻮد را ﻳﻚ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺑﺮ ﻣﻲزدﻧﺪ‬

‫ﭘﻴﺶ ﻣﻦ زاري ﻛﻨﺎن زاﻧﺴﺎن ﻛﻪ ﭘﻴﺮان در دﻋﺎ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺟﻴﻢ و دال و را و ﻗﺎف و ﻋﲔ و ﻻم و ﻧﻮن‬

‫از اﻟﻔـ ﺗﺎ ﻳﺎ دﮔﺮﻫﺎ ﻣﺎﻧﺪه در ﭘﻴﺸﻢ دوﺗﺎ‬

‫ﮔﺎه ﭘﻴﺸﻢ ﺳﺮﻧﮕﻮن ﻣﻴﺸﺪ اﻟﻔـ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻻ‬

‫ﮔﺎه ﺗﺎج از ﺳﺮ ﻫﻤﻲ اﻧﺪاﺧﺖ ﺷﲔ ﺑﺮ ﺳﺎن ﺳﲔ‬
‫اﻳﻦ ﻫﻤﻲ ﮔﻔﺖ اي ﺳﻨﺎﻳﻲ اﻟﻠﱣﻪ‬

‫از ﺟﻤﺎل ﻣﺪح او ﻣﺎ را ﻧﺼﻴﺒﻲ ﻛﻦ ﺳﻨﺎ‬

‫اﻟﻠﱣﻪ زﻳﻨﻬﺎر‬

‫ﺗﺎ ﺑﺪرّم ﻫﻤﭽﻮ اﻗﺒﺎﻟﺶ ﻣﺨﺎﻟﻒ را ﻗﻔﺎ‬

‫وآن دﮔﺮ ﮔﻔﺘﻲ ﻣﺮا ﻛﻦ ﻗﺎﻓﻴﺖ در ﻣﺪح او‬

‫در‬

‫وﻳﻦ دﮔﺮ ﮔﻔﺘﻲ‪ :‬ﻣﺮا ﺣﺮف روي ﻛﻦ ﺗﺎ ﭼﻨﻮ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﺣﺮﻓﻬﺎ‬

‫ﻣﻦ ﮔﺮدد‬

‫ﺑﺎزار‬

‫روا‬

‫ﭼﻮن ز ﺧﻠﻖ ﻣﻌﻨﻮﻳﺖ آن دﻳﺪه ﺑﻮدم در زﻣﺎن‬

‫از‬

‫ﺗﺎ ﺑﻴﺎﺑﻲ ﮔﺮ ﺑﺠﻮﻳﻲ از ﺑﺮاي ﺣﺞ و ﻏﺰو‬

‫در ﻣﻨﺎﺳﻚ ﺣﻜﻢ ﺣﺞ و در ﺳﻴﺮ ﺣﻜﻢ ﻏﺰا‬

‫زآﻧﭽﻨﺎن ﺳﻴﺮت ﭼﻨﲔ ﻣﻌﻨﻲ ﻫﻤﻲ زاﻳﺪ ﻳﻠﻲ‬

‫ﺑﺎدا‬

‫اﺧﱰت‬

‫ﻣﻨﻴﺮ‬

‫ﻃﺎﻟﻌﺖ‬

‫و‬

‫اﻳﺸﺎن‬

‫زآﺳﻤﺎن ﭼﻮن ﻧﻮش ﺑﺎرد ﻧﻮش ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻮﺷﺒﺎ‬
‫وز ﭼﻨﺎن ﻛﺮدارﻫﺎ ﭼﻮن ﺣﺎﺟﻴﺎن ﺑﺎدت ﺟﺰا‬

‫از ﭼﻨﲔ اﻧﺼﺎﻓﻬﺎ ﭼﻮن ﻏﺎزﻳﺎن ﺑﺎدت ﺛﻮاب‬
‫ﺑﺎدا‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺗﺸﺮﻳﻒ‬

‫ﻣﺜﻨﻮي ﮔﻔﺘﻢ‬

‫ﺛﺘﺎ‬

‫رﺗﺒﺘﺖ‬

‫ﻗﻮي‬

‫ﺑﺎدا‬

‫ﺑﻠﻨﺪ‬

‫و‬

‫ﺣﺎﺟﺘﺖ‬

‫ﺑﺎدا‬

‫روا‬

‫در ﻣﺪح ﺳﯿﺪ ﻋﻤﯿﺪ ﺳﯿﺪاﻟﺸﻌﺮاء اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﻣﺤﻤﺪﻧﺎﺻﺮﻋﻠﻮی‬

‫ﺷﻮد ز ﻟﻄﻒ ﺟﻤﺎﻟﺶ ﻣﺼﻮر آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﺘﻲ ﻛﻪ ﮔﺮ ﻓﻜﻨﺪ ﻳﻚ ﻧﻈﺮ ﺑﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺷﻮد ز ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻲﺷﻚ ﻣﻌﺒﻬﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﻛﺮﺷﻤﻪاي ﮔﺮ ازو ﺑﻴﻨﺪ آب و آﺗﺶ ﻫﻴﭻ‬

‫ﻧﻜﺮد ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮ ﺳﻴﻢ و ﺷﻜﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ز ﺳﻴﻢ و ﺷﻜﺮ روي و ﻟﺐ آن ﻛﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ‬

‫ز ﻃﺒﻊ و روي ﻣﻦ آه ﻣﺎه دﻟﱪ آﺗﺶ و آب‬

‫ﻟﺐ و دو ﻋﺎرض ﺑﺎ آب و ﻧﺎرش آﺧﺮ ﺑﺮد‬

‫ﺳﭙﻬﺮ ﺑﺮ ﺷﺪه و ﭼﺸﻢ اﺧﱰ آﺗﺶ و آب‬

‫ز آه ﻣﻦ ﻧﺸﮕﻔﺖ وز ﭼﻬﺮش ار ﮔﻴﺮد‬
‫ﻣﻴﺎر‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﻃﻌﻨﻪ‬

‫ﻋﺎرض‬

‫ﻟﺒﺶ‬

‫و‬

‫از آﻧﻜﻪ ﺟﺴﺖ ﻛﻠﻴﻢ و ﺳﻜﻨﺪر آﺗﺶ و آب‬

‫ﺟﻮﻳﻢ‬

‫ﺑﺴﺎن اﺑﺮ ﺑﻬﺎريﺳﺖ ﻣﻀﻤﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ز ﺧﻄﺮت دل و ﭼﺸﻢ وي اﻧﺪرﻳﻦ دل و ﭼﺸﻢ‬

‫ز دﻳﺪه و دل ﺑﺎﻟﲔ و ﺑﺴﱰ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﺸﺐ ﺑﺨﻔﺘﻪ ﺧﻮش و ﻣﻦ ز ﻫﺠﺮ او ﻛﺮده‬

‫ﭼﻮ اﺑﺮ و ﺷﻤﻌﻢ در ﭼﺸﻢ و ﺑﺮ ﺳﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ز درد ﻓﺮﻗﺖ آن اﺑﺮ ﺣﺴﻦ و ﺷﻤﻊ ﺳﺮاي‬

‫ﻛﻨﻨﺪ ﻻﻧﻪ و ﺑﺎده ﺑﺪل ﺑﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﻪ دل ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ وﻗﺘﻲ ﻧﮕﺎر ﻣﻦ ﻛﻪ ﻫﻤﻲ‬
‫ﺑﺒﲔ‬

‫ﺑﻄﺒﻊ‬

‫ﺗﻮ‬

‫اﻳﻨﻚ‬

‫ﺷﺎدي‬

‫زاﻳﺪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ز‬

‫ﻻﻟﻪ‬

‫ﻗﻄﺮۀ‬

‫زادهاي‬

‫ﻛﻮ‬

‫اﮔﺮ ﻧﺪﻳﺪي ﺑﺮ ﻫﻢ ﻣﻘﻄﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﺎران‬
‫را‬

‫ﭘﺪر ﺻﺒﺎ و زﻣﲔ ﺑﻮد ﻣﺎدر آﺗﺶ و آب‬

‫ز ﺑﺮق و ﺑﺎد ﺑﻪﺑﻴﻨﻲ ﺑﺮ آﺳﻤﺎن و زﻣﲔ‬

‫ﺣﺴﺎموار ﺷﺪﺳﺖ وز ره در آﺗﺶ و آب‬

‫ﻣﺰاج و ﻃﺒﻊ ﻫﻮا ﮔﺮم و ﻧﺮم ﺷﺪ ﻧﺸﮕﻔﺖ‬

‫اﮔﺮ ﺑﺰاﻳﺪ از ﭘﺸﻢ و ﻣﺮﻣﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﭘﺪﻳﺪ ﻛﺮد‬

‫ﺗﺼﺎوﻳﺮ‬

‫ﻣﺎﻧﻲ‬

‫اﺑﺮ‬

‫و‬

‫زﻣﲔ‬

‫ﺑﺮآورﻳﺪ‬

‫ﺗﻤﺎﺛﻴﻞ‬

‫آزر‬

‫آﺗﺶ‬

‫و‬

‫آب‬

‫ﭼﻮ ﻃﺒﻊ ﺳﻴﺪ ﮔﺮدد ﭼﻤﻦ ﺑﻪ زﻳﻨﺖ و ﻓﺮ‬

‫ﭼﻮ ﻋﺪل ﺳﻴﺪ ﮔﺮدد ﺑﺮاﺑﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﻣﻬﻲ ﻛﻪ ﮔﺮ ﻓﻜﻨﺪ ﻳﻚ ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ و ﺑﻪ ﺧﺸﻢ‬

‫ﺷﻮي ﺑﺴﻮي ﺛﺮي و دو ﭘﻴﻜﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻣﺤﺎﻣﺪ‬

‫ﺳﻴﺪ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺑﻠﻨﺪ ﻫﻤﺖ و ﻧﻈﻤﺶ ﺑﻪ ﮔﻮﻫﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺷﺪﺳﺖ‬

‫‪۳۵‬‬

‫ﺑﻪ ﻧﻮر راﻳﺶ ﮔﺸﺘﻪ ﻣﻨﻮر اﻧﺠﻢ و ﭼﺮخ‬

‫ﺑﻪ ذات ﻋﻮﻧﺶ ﮔﺸﺘﻪ ﻣﻌﻤﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﻪ ﻧﺰد ﺑﺨﺸﺶ و ﺑﺬﻟﺶ ﻣﺤﻘﺮ اﺑﺮ و ﺑﺤﺎر‬

‫ﺑﻪ ﻧﺰد ﺣﺸﻤﺖ و ﺣﻠﻤﺶ ﻣﺴﱰ آﺗﺶ و آب‬

‫ﻣﺴﺨﺮ ﺧﻀﺮ ار ﮔﺸﺖ ﺑﺎد و آب و زﻣﲔ‬

‫ﻣﺜﺎل اﻣﺮ ورا ﺷﺪ ﻣﺴﺨﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﻪ ﺣﻠﻢ و ﺧﺸﻤﺶ ﻛﺮدﻧﺪ وﺻﻒ از آن ﻣﻌﻨﻲ‬

‫ﻣﻬﻴﺐ و ﺳﻬﻞ ﺑﻮد ﺑﺮ ﻏﻀﻨﻔﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫زﻧﺪ ﺑﻪ اﻣﺮش اﮔﺮ ﻫﻴﭻ ﺧﻮاﻫﺪ از ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﺑﻪ ﺣﺪ ﺑﺎﺧﱰ و ﺣﺪ ﺧﺎور آﺗﺶ و آب‬

‫آرد‬

‫ز ﭼﻮب و ﺳﻨﮓ ﭼﻮ ﻣﻮﺳﻲ ﭘﻴﻤﱪ آﺗﺶ و آب‬

‫ﮔﺮ آب و آﺗﺶ اﻧﺪر ﺧﻼف او ﻛﻮﺷﻨﺪ‬
‫ﺑﻪ‬
‫ز‬

‫ﺣﻜﻢ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻧﺸﮕﻔﺖ‬

‫ﻧﺎﻓﺬ‬

‫اﮔﺮ ﻛﺮد‬

‫ﻗﺪرت‬

‫ﺑﺮون‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﺟﺎﻧﻮر‬

‫ز ﺑﺎد و ﺧﺎك ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻛﻴﻔﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺷﻮر ز ﻓﺮش ﺑﻲﺑﺎد ﺟﺎﻧﻮر آﺗﺶ و آب‬

‫ﻋﻴﺴﻲ‬

‫زﻫﻲ ز ﺳﺎﻳﮥ ﺗﻴﻐﺖ ﻣﻈﻔﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫زﻫﻲ ز ﻣﺎﻳﮥ راﻳﺖ ﻣﻨﻮر اﻧﺠﻢ و ﭼﺮخ‬

‫ﺑﺪي ﺑﻪ ﭼﺮخ ﺑﺮﻳﻦ ﻗﻄﺐ و ﻣﺤﻮر آﺗﺶ و آب‬

‫ﮔﻪ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ار ﭼﻮن دل ﺗﻮ ﺑﻮدي ﭼﺮخ‬

‫ﭼﺮا ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻮ ﺳﻴﻤﺴﺖ و ﭼﻮن زر آﺗﺶ و آب‬

‫ﺷﻤﺎل ﺟﻮدت ﺑﺮ آب و آﺗﺶ ار ﻧﻮزﻳﺪ‬

‫ﺑﻄﺒﻊ ﺧﺸﻚ ﭼﺮا آﻣﺪ و ﺗﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ز ﺑﺎس و ﺳﻌﻲ ﺗﻮ ﺑﻮدﺳﺖ ورﻧﻪ ﺑﻲﺳﺒﺒﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺻﺪر‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﺑﺎﻳﺴﺘﻪاي‬

‫واﻧﺪر‬

‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻫﺴﺖ و ﺑﺒﺎﻳﺴﺖ و درﺧﻮر آﺗﺶ و آب‬

‫ﺧﻮر‬

‫ﺑﻪ ﻃﺒﻊ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ ﻫﻴﭻ اﮔﺮ ﺧﻮاﻫﻲ‬

‫ﺑﻪ ﻗﺪر و ﻗﺪ ﺗﻮ ﭘﺴﺘﻲ و ﻣﻨﻈﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺳﻤﻮم ﺧﺸﻢ ﺗﻮ ﮔﺮ ﺑﺮزﻧﺪ ﺑﻪ اﺑﺮ و زﻣﲔ‬

‫ﻧﺴﻴﻢ ﺧﻠﻖ ﺗﻮ ﮔﺮ ﺑﺮوزد ﺑﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺷﻮد ز ﺑﻴﻢ ﺗﻮ ﻟﺮزان زﻣﲔ و اﺑﺮ ﻋﻘﻴﻢ‬

‫ﺷﻮد ز ﺧﻠﻖ ﺗﻮ ﭼﻮن ﻣﺸﻚ و ﻋﻨﱪ آﺗﺶ و آب‬

‫اﮔﺮ ﻧﻪ ﺑﻴﻢ و اﻣﻴﺪت ﺑﺪي ﺑﻪ ﺑﺤﺮ و ﻫﻮا‬

‫وﮔﺮﻧﻪ ﻫﻴﺒﺖ و ﺣﻜﻤﺖ ﺑﺪي ﺑﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺷﻮد ز ﻗﺪر ﺗﻮ ﻋﺎﻟﻴﱰ‬

‫رود ﺑﻪ اﻣﺮ ﺗﻮ از ﺑﺤﺮ و اﺧﮕﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫از ﺳﭙﻬﺮ زﻣﲔ‬

‫ﺑﺮو ﻋﺘﺎب و ﻋﻘﻮﺑﺖ ﺧﺪاي ﻛﻲ ﻛﺮدي‬

‫ز ﺑﻬﺮ ﻳﻮﻧﺲ و ﻗﻮﻣﺶ ﻣﺴﺨﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﻛﺸﻮر ﺧﺸﻤﺖ رﺳﻴﺪ و ﻧﻈﻢ آري‬

‫ﺟﺪا ﻛﻪ دﻳﺪ ﺧﻮد از ﻫﻔﺖ ﻛﺸﻮر آﺗﺶ و آب‬

‫ز ﻗﺪر و ﻧﻈﻢ ﺗﻮ دارﻧﺪ ﺑﻬﺮه ز آن ﻧﺸﺪﻧﺪ‬

‫ﭼﻮ ﺑﺎد و ﺧﺎك ﻛﺜﻴﻒ و ﻣﺪور آﺗﺶ و آب‬

‫ﻣﻌﺎﻗﺒﺴﺖ ﺣﺴﻮدت ﺑﻪ دو ﻣﻜﺎن ﺑﻪ دو ﭼﻴﺰ‬

‫ﺑﻪﺳﺎن ﻓﺮﻋﻮن در ﻣﺼﺮ و ﻣﺤﺸﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﻣﻴﺎن ﻃﺒﻊ ﺗﻮ و ﻃﺒﻊ ﺣﺎﺳﺪت در ﻧﻈﻢ‬

‫ﻛﻔﺎﻳﺖﺳﺖ در آن ﺷﻌﺮ داور آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﻪ زﻳﺮ ﻓﻜﺮت و ﻛﻠﻚ ﺗﻮ ﺧﺎﺳﺖ ﺑﺮ در ﻧﻈﻢ‬

‫ز ﺧﺎك و ﺑﺎد از آﻧﺴﺖ ﺑﺮﺗﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﺮ آن دو ﻃﺒﻊ دﮔﺮ ﻛﱪ و ﻣﻔﺨﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﻛﻪ ﭼﻮن در آﻳﺪ در ﻃﺒﻊ ﺗﻮ ﺷﻮد ﺑﻲﺷﻚ‬

‫ﭼﻮ ﺑﻮد ﺧﺎﻃﺮ و ﻃﺒﻊ ﺗﻮ ﻛﻠﻚ را ﻫﻤﺮاه‬

‫ﺑﺒﻮﺳﺪ ارﭼﻪ ﺑﻮد ﻛﻠﻚ و دﻓﱰ آﺗﺶ و آب‬

‫اﮔﺮ ﻧﺪارد ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻣﮥ ﺗﻮ ﭼﺮاﺳﺖ‬

‫ﺑﻪ ﻧﺰد ﺧﺎﻣﺖ ﻫﻢ ﺧﻴﺮ و ﻫﻢ ﺷﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺷﺪ از ﺳﺨﺎء وﺟﻮدت ﺗﻮاﻧﮕﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺷﺪ از ﺑﻬﺎء ﻣﺪﻳﺤﺖ ﺳﺨﻨﻮر اﺧﱰ و ﻛﻠﻚ‬

‫ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﺎ ﺗﻚ او ﻛﻨﺪ و ﻣﻀﻄﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺟﻬﺎن ﺑﮕﻴﺮ ﺑﻪ آن ﺑﺎد ﭘﺎي ﺧﺎك ﻧﻬﺎد‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﻪ ﻧﺰد ﻋﻘﻞ ﻣﺼﻮّر ﺷﻮد ﮔﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﻪﺳﺎن ﺻﺮﺻﺮ ﻟﻴﻜﻦ ﺑﻪ ﮔﺎه ﺗﺎﺑﺶ و ﺧﻮي‬

‫ﻛﻪ دﻳﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ در ﻃﺒﻊ ﺻﺮﺻﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﻣﺴﻴﺮ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﭼﺮﻣﮥ‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﺑﻪ ﭘﺴﺖ و ﺑﺎﻻ ﭼﻮن آب و آﺗﺸﺴﺖ ﻣﮕﺮ‬
‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﻧﺪﻳﺪ‬

‫ﻣﮕﺮ‬

‫ﭼﺎﻣﮥ‬

‫ﺗﺮا‬

‫در‬

‫ﺷﺪﺳﺖ از ﭘﻲ ﺗﻮ اﺳﺐ ﭘﻴﻜﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺗﻚ‬

‫ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﺴﺘﻘﺮي ﺳﺎﻳﻪ ﮔﺴﱰ آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﺮاي زﻳﻨﺖ ﺑﺰﻣﺖ دو ﻟﺸﻜﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫زﻣﺎﻧﻪ ﺳﺎﺧﺖ ز ﻫﻔﺖ اﺧﱰ و ﭼﻬﺎر ارﻛﺎن‬

‫دﻣﺎغ و ﻃﺒﻊ ﺗﺮازﻳﺐ و زﻳﻮر آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﺨﻮاه از آﻧﻜﻪ ﭼﻮ ﺧﻮردي ﭼﻮ ﻃﺒﻊ ﺧﻮد ﺑﻨﺪد‬

‫‪۳۶‬‬

‫ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﺟﺎم ﺗﻮ ﭼﻮن دو ﺑﺮادر آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﺼﻔﻮت آب و ﺑﻄﺒﻊ آﺗﺶ و ﻧﺪﻳﺪه ﺟﻬﺎن‬

‫ﺗﻮ روي ﺷﺎدي اﻓﺮوز و آب ﻏﻢ ﺑﺮ از آن‬

‫ﻫﻨﻲ و روﺷﻦ در ﺟﺎم و ﺳﺎﻏﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫در آب و آﺗﺶ ﺑﻲﺣﺪ ﭼﺮا ﺷﻮم ﻏﺮﻗﻪ‬

‫ﭼﻮ ﻫﺴﺖ ﺑﺎد و ﻫﻮا را ﻣﻘﺪّر آﺗﺶ و آب‬

‫ﺑﺮﻳﺪ ﻓﻜﺮت ﻛﻠﻚ ﺗﻮ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮ در ﻧﻈﻢ‬

‫ز ﺧﺎك و ﺑﺎد از آﻧﺴﺖ ﺑﺮﺗﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ز ﺟﻮر ﭼﺮخ ﭼﻮ ﻣﺎغ و ﺳﻤﻨﺪر آﺗﺶ و آب‬

‫ﻛﻪ ﺑﻬﺮ ﭘﻴﺮﻫﻨﻲ ﻣﻦ ﮔﺰﻳﺪم از دل و ﭼﺸﻢ‬

‫ﭼﺮاﺳﺖ در دل و ﭼﺸﻤﻢ ﻣﺠﺎور آﺗﺶ و آب‬

‫ز ﺧﻮن ﺑﺒﺴﺖ دل و ﭼﺸﻢ ﭘﺲ ﭼﻮ آﻫﻦ و ﺧﺎك‬
‫وﻟﻴﻚ از آﺗﺶ و آﺑﺴﺖ دﻳﺪه و دل ﻣﻦ‬

‫ﭼﻮ در ﺛﻨﺎي ﺗﻮ ﻛﺮدم ﻣﻜﺮّر آﺗﺶ و آب‬

‫ﺳﺨﺎ و ﻟﻄﻒ ﺗﺮا ﺑﻨﺪه ﺑﺎد اﺑﺮ و ﻫﻮا‬

‫ﺳﻨﺎ و ﺣﻠﻢ ﺗﺮا ﺑﺎد ﭼﺎﻛﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫زﺑﺮ‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎ ﻛﻪ ﺑﻮد زﻳﺮ و ازﺑﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ زﻣﻴﻨﺴﺖ و ﭼﺮخ ﮔﻨﺞ و ﻧﺠﻮم‬
‫ﻗﺎﻋﺪۀ‬

‫ﻣﺒﺎد‬

‫ﺗﻮ‬

‫دوﻟﺖ‬

‫و‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﻌﻴﺮﺳﺖ و ﻛﻮﺛﺮ آﺗﺶ و آب‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫او ﻛﻴﺴﺖ ﻣﺮا ﻳﺎرب او ﻛﻴﺴﺖ ﻣﺮا ﻳﺎرب‬

‫روﻳﺶ ﺧﻮشو ﻣﻮﻳﺶ ﺧﻮش ﺑﺎز از ﻫﻤﻪﺧﻮﺷﱰ ﻟﺐ‬

‫ﺗﻴﺮه‬

‫دوﻟﺘﻜﺪۀ ﭼﺮخ اﺳﺖ از ﻗﺪر و ﻗﺪش ﻣﺮﻛﺐ‬

‫ﺑﺮ ﻫﺮ ﻣﮋۀ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻨﺒﺸﺘﻪ ﻛﻪ‪ :‬ﻻﺗﻌﺠﻞ‬

‫در ﻫﺮ ﺷﻜﻦ زﻟﻔﺶ ﺑﺮﺧﻮاﻧﺪه ﻛﻪ‪ :‬ﻻﺗﻌﺠﺐ‬

‫ﻣﻴﮕﻮن ﻟﺐ ﺷﻴﺮﻳﻨﺶ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺗﺮﺷﺴﺖ آري‬

‫ﻣﻲ ﺳﺮﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﭼﻨﺪان ﻧﻤﻚ اﻧﺪر ﻟﺐ‬

‫داده ﻟﺐ و ﺧﺎل او را ﺑﻲﺧﺪﻣﺖ ﻛﻔﺮ و دﻳﻦ‬
‫ﻣﻨﺰﻟﮕﻪ‬
‫از‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺑﻲﻧﻮر‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪﺳﺖ‬

‫ﺟﺎن ﮔﻬﺮ‬

‫دﻟﻔﺮوزي‬

‫رﺧﺶ‬
‫و‬

‫ﻛﺮده رخ و زﻟﻒ او را ﺑﻲﻣﻨﺖ روز و ﺷﺐ‬

‫وز ﺑﻬﺮ ﺟﻬﺎﻧﺴﻮزي دﺳﺖ ﻓﻠﻚ و ﻛﻮﻛﺐ‬

‫ارﻛﺎن‬

‫ﻣﻬﺮ از ﮔﻠﻮي ﺗﻨﲔ ﻣﺎه از دﻫﻦ ﻋﻘﺮب‬

‫ﺑﻲﺑﻮاﻟﻌﺠﺒﻲ زﻟﻔﺶ ﻛﺎﺷﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ زد‬

‫دﻳﺪي رﺳﻦ ﻣﺸﻜﲔ ﺑﺮ ﮔﺮد ﭼَﻪ ﺳﻴﻤﲔ‬

‫ﻛﻮ آب ﮔﺮه ﺑﻨﺪد ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺒﺎب و ﺣﺐ‬

‫ﻛﺎﻓﺮ ﻣﮋﮔﺎﻧﺶ از ﺑﺖ ﺑﺮ ﺳﺎﺧﺖ ﻣﺮا ﻗﺒﻠﻪ‬

‫ﻧﺎزك ﻟﺐ او در ﺗﺐ ﺑﮕﺪاﺧﺖ ﻣﺮا ﻗﺎﻟﺐ‬

‫ﺟﺰﻋﺶ ﻫﻤﻪ دل ﺳﻮزد ﻟﻌﻠﺶ ﻫﻤﻪ ﺟﺎن ﺳﻮزد‬

‫ﺷﻮﺧﻲ و ﺧﻮﺷﻲ را ﺧﻮد اﻳﻦ ﻣﻠﻚ ﺑﻮد ﻳﺎرب‬

‫ﻣﺴﻌﻮد‬

‫آن ﺑﺪر ﻓﻠﻚ رﺗﺒﺖ و آن ﻣﺎه ﻣﻠﻚ ﻣﺸﺮب‬

‫ورﻧﻪ‬

‫ﺑﺮو‬

‫ﺑﻨﮕﺮ‬

‫و‬

‫از‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫روﺣﺎﻧﻲ‬

‫در ﺑﺎغ ﺟﻤﺎل او زﻟﻒ و زﻧﺦ و ﻏﺒﻐﺐ‬

‫در ﭘﻨﺠﺮۀ ﺟﺰ ﻋﲔ ﻣﻮﺳﻲ ﭼﻜﻨﺪ ﺑﺎ ﺑﺖ‬

‫در ﺣﺠﺮۀ ﻳﺎﻗﻮﺗﲔ ﻋﻴﺴﻲ ﭼﻜﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﺐ‬
‫ﻫﺎن اي دل و ﻫﺎن اي ﺟﺎن ﻣﻦ ﻳﺮﻏَﺐَ ﻣَﻦ ﻳﺮ ﻏﺐ‬

‫ﻣﮋﮔﺎﻧﺶ ﻫﻤﻲ از ﻣﺎ ﻗﺮﺑﺎن دل و ﺟﺎن ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﻣﺪح‬

‫ﻣﺸﺮق‬

‫ﻣﻠﻚ‬

‫ﺑﻬﺮاﻣﺸﻪ‬

‫ﮔﺎو زﻣﻲ از ﻟﻄﻔﺶ ﭼﻮن ﮔﺎو ﻓﻠﻚ در ﺗﻚ‬

‫ﺷﻴﺮ ﻓﻠﻚ از ﻗﻬﺮش ﭼﻮن ﺷﻴﺮ زﻣﲔ در ﺗﺐ‬

‫ﺑﺨﻞ و ﺳﺘﻢ ﻛﻠﻲ از درﮔﻪ و از ﺻﺪرش‬

‫ﺟﺰ اﻳﻦ دودﮔﺮ ﻫﺮﭼﺖ آن ﻫﺴﺖ ﻫﻮاﻟﻤﻄﻠﺐ‬

‫ﻋﺪل از در او ﮔﻮﻳﺎن ﺑﺎ ﻇﻠﻢ ﻛﻪ‪ :‬ﻻ ﺗﺄﻣﻦ‬

‫ﺟﻮد از ﻛﻒ او ﮔﻮﻳﺎن ﺑﺎ ﺑﺨﻞ ﻛﻪ‪ :‬ﻻﺗﻘﺮب‬

‫ﮔﺮ ﻋﺪل ﻋﻤﺮ ﺧﻮاﻫﻲ آﻧﻚ در او ﺑﻨﺸﲔ‬

‫ور ﺟﻮد ﻋﻠﻲ ﺟﻮﻳﻲ اﻳﻨﻚ ﻛﻒ او اﺷﺮب‬

‫در دﺳﺖ ﺑﻬﲔ ﺳﻨﺖ ﻣﺪﺣﺴﺖ ﻣﻬﲔ ﻣﺬﻫﺐ‬

‫در ﺟﻤﻠﻪ ﺳﻨﺎﻳﻲ را در دوﻟﺖ ﺣﺴﻦ او‬

‫ﺑﺮ‬

‫آﺧﻮر‬

‫او‬

‫ﺑﺎدا‬

‫دوﺑﺎرﮔﻲ‬

‫در دوﻟﺖ و ﭘﻴﺮوزي ﻫﻢ ادﻫﻢ و اﺷﻬﺐ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫٭٭٭‬
‫‪۳۷‬‬

‫اي روي ﺗﻮ ﺧﺎﻗﺎن روز وي ﻣﻮي ﺗﻮ ﺳﻠﻄﺎن ﺷﺐ‬

‫اﺣﺴﻨﺖ ﻳﺎ ﺑﺪراﻟﺪّﺟﻲ ﻟﺒﻴﻚ ﻳﺎ وﺟﻪاﻟﻌﺮب‬

‫ﻓﺮﻣﺎن ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﺗﻮ اي ﻣﻬﱰ ﻋﺎﱄ ﻧﺴﺐ‬

‫ﺷﻤﺲاﻟﻀﺤﻲ اﻳﻮان ﺗﻮ ﺑﺪراﻟﻈﻠﻢ دﻳﻮان ﺗﻮ‬

‫ﺧﻪﺧﻪ ﺑﻨﺎﻣﻴﺰد ﻣﻬﻲ ﻫﻢ ﺻﺪر و ﺑﺪر درﮔﻬﻲ‬

‫از درد دﻟﻬﺎ آﮔﻬﻲ اي ﻋﻨﺼﺮ ﺟﻮد و ادب‬

‫ﻓﺮدوس اﻋﻼ روي ﺗﻮ ﺣﻜﻢ ﺗﺠﻠّﻲ ﻛﻮي ﺗﻮ‬

‫اي در ﺧﻢ ﮔﻴﺴﻮي ﺗﻮ ﺟﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺎن ﻃﻠﺐ‬

‫روﻳﺖﭼﻮ»ﻃﺎﻫﺎ«ﻃﺎﻫﺮﺳﺖ»واﻟﻠﻴﻞ«ﻣﻮﻳﺖﻇﺎﻫﺮﺳﺖ‬

‫اﻣﺮ »ﻟﻌﻤﺮك« ﻧﺎﻇﺮﺳﺖ درﻳﺎك ﭘﺎك آﻣﺪ ﻟﻘﺐ‬

‫ﺑﺮ ﻣﻬﱰان ﻣﻬﱰ ﺗﻮﻳﻲ از ﺗﺴﺖ دﻟﻬﺎ را ﻃﺮب‬

‫ﺻﺪر ﻣﻌﲔ را ﺳﺮ ﺗﻮﻳﻲ دﻧﻴﺎ و دﻳﻦ را ﻓﺮ ﺗﻮﻳﻲ‬

‫ﺑﺮﻧﻪ ﻗﺪم اي ﺷﻤﻊ دﻳﻦ ﺑﺮ ﺷﻬﺮﭙ روحاﻻﻣﲔ‬

‫ﻛﺮّوﺑﻴﺎﻧﺖ ﺑﺮ ﻳﻤﲔ روﺣﺎﻧﻴﺎﻧﺖ دﺳﺖ ﭼﭗ‬

‫ﮔﺮ از ﺗﻮ ﻧﺸﻨﻴﺪي ﺻﻼ ﺷﻤﻊ ﻧﺒﻮت ﺑﺮﻣﻼ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﻔﮕﻨﺪي ﻗﺒﺎ ﻧﺎﻫﻴﺪ ﺑﺸﻜﺴﺘﻲ ﻗﺼﺐ‬

‫ﻧﺎزان ز ﻗﺮﺑﺖ ﺟﺪ و ﻋﻢ‪ ،‬ﺧﺮّم ﺑﻪ دﻳﺪارت ﺣﺸﻢ‬

‫ﺑﻨﻤﺎي ﻫﺎن اي ﻣﺤﺘﺸﻢ ﻗﺮب دو ﻋﺎﻟﻢ در دو ﻟﺐ‬

‫ﻫﺴﺘﻲ ﺳﺰاي ﻣﻨﺰﻟﺖ ﻫﻢ اﺑﺘﺪا ﻫﻢ آﺧﺮت‬

‫آري ﻋﺰﻳﺰ ﻣﻤﻠﻜﺖ ﻫﺴﺘﻲ ﺗﻮ ﻣﻠﻜﺖ را ﻧﺴﺐ‬

‫ﺑﺮ ﻳﺎد او ﻛﻦ ﺟﺎم ﻧﻮش ﭼﺸﻢ از ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﭙﻮش‬

‫ﮔﻨﺪمﻧﻤﺎي ﺟﻮ ﻓﺮوش آﺧﺮ ﻣﺒﺎش اي ﺑﻮاﻟﻌﺠﺐ‬

‫در ﺟﺎمﺟﺎﻧﻬﺎ دﺳﺖﻛﻦ ﭼﻮنﻧﻴﺴﺖ ﻛﺮدي ﻫﺴﺖﻛﻦ‬

‫دﻟﻢ‬

‫ﻋﺮﺑﻲوار‬

‫ﻣﺎ را ز ﻛﻮﺛﺮ ﻣﺴﺖ ﻛﻦ اﻳﻦ ﺑﺲ ﺑﻮد ﻣﺎءاﻟﻌﻨﺐ‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﺴﻌﻮدﻋﻠﯽﺑﻦ اﺑﺮاﻫﯿﻢ‬
‫ﻋﺮب‬

‫آب ﺻﻔﻮت ﭘﺴﺮي ﭼﻪ زﻧﺨﻲ ﺷﻜﺮ ﻟﺐ‬

‫ﺑﺮد‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﻧﺎﺻﻴﺖ راﺳﺖ ﭼﻮ ﺑﺮ ﺗﺨﺘﮥ ﻛﺎﻓﻮرﻳﻦ ﻣﺸﻚ‬

‫ﻋﻨﺐ‬

‫ﻣﮋه ﺑﺮ ﻧﺮﮔﺲ او راﺳﺖ ﭼﻮ ﺑﺮ ﺧﺎر رﻃﺐ‬

‫ﻛﻠﻪ ﺑﺮ ﮔﻠﱭ او راﺳﺖ ﭼﻮ ﺑﺮ ﻻﻟﻪ ﺳﻮاد‬

‫ﻳﺎ‬

‫ﻓﺮاز‬

‫ﺳﻴﻢ‬

‫ﻃﺒﻖ‬

‫ﺧﻮﺷﻪ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﻳﺎ ﺑﻮد ﻣﻨﻜﺴﻒ از ﻋﻘﺪه ﻳﻜﻲ ﭘﺎره ز ﺷﻤﺲ‬

‫ﻳﺎ ﺷﻮد ﻣﺘﺼﻞ روز ﻳﻜﻲ ﮔﻮﺷﻪ ز ﺷﺐ‬

‫دور‬

‫ﺳﻠﺐ‬

‫اﺑﺮو وﺟﺒﻬﺖ او راﺳﺖ ﭼﻮ ﺷﻤﺲ اﻧﺪر ﻗﻮس‬
‫ﻧﺸﻴﻨﻢ‬

‫ﻋﺠﻤﻲوار‬

‫ﻗﺼﺒﻲ‬

‫آﺳﻤﺎنﮔﻮن‬

‫ﺑﺒﻴﻨﻢ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﻛﻠﻪ و ﻃﻠﻌﺖ او راﺳﺖ ﭼﻮ ﻣﻪ در ﻋﻘﺮب‬
‫ﻣﻲﺧﺮاﻣﺪ‬

‫ﮔﻪ ﮔﻪ‬

‫آﻳﺪ‬

‫ﺑَﺮِ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻋﺮﺑﻲوار‬

‫اﻓﺮاز‬

‫ﻗﻤﺮ‬

‫ز آﺳﻤﺎن وز ﻗﻤﺮش ﺧﻮﺑﱰ آن روي و ﻗﺼﺐ‬

‫آن‬

‫رﻋﻨﺎ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻳﻪ درآﻳﺪ ﺑﻪ ﻃﺮب‬

‫ﭼﻮن ﻣﻬﺶ ﭼﻬﺮه و زﻳﺮش ﭼﻮ ﻫﻼﱄ ﻏﺒﻐﺐ‬

‫ﭼﻮ ﻛﻤﺎن اﺑﺮو و زﻳﺮش ﭼﻮ ﺳﻨﺎﻧﻬﺎ ﻏﻤﺰه‬
‫ﻃﻨﺰﻛﻨﺎن‬

‫ﺑﭙﻮﺷﻴﺪه‬

‫ﻋﺮﺑﻲوار‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﭘﺮﺳﻤﺶ ز رﻋﻨﺎﻳﻲ و ﺑﺮ ﺳﺎﺧﺘﮕﻲ‬

‫ﺟﻮاﺑﻢ‬

‫روﺳﺘﺎﻳﻲ ﻛﻪ‬

‫ﻣﻲﻧﻴﻔﺘﻢ ﺑﻴﻜﻲ زآن ﺳﺨﻦ اي ﺧﻮاﺟﻪ ﭼﻪ ﺷﺪ‬

‫دﻫﺪ‬

‫ﻋﺮاﺑﻲ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫آن‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﺮب‬

‫ﻋﺠﺐ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬از ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺷﺪم ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻌﻢ‬

‫اﻧﺎ ﺑﺤﺮ و ﺳﻌﻴﺮ اﻧﺖ ﻛﻤﻠﺢٍ وَ ﺧَﺸَﺐ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬آن زﻟﻒ ﺗﻮ ﻛﻲ ﮔﻴﺮم در دﺳﺖ ﺑﮕﻔﺖ‪:‬‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬از ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺮﻫﻢ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ‪ :‬ﻻ‬

‫اﻧﺖ ﰲ ﻣﺎﺋﻲِ و ﻧﺎري ﻛﱰاب و ﺣﻄﺐ‬

‫ادﻓﻊ‬

‫اﻟﺪرﻫَﻢ‬

‫ﺧﺬﻣِﻨﻪُ‬

‫ﻟﻦ‬

‫ﺗﻨﺎﻟﻮااﻟﻄﺮب‬

‫اﻟﺪاﺋﻢ‬

‫رﻃﺐ‬

‫ﻋﻨﺎﻓﻴ ُﺪ‬

‫اِن ﺗﺮد ﻓﺼﺘﻨﺎ ﻫﺎت ذﻫﺐ ﻫﺎت ذﻫﺐ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬آن ﺳﻴﻢ ﺑﻨﺎﮔﻮش ﺗﻮ ﻛﻲ ﺑﻮﺳﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬اﻳﻦ وﺻﻞ ﺗﻮ ﺑﻲرﻧﺞ ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬‬

‫ﻳﺎ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬اي ﺟﺎن ﭘﺪر رﻧﺞ ﻫﻤﻲ ﺑﻴﻨﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬‬

‫ﻫﺒﺔ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ او را‪ :‬ﭼﻮ ﻓﻘﻴﺮم ﭼﻜﻨﻢ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻟﻨﺎ‬

‫اﺑﻲ‬

‫ﺟﻮﻫﺮ‬

‫اﻟﺸﻴﺦ‬

‫روح‬

‫ﻣﻦاﻟﻔﻘﺮ‬

‫ﻣِﻦ‬

‫ﻧﺘﺠﺖ‬
‫ﻏﻨﺎء‬

‫ﻏﻴﺮ ﻛَﺮَب‬
‫امّ‬

‫و‬

‫ﺗﻌﺐ‬

‫ﺳَﻴَﺐ‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﺴﻌﻮد ﻋﻠﻲﺑﻦ ﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬

‫از ﺑﻘﺎء ﻣﺤﻠﺶ ﺳﻌﺪ و ﻣﻌﺎﱄ ﺑﻪ ﻃﺮب‬

‫آﻧﻜﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ ﺟﻮدش ﻫﻤﻪ آﻓﺎق ﻋﻴﺎل‬

‫ز زﻧﻲ ﻛﻮ ﭼﻨﻮﻳﻲ زاﻳﺪ ﺷﺪ ﭼﺮخ ﻋﺰب‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺗﺎزاد‬

‫ﺑﭙﻴﻮﺳﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫اوﺻﺎف‬

‫وﺟﻮد‬

‫ﺑﺎﺑﻬﺎ‬

‫‪۳۸‬‬

‫را‬

‫ز‬

‫ﭼﻨﻮ‬

‫ﭘﻮر‬

‫ﺑﱪّﻳﺪ‬

‫ﻧﺴﺐ‬

‫ﺳﺎﻛﻨﻲ ﻳﺎﻓﺖ ﺑﻘﺎي دﻟﺶ از ﮔﺮدش ﭼﺮخ‬

‫ﻗﺪر‬

‫او‬

‫از‬

‫ﻣﺤﻞ‬

‫ﻗﺪر‬

‫و‬

‫ﻓﻠﻜﻬﺎ‬

‫ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳﺎﻓﺖ ﺳﺨﺎي ﻛﻔﺶ از رﺣﻤﺖ رب‬

‫رأي او ز ﺧﺮد و ﻗﻮل ﺣﻜﻴﻤﺎن اﺻﻮب‬

‫اﻋﻼ‬

‫اي ﻛﻪ از آﺗﺶ ﻃﺒﻊ ﺗﻮ ﺟﻬﺎن دﻳﺪ ﺿﻴﺎء‬

‫وي ﻛﻪ از آب ذﻛﺎء ﺗﻮ ﻧﻤﺎ ﻳﺎﻓﺖ ادب‬

‫رأي ﭼﻮن ﺷﻤﺲ ﺗﻮ ﺗﺎ ﺑﺮ ﻓﻠﻚ اﻓﺘﺎد ﻧﻤﻮد‬

‫ﻫﻤﭽﻮ اﻧﮕﻮر ﺳﻴﻪ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﮔﺮدون ﻛﻮﻛﺐ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺪو در ﺷﻮد از آﺗﺶ ﺧﺸﻢ ﺗﻮ ﻟﻬﺐ‬

‫ﺧﺸﻚ ﮔﺮدد ز ﺗﻒ ﺻﺎﻋﻘﻪ درﻳﺎي ﻣﺤﻴﻂ‬

‫ﮔﺮ ﻓﺘﺪ ذرهاي از ﺧﺸﻢ ﺗﻮ ﺑﺮ اوج ﺳﭙﻬﺮ‬

‫ﮔﺮدد از ﻫﻴﺒﺖ ﺗﻮ ﺷﻴﺮ ﺳﭙﻬﺮ اﻧﺪر ﺗﺐ‬

‫ﺣﺒﮥ ﻣﻬﺮ ﺗﻮ ﮔﺮ اﺑﺮ ﺑﮕﻴﺮد ﭘﺲ از آن‬

‫از زﻣﲔ ﺑﺮ ﻧﺰﻧﺪ ﺟﺰ اﺛﺮ ﺣُﺐ ﺗﻮ ﺣﺐ‬

‫از ﺑﺮ ﻋﺮش ﻛﻨﺪ ﺧﻄﺒﮥ ان ﺟﺎه و ﻣﺤﻞ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ از ﺑﺮ ﻛﻨﺪ از وﺻﻒ و ﺛﻨﺎي ﺗﻮ ﺧﻄﺐ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﺧﻢ ﻛﺮد ﺑﺮ ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻮ ﻗﺪ ﭼﻮ ﻫﻼل‬

‫ﻳﺎﺑﺪ از ﺳﻌﻲ ﺗﻮ ﭼﻮن ﺑﺪر ز ﮔﺮدون ﻣﺮﻛﺐ‬

‫اي ﻓﻠﻚ ﻗﺪر ﻳﻘﲔ دان ﻛﻪ ﺑﺮ ﻣﺪﺣﺖ ﺗﻮ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ در ﺷﺎﻋﺮي ﻣﻦ ﻧﻪ رﻳﺎ و ﻧﻪ رﻳﺐ‬

‫داﻳﺮه‬

‫ﭼﻨﱪ‬

‫ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ‬

‫وﻗﺖ‬

‫در‬

‫از‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﻴﻢ‬

‫ﻧﻪ ﻋﺠﺐ ﻛﺰ ﻓﻠﻚ و ﺑﺤﺮ ﺳﺨﺎي ﺗﻮ ﮔﺬﺷﺖ‬

‫زﻧﻲ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﻘﻂ‬

‫داﻳﺮه‬

‫ﻏﻀﺐ‬

‫ﻣﺴﻤﺎر‬

‫اﻳﻦ ﻋﺠﺐﺗﺮ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻫﻴﭻ ﻧﮕﺮدي ﻣﻌﺠﺐ‬

‫ﺷﻌﺮ ﮔﻮﻳﻴﻢ و ﻋﻄﺎ ده ﺷﺪه در ﻫﺮ ﻣﺠﻠﺲ‬

‫ﻣﺪح ﺧﻮاﻧﻴﻢ و ادب ﺧﻮان ﺷﺪه در ﻫﺮ ﻣﻜﺘﺐ‬

‫ﻛﻌﺒﺘﲔ از رخ و از ﭘﻴﻞ ﺑﺪاﻧﻢ ﺑﺼﻔﺖ‬

‫ز‬

‫ﻧﺪب‬

‫اﻟﻔﻀﺔ ﻛﺎﻟﺮﻳﺢ‬

‫ذﻫﺐ‬

‫ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ‬

‫ﺳﻠﺐ‬

‫از‬

‫وﺗﺪ‬

‫و‬

‫داﻳﺮه‬

‫داﻧﻢ‬

‫داﻳﺮه‬

‫ز‬

‫وﺗﺪ‬

‫ﺳﺒﺐ از ﻓﺎﺻﻠﻪ و ﻓﺎﺻﻠﻪ داﻧﻢ ز ﺳﺒﺐ‬
‫ﻧﺮدﺑﺎزي‬

‫ﻟﻴﻚ در ﻣﺪح ﭼﻨﲔ ﺧﺎك ﺳﺮﺷﺘﺎن از ﺣﺮص‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﻓﺎﺟﺮان را ﻗﺼﺒﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ و ﺗﻮزي در ﺑﺮ‬

‫ﺷﺎﻋﺮان‬

‫زاﻧﻜﻪ آﻧﺮاﺳﺖ درﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻗﺒﻮﱄ ﻛﻪ ز ﺟﻬﻞ‬
‫ﺷﻴﺮ‬

‫دﺧﱰي‬

‫ﻃﺒﻌﻢ‬

‫دارم‬

‫ﻧﻜﻨﺪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫وﱄ‬

‫دوﺷﻴﺰه‬

‫ﻧﺎ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻗﺒﻞ‬

‫از‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺣﻠﺒﻪ را ﺑﺎز ﻧﺪاﻧﺪ ﮔﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ز ﺣﻠﺐ‬
‫دراﻋﻪ‬

‫ﺑﺮ در ﺧﺎﻧﻪ و ﺑﺮ ﺧﻮان ﭼﻮ ﺳﮓ و ﮔﺮﺑﻪ ﺷﻐﺐ‬

‫دﮔﺮ ﮔﺮﺳﻨﮕﺎن‬
‫ﻣﺪﺣﺖ‬

‫و‬

‫ﺷﻔﻄﺮﻧﺞ‬

‫ﺑﺪاﻧﻢ‬

‫زا‬

‫ﻛﺰ ﺧﺮدﻣﻨﺪي اُم دارد و از ﺧﺎﻃﺮ اَب‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻚ ﻣﺮد ﻛﻪ او ﻣﺮد ﺑﻮد ﺑﺎ ﻛﺎﻳﲔ‬

‫ﻛﻪ ﻛﻨﺪ ﺻﺤﺒﺖ اﻳﻦ دﺧﱰ دوﺷﻴﺰه ﻃﻠﺐ‬
‫ﻣﺼﻄﻔﺎ ﺳﻴﺮت و ﺣﻴﺪر دل و ﻧﻌﻤﺎن ﻣﺬﻫﺐ‬

‫دﺧﱰ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺗﻮ ﺷﻪ دادم زﻳﺮا ﻛﻪ ﺗﻮﻳﻲ‬

‫ﺟﺰ ﻫﺒﺎ ﻫﺒﻪ ﻧﺒﻴﻨﻢ ﭼﻮ روم ﺳﻮي ﻣﻬﺐ‬

‫ﺟﺰ ﮔﻬﺮ ﺻﻠﻪ ﻧﻴﺎﺑﻢ ﭼﻮ روم ﺳﻮي ﺑﺤﺎر‬

‫روز را ﭼﻮن ﺷﻪ ﺳﻴﺎره ﮔﺮﻳﺒﺎن ﺑﮕﺸﺎد‬

‫ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺮ داﻣﻦ ﺧﻮد دﺧﱰ ﻣﻦ داﻣﻦ ﺷﺐ‬

‫اﻳﻨﻚ از ﭘﻴﺶ ﺗﻮ اي ﻣﻬﱰ و اﺳﺘﺎد ﺳﺨﻦ‬

‫ﻛَﺘَﺐ‬

‫ﻧﮕﺸﺎﻳﻢ ز ﻏﻼﻣﻴﺖ ﻣﻴﺎن را ﭼﻮ ﻗﺼﺐ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺒﻨﺪي ﻗﺼﺒﻲ ﺑﺮ ﺳﺮم از روي ﻣﻬﻲ‬

‫ﻗﺼﮥ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻮد ﻣﺮد ﻫﲊ را ﻣﺤﻞ از ﻓﻀﻞ و ﺣَﺴَﺐ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻮد ﺷﺎه ﻓﻠﻚ را ذﻧﺐ و رأس ﻛﻤﺮ‬

‫ﻛﻤﺮ ﻓﻀﻞ و ﻣﺤﻞ ﺗﻮ ﺷﺪه رأس و ذﻧﺐ‬

‫ﺑﺎد ﺑﻲﻧﺤﺲ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﮔﺮدون ﺷﺮف‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎد ﺑﺮ ﭘﺎي ﻋﻨﺎ ﺧﻮاه ﺗﻮ از داﻣﻦ ﺑﻨﺪ‬
‫ﺑﺎد‬

‫ﻓﺮﺧﻨﺪت‬

‫ﻧﻮروز‬

‫و‬

‫رﺟﺐ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺑﺮ ﮔﺮدن‬

‫اﻋﺪات‬

‫ﮔﺮﻳﺒﺎن‬

‫ز ﻛﻨﺐ‬

‫ﺑﺎد ﭼﻮﻧﲔ دو ﻫﺰارت ﻣﻪ ﻧﻮروز و رﺟﺐ‬

‫ﻋﺰ‬

‫ﻳﺎرب ﭼﻪ ﺑﻮد آن ﺗﻴﺮﮔﻲ و آن راه دور و ﻧﻴﻤﺸﺐ‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﺑﺨﻮاﻧﺪم‬

‫ﺻﺪقاﻟﻠﱣﻪُ‬

‫٭٭٭‬

‫ﮔﺮدون ﭼﻮ روي ﻋﺎﺷﻘﺎن در ﻟﺆﻟﺆ ﻣﻜﻨﻮن ﻧﻬﺎن‬

‫وز ﺟﺎن ﻣﻦ ﻳﻜﺒﺎرﮔﻲ ﺑﺮده ﻏﻢ ﺟﺎﻧﺎن ﻃﺮب‬
‫ﮔﻴﺘﻲ ﭼﻮ روي دﻟﱪان ﭘﻮﺷﻴﺪه از ﻋﻨﱪ ﺳﻠﺐ‬
‫آﺳﻮده ﻃﺒﻊ روزﮔﺎر از ﺷﻮرش و ﺟﻨﮓ ﺣﻠﺐ‬

‫روي ﺳﻤﺎ ﮔﻮﻫﺮ ﻧﮕﺎر آﻓﺎق را ﭼﻬﺮه ﭼﻮ ﻗﺎر‬

‫‪۳۹‬‬

‫اﺟﺮام‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﭼﻨﱪي‬

‫ﻟﻌﺒﺘﺎن‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﭘﻴﺪا ﺳﻬﻴﻞ و ﻣﺸﱰي ﺧﻮرﺷﻴﺪ روﺷﻦ ﻣﺤﺘﺠﺐ‬

‫ﺑﺮﺑﺮي‬

‫اﻳﻦ راﺟﻊ و آن ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ اﻳﻦ ﺛﺎﺑﺖ و آن ﻣﻨﻘﻠﺐ‬

‫اﻳﻦ اﺧﱰان در وي ﻣﻘﻴﻢ از ﻟﻤﻊ ﭼﻮن در ﻳﺘﻴﻢ‬

‫ﻣﺤﻜﻢ ﻋﻨﺎن در ﭼﻨﮓ ﻣﻦ ﺳﻮي ﻧﮕﺎر آﻫﻨﮓ ﻣﻦ‬

‫ﺑﺴﺮﭙده ره ﺷﱪﻧﮓ ﻣﻦ ﮔﺎﻫﻲ ﺳﺮﻳﻊ و ﮔﻪ ﺧﺒﺐ‬

‫ﺑﺎد ﺑﻬﺎري ﺧﻮﻳﺶ او ﻧﺎورد و ﺟﻮﻻن ﻛﻴﺶ او‬

‫ﺻﺤﺮا و درﻳﺎ ﭘﻴﺶ او ﭼﻮن ﻣﻬﺮه ﭘﻴﺶ ﺑﻮاﻟﻌﺠﺐ‬

‫وز ﻫﻨﮓ او آﮔﻪ زﻣﲔ وز ﻃﺒﻊ او ﺧﺎﱄ ﻏﻀﺐ‬

‫از ﻧﻌﻞ او ﭘﺮ ﻣﻪ زﻣﲔ وز ﮔﺎم او ﻛﻮﺗﻪ زﻣﲔ‬

‫آﻫﻮ ﺳﺮﻳﻦ ﺿﺮﻏﺎم ﺑﺮ ﻛﻴﻮان ﻣﻨﺶ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻓﺮ‬

‫ﺧﺎرا دل و ﺳﻨﺪان ﺟﮕﺮ روﻳﲔ ﺳﻢ و آﻫﻦ ﻋﺼﺐ‬

‫در راه ﭼﻮن ﺷﱪﻧﮓ ﺟﻢ ﺑﺎ ﺷﻴﺮ ﺑﻮده در اﺟﻢ‬

‫آﻣﺨﺘﻪ ﺟﻮﻻن در ﻋﺠﻢ ﺧﻮرده رﺑﻴﻊ اﻧﺪر ﻋﺮب‬

‫درﻣﻨﺰل »ﺳﻠﻤﺎ« و »ﻣﻲ« ﮔﺸﺘﻢ ﻫﻤﻲ ﻧﺎﺧﻮرده ﻣﻲ‬

‫ﺗﻦ ﻫﻤﭽﻮ اﻧﺪر آب ﻧﻲ دل ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺮ آﺗﺶ ﻗﺼﺐ‬

‫آﻣﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ ﻫﺮ زﻣﺎن آواز ﺧﻀﺮ از ﻫﺮ ﻣﻜﺎن‬

‫ﻛﺎﻳﺰد ﺗﻌﺎﱄ را ﺑﺨﻮان در ﻗﻌﺮ ﻗﺎع ﻣﺮﺗﻬﺐ‬

‫ﺧﺴﺘﻪ دل ﻣﻦ در ﺣﺰن ﮔﻔﺘﻲ ﻣﺮاﻻﺗﻌﺠﻠﻦ‬

‫ﭼﻮن ﮔﻔﺘﻤﻲ ﺑﺎ دﻳﺪه ﻣﻦ »اﻧﺎ ﺻﺒﺒﻨﺎ اﻟﻤﺎء ﺻﺐ«‬

‫ﭘﻨﺪاﺷﺘﻢ‬

‫از ﺻﱪ ﺗﺨﻤﻲ ﻛﺎﺷﺘﻢ آﻣﺪ ﺑﱪ ﺑﻌﺪاﻟﺘﻌﺐ‬

‫راﻫﻲ‬

‫ﭼﻨﺎن‬

‫ﺑﮕﺬاﺷﺘﻢ‬

‫ارم‬

‫ﺑﺎغ‬

‫آواز اﺳﺐ ﻣﻦ ﺷﻨﻴﺪ آن ﻣﺎه ﭘﻴﺶ ﻣﻦ دوﻳﺪ‬

‫وﺻﻞ آﻣﺪ و ﻫﺠﺮان ﭘﺮﻳﺪ آﻣﺪ ﻧﺸﺎط و ﺷﺪ ﻛﺮب‬

‫از ﺧﻴﻤﮥ ﺟﺎﻧﺎن ﻣﻦ آﻣﺪ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﻦ ﺷﻐﺐ‬

‫روز آﻣﺪه درﻣﺎن ﻣﻦ آﺳﻮده از ﻏﻢ ﺟﺎن ﻣﻦ‬

‫از ﻋﺸﻖ او ﻣﻦ ﮔﺸﺘﻪ ﻣﺴﺖ او ﻣﺴﺖ ﺑﺬر آب ﻋﻨﺐ‬

‫ﺑﺎ ويﻧﺸﺴﺘﻢ ﻣﻲ ﺑﻪدﺳﺖ او ﺑﺖ ﺑﺪو ﻣﻦ ﺑﺖﭘﺮﺳﺖ‬

‫ﻫﻢ ﺧﻮف دﻳﺪم ﻫﻢ رﺟﺎ ﻫﻢ ﺧﺎر دﻳﺪم ﻫﻢ رﻃﺐ‬

‫ﻫﻢ ﻧﺎز دﻳﺪم ﻫﻢ ﺑﻼ ﻫﻢ درد دﻳﺪم ﻫﻢ دوا‬

‫ﮔﻪ ﻧﺮد ﺑﺎزﻳﺪم ﻫﻤﻲ ﻳﻚ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻮد و ﻳﻚ ﻧﺪب‬

‫ﮔﻪ دﺳﺖ ﻳﺎزﻳﺪم ﻫﻤﻲ زﻟﻔﺶ ﺗﺮازﻳﺪم ﻫﻤﻲ‬

‫ﺑﺮ ﺧﻮان ﻣﺪﻳﺢ او ﻛﺠﺎ اﻟﻤﺪح ﻓﻴﻪ ﻗﺪ وﺟﺐ‬

‫ﺑﺮ ﻣﻦ ﻫﻤﻲ ﻛﺮد او ﺛﻨﺎ ﺧﻨﺪان ﻫﻤﻲ ﮔﻔﺖ او ﻣﺮا‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه از زﺑﺎن او‬

‫ﺟﺎن ﻣﻠﻜﺎن زﻧﺪه ﺑﻪ ﺑﻪ دوﻟﺖ ﻛﺪۀ ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﻣﺮدي و ﺟﻮاﻧﻤﺮدي آﺋﲔ و ره ﻣﺎﺳﺖ‬
‫ده‬

‫روزي‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺳﻴﺎره‬

‫ﻛﺴﺐ‬

‫درﻳﻮزهﮔﺮ‬

‫ﺿﻴﺎرا‬

‫از‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮه ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻪ آﻣﺪ ﺳﻮي ﺷﺮﺳﺖ‬

‫ﺑﺮگ‬
‫آﻧﺠﺎ‬

‫ﻛَﻪِ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻛُﻪِ‬

‫از‬

‫ﻛﻮﺷﺶ‬

‫ﺑﻴﺠﺎده‬

‫ﺷﻄﺮﻧﺞ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﱰﺳﺪ‬

‫در‬

‫وآﻧﺠﺎي ﻛﻪ ﺑﺨﺸﺎﻳﺶ ﻣﺎ دم زد اﮔﺮ ﺗﻮ‬

‫ﺣﻘﺎ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺑﺮ زﻧﺪﮔﻲ و دوﻟﺖ و دﻳﻨﺴﺖ‬
‫ﻫﺮ‬

‫ﻋﺎرﺿﻪ‬

‫ز‬

‫ﻛﺂﻳﺪ‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫دﻫﺮ‬

‫ﺗﺎﺑﺮۀ‬

‫ﭘﺮ‬
‫ﺷﺮﻫﺎ‬

‫ﺑﺮاﻓﻜﻨﺪن‬

‫ﺑﺮگ‬

‫ﻛﺎﻫﻜﺸﺎن‬

‫ﺷﺮه‬
‫ﻛَﻪِ‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬
‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫در ﻧﻄﻊ ﺟﻬﺎن ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎدهﺳﺖ ﺷﻪ ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺗﻮاﺿﻊ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺳﺎﻳﮥ‬

‫ﻛﻠﻪ‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﻋﻤﺮ ﮔﻨﻪ‬

‫آﻧﮕﻪ‬

‫ﺑﻴﻨﻲ‬

‫ﮔﻨﻪ‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﻫﺮ ﻋﺰم ﻛﻪ در رﻏﻢ ﺳﻔﻴﻬﺎن ﺗﺒﻪ ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﻣﺎ‬

‫در ﺑﻨﺪﮔﻲ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ آن ﻋﺎﻣﻪ ﻣﻪ ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﻣﺎ ﺧﺎزن ﻧﻴﻚ و ﺑﺪ ﺣﻘﻴﻢ ز ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫آﻧﺠﺎ ﻛﻪ »ﺑﮕﻴﺮ« ﻣﺎ و آﻧﺠﺎ ﻛﻪ »ﻧﻪ« ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﭼﺸﻢ ﻣﻠﻜﺎن زﻳﺮ ﺳﭙﻴﺪﻳﺴﺖ ز ﺑﺲ اﺷﻚ‬

‫از ﺑﻴﻢ ﻳﻜﻲ ﺑﻨﺪه ﻛﻪ زﻳﺮ ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺳﺖ‬

‫اﻟﻤﻨﺔ‬

‫ﻟﻠﱣﻪ‬

‫آﻧﻜﺲ ﻛﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﻠﻮﻛﺎن‬

‫ﺑﺮ‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫و‬

‫ﻣﻠﺖ‬

‫ﻏﻼﻣﻴﺶ‬

‫ﻧﻴﺮزﻧﺪ‬

‫اﻗﻠﻴﻢ‬
‫در‬

‫از ﺑﻬﺮ زر و ﺳﻴﻢ ﻧﻪ ﺑﻞ ﻛﺰ ﭘﻲ ﺗﺸﺮﻳﻒ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﻣﻪ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫دﻳﺪه‬

‫و‬

‫ﺑﺎرﮔﻪ‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫ﻛﻤﱰ‬

‫ﺣﺸﻢ‬

‫ﻛﻠﻪ‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﭘﺮ ﻣﺎه ﻧﻮ از ﺑﻮس ﺷﻬﺎن ﭘﺎﻳﮕﻪ ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺑﻬﺮ ﺷﺮف ﺧﻮد ﭼﻮ ﻣﻪ ﭼﺎرده ﻫﺮ روز‬
‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﻋﻴﻮق ﮔﻪ‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺳﻠﻄﺎن‬

‫وﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﺑﻨﺪۀ‬

‫زرﻳﻦ‬

‫آن ﻣﻪ ﻛﻪ ﺑﻪ از ﭼﺸﻤﮥ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻣﻪ ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻪ را ﺑﻨﺪه ﺳﻮي ﻋﺰّت و ﻣﺎ را‬

‫زﻟﻒ ﭘﺲ ﮔﻮش ﺑﺖ ﻣﺎ ﺑﻨﺪه ره ﻣﺎﺳﺖ‬
‫‪۴۰‬‬

‫از‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫دوﻳﻲ‬

‫راﻧﺪﻧﺪ‬

‫ﭼﻪ ﻛﻪ‬

‫ﺷﻪ‬

‫ﺑﺴﻲ‬

‫ﺑﻬﺮاﻣﺸﻪ‬

‫ار‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬
‫ﭼﻨﻮ‬

‫ﺧﺎﻃﺮش‬

‫را‬

‫زاﻧﻜﻪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫او‬

‫ﻛﺠﺎ‬
‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻟﻔﻆ‬

‫ز‬

‫اﻧﻮارش‬

‫ﺑﺼﻮرت‬
‫اﻻ‬

‫ﺗﺮا‬
‫ﭼﻮ‬

‫ﺛﻨﺎي‬

‫ﺗﻘﺼﻴﺮ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﻛﻨﻮن‬

‫ﺑﻘﺎ‬

‫ﺑﺪﻳﻦ‬
‫اﮔﺮ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﺧﺎﻃﺮش‬

‫زهاي‬

‫واﻋﻆ‬

‫ﻛﺴﻲ‬

‫وﻋﻈﺖ‬
‫ﻛﻮ‬

‫ﻣﺎ‬

‫دارد‬

‫ﺑﻬﺮاﻣﺸﻪ‬

‫از‬

‫دل‬

‫ﺑﻮد‬

‫را‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﺎﻣﺶ‬

‫ﺻﻠﺐ‬

‫اﻟﻔـ‬

‫اﮔﺮ‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﻣﺪدﻫﺎي‬
‫ز‬

‫ﻣﻘﻌﺪ‬

‫ﻇﺎﻫﺮﺳﺖ‬

‫دﻟﻢ‬

‫ﺑﺴﺘﮥ‬

‫در‬

‫ﺻﺪق‬
‫اﺗﺼﺎل‬

‫ﻧﻜﻮﺗﺮ‬

‫ز‬

‫را‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻣﻘﻴﻢ‬

‫ﺑﻲ‬

‫ﻏﺎﻳﺖ‬

‫ﺻﺪق‬

‫ﻫﺮﭼﻴﺰ‬

‫ﺗﻮ‬

‫و‬

‫ﺳﻨﺎﺳﺖ‬

‫روحاﻟﻘﺪس‬
‫ﺧﻂ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺑﻠﻲ‬

‫ﻋﺰّ‬

‫ﻣﺮﺗﺒﺖ‬

‫ﻫﻤﭽﻮن‬

‫ﺗﻬﻨﻴﺖ‬

‫و‬

‫وﻓﺎﺳﺖ‬

‫ﺗﻜﻠﻒ‬

‫ﻧﺼﻴﺐ‬

‫و‬

‫ز‬

‫ﻳﻜﺴﺮ‬

‫ﻋﻄﺎﺳﺖ‬

‫ﺷﺮف‬

‫ﺳﻠﻄﺎن‬
‫ﻣﺮﺣﺒﺎ‬

‫و‬
‫را‬

‫ﺳﻨﺖ‬

‫رواﺳﺖ‬
‫ﺛﻨﺎﺳﺖ‬
‫ﻫﻮاﺳﺖ‬
‫ﺑﻘﺎﺳﺖ‬

‫ﺛﻨﺎﺳﺖ‬
‫ﻣﺮﺣﺒﺎﺳﺖ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺧﻮاﻧﺪ‬

‫ﺳﺰاﺳﺖ‬

‫ﭼﻬﺎر‬

‫اﺳﻄﻘﺴﺎت‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺳﻪ‬

‫روح‬

‫و‬

‫ﻛﻪ‬

‫وﻋﻆ‬

‫ﺗﻮ ﻛﻮران‬

‫ﺳﻪ روﺣﺴﺖ آن ﻧﻄﻖ و ﺣﺲ و ﻧﻤﺎﺳﺖ‬

‫ﻛﻠﻴﻢ‬

‫آل‬

‫وي‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻛﻠّﻲ‬

‫ﮔﻮاﺳﺖ‬

‫ﻛﻪ ﺑﺮ وي ﭼﻨﻮ ﺧﻮاﺟﻪ اي ﭘﺎدﺷﺎﺳﺖ‬

‫ﺣﺮف‬

‫در‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺧﻄﻴﺮ‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫ﻣﺒﺘﺪع‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﻬﺎﻳﺖ‬

‫ﺧﻄﺎﺳﺖ‬

‫ﻣﺪح‬

‫ﻟﻄﺎﻓﺖ‬

‫رواﺳﺖ‬

‫و‬

‫ﻣﻬﺮ‬

‫رﺳﻢ‬

‫ﺿﻴﺎﺳﺖ‬
‫ﻣﻨﺘﻬﺎﺳﺖ‬

‫اﻓﻌﺎل‬
‫ﺑﻨﺪ‬

‫و‬

‫ﺧﻮاﻧﻢ‬

‫ﺳﻌﺎدات‬
‫و‬

‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫ﺑﻘﺎي‬

‫ﺷﻌﺎع‬

‫رﻓﻊ‬

‫اﻗﻮال‬

‫ﻣﺪد‬

‫اﻧﺠﻤﻦ‬

‫ﻗﻤﺮ‬

‫ﭘﺮ‬

‫اﻋﺪاد‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻫﺮات‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺮج‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻧﻌﻴﻢ‬

‫ز‬
‫ﺑﻪ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺑﺲ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫او‬

‫ﻓﻀﻞ‬

‫را‬

‫ﻛﻴﻤﻴﺎﺳﺖ‬

‫در ﺟﻮاب ﻗﺼﯿﺪۀ ﻋﻠﯽﺑﻦ ﻫﯿﺼﻢ‬

‫ﺿﻴﺎ‬
‫وي‬

‫ﻛﺠﺎ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﺎك‬

‫رأي‬

‫ﻣﺎه‬

‫وﺟﻮد‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﻣﺤﺾ‬

‫ﺧﻄﺎﺳﺖ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ز‬

‫ﻣﺎﻳﮥ‬

‫ﺧﻮاﻧﺪ‬

‫ﺳﺰاﺳﺖ‬

‫ﻛﺠﺎﺳﺖ‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﺣﻖ‬

‫اﻟﻬﺎم‬
‫ﻣﻦ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻛﻠﻲ‬

‫ﭼﺮاﺳﺖ‬

‫ﻋﺰﻳﺰي‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺑﻬﺎﺳﺖ‬

‫ﺟﺎي‬

‫ﺧﻄﻪ‬

‫اﺣﻮال‬

‫ﻧﻮر‬

‫و‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺳﻬﺎﺳﺖ‬

‫را‬

‫ﻛﺎﻧﺪر‬

‫را‬

‫ﻋﺰﻳﺰان‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻧﺪاﻧﺪ ﻛﻪ‬

‫ﺟﻤﺎل‬

‫او‬

‫از‬

‫ﻛﺴﻲ‬

‫ﻇﻼم‬

‫و‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫اﺧﻼق‬

‫ﭼﻨﻮ‬

‫ﺷﺎﻋﺮي‬

‫را‬

‫ﭘﺎك‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻋﻠﻲﺑﻦ‬

‫ﺣﺮﻓﺴﺖ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﮔﻮﻳﻢ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻫﻴﺼﻢ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻮد‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻣﺪح‬
‫ﺟﺰ‬

‫وي‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﺟﺎي‬

‫ﻫﻤﲔ‬

‫ﻛﺜﺎﻓﺖ‬

‫ﺑﺎدت‬

‫دل‬

‫ﺟﻤﺎﻟﺶ‬

‫دﻳﺪ‬

‫وﻗﺖ‬

‫اﻣﺮوز‬

‫اﻳﺰد‬

‫ﺟﺎن‬

‫آﻧﻜﻮ‬

‫ﻣﺰاج‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺷﻬﺮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫و‬

‫دارد‬

‫ﻗﻮت‬

‫ﺑﺰرﮔﻲ‬

‫اﮔﺮﭼﻨﺪ‬

‫وﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﻓﻀﻠﺶ‬

‫ﺑﺪﻳﺪم‬

‫ز‬

‫آن دور ﭼﻮ ﺑﮕﺬﺷﺖ ﮔﻪ ﻣﺎﺳﺖ ﮔﻪ ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺳﺰاﺳﺖ‬

‫ﺟﺎﻧﺴﺖ‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫ﻳﺎ‬

‫ﺑﺰرﮔﻲ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫او‬

‫ازﻫﺎر‬

‫ﻣﻘﺪر‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺑﺰرﮔﺎن‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺧﺮد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻋﺠﺐ‬

‫ﺳﻠﻒ‬

‫را‬

‫ﺷﺨﺼﺶ‬
‫در‬

‫ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ‬

‫اﯾﻦ ﻗﺼﯿﺪه را اﻣﺎم ﻋﻠﯽﺑﻦ ﻫﯿﺼﻢ در ﻣﺪح ﺳﻨﺎﯾﯽ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‬
‫از‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﺳﻪ‬

‫ﻛﺎﻣﺮواﻳﻲ‬

‫ﺳﻨﺎي‬

‫اﮔﺮ‬

‫ز‬

‫آﻳﻨﻪ‬

‫در‬

‫دﺳﺖ‬

‫زﻳﺮاﻛﻪ در آﻳﻴﻨﻪ ﻫﻢ از ﻣﺎ ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﻫﻤﺎن‬

‫ﻧﮕﺮود‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫‪۴۱‬‬

‫وﻋﻆ‬

‫ﺳﺎﻟﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻻم‬

‫را‬

‫ﻋﺼﺎﺳﺖ‬

‫ﭘﺸﺘﺶ‬

‫دوﺗﺎﺳﺖ‬

‫او‬

‫اژدﻫﺎﺳﺖ‬

‫در‬

‫اﻗﻠﻴﻢ‬

‫ﺧﺼﺎل‬

‫و‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺗﻮ‬
‫ز‬

‫ﺟﻤﺎل‬

‫در‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫اﻣﺎﻣﺎن‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺻﻴﺖ‬

‫از‬

‫ادراك‬
‫ﺗﻮ‬

‫و‬

‫ﻓﻮق‬

‫ﺻﻮت‬

‫و‬

‫دﻳﻮان‬

‫ﺟﺴﻢ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫ﭼﮕﻮﻳﻢ‬

‫آن‬

‫ﻛﻪ‬

‫داﻧﻲ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻣﻘﻌﺪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺟﺎن‬

‫و‬

‫ﺧﻂ‬

‫و‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫آن‬

‫ﻧﻔﺴﻬﺎي‬
‫ز‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﺟﺰو‬

‫در‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺻﺪق‬

‫ﺗﻨﻢ‬

‫ﺟﻬﺖ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫درﺳﺘﺴﺖ‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺮ‬

‫اﺣﻴﺎي‬

‫ﻣﺬﻫﺒﻢ‬

‫ﺧﻮاﻧﺪي‬

‫ﻣﺎه‬

‫و‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﺼﺤﻴﻒ‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﻓﻮق‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫او‬

‫ﺧﺮد‬

‫درﮔﻪ‬

‫ﻣﻌﺪن‬

‫روﺣﺎﻧﻴﺎن‬

‫ﺷﮕﻔﺖ‬

‫دﻳﺪ‬

‫از‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫را‬

‫ﭼﺸﻢ‬
‫را‬

‫ﺷﺮﺑﻬﺎ‬

‫ﺗﻮ ﮔﺮ‬

‫ﻗﻀﺎي‬
‫ﻣﺮا‬

‫ﺛﻨﺎي‬
‫اﻳﻦ‬

‫ز‬

‫ﭼﻮ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﺗﻔﻀﻞ‬

‫ﺳﻴﺎرهدان‬

‫ﮔﺮم‬

‫ﻧﺪادي‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺟﺎن‬

‫اﮔﺮﭼﻨﺪ‬

‫و‬

‫ﺛﻮاب‬

‫ﺛﻨﺎ‬
‫ﺗﻮ‬

‫داﻧﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫او‬

‫ﺗﻮ‬

‫او‬

‫ﻣﻦ‬

‫ار‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﺗﺮﺳﻢ‬

‫ﭼﻪ‬

‫آﻳﻢ‬

‫ﺗﺸﻮﻳﺮ‬

‫ﻣﻬﱰي‬

‫ﻣﺤﺎﻟﺴﺖ‬

‫ﻣﺮد‬

‫زﻳﺮﻛﺎن‬

‫ﻫﺸﻴﺎر‬
‫را‬

‫ز‬

‫آن‬

‫ﻣﺼﺤﻒ‬

‫اﺻﻔﻴﺎﺳﺖ‬

‫ﻣﻬﺮ‬

‫ﻣﻪ‬

‫ﺣﻀﺮت‬

‫را‬

‫»ﻣﻦ‬

‫اﻻﻫﻲ‬

‫ﺻﺪق‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺧﻮاﻧﻲ‬

‫ﺿﻴﺎﺳﺖ‬

‫ﺗﺸﺎ«ﺳﺖ‬
‫رﺿﺎﺳﺖ‬
‫ﺳﺰاﺳﺖ‬
‫رواﺳﺖ‬

‫ﺧﻮد‬

‫آن‬

‫از‬

‫ﻧﺎﺷﺘﺎﺳﺖ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻫﻴﺼﻢﺳﺖ‬

‫ﻣﺮا‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﻤﺪود‬

‫اﻓﻀﺎل‬

‫ز‬

‫و‬

‫ﻋﻠﻲ‬

‫ﺗﺄﻳﻴﺪ‬
‫ﻓﻀﻞﺑﻦ‬

‫و‬

‫ﻣﺮﺗﻀﺎﺳﺖ‬

‫و‬

‫ﻗﻀﺎﺳﺖ‬

‫رﺳﻢ‬

‫وي‬

‫رواﺳﺖ‬

‫ﻳﺤﻴﺎ‬

‫از‬

‫ﻣﻘﺼﻮد‬

‫ﻋﻄﺎﺳﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﺸﺮﻳﻒ‬

‫ز‬

‫اﺑﺮﺳﺖ‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﺧﻄﺎﺳﺖ‬

‫ﺟﺰﻳﻞ‬

‫و‬

‫ﭼﻨﲔ‬
‫ز‬

‫ﺑﺮو‬

‫ﺟﻤﻴﻞ‬

‫ﺣﻀﺮت‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫ﺻﺪر‬

‫ارﻧﻲ‬
‫از‬

‫ﺟﺎن‬

‫و‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻋﻬﺪ‬

‫در‬

‫و‬

‫ﻃﺒﻌﺸﺎن‬

‫ﻋﻘﻞ ﻛﻠﻲ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ز‬

‫ﺳﻴﺎرهوار‬

‫ﻫﻤﻲدان‬

‫اﻳﻨﺠﺎ‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﭼﻨﺎﻧﻴﺪ ﻛﺂن‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﮔﺮش‬

‫ﻣﻘﻌﺪ‬

‫ﺧﻴﺎﻻت‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺑﻮاﻟﻮﻓﺎﺳﺖ‬

‫از‬

‫در‬

‫ﻛﻼﻣﺖ‬

‫ﺻﺪاﺳﺖ‬

‫ﻣﺮا اﻳﻦ ﺷﺮف از ﻛﺠﺎ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺎﺳﺖ‬

‫از‬

‫دارم‬

‫ﻣﻨﺸﺄ‬

‫ﻋﻠﻲ‬

‫ﭼﻮ‬

‫دﻋﺎ‬

‫در‬

‫داﻧﻢ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﮔﻔﺖ‬

‫ﻛﻪ‬

‫اﻳﻤﺎن‬

‫زﻳﻨﺖ‬

‫ﻓﺮاﻣﻮش‬

‫درﻳﺎ‬

‫ازﻳﺮا‬

‫ﺑﻴﺶ‬

‫ﺑﺮﻳﻦ‬

‫ﮔﻔﺘﮥ‬

‫ﻣﻦ‬

‫دو‬

‫دﺳﺖﺳﺖ‬

‫اﻟﻠﱣﻪ‬

‫ز‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻛﻪ‬

‫و‬

‫ز‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺗﻘﺪﻳﺮ‬

‫درت‬
‫ﻗﺎدر‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﺮدن‬
‫او‬

‫ﻓﺮﺷﺘﻪ‬

‫ﻣﻘﺘﺪاﺳﺖ‬
‫ﮔﻮاﺳﺖ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻧﻪ‬

‫را‬

‫ﻫﺮدو‬

‫ﻗﺒﺎي‬

‫ﺗﻘﺼﻴﺮ‬

‫راﺳﺖ‬

‫ﺑﻘﺎﺳﺖ‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﺑﻪ »ﻣﺎﻟﻢ ﻳﺸﺎ« »ﻟﻢ ﻳﻜﻦ« ﻋﺬر ﺧﻮاﺳﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺤﻞ‬

‫ﺗﻮ‬

‫زﻣﲔ‬

‫در ﻣﺬﻣﺖ اﻫﻞ روزﮔﺎر‬
‫و‬

‫رﺗﺒﺖ‬

‫و‬

‫ﻛﱪﻳﺎﺳﺖ‬

‫ﻧﻪ آن زﻳﻦ ﻧﻪ اﻳﻦ زان زﻣﺎﻧﻲ ﺟﺪاﺳﺖ‬

‫ﺗﻮ ﺷﺮﻋﻲ و او دﻳﻦ و در راه ﺣﻖ‬
‫او‬

‫ﻣﻬﺮيّ‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎﺳﺖ‬

‫ﺑﺮ از آﺗﺶ و آب و ﺧﺎك و ﻫﻮاﺳﺖ‬

‫ﻛﻪ ﭼﻮن ﻣﻦ ﺧﺴﻲ را ز ﭼﻮن ﺗﻮ ﻛﺴﻲ‬
‫ﺑﺎران‬

‫و‬

‫ﺳﻴﺮت‬

‫و‬

‫از‬

‫ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﻪ در ﻓﻀﻞ و در ﻟﻔﻆ و در رزم و ﺑﺰم‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺗﺼﺤﻴﻒ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫اﮔﺮ ﺷﻌﺮ و ﺧﻂ ﺧﻮاﻧﺪ از وي ﺧﻄﺎﺳﺖ‬

‫ﻛﺴﻲ‬

‫ﭼﻨﺪ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﻲﻣﻨﺘﻬﺎﺳﺖ‬

‫ﭼﻪ ﺟﺎي ﺧﻂ و ﺷﻌﺮ ﭼﲔ و ﺧﺘﺎﺳﺖ‬

‫دﻟﻢ‬

‫ﺧﻮرد‬

‫ﺗﻮ‬

‫در‬

‫رﻳﺎﺳﺖ‬

‫ﻫﺮي ﻛﻴﺴﺖ ﻛﺎﻳﻦ ﻧﺎم ﺑﺮ‬

‫ﺗﺴﺖ‬
‫و‬

‫ﻓﻮق‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻫﺮيﺳﺖ‬

‫ﻣﺪح‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫و‬

‫ﻛﻤﺎل‬

‫ﻛﻨﻴﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻻﻳﺰال‬

‫ﻓﻮق‬

‫ﺻﻮرت‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﺮدهاي‬

‫و‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺑﻪ‬

‫را‬

‫از‬

‫ﮔﻔﺘﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﺮﺗﺮي‬

‫آﻧﻚ‬

‫را‬

‫ﺟﺎن‬

‫را‬

‫رﻳﺎﺳﺖ‬

‫ور‬

‫ﻛﻤﺴﺖ‬

‫وﻗﺖ‬

‫ﺷﺎه‬
‫‪۴۲‬‬

‫ﻛﺴﻲ‬

‫ﮔﺮﻣﺴﺖ‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺑﺪﻳﻦ‬

‫وﻗﺖ‬

‫دﻋﺎﺳﺖ‬

‫ﻣﺘﻬﻤﺴﺖ‬
‫ﻛﺮﻣﺴﺖ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﻛﻪ‬

‫وآن‬

‫وآن‬
‫از‬

‫ﭘﻨﻬﺎن‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ز‬

‫راﻫﺴﺖ‬

‫ز‬

‫ﺧﺎل‬

‫ﺷﺮف‬

‫ﺑﻴﻨﺎﺳﺖ‬

‫ﻋﻢ‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ‬

‫و‬

‫ﺟﺎه‬

‫آن‬

‫دﺳﺖ‬

‫رﺳﺘﻪ‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺷﻴﺮان‬

‫ﻫﺮ‬
‫از‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﭘﺎدﺷﺎ‬
‫اﻣﺮا‬

‫را‬

‫ز‬

‫ﺳﮓﭘﺮﺳﺘﺎن‬
‫ﻓﻘﻬﺎ‬

‫را‬

‫ﻋﻠﻤﺎ‬

‫ﻏﺎزﻳﺎن‬

‫را‬

‫ﻓﺎﺿﻼن‬
‫ادﺑﺎ‬

‫را‬

‫ﻣﺘﻜﻠﻢ‬

‫ﭼﺮخﭘﻴﻤﺎي‬
‫ﻣﺮد‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫دﻫﻘﺎن‬
‫ﺳﺎﻳﻞ‬
‫ﺑﺮﻧﺎ‬

‫ﺳﻌﻲ‬

‫ﺳﺎﻋﻲ‬

‫ﻗﺪ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ز‬

‫را‬

‫را‬

‫ﻣﻮي‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺑﺮ‬

‫در‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﮔﻨﺎه‬
‫ﺳﻮي‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﺷﻜﺎف‬

‫و‬

‫ﺳﻬﻢ‬

‫ﻗﻮت‬

‫ﻧﻔﺎق‬

‫راه‬

‫ﺧﻴﺎل‬

‫ﻻف‬

‫دو‬

‫ﺳﺎﻋﺖ‬
‫ﺣﺮﻣﺖ‬
‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻋﺎﻟِﻢ‬

‫از‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫و‬

‫ﺗﻒ‬

‫آن‬

‫ﻧﻤﺴﺖ‬

‫ﺑﻲاﻟﻤﺴﺖ‬

‫از‬

‫ورﻣﺴﺖ‬

‫و‬

‫درﻣﺴﺖ‬

‫ﺳﻴﻤﲔ‬

‫ﺻﻨﻤﺴﺖ‬

‫دوام‬
‫ﺑﺮو‬

‫ﻗﻠﻤﺴﺖ‬

‫ﻧﺎم‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫از‬

‫و‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺷﺎﻫﺪ‬
‫ﻫﻮاﻟﻠﱣﻪ‬
‫و‬

‫از‬

‫اﻧﺪه‬

‫رﻳﺎ‬

‫و‬

‫ﻫﻮش‬

‫ﺷﻤﻊ‬

‫دﻣﺴﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﻜﻤﺴﺖ‬

‫و‬

‫ﻃﺒﻞ‬

‫و‬

‫ﺳﻠﻤﺴﺖ‬

‫و‬

‫دام‬

‫ﺑﻪ‬

‫اﺳﺐ‬

‫و‬

‫ﺗﻌﺼﺐ‬

‫اﺣﺪ«‬

‫ﻧﺼﺐ‬

‫ﻏﻢ‬

‫دروغ‬

‫اﺛﺒﺎت‬

‫ﺑﻪ‬

‫و‬

‫ﻧﺎم‬

‫و‬

‫رﻳﺎ‬

‫ﺗﺎزه‬

‫ﺳﻴﻪ‬

‫ﻣﻌﺎش‬

‫از‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫دوزﺧﺶ‬

‫و‬
‫و‬

‫ﺳﻼح‬

‫دﻣﺴﺖ‬

‫ﻋﻠﻤﺴﺖ‬
‫ﺧﺪﻣﺴﺖ‬

‫ﻋﻴﺶ‬

‫ﺳﺘﻮر‬

‫ﻟﻦ‬

‫ﻣﺴﻄﺮ‬

‫اﻧﺪﻳﺸﮥ‬
‫و‬

‫از‬

‫و‬

‫ﺣﺪوث‬
‫و‬

‫او‬

‫ﺧﺮ‬

‫ﻣﺪﺣﺖ‬

‫»ﻻ«‬

‫و‬

‫و‬

‫و‬

‫ﻟﻤﺴﺖ‬

‫ﺟﺰم‬

‫ﻗﺪﻣﺴﺖ‬

‫و‬

‫ﺷﻜﻞ‬

‫رﻗﻤﺴﺖ‬

‫ﺧﺮﻣﻦ‬

‫ﺧُﺮﻣﺴﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻟﺮزان‬

‫ﺑﻬﺸﺘﺶ‬

‫ﺳﻘﻤﺴﺖ‬
‫ز‬

‫ذﻣﺴﺖ‬

‫»ﻧﻌﻤـ«ﺳﺖ‬

‫ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺮب و ﺑﺖ و زﻳﺮ و ﺑﻤﺴﺖ‬

‫و‬

‫ﻋﺰّ‬

‫اﻧﺪه‬

‫از‬

‫آن‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺣﻜﻤﺴﺖ‬

‫روي در رﻓﻊ و ﺟﺮ و ﺟﺰم و ﺿﻤﺴﺖ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ز‬

‫ﺳﻴﻢ‬

‫و‬

‫ﻓﺮﺑﻬﻲ‬

‫ﺑﻴﻊ‬

‫ﻫﻮس‬

‫ﻟﺠﺎج‬

‫ﺧﻠﻌﺖ‬

‫از‬

‫زه‬

‫ﻻف‬

‫ﺳﻘﺮ‬

‫ﺳﻴﻤﲔ‬

‫ﺟﮕﺮ‬
‫»ﻗﻞ‬

‫ﻓﻀﻮل‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﻗﺒﻞ‬

‫ﺑﻪ‬

‫و‬

‫آن‬

‫ﺳﻤﺴﺖ‬

‫ﺑﻬﺮ ﻧﺎن ﭘﺸﺖ دل و دﻳﻦ ﺑﻪ ﺧﻤﺴﺖ‬

‫رﻧﺪان‬
‫زه‬

‫اﻧﺪر‬

‫اِرَﻣﺴﺖ‬

‫ﺟﺬر‬

‫ﻓﻀﻞ‬

‫از‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﺎم‬
‫و‬

‫ﺷﺒﻪ‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﻏﻤﺴﺖ‬

‫اﺻﻤﺴﺖ‬

‫دل ﺑﻪ زور و زر و ﺧﻴﻞ و ﺣﺸﻤﺴﺖ‬

‫ﺧﻄﺎب‬

‫ﻛﺴﺐ‬

‫ﻫﺮ‬

‫آز‬

‫رخ‬

‫ﻫﻮا‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺷﺎخ‬

‫ﺑﻘﻤﺴﺖ‬

‫ﺷﻴﺮ‬

‫را‬

‫ﻗﺒﻠﻪﺷﺎن‬

‫ﻛﺴﺐ‬

‫ز‬

‫ﻫﺰار‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺧﻮاﻧﺪن‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ‬

‫ﺑﻮي‬

‫ﺣﻜﻤﺖ‬

‫ﭼﻮ‬

‫در‬

‫آﻧﻜﺲ‬

‫ﻓﻘﻪ‬

‫دو‬

‫ز‬

‫ﻫﺮﻛﻪ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺣﻴﻠﮥ‬

‫ﻏﺎرت‬
‫ﭘﻲ‬

‫دل‬

‫ﺟﻮﻳﻨﺪۀ‬

‫ﻛﱪ‬

‫ﻓﺴﺎد‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ‬

‫آن‬

‫ﺑﻴﻢ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ‬

‫ﺳﻴﻢ‬

‫در‬

‫ﺳﮕﺎن‬

‫و‬

‫ﮔﺪاﻳﻲ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ز‬

‫و‬

‫دمّ‬

‫ﭘﻲ‬

‫از‬

‫ز‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﻋﺎﻣﻲ‬

‫وﻋﻆ‬

‫ﭘﻲ‬
‫ز‬

‫از‬

‫ﻧﺰ‬

‫از‬

‫و‬

‫اﻟﻤﻨﺪ‬

‫از‬

‫در‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﮔﻴﺎه‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺑﺮاي‬

‫ز‬

‫را‬

‫ﻛﻬﻞ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ز‬

‫ﻣﻌﻄﻲ‬

‫را‬

‫ﭘﻴﺮ‬

‫ز‬

‫را‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻇﻠﻢ‬

‫ز‬

‫ﺗﻬﻴﺴﺖ‬

‫از‬

‫ﺷﻬﻮت‬

‫ﭘﻲ‬

‫را‬

‫ﻃﺐ‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ‬

‫ﭘﻲ‬

‫را‬

‫را‬

‫ﺣﺎﺟﻴﺎن‬

‫ﻣﺮد‬

‫ز‬

‫را‬

‫در‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺧﻮﺳﺖ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﻓﺘﻨﻪ‬

‫ﻧﮕﺮي‬

‫ز‬
‫را‬

‫زاﻫﺪان‬

‫ﺑﻴﻨﻲ‬

‫را‬

‫ﭘﺸﺖ‬

‫ﺣﻜﻤﺖ‬

‫ﻇﻠﻢ‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﺧﻮﻧﺶ‬

‫ﭼﻬﺴﺖ‬

‫ﺑﺴﺎن‬

‫ﻛﺲ‬

‫ﻏﺮض‬

‫را‬

‫ﺻﻮﻓﻴﺎن‬

‫ﻗﻠﻢ‬

‫در‬

‫را‬

‫ﺟﺎه‬

‫زﻣﲔ‬

‫را‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﻣﺮ‬

‫رﻣﻘﻲ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺧﺮﺳﻨﺪي‬

‫ﮔﺸﺘﺴﺖ‬
‫ﻛﺰ‬

‫از‬

‫آن‬

‫ﻋﺰﻟﺖ‬

‫ﭘﻲ‬

‫اﻣﻦ‬

‫راه‬

‫ﺣﻜﻤﺖ‬

‫درو‬

‫در‬

‫ﻛﺮا‬

‫ﮔﻮﺷﻪ‬

‫ﺳﻔﻴﻬﺎن‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻗﺪم‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻛﺮا‬

‫در‬

‫ره‬

‫ﻗﺪﻣﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻣﺎل‬

‫ﻛﻪ‬

‫آن‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻇﻠﻢ‬
‫‪۴۳‬‬

‫ﻧﻔﻘﻪ‬

‫دم‬

‫ﻓﻼن‬

‫ﻓﻼن‬

‫در‬

‫و‬

‫ﻣﺮگ‬
‫ﺟﺎي‬

‫دﻧﺪاﻧﮥ‬

‫ﺟﺪل‬

‫زاد‬

‫ﺣﺮﻣﺴﺖ‬

‫ﻧﺪﻳﻢ‬

‫ﻧﺪﻣﺴﺖ‬

‫ﻛﻴﻒ‬

‫و ﻛﻤﺴﺖ‬

‫ﻓﻼن‬

‫ﺷﺎﻧﻪ‬

‫ﻣﺤﺘﺸﻤﺴﺖ‬

‫ﺑﻬﻤﺴﺖ‬

‫ﻣﺮد‬

‫ﻫﻤﮕﺎن‬

‫ﻇﺎﻟﻢ‬

‫ﺳﻐﺒﮥ‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺟﻢ‬

‫ﭘﺲ‬

‫و‬

‫ﻣﺸﻐﻠﻪ‬
‫ﺑﺪﮔﺸﺘﻪ‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺷﺪه‬

‫و‬

‫ﺑﻴﻬﺪه‬

‫اﻳﻦ‬

‫از‬
‫ﭼﻨﲔ‬

‫داﻧﻲ‬

‫ﻣﻮج‬
‫از‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﻛﻪ‪:‬‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺣﺮام‬

‫ﻛﻮ ﻛﺴﻲ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺑﺪم‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺧﺎﺗﻢ‬

‫و‬

‫ﻫﻮس‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫اﻳﻦ‪:‬‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﺠﺴﺘﺴﺖ‬

‫ﻛﻨﻮن‬

‫دﻳﻮ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺻﺪف‬

‫رﻧﺞ‬

‫ﺣﻜﻤﺎ‬

‫ﻋﺬر‬

‫ﺑﻼ‬

‫را‬

‫و‬

‫رﺳﻢ‬

‫ﻗﻮم‬

‫ﺗﻮ ﮔﻮﻳﻲ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺻﻴﺪﻧﺪ‬

‫ﺧﺮﺳﻨﺪ‬

‫ﺑﺪﻳﻦ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫آن‬

‫ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ‪:‬‬

‫ﻃﺎﻟﺒﺎن‬
‫زاﻧﻜﻪ‬

‫ﭼﺮاﺳﺖ‬

‫آﻧﻜﺲ‬

‫از‬

‫ﺑﻲﻃﻤﻌﻲ‬

‫از‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻓﻼن‬

‫ﭘﻲ‬

‫ره‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻓﻼن‬

‫ﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻤﺸﺎن‬
‫و‬

‫آﺳﻮده‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻳﺎوهدراﻳﺎن‬

‫ﺣﺮﻣﺴﺖ‬

‫ﺻﻨﻤﺴﺖ‬

‫ﻧﻴﺰ‬

‫ﻫﻤﺴﺖ‬

‫ﺟﺎم‬

‫ﺟﻤﺴﺖ‬

‫ﺑﻮاﻟﺤﻜﻤﺴﺖ‬

‫اﻣﺮوز‬

‫ﻫﻤﻮاره‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫را‬

‫در‬

‫ﻣﺤﱰﻣﺴﺖ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﭼﻪ‬

‫اﺻﻤﺴﺖ‬

‫دژﻣﺴﺖ‬
‫ﻛﻤﺴﺖ‬

‫در ﺳﺘﺎﯾﺶ ﺳﻠﻄﺎن ﺳﻨﺠﺮ‬

‫ﺧﺎك را از ﺑﺎد ﺑﻮي ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫در ده آن آﺗﺶ ﻛﻪ آب زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻧﺮﮔﺲ ﻣﺨﻤﻮر ﺑﻮي ﺧﻮش ز ﻃﺒﻌﻲ ﺧﻮاﺳﺘﺴﺖ‬

‫ﺑﻨﺪه‬

‫آزاد‬

‫و‬

‫ﺳﺮﻣﺴﺖ‬

‫ﺟﻮاﻧﻲ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺑﺎغ ﻣﻬﻤﺎن دوﺳﺖ ﺑﺮگ ﻣﻴﺰﺑﺎﻧﻲ ﺳﺎﺧﺘﺴﺖ‬

‫ﻣﺮغ اﻧﺪك زاد در ﺑﺴﻴﺎر داﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬
‫ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫آﺗﺶ ﻻﻟﻪ ﭼﺮا اﻓﺮوﺧﺖ آب ﭼﺸﻢ اﺑﺮ‬

‫آﺗﺶﻧﺸﺎﻧﻲ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫آن‬

‫ﺑﺎد ﻏﻤّﺎزﺳﺖ و ﻋﻄّﺎري ﻛﻨﺪ ﻫﺮ ﺻﺒﺤﺪم‬

‫ﻛﺂﺑﺮا‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﺧﺴﺮو ﮔﺮ‬

‫ﺳﺒﺰهﻛﻮ‬

‫ﭘﺬرﻓﺖ‬

‫ﻧﺒﻮﺳﻴﺪﺳﺖ‬

‫اﺑﺮ‬

‫ﺗﻴﺰش‬

‫ﻻﺟﺮم‬

‫ﭘﺲ ﭼﺮا ﭼﻮﻧﺪﺳﺖ او در درﻓﺸﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﺗﺎ ﻋﺮوس ﻣﻠﻚ ﺷﺎه از ﭼﺸﻢ ﺑﺪ اﻳﻤﻦ ﺑﻮد‬
‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﺗﻴﻎ‬

‫از‬

‫ﺧﺎﺻﻴﺖ‬

‫زاﻧﻚ او آﺑﺴﺖ و از آﺗﺶ‪ ،‬ﻧﺸﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫آري آري ﻫﻢ ﺑﺮﻳﻦ ﻃﺒﻌﺴﺖ ﺗﻴﻎ ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﺑﺎدﭘﺎي‬

‫ﺗﻮاﻧﺎﻳﻴﺶ‬

‫ﺑﲔ‬

‫ﭼﺸﻢ ﺧﻮب ﻧﺮﮔﺲ اﻧﺪر دﻳﺪهﺑﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺗﻴﻐﺶ ﻧﻴﺰ در ﻋﺎﻟﻢ ﺳﺘﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﭘﻴﺶ ﺗﺨﺖ ﺷﺎه ﭼﻮن ﻣﻦ ﻃﻮﻃﻲ ﺷﻜﺮﻓﺸﺎن‬

‫ﺑﻠﺒﻞ اﻧﺪر ﭘﻴﺶ ﮔﻞ در ﻣﺪحﺧﻮاﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻻف ﻫﺴﺘﻲ زد ﺷﻜﻮﻓﻪ ﭘﻴﺶ رأي روﺷﻨﺶ‬

‫ﻻﺟﺮم ﻋﻤﺮش ﭼﻨﺎن ﻛﻮﺗﻪ ﻛﻪ داﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻻﻟﻪ ﻏﻨﭽﻪ را ﺑﺴﺘﻪ دﻫﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫راﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻲ ﻫﺮﻛﺠﺎ ﮔﻞ ﻧﺎﻓﻪاي از ﻟﺐ ﮔﺸﺎد‬

‫ﭘﻴﺶ ﺳﻠﻄﺎن در ﻗﺒﺎي آن ﺟﻬﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﺳﺮوﻳﺎزان ﺑﲔ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ زﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﻟﻌﺒﺘﻲ‬

‫ﭘﻴﺶ ﺷﺎﻫﻨﺸﻪ ﺑﻪ ﺳﻮي دوﺳﺘﻜﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﮔﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺟﺎم ﻳﺎﻗﻮﺗﲔ ﺑﻪ دﺳﺖ زﻣﺮدﻳﻦ‬

‫آﻓﺘﺎب داد و دﻳﻦ ﺳﻨﺠﺮ ﻛﻪ او را ﻫﺮ زﻣﺎن‬

‫اول‬

‫ﻧﻮﺷﺮوان‬

‫اﻟﻘﺎب‬

‫ﺛﺎﻧﻲ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻛﻠﻚ ﻋﻘﻞ از ﺗﻴﺮ او ﻋﺎﻟﻢ ﮔﺸﺎﻳﻲ ﻳﺎﻓﺘﺴﺖ‬

‫ﺗﻴﺮ ﭼﺮخ از ﻛﻠﻚ او ﻋﺎﻟﻢ ﺳﻨﺎﻳﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﺧﻪﺧﻪ اي ﺷﺎﻫﻲ ﻛﻪ از ﺑﺲ ﺑﺨﺸﺶ و ﺑﺨﺸﺎﻳﺸﺖ‬

‫ﺧﺮس در داﻫﻲ و ﮔﺮگ اﻧﺪر ﺷﺒﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫آﺳﻤﺎن ﭘﻴﺶ ﺟﻼل او زﻣﲔ ﮔﺮدد از آﻧﻚ‬

‫از ﺟﻼل او زﻣﲔ در ﺗﺮﺟﻤﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫اي ﻛﻪ اﺳﻼف ﺗﺮا ﺳﻠﻄﺎن ﻧﺸﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﺳﻠﻄﺎﻧﻲ ﻧﺸﻴﻨﻲ ﺗﻬﻨﻴﺖ ﮔﻮﻳﻢ ﺗﺮا‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﺗﺮك اﻳﻦ ﺻﺤﺮاي اول ﺑﺎ ﺟﻼﺟﻠﻬﺎي ﻧﻮر‬

‫ﻣﻠﻜﺖ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻃﺮﻳﻖ‬

‫ﭘﺎﺳﺒﺎﻧﻲ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﺻﺪر دﻳﻮان در دﺑﻴﺮي ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﻳﺎﺑﺪ ﻣﻌﲔ‬

‫ﺑﺎ ﺧﺠﺴﺘﻪ ﻛﻠﻚ ﺗﻮ در ﻫﻤﺰﺑﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻫﻢ ﺧﺮاج‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻣﻄﺮب ﺻﺤﻦ ﺳﻴﻢ ﺑﺮ ﺑﺎم ﺗﻮ ﺳﻮري ﺑﺪﻳﺪ‬

‫ﺷﺎه‬

‫اﻗﻠﻴﻢ ﭼﻬﺎرم ﺗﺎ ﻓﺮﺳﺘﺪ‬

‫زو ﻫﻤﲔ ﺑﻮدﺳﺖ ﻛﺎﻧﺪر ﺷﺎدﻣﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬
‫در‬

‫ﺷﺤﻨﮥ ﻣﻴﺪان ﭘﻨﺠﻢ ﺗﺎ ﺳﻠﺤﺪار ﺗﻮ ﺷﺪ‬

‫ﻓﺮاﻫﻢ ﻛﺮدن‬

‫زرﻫﺎي ﻛﺎﻧﻲ‬

‫زﺧﻢ او ﺑﺮ ﺟﺴﻢ ﺟﺎﻧﻲ ﻧﻪ ﻛﻪ ﺟﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬
‫‪۴۴‬‬

‫ﺻﺪر ﺷﺸﻢ را ﻃﺎﻟﻊ ﻣﺴﻌﻮد ﺗﻮ‬

‫ﻗﺎﺿﻲ‬

‫ﻣﻘﺘﺪايِ‬

‫آﻧﻜﻪ ﭘﻴﺮ ﺻﻔﮥ ﻫﻔﺘﻢ ﺳﺒﻜﺪل ﺷﺪ ز رﺷﻚ‬

‫ﻛﺎرداران‬

‫ﺳﺮاي‬

‫ﻫﺸﺘﻤﲔ‬

‫ﺑﺮ‬

‫را‬

‫ﻓﺘﻮيِ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﺻﺎﺣﺒﻘﺮاﻧﻲ‬

‫از وﻗﺎر ﺗﻮ ﺑﺮ او ﭼﻨﺪان ﮔﺮاﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫راي‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫از ﺿﻤﻴﺮت دﻳﺪهام آن ﻛﻨﮕﺮ ﻃﺎﻗﻲ ﻛﻪ ﻫﻢ‬

‫ﻋﺎﻟﻴﻘﺪر‬

‫آﻓﺮﻳﻨﺶ‬

‫ﺑﺎ‬

‫از در دوﻟﺖ ﺳﺒﻚ ﺑﺮ ﺑﺎم ﻫﻔﺘﻢ رو ﻛﻪ ﭼﺮخ‬

‫را‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫آري‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫در‬

‫ﻣﻜﺎن‬

‫ﭘﺎﻳﻪ‬

‫ﺣﻴﺎت‬

‫ﺧﺴﺮوا ﻃﺒﻌﻢ ﺑﻪ اﻗﺒﺎل ﺟﻤﺎﻟﺖ زﻧﺪه ﮔﺸﺖ‬

‫آﺑﺮا‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺮف ﻣﺪح ﺗﻮ ﺧﻮاﻧﻢ ﺛﻨﺎي دﻳﮕﺮان‬

‫ﻣﻮﺟﺐ‬

‫د ّر او در آب ﻗﺪرت آﺷﻨﺎور آﻧﭽﻨﺎﻧﻚ‬

‫راﺳﺖ ﮔﻮﻳﻲ ﮔﻮﻫﺮ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﻣﻴﺰﺑﺎﻧﻲ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﺑﻲﻣﻜﺎﻧﻲ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻧﺮدﺑﺎﻧﻲ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺑﻴﺘﻬﺎي‬

‫رواﻧﻲ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬
‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫اﻣﺘﺤﺎﻧﻲ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻳﻤﺎﻧﻲ‬

‫آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﻛﺎﻧﺪ ﻛﺶ اﻟﻔﺎظ و ﺑﺴﻴﺎرش ﻣﻌﺎﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫اﻳﻨﻚ از اﻗﺒﺎل ﺗﻮ ﭘﺮدﺧﺘﻪ ﺷﺪ آن ﺧﺪﻣﺘﻲ‬

‫ﺗﻴﻎ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎري ﻧﺎرداﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮان ﻋﻤﺎدي ﻣﻦ ﮔﺸﺎدم اﻳﻦ ﻓﻘﻊ‬

‫ﺑﻴﺨﺶ از ﺑﺴﺘﺎن ﺳﺮاي ﺟﺎوداﻧﻲ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﺷﺎخ ﺑﺎدا از ﻧﻬﺎل ﻋﻤﺮ ﺗﻮ زﻳﺮا ﻛﻪ ﺧﻮد‬

‫در ﻣﺪح ﻗﺎﺿﯽ ﻋﺒﺪاﻟﻮدود ﻏﺰﻧﻮی‬

‫آن ﻃﺒﻊ را ﻛﻪ ﻋﻠﻢ و ﺳﺨﺎوت ﺷﻌﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫از ﻋﺎﻟﻤﻴﺶ ﻓﺨﺮ و ز زُﻓﺘﻴﺶ ﻋﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺟﺰ ﭼﺸﻢ زﺧﻢ اﻣّﺖ و ﺗﻌﻮﻳﺬ ﺑﺨﻞ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺟﺰ رد ﭼﺮخ و آب ﻛﺶ روزﮔﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫آن دﺳﺖ و آن زﺑﺎن ﻛﻪ درو ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻔﻊ ﺧﻠﻖ‬

‫ﺟﺰ ﭼﻮن زﺑﺎن ﺳﻮﺳﻦ و دﺳﺖ ﭼﻨﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در ﭘﻴﺶ ﺟﻮﻫﺮي ﭼﻮ ﺳﻔﺎﻟﺴﺖ آن ﺻﺪف‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫اﺑﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﻲﻣﻄﺮ‬

‫و‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫آن را ﻛﻪ ﺑﺎ ﺟﻤﺎل ﻧﻜﻮﺧﻮي ﻳﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﻲﮔﻬﺮ‬

‫ﻛﺎﻧﺪر‬
‫ﺟﺰ‬

‫ﻣﻨﺖ ﺧﺪاي را ﻛﻪ ﻣﺮ اﻳﻦ ﻫﺮدو وﺻﻒ را‬
‫ﻏﺰﻧﲔ‬

‫ﻗﺎﺿﻲاﻟﻘﻀﺎة‬

‫ﻋﺒﺪاﻟﻮدود‬

‫آﻧﻚ‬

‫در‬

‫ﻣﻴﺎن‬
‫ﻣﺰاج‬

‫او ﮔﻬﺮي‬
‫ﭘﻴﺸﺮو‬

‫ﺷﺎﻫﻮار‬
‫ﻗﺮار‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻣﺮ ﻋﻠﻢ وﺟﻮد را ﺟﺰ ازو ﭘﻴﺸﻜﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﭼﺮﺧﺴﺖ ﻋﻠﻢ او ﻛﻪ ﻣﺮ او را ﻓﺴﺎد ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺤﺮﺳﺖ ﺟﻮد او ﻛﻪ ﻣﺮ او را ﻛﻨﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺎ ﺳﻴﺮﺗﺶ در آﺗﺶ و آب و ﻫﻮا و ﺧﺎك‬

‫ﻗﺪر ﺑﻠﻨﺪ و ﺻﻔﻮت و ﻟﻄﻒ و وﻗﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺎﻧﺪر ﺑﻨﺎن و ﻃﺒﻌﺶ از آن ﺻﺪﻫﺰار ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در ﺑﺮ و ﺑﺤﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻜﻲ ﺻﻨﻌﺖ از ﺳﺨﺎ‬

‫زان ﭘﺮده ز اﺳﱰ اﺛﺮ ﺻﻨﻊ ﺑﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اي ﻗﺪر ﺗﻮ رﺳﻴﺪه ﺑﺪان ﭘﺮده ﻛﺰ ﻋﻠﻮّ‬

‫وآن ﻛﻴﺴﺖ ﻛﺰ ﻳﻤﲔ ﺗﻮ آﻧﺮا ﻳﺴﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫آن ﭼﻴﺴﺖ ﻛﺰ ﻳﻘﲔ ﺗﻮ آﻧﺮا ﻣﺰاج ﻧﻴﺴﺖ‬

‫دﻳﻦ از ﺗﻮ و زﺑﺎﻧﺖ ﭼﺮا ﻣﻲﺷﻮد ﻗﻮي‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ ﻋﻠﻲ ﻧﻪاي و زﺑﺎن ذواﻟﻔﻘﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در ﻫﻔﺖ ﺑﺨﺶ ﻋﺎﻟﻢ ﻳﻚ ﻣﺒﺘﺪع ﻧﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺣﺠّﺖ‬

‫ذواﻟﻔﻘﺎر‬

‫ﺗﻮ‬

‫دﻟﻔﮕﺎر‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺟﺰ در ﭼﻤﻦ وﱄِ ﺗﻮ ﭼﻮن ﮔﻞ ﭘﻴﺎده ﻛﻴﺴﺖ‬

‫ﺟﺰ ﺑﺮ اﺟﻞ ﺣﺴﻮد ﺗﻮ ﭼﻮن ﺟﺎن ﺳﻮار ﻧﻴﺴﺖ‬

‫آن ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻮ ﻧﺪارد ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻮ ﺗﻴﺮ دل‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در ﭘﻴﺶ ﺣﻠﻢ و ﺳﻨﮓ ﺗﻮ ﻛُﻪ ﺑﺮدﺑﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﺰدﻳﻚ ﻋﻠﻢ و راي ﺗﻮ ﻣﻪ ﻧﻮرﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﻮ‬

‫از‬

‫ﺳﻨﺎن‬

‫ﺳﻨﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺳﻮﮔﻮار‬

‫ﭼﻮن ﻓﺎﺧﺘﻪ ز ﻣﻨﺖِ ﺗﻮ ﻃﻮﻗﺪار ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻳﻚ ﺗﻦ ﻧﻤﺎﻧﺪ در ﭼﻤﻦ ﺟﻮد ﺗﻮ ﻛﻪ او‬

‫اي ﺷﻤﻊ ﻃﺒﻊ ﻛﺰ ﺗﻮ ﺟﻬﺎن را ﮔﺰﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اي اﺑﺮ دﺳﺖ ﻛﺰ ﺗﻮ زﻣﲔ را ﻏﺒﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫دﻳﺎر‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اﻣﻴﺪوار‬
‫ﺟﺰ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺷﺎﻋﺮان‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﻛﻮﺗﻪﺑﲔ‬

‫ﺻﺪرت‬

‫را‬

‫درﻳﻦ‬

‫آﻣﺪم‬

‫از اﺑﺮ و ﺷﻤﺲ ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﻣﻴﺪوار ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺎرﮔﺎه‬

‫ﺟﻮد‬

‫و ﻛﺮﻳﻤﻴﺖ‬

‫ﺑﺎر‬

‫رﻓﻌﺖ ﺑﺠﺰ ﻧﺼﻴﺐ دﺧﺎن و ﺑﺨﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫آري ز ﻧﻮر آﺗﺶ و از ﻟﻄﻒ آب ﭘﺎك‬
‫‪۴۵‬‬

‫ﻟﻴﻜﻦ زﻣﺎﻧﻪ اي ﺗﻮ و ﺑﺮ ﻣﻦ ز ﺑﺨﺖ ﺑﺪ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ از زﻣﺎﻧﻪ آﻳﺪ ﺣﻘّﺎ ﻛﻪ ﻋﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺮﻳﻢ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫واﻟﻠّﻪ ﻛﻪ از ﻟﺒﺎس ﺟﺰ از روي ﻋﺎرﻳﺖ‬
‫ﻛﺎرم‬

‫ﺑﺴﺎز‬

‫از ﻛﺮم‬

‫اﻣﺮوز‬

‫اي‬

‫ﺑﺮ ﻓﺮق ﻣﻦ ﻋﻤﺎﻣﻪ و ﺑﺮ ﭘﺎ آزار ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﻛﺎرﺳﺎز‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ دﻫﻲ وﮔﺮ ﻧﺪﻫﻲ ﺻﻠّﻪ در دو ﺣﺎل‬

‫ﺟﺰ ﮔﻮﻫﺮ‬

‫داﻧﻲ ﻛﻪ از زﻣﺎﻧﻪ ﺟﺰ اﺣﺴﺎن و ﻧﺎم ﻧﻴﻚ‬

‫ﺣﻘﺎ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﺠﺰ ﻣﺴﺘﻌﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫دﺳﺘﮕﺎه‬

‫ﭼﻮن ﺷﺪ ﻳﻘﲔ ﻛﻪ ﻋﻤﺮ دول ﭘﺎﻳﺪار ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ ﻛﺮﻳﻤﻲ ار ﺑﺪﻫﻲ ورﻧﻪ راي ﺗﺴﺖ‬
‫ﻧﺎم‬

‫ﻧﻜﻮ‬

‫ﺑﻤﺎن‬

‫ﭼﻮ ﻛﺮﻳﻤﺎن‬

‫ز‬

‫ﺛﻨﺎي‬

‫ﺑﺠﺰ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻛﺮدﮔﺎر‬

‫اﻳﻨﺠﺎ‬

‫ﻧﺜﺎر‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻣﺮ ﺑﻨﺪه را ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﺻﻔﺖ اﺧﺘﻴﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ ﺣﺲ و ﻃﺒﻊ ﺑﻴﺶ ز ﭘﻨﺞ و ﭼﻬﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ دوزخ و ﺑﻬﺸﺖ ﻛﻢ از ﻫﻔﺖ و ﻫﺸﺖ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﭼﻨﺪاﻧﺖ ﻋﻤﺮ ﺑﺎد ﻛﻪ آن را ﺷﻤﺎر ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﭼﻨﺪاﻧﺖ ﻗﺪر ﺑﺎد ﻛﻪ آن را ﻛﺮاﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫ﻋﻘﻞ را ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ را ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن را ﻋﻘﻞ ﺗﺮ داﻣﻦ ﮔﺮﻳﺒﺎنﮔﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﺸﻖ ﺑﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻨﺪد زآﻧﻜﻪ در ﺻﺤﺮاي ﻋﻘﻞ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮﺳﺖ ﺟﺰ ﺑﺎزﻳﭽﮥ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﻘﻞ ﺑﺎ ﺣﻔﻆﺳﺖ ﻛﻮ را ﻛﺎر ﺟﺰ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﺸﻖ ﻋﻴﺎرﺳﺖ ﺑﺮ ﺗﺰوﻳﺮ ﺗﻘﺪﻳﺮش ﭼﻜﺎر‬
‫ﻋﻠﻢ ﺧﻮرد و ﺧﻮاب در ﺑﺎزار ﻋﻘﻠﺴﺖ و ﺣﻮاس‬

‫در ﺟﻬﺎن ﻋﺎﺷﻘﻲ ﻫﻢ ﺧﻮاب و ﻫﻢ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﻴﺮ ﭼﺮخ از ﻋﻘﻞ دزدان داد ﺟﺎن را ﻻﺟﺮم‬

‫ﻫﻴﭻ زﻧﺪاﻧﻲ ﻛﻤﺎن ﭼﺮخ را ﭼﻮن ﺗﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺎر ﻋﻘﻠﺴﺖ اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺷﻴﺮ دادن ﻃﻔﻞ را‬

‫ﺧﻮن ﺧﻮرد ﭼﻮنﺷﻴﺮ ﻋﺸﻖ اﻳﻨﺠﺎﺣﺪﻳﺚ ﺷﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎن ﺑﺮ دﻳﺪه ﺗﻴﺮي ﭼﺸﻢدار ار ﻋﺎﺷﻘﻲ‬

‫زاﻧﻜﻪ ﻏﻤﺰۀ ﻳﺎر ﻳﻚ دم ﺑﻲﮔﺸﺎد ﺗﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻣﻴﻮه ﺧﻮردن ﻋﻴﺪ ﻃﻔﻼﻧﺴﺖ و اﻧﺪر ﻋﻴﺪ ﻋﺸﻖ‬

‫ﺑﻨﺪ و زﻧﺠﻴﺮﺳﺖ اﻳﻨﺠﺎ رﺳﻢ ﮔﻮز اﻧﺠﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺣﺎل اﻧﺪر دﺳﺘﺶ از ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺟﺰ ﺗﺸﻮﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻣﺮد ﻋﺸﻖ ار ﺻﺪﻫﺰاران دل دﻫﺪ ﻳﻚ دم ﺑﻪ دوﺳﺖ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ او ﮔﺮم ﻣﺠﺮد در رﻫﺶ ﭼﻮن ﺳﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪر ﭘﺮدهﻫﺎي ﺗﺮ و ﻧﺎﺧﻮش ﭼﻮن ﭘﻴﺎز‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻲ اﻳﻦ ﻫﺮ دو ﺟﺎﻧﻬﺎ را ﺷﺐ و ﺷﺒﮕﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫درﮔﺬر ﭼﻮن ﮔﺮمﺗﺎزان از رخ و زﻟﻔﲔ دوﺳﺖ‬

‫اﻧﺪرﻳﻦ ره ﺷﺮط اﻳﻦ ﺷﻮرﻳﺪﮔﺎن زﻧﺠﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ ﻧﻤﺎﻧﻲ ﺑﺴﺘﮥ زﻧﺠﻴﺮ زﻟﻒ ﻳﺎر از آﻧﻚ‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ ﭼﺸﻢ اﻓﮕﻨﻲ ﺗﻴﺮﺳﺖ ﻳﻜﺴﺮ ﻣﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺑﺎ ﺧﻮاﺟﮕﻲ ﺧﺼﻤﺴﺖ زان در ﻛﻮي ﻋﺸﻖ‬

‫ﺟﺰ ﻛﻪ ﻋﲔ و ﺷﲔ و ﻗﺎف آﻧﺠﺎ دﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﲔ و ﺷﲔ و ﻗﺎف را آﻧﺠﺎ ﻛﻪ درس ﻋﺎﺷﻘﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﺮﺑﺖ ﻣﺎ ﻣﻮﺿﻊ ﺑﻴﻠﺴﺖ ﺟﺎي ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﭘﻴﺮ داﻧﺪ ﻗﺒﺾ و ﺑﺴﻂ ﻋﺎﺷﻘﺎن ﻟﻴﻜﻦ ﭼﻪ ﺳﻮد‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ ﻋﺸﻖ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻋﺸﻖ را ﺑﺮﺧﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﺸﻖ ﭼﻮن ﺧﺼﻢ ﺟﻬﺎن ﺗﻴﺮﮔﻲ و ﺧﻴﺮﮔﻴﺴﺖ‬

‫ﺟﺰ ز ﺻﻨﻊ ﺷﺎه ﻋﺎﻟﻢدار ﻋﺎﻟﻢﮔﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﺸﻖ را اﻳﻦ ﺣﻞ و ﻋﻘﺪ از ﭼﻴﺴﺖ ﻣﺎ ﻧﺎ ذات او‬

‫ﺷﺎه ﻣﺎ ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه آن ﺷﺎه ﻛﺰ ﺑﻬﺮ ﺷﺮف‬

‫ﭼﺮخ را در ﺑﻨﺪﮔﻲ درﮔﺎه او ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﺣﻖ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﯽﺣﺠﺖ و ﺑﺮﻫﺎن ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻛﻔﺮ و اﻳﻤﺎن دو ﻃﺮﻳﻘﻴﺴﺖ ﻛﻪ آن ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻓﺮق اﻳﻦ ﻫﺮ دو ﺑﻨﺰدﻳﻚ ﺧﺮد آﺳﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﻔﺮ ﻧﺰدﻳﻚ ﺧﺮد ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻮ اﻳﻤﺎن ﻛﻪ ﺑﻮﺻﻒ‬
‫ﮔﻬﺮِ‬

‫اﻳﻤﺎن‬

‫ﺟﺴﺘﻪﺳﺖ‬

‫ز‬

‫ارﻛﺎن‬

‫اﻫﺮﻣﻦ‬

‫ﺳﭙﻬﺮ‬

‫را‬

‫ﺻﻔﺖِ‬

‫ﺑﺮﺗﺮيِ‬

‫ﻳﺰدان‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در دو ﻛﻮﻧﺶ ﺑﻪ ﻣﺜﻞ ﺟﺰ دل ﭘﺎﻛﺎن ﻛﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫‪۴۶‬‬

‫ﻛﻪ ﺻﻔﺖ ﻛﺮدن اﻳﻤﺎن ﺑﻪ ﮔﻬﺮ ﺳﺨﺖ ﺧﻄﺎﺳﺖ‬

‫زآﻧﻜﻪ ز ارﻛﺎن ﺻﻔﺎ ﻗﻮّت او ﻳﻜﺴﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﻮر اﺻﻠﻲ ﭼﻮ ﻓﺮوﻏﻲ دﻫﺪ از دﺳﺖ ﻓﺮوع‬

‫ﻓﺮع را اﺻﻞ ﭼﻮ ﭘﻴﺪا ﺷﺪ ﻫﻴﭻ اﻣﻜﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺎر ﻧﻪ ﺑﻄﻦِ ﺣﺪث دارد و دارد ﺣﻖ ﻣﺤﺾ‬

‫رﺳﻢ و اﻃﻼل و دﻣﻦ ﭼﻮن ﻃﻠﻞ اﻳﻮان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اي ﭘﺴﺮ ﭘﺎي درﻳﻦ ﺑﻬﺮ ﻣﺰن زاﻧﻜﻪ ﺗﺮا‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﺰد ﻣﻦ اﻳﻦ دو ﺻﻔﺖ ﺟﺰ اﺛﺮ اﻳﻤﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﻮ اﮔﺮ ز ارﻛﺎن داﻧﻲ ﺻﻔﺖ ﻧﻮر و ﺿﻴﺎ‬

‫ﻣﺸﻚﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﻛﺴﺎدﺳﺖ ﭼﻨﲔ ارزان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫راﻳﮕﺎن اﻳﻦ ﺧﱪ اي دوﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﺮﻛﺲ ﻧﺪﻫﻨﺪ‬

‫ﻣﻌﱪ‬

‫و‬

‫ﻗﻠﺰم‬

‫ﭘﺎﻳﮕﻪ‬

‫ﺑﻲﭘﺎﻳﺎن‬

‫ﻛﺎﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺴﺖ ﻛﻪ در وي ﭼﻮ ﺷﻮي ﺗﻮﺷﻪ ﺗﺮا‬

‫ﺟﺰ ﻓﻨﺎ ﺑﻮدن اﮔﺮ ﺑﻮذري و ﺳﻠﻤﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫درد اﻳﻦ ﺑﺎد ﻫﻮا در ﺗﻦ ﻫﺮﻛﺲ ﻛﻪ ﺷﻮد‬

‫ﻫﺴﺖ دردي ﻛﻪ ﺑﺠﺰ ﺳﻮﺧﺘﻨﺶ درﻣﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺟﺴﻢ و ﺟﺎﻧﺮا ﺑﻪ ﻋﺮﺿﮕﺎه ﻧﻬﺎدم ﻛﻪ ﻣﺮا‬

‫ﻣﺎﻳﮥ ﻋﺮض درﻳﻦ ﺟﺰ ﻏﺮض ﺟﺎﻧﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﮔﺮ ﺣﺴﻴﻨﻲ ﻫﻤﻪ ﺟﺰ ﺧﻨﺠﺮ و ﺟﺰ ﭘﻴﻜﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اﻳﻦ ﻋﺮوﺳﻴﺴﺖ ﻛﻪ از ﺣﺴﻦ رﺧﺶ ﺑﺎ ﺗﻦ ﺗﻮ‬

‫رو ﻛﻪ ﺟﺎﻧﺎن ﺗﺮا ﻣﻴﻞ ﺑﻪ ﺟﺴﻢ و ﺟﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﮔﺮ ﺣﺠﺎب رﻫﺖ از ﺟﺴﻢ و ز ﺟﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‬

‫ﺟﺴﻢ و ﺟﺎن ﺑﺎﺑﺖ اﻳﻦ ﻟﻌﺒﺖ ﺳﻴﻤﲔ ﺗﻦ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﺤﻔﮥ ﺑﻲﺧﻄﺮ اﻧﺪر ﺧﻮر اﻳﻦ ﺳﻠﻄﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﭼﻨﺪ ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺮا ﺣﺠﺖ و ﺑﺮﻫﺎن ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﺣﻖ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻲﺣﺠﺖ و ﺑﻲﺑﺮﻫﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻓﺮد ﺷﻮ زﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﺎ ﻣﺮد ﻋﺮﺿﮕﺎه ﺷﻮي‬
‫ﻛﺸﺘﮥ‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﺷﻮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫زﻧﺪه‬

‫ﺑﻤﺎﻧﻲ‬

‫ﻛﺎﻧﺪرﻳﻦ ﻛﻮي ﺑﺠﺰ رﻫﮕﺬر ﻣﺮدان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ورﻧﻪ‬

‫ﺑﺎ ﭼﻨﲔ ﺑﻨﺪﮔﻴﺖ ﺟﺎي ﺗﻮ ﺟﺰ ﻣﻴﺪان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﺎم ﺧﻮد را ﭼﻪ ﻧﻬﻲ ﺑﻴﻬﺪه ﻣﻮﺳﻲﱢ ﻛﻠﻴﻢ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺗﻮ ز ﺻﺪ ﻣﻌﻨﻲ ﻳﻚ دﺳﺘﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫از ﭼﺎ ﺑﺎﻳﺪت ﺑﻪ دﻋﻮي زدن اﻳﻦ ﭼﻨﺪﻳﻦ دﺳﺖ‬

‫ﻛﻪ ﮔﻠﻴﻢ‬

‫ﺗﺎ در آﺗﺶ ﭼﻮ روي ﻫﻤﭽﻮ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺧﻠﻴﻞ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺠﺰ‬

‫ﺑﺎﻓﺘﮥ‬

‫ﻫﺎﻣﺎن‬

‫ﭼﻮن ﺗﺮا آﻳﺖ ﻳﺰدان رﻗﻢ ﻋﻨﻮان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻏﻠﻄﻲ ﺟﺎن ﭘﺪر اﻳﻦ ﮔﻬﺮ از ﻋﻤّﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻏﻠﻄﻲ ﺟﺎن ﭘﺪر اﻳﻦ ﺷﻜﺮ از ﻋﺴﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اي ﺑﺴﺎ ﻳﻮﺳﻒ روﻳﺎن ﻛﻪ درﻳﻦ ﻣﺼﺮ ﺑﺪﻧﺪ‬

‫ﻛﻪ ﭼﻮ ﻳﻌﻘﻮب ﭘﺪرﺷﺎن ﻣﮕﺮ از ﻛﻨﻌﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اي ﺑﺴﺎ ﻳﻮﻧﺲ ﻧﺎﻣﺎن ﻛﻪ درﻳﻦ آب ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﻛﻪ ﺟﮕﺮﺷﺎن ﻫﻤﻪ ﺟﺰ ﺳﻮﺧﺘﻪ و ﻋﻄﺸﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ورﻧﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﻬﻲ از ﻛﺮدۀ ﺑﻮﺳﻔﻴﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻣﺮد ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﭼﻮ ﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ‬

‫ﻧﻲ ﭼﻮ ﺑﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻦ اﺳﻢ ورا ﺗﺎوان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﮔﻮﻳﻲ از اﺳﻢ ﻧﻜﻮ ﻣﺮد ﻧﻜﻮ ﻓﻌﻞ ﺷﻮد‬

‫ﻣﻦ وﻓﺎﻧﺎم ﺑﺴﻲ داﻧﻢ ﻛﺶ ﺟﺰ ﺑﻪ ﺟﻔﺎ‬

‫ﻃﺒﻊ ﺗﺎ زﻧﺪه و ﺟﺎن ﻣﺎﻳﻞ و دل ﺷﺎدان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﺎم آﺗﺶ ﻧﻪ ز ﮔﺮﻣﻴﺴﺖ ﻛﻪ آﺗﺶ ﺧﻮاﻧﻨﺪ‬

‫آب از آن ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻪ ﻧﺎم آب ﻛﺠﺎ ﺳﻮزان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻳﺎ ﺑﻴﺎ ﭘﺎك ﺑﺰي ورﻧﻪ ﺑﺮو ﺧﺎﻛﻲ ﺑﺎش‬

‫ﻛﻪ دو ﻣﻌﻨﻲ ﻫﻤﻲ اﻧﺪر ﺳﺨﻨﻲ آﺳﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ ﮔﺎه‬

‫آﻫﺴﺖ آري ﺳﻨﺪان ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎي وﻟﻴﻚ‬
‫ﻫﻔﺖ و ﭼﺎرﻧﺪ اﮔﺮ رﺳﻢ ﺑﻮد وﻗﺖ ﺷﻤﺎر‬

‫ﺗﺮازو‬

‫ﺑﱪد‬

‫ﺳﻮﻫﺎن‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫وﻗﺖ اﻓﻌﺎل ﭼﺮا ﻓﻌﻠﺶ ﻫﻢ ﭼﻨﺪان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫راه اﻳﻦ ﺳﺮو ﺟﻮان دور و درازﺳﺖ اي ﭘﻴﺮ‬

‫ﻣﻲ اﻳﻦ ﺧﻮاﺟﻪ ﺳﺰايِ ﻟﺐِ ﺳﺮﻣﺴﺘﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻟﺬت ﻧﻔﺲ ﺑﺪل ﺳﺎز ﺗﻮ ﺑﺎ ﻟﺬت ﻋﺸﻖ‬

‫ﺑﮕﺴﻞ از ﻃﺒﻊ و ﻫﻮا ﮔﺮ ﻏﺮﺿﺖ ﻫﺠﺮان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺷﺐ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻛﻪ در آن ﻣﻮﺳﻢ ﺟﺎن اﻓﺸﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺟﺎنِ ﻓﺸﺎن در ﺳﺮِ اﻳﻦ ﻛﻮي ﻛﻪ از ﻋﻴّﺎران‬

‫در ﻛﻒ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺗﻮ‪ ،‬ﻋﻠﻢ ﻃﻐﻴﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫راز اﻳﻦ ﭘﺮده ﻧﻴﺎﺑﻲ اﮔﺮ از ﻧﻔﺲ ﻫﻮا‬

‫ﭼﻮن ﺷﻮي ﻫﻮ ﺗﻮ ﺗﺮا آن ﻫﻮس ﻧﻘﺼﺎن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﻫﻮ ﻧﺸﻮي‪ ،‬ﻫﻮيِ ﺗﻮ اﻟّﺎ ﻧﺸﻮد‬

‫زان ﻛﺠﺎ ﻋﺮوۀ وﺛﻘﺎي ﺗﻮ ﺟﺰ ﻗﺮآن ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﻜﻴﻪ ﺑﺮ ﺷﺮع ﻣﺤﻤﺪ ﻛﻦ و ﺑﺮ ﻗﺮآن ﻛﻦ‬

‫روﺷﻨﻲ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺰ از ﻓﻠﻚ ﮔﺮدان ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﮔﻔﺖ اﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﭼﻮ ﻛﻴﻮاﻧﻲ ﮔﻔﺖ‬
‫‪۴۷‬‬

‫ﻣﺪح ﯾﻮﺳﻒﺑﻦ اﺣﻤﺪ ﻣﺴﻌﻮدﺷﺎه‬

‫اي ﺑﻨﺪه ره ﺷﻮق ﻣﻠﻚ ﺑﻲﺧﻄﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﻴﺮﻳﺴﺖ‬

‫در‬

‫ﺑﻼ‬

‫ﻋﺸﻖ ﻛﻪ‬

‫روش‬

‫از ﺟﺎن ﻗﺪﻣﻲ ﺳﺎز ﻛﻪ ﺑﻪ زﻳﻦ ﺳﻔﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﺟﺰ دﻳﺪۀ دروﻳﺶ ﻣﺮ او را ﺳﺮﭙي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫از ﺧﻮد ﻏﺬاﻳﻲ ﺳﺎز ﭘﺲ آﻧﮕﺎه ﺑﺮه ﭘﻮي‬
‫را‬

‫ﺧﻮد‬

‫زﻳﺮا ﻛﻪ ﺗﺮا ﺑﻪ ز ﺗﻮﻳﻲ ﻋﺸﻮهﺧﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ز‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﺑﺮدار‬

‫ازﻳﺮاك‬

‫ﻛﺲ ﺑﺮ ﺗﻮ درﻳﻦ ره ز ﺗﻮﻳﻲ ﺗﻮ ﺑﱰي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫درﻳﻦ‬

‫راه‬

‫ﺑﺴﻲ‬

‫ﻋﺎﺷﻖ‬

‫ﺑﻲﺗﻴﻎ‬

‫ﻛﺰ ﺧﻮن ﻳﻜﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﺣﺎﱄ اﺛﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫را‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﻦ را ﭼﻪ ﻗﺒﻮﱄ ﻧﻬﻲ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ز ﻋﺰت‬
‫ﻛﺸﺘﻨﺪ‬

‫ﺻﺪ ﺟﺎن ﻣﻘﺪس را آﻧﺠﺎ ﺧﻄﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در ﺑﺤﺮ ﻏﻤﺎن ﻏﻮﻃﻪﺧﻮر از روي ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫ﺑﺎر‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫ﻣﭽﺦ‬

‫از‬

‫دوش ﻓﻜﻦ‬

‫ﻏﺎﺷﻴﮥ‬

‫زاﻧﻜﻪ ﻛﺴﻲ‬

‫در‬

‫اﺳﺮار‬

‫ﭘﺮدۀ‬

‫ﮔﺬري‬

‫ﺧﺪاﻳﻲ‬

‫درﻳﻦ ﻛﻮي‬

‫ﭼﻮن ﮔﺮد ﻣﻴﺎن ﺗﻮ ز ﺑﺪﻋﺖ ﻛﻤﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در روﺷﻨﻲ ﻋﺸﻖ ﭼﻪ ﺧﻮﺷﻲ ﺑﻮد آن را‬

‫ﻛﺎﻧﺪر ﭼﻤﻦ ﺻﻨﻊ ﺧﺪاﻳﺶ ﻧﻈﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫از‬

‫ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ‬

‫اﺑﺮ‬

‫اﺷﻜﻲ‬

‫ﻣﻬﺮ‬

‫ﻛﺎﻧﺪر ﺻﺪف ﻋﺸﻖ ﺑﻪ از ﻏﻢ ﮔﻬﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫دو‬

‫ﻓﺮو‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﻛﺎﻧﺪر ﭼﻤﻦ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ زﻳﻦ ﺑﻪ ﻣﻄﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﻲ ﻣﻴﻮۀ رﺣﻤﺖ ﺧﻮرد آﻧﻜﺲ ﻛﻪ از اول‬

‫در ﺑﺎغ اﻣﻴﺪش ز ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺷﺠﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ازﻳﺮا‬

‫ﺑﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﻪ از ﺗﻮ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻛﺲ ﻧﻮﺣﻪﮔﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اي‬

‫در‬

‫از ﻛﺮدۀ‬

‫ره‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻋﺼﻴﺎن ﻗﺪﻣﻲ‬
‫ﻳﺎد ﻛﻦ‬

‫و‬

‫ﭼﻨﺪ‬

‫ﺑﺎز آي ﻛﺰﻳﻦ درﮔﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺘﻘﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺷﻤﺮده‬

‫ﺑﮕﺮي‬

‫ﺑﺮ ﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮد ﺗﻜﻴﻪ ﻣﻜﻦ ﭼﻮن ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ‬

‫از‬

‫ﻧﻴﻜﻲ و ﺳﺨﺎوت ﻛﻦ و ﻣﺸﻤﺮ ﻛﻪ ﭼﻮ اﻳﺰد‬

‫ﭘﺎداش ده و ﻣﻔﻀﻞ و ﻧﻴﻜﻮ ﺛﻤﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﭼﻮن ﻧﺎم ﺑﺪ و ﻧﻴﻚ ﻫﻤﻲ از ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﻋﻠﻤﺎ‬

‫آن‬

‫را‬

‫ﭘﺲ ﺑﻪ ز ﻧﻜﻮﻧﺎﻣﻲ ﻣﺎ را ﻫﲊي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺨﺎﺻﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫آﻧﻜﺲ‬

‫ﻛﺎﻣﺮوز‬

‫در‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﭼﻨﻮﻳﻲ‬

‫ﻣﺮ ﭼﺎرﮔﻬﺮ را ﮔﻪ زاﻳﺶ ﭘﺴﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺷﻬﺮ‬

‫ﭼﻨﻮ‬

‫ﻣﺸﺘﻬﺮي‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﭼﻮن او ﺑﻪ ﮔﻪ ﻋﻠﻢ و ﻣﺤﺎﻣﺪ دﮔﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ زﻣﲔ ﻳﻮﺳﻒ اﺣﻤﺪ ﻛﻪ ﻓﻠﻚ را‬
‫اﺑﺮ ﮔﻬﺮﭘﺎش‬

‫ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻛﺎر ﻛﺴﻲ‬

‫ﺧﱪي‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫آن ﺷﺎخ ﻋﻄﺎ ﺑﺨﺶ ﻛﻪ در ﺑﺎغ ﺷﺮﻳﻌﺖ‬

‫ﺑﺎ ﻧﻔﻊ ﺗﺮاز وي ﺑﻪ ﮔﻪ ﺟﻮد ﺑﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﻲ‬

‫ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺪاﻧﻢ ﻛﻪ در آﻧﺠﺎ ﻋﻤﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫آري ﭼﻪ ﻋﺠﺐ زاﻧﻜﻪ ﭼﻮ ﺟﺪ و ﭘﺪر او‬

‫ﻛﺲ را ﺑﻪ ﺟﻬﺎن اﻛﻨﻮن ﺟﺪ و ﭘﺪري ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﻲﺧﺪﻣﺖ او در ﺗﻦ ﻳﻚ ﺟﺎن ﻋﻤﻠﻲ ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﻧﺎم‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫از‬

‫ﻋﺪل‬

‫ﺑﻠﻨﺪﺳﺖ‬

‫وﮔﺮ‬

‫ﺑﻲﻣﺪﺣﺖ او در دل ﻳﻚ ﺗﻦ ﻓﻜﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫از روزه و از ﮔﺮﻳﻪ ﭼﻮ ﻳﻚ ﻛﺎم و دو ﭼﺸﻤﺶ‬

‫در‬

‫ﻋﻠﻢ و ﺧﺮدش ﺑﻴﺸﺮﺳﺖ از ﻫﻤﻪ ﻟﻴﻜﻦ‬

‫در دﻳﺪش ﺑﻴﺸﺮﻣﻲ و در ﺳﺮ ﺑﻄﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺎدﻳﮥ‬

‫ﺗﻘﻮا‬

‫ﺧﺸﻜﻲ‬

‫و‬

‫ﺗﺮي‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اي ﻗﺪر ﺗﻮ ﮔﺸﺘﻪ ﺳﻔﺮي در ره داﻧﺶ‬

‫ﻛﻮ را ﺑﺠﺰ از ﺣﻀﺮت ﺟﻨّﺖ ﺣﻀﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﮕﺪاﺧﺖ ﺣﺴﻮد ﺗﻮ ﭼﻮ در آب ﺷﻜﺮ زآﻧﻚ‬

‫در ﻛﺎم ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ز زﺑﺎﻧﺖ ﺷﻜﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در‬

‫آب‬

‫ﻓﻨﺎ‬

‫ﻏﺮق‬

‫ﺷﺪ‬

‫از‬

‫زورق ﻛﻴﻨﻪ‬

‫آن دل ﻛﻪ درو ز آﺗﺶ ﻣﻬﺮت ﺷﺮري ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﭼﺸﻢ ﺑﺪ ﻣﺎ ﺑﺎد ز ﺗﻮ دور ﻛﻪ از ﻟﻄﻒ‬

‫ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻧﺪاري ﻛﻪ درو زﻳﺐ و ﻓﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در ﻋﲔ ﺑﻬﺸﺘﻲ ﺗﻮ ﻫﻢ اﻳﻨﺠﺎ و ﻫﻢ آﻧﺠﺎ‬

‫ﻛﺎﻧﺪر دل ﺗﻮ از ﺣﺴﺪ ﻛﺲ ﻣﻘﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اﻟﻤﻨﺔﻟﻠﱣﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫درﻳﻦ‬

‫ﺟﺎه‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺎري‬

‫ﻧﻔﻌﺴﺖ ﺟﻬﺎن را و ﻛﺴﻲ را ﺿﺮري ﻧﻴﺴﺖ‬

‫داري ﺧﺮد و ﻋﻠﻢ و ﺳﺨﺎ ﻟﻴﻚ ﺑﺮ ﻋﻘﻞ‬

‫در ﻃﺒﻌﺖ از اﻳﻦ ﺑﻲﺣﺴﺪي ﺑﻪ ﻫﲊي ﻧﻴﺴﺖ‬
‫‪۴۸‬‬

‫اﻣﺎﻣﺖ‬

‫ﻧﻪ ﻫﺮﻛﻪ ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻧﮕﻲ آﻧﺠﺎ ﺣﺸﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺑﺮآﻣﺪ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ‬

‫ﻛﺮﺳﻲ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺟﻬﺎن ﻛﻲ ﺷﻮد از ﻋﻠﻢ ﻛﺴﻲ ﻛﻮ‬

‫در ﺷﺐ ﭼﻮ ﻣﻪ او را ﺑﺮ ﺧﻮاﻧﺪن ﺳﻬﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﻠﻢ و ﺧﺮد و اﺻﻞ ﻫﻤﻲ ﺑﺎﻳﺪ ورﻧﻪ‬

‫ﺧﻮد ﻣﺎﻳﮥ ﺷﻮﺧﻲ را ﺣﺪي و ﻣﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﭼﻪ ﺳﻮد آن را ﻛﻮ را ﺑﺼﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺮﺳﻲ ﭼﻜﻨﺪ آﻧﻜﻪ ﻧﺪارد ﺧﱪ از ﻋﻠﻢ‬

‫ﻓﺘﻮي دﻫﻲ و ﻋﻠﻢ ﻫﻤﻲ ﮔﻮﻳﻲ و ﻟﻴﻜﻦ‬
‫ﻫﺮﻛﺲ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﺗﻮ ﮔﻪ‬

‫ﺑﺎ ﻛﺲ ده و ﭘﻨﺠﻴﺖ ﻧﻪ و ﺷﻮر و ﺷﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺻﺪ ﺑﺤﺮ ﺑﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺧﺮد ﭼﻮن ﺷﻤﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ازﻳﺮاك‬

‫ﺧﻮد دور ﺑﻲاﻧﺼﺎﻓﺎن ﺑﮕﺬﺷﺖ درﻳﻦ ﺷﻬﺮ‬

‫زﻳﺮا ﺑﻪ ﺟﺎن ﭼﻮن ﺷﻪ ﻣﺎ دادﮔﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺳﺮ ﻛﻮﺷﺶ‬

‫ﺟﺰ ﺑﺨﺸﺶ او را ز ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻇﻔﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺷﺎﻫﻲ و ﭼﻪ ﺷﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﮔﻪ ﻋﺪل و ﮔﻪ ﻋﻠﻢ‬
‫آن‬

‫ﻣﻈﻔﺮ ﻛﻪ‬

‫ﺷﺎه‬

‫از‬

‫ﺑﺮو‬

‫ﭼﻮن او ز ﺛﺮﻳﺎ ﻣﻠﻜﻲ ﺗﺎ ﺑﺜﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻣﺴﻌﻮد ﺟﻮان ﺑﺨﺖ ﺟﻮان ﻋﻤﺮ ﻛﻪ ﭼﻮن او‬

‫ﻗﺪر‬

‫ﻏﺰﻧﲔ‬

‫ﺷﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ‬

‫ﺑﺮ ﻧﻪ ﻓﻠﻚ و ﻫﻔﺖ زﻣﲔ ﺷﺎه و ﺳﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺣﻘﻴﻘﺖ‬

‫آن را ﻛﻪ ز اﺣﻮال ﺧﺮاﺳﺎن ﺧﱪي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺎدا ﺳﺮ او ﺳﺒﺰ و دﻟﺶ ﺷﺎد ﻛﻪ اﻣﺮوز‬

‫ﻣﺮ ﻣﻠﻚ ﺟﻬﺎن را ﺑﻪ ازو ﺗﺎﺟﻮري ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﻲ دﻳﺪه و رخ ﭼﻮن زر و ﭼﻮن ﺳﻴﻢ ﻛﻨﺪ آﻧﻚ‬

‫ﻟﻔﻈﺶ ﭼﻮ ﮔﻬﺮ ﻫﺴﺖ ﮔﺮش ﺳﻴﻢ و زري ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺎﻣﺮوز درﻳﻦ ﻓﻦ ﭼﻮ ﺳﻨﺎﻳﻲ دﮔﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫اي ﺧﻮاﺟﻪ ﭼﻨﲔ دان ز ﺳﺮ ﻋﻘﻞ و ﻓﺼﺎﺣﺖ‬
‫در ﺷﺎخ ﺛﻨﺎي ﺗﻮ ﭼﻮ زد ﭼﻨﮓ ﺳﺨﺎ ﻛﻦ‬

‫ﻛﺰ ﺷﺎخ ﺛﻨﺎ ﺑﻪ ز ﺳﺨﺎوت ﺛﻤﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ دور ﻓﻠﻚ ﺑﻲ زﻧﻮا زو اﻟﻤﻲ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ ﻛﺎر ﺟﻬﺎن ﺑﻲ ز ﻗﻀﺎ و ﻗﺪري ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺎدات ﻓﺰوﻧﻲ ﭼﻮ ﻣﻪ ﻧﻮ ﻛﻪ ﺟﻬﺎن را‬

‫ﺑﺮ ﭼﺮخ ﺑﻘﺎ ﺑﻪ ز ﺟﻤﺎﻟﺖ ﻗﻤﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﭼﻨﺪاﻧﺖ ﺑﻘﺎ ﺑﺎد ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد از ﻋﻤﺮ‬

‫زﻳﺮا ز ﻗﻀﺎ ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻲ را ﺣﺬري ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻣﻘﻴﻤﻲ‬

‫زﻳﺮا ﺑﻪ از آن در ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﻫﻴﭻ دري ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﭙﺬﻳﺮ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ و ﺑﻪ ﻛﺮم ﻋﺬر ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫زﻳﺮاﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﺼﻴﺎن ﭼﻮ ﺳﻨﺎﻳﻲ دﮔﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺟﺒﺎر‬

‫درﮔﻪ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺗﺮا‬

‫اي ﺑﺎر ﺧﺪاﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﻳﻦ ﺳﻮﺧﺘﮕﺎن را‬

‫ﻣﻬﺮ‬

‫ﻓﺮق‬

‫روي‬

‫ﺑﻨﺪۀ‬

‫آن‬

‫آن‬

‫ﻛﺰ‬

‫او‬

‫ﻣﺪت‬

‫ﻫﻤﭽﻮن‬

‫ﺣﺴﻦ‬

‫ﺑﺮاي‬

‫از‬

‫و‬

‫ﺟﺰ ﻳﺎد ﺗﻮ دﻳﻦﭘﺮور و اﻧﺪوه ﺑﺮي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در ﻣﺪح دوﻟﺘﺸﺎه ﻏﺰﻧﻮی و ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫رخ‬

‫ﺧﻂ‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﭼﻮن‬

‫او‬

‫ﺧﺎﺻﻴﺖ‬

‫ﺳﺒﺰ‬

‫دارد‬

‫ﺑﻘﺎي‬
‫ﺑﺎس‬

‫ﭘﺎس‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺧﱪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺨﺖ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻛﺰ‬

‫اﺷﻚ‬

‫آن‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫ﺷﺎه‬

‫آن ﭼﻨﺎن ﭼﻮن ﺷﺎه ﺧﻮﺑﺎن آن ﻣﻬﺴﺖ‬

‫در‬
‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﺣﺮﻳﻢ‬

‫رﻳﺰهﻫﺎي‬

‫ﻧﻮك‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺣﺮﻣﺖ‬
‫زر‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫و‬

‫ﺑﺮ‬

‫آﮔﻴﻨﺶ‬
‫درزي‬

‫ﺳﻴﻢ‬

‫ﭼﻮ‬
‫ﻗﻠﺐ‬

‫ﺻﺪ‬

‫او‬

‫ﻋﺮش‬

‫دﺧﱰ‬

‫ﺣﺮﻓﺘﺶ‬

‫ﺣﺼﻦ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫در‬

‫‪۴۹‬‬

‫ﭼﻮن‬
‫ﭼﻮن‬

‫ﭘﺎداش‬
‫راه‬

‫ﻛﻤﺮ‬

‫دوﻟﺘﺸﺎه‬

‫ﻓﻐﻔﻮر‬

‫ﺳﺮا‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﺑﻴﺠﺎدش‬

‫ﺣﺒﺲ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺑﺠﻮ‬

‫درﮔﺎه‬

‫ﻣﺪد‬

‫دو‬

‫ﺳﺎﺣﺖ‬

‫ﭼﻮن ﺑﻬﺸﺖ و دوزﺧﺴﺖ آن زﻟﻒ و رخ‬
‫وي‬

‫او‬

‫ﺳﺎﻛﻦ‬

‫ﻏﻴﺮﺗﺶ‬

‫ﻧﻴﻨﺪﻳﺸﺪ‬

‫ﻓﺪاي‬

‫آن‬

‫ﻟﺐ‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﺑﺒﻨﺪ‬

‫ﺳﺎل‬

‫ﺧﻤﻮﺷﻲ‬

‫و‬

‫و‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺿﺮب‬

‫و‬

‫دوﻟﺘﺸﺎه‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻗﻴﺼﺮ‬

‫ﺧﻴﻤﮥ‬

‫ﻛﻔﺶ‬

‫ﺑﺮﻧﺎه‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻛﺎه‬
‫آه‬

‫اﻓﺮاه‬

‫ﻛﻬﻜﺸﺎﻧﺶ‬

‫ﺑﺮﺑﺴﺘﻪ‬

‫دﺷﻤﻦ‬

‫او‬

‫دﻟﺨﻮاه‬

‫ﺑﺎد‬

‫راه‬

‫ﺧﺮﮔﺎه‬
‫داه‬

‫ﺟﻮﻻه‬

‫درﮔﺎه‬

‫ﺑﺎد‬
‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎد‬
‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎد‬
‫ﺑﺎد‬
‫ﺑﺎد‬

‫ﭼﻮن‬

‫آﻓﺘﺎﺑﺴﺖ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺷﺎه‬

‫ﺑﻬﺮام‬

‫ﻋﺮش‬

‫و‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﺳﻠﻄﺎن‬

‫او‬

‫وﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﺳﺎرش‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺟﻬﺎن‬
‫ﺟﺎه‬

‫روز‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﺟﺎﻧﺶ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﻧﺰدش‬

‫ﺳﻬﻢ‬

‫در‬

‫ﻫﺮﭼﻪ‬

‫وﻓﺎ‬

‫ﻏﻴﺐ‬

‫ﺟﺰاﻻه‬
‫و‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫او‬

‫ﺷﻴﺮ‬

‫ﺻﻴﺪ‬

‫ﺷﺎه‬

‫ﺑﻲﺷﻪ اﺳﺐ و ﭘﻴﻞ و ﻓﺮزﻳﻦ ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﺗﻴﺰ‬

‫ﺗﺎج‬

‫ﺳﺎﻳﺒﺎﻧﺶ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﻛﺎﻧﺪر‬

‫دﺷﻤﻨﺎن‬

‫ﮔﺎو‬

‫آرزو‬

‫ﮔﺎه‬

‫آﻧﺸﻬﻲ‬
‫ﻓﺮش‬

‫ﮔﺮز‬

‫ﻋﻠﻮي‬

‫آﻓﺘﺎﺑﺶ‬

‫را‬

‫ﮔﺮدون‬
‫ﻣﺎ‬

‫ﻻﺳﺖ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﻨﺪﮔﻴﺶ‬

‫اﺑﺪ‬

‫ﺷﺎه‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺳﻨﮓ‬

‫ﭼﺎه‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﻘﺎي‬

‫ﺷﺎه‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻛﺎرآﮔﺎه‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻳﻜﺘﺎه‬

‫ﺑﺎد‬

‫اﻟّﺎه‬

‫ﺷﺎه‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﻛﻤﱰ‬

‫از‬

‫ﻣﻨﻬﻲّ‬

‫و‬

‫را‬

‫ﺧﺮد‬

‫ﺳﺎﻳﮕﺎﻫﺶ‬

‫ﭼﺮﺧﺶ‬

‫ﺳﺎﻳﮥ‬

‫ﺑﻴﮋن‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺗﺎز‬

‫و‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺣﻔﻆ‬

‫دو‬

‫ﭼﺮخ‬

‫روﺑﺎه‬

‫»اﻻاﻟّﺎه«‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎد‬

‫در ﺗﻌﻠﯿﻢ ﻃﯽ ﻃﺮﯾﻖ ﻣﻌﺮﻓﺖ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻣﺮدان ﻳﻚ ﻗﺪم در راه دﻳﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫دﻳﺪه ﺑﺮ ﺧﻂ »ﻫﺪيﻟﻠﻤﺘﻘﲔ« ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬
‫ﺗﺎﺋﻌﲔ«‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﭼﻮن ز راه ﮔﻠﱭ »ﺗﻮﺑﻮا اﱄاﻟﻠﱣﻪ« آﻣﺪي‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻓﺮق‬

‫»اﺗﻴﻨﺎ‬

‫ﺗﻮﺑﻪات روحاﻻﻣﲔ دان ﻧﻔﺲ ﺷﺎرﺳﺘﺎن ﻟﻮط‬

‫در‬

‫ﻣﺜﻞ‬

‫ﺷﺒﻪ‬

‫ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎ‬

‫ﺑﻌﺪ ازﻳﻦ ﺑﺮ ﻣﺮﻛﺐ ﺗﻘﻮﻳﺖ زﻳﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﭼﻮن ﺧﺮ دﺟﺎل ﻧﻔﺴﺖ ﺷﺪ اﺳﻴﺮ ﺣﺮص و آز‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻣﺮدان ﺑﺮ ﭘﺮ روحاﻻﻣﲔ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﻫﻔﺖ ﺷﺎرﺳﺘﺎن ﻟﻮﻃﺴﺖ ﻧﻔﺲ ﺗﻮ وﻗﺖ ﺳﺨﻦ‬

‫آب اول داد ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺳﺘﺎن را روز و ﺷﺐ‬

‫واﻧﮕﻬﻲ دل در ﺟﻤﺎل ﻳﺎﺳﻤﲔ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﻧﻔﺲ ﻓﺮﻋﻮﻧﺴﺖ و دﻳﻦ ﻣﻮﺳﻲ و ﺗﻮﺑﻪ ﭼﻮن ﻋﺼﺎ‬

‫رخ ﺑﻪ ﺳﻮي ﺟﻨﮓ ﻓﺮﻋﻮن ﻟﻌﲔ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ ﺧﻮاﻫﻲ ﻧﻔﺲ ﺧﻮد را ﻣﺴﺘﻤﻨﺪ ﺧﻮد ﻛﻨﻲ‬

‫در ﻛﻤﻨﺪ ﻋﺸﻖ »ﺑﺴﻢاﻟﻠﱣﻪ« ﻛﻤﲔ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﺷﻜﺮ آﻧﺮا دﻳﺪه ﺑﺮ روي زﻣﲔ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﮔﺮ ﻋﺼﺎي ﺗﻮﺑﻪ ﻓﺮﻋﻮن ﻟﻌﲔ را ﺑﺸﻜﻨﺪ‬

‫دﻓﱰ‬

‫دﻓﱰ ﻋﺼﻴﺎن ﺧﻮد را ﺳﻮﺧﺖ ﺧﻮاﻫﻲ ﮔﺮ ﻫﻤﻲ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﺑﺘﻲ‬

‫در‬

‫آﺳﺘﲔ‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ ﭘﻨﺪارد ﻛﻪ اﻧﺪر راه دﻳﻦ ﻣﺮ ﻃﺒﻊ را‬

‫ﺑﺎ ﻛﺒﺎب ﭼﺮب و ﺑﺎ ﻟﺤﻢ ﺳﻤﲔ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﻧﻲ ﺗﺮا ﻃﺒﻊ ﺗﻮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ‪ :‬ﮔﻮش ﻫﻮش را‬

‫ﺑﺎ ﻧﻮاي ﻣﻄﺮب و ﺻﻮت ﺣﺰﻳﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﻧﻲ ﻏﻠﻂ ﻛﺮدي ﻛﻪ اﻧﺪر ﻃﺎﻋﺖ ﺣﻖ دﻳﻨﺖ را‬

‫ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ژﻧﺪه و ﻧﺎن ﺟﻮﻳﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬
‫در‬

‫آن ﺗﻨﻲ ﻛﺶ ﺧﻮب ﭘﺮوردي ﺑﻪ دوزخ در ﻫﻤﻲ‬

‫از دو ﭼﺸﻢ ﺧﻮﻳﺸﱳ در ﺛﻤﲔ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﺟﺎي ﮔﺮ ﺣﻮر و ﺣﺮﻳﺮت ﺑﺎﻳﺪ اﻧﺪر ﺗﺎر ﺷﺐ‬

‫در ﺳﺤﺮﮔﻪ دﻳﺪه را ﺑﺮ روي ﻃﲔ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ ﺧﻮاﻫﻲ ﻇﺎﻫﺮ و ﺑﺎﻃﻨﺖ ﮔﺮدد ﻫﻤﭽﻮ ﺗﻴﺮ‬

‫روي را ﺑﺮ ﻃﻴﺒﺎت و ﻃﻴﺒﲔ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫از ﺧﺒﻴﺜﺎت و ﺧﺒﻴﺜﲔ ﮔﺮ ﺑﺮﭙﻫﻴﺰي ﻫﻤﻲ‬

‫ﺳﺮّ ﺑﺴﻢاﻟﻠﱣﻪ اﮔﺮ ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﮔﺮدد ﻇﺎﻫﺮت‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﺎﻧﺪر ﺻﻒ ﮔﱪان ﺑﻪ ﺑﺘﺨﺎﻧﻪ ﻛﻤﺮ ﺑﻨﺪد‬

‫دﻫﺎن‬

‫اژدﻫﺎي‬

‫آﺗﺸﲔ‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﭼﻮن ﺳﻨﺎﻳﻲ اول اﻟﻘﺎب ﺳﲔ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫٭٭٭‬

‫ز دِي ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺎرد ﻳﺎد و از ﻓﺮدا ﻧﺪارد ﻏﻢ‬

‫ﺑﺮاﺑﺮﻛﻲ ﺑﻮد ﺑﺎ آن ﻛﻪ دل در ﺧﻴﺮ و ﺷﺮ ﺑﻨﺪد‬
‫دل اﻧﺪر دﻟﻔﺮﻳﺐ ﻧﻘﺪ و اﻧﺪر ﻣﺎﺣﻀﺮ ﺑﻨﺪد‬

‫ﭼﻮ ﺧﻠﻮت ﺑﺎ ﻋﻴﺎن ﺳﺎزد ﻛﺠﺎ دل در ﺧﱪ ﺑﻨﺪد‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻮ را ﻋﻴﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺧﱪ ﭘﻴﺶ ﻣﺠﺎل آﻳﺪ‬

‫‪۵۰‬‬

‫ز ﻋﺎدت ﺑﺮ ﻣﻴﺎن ﺑﻨﺪد ﻫﻤﻲ ﻫﺮ ﮔﱪ زﻧّﺎري‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﺮد راه آﻧﻜﺲ ﻛﻪ ﺟﺰ ﺑﺮ ﻓﺮق ﺳﺮ ﺑﻨﺪد‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﺮد ﻫﺮ ﻣﺮدي ﻛﻪ او دﺳﺘﺎر ﺑﺮﺑﻨﺪد‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮔﱪ‪ ،‬ﻫﺮ ﮔﱪي ﻛﻪ او زﻧّﺎر ﺑﺮﺑﻨﺪد‬

‫اﮔﺮ ﺗﺎج ﺗﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪﺳﺖ ﺗﻮ ز آن ﺗﺎﺟﺪاراﻧﻲ‬

‫ﻛﻪ ﻃﺎووس ﻣﻼﻳﻚ ﺗﺨﺖ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺷﺎﻫﺮﭙ ﺑﻨﺪد‬

‫ﺑﺮﺳﺖ از ﺑﺖﭘﺮﺳﺘﻲ ﭼﻮن در ﭘﻨﺪار درﺑﻨﺪد‬

‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺖﭘﺮﺳﺘﺴﺖ آﻧﻜﻪ در ﺧﻮد ﻫﺴﺖ ﭘﻨﺪارش‬

‫ﻫﺰاران درد ﺧﻮنآﻟﻮد ﺑﺮ ﺟﺎن و ﺟﮕﺮ ﺑﻨﺪد‬

‫ﻧﻴﺎﺳﺎﻳﺪ ﺳﻨﺎﻳﻲوار آن ﻛﻮ زﻳﻦ ﺟﮕﺮ ﺧﻮاران‬

‫ﻧﻪ ﻳﻌﻘﻮﺑﻲ ﺷﻮد آﻧﻜﺲ ﻛﻪ دل اﻧﺪر ﭘﺴﺮ ﺑﻨﺪد‬

‫ﻧﻪ ﻣﻮﺳﻴﺌﻲ ﺷﻮد ﻫﺮﻛﺲ ﻛﻪ او ﮔﻴﺮد ﻋﺼﺎ ﺑﺮ ﻛﻒ‬

‫ﺑﺴﺎ ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻣﺮﻛﺐ ﻓﺮو ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﺑﺴﺎ رﻧﺪي ﺧﺮاﺑﺎﺗﻲ ﻛﻪ زﻳﻦ ﺑﺮ ﺷﻴﺮ ﻧﺮ ﺑﻨﺪد‬

‫ﺑﺘﺨﺖ و ﺑﺨﺖ ﭼﻮن ﻧﺎزي ﻛﻪ روزي رﺧﺖ ﺑﺮﺑﻨﺪي‬

‫ﺑﺘﺨﺖ و ﺗﺨﺖ ﭼﻮن ﻧﺎزد ﻛﺴﻲ ﻛﻮ رﺧﺖ ﺑﺮﺑﻨﺪد‬

‫ز ﻣﻌﻨﻲ ﺑﻴﺨﱪ ﺑﺎﺷﻲ ﭼﻮ از دﻋﻮي ﻛﻤﺮ ﺑﻨﺪي‬

‫ﭼﻪ داﻧﺪ ﻗﺪر ﻣﻌﻨﻲ آن ﻛﻪ از دﻋﻮي ﻛﻤﺮ ﺑﻨﺪد‬

‫ﻏﻼم ﺧﺎﻃﺮ اوﻳﻢ‪ ،‬ﻛﻪ او ﻫﻤﺖ ﻗﻮي دارد‬

‫ﻛﻪ دارد ﻫﺮ دو ﻋﺎﻟﻢ را و دل در ﻳﻜﻨﻈﺮ ﺑﻨﺪد‬

‫اﮔﺮ ﻳﻜﭽﻨﺪ ﻛﻲ ﺑﺨﺖ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺑﮕﺮدد ﺑﺲ‬

‫ﻫﻤﻪ اﻟﻔﺎظ ﺷﻴﺮﻳﻨﺶ ﻣﻼﻳﻚ ﺑﺮ ﺑﺼﺮ ﺑﻨﺪد‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻮ ﭼﻮن ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺷﺪ درِ اﻳﻦ ﻫﺮ دو در ﺑﻨﺪد‬

‫ﺑﺮو ﻫﻤﭽﻮن ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺑﺎش‪ ،‬ﻧﻪ دﻳﻦ ﺑﺎش و ﻧﻪ دﻧﻴﺎ‬

‫در دل ﻧﺒﺴﱳ ﺑﻪ ﻣﻬﺮ دﻧﯿﺎ‬

‫ﻛﻪ ﺧﺎص و ﻋﺎم و ﻧﻴﻚ و ﺑﺪ ﺑﺪﻳﻦ ﻫﺮدوﮔﺬر دارد‬

‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺳﺮاي ﻋﻤﺮ‪ ،‬در ﮔﻴﺘﻲ دو در دارد‬

‫ﻳﻜﻲ ﻗﻔﻞ از ﻗﻀﺎ دارد‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺑﻨﺪ از ﻗﺪر دارد‬

‫دو در دارد ﺣﻴﺎت و ﻣﺮگ ﻛﺎﻧﺪر اوّل و آﺧﺮ‬

‫ﭼﻮ ﻫﻨﮕﺎم ﻓﻨﺎ آﻳﺪ ﻗﺪر اﻳﻦ ﺑﻨﺪ ﺑﺮدارد‬

‫ﭼﻮ ﻫﻨﮕﺎم ﺑﻘﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻀﺎ اﻳﻦ ﻗﻔﻞ ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ‬
‫اﺟﻞ در ﺑﻨﺪ ﺗﻮ داﻳﻢ ﺗﻮ در ﺑﻨﺪ اﻣﻞ آري‬

‫اﺟﻞ ﻛﺎر دﮔﺮ دارد‪ ،‬اﻣﻞ ﻛﺎر دﮔﺮ دارد‬

‫ﻫﺮآﻧﻜﺲ ﻛﻮ ﮔﺮﻓﺘﺎرﺳﺖ‪ ،‬اﻧﺪر ﻣﻨﺰل دﻧﻴﺎ‬

‫ﻧﻪ درﻣﺎن اﺟﻞ دارد ﻧﻪ ﺳﺎﻣﺎن ﺣﺬر دارد‬

‫اﮔﺮ ﻃﺒﻊ ﺗﻮ از ﻓﺮﻫﻨﮓ دارد ﻓﺮّ ﻛﻴﺨﺴﺮو‬

‫وﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺗﻮ اﻧﺪر ﺟﻨﮓ زور زال زر دارد‬

‫ﺟﻬﺎن را ﭘﺮ ﺧﻄﺮ ﺑﻴﻨﺪ روان را ﭘﺮ ﺧﻄﺮ دارد‬

‫ﻫﺮ آن ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻪ در دﻧﻴﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﺪ‬

‫زﺣﻞ‪ ،‬ﻣﻬﺮ ﻧﮕﲔ دارد ﻗﻤﺮ ﻃﺮف ﻛﻤﺮ دارد‬

‫ﻛﻤﺮ ﮔﻴﺮد اﺟﻞ آﻧﺮا ﻛﻪ در ﺷﺎﻫﻲ و ﺟﺒّﺎري‬

‫ﺑﺴﺮ ﻋﻤﺮ ﺗﺮا ﻻﺑﺪ زﻣﺎﻧﻪ ﭘﻲ ﺳﺮﭙ دارد‬

‫اﮔﺮ ﺗﻮ ﰲاﻟﻤﺜﻞ ﻣﺎﻫﻲّ و از ﮔﺮدون ﺳﺮﭙ داري‬

‫ﻛﻪ ﺑﺲ ﺳﺮﻛﺶ ﻛﻪ اﻧﺪر ﮔﻮر ﺧﺸﺘﻲ زﻳﺮ ﺳﺮ دارد‬

‫اﻳﺎ‪ ،‬ﺳﺮﮔﺸﺘﮥ دﻧﻴﺎ ﻣﺸﻮ ﻏﺮّه ﺑﻪ ﻣﻬﺮ او‬

‫ﻛﻪ دﻳﻦ و دل ﺗﺒﻪ ﻛﺮد آن ﻛﻪ دل در ﺳﻴﻢ و زر دارد‬

‫ﻃﻤﻊ در ﺳﻴﻢو زر ﭼﻨﺪﻳﻦﻣﻜﻦ ﮔﺮ دﻳﻦودل ﺧﻮاﻫﻲ‬

‫ﻛﻪ او اﻧﺪر ﺻﻤﻴﻢ دل از آن آﺗﺶ ﺷﺮر دارد‬

‫ﺟﻬﺎن ﭘﺮ آﺗﺶ آزﺳﺖ و ﺑﻴﭽﺎره دل آﻧﻜﺲ‬

‫ﻫﻤﻪ رﻧﺠﺖ ﻫﺒﺎ ﮔﺮدد ﻫﻤﻪ ﻛﺎرت ﻫﺪر دارد‬

‫ﭼﻪ ﻧﻮﺷﻲ ﺷﺮﺑﺖ ﻧﻮﺷﲔ و آﺧﺮ ﺿﺮﺑﺖ ﻫﺠﺮان‬

‫ﺟﻬﺎن از روي ﺑﺨﺸﻴﺪن ﺗﺮا ﻫﻢ ﻣﺨﺘﺼﺮ دارد‬

‫ﺗﻮ اﻧﺪر وﻗﺖ ﺑﺨﺸﻴﺪن ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻣﺨﺘﺼﺮ داري‬

‫ﻧﺪاﻧﺪ ﻗﻴﻤﺖ ﻧﻈﻤﺶ‪ ،‬ﻫﺮآن ﻛﻮ ﮔﻮش ﻛﺮ دارد‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ را ﻣﺴﻠﻢ ﺷﺪ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺪ زﻫﺪ ﭘﺮ ﻣﻌﻨﻲ‬

‫در ﺳﺘﺎﯾﺶ ﺷﻌﺮ ﺧﻮﯾﺶ ﮔﻮﯾﺪ‬

‫اﮔﺮ ذاﺗﻲ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻮد ﻛﺰ ﻫﺴﺘﻲ ﺗﻮان دارد‬

‫ﻣﻦ آن ذاﺗﻢ ﻛﻪ او از ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺟﺎن و روان دارد‬

‫وﮔﺮ ﻫﺴﺘﻲ ﺑﻮد ﻣﻤﻜﻦ ﻛﻪ ﻛﻢ از ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻣﻦ آن ﻫﺴﺘﻢ ﻛﻪ آن از ﺑﻲﻧﺸﺎﻧﻴﻬﺎ ﻧﺸﺎن دارد‬

‫ﻫﺰاران ﺣﺠﺖ ﻗﺎﻃﻊ ﻛﻪ اﺑﻌﺎد ﭼﻨﺎن دارد‬

‫وﮔﺮ ﺑﺎ ﻧﻘﻄﻪاي وﻫﻤﻢ ﻛﺴﻲ ﻫﻤﱪ ﺑﻮد او را‬

‫‪۵۱‬‬

‫اﮔﺮ ﺑﺎﺷﻢ درﻳﻦ ﻛﻔّﻪ دﮔﺮ ﻛﻔّﻪ ﮔﺮان دارد‬

‫ﺗﺮازوي ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻛﻮ ﻫﻤﻲ اﻋﺮاض را ﺳﻨﺠﺪ‬

‫ﻧﮕﻴﺮم ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ار در آن ﻛﻔﻪ ﻧﺸﻴﻨﻢ ﻣﻦ‬

‫ﭼﻮ ﻣﻦ از ﻫﻴﭻ ﻛﻢ ﺑﺎﺷﻢ ﮔﺮان ﻛﻔﻪ از آن دارد‬

‫ﻣﻨﻢ ﺧﻮد ﻛﻤﱰ از داﻧﮕﻲ اﮔﺮ ﺑﺮﺳﻨﺠﺪم وزّان‬

‫اﮔﺮ داﻧﮕﻲ ﺑﻮد ﻣﻤﻜﻦ ﻛﻪ وزن اﻳﻦ ﺟﻬﺎن دارد‬

‫ﺳﺒﻜﱰ‬

‫ﻛﻔﮥ‬

‫ذاﺗﻲ‬

‫ﮔﺮانﺗﺮ‬

‫ﻛﻔﮥ‬

‫وﮔﺮ ﺑﺎ ﺧﻮد در آن ﻛﻔﻪ زﻣﲔ و آﺳﻤﺎن دارد‬

‫ﺟﺎﻧﻲ‬

‫ﻧﻪ ذات ﻣﻦ ﭼﻨﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ اوﺻﺎﰲ ﭼﻨﺎن دارد‬

‫ﭼﻮ ﻋﻘﻞ ﻛﻞ ﻛﻨﺪ ﻓﻜﺮت ز اوﺻﺎف و ز ذات ﻣﻦ‬

‫ز ﺑﻴﭽﻮﻧﻲ و ﺑﻴﺴﺎﻧﻲ رواﻧﻢ ﭼﻮن و ﺳﺎن دارد‬

‫ﻓﺮوﺷﺴﺘﻢ ز ﻟﻮح ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻘﺶ ﭼﻮﻧﻲ و ﺳﺎﻧﻲ‬
‫ﭼﻨﺎن ﮔﺸﺘﻢ ﻛﻪ ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﻛﺴﻢ ﺟﺰ ﺑﻴﭽﮕﻮﻧﻪ و ﭼﻮن‬

‫ﻛﻪ ذات ﻣﻦ ﻧﻪ ﺗﻦ دارد ﻧﻪ دل دارد ﻧﻪ ﺟﺎن دارد‬

‫دو ﺻﺪ ﺑﺮﻫﺎن ﻓﺰون دارد ﺧﺮد ﺑﺮ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﻣﻦ‬

‫ﺑﻬﺮ ﺑﺮﻫﺎن ﻛﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ دو ﺻﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻴﺎن دارد‬

‫ﭼﻪﺟﺎي ﺑﻴﭽﮕﻮﻧﻪو ﭼﻮن ﻛﻪ ﻓﻮقاﻳﻨﺴﺖو اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ‬

‫ﭼﻪ ﺟﺎي ﻓﻮق و ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻲ ﻧﻪ اﻳﻦ دارد ﻧﻪ آن دارد‬

‫ﻫﻴﻮﻻﻧﻲ ﻋﺪﻣﻬﺎﻳﻢ ﻧﻪ ﺑﻴﻨﺪ ﻋﻘﻞ ﻛﻠﻢ زﻳﻦ‬

‫وﮔﺮ ﭼﻪ ﻛﻞ اﻓﻌﺎل وﻓﺎﻫﺎ را ﻋﻴﺎن دارد‬

‫ﻳﻜﻲ از ﺑﺪﻛﻨﺎن ﺧﻴﺰد ﻳﻜﻲ از ﺑﺪﻛﻨﺎن دارد‬

‫ﻫﺰاران ﻣﺮﺗﺒﺖ داﻧﻢ و راي اﻳﻨﺴﺖ ﻛﺎﻳﻦ ﻫﺮ دو‬

‫ﻛﻪ داﻧﺪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﭼﻴﺰم ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﺎري ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﻢ‬

‫وﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﻚ ﻧﻨﺪﻳﺸﻢ ﻛﻪ ذات ﻣﻦ ﭼﻪﺳﺎن دارد‬

‫ﭼﻮ اﻧﺪر ﺑﺎردان ﻣﻦ ﻳﻜﻲ ذرّه ﻧﻤﻲﮔﻨﺠﺪ‬

‫ﻞ ﻣﻮﺟﻮدات را در ﺑﺎردان دارد‬
‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻛ ّ‬

‫ﻧﮕﻨﺠﻢ در ﺳﺨﻦ ﭘﺲ ﻣﻦ ﻛﺠﺎ در ﮔﻨﺠﺪ آﻧﻜﺲ ﻛﻮ‬

‫ﺑﻪ دﺳﺘﻲ در ﻣﻜﺎن دارد ﺑﻪ دﺳﺘﻲ در زﻣﺎن دارد‬

‫ﺳﺨﻦ را راه ﺗﻨﮓ آﻣﺪ ﻧﮕﻨﺠﺪ در ﺳﺨﻦ ﻫﺮﮔﺰ‬

‫اﮔﺮﭼﻪ در ﻓﺮاﺧﻲ ره ﭼﻮ درﻳﺎي ﻋﻤﺎن دارد‬

‫اﮔﺮ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻨﺪﻳﺸﻲ ﺧﺮد ﺑﺎﺷﺪ از او ﻋﺎﺟﺰ‬

‫ﻛﺠﺎ ﺑﺮ آﺳﻤﺎن ﺗﺎﻧﺪ ﺷﺪ آﻧﻜﻮ ﻧﺮدﺑﺎن دارد‬

‫ﻫﺮآﻧﻜﻮ وﺻﻒﺧﻮد ﮔﻮﻳﺪ ﻫﻤﻲ اﺣﻮال ﺧﻮد ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺖ زان ﻣﻌﻨﻲ اﮔﺮﭼﻪ آن ﮔﻤﺎن دارد‬

‫ﻫﺮآﻧﻜﺲ ﻛﻮ ﮔﻤﺎن دارد ﻛﻪ ﺑﺮ ﻛﻴﻮان رﺳﺪ ﺗﻴﺮش‬

‫ﮔﻤﺎن وي ﺧﻄﺎ ﺑﺎﺷﺪ اﮔﺮ زاﻫﻦ ﻛﻤﺎن دارد‬

‫ﺧﺮد ﻛﻤﱰ از آن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ او در وي ﻛﻨﺪ ﻣﻨﺰل‬

‫ﻣﻐﻴﻼن ﭼﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺳﻴﻤﺮغ در وي آﺷﻴﺎن دارد‬

‫ﺧﺮد را آﻓﺮﻳﻨﺪ او ﻛﺠﺎ اﻧﺪر ﺧﺮد ﮔﻨﺠﺪ‬

‫ﺑﻨﺎن در ﺧﻂ ﻧﮕﻨﺠﺪ ﭼﻪ ﺧﻂ ﻧﻘﺶ از ﺑﻨﺎن دارد‬

‫ﺣﻮاﺷﻲّ وﻋﺎء ﻓﻜﺮ ﺧﻮن ﭘﺮورد ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‬

‫ازو ﺑﺲ ﺧﻮن ﺑﺮون آﻳﺪ ﻛﺰو ﭘﺮ ﺧﻮن دﻫﺎن دارد‬

‫ﺧﺮد ﭼﻮن ﺟﺴﺖ ﻳﻚ ﭼﻨﺪﻳﺶ ﺑﺎز آﻣﺪ ﺑﻪ ﻧﻮﻣﻴﺪي‬

‫ﭼﻪ ﭼﻴﺰﺳﺖ اﻧﺪرﻳﻦ دﻟﻬﺎ ﻛﻪ دﻟﻬﺎ را ﻧﻮان دارد‬

‫ﺑﺮآﻣﺪ از ﺑﺤﺎر ﻗﺪس ﻣﻴﻎ ﻧﻮر ﺑﺮ ﺟﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﻫﻤﻪ ﺗﺸﻨﻪ دﻻﻧﺮا او ﺑﻪ ﺧﻮد در ﺷﺎدﻣﺎن دارد‬

‫وراي اﻳﻦ و ﺑﺮﺗﺮ زﻳﻦ ﻫﺰاران ره ﻣﻜﺎن دارد‬

‫وراي ﻫﺴﺖ و ﻧﻴﺴﺖ وﮔﻔﺖ و ﺧﺎﻣﻮﺷﻲّ و اﻧﺪﻳﺸﻪ‬

‫ﭼﻨﺎن ﺷﺎدم ز ﻋﺸﻖ او ﻛﻪ ﺟﺎن را ﻣﻲﺑﺮاﻓﺸﺎﻧﻢ‬

‫ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ آﻧﻜﻪ از ﻋﺸﻖ و ﺧﺮد ﻣﻲ ﺟﺎﻧﻔﺸﺎن دارد‬

‫ﻣﻌﺎﻧﻲ و ﺳﺨﻦ ﻳﻚ ﺑﺎدﮔﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺎﻣﻴﺰد‬

‫ﭼﻨﺎن ﭼﻮن آبو ﭼﻮن روﻏﻦ ﻳﻚاز دﻳﮕﺮﮔﺮان دارد‬

‫ﻛﻪﻫﺴﺖ ازﻋﺸﻖ او ﭼﻮﻧﺎن ﻛﻪ ﭼﻮﻧﺎن را ﭼﻨﺎن دارد‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﺷﺪي ار ﻫﻴﭻ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺗﺎ ﻧﻤﻲﮔﻔﱳ‬

‫وﮔﺮﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﮔﻔﺘﻲ آﻧﭽﻪ در ﭘﺮده ﻧﻬﺎن دارد‬

‫ﻣﻌﺎﻧﻲ را اﺳﺎﻣﻲ ﻧﻪ اﺳﺎﻣﻲ را ﻣﻌﺎﻧﻲ ﻧﻪ‬

‫ﻣﺮا ﺗﻨﮕﻲ ﺳﺨﻦ در ﮔﻔﺖ ﺳﺴﺖ و ﻧﺎﺗﻮان دارد‬

‫ﻫﻤﻪ دردم از آن آﻳﺪ ﻛﻪ ﺣﺎﻟﻢ ﮔﻔﺖ ﻧﺘﻮاﻧﻢ‬

‫ﻣﻌﺎﻧﻴﻬﺎي‬

‫ﺑﺴﻴﺎرﺳﺖ‬

‫اﻧﺪر‬

‫دل‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﻧﮕﻨﺠﺪ ﭼﻮن ﺳﺨﻦ در دل زﺑﺎن را ﺗﺮﺟﻤﺎن دارد‬

‫ﻟﻴﻜﻦ‬

‫ازآﻧﻜﻮ داﻧﺪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﺟﺎن اﻧﺪر ﻣﻴﺎن دارد‬

‫وﻟﻴﻜﻦ ﭼﻮن ﺑﺮاﻧﺪﻳﺸﻢ ﻫﻤﻪ اﺣﻮال ﺧﻮش ﮔﺮدد‬

‫اﮔﺮ ﻫﺮ ﺷﺎﻋﺮي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﻬﻤﺎن و ﻓﻼن دارد‬

‫اﻻﻫﻲ ﻧﺎم ﺧﻮد ﻛﺮدم ﺑﺪو ﻧﺴﺒﺖ ﻛﻨﻢ ﺧﻮد را‬

‫ﻳﻜﻲ ﻗﻮت از ﺷﻜﺮدارد ﻳﻜﻲ ﺧﻮر ز اﺳﺘﺨﻮان دارد‬

‫ﻳﻜﻲ را ﺷﺪ ﻳﻜﻲ ﻏﺎوي ﻣﻴﺎن ﻣﺎ و از ﻣﺮﻏﺎن‬

‫وﮔﺮ اﺳﺐ ﻛﺴﻲ ﺳﮕﺒﺎﻧﺶ ﻧﻌﻞ از زﺑﺮﻗﺎن دارد‬

‫ﻧﺪارد ﻃﺎﻗﺖ ﻣﺪﺣﻢ ز ﻣﻤﺪوﺣﺎن ﻋﺎﻟﻢ ﻛﺲ‬

‫ﺑﺒﺨﺸﺪ ﺑﺮ ﭼﻨﲔ ﻳﻚ ﺑﻴﺖ ﺣﻘﺎ راﻳﮕﺎن دارد‬

‫وﮔﺮ ﻛﻠّﻲ ﻣﻮﺟﻮدات روﺣﺎﻧﻲ و ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ‬
‫‪۵۲‬‬

‫ﻞ وﮔﺮ ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﭼﻨﲔ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﻮاﻧﺪ ﻛﺮد ﻋﻘﻞ ﻛ ّ‬

‫ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺪ ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﺧﻮد را ﺑﻪ رﻧﺞ ﺟﺎودان دارد‬

‫ﻣﺮا ﻫﺮﮔﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﻢ ﺳﺨﻦ ﻋﺎﱄ ﺷﻮد ﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻢ ﺧﺮد ﺑﺎﺷﺪ ز ﮔﻔﺘﻲ ﻛﺂن زﻳﺎن دارد‬

‫درﻳﻐﺎ آن ﺳﺨﻨﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ داﻧﻢ ﮔﻔﺖ و ﻧﺘﻮاﻧﻢ‬

‫وﮔﺮ ﮔﻮﻳﻢ از آن ﺣﺮﰲ ﺟﻬﺎﻧﻲ را ﻧﻮان دارد‬

‫ﻧﺪارم ﺑﺎك از آن ﻫﺮﮔﺰ ﻛﻪ دارم اﻧﮕﺒﲔ ﺑﺮ ﺧﻮان‬

‫ﻛﺠﺎ ﻛﺲ اﻧﮕﺒﲔ دارد ﻣﮕﺲ ﺑﺮ ﮔﺮد ﺧﻮان دارد‬

‫ﭼﻮن ﻣﻦ ﺷﺴﺖ اﻧﺪر آوﻳﺰم ﺑﻪ درﻳﺎ اﻧﺪر آوﻳﺰد‬

‫ﺑﻪ ﻛﺎم و ﺣﻠﻖ آن ﻣﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن دارد‬

‫وﻟﻴﻜﻦ ﻣﺮ ﻣﺮا ﺧﺎﻣﻮش ﺿﻌﻒ ﻣﺮدﻣﺎن دارد‬

‫ﻫﺰاران ﺑﺎر ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﻛﻪ راز ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮕﺸﺎﻳﻢ‬

‫ﺑﺮد از اﻳﻦ ﻣﻌﺎﻧﻴﻬﺎ ﻛﻪ در ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺎن دارد‬

‫ﻫﻢ اﻛﻨﻮن ﺑﻴﻨﻲ آن ﻣﺮد ﺧﺲ ﻧﺎدان ﻧﺎﻛﺲ را‬

‫ﭼﻮ ﺷﺴﺖ اﻧﺪر ﻛﺸﻢ ﻻﺑﺪ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻮد وﻳﺮان‬

‫ﻫﻤﻲ ﺑﺎﻧﮓ و ﻓﻐﺎن ﺧﻴﺰد ز ﻫﺮ ﻛﻮ ﺧﺎﻧﻤﺎن دارد‬

‫ﺑﺠﻨﺒﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻠﻮي ﭼﻮ زﻳﻦ ﻳﻚ ﺑﻴﺖ ﺑﺮﺧﻮاﻧﻢ‬

‫ﭼﺮا ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻋﺠﺐ داري ﻛﻪ ﻧﺎداﻧﻲ ﻓﻐﺎن دارد‬

‫ز درﻳﺎي ﻣﺤﻴﻂ ﻋﻘﻞ ﺟﻴﺤﻮن ﻣﻌﺎﻧﻲ را‬

‫ﺳﻮي ﻛﺸﺘﻲ روﺣﺎﻧﻲ زﺑﺎن ﻣﻦ روان دارد‬

‫ﻧﺨﺴﺘﲔ ﺷﻌﺮ ﻣﻦ اﻳﻨﺴﺖ دﻳﮕﺮ ﺗﺎ ﭼﺴﺎن ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ آن آﺗﺶ ﻛﻪ زﻳﻨﮕﻮﻧﻪ دﺧﺎن دارد‬

‫ﻧﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﻔﺖ آﻧﻜﺲ ﻛﻮ زﺑﺎن دارد‬

‫ﻧﻪ ﻫﺮﮔﺰ آﻧﻜﻪ دارد ﮔﻮش ﺑﺸﻨﻴﺪ اﻳﻦ ﭼﻨﲔ ﺷﻌﺮي‬
‫ﺳﺨﻦ ﺑﺎﺧﻮد ﻫﻤﻲﮔﻮﻳﻢ ﻛﻪﺧﻮد ﻛﺲ ﻧﻴﺴﺖ درﻋﺎﻟﻢ‬

‫دل‬

‫ﺑﻲﻟﻄﻒ‬

‫ﻧﺎﻳﺪ‬

‫ز‬

‫ﻧﺎﻳﺪ‬

‫ز‬

‫روح‬

‫ارﭼﻪ‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﮔﻠﻨﺎر‬
‫از‬

‫درد‬

‫رﺧﺴﺎر‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﭼﺸﻢ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﺎز‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫ﺟﻤﺎﻟﺖ‬

‫ﺧﻮﺷﱰي‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫و‬

‫ﺧﻮش‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﺗﻮ‬

‫دﻟﻔﺮﻳﺒﺖ‬

‫ﺑﻲدﻻن‬
‫را‬

‫ﻛﺮﺷﻤﮥ‬
‫آن‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺑﻲﻣﺪح‬

‫را‬
‫را‬

‫از‬

‫ﮔﻬﺮﻫﺎ‬

‫رﻧﮓ‬
‫ﻛﻪ‬

‫روﻳﺖ‬

‫در‬

‫ﺣﺴﻦ‬

‫ﮔﺮدﻧﺎن‬

‫را‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻟﻄﻴﻒ‬
‫ﻛﻮ‬

‫را‬

‫ﺟﺰ‬

‫در‬

‫ﭘﺲ‬
‫دارد‬

‫»آن«‬

‫داري‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺟﺰ‬

‫وﺻﻠﺖ‬

‫ﺑﺎﻣﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﺴﻴﻤﻲ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﭼﻪ‬
‫‪۵۳‬‬

‫ﻛﻨﻒ‬

‫ﺳﺮ‬

‫زﻟﻒ‬

‫ﺳﻮد‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﻬﻜﺸﺎن‬

‫ﻧﺪارد‬

‫اﻣﺎن‬

‫آﺳﻤﺎن‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﻳﻮﺳﻒ‬

‫ﻛﺎن‬

‫ﻧﺎﺗﻮان‬

‫»آن«‬

‫ﻃﻴﻠﺴﺎن‬

‫ﻧﺮدﺑﺎن‬

‫ﺑﺎﻏﺒﺎن‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﮔﻤﺎن‬

‫دل‬

‫ﺧﻢ‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﺑﻮﺳﺘﺎن‬

‫ﻛﻪ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﺎن‬

‫ﻛﻪ‬

‫و‬

‫ﻧﺪارد‬
‫ﻧﺪارد‬

‫رﻳﺴﻤﺎن‬

‫آن‬

‫ﻋﻴﺴﻲ‬

‫ﺑﺎﻏﻲﺳﺖ‬

‫ﺧﺰﻳﻨﻪش‬

‫آب‬

‫ﭼﻮن‬

‫آن‬

‫روﻳﺖ‬

‫و‬

‫ره‬

‫زان‬

‫ﭼﺎرم‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﺎﻧﻤﺎن‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫در‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﻧﺪارد‬

‫زﺑﺎن‬

‫آﺷﻴﺎن‬

‫در‬

‫ﺳﻮد‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﻔﻦ‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﻛﻼهوش‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺟﺰ‬

‫را‬

‫ﻛﻮﻳﺖ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﺎم‬

‫ﺑﻲﻧﻄﻖ‬

‫رﻫﻨﻤﺎﻳﻴﺴﺖ‬
‫ﻋﺎﻗﻼن‬

‫ﺑﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫روحاﻟﻘﺪس‬

‫ﻛﺪﺧﺪاﻳﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺮآﺳﻤﺎن‬

‫ﻗﺪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫روﺣﻲ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن‬

‫دﻳﺪ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺑﻲﺧﻮي‬
‫در‬

‫رﺧﺎن‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻳﻮﺳﻒ‬

‫ﻟﻄﻴﻒ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻋﻘﻠﻲ‬

‫روح‬
‫زﻟﻒ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻳﻘﲔ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﻴﺠﺎدت‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺑﺰرگ‬

‫ﺗﻮ‬

‫روي‬

‫اي‬

‫ﺧﻢ‬

‫ارﭼﻪ‬

‫زﻟﻒ‬

‫در ﺻﻔﺖ ﻣﻌﺸﻮق روﺣﺎﻧﯽ و ﺗﺠﻠﯿﺎت ﻧﻮراﻧﯽ‬

‫ﻛﻤﺎل‬

‫ﺟﻤﺎل‬

‫در‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺮا ﺑﺎري ﺧﻮد اﻧﺪر ﺧﻮد ﺧﺮد ﺑﺎزارﮔﺎن دارد‬

‫ﺑﻮي‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﭘﺎﺳﺒﺎن‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬
‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬
‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬
‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬
‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺧﻮش‬
‫اي‬

‫ﭼﻮن‬
‫در‬

‫در‬

‫از‬

‫ﺑﺰم‬

‫روي‬

‫رزم‬

‫دارد‬
‫اي‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﺑﻠﺒﻞ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﻧﻤﻮد‬

‫ﮔﻮﻧﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻃﺎﻗﺖ‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﭼﻴﺰ‬

‫وﺻﻒ‬

‫ﮔﺮاﻧﻲ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﻋﺪل‬

‫ﭼﻨﺪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻛﻪ‬

‫ز‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﮕﺮ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺟﻤﺎل‬
‫ﭘﺮده‬

‫ﺑﺒﲔ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺑﻲﻗﺎﻣﺖ‬

‫ﻣﺎ‬

‫زي‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺳﻴﻪ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺪارش‬

‫ﮔﻞ‬

‫از‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﮔﻠﻴﻤﻲ‬

‫ﻧﻘﺸﻴﺴﺖ‬

‫ﺟﻬﺎﻧﻲ‬

‫ﮔﻮﻳﻲ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﻫﺴﺘﻲ‬

‫ﮔﺴﺘﺎخ‬

‫ﺟﻮزا‬

‫ﺑﻨﺪد‬

‫ﻋﻄﺎرد‬

‫ﺳﻮد‬
‫ﺣﺴﻦ‬
‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬
‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﻧﺪارﻳﻢ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫اﻳﺮا‬

‫ﮔﻮﻳﺪ‬

‫آن‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺣﻲﺳﺖ‬

‫ﻓﻼن‬

‫دﻫﺎن‬

‫و‬
‫ﺑﺪه‬

‫دارد‬

‫ﺟﺎودان‬

‫و‬

‫ﻛﻤﺮ‬

‫اﻧﺼﺎف‬
‫آن‬

‫ﻓﻼن‬

‫ﻧﺸﺎن‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﺑﮕﻮ‬

‫دارد‬

‫وﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫زﻳﺎن‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﭼﻨﻮ‬

‫ﺳﺒﻜﻲ‬
‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﻓﺼﻞ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﭼﻨﺎن‬

‫آن‬

‫ﻛﻤﺎن‬
‫ﮔﺮان‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻛﻪ‬

‫زﻳﺎن‬

‫ﻛﺴﻲ‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬
‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫ﻧﺪارد‬

‫٭٭٭‬

‫ﻗﺼﻴﺪه زﻳﺮ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺧﻮاﺟﻪ ﻗﻮاماﻟﺪﻳﻦ اﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻢ ﻧﺎﺻﺮﺑﻦ ﺣﺴﲔ در ﮔﺰﻳﻨﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ از وزﻳﺮان و ﺑﺰرﮔﺎن زﻣﺎن‬
‫ﺧﻮد ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺣﻜﻴﻢ ﺳﻨﺎﻳﻲ راﺑﻄﮥ ﻣﻮدت و دوﺳﺘﻲ داﺷﺖ و ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻣﻜﺎﺗﺒﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ وﻗﺘﻲ درﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻼﻗﺎت‬
‫ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻛﺮد ﺳﻨﺎﻳﻲ در ﭘﺎﺳﺦ او ﻧﺎﻣﻪاي ﻧﻮﺷﺖ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﻗﺼﻴﺪهاي ﻛﻪ ﻣﻄﻠﻊ آن اﻳﻨﺴﺖ‪:‬‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﺳﺮاﭘﺮده‬

‫زد‬

‫ﻗﺪر‬

‫ﺑﻌﻠﻴﲔ‬

‫ﺻﺪر‬

‫ﻗﻮاماﻟﺪﻳﻦ‬

‫اﺟﻞ‬

‫ﺑﺎر دوم ﺧﻮاﺟﻪ ﻗﻮاماﻟﺪﻳﻦ ﻃﻠﺐ ﻣﻼﻗﺎت ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻛﺮد و ﺑﺎز ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻧﺎﻣﻪاي در اﺳﺘﻌﻔﺎ و اﻋﺘﺬار ﻧﻮﺷﺖ ﻫﻤﺮاه‬
‫ﻗﺼﻴﺪهاي ﺑﻪ ﻣﻄﻠﻊ‬

‫وي‬

‫اي ﭼﻮ ﻋﻘﻞ از ﻛﻞ ﻣﻮﺟﻮدات ﻓﺮد‬

‫ﺟﻮان‬

‫از‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺳﭙﻬﺮ‬

‫ﻻﺟﻮرد‬

‫آن دو ﻧﺎﻣﻪ را از روي دﻳﻮان ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻣﺼﺤﺢ ﻣﺮﺣﻮم ﻣﺪرس رﺿﻮي اﻳﻨﺠﺎ ﻧﻘﻞ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‬

‫ﻧﺎﻣﮥ اول‬

‫»ﻣﻨﻬﻲ ﺧﻄﮥ ﻣﻠﻜﻮت و ﻣﻨﺘﻬﻲ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﱪوت از ﺳﺮاﭘﺮدۀ ﻋﲔاﻟﻠﱣﻪ ﭼﻨﲔ ﺧﱪ دادﻛـﻪ اناﻟﻠﱣـﻪ ﻻ ﻳﻨﻈـﺮ اﱄ ﺻـﻮرﻛﻢ‬

‫وﻻ اﱄ اﻋﻤﺎﻟﻜﻢ وﻟﻜﻦ ﻳﻨﻈﺮ اﱄ ﻗﻠﻮﺑﻜﻢ و اﺣﻮاﻟﻜﻢ آن اﺷﺎرت ﺑﺪﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺑﺮون داد و ﮔﻔـﺖ‪ :‬ﻧﻈـﺮ ﭘـﺎك اﻻﻫـﻲ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ در رﻋﻨﺎ ﺳﺮاي ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﺮو ﻧﻴﺎﻳﺪ و ﻣﺮﻗﺪ ﻋﻤﺎري ﺟﺒﺎري ﻫﺮﮔﺰ در دروازۀ ﺣﺪوث و ﺣﺮوف ﻧﮕﻨﺠﺪ ﻣﻬﱰاﻧﻲ ﻛﻪ‬

‫ﻓﺮﻣﺎﻧﱪداران اﺷﺎرت ﺗﺨﻠﻘﻮا ﺑﺎﻟﺨﻼقاﻟﻠﱣﻪاﻧﺪ از روي ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﻫﺮﮔـﺰ در دﻓـﱰ ﺻـﻮر اﺟـﺮام و اﺟﺴـﺎم ﻣﻄﺎﻟﻌـﻪ ﻧﻜﻨﻨـﺪ‬
‫اﻳﺸﺎن ﻛﻪ از ﺣﻀﺮت رﺣﻤـﺎﻧﻲ ﺑـﺎر درﺑﻨﺪﻧـﺪ ﺟـﺰ در ﺣﻀـﺮت ﺟﻠـﺖ دل ﺑـﺎر ﻧﮕﺸـﺎﻳﻨﺪ ﺑـﺎز دونﻫﻤﺘـﺎن ﺑﺎﺷـﻨﺪﻛـﻪ از‬

‫ﻣﺼﻄﺒﮥ ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ دﻟﻖ و ﻋﺼﺎ و اﻧﺒﺎن ﺑﺮدارﻧـﺪ و ﺟـﺰ در ﭼﻬـﺎر دﻳـﻮار ﺻـﻮرت ﻓـﺮو ﻧﻴﺎﻳﻨـﺪ و دﻳﮕـﺮ ﭘﻮﻳﻨـﺪﮔﺎﻧﻲ ﻛـﻪ از‬

‫ﻣﻜﺘﺐ ﺗﻠﻘﲔ روي ﺑﻪ ﻣﺸﺮق ﻳﻘﲔ دارﻧﺪ دﻳﮕﺮﻧﺪ و روﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﻛـﻪ از ﺳـﻮادﻛﺪۀ ﻃـﲔ ﺑﻔﺮﻣـﺎن آﺑـﺎد ﺷـﻴﻄﺎن ﻣﻨـﺰل ﻛﻨﻨـﺪ‬
‫دﻳﮕﺮ و ﺟﺎﺳﺎاﻟﺮﺣﻤﻦ درﺷﺎن آزاد ﻣﺮداﻧﻲ اﺳـﺖ ﻛـﻪ اﻳﺸـﺎن در ﻃﻠـﺐ ﺻـﻔﺘﻲاﻧﺪﻛـﻪ اﻣـﺮوز ﺑﻘﺎراﺳـﺖ و ﻓـﺮدا ﻟﻘـﺎ را‬

‫اﺧﺴﺌﻮا ﻓﻴﻬﺎ وﻻﺗﻜﻠﻤﻮن ﺑﺎز ﻧﻌﺖ ﻣﺨﺘﺼﺮ اﻳـﻦ اﺳـﺖ ﻛـﻪ اﻳﺸـﺎن ﻋﺎﺷـﻖ ﺻـﻮرﺗﻲاﻧﺪﻛـﻪ اﻣـﺮوز ﺑـﺎزي راﺳـﺖ و ﻓـﺮدا‬

‫ﻏﻤــﺎزﻳﺮا ﭘــﺲ اﻳــﻦ ﭼﻨــﲔ ﺧﻤﻴــﺮ ﻣﺎﻳــﮥ ﻟﻌﻨــﺖ را ﻛــﻪ ﺑﻲﺻﻮرﺗﺴــﺖ ﻻﻳﺨﺎﻟﻔــﻪ اﻻﻣــﺎﺑﻖ وﻻﻳﺨﺎﻟﻔــﻪ اﻻﻓــﺎﺋﻖ ﻧﻘﺸــﻲ ﻛــﻪ‬
‫‪۵۴‬‬

‫ﻣﺄﻣﻮناﻟﻐﻴﺐ ﻣﻌﺪوم اﻟﻌﻴﺐ ﺟﻠﺖ آن اﺳﺖ ﺟﺰ در ﻧﮕﺎرﺧﺎﻧﮥ اﻧﺸﺄﻧﺎه ﺧﻠﻘﺎً آﺧﺮ ﻧﻴﺎﺑﻲ و ﺷـﺎﻫﺪي ﻛـﻪ ﻇـﺎﻫﺮۀ ﺻـﺒﻴﺢ و‬

‫ﺑﺎﻃﻨﮥ ﺻﺤﻴﺢ ﺻﻔﺖ آن اﺳﺖ ﺟﺰ در ﻓﺮﺟﮥاﺻﺒﻌﲔ ﻣﻦ اﺻﺎﺑﻊ اﻟـﺮﺣﻤﻦ ﻧﻴـﺎﺑﻲ و اﮔﺮﻧـﻪ ﭼـﻪ ﻓﺎﻳـﺪه ﻛـﻪ ﻧﻘـﺶ اﻟﻬـﻲ و‬
‫ﺻﻔﺖ ﻧﺎﻣﺘﻨﺎﻫﻲ ﺟﺰ ﺑﻌﲔ اﻟﻬﻲ ﻧﺘﻮان دﻳﺪ ﺗﻘﺎﺿﺎﻳﻲ ﻛﻪ از ﻧﻘﺶ ﺧﺎﻣﮥ ﻗﺪس ﺑﺮآﯾﺪ روی ﺳﻮی اﻋﻠﯽ ﻋﻠﯿـﲔ دارد ﻣـﺮد‬
‫آن اﺳﺖ و ﺗﻘﺎﺿﺎﺋﯽ ﮐﻪ از ﻫﻮس ﺧﺎﻧﮥ دﻳﻮ ﺑﺮآﻳﺪ روی ﺳـﻮی ﻣﻬـﺒﻂ اﺳﻔﻞاﻟﺴـﺎﻓﻠﲔ آرد ﺑﺎزﻣﺎﻧـﺪﮔﺎن اﻳـﻦ ﺑﺴـﺮا ﭘـﺮدۀ‬

‫ﻗﻮاماﻟﺪﻳﻦ ﻛﻪ ﺗﺨﺖ و ﺗﺎج ﺧﻮاص در ﺑﺎﻻي ﻋﻠﻴﲔ ﻣﻨﺘﻈﺮ آﻧﺴﺖ در ﺑﺎﻻﻧﮥ اﺳﻔﻞاﻟﺴﺎﻓﻠﲔ ﭼﻪ ﻛﺎر دارد‪.‬‬

‫داﻧﻢ ﻛﻪ داﻧﺴـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻲ اﻟﻤـﺮوة ﻧﺎﻣـﻪ)؟( ﺑـﻪ ﻣﺜﺎﺑﺔاﻟﻌﺎﻣـﻪاي ﻓﺮزﻧـﺪ ﺧﻠـﻒ آدم ﮔـﺮد ﻧﺎﺧﻠﻔـﺎن اﺑﻠـﻴﺲ ﭼـﻪ ﮔـﺮدي‬

‫ﺧﻮاﻧﺪهاي ﻛﻪ اﻻﺣﺘﻴﺎط ﰲ ﺗﺮك اﻻﺧﺘﻼطاي روح ﻗﺮار ﻋﺎﺷﻖ دل ﻣﺠﺮوح ﺗـﻮ ﺑـﻪ ﻧﻘـﺶ ﻧﻔـﺲ ﺳـﺮ ﻓـﺮود آري ﭼـﻮ‬

‫ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﺧﻞاﻟﻄﺮﻳﻖ ﻟﻤﻦ ﻻﻳﻔﻴﻖ اي ﺟﺎن ﺳﻤﺎي ﺳـﻨﺎﻳﻲ ﺗـﻮ ﺑـﻪ ﺗﺮﻛﻴـﺐ ﻇﻠﻤـﺎﻧﻲ ﺟﺴـﻤﺎﻧﻲ او ﭼـﻮن اوﻓﺘـﺎدي ﭼـﻮن‬
‫داﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻲ اذاﻟﻢ ﻳﻮاﻓﻖ ﻓﻔﺎرق ﺑﻮاﺟﺐ اﻟﻮﺟﻮدي ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻨﺎت اﻟﻮﺟﻮدي ﻣﺪد از ﺟﻮد او دارﻧﺪﻛﻪ آﻧﭽـﻪ ﺟـﺎن ﭘـﺎك‬

‫ﻗﻮاماﻟﺪﻳﻦ ﻃﺎﻟﺐ آن اﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ اﻳﻦ ﺑﻴﭽﺎره ﻧﻴﺴﺖ و آﻧﭽﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ اﻳﻦ ﺑﻴﭽﺎره اﺳﺖ ﻫﻴﺰم ﻣﻄﺒﺦ آن ﺻـﺪر دﻳـﻦ و‬

‫دﻧﻴﺎ را ﻧﺸﺎﻳﺪ زﻳﺮاﻛﻪ ﻣﺸﺎﻃﮕﻲ ﻛﻪ زﻫﺮهاي ﻧﺰﻧـﺪ داﻣـﻦ ﻛﻨـﺪ ﺷـﻴﺮان ﺑـﺮآن ﻋﺸـﻘﺒﺎزي ﻧﻜﻨﻨـﺪ و در ﺷـﱪوﻳﻲ ﻛـﻪ ﻧﺎﻫﻴـﺪ‬

‫ﺣﻴﻠﺖﮔﺮﮔﺮد ﺣﺒﺎل ﺧﺎﻧﮥ ﻣﺨﺘﺼﺮان ﻧﻬﺪ آزادﻣﺮدان ﺑﺮو دل ﻧﻨﻬﻨﺪ اﻣﺎ ﭼﻮن در ﻧﺸﺎۀ اوﱄ اﺑﻨﺎي دﻧﻴﺎ را از دﻳـﻮان اﻧـﻚ‬
‫ﻣﻦاﻟﻤﻨﻈﺮﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎن در ﻓﺮﻣﺎن اﺳﺖ اﱄ ﻳﻮماﻟﺪﻳﻦ و ﻋﻮاﻧـﺎﻧﺶ را ﺑﺎﺳـﺘﻴﻼي واﺟـﺐ ﻋﻠـﻴﻬﻢ ﺑﺨﻴﻠـﻚ و رﺟﻠـﻚ ﮔﺸـﺎد‬

‫ﻧﺎﻣﻪاي اﺳﺖ اﻳﺸﺎن ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻨﺸﻮر و ﺑﺪان وﻻﻳﺖ ﺗﻬﻮر و ﺗﻐﻠﺐ ﺑـﺮ ﻏﺮﻳﺒـﺎن وﻻﻳـﺖ آدم ﻧﺘﻮاﻧﻨـﺪﻛـﺮدن اﻳـﻦ ﻣﺴـﻜﲔ و‬

‫ﺑﻲﻣﺴﻜﻦ در ﻇﻞ اﻳﻤﺎن و اﻣﺎن آن ﺻﺪر دﻳﻦ و دﻧﻴﺎ ﻣﻴﮕﺮﻳﺰد و ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎﻳﻤﺎن او را در ﭘﺬﻳﺮد و ﺑﺪﺳﺖ ﻋﻮاﻧﺎن‬

‫ﺷﻴﺎﻃﲔ ﺑﺎز ﻧﺪﻫﺪ اﮔﺮ ﻃـﻮق ﺑﻨـﺪﮔﻲ اﻃﻌﻤﻬـﻢ ﻣـﻦ ﺟـﻮع در ﮔـﺮدﻧﺶ ﻧﻴﻔﮕﻨﻨـﺪ ﺧﻠﻌـﺖ ﻣﻨـﺖ آﻣـﻨﻬﻢ ﻣـﻦ ﺧـﻮف درو‬

‫ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪ ﻫﺬا رباﻟﻜﻌﺒﺔ آﺧﺮ ﻣﺎ ﰲاﻟﺠﻌﺒﻪ اﻛﻨﻮن رأي او ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮ آﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ‪...‬‬
‫ﺗﺎ ﺳﺮاﭘﺮده زد ﺑﻪ ﻋﻠﻴﲔ‪...‬‬

‫ﻧﺎﻣﮥ دوم‬

‫»اﻟﺘﺤﻴﺎتﻟﻠﱣﻪ رباﻟﻌﺎﻟﻤﲔ واﻟﺼﻠﻮة ﻋﻠﻲ ﺧﺎﺗﻢاﻟﻤﺮﺳﻠﲔ واﻟﺴﻼم ﻋﻠﻲ ﺻﺎﺣﺐاﻻﺟﻞ ﻗﻮاماﻟﺪﻳﻦ و رﺣﻤﺔاﻟﻠﱣﻪ‬
‫وﺑﺮﻛﺎﺗﻪ ﻣﻌﻠﻮم رأي ﻣﺸﺮف ﺧﺪاوﻧﺪ ﺻﺎﺣﺐ اﺟﻞ ﻗﻮاماﻟﺪﻳﻦ اﻛﻔﻲاﻟﻜﻔﺎة اداماﻟﻠﱣﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪات ﻛﻪ ﻣﺆﻳﺪ اﻧﺒﻴﺎ و ﻣﺮﺷﺪ‬
‫اوﻟﻴﺎ ﭼﻨﲔ ﺧﱪ داد ﻋﺰ ﻣﻦ ﻗﺎﺋﻞ ﻣﺎﺧﻠﻘﻜﻢ وﻻﺑﻌﺜﻜﻢ اﻻ ﻛﻨﻔﺲ واﺣﺪة و ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﱄ و ﻣﺎ اﻣﺮﻧﺎ اﻻ واﺣﺪة‬

‫ﻛﻠﻤﺢاﻟﺒﺼﺮ و ﺻﺎﺣﺐ ﺧﱪ ﺳﺮاﭘﺮدۀ ﻏﻴﺐ و ﺻﺎف ﺧﻄﮥ ﺷﻬﺎدت ﭼﻨﲔ اﺷﺎرت ﻧﻤﻮد ﻛﻪ اﻟﻤﺆﻣﻨﻮن ﻛﻨﻔﺲ واﺣﺪة‬

‫ﻓﺘﻮي داد ﻻاﻟﻪاﻻاﻟﻠﱣﻪ و ﺑﻴﺎن ﻛﺮد ﻣﺤﻤﺪ رﺳﻮلاﻟﻠﱣﻪ ﻛﻪ اﻣﺮ از زﺣﻤﺖ اﻋﺪاد و اﺿﺪاد ﻣﺘﻌﺎﱄ اﺳﺖ و ﺻﺎدر و وارد و‬

‫روﺣﺎﻧﻲ از ﺟﺎﺳﻮﺳﻲ ﻗﻠﻢ و ﻗﺪم ﻣﺴﺘﻐﻨﻲ اﺳﺖ ﺗﺠﻤﻞ ﺻﻔﺘﻲ را ﻣﻄﻴﮥ ﺻﻮرت ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺘﻮاﻧﺪﻛﺮد ﮔﻨﺞﺧﺎﻧﮥ ﻏﻴﺐ را‬
‫اﻧﺪر ﮔﻨﺞ ﺗﻨﮓ ﭘﻬﻨﺎ ﮔﻨﺞ ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻮد ارواﺣﻲ ﻛﻪ در ﺣﻈﻴﺮۀ وﺣﺪت ﻋﻠﻲ ﺳﺮ ﻣﺘﻘﺎﺑﻠﲔ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺮﻛﻴﺐ ﻃﺒﺎﻳﻊ‬
‫ﻣﻴﺎن اﻳﺸﺎن ﺳﻤﺞ ﺑﺎﺷﺪ و ﮔﻬﺮﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ در ﻃﻮﻳﻠﮥ ﻗﺪم در ﻳﻚ ﺳﻠﻚ ﻣﻨﺘﻈﻢ ﺑﺎﺷﺪ دﻻل ﻧﺎاﻫﻞ ﻣﻴﺎن اﻳﺸﺎن ﻓﻀﻮﱄ ﺑﻮد‬

‫ﻛﻪ ﻧﻬﻨﮓ ﻻاﻟﻪاﻻاﻟﻠﱣﻪ ﻫﻤﻪ روﻳﻬﺎ و ﺳﻮﻳﻬﺎ در ﭘﻴﺶ ﺳﺮاﭘﺮدۀ ﺳﺒﺤﺎﻧﻴﺖ ﺑﻴﻮ ﺑﺎرﻳﺪه اﺳﺖ و ﻧﻘﺶ ﺛﺎﻟﺚ ﺛﻼﺛﻪ در‬

‫ﺣﻮﺻﻠﮥ ﻣﺸﺘﻲ ﺑﻲﺣﻮﺻﻠﮥ ﺟﺎﺛﻠﻴﻖ و ﻣﻄﺮان ﻧﻬﺎده ﭘﺲ ﭼﻮن ارواح را در ﺣﻈﺎﻳﺮ ﻗﺪس در رﻳﺎض اﻧﺲ اﻳﻦ ﭼﻨﲔ‬

‫اﺗﺼﺎﱄ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺮﻛﻴﺒﻲ را ﭼﻪ ﺗﻌﻬﺪ ﺑﺎﻳﺪﻛﺮد ﻛﻪ ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﺶ ﺑﻪ ﺳﻄﻮت ﺑﻲاﻧﺼﺎﰲ ﻓﺮو رﻳﺰد و ﺻﻮرﺗﻲ را ﭼﻪ ﺗﻔﻘﺪ‬

‫ﺑﺎﻳﺪﻛﺮد ﻛﻪ ﻋﺮق ﻧﺴﺒﻬﺎﻳﺶ ﺑﺼﺪﻣﺖ ﺻﻮري از ﻫﻢ ﺑﮕﺴﻠﺪ ﺑﻨﺪه ﻋﺬر اﻳﻦ ﻏﺰﱄ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﺻﻮرت‬

‫ار‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮔﻮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻧﻈﻢ‬

‫‪۵۵‬‬

‫ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮ ﺟﺴﻢ را ﭼﻮن ﺟﺎن ﺗﺮاﺳﺖ‬

‫ﻏﺮض از اﻳﻦ ﺗﺸﺒﻴﺐ و ﺗﻄﻮﻳﻞ و ﺗﺒﺪﻳﻞ آﻧﺴﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ داﻋﻲ را ﻋﻘﻞ و روح در ﭘﻴﺶ ﺧﺪﻣﺘﺴﺖ وﻟﻴﻜﻦ ﻧﻴﺖ‬

‫ﺿﻌﻒ دارد ﭼﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﺗﻔﻘﺪ دارد آﻳﮥ اناﻟﻤﻠﻮك اذ ادﺧﻠﻮا ﻗﺮﺑﺔ اﻓﺴﺪوﻫﺎ ﻛﻼﺗﮥ ﻣﻨﺪرس ﭼﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﺑﺎرﮔﺎه ﺟﺒﺎران‬

‫دارد و ﺷﻴﺮزدهاي ﭼﻪ ﺗﺎب ﭘﻨﺠﮥ ﺷﻴﺮان دارد ﺑﺎري ﻋﺰاﺳﻤﮥ داﻧﺪﻛﻪ ﻫﺮ ﺑﺎري ﻛﻪ ﺳﺮاﭘﺮدۀ ﺣﺸﻤﺖ اﻋﻠﻲ ﺻﺪري زﻳﻨﻲ‬

‫ﻗﻮاﻣﻲ را زادهاﻟﻠﱣﻪ ﻗﻮاﻣﺎ و ﻧﻔﺎذا در اﻳﻦ ﺧﻄﮥ ﻣﺨﺘﺼﺮ زدهاﻧﺪ ﺣﺎﺟﺖ آﻣﺪه اﺳﺖ اﻳﻦ ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻨﺰوي را رﺧﺖ‬

‫ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﻌﺰب ﺧﺎﻧﮥ ﻏﻮﻻن ﺑﺮدن و ﺑﻀﺎﻋﺖ ﻗﻨﺎﻋﺖ را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاﻫﺎن ﺧﻀﺮ و اﻟﻴﺎس ﺳﺮﭙدن اﻛﻨﻮن ﺑﺰرﮔﺌﻲ را ﻛﻪ‬
‫ذواﻟﻔﻀﻞ اﻟﻜﺒﻴﺮ ﺑﺎ آن ﺑﺰرگ دﻳﻦ و دﻧﻴﺎ ﻛﺮده اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﻮﺷﮥ دل اﻳﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ را ﺑﻪ ﺗﻔﻘﺪ آﺳﺎﻳﺶ ﺧﻮد ﺧﺮاب‬

‫ﻧﻜﻨﺪﻛﻪ ﺟﺴﻢ ﺣﻘﻴﺮ اﻳﻦ ﺑﻨﺪه ﻧﻪ ﺳﺰاي ﭼﺸﻢ ﻗﺮﻳﺮ آن ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ و اﻳﻦ ﺑﻴﺘﻲ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﺑﺮ ﺑﺪﻳﻬﻪ ارﺷﺎد و‬
‫اﻧﺸﺎء ﻛﺮد‪.‬‬

‫ﭼﻮ‬

‫اي‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺧﺎﻛﺒﻮﺳﺎن‬

‫ﭘﺎﺳﺒﺎﻧﺎن‬

‫از ﻛﻞ‬

‫در‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺗﺎ‬
‫اي‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫درﻳﺎ‬

‫زان‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫او‬

‫ﻧﺎم‬
‫ﻛﺰ‬

‫ﺳﺎﺧﺘﻢ‬
‫ﭼﻮن‬
‫ورد‬

‫زآﻧﻜﻪ‬
‫اﻧﺲ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺟﻠّﺎﺑﻲ‬

‫ﺑﺰرﮔﺎن‬
‫ﺟﻮﻳﺪ‬

‫ﻣﻘﻠﻮب‬

‫ﺗﻦ‬

‫ﮔﻴﺮم‬

‫و‬

‫و‬

‫از‬

‫روز‬

‫ﺑﺮ‬

‫درت‬

‫ﻣﺠﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ‬

‫ﻛﺮدﻧﻢ‬

‫وي‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫دﻳﺪﮔﺎن‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻛﻦ‬

‫ﻣﺠﻠﺲ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﺟﺎﻧﻢ‬

‫او‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺗﺎزه‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﮔﺮداﻧﻢ‬

‫آزاد‬

‫ﺑﻨﺎ‬

‫ﺟﺴﱳ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻛﻮ‬

‫ﺷﺐﭘﺮهﺳﺖ‬

‫ﻛﻮ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻣﻲ‬

‫ﺟﺎﻧﺖ‬

‫ﺟﻠّﺎب‬
‫ﻣﺮد‬

‫ﻳﺎﻧﺲ‬

‫وزدم‬

‫را‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫اﺳﺖ‬
‫ﺧﻮاﻧﻴﻢ‬

‫ﻋﻘﻞ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﺣﻜﻴﻤﺎن‬

‫از‬

‫ﻻﺟﻮرد‬

‫ﮔﻴﺘﻲ‬

‫ﻧﻮرد‬

‫راه‬

‫ﺑﺮد‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺑﺨﺮدانﻣﺎن‬
‫ﻧﮕﻴﺮم‬

‫ﺟﻮﻳﺪ‬

‫اﻧﺲ‬

‫را‬

‫ﻋﺬرﺷﺎن‬

‫زﻳﺎد‬

‫ﻣﺮد‬

‫ﺧﺮﺳﻨﺪي‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ‬

‫ﻧﺎﻣﺪﻧﺪ‬

‫و‬

‫ﮔﻮﻳﺪش‬
‫او‬

‫ﺑﻮاﻟﻬﻮس‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻣﻪ‬

‫ﺳﺎﻟﺨﻮرد‬

‫ﻫﻤﻪ ﮔﺮدون ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﺮد ﮔﺮد‬

‫ﺑﻤﺎﻧﺪﺳﺖ‬

‫ﺻﺪر ﺗﻮ ﭼﺮﺧﺴﺖ و ﺗﻦ را ﺑﺎل ﺳﺴﺖ‬
‫ﻛﻦ‬

‫و‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫زﻳﺮا‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﺑﻴﻨﺎ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺳﭙﻬﺮ‬

‫ﻛﺎرﮔﺎه‬

‫ﺑﺴﻲ‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫ﺗﺎ‬

‫از‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺑﺎژﮔﻮﻧﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺟﻮان‬

‫روﺷﻨﺎن‬

‫ﺗﻮاﻧﺪ‬

‫ﻧﺎﻣﺪم‬

‫ﻧﻮش‬

‫وي‬
‫ﭼﺮخ‬

‫ﻛﺎﻳﺪ‬
‫ﭼﻪ‬

‫ﺿﻌﻴﻔﻲ‬

‫ﺗﻮاﻧﺪ‬

‫ﺑﺎم‬

‫ﻛﻴﺴﺖ‬
‫ﻣﻴﺪان‬

‫ﻣﻮﺟﻮدات‬
‫ﻛﻮي‬

‫و‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﻓﺮد‬

‫٭٭٭‬

‫ﺑﭙﺬﻳﺮ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻋﺮﻳﺎن‬
‫رخ‬

‫آﻧﺮا‬

‫ﮔﺮد‬

‫و‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫روي‬

‫زرد‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﻓﺮد‬

‫ﻛﺮده‬

‫ﻣﻲ‬

‫ﻣﺠﻠﺲ‬
‫ﻣﻦ‬

‫ﺑﺎژﮔﻮﻧﻪ‬

‫ﺑﺪ‬

‫ﻛﺲ‬

‫ﻛﻤﱰ‬

‫ﻧﱪد‬

‫ﻛﻦ‬

‫ﺳﺮد‬

‫ﻣﮕﺮد‬
‫ﺧﺎرورد‬

‫ﻣﮕﺮد‬
‫ﻧﻜﺮد‬
‫ﻧﱪد‬

‫روي ﺗﻮ ﻣﻬﺮﺳﺖ و ﺟﺎن را ﭼﺸﻢ درد‬
‫ﻫﺮ‬

‫ﻣﻦ‬

‫زﻣﺎن‬

‫ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬

‫زﻫﻲ‬

‫آزادﻣﺮد‬

‫ﺗﺎزه از ﺟﺎن ﺑﻴﺦ و ﺷﺎخ و ﺑﺮگ و ورد‬

‫ﺑﺎد‬

‫٭٭٭‬

‫»رﺳﺎﻟﮥ دﻳﮕﺮ ﺟﻮاب ﻧﺎﻣﮥ آن ﺑﺎزرﮔﺎﻧﺴﺖ ﻛﻪ در ﺧﺎن ﺳﺮﺧﺲ در ﺑﻨﺪ دﻛﺎﻧﻲ داﺷﺖ و در ﭘﻬﻠﻮي آن دﻛﺎن‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺷﺎﮔﺮد ﻓﺮود آﻣﺪه ﺑﻮد و اﻳﻦ ﺑﺎزرﮔﺎن ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪ ﭼﻮن ﺑﺎز آﻣﺪ ﻣﺒﻠﻐﻲ زر و ﻗﻤﺎﺷﻪ از آن وي‬

‫ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺧﻮاﺟﻪ ﺳﻨﺎﻳﻲ از آﻧﺠﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﻬﻤﺖ اﻳﻦ دزدي ﺑﺮ ﺷﺎﮔﺮد وي ﻧﻬﺎدﻧﺪ اﻳﻦ ﺑﺎزرﮔﺎن رﻗﻌﻪاي ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻧﻮﺷﺖ ﺗﺎ ﺗﻔﺤﺺ ﺑﻜﻨﺪ اﻳﻦ ﺟﻮاب ﻓﺮﺳﺘﺎد ﭘﺲ ﭼﻮن ﺑﺎزرﮔﺎن اﻳﻦ ﺟﻮاب ﺑﺨﻮاﻧﺪ از ﭘﺲ ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫رﻓﺖ و ﻋﺬر ﺧﻮاﺳﺖ وﮔﻔﺖ ﻣﺮدﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ در آﻧﺠﺎ ﻣﻨﺰل داﺷﺘﻨﺪ ﻣﺮا ﮔﻔﺘﻨﺪﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮد ﭘﻴﺶ از ﺧﻮاﺟﻪ ﺳﻨﺎﻳﻲ از آﻧﺠﺎ‬
‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﺮﻗﻪ اوﻛﺮده اﺳﺖ واﻻ ﻣﻦ اﻳﻦ ﻧﻴﺎرﺳﺘﻤﻲ ﻧﻮﺷﱳ و ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎدن«‪.‬‬

‫‪۵۶‬‬

‫ﺟﻮاب ﻧﺎﻣﮥ ﺑﺰرﮔﺎن‬

‫وﻛﺬﻟﻚ ﺟﻌﻠﻨﺎ ﻟﻜﻞ ﻧﺒﻲ ﻋﺪواﻟﺸﻴﺎﻃﲔ اﻻﻧﺲ واﻟﺠﻦ ﺗﺰوﻳﺮي ﻛﻪ ﻗﻮت ﺧﻴﺎل ﺗﺼﻮر ﻛﺮده ﺑﻮد ﺻﺎدر ﮔﺸﺖ و‬
‫ﺗﺪﺑﻴﺮي ﻛﻪ ﺷﻴﺦاﻟﻨﺠﺪي را ﺗﻘﺮﻳﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد رﺳﻴﺪ و ﺗﺮﻫﺎﺗﻲ ﻛﻪ آن راﻧﺪۀ ﺣﻀﺮت راﻧﺪه ﺑﻮد ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﺪ و ﻋﻘﻠﻢ از‬
‫آن ﻓﻄﻨﺖ ﭘﺮ ﻓﺘﻨﺖ ﻓﺮاﺧﻨﺪه آﻣﺪ و وﻫﻢ از آن ﺗﺒﺎﻫﻲ او ﻓﺮا ﮔﺮﻳﺴﱳ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﺘﻔﻜﺮ ﺷﺪم از ﺟﺴﺎرت او ﻛﻪ اي‬

‫ﺳﺒﺤﺎناﻟﻠﱣﻪ اﻟﻌﻈﻴﻢ ﭼﺮا ﺑﺮ ﺗﺨﻴﻼت دﻳﻮ ﻣﻨﺸﻮر ان ﺟﺎﺋﻜﻢ ﻓﺎﺳﻖ ﺑﻨﺒﺎء ﻏﺎﻓﻞوار ﺑﺮ دﻳﻦ ﺧﻮد ﻧﺨﻮاﻧﺪ و ﭼﺮا در‬

‫ﺗﺴﻮﻳﻼت ﻧﻔﺲ ﺗﻮﻗﻴﻊ ان ﺑﻌﺾاﻟﻈﻦ اﺛﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎنوار ﺑﺮ ﺧﻮد ﻋﺮﺿﻪ ﻧﻜﺮد ﻛﺴﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻋﺮوس ﺳﺒﺰ ﻗﺒﺎ را و آن‬

‫اﻧﺼﺎﻓﺴﺖ ﻋﻤﺮوار در ﺻﺪر اﻣﺎﻧﺖ ﺧﻮد درآورده ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ وي اﻳﻦ ﺗﻬﻤﺖ ﻧﱪﻧﺪ و ﻛﺴﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﮔﻨﺪه ﭘﻴﺮﻛﺒﻮد ﭼﺎدر را‬

‫و آن دﻧﻴﺎي ﭼﻨﺪ روزۀ او را ﺳﻪ ﻃﻼق ﺑﺮﮔﻮﺷﮥ ﭼﺎدر ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪو اﻳﻦ ﺳﻔﺘﻪ ﻧﻔﺮﺳﺘﺪﻛﺴﻲ ﻛﻪ اﮔﺮ ﻗﺮﺻﮥ ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﻗﺮص ﺧﻮان او ﺑﺎﺷﺪ و او ﻣﺬاق ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺪان ﻧﻴﺎﻻﻳﺪ ﺑﺮ ﺧﻤﻴﺮ رﻳﺰۀ وﻟﻴﺪ ﻣﻐﻴﺮۀ ﮔﱪﻛﻲ زﻳﻨﻬﺎر ﺧﻮرد و ﻛﺴﻲ ﻛﻪ اﮔﺮ‬

‫ﺑﻄﺤﺎي ﻣﻜﻪ را از ﺑﻬﺮ اوﻛﻮه زر ﺳﺎزﻧﺪ او ﺑﻪ ﻛﺮﺷﻤﮥ ﻫﻤﺖ ﺑﺪان ﻧﻨﮕﺮد و ﻣﻄﺎﻟﻌﺘﺶ ﻧﻜﻨﺪ او ﻧﻌﻠﲔ و ژﻧﺪۀ اﺑﻮﻟﺆﻟﺆ‬

‫ﺑﺪرﻛﻲ دزدد ﻫﻴﻬﺎت ﻫﻴﻬﺎت زﻧﺒﻮر ﺧﺎﻧﮥ ﻋﺼﻴﺎن ﺣﻜﻴﻤﺎﻧﮥ ﻣﺎﺷﻮر ﻣﻜﻦ و ﻧﮕﺎرﺧﺎﻧﮥ ﺷﻬﻮاﻧﻲ ﺣﻜﻴﻤﺎن را آﺗﺶ در‬
‫ﻣﻨﻪ درﺧﺖ ﻫﻤﺘﻲ ﻛﻪ ﻋﻨﺪﻟﻴﺐ آن روحاﻻﻣﲔ ﺑﺎﺷﺪ آﺷﻴﺎﻧﮥ ﻏﺮاباﻟﺒﲔ ﻣﺴﺎز و ﺧﺰاﻧﮥ دوﻟﺘﻲ ﻛﻪ ﻫﺰﻳﻨﮥ ﺧﻮاﻫﺶ‬

‫روحاﻟﻘﺪس اﺳﺖ ﺑﺮﻛﻠﺒﮥ ﻛﻼب دﻳﻦ ﻗﻴﺎس ﻣﻜﻦ ﺑﱰس از ﺣﺴﺮت روزي ﻛﻪ ﺣﺴﺮت ﺳﻮد ﻧﺪارد و ﻣﭙﻮش ﺑﺮ ﺧﺪاي‬

‫ﻋﺰوﺟﻞ ﺣﺎﱄ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺣﻀﺮت ﻻﻳﺨﻔﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﭘﻮﺷﻴﺪه ﻧﻴﺴﺖ و ﺑﺪان و داﻧﻨﺪ داﻧﺎﻳﺎن ﻛﻪ ﻣﻦ ﺗﺎ آن اﻣﺎﻧﺖ را ﻛﻪ ﮔﻮاﻫﻲ‬
‫آن و ﺣﻤﻠﻬﺎاﻻﻧﺴﺎن اﺳﺖ ﻗﺒﻮل ﻛﺮدهام اﻣﺎﻧﺖ ﻫﻴﭻ دزد ﺑﺮاي ﻣﺰد ﻗﺒﻮل ﻧﻜﺮدهام و ﺗﺎ ﺑﺮ ﻋﻘﺒﻪ در اﺳﻼم و ﺳﻼم‬
‫ﻣﺘﻜﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪام ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﺎﻫﻤﺘﺎي و ﻧﺎﻫﻤﻮاري ﻛﻪ ﺗﻬﻤﺘﻲ دروﮔﻨﺠﺪ ﺳﻼم ﻋﻠﻴﻚ روا ﻧﺪاﺷﺘﻪام ﺑﻪ ﺑﻘﺎيﺷﺎن ﺧﻴﺎل‬

‫ﻣﻐﺮور ﻣﺸﻮ و ﻓﺮاﺷﺎن ﺟﻤﺎل ﻳﻘﲔ را ﻣﻬﺠﻮر ﻣﻜﻦ در راﺳﺘﮕﺎري ﻛﻮش ﺗﺎ رﺳﺘﮕﺎري ﻳﺎﺑﻲ ﻛﻪ ﻫﺮﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ درﻳﺎﻓﺖ‬

‫از ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺼﻮد و ﻣﺮادﻫﺎي دو ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺑﺮﻳﺎﻓﺖ وﮔﺮﻧﻪ ﺧﻮد از ﻣﮕﺲ ﺗﺎ ﻛﺮﻛﺲ درﻣﻨﻨﺪ و از ﺑﺪاﻳﺖ روح ﻧﺒﺎت ﺗﺎ‬

‫ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﻨﺒﺶ ﺣﻴﺎت ﺧﺼﻢ ﺧﺼﻢ ﻣﻨﻨﺪ و ﻫﺬه ﻗﻴﺼﺮة ﻋﻦ ﻃﻮﻳﻠﺔ واﻟﻠﱣﻪ ﺗﻌﺎﱄ ﻫﻮاﻟﻤﻮﻓﻖ واﻟﻤﻌﲔ واﻟﺼﻠﻮة واﻟﺴﻼم‬
‫ﻋﻠﻲ ﻧﺒﻴﻪاﻟﻤﺼﻄﻔﻲ وآﻟﻪ اﺻﺤﺎﺑﻪ‪.‬‬

‫از دﻳﻮان ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻣﺼﺤﺢ ﻣﺮﺣﻮم ﻣﺪرس رﺿﻮي‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﺣﻜﯿﻢ اﺑﻮاﻟﺤﺴﻦ ﻋﻠﯽﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪﻃﺒﯿﺐ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺎز ﻓﻠﻚ ﻃﺒﻊ ﻫﻮا را ﭼﻮ ﻫﻮا ﻛﺮد‬

‫ﺑﻠﺒﻞ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮔﻠﱭ و ﺑﺮ ﺷﺎخ ﻧﺪا ﻛﺮد‬

‫ﺷﺎﺧﻲ ﻛﻪ ز ﺳﺮدي و ز ﺧﺸﻜﻲ ﺷﺪه ﺑﺪ ﭘﻴﺮ‬

‫از ﮔﺮﻣﻲ و ﺗﺮّﻳﺶ ﺻﺒﺎ ﻫﻤﭽﻮ ﺻﺒﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺑﻲﺑﺮگ ﻧﻮاﻳﻲ ﻧﺰد از ﻃﺒﻊ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺷﺎخ‬
‫از‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﭘﺪر‬

‫ﺻﺒﻲ‬

‫آن‬

‫ﭼﻮن ﺑﺮگ ﭘﺪﻳﺪ آﻣﺪ ﭘﺲ راي ﻧﻮا ﻛﺮد‬

‫ﻛﺎﻣﺴﺎل ﺑﻬﺮ ﺷﺎخ ﻳﻚ آﺳﻴﺐ ﺻﺒﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺑﻨﺪﻳﺪﺳﺖ‬

‫ﻳﻚ‬

‫آن ﻧﻘﺮه ﻛﻪ در ﻣﺪت ﺷﺶ ﻣﺎه ﻧﻬﺎد اﺑﺮ‬

‫از رﻧﮓرزان ﺟﺎﻣﻪ ﺳﺘﺪ دﺷﺖ و ﺑﭙﻮﺷﻴﺪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫داد‬

‫ﻟﺒﺎس‬

‫دﮔﺮش‬

‫ﺟﻮﻫﺮ‬

‫وآن ﭘﻴﺮﻫﻦ ﮔﺎزري از ﺧﻮﻳﺶ ﺟﺪا ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫او ﻣﺮﻋﻮﺿﺶ را ﺳﺘﺪ آن ﺟﺎﻣﻪ ﻋﻄﺎ ﻛﺮد‬

‫از‬

‫ﺷﺪ ﻧﺎﻃﻘﻪ ﺑﺮ ﻧﻄﻖ ﻃﺮب ﮔﻮي ﭼﻮ در ﺑﺎغ‬

‫ﺑﻲﻣﻴﻮه‬

‫ﭼﻨﺎر‬

‫دروﻳﺶ ﻛﻨﺪ‬

‫از‬
‫ﭘﺸﺖ‬

‫ﻗﺒﻞ‬
‫دوﺗﺎ‬

‫ﺷﻜﺮ‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫ﻧﺎﻣﻴﻪ ﻫﺮ‬

‫ﺷﺎخ‬

‫و ﮔﻴﺎ‬

‫رايﻧﻤﺎ ﻛﺮد‬

‫آن ﻛﺎر ﻛﻪ ﺑﺲ دون و ﺣﻘﻴﺮﺳﺖ ﭼﺮا ﻛﺮد‬

‫ﮔﺮ ﺷﺎخ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺟﺎن ﻧﺴﺒﻲ دارد ﺑﺎ ﻣﺎ‬
‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺗﺎﺑﺶ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫زراﻓﺰاي‬

‫ﻫﺒﺎ‬

‫ﻛﺮد‬

‫دو دﺳﺖ ﺑﺮآورد و ﭼﻮ ﻣﺎ ﻗﺼﺪ دﻋﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺑﺎغ‬

‫ﺷﺪ ﺷﺎخ ﺗﻮاﻧﮕﺮ ز ﭼﻪ رو ﭘﺸﺖ دوﺗﺎ ﻛﺮد‬

‫ﭼﻴﺰ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪان ز ﭼﻪ او ﻗﺼﺪ ﺑﻜﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺑﺮاﺑﺮ ﻫﻤﻲ ﺧﻨﺪد ﺑﺮق از ﭘﻲ آن ﻛﻮ‬
‫‪۵۷‬‬

‫ﺑﺎد ﺳﺤﺮي ﮔﺸﺖ ﭼﻨﺎن ﺧﻮش ﻛﻪ ﻫﻮا را‬

‫ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺻﺒﺎ ﺣﺎﻣﻠﮥ ﻣﺸﻚ و ﺣﻨﺎ ﻛﺮد‬
‫ﭼﺮخ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ از ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎلاﻟﺤﻜﻤﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺷﺪ ﻃﺒﻊ ﻫﻮا ﻣﻌﺘﺪل از ﭼﺮخ ﺗﻮ ﮔﻮﻳﻲ‬

‫ﻓﺮزاﻧﻪ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﻋﻠﻲﺑﻦ‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫وﺻﻒ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫راه‬

‫آن ﺧﻮاﺟﻪ ﻛﻪ از آز رﻫﻲ ﮔﺸﺖ ﻫﺮ آﻧﻜﻮ‬
‫و ﺳﺨﺎ‬

‫اﻳﺰد ﮔﻬﺮ ﻟﻄﻒ‬

‫در‬

‫ﻓﺘﺪ‬

‫ﻓﺘﻨﻪ‬

‫در‬

‫ﺟﺰ ﻛﻔﺮ‬

‫ﺟﺰ ﺑﺨﻞ ﻧﭙﻨﺪاﺷﺖ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻋﻄﺎ داد‬
‫ﻋﺎﻟﻤﻲ‬

‫او‬

‫زره‬

‫را‬

‫ﺟﻬﻞ‬

‫رﻫﺎ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﭼﻮن آﺗﺶ و ﭼﻮن آب و ﭼﻮ ﺧﺎك و ﭼﻮ ﻫﻮا ﻛﺮد‬

‫ﻫﲊش را‬

‫ار ﮔﺮدد‬

‫ﻋﻠﻮ‬

‫ﭼﻮن ﺑﺨﺖ ﻛﻔﺶ را ﺳﺒﺐ ﻋﻴﺶ و ﻏﻨﺎ ﻛﺮد‬

‫آن ﻧﺎﺻﺢ اﻫﻞ ﺧﺮد و دﻳﻦ ﻛﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ‬
‫و‬

‫ﻣﺤﻤﺪﺗﺶ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺳﺰا‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻧﻴﻨﮕﺎﺷﺖ‬

‫ﺳﺨﺎﻳﻲ ﻛﻪ‬

‫رﻳﺎ ﻛﺮد‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻧﻜﺘﻪ‬

‫ادا ﻛﺮد‬

‫ﻇﺎﻫﺮ‬

‫آن ﻛﺎر ﻛﻪ او ﻧﺰ ﭘﻲ اﻳﺰد ﺑﻪ ﺧﻼ ﻛﺮد‬

‫ﭼﻮﻻﻳﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺎﺷﻨﻴﺪ ﻛﻪ او ﭼﺮخ در ﺟﻮد ﭼﻮ ﻻ ﻛﺮد‬

‫ﻫﺮﻛﺎر ﻛﻪ او ﺳﺎﺧﺖ ﺑﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﺮد ﺳﺎﺧﺖ‬

‫وآن ﻛﺎر ﻛﻪ او ﻛﺮد ﺑﻪ ﺗﻔﻬﻴﻢ ذﻛﺎ ﻛﺮد‬

‫اي ﺣﺎذق ﻧﺎﺻﺢ ﺑﻪ ﮔﻪ داﻧﺶ ﺑﺮ ﺧﻠﻖ‬

‫ﻛﺎﻳﺰد ﻋﻠﻤﺖ را ﭼﻮ ﻧﺒﻲ اﺻﻞ ﺷﻔﺎ ﻛﺮد‬

‫از ﭼﺮخ ﺑﻬﺴﺖ او ﺑﮕﻪ ﺟﻮد و ﻫﻢ از ﭼﺮخ‬
‫ﺷﻜﻞ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫دﺑﺮان‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺮﮔﻔﺘﮥ‬

‫ﭘﺮ ﻛﺮد و ﺗﻬﻲ ﻛﺮد ﺳﺮ از ﻋﻘﻞ و دل از آز‬

‫از ﻧﻈﻖ و ﻛﻒ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ و ﺳﺨﺎ ﻛﺮد‬

‫ﻋﻀﻮش ﻫﻤﻪ از ﻛﻮن و ﻓﺴﺎدات ﻃﺒﻴﻌﻲ‬

‫ﻋﻠﻤﺶ ﭼﻮ ﻓﻠﻚ ﺳﺎﺣﺖ ارﻛﺎن ﺿﻴﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺷﺪ ﻋﻠﻢ ﺗﻮ ﺟﺎﻧﻲ دﮔﺮ آﻧﺮا ﻛﻪ زﻣﺎﻧﻪ‬

‫از ﮔﺮدش ﺧﻮد ﻗﺎﻟﺐ ادﺑﺎر و ﻋﻨﺎ ﻛﺮد‬

‫داﻧﻢ ﻛﻪ اﺟﻞ ﺑﻴﺶ ﻧﭙﻴﻮﺳﺖ ﺑﺮآن ﺷﺨﺺ‬
‫آﻧﺮا ﻛﻪ‬

‫ﺑﻴﻤﺎري‬

‫ز‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﻛﺰ ﺳﺮدي و ﺧﺸﻜﻴﺶ دواي ﺗﻮ ﺟﺪا ﻛﺮد‬

‫ﺑﺮاﻧﮕﻴﺨﺖ‬

‫ﺑﻲﻣﺮگ‬

‫از ﻛﺲ ﻧﺸﻨﻴﺪم ﺑﺠﺰ از ﺣﺬق ﺗﻮ ﻛﺎﻣﺮوز‬

‫در‬

‫ﺟﻨّﺖ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﻋﻠﺖ‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﭼﻮ‬

‫اﻧﮕﻴﺨﺘﮥ‬

‫روز‬

‫ﻗﻀﺎ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺻﺪ ﻛﺮ ﭼﻮ ﺻﺪف ﻋﻠﻢ ﭼﻮ درّت ﺷﻨﻮا ﻛﺮد‬

‫ﭼﻮن از ﻛﻒ ﻣﻮﺳﻲ دم ﻋﻴﺴﻲ اﺛﺮ ﺗﻮ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﺑﺮ ﻋﺎرﺿﻪ آن ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﺤﺮ ﻋﺼﺎ ﻛﺮد‬
‫ﻋﻠﻢ ﺗﻮ ﺟﻬﺎن را ﺑﻪ ﺻﻔﺖ ﺟﻨﺖ ﻣﺎ ﻛﺮد‬

‫دﻧﻴﺎ‬

‫ﻣﻨﺴﻮخ ﺷﺪ از دﻫﺮ وﺑﺎ ز آﻧﻜﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫ﻣﺮ‬

‫آن ﻛﺲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺷﻲ ﻧﻪ ﺑﺨﺸﮕﻲ ﺑﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ‬

‫ﺧﻠﻖ ﺗﻮ ﻛﻢ از ﻣﺸﻚ ﺧﺘﺎ ﮔﻔﺖ ﺧﻄﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺑﺪاﻧﻜﺲ‬

‫داروت‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﺮﺳﺪ ﻛﺎﻳﺰد‬

‫وي‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻧﺎﺳﺦ‬

‫ﺗﺄﺛﻴﺮ‬

‫وﺑﺎ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻋﻠﺖ ﺳﺒﺒﻲ ﻛﺮد ﭘﺴﺶ ﻣﺮگ ﻗﻀﺎ ﻛﺮد‬

‫ﭼﻮﻧﺎن ﻛﻪ ﭼﻮ دي رﻧﺞ ﻫﻤﻪ روي ﻗﻔﺎ ﻛﺮد‬

‫اﻗﺒﺎل ﺳﻮي ﭘﺸﺖ ﭼﻮ ﻓﺮدا ﻫﻤﻪ روﻳﺴﺖ‬
‫ادﻳﺎن ﺑﻪ ﻋﻠﻲ راﺳﺖ ﺷﺪ اﺑﺪان ﺑﻪ ﺗﻮ زﻳﺮاك‬

‫ﺗﻮ ﻋﻴﺶ ﻫﻨﻲ ﻛﺮدي و او ﻛﻔﺮ ﻫﺒﺎ ﻛﺮد‬

‫داﻧﺎ ﻧﻜﻨﺪ ﻛﻔﺮ و ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻮ‬

‫ﻣﺮ ﻋﻠﻢ ﺗﺮا ﺑﺎ دﮔﺮان ﻣﺜﻞ و ﺳﻮا ﻛﺮد‬

‫از ﻣﻴﻮه ﺟﻬﺎﻧﻲ را ﺑﺎ ﺑﺮگ و ﻧﻮا ﻛﺮد‬

‫اي آن ﺷﺠﺮ اﻧﺪر ﭼﻤﻦ ﻋﻤﺮ ﻛﻪ از ﺟﻮد‬

‫ﺳﺮ ﺑﺎﻧﻚ و ﺑﻘﺮاط ﺑﻪ ﺧﺎﺷﺎك و ﮔﻴﺎ ﻛﺮد‬

‫ﻟﻄﻔﺖ ﺑﻪ از آن ﻛﺮد و ﻛﻨﺪ ﻛﺰ ﺳﺮ ﺣﻜﻤﺖ‬
‫اﻟﻤﻨﺔﻟﻠﱣﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ‬

‫ﺻﻠﺘﻬﺎي‬

‫ﺑﻲرﻧﺞ‬

‫از‬

‫ﺑﻬﺸﺘﻲ‬

‫ﺷﺪ‬
‫ﺗﻮ‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﻏﺰﻧﲔ‬
‫اي‬

‫ﺑﻪ‬
‫ﻗﺒﻠﮥ‬

‫ﭼﻮن ﺑﻮد ﻋﻠﻲ ﻗﺴﻢ ﺷﻬﻨﺸﺎه ﻋﻼ ﻛﺮد‬

‫ﻧﺎﮔﻪ‬

‫اﻛﻨﻮن ﻛﻪ ﻃﺒﻴﺒﻲ ﭼﻮ ﺗﻮاش ﭼﺮخ ﻋﻄﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺗﻤﺎﻣﻲ‬

‫ﻣﺠﺪود ﺳﻨﺎﻳﻲ را ﺑﺎ ﻣﺠﺪ و ﺛﻨﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺳﻨﺖ‬

‫ﮔﺮﻣﻲ ﺑﺨﺮي اﻳﻦ ﺧﺮ ﻛﺰ ﺑﻬﺮ ﺑﻬﺎ ﻛﺮد‬

‫اﻳﻦ ﮔﻮﻫﺮ ﻛﻮ ﺳﻔﺖ ﺑﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺗﻮ آورد‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ‬

‫ﺑﺰرﮔﻴﺶ‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﻧﮕﺮ ﮔﺮﭼﻪ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺰدﻳﻚ‬

‫ﻣﺮ دﻳﺪۀ او را ﻣﺤﻞ آب و ﮔﻴﺎ ﻛﺮد‬

‫ﻃﺒﻴﻌﺖ‬

‫ﭼﻮﻧﺎﻧﻚ‬

‫ﺑﺨﻴﻼن‬

‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﻧﻮع‬

‫وﻓﺎ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺟﺰ ﺻﺪق ﻧﺮاﻧﺪ آﻧﺠﺎ ﻛﺰ ﺑﺨﻞ ﻫﺠﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺟﺰ ﻛﺬب ﻧﮕﻔﺖ آﻧﺮا ﻛﺰ ﻃﺒﻊ ﺛﻨﺎ ﮔﻔﺖ‬
‫‪۵۸‬‬

‫از‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫ﺑﺎ‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ‬

‫ﺑﻲﺻﻠّﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻫﻤﺎن ﻛﺮد ﻛﻪ‬

‫ﻣﺪح‬

‫اي‬

‫ﻧﻴﻮﺷﻨﺪ‬

‫ﺗﺎج‬

‫ﺑﻪ‬

‫دل‬

‫ﻃﺒﻴﺒﺎن‬

‫از‬

‫اﻳﺰد‬

‫ﺷﺎدي‬

‫او‬

‫آﻓﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﺎﺷﻜﺮي‬

‫ﺳﺒﺎ‬

‫اﻫﻞ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﮔﻮﻳﻲ ﻓﻠﻜﻢ ﻧﺎﻳﺐ و ﻏﻤﺨﻮار و ﻛﻴﺎ ﻛﺮد‬

‫را‬

‫دﻫﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﻲ درﻣﻲ ﻣﻌﺪن دا ﻛﺮد‬

‫از ﻟﻄﻒ دواﻳﻲ ﺑﻜﻦ اﻳﻦ داء رﻫﻲ را‬

‫ﭼﻮن ﻋﻠﻢ ﺗﻮ درد ﻫﻤﻪ آﻓﺎق دوا ﻛﺮد‬

‫ﻋﻠﻮﻣﺖ‬

‫ﺑﺴﺘﺎن ﺑﻘﺎﻳﺖ ﻫﻤﻪ ﭘﺮ زﻳﺐ و ﺑﻬﺎ ﻛﺮد‬

‫ﺗﺎ ﻧﺰد ﻋﺠﻢ ﻣﺎ و ﻣﻦ اﻗﻮال ﻣﻠﻮكﺳﺖ‬
‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ‬

‫ﺑﻬﻲ‬

‫ﺑﺎدت‬

‫ازﻳﺮا‬

‫ﺣﺎﺟﺎت‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﻤﻮاره‬

‫روا‬

‫ﺛﺎﺑﺖ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻗﺪح‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺧﺪﻣﺎت‬

‫آن‬

‫ﻧﻐﻤﮥ‬

‫او‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻗﺼﺪ‬

‫و‬

‫ﻛﻪ‬

‫اﻳﺰد‬

‫ﺧﺮاﺑﺎت‬

‫ﺑﻠﺒﻠﻪ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ز‬

‫ﭼﻮﻧﺎن ﻛﻪ ﻋﺮب ﻣﺮ ﻛﻪ و ﭼﻪ را ﻣﻦ و ﻣﺎ ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫زﻳﺮا ﻛﻪ ﺑﺴﻲ ﺣﺎﺟﺖ ﺟﻮد ﺗﻮ روا ﻛﺮد‬

‫٭٭٭‬

‫ﻧﻔﻲ‬

‫ﺗﺴﺒﻴﺢ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺑﻴﺪق‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻛﺴﻲ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫دل‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﻣﺴﺘﻲ‬

‫ﺳﻮﺧﺘﻪ‬

‫ﺗﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ داد ﻣﻲ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﺬ«‬

‫اﻏﻠﺐ‬

‫ﺧﺮد‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺣﺎل‬

‫ﺑﺎ‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫دل‬

‫دﻋﻮي‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬
‫و‬

‫ﺑﺮ‬

‫دل‬

‫ﺑﺎ‬

‫اﻫﻞ‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫دﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮ زد و ﻧﺎﮔﻪ ﺑﻪ ﺷﻮق‬

‫زآن‬

‫ﻣﺤﻴﻂ‬

‫ﺑﺴﺖ‬
‫ﻛﺸﻒ‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‬

‫دي‬
‫ﺳﺪه‬
‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﺑﺮﻓﺸﺎن‬
‫اژدﻫﺎﻳﻲ‬
‫آﻧﻜﻪ‬
‫ﻣﻮو‬

‫ﻫﻤﭽﻨﻮ‬

‫ﮔﻮﻫﺮي‬

‫او‬

‫در‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺻﻮﻣﻌﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫داﻧﺪ‬

‫دل‬
‫ﺑﻬﺮ‬

‫را‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﭼﻮﻧﲔ‬
‫آن‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﻲ‬

‫زرﻳﻦ‬
‫ﺑﻴﻨﺪ‬

‫ﻛﻮ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫و‬
‫در‬

‫ﻧﻮﻳﺪ‬

‫ﮔﻬﺮ‬
‫ﻓﺨﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫اﻫﻞ‬
‫ﺷﻮد‬
‫آن‬

‫ﺧﻮد‬

‫دل‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﮔﻤﺎن‬

‫ﺑﺸﺪ‬

‫ﻫﻮس‬

‫ﺑﺮو‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫وز‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺪﻋﺖ‬

‫را‬

‫ﻓﺼﻞ‬
‫ﮔﺮ‬

‫ﻛﺎﻓﺮ‬
‫ازو‬

‫ازو‬
‫زﻣﺎن‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺷﺎﮔﺮد‬
‫ﻫﺰل‬

‫ﻣﻌﻴﺎر‬

‫آن‬

‫ﻣﺜﺎل‬

‫آن‬

‫‪۵۹‬‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺑﻬﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺷﻜﺎر‬

‫از‬

‫آن‬

‫ﻓﺨﺮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫او‬

‫را‬

‫ﮔﻬﺮ‬

‫ﺧﺮاﻓﺎت‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ازو‬

‫ﭼﻮن‬

‫و‬

‫ﺳﺎدات‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫در‬

‫زﺑﺎﻧﻪ‬

‫ﻟﺒﺎﺳﺎت‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺳﻮﮔﻮار‬

‫ﺳﻘﺮ‬

‫اﺑﻠﻴﺲ‬

‫ﺳﻤﺎوات‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫زﻳﻨﻬﺎر‬

‫ﺟﻢ‬

‫ﻣﺒﺎﻫﺎت‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺑﻬﺎر‬

‫روز‬

‫ﻃﺎﻣﺎت‬

‫ﺧﺮاﺑﺎت‬

‫ﺳﻴﺪ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻣﺤﺸﺮ‬

‫ﻫﺎت‬

‫ﻣﻘﺎﻣﺎت‬

‫دوش‬

‫ﻋﻬﺪ‬
‫اﻣﻴﺪ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻗﺼﺪ‬

‫اﺳﺘﻮار‬

‫ﭘﺮان‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺳﺘﻢ‬

‫راه‬

‫ﻛﺮاﻣﺎت‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﺷﺐ‬

‫و‬

‫ﺻﻮﻣﻌﻪ‬

‫از‬
‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫و‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﻣﺎت‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻣﻜﺎﻓﺎت‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﺑﺮ‬

‫دل‬

‫ﻓﻀﻞ‬

‫او‬

‫ﺷﺎه‬

‫دل‬

‫ﻣﻨﺎﺟﺎت‬

‫ﻛﺮد‬

‫دوش‬

‫ﺷﺐ‬

‫ﭼﺎﻛﺮ‬

‫را‬

‫و‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﻤﯿﺪ ﺛﻘﺔاﻟﻤﻠﻚ‪ ،‬ﻃﺎﻫﺮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬
‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻓﮕﺎر‬
‫ﻧﻮﻳﺪ‬

‫دم‬

‫و‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﺑﺨﻮرد‬

‫ﻃﻨﺒﻮر‬

‫اﻧﻔﺎس‬

‫دال‬

‫ﺑﺮﮔﺸﺎد‬

‫او‬

‫ﺷﺎﻫﺪ‬

‫او‬

‫روز‬

‫راز‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﺑﺮدوﺧﺘﻪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫دف‬

‫ﻣﺮا‬

‫اﺛﺒﺎت‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻛﺂﺑﺪار‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻋﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻋﻴﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻣﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﺳﺮﺧﻲ‬

‫روي‬

‫ﺑﻲﻗﺮار‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﺒﻴﻨﻲ‬

‫در‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻛﻪ‬

‫از‬
‫او‬

‫ﮔﻞ‬

‫ﮔﻮﻫﺮي‬

‫در‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻫﻮا‬

‫ﺑﻨﺎن‬

‫ﺑﻴﻨﻲ‬

‫ﻣﺎدرش‬

‫آﻓﺮﻳﺪهاي‬

‫ﻫﺮ‬

‫ز‬

‫ﻫﺮ‬

‫دو‬

‫ﻧﻜﺮد‬

‫آن‬

‫ﻛﻮ‬

‫ﺳﺎل‬

‫ﺟﻨﺒﺶ‬

‫ﻣﺤﺎﺳﺒﺶ‬

‫وي‬

‫ﻃﻠﺒﺪ‬

‫از‬

‫ﻧﮕﺎر‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫او‬

‫ﻋﺮض‬

‫دو‬

‫آﺑﺮا‬

‫ﻛﺎﻧﺪروﺳﺖ‬

‫ﻟﻌﻞﭘﻮش‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻫﻮاﻳﻲ‬

‫از‬

‫ﺗﻦ‬

‫آﺷﻜﺎري‬
‫ﻛﺰ‬
‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﺑﺮ‬

‫اﻓﺴﺮ‬

‫ز‬

‫ﺳﺨﺖ‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﻓﻠﻜﻲ‬

‫ﺛﻨﻮي‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﻧﭙﺬﻳﺮد‬

‫ﻣﮕﺮ‬

‫ﺗﺎ‬
‫ﺗﺎ‬
‫ﺗﺎ‬

‫آب‬

‫ﻗﻮت‬
‫ﺟﻮﻫﺮ‬
‫آن‬

‫آب‬
‫ﮔﻠﺒﻨﻲ‬
‫آب‬

‫ﻻﻟﻪﭘﻮش‬
‫ﺑﺤﺎر‬

‫او‬

‫ﻓﺮدا‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫و‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺳﻮي‬

‫از‬

‫ﺑﺮ‬

‫رﻧﮓ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺳﻌﺪ‬

‫آب‬
‫ﺑﺎد‬

‫ﻧﻈﻤﺶ‬

‫ﮔﻮﻫﺮ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﭘﻮﻳﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﺎک‬

‫ﺧﻮش‬

‫اﺗﻔﺎق‬

‫ﻋﺰم‬
‫ﺣﺰم‬

‫ﻛﻪ‬
‫ﻛﻪ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫رﺗﺒﺖ‬

‫ﺳﺮﭙ‬
‫او‬

‫آب‬

‫او‬

‫درﺧﺖ‬

‫ﺷﻮد‬

‫آب‬

‫دﱄ‬

‫در‬

‫ﺑﺮ‬

‫در‬

‫اﺧﱰش‬

‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫اﻣﻨﺶ‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻛﻮن‬

‫ﻃﺎﻫﺮ‬

‫از‬

‫درﺧﺘﻲ‬

‫و‬

‫آﺑﺎ‬

‫را‬

‫دو‬

‫را‬

‫و‬

‫ﺑﺴﺖ‬
‫ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﻳﺎ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﮔﻞ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﻓﻀﻼ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫آب‬

‫اﻳﺰدش‬

‫ﺷﻮد‬

‫آﻧﺮا‬

‫اﻧﺼﺎﻓﺶ‬

‫ﻓﻜﺮت‬

‫ﻋﻮﻧﺶ‬
‫آن‬

‫آب‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺧﺎك‬

‫آب‬

‫او‬

‫زرﺑﺎر‬

‫ﻧﻬﺎن‬

‫آﺷﻜﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺑﺨﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻣﻲ‬

‫ﻓﺴﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻗﻤﺮ‬
‫ﭘﺴﺮ‬

‫اﺧﺘﻴﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫دﻳﻮاﻧﻪوار‬

‫ﻋﻨﺼﺮ‬

‫ﺗﺎر‬

‫ﻧﺤﺲ‬
‫را‬

‫از‬

‫را‬

‫آﺗﺶ‬

‫را‬

‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫را‬

‫ﺧﺮد‬

‫ازو‬

‫ﺑﺎ‬

‫و‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺟﻮار‬

‫ﻣﺎر‬

‫ﮔﺬار‬

‫ﺗﺎر‬

‫ﭘﺎﻳﺪار‬

‫ﻧﻬﻨﮕﺶ‬

‫دان‬

‫‪۶۰‬‬

‫و ﻛﻔﺘﻪ‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻧﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‬

‫ﮔﻮﺷﻮار‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﺎﻧﯽ‬

‫ﻧﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮرد‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫دان‬

‫را‬

‫ﺑﻬﺎر‬

‫را‬

‫ﻛﻪ‬

‫از‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻫﻤﺘﺶ‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫از‬

‫ﻧﮕﺎر‬

‫ﻣﺸﻜﺒﺎر‬

‫را‬

‫دود‬

‫ﺧﺸﻤﺶ‬

‫ﺳﻪ‬

‫ﺟﻮﻫﺮ‬

‫ﻧﺜﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺳﻪ‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫ﭼﻮن‬

‫را‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﻬﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﻳﻜﺸﺐ‬

‫ﭼﻮن‬

‫از‬

‫ﺷﺮار‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺷﻤﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻧﻬﺎن‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫آﺷﻜﺎر‬

‫ﭼﻮن‬

‫از‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﺳﻮ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺻﺪ‬

‫دﻳﺪهﻫﺎ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫اﻣﺸﺐ‬

‫دود‬

‫از‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﻓﺨﺮ‬

‫ﭘﻲ‬

‫را‬

‫زﻳﺮ‬

‫را‬

‫ﻛﺎﻣﺸﺐ‬

‫او‬

‫دو‬

‫ﺧﺎﻛﺮا‬

‫رﻧﮓ‬

‫ﻋﻜﺲ‬

‫ﻗﻼده‬

‫ﺗﺄﺛﻴﺮ‬

‫ﻧﺸﺎن‬

‫از‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫ﻗﺮار‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﮔﻮﻳﻲ‬

‫ﺑﺮ‬

‫اﺑﺮ‬

‫ﻟﺆﻟﺆ‬

‫اﻣّﻬﺎت‬

‫ز‬

‫ﺑﺎرﻳﺪ‬

‫ﻛﻮﻫﺴﺎر‬

‫آب‬

‫ﺛﻘﺔاﻟﻤﻠﻚ‬
‫وز‬

‫ﺳﻴﻢ‬

‫ﺑﻲدﻳﺪۀ‬

‫ﭘﺪر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫اﻧﺠﻢ‬

‫ﻟﻴﻞ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻳﺎر‬

‫ﻣﺴﺘﻌﺎر‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻲ‬

‫ﺷﻌﺎع‬

‫ﭘﺎش‬

‫آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﻳﺎ‬
‫ﻳﺎ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﻬﻴﺐ‬
‫آن‬

‫ﺗﻒ‬

‫ﻛﺶ‬

‫در‬

‫ﺟﺰوي از ﺷﻤﺲ ﻫﻤﭽﻮ ﺷﻤﺲ از ﻧﻮر‬
‫و‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻛﻴﺴﺖ‬

‫ﺷﺎخ‬

‫ﻣﺎﻳﮥ‬
‫روز‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫اوش‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺷﻌﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺷﻜﺎر‬

‫ﺷﺎخوار‬

‫ﻃﺒﻌﺶ‬

‫اﻓﺘﺨﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻗﺮار‬

‫ﺑﻴﺦ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺳﻮار‬

‫و‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻧﺎﻣﺪار‬
‫آن‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﭼﻨﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاب را در دو ﭼﺸﻢ ﺧﻠﻖ از اﻣﻦ‬
‫ﻛﻪ‬

‫اي‬

‫ﻧﻌﻤﺘﻲ‬

‫را‬

‫آب‬

‫آﺗﺶ‬
‫اﻳﺰد‬

‫ز‬

‫ﮔﺮدد‬

‫ﺗﺄﺛﻴﺮ‬

‫را‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺗﻒ‬

‫ﺧﺸﻤﺖ‬

‫آب‬

‫ﺣﻴﻮان‬

‫ﺑﻘﺎت‬

‫ﺗﺎ‬

‫آﺗﺶ‬

‫ز‬

‫آب‬

‫و‬

‫آب‬

‫ﻣﻠﻚ‬

‫آب‬

‫ﺣﺮام‬

‫آﺗﺶ‬

‫را‬

‫آب‬

‫ﭼﻮ‬

‫آب‬

‫از‬
‫ﺟﺎه‬

‫ﻣﻬﱰا‬

‫ﭘﺎ‬

‫آب‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺳﺮ‬

‫و‬

‫آن‬
‫داد‬

‫ﭼﻮ‬

‫در‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﻣﺮگ‬

‫آن‬

‫را‬

‫ﻫﺮ‬

‫آﻧﻜﺴﻲ‬
‫آب‬

‫آب‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﺑﺎ‬

‫آب‬

‫آﻣﺪم‬

‫ﭼﻮن‬

‫اي‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﻏﻮﻃﻪﻫﺎ‬
‫ﻛﻲ‬
‫آب‬

‫آب‬

‫رﻧﺠﻜﻲ‬
‫ﺳﺮورا‬

‫زآﺑﻬﺎ‬

‫ز‬

‫ﺷﺎدﻣﺎن‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﭘﺮ‬
‫ﻣﱪ‬

‫ﺧﻮرد‬

‫ﺑﱰﺳﺪ‬
‫را‬

‫ﺗﺎﻓﺘﻪ‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﺮده‬

‫آﻧﺮاﺳﺖ‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫دﻳﺪه‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫ز‬

‫ﺗﺄﺛﻴﺮ‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﺳﺮﻓﺮاز‬
‫زي‬

‫ﺟﺎﻧﻬﺎ‬

‫آب‬
‫آب‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﻣﺮﻳﺰ‬

‫زﺧﻢ‬
‫ﻣﻴﻞ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻛﺖ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺑﺨﺎر‬

‫زي‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﭼﺎر‬

‫ﻛﺖ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﺷﻜﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫در‬

‫ﻣﺎر‬

‫ﻧﻪ‬
‫ﺑﻘﺎت‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺗﺎ‬
‫ﻛﺖ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ‬

‫آﻧﻜﻮ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ‬

‫ﭘﺴﺘﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﻈﻢ‬
‫ﺑﺤﺮ‬

‫اﺧﻀﺮ‬

‫اﻓﺴﺮ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﺑﻲاﻗﺒﺎل‬
‫اﺻﻞ‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺿﻴﺎع‬
‫ﺧﻮد‬

‫ﻛﺮدﺳﺖ‬

‫ﺑﺎدﻫﺎ‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺳﺪه‬

‫در ﻣﺪح اﻣﲑ ﺑﺎر ﺳﻠﻄﺎن‬
‫ﮔﺮ‬

‫ﻛﺮد‬

‫‪۶۱‬‬

‫ﻋﻮار‬

‫ﻓﺨﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫ﺟﻤﺎل‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻳﺴﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻣﻬﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻳﺴﺎر‬

‫ازار‬

‫آب‬

‫ﭘﺎر‬

‫ﻗﻤﺎر‬

‫ﭼﺨﺘﻴﺎر‬

‫ﻳﺎر‬

‫ﺣﻖﮔﺮاز‬

‫ﻛﻨﺎر‬

‫ﻏﺎر‬

‫و‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫او‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﺎم‬

‫ﺑﻲﻛﺸﺘﻲ‬

‫دُر‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺑﺨﺘﻴﺎر‬

‫در‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺷﻌﺎر‬

‫زار‬

‫ﺧﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻋﺬار‬

‫دﻟﺖ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻧﱪد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫روزﮔﺎر‬

‫از‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻛﺎر‬

‫را‬

‫ﺑﻂ‬

‫ﺟﻮد‬

‫ﻣﻦ‬

‫از‬

‫زار‬

‫ﭼﻮن‬

‫و‬

‫ﻋﺮﺿﺶ‬

‫ﻓﺮش‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ‬

‫ﻣﻬﱰ‬

‫آﺑﻠﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﮔﺮدد‬

‫ﺑﻴﻨﺪ‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺣﺼﺎر‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻛﺎﻳﺰدش‬

‫ﭼﻮن ﻛﻒ از ﺗﻒ ﻋﻤﺎﻣﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺴﺖ‬
‫اﮔﺮ‬

‫ﮔﻮﻫﺮ‬

‫ﺑﺮو‬

‫ﻧﺎﻟﻪﻫﺎ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ز‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﻋﺎﻗﻞ‬

‫از‬

‫و‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺟﻮاب‬

‫ﺷﺮم‬

‫ﻋﻴﺐ‬

‫ﺑﺮد‬

‫ﺟﻮد‬

‫ﻧﻮ‬

‫در‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻧﺰار‬

‫آبﺧﻮار‬

‫را‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺑﺨﺎر‬

‫آﺗﺶ‬

‫زﻣﺎن‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫دﻣﺎر‬

‫زرﻳﻦ‬

‫ذات‬

‫ﻣﺪﺣﺖ‬

‫ﻛﻮ‬

‫ﻋﺬر‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﺳﺨﻦ‬
‫را‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﺎر‬

‫ﺧﻮد‬

‫آﺗﺶ‬

‫اﮔﺮ‬

‫و‬

‫اﻋﺪات‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺷﻌﺮت‬

‫اﻣﻨﺶ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﮔﻞ‬

‫را‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺪ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫درﻳﺎ‬

‫اﺟﻞ‬

‫ﺳﭙﺲ‬

‫ﺑﺨﺖ‬

‫ﺑﺲ‬

‫ﺟﻮد‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻫﺎ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫روي‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﻧﱪد‬

‫رزق‬

‫ﻟﻔﻆ‬

‫ﺑﺮاي‬

‫دﻧﻴﺎ‬

‫روزﮔﺎر‬
‫ﮔﺮﻧﻪ‬

‫ﺣﺼﺎر‬

‫دوﻟﺖ‬

‫از‬

‫را ﻛﻪ‬

‫ﻧﺨﻮاﻫﺪ‬

‫دﺷﻤﻨﺖ‬
‫دﺷﻤﻨﺖ‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﻃﺒﻌﺖ‬

‫آن ﻛﻠﻚ‬
‫آب‬

‫آب‬

‫ﻗﻮت‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻛﻮﻛﻨﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻋﻘﺎر‬
‫ﻧﺎر‬

‫ﻳﺎدﮔﺎر‬

‫ﮔﺬار‬

‫و‬

‫ﭼﻬﺎر‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﻏﺒﺎر‬

‫ﺻﺪﻫﺰار‬

‫آﺷﻜﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺷﻜﺮﺳﺖ‬

‫ﺟﺎي‬

‫راﻳﺖ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫و‬

‫ﺑﻮي‬

‫رؤﻳﺖ‬

‫آن‬

‫در‬

‫ﻧﻐﺰ‬

‫از‬

‫و‬

‫ﻃﺮۀ‬

‫دورﻳﺎن‬

‫را‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫از‬

‫ﭼﻬﺎر‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺳﺮ‬

‫از‬

‫ﻗﻠﺐ‬

‫و‬

‫ﭼﺎﻛﺮ‬

‫اوﺳﺖ‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫ﻗﺎﻟﺐ‬
‫او‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﻧﻌﻞ‬

‫ﺣﻮر‬
‫دﺳﺖ‬
‫از‬

‫ﻃﺮاز‬

‫ﺗﻴﻎ‬

‫او‬

‫روز‬

‫ﻛﲔ‬

‫آب‬

‫را‬

‫ﺳﻨﮓ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫اﺟﻞ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎ‬

‫آب‬

‫ﻋﺪوش‬
‫از‬

‫ﺑﺤﺮ‬
‫از‬

‫ﺟﻮد‬

‫ﺑﻨﺪه‬
‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﺎ‬

‫از‬

‫در‬

‫در‬

‫ﺧﺎك‬
‫ﺣﻠﻖ‬

‫ﭼﻮن‬
‫ﻳﻚ‬

‫او‬

‫ﺑﻲآب‬

‫ﻣﺮﻛﺐ‬

‫او‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫آوردﻳﻢ‬

‫ﮔﻮش‬

‫ﻣﺸﱰي‬

‫ﺟﻮﻳﺪ‬

‫ﻓﻄﻨﺖ‬

‫ﺣﺎﺳﺪ‬

‫روح‬

‫او‬

‫ز‬

‫ﺧﻮن‬

‫او‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺑﺎ‬

‫از‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﻣﻮاﻓﻘﺶ‬
‫ﺑﻪ‬

‫او‬

‫ﺑﺎدﺳﺖ‬

‫اﺟﻠﺶ‬

‫ﻗﻬﺮت‬

‫دوﻟﺖ‬

‫رﻛﺎﺑﺶ‬

‫ﺻﺪ‬

‫را‬

‫اﻓﺴﺮ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻣﺎﻫﻲ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺑﺎدوار‬

‫ﺑﺴﺮ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻣﻌﻨﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫اﺑﺮ‬

‫آﺑﺮوي‬

‫ﻧﻴﺴﺎﻧﻲ‬

‫ﻗﻄﺮهﻫﺎ‬
‫ﻣﺪﺣﺘﺖ‬

‫ﺑﺮد‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ‬
‫ﻧﻌﻞ‬

‫اي ﭼﻮ آب اﺻﻞ ﻟﻄﻒ ﻫﻤﭽﻮن ﺧﺎك‬
‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﺑﻴﺦ‬

‫ﻓﻜﺮت‬

‫ﺟﺎﻧﻢ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﻴﺮ‬

‫ﺷﺮﺑﺘﻲ‬

‫از‬

‫ﻋﺮﺿﻪ‬
‫در‬

‫ﺟﻮد‬
‫‪۶۲‬‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻏﺒﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻏﻤﮕﺴﺎر‬

‫را‬

‫ﺛﺒﺎت‬

‫اﺑﺮ‬

‫او‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﭼﻮ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺷﻌﻠﻪ‬

‫ﮔﺮدون‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫اﺧﺘﺼﺎر‬

‫ﻣﻴﺮ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﺎر‬

‫ﻏﻴﺎر‬

‫ﻻﻟﻪزار‬

‫و‬

‫اﻟﺤﺬار‬
‫اﻟﻔﺮار‬

‫ﺧﺎر‬

‫اﺧﺘﻴﺎر‬

‫ﺧﻴﺮي‬

‫ﻏﻴﺮت‬

‫ﺧﻮﻧﺨﻮارش‬

‫ﻛﻮﺷﺶ‬

‫را‬

‫ﮔﻞ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﮔﻮﺷﻮار‬

‫ﻣﺮﻛﺒﺶ‬

‫او‬

‫ﻋﺪو‬

‫ﺑﺮﻳﻦ‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫ﮔﻮش‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﻛﺪام‬

‫ﮔﺮ‬

‫او‬

‫در‬

‫از‬

‫ﺗﺎ‬

‫رﻫﻲ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺗﻮﺗﻴﺎ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﺑﺪﺧﻮاﻫﺶ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺗﻮ‬

‫درﻳﺎ‬

‫را‬

‫ﭼﻮن‬

‫زﻣﲔ‬

‫ﺑﺮدﺑﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫دﺷﻤﻦ‬

‫ﻣﺸﱰي‬

‫ﺳﻨﮕﺴﺎر‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺗﻴﻎ‬

‫ﻧﻔﺲ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺣﻀﺮت‬

‫روز‬

‫ز‬

‫ﺑﺮاي‬

‫ﺷﺮف‬

‫ز‬

‫ﺑﻴﻢ‬

‫ﭼﻬﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫را‬

‫دﺳﺖ‬

‫آﺳﺘﲔ‬

‫را‬

‫دار‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺟﻤﺎل‬

‫ﮔﺮدن‬

‫دو‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﭼﻜﺎر‬

‫زﻣﺎن‬

‫او‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫را‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد؟‬

‫ﺑﺮﻗﺮار‬

‫ﺧﺮد‬

‫ﺑﻬﺮِ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺑﻬﺎر‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫و‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺧﻴﺎل‬

‫ﺧﺼﻢ‬

‫را‬

‫داﻧﻲ‬

‫دﻳﺮﻳﺎن‬
‫از‬

‫ﻗﺪر‬

‫ﺧﻮار‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫در‬
‫را‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﺑﺮد‬
‫ﺑﺮﺳﺖ‬

‫را‬

‫ﺣﺼﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﺧﻮش‬

‫ﻣﺎه‬

‫او‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﺎﻛﭙﺎي‬

‫ﺳﻤﻨﺪ‬

‫ﻋﲔ‬

‫از‬

‫ﺳﺒﺰ‬

‫رﺧﺴﺎرش‬

‫ﻛﺸﻮري‬

‫او‬

‫ﻏﻴﺮت‬

‫ﻣﺘﻮارﻳﺎنِ‬

‫ﺑﻲﻗﺮاران‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﭼﺎرﺳﻮي‬

‫ﻣﺸﻜﻴﻨﺶ‬

‫ﻣﺸﻚ‬

‫ﻣﻨﻮّر‬

‫ﺑﻬﺎر‬

‫دﻳﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﺎن‬

‫زﻟﻔﻜﺎن‬

‫ﺧﺰان‬

‫ﻏﻤﺰۀ‬

‫را‬

‫ﺑﺖ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫ﺷﻜﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫وﻗﺎر‬

‫اﻟﺤﺬار‬

‫ﺷﻌﻠﻪ‬
‫را‬
‫ﺑﺨﻮر‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺧﺎﻛﺴﺎر‬
‫از‬

‫ﺑﻴﺸﻤﺎر‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﺑﻨﺪهوار‬
‫ﭼﺮﺧﻢ‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﻨﻢ‬

‫ﺑﺎدوار‬

‫ﻧﺎر‬
‫ﻧﺜﺎر‬
‫ﺑﺨﺎر‬

‫روزﮔﺎر‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫اﻟﻔﺮار‬

‫در‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺑﺤﺎر‬

‫ﻓﮕﺎر‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬

‫اﺳﺘﻮار‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫روي‬

‫ﻋﻘﻞ‬
‫ﻋﺰّ‬

‫ﭼﻮن‬
‫و‬

‫در‬

‫ﺻﺪﻧﮕﺎر‬

‫و‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﺧﻮﺷﺶ‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﻣﻦ‬

‫اﻗﺒﺎل‬

‫ﺳﺮﻣﺪي‬

‫ﺑﺎدت‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﺑﺮﻳﻦ‬

‫اﻧﺘﻈﺎر‬

‫روز‬

‫اﻧﻌﺎﻣﺖ‬

‫ﭼﻮن‬

‫و‬

‫ﺷﺐ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﻧﮕﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫اﻧﺘﻈﺎر‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫اﺧﺘﺼﺎر‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺳﺨﻨﯽ از ﻣﲑاث اﺳﺘﺎدان‬

‫ﻣﺒﺎرز او ﺑﻮد ﻛﺎوّل ﻏﺰا ﺑﺎ ﺟﺎن و ﺗﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫ز ﻛﻮي ﺗﻦ ﺑﺮون آﻳﺪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ دل وﻃﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫ز آن ﻋﻘﺒﺎ ﻧﻴﻨﺪﻳﺸﺪ ﺑﺪﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﻓﺮو ﻧﺎﻳﺪ‬

‫ﻧﻪ ﺟﺮم ﺑﻮاﻟﺤﻜﻢ ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻪ ﺟﺎي ﺑﻮاﻟﺤﺴﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫ﮔﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻘﺎ ﻳﺎﺑﺪ ﺑﺒﺎﻳﺪ ﻣﺮدﻧﺶ اوّل‬

‫اﮔﺮ ﻣﻌﺮوﻓﻴﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻫﻢ از ﺧﻮﻳﺸﱳ ﮔﻴﺮد‬

‫ﻧﻤﻲداﻧﻨﺪ رﻧﺞ ره ﺑﺪان ﺑﺮ ﺧﻴﺮه ﻣﻲﻻﻓﻨﺪ‬

‫ﻧﻪ زان وﺟﻬﺴﺖ اﻳﻦ ﻟﻘﻤﻪ ﻛﻪ ﻫﺮﻛﺲ در دﻫﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫ﻧﮕﺮدد داﻣﻦ رهرو ﺑﻪ آب ﻫﻔﺖ درﻳﺎ ﺗﺮ‬

‫ﻫﻤﻪ او ﮔﺮدد از ﻣﻌﻨﻲ ﭼﻮ ﺗﺮك ﻣﺎ و ﻣﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫ﺑﺒﺎﻳﺪ ﺳﻮﺧﺖﭼﻮن ﺷﻤﻌﺶ ﻛﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻟﮕﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫ﺑﺒﺎﻳﺪ رﻓﺖ ﺑﺮ ﭼﺮﺧﺶ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﺪ‬

‫ﻣﺼﺎف ﻫﺴﺘﻲ و ﻣﺴﺘﻲ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﻫﻢ زدن ﮔﻴﺮد‬

‫ﻋﻴﺎر آن اﺳﺖ در ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻪ در ﻣﻴﺪان ﻋﺸﻖ آﻳﺪ‬

‫ﺳﭙﺎه ﻓﻘﺮ ﺑﻲﺗﺮﺗﻴﺐ ﭘﺲ آﻣﺪ ﺷﺪن ﮔﻴﺮد‬

‫ﭼﻮ ﻣﺮد از ﻏﻴﺮ ﻓﺎرغ ﺷﺪ ز دﻧﻴﺎ ﺳﺮ ﺑﮕﺮداﻧﺪ‬

‫از آن اﺳﺮار ﭘﻮﺷﻴﺪه ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻖ دارد اﻧﺪر دل‬

‫اﮔﺮ ﺑﺮ ﺧﺎر ﺑﺮﺧﻮاﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺳﻤﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫ﺗﻮ ﮔﻔﺖ ﻋﺎﺷﻘﺎن داريّ و ﻛﺎر ﻓﺎﺳﻘﺎن ﻻﺑﺪ‬

‫ﺑﺪﺧﺸﺎن ﺑﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ آﻳﺪ اﮔﺮ ﻧﻌﻤﺎن ﻳﻤﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫ﭘﺮ از زﻫﺮﺳﺖ ﻛﺎم ﻣﻦ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺧﻮش ﺳﺨﻦ زاﻧﻢ‬

‫ﻗﻴﺎﻣﺖ زﻫﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮرد ﮔﺮ دﺳﺘﻢ ﺳﺨﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫ﻛﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﻏﻢ دﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﮔﺮدم اﻧﺠﻤﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫ﻣﺮا ﺑﺎري ﻧﺸﺎﻳﺪ زد ﺑﻪ ﭘﻴﺶ ﻫﻴﭻ ﻋﺎﺷﻖ دم‬

‫ﺣﺴﻴﻨﻲ ﺑﺎﻳﺪ از ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺟﺎي ﺣﺴﻦ ﮔﻴﺮد‬

‫وﱄ ﻣﻴﺮاث اﺳﺘﺎدان از اﻳﻦ زﻳﺒﺎ ﺳﺨﻦ دارم‬

‫ﭼﻮ ﺑﮕﺸﺎﻳﻢ ز ﻓﻀﻞ او ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻧﺴﱰن ﮔﻴﺮد‬

‫درﻳﻦ دﻟﻖ ﺑﻪ ﺻﺪ ﭘﺎره ﻣﺮا ﻃﺒﻌﻲﺳﺖ ﭘﺮ ﮔﻮﻫﺮ‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫روزي ﻛﻪ ﺟﺎن ﻣﻦ ز ﻓﺮاﻗﺶ ﺑﻼ ﻛﺸﺪ‬

‫آﻧﺮوز‬

‫ﻣﺎرا ﻳﻜﻴﺴﺖ وﺻﻞ و ﻓﺮاﻗﺶ ﭼﻮ ﻫﺮ دو زوﺳﺖ‬

‫ﻧﺎﻣﺮد‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫وﻓﺎ‬

‫ﻧﺸﻤﺮد‬

‫ﻋﺮش‬

‫ﻛﱪﻳﺎ‬

‫ﻏﺎﺷﻴﮥ‬

‫ﻛﺸﺪ‬

‫اﻳﻦ ﻏﻢ ﻧﻪ ﻛﺎر ﻣﺎﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻏﻢ ﻛﻴﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫ﮔﺮ زو دﻣﻲ ز راه ﻣﺮادش ﺟﻔﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫ازو‬

‫ﻫﺮ‬

‫آن ﺟﺎن ﺑﻮد ﺷﺮﻳﻒ ﻛﻪ دم دم ز دﺳﺖ دوﺳﺖ‬

‫ﻟﺤﻈﻪ‬

‫ﺟﺎم‬

‫ﺟﺎم‬

‫ﻫﺮ دل ﻛﻪ از ﻗﺒﻮل ﻏﻤﺶ روي در ﻛﺸﺪ‬

‫اﻗﺒﺎل‬

‫رﻧﺠﺶ ﺷﻜﺮ ﺑﻼﺳﺖ از آن ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ‬

‫رﻧﺠﺶ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻃﺮب و ﻣﺮﺣﺒﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫دل ﻛﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺣﺪﻳﺚ ﺧﻮد و ﻳﺎد ﺧﻮد ﻛﻨﺪ‬

‫در‬

‫ﻣﻮﻛﺒﻲ ﻛﻪ‬

‫روح‬

‫ﻗﺪس‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﭘﻴﺪا‬

‫ﻣﺮﻛﺒﻲ ﻛﻨﺪ‬

‫آﺳﻤﺎﻧﺶ‬

‫ﺻﻨﻢ ﻛﻪ‬

‫آن‬

‫ﺑﻮد ﻛﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫زﻻل‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﺑﻘﺎ‬

‫ﻓﻨﺎ‬

‫ﻛﺸﺪ‬
‫ﻛﺸﺪ‬

‫ﻫﻮدج‬

‫او ﻛﱪﻳﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺗﺎ ﻛﺠﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫ﻻﺷﮥ‬

‫ﺧﻂ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺻﻮاب و ﻗﻠﻢ ﺑﺮ ﺧﻄﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫ﻣﺮد آن ﺑﻮد ﻛﻪ در ره ﭘﺎﻛﻲ ﭼﻮ ﻋﺎﺷﻘﺎن‬

‫ﺑﻮد ﺷﻤﺎ ﭼﻮ ﻧﺎر ﺷﻮد در ﻣﺼﺎف ﻋﺸﻖ‬

‫ﺷﻮ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺑﺎ‬

‫روي‬

‫ﺟﺎﻧﻬﺎي‬

‫در ﭼﺎرﺳﻮي ﺣﻜﻢ ﭼﻮ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻼ ﺑﺨﺎﺳﺖ‬

‫زﻫﺮ آب ﻗﻬﺮ و ﻏﻴﺮت او را ز دﺳﺖ دوﺳﺖ‬
‫در دم ﺳﻮار ﮔﺸﺖ ﺑﺮ اﺳﺐ ﻫﻮاي ﺗﻮ‬

‫وﻳﻦ‬

‫‪۶۳‬‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﺑﺪا ﻛﻪ ﻛﻴﻨﮥ‬

‫ﭘﺎك‬

‫ﺗﺎزه‬
‫ﻫﺮزه‬

‫ﺳﻮﺧﺘﻪ‬
‫ﺳﺎﻏﺮ‬

‫ﻫﺮزه‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺷﻤﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫و‬

‫وﻓﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫ﭘﻴﺶ‬
‫ﺑﺮّ‬

‫ﺧﺮ‬

‫ﺻﻼ‬
‫آﺳﻴﺎ‬

‫ﻛﺸﺪ‬

‫ﻛﺸﺪ‬

‫رﺳﺖ از ﻋﻘﻴﻠﻪ دﻳﺪۀ ﻋﻘﻞ از ﺑﺮاي آﻧﻚ‬
‫دﻳﺪه‬

‫از‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﻗﺒﻞ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﺷﻮخ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻧﻮك‬

‫او‬

‫ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺷﻮخ او ﺧﻮش از آﻧﻴﻢ ﻛﻮ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ‬

‫ﺳﺮﻣﻪ‬

‫آن ﺧﺴﺮوي ﻛﻪ ﺑﻲﻣﺪد ﻓﻀﻞ و ﻋﺪل او‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺳﻠﻄﺎن‬

‫ﻳﻤﲔ‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫ﻛﻮ‬

‫ﺳﺎﻋﺘﻲ‬

‫ﺳﻨﺎن‬

‫ﻋﺮﺿﺶ‬

‫ز‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﻏﻤﺰه‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫در‬

‫ز‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺑﻬﺸﺖ‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ‬

‫درش‬

‫ﺗﻮﺗﻴﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻳﺎد‬

‫ﺛﻨﺎ‬

‫ﻋﺪن‬

‫وﺑﺎل‬

‫وﺑﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫ﺑﺎر‬

‫در‬

‫وﻓﺎ‬

‫و‬

‫ﭘﺎدﺷﺎ‬

‫ﻛﺸﺪ‬
‫ﻛﺸﺪ‬

‫ﺑﻘﺎ ﻛﺸﺪ‬

‫در زﻫﺪ و ﻣﻮﻋﻈﻪ‬

‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ آن ﻋﺸﻘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻫﺴﺘﻲ رﻗﻢ ﺳﺎزد‬

‫وﺟﻮد ﻋﺸﻖ ﻋﺎﺷﻖ را وﺟﻮد اﻧﺪر ﻋﺪم ﺳﺎزد‬

‫ﻧﺴﺎزد ﻋﺸﻖ رﻧﮓ از ﻫﻴﭻ روﻳﻲ ﺑﻬﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﻲ‬

‫ﻛﻪ رﻧﮓ ﻋﺸﻖ ﺑﻲرﻧﮕﻲ وﺟﻮد اﻧﺪر ﻋﺪم ﺳﺎزد‬

‫ﺷﻔﺎ ﺳﺎزد دل و ﺟﺎن را و ﻋﺎﺷﻖ را ﺷﻔﺎ ﺳﻮزد‬

‫ﺳﻘﻢ ﺳﻮزد رگ و ﭘﻲ را و ﻋﺎﺷﻖ را ﺳﻘﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﻫﺮآﻧﻜﺲ را ﻛﻪ دل ﭼﻮن آﺑﻨﻮس آﻣﺪ ﺑﺪاﻧﮕﻮﻧﻪ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻋﺎﺷﻖ ار او اﺷﻚ ﭼﻮن آب ﺑﻘﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﻛﺮا در ﺧﺎم ﺧﻢ ﻧﺪﻫﻨﺪ ﭼﻮن ﮔﻮش از ﭘﻲ آوا‬

‫ﺑﻮد ﻋﻠﻤﻲ اﮔﺮ در ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺧﻮد را ﻋﻠﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﺳﻤﺎع وﺻﻞ آن ﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﻮش ﺳﺮ اﺻﻢّ ﺳﺎزد‬

‫ﺟﻤﺎل ﻋﺸﻖ آن ﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﺳﺮ ﻛﻨﺪ ﺑﻴﻨﺎ‬

‫ﭼﻮ دﺳﺖ ﻋﺸﻖ ﻫﮋده ﺑﺮ ﺑﺴﺎط ﺧﻮﻳﺶ ﻛﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﻳﻜﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻜﻲ ﻫﻔﺪه ﭼﻮ اﻧﺪر ﻣﺠﻠﺲ ﻣﺎﻧﺪن‬
‫ﻋﻠﻢ ﺑﻮدن ﺑﻪ ﻋﺸﻖ اﻧﺪر ﻣﺴﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ آن را‬

‫ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻮن ﻛﻮس ﺟﺎي ﺧﻮرد ﺑﻴﺮون ﺷﻜﻢ ﺳﺎزد‬

‫اﮔﺮ ﭼﻮن ﺳﻴﺐ وﻗﺖ ﺳﺮخروﻳﻲ دل ﺳﻴﻪ ﮔﺮدد‬

‫ﺳﭙﻴﺪ آﻣﺪ ﻛﺮا رخ ﭼﻮن ﺑﻬﻲ زرد و درم ﺳﺎزد‬

‫ﻫﺮآﻧﻜﻮ وﻗﺖ ﻛﺸﱳ ﻫﻤﭽﻮ ﮔﻞ ﺧﻮد را ﺧﺮم ﺳﺎزد‬

‫ﺑﻪ ﺑﺎغ ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮ ﺳﻮﺳﻦ ﺳﺮو آزادي‬

‫ﻛﻪ ﺷﺎدي ﺧﺎﻧﮥ دل در ﻣﻴﺎن ﺷﻬﺮ ﻏﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﺑﻪ ﻣﻬﺮ ﻋﺸﻖ در ﻣﻠﻚ ﺧﺪا آن دﻫﺨﺪا ﮔﺮدد‬

‫ﻛﺮا ﺧﺎك ارم از ﺑﺎد اﻧﺪه ﻃﺎق ﮔﺮداﻧﺪ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺟﻔﺖ آن آﺑﻲ ﻛﻪ از آﺗﺶ ارم ﺳﺎزد‬

‫ﭼﻮ زﻳﺮ و ﺑﻢ ﺑﺪان ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻨﺎﻻﻧﻲ و ﮔﺮﻳﺎﻧﻲ‬

‫ﻛﻪ ﺗﺴﻜﲔ ﻏﻢ از ﻋﺸﻖ و ﻧﻮاي از زﻳﺮ و ﺑﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﻧﺸﺴﺖ ﻋﺎﺷﻖ اﻧﺪر ﺑﺘﻜﺪه واﺟﺐ ﻛﻨﺪ زﻳﺮا‬

‫ﻛﻪ آه ﻋﺎﺷﻘﺎن از ﺑﺘﻜﺪه ﺑﻴﺖاﻟﺤﺮم ﺳﺎزد‬

‫ﻧﺪارد ﻣﻠﻚ ﺟﻢ در ﭼﺸﻢ ﻋﺎﺷﻖ وزن ﭼﻮن دارد‬

‫ﻛﻪ دﺳﺖ ﻋﺎﺷﻖ از ﻛﻬﻨﻪ ﺳﻔﺎﱄ ﺟﺎمﺟﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻧﺼﺐو رﻓﻊ و ﺣﻔﺾ ﻋﺎﺷﻖ را ﻛﻪ اﻧﺪر ﻋﺸﻖ‬

‫ﻏﻢ آن دارد ﻛﺠﺎ ﺑﺮ ﻓﻌﻞ ﻣﺴﺘﻘﺒﻞ اﻟﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﻋﺮوس ﻋﺸﻖ ﺑﻲﻛﺲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﺎﻛﺲ از ﻛﻮري‬

‫ﻛﺒﻮدي در ﻛﻨﺪ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻋﺸﻘﺶ ﻣﺘﻬﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﻧﺸﺎن ﺷﻴﺮ در ﺗﻘﻮﻳﻢ دال آﻣﺪ از آن ﻣﻌﻨﻲ‬

‫ﻫﺮآن ﻋﺎﺷﻖ ﻛﻪﺷﺪ ﭼﻮن ﺷﻴﺮ ﻗﺪ ﭼﻮندال ﺧﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﻃﺒﻴﺐ ﻋﺸﻖ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ ز ﺷﻬﺪ ﺧﻮﻳﺶ ﺳﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﺑﺪان ﺗﺎ ﺷﻬﺮ ﻋﺸﻖ از ﺣﻠﻖ ﻫﺮ ﻧﺎاﻫﻞ دور اﻓﺘﺪ‬

‫دل ﻫﻤﭽﻮن ﻛﺒﺎب ﻋﺸﻖ اﻧﺪر رگ ﺑﺴﻮزد ﺧﻮن‬

‫اﮔﺮﭼﻨﺪ آن ﻛﺒﺎب از روي ﻃﺐ ﻗﺎﻧﻮن دم ﺳﺎزد‬

‫ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ ﻛﻪ داﻧﺪ اﻳﻦ ﻣﮕﺮ آن ﻛﺰ دل ﺻﺎﰲ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲوار ﺧﻮد را ﺑﻨﺪۀ ﺷﺎه ﻋﺠﻢ ﺳﺎزد‬

‫ﺳﺮان ﺗﺎ ﺟﻮر ﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺧﺎﻛﺶ ﻗﺪم ﺳﺎزد‬

‫ﻫﺮآن ﭼﺸﻤﻲ ﻛﻪ ﻋﺸﻖ از ﻃﻠﺒﮥ ﺧﻮد ﺳﺮﻣﻪاي دادش‬

‫در ﻣﺪح اﻣﻴﺮاﺳﻤﺎﻋﻴﻞﺑﻦ اﺑﺮاﻫﻴﻢ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﭼﻮ از ﺣﻮت ﺑﻪ ﺑﺮج ﺣﻤﻞ آﻣﺪ‬

‫ﮔﻮﻳﻨﺪ ز ﺳﺮ ﺑﺎز ﺟﻬﺎن در ﻋﻤﻞ آﻣﺪ‬

‫ﻓﺮدوس ﺷﺪ اﻣﺮوز ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻛﻪ ازﻳﻦ ﭘﻴﺶ‬

‫در ﭼﺸﻢ ﻫﻤﻪ ﻛﺲ ﭼﻮ رﺳﻮم و ﻃﻠﻞ آﻣﺪ‬

‫در‬

‫ﺑﺎغ‬

‫ﺧﻠﻞ‬

‫ﻳﺎﻓﺘﻪ‬

‫و ﮔﻠﱭ‬

‫اﻛﻨﻮن ﺑﻪ ﺑﺪل ﺑﺎز ﺣﻠﻲ و ﺣﻠﻞ آﻣﺪ‬

‫ﺧﺎﱄ‬

‫‪۶۴‬‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺛﻨﺎي ﺗﻮ ﻫﻤﻲ ﻛﺮد ﺑﺮ آن دل‬

‫ﮔﻔﺘﻲ‬

‫ﻣﺸﱰي‬

‫ﻧﻈﺮ‬

‫ﭼﻮن از دم ﻣﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺳﺮوي ﺣﻤﻞ آﻣﺪ‬

‫ﻧﺎﮔﺎه‬

‫از‬

‫ﻣﺮﻛﺰ‬

‫ﺗﻘﺪﻳﺲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪ‬

‫ﺑﺮاﻫﻴﻢ‬

‫ﺟﻮد ﺗﻮ ﻧﻪ از ﻣﺎل ز ﻋﻮن ازل آﻣﺪ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ور ﭼﻪ ز ﻃﺮب ﻣﻌﺪه ﺑﺮﻗﺺ ﺟﻤﻞ آﻣﺪ‬

‫ﭼﻪ ﺟﺎي ﻣﻪ او زﻳﻨﺖ ﻣﺎه ﻓﻠﻚ آﻣﺪ‬
‫اي‬
‫ﻫﻢ‬

‫آراﺳﺘﮥ‬

‫ﻣﻴﺮ‬

‫در‬

‫دم‬

‫ﺳﻤﺎﻋﻴﻞ‬

‫اول ﻛﻪ‬
‫اﺟﻞ‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﻮد‬

‫ز‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭼﻪ ﺟﺎي ﻣﺤﻞ آﻟﺖ ﺟﺎه و ﻣﺤﻞ آﻣﺪ‬

‫دﻳﺪم ﮔﻔﺘﻢ‬
‫ﻣﺮا‬

‫ﺗﺴﺪﻳﺲ‬

‫ﺟﺮم‬

‫زﺣﻞ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﻛﲔ ﭼﻮن دم آﺧﺮ ﺑﻪ ﻫﲊ ﺑﻲﺑﺪل آﻣﺪ‬

‫ﺻﻔﺮاي ﻣﻦ از ﺧﻠﻖ ﺗﻮ ﺷﺪ ﭘﻴﺮ و ﻋﺠﺐ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫زﻳﺮا‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫ﻋﺴﻞ‬

‫ﺧﺎﱄ‬

‫ﺗﻮ‬

‫زﺧﻞ‬

‫آﻣﺪ‬

‫در اﻓﺴﺮ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ ﺳﺨﻦ ﻟﻴﻚ ﭼﻪ ﺳﻮدﺳﺖ‬

‫ﻛﺰ اﺻﻞ ﻣﺮا ﺧﻮد ﺳﺮ ﺑﻲﻣﻐﺰ ﻛﻞ آﻣﺪ‬

‫ﺗﻮ ﺗﺎزه و ﻧﻮ ﺑﺎش ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪ ﺣﺴﻮدت‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﺧﺎﱄ‬

‫ﺧﻠﻞ‬

‫ز‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺟﻼل‬

‫ﺧﻮد ﻋﻤﺮ ﺗﻮ ﭼﻮن ﺟﻮد ﻛﻔﺖ ﺑﻲﺧﻠﻞ آﻣﺪ‬

‫ازﻳﺮاك‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﻏﺮﺑﺎ‬

‫واﺑﻞ‬

‫ﻧﻮﻧﺪ‬

‫در اﺳﺘﻐﻨﺎي ﻣﻌﺸﻮق ﻃﻨﺎز و وﻓﺎي ﻋﺎﺷﻖ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﺖ ﺳﻮي ﺗﻮ ﺗﺤﻔﻪ اﮔﺮ ﺟﺎن آرﻧﺪ‬

‫ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﻮ ﻛﻪ ﻫﻤﻲ زﻳﺮه ﺑﻪ ﻛﺮﻣﺎن آرﻧﺪ‬

‫ور ﺧﺮد ﺑﺮ ﺗﻮ ﻓﺸﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻲ دان ﻛﻪ ﻫﻤﻲ‬

‫ﻋﺮق‬

‫ور دل و دﻳﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ آرﻧﺪ ﻋﺠﺐ ﻧﺒﻮد ازآﻧﻚ‬

‫رﺧﺖ‬

‫ﺳﻨﮓ‬
‫ﺧﺮ‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﺑﻨﺪه‬

‫ﭼﺸﻤﮥ‬

‫ﺣﻴﻮان‬

‫آرﻧﺪ‬

‫ﺑﻨﮕﺎه‬

‫ﺷﱰﺑﺎن‬

‫آرﻧﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺘﻴﺴﺖ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻚ ﻟﺐ و ﺧﺎل ﺗﻮاﻧﺪ‬

‫ﭼﻴﺴﺖ ﻛﺂن ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺮا ﺗﺎ ﺳﻮي ﺗﻮ آن آرﻧﺪ‬

‫زﻣﺎن‬

‫روح را از ﻗﻔﺲ ﺳﺪره ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎن آرﻧﺪ‬

‫ﻧﻮك ﻣﮋﮔﺎﻧﺖ ﺑﻬﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﻲ در ره ﻋﺸﻖ‬
‫ﭼﻴﻨﮥ‬

‫زﻟﻒ‬

‫دام‬
‫و‬

‫ﻟﺒﺎن‬

‫ﺧﺎﻟﺖ‬

‫ﺗﻮ‬
‫ز‬

‫زﻣﺎن‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺗﺮﺑﻴﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻓﺘﻨﮥ‬

‫آدم‬

‫ﻣﺎ‬

‫و‬

‫ﻛﺎﻓﺮ‬

‫ﻣﺴﻠﻤﺎن‬

‫اﺑﻠﻴﺲ‬

‫آرﻧﺪ‬

‫ﻋﻘﻞ را ﻛﺎج زﻧﺎن ﺑﺮ در زﻧﺪان آرﻧﺪ‬

‫ﭼﺸﻤﻬﺎﻣﺎن ز ﭘﻲ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺣﺴﻦ ﺗﻮ ﺑﺎز‬

‫ﻓﺘﻨﻪ را رﻗﺺﻛﻨﺎن در ﻗﻔﺲ ﺟﺎن آرﻧﺪ‬

‫دﺳﺘﮥ‬

‫ﻃﻮﺑﻲ و ﺳﺪره ﺑﻪ ﺑﺎغ ﺗﻮ و ﭘﺲ ﻣﺸﺘﻲ ﺧﺲ‬

‫ﻣﺠﻠﺲ‬

‫ﻫﺪﻳﻪﺷﺎن رد ﻣﻜﻦ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﭘﺎي ﻣﻠﺨﻲ‬

‫از ﭘﻲ ﭼﺸﻢ ﺑﺪو ﭼﺸﻢ ﻧﻜﻮي ﺗﻮ ﻫﻤﻲ‬

‫ﻣﺮدﻣﺎن‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن از ﺧﻢ زﻟﻒ ﺗﻮ ﭼﻪ دﻳﺪﻧﺪ ﻫﻨﻮز‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ ﺗﺎب در آن زﻟﻒ ﭘﺮﻳﺸﺎن آرﻧﺪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﺎﻛﭙﺎي‬

‫اﮔﺮ‬

‫دﻳﺪه‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺧﺎر‬

‫ﮔﻠﮥ‬

‫روح‬

‫ﻣﻮر‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﻐﻴﻼن‬

‫ﺳﻠﻴﻤﺎن‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫آرﻧﺪ‬

‫آرﻧﺪ‬

‫روح ﭘﻨﺪارد ﻛﺰ ﺧﻠﺪ ﻫﻤﻲ ﺧﻮان آرﻧﺪ‬

‫ﺑﺮد‬

‫ﺑﻮﺳﺘﺎن از ﺧﺠﻠﻲ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﻴﻨﺪازد از آﻧﻚ‬

‫ﺻﻮرت‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ ﺳﻠﻄﻨﺖ و ﻛﱪ ﺗﻮ ﻣﺸﺘﻲ دون را‬

‫ﻣﺮدﻣﻚ‬
‫روي‬

‫ﺗﻮ‬

‫دﻳﺪه‬
‫در‬

‫ﺑﻪ‬
‫دﻳﺪۀ‬

‫ﻗﺮﺑﺎن‬
‫ﺑﺴﺘﺎن‬

‫آرﻧﺪ‬
‫آرﻧﺪ‬

‫از در دﻳﻦ ﺑﻪ ﻫﻮس ﺧﺎﻧﮥ ﺷﻴﻄﺎن آرﻧﺪ‬

‫ﻧﺮﮔﺲوار‬

‫دﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻧﺪ و ﺳﻮي ﻣﺠﻠﺲ ﺳﻠﻄﺎن آرﻧﺪ‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ ﺧﻂ ﺑﻨﺎﮔﻮش و ﺧﻢ زﻟﻒ ﺗﻮ ﺑﺎز‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫آرﻧﺪ‬

‫ﻋﻘﺪ ﭘﺮوﻳﻦ ﺑﺨﻤﺪ ﭼﻮن دم ﻋﻘﺮب در ﺣﺎل‬

‫ﭼﻮن ﺳﺨﻦ زان دو رده ﻟﺆﻟﺆ ﻣﺮﺟﺎن آرﻧﺪ‬

‫ﺑﺎش‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺧﺎر‬

‫ﺳﺮ ﻛﻮي‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺎ ﭼﻮ ﺗﻮ ﻣﻬﺮ ﮔﻴﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺧﺮاﺳﺎن آرﻧﺪ‬

‫اي ﺑﺴﺎ ﺑﻴﺦ ﻛﻪ در ﭼﲔ و ﺧﱳ ﻛﻨﺪه ﺷﻮد‬
‫ﻛﻲ ﺑﻪ آﺳﺎﻧﻲ ﻋﺸﺎق ز دﺳﺘﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ‬

‫را ﮔﻮش ﮔﺮﻓﺘﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫دﺑﺴﺘﺎن‬

‫ﻛﻪ ﻧﻪ در دﺳﺖ ﻫﻤﻲ ﭼﻮن ﺗﻮﻳﻲ آﺳﺎن آرﻧﺪ‬

‫ﻛﺎﻓﺮان ﮔﻤﺮه از آﻧﻨﺪ ﻛﻪ در زﻟﻒ ﺗﻮاﻧﺪ‬

‫ﻳﻚ ره آن زﻟﻒ ﺑﱪ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ اﻳﻤﺎن آرﻧﺪ‬

‫ﻳﻚ ره آن ﭘﺮده ﺑﺮاﻧﺪاز ﻛﻪ ﺗﺎ ﻣﺸﺘﻲ ﻃﻔﻞ‬

‫رﺧﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻫﺮ دم از ﻏﻴﺮت ﻳﺎري ﺗﻮ اﺟﺮام ﺳﭙﻬﺮ‬

‫‪۶۵‬‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﻏﻢ‬

‫و‬

‫ﺳﺮاﭘﺮدۀ‬
‫اﻧﺪوه‬

‫ﻗﺮآن‬

‫ﻓﺮاوان‬

‫آرﻧﺪ‬

‫آرﻧﺪ‬

‫دل و دﻳﻦ و ﺧﺮد و ﺻﱪ دﮔﺮ ﺳﺎن آرﻧﺪ‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎن ﻟﻌﻞ و درو ﺳﺮو و ﺑﻨﻔﺸﮥ ﺗﻮ ﻫﻤﻲ‬

‫ﺧﻮد ﭼﻮ ﭘﺮوﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﻪ و ﻣﻬﺮ ﻫﻤﻲ ﺳﺠﺪۀ ﻋﺸﻖ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺷﻜﻞ دﻧﺪان و ﺳﺮ زﻟﻒ ﺗﻮ زودا ﻛﻪ ﺑﺮو‬

‫ﺳﲔ و ﻧﻮن و اﻟﻔـ و ﻳﺎ ﻫﻤﻪ ﺗﺎوان آرﻧﺪ‬

‫ﻗﺪر ﭼﻮﮔﺎﻧﺖ ﻧﺪاﻧﻨﺪ از آن ﺧﺎﻣﻲ ﭼﻨﺪ‬

‫دﻧﺪان‬

‫ﺗﺮا‬

‫از‬

‫ﺑﻦ‬

‫دﻧﺪان‬

‫آرﻧﺪ‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ ﺳﻮﺧﺘﮕﺎن ﮔﻮي ﺑﻪ ﻣﻴﺪان آرﻧﺪ‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫ﺟﺎن ز ﺟﺎﻧﻲ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺮد آﻧﻚ ﺑﺮ ﺟﺎﻧﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻋﻘﻞ ﻛﻞ در ﻧﻘﺶ روي دﻟﱪم ﺣﻴﺮان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﺟﺎن ﭘﻴﻮﻧﺪﻳﺶ رﻓﺖ و ﺟﺎن ﺟﺎوﻳﺪان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﺟﺎن ز ﺟﺎن ﻛﺮدﺳﺖ ﺷﺴﺖ آﻧﮕﻪ ز ﺧﺎك ﭘﺎي او‬

‫ﺻﺒﺢ ﭘﻴﺶ روي او ﺧﻨﺪﻳﺪ و ﺑﺮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﭼﺮخ‬

‫ﻧﻮر ﺻﺎدق ﺑﻲﻟﺐ و دﻧﺪان از آن ﺧﻨﺪان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻧﻘﺶ ﺑﻨﺪ ﻋﻘﻞ و ﺟﺎن را ﭘﻴﺶ ﻧﻘﺶ روي او‬

‫دﺳﺖ در زﻳﺮ زﻧﺦ اﻧﮕﺸﺖ در دﻧﺪان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻛﻔﺮ و اﻳﻤﺎن از ﻧﺸﺎن زﻟﻒ و رﺧﺴﺎر وﻳﺴﺖ‬

‫زآن ﻧﺸﺎن روز و ﺷﺐ در ﻛﻔﺮ و در اﻳﻤﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻛﻔﺮ ﭼﻮن اﻳﻤﺎن ﺑﻪ ﭘﻴﺶ روي او ﻋﺮﻳﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻋﺸﻖ ﭼﻮن دوﻟﺖ ﺑﻪ ﭘﻴﺶ روي او ﺑﻲﻏﻢ ﻧﺸﺴﺖ‬

‫ﻋﻘﻞ ﺑﺎ آن ﺳﺮاﻧﺪازي ﺑﻪ ﻣﻴﺪان رﺧﺶ‬

‫در ﺧﻢ زﻟﻔﲔ او ﭼﻮن ﮔﻮي در ﭼﻮﮔﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫آﺗﺶ ﺟﺎﻧﺎن ﮔﺮﻳﺒﺎنﮔﻴﺮ ﺟﺎن آﻣﺪ از آﻧﻚ‬

‫آﻧﻬﻤﻪ ﺗﺮ داﻣﻨﻲ در ﭼﺸﻤﮥ ﺣﻴﻮان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺮﻓﺖ و ﻣﻮﺳﻲ ﻋﻤﺮان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫از ﺑﺮاي رﻏﻢ ﻣﻦ ﮔﻮﻳﻲ ازﻳﻦ ﻣﻴﺪان ﺣﺴﻦ‬

‫ﮔﻔﺘﻤﻲ ﻛﺂن رﻧﮓ ﺑﺎ ﻣﺮﺟﺎن ﭼﻪ ﻣﺎﻧﺪ ﺑﺎ ﻟﺒﺶ‬

‫ﻧﻲ ﻏﻠﻂ ﻛﺮدم ز ﺧﺠﻠﺖ رﻧﮓ ﺑﺎ ﻣﺮﺟﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫زﺧﻢ ﺧﻮار ﺧﻮﻳﺶ را ﺑﻲزﺧﻢ ﺧﻮد ﻣﮕﺬار از آﻧﻚ‬

‫ﺧﻮار ﮔﺮدد ﭘﺘﻚ ﻛﻮﺑﻨﺪه ﻛﻪ از ﺳﻨﺪان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﺑﻬﱰ آن ﺗﺎ ﺧﺎﻛﭙﺎﻳﺶ را ﺑﻪ دﺳﺖ آرد ﻣﮕﺮ‬

‫ﭼﺮخ را ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺟﻨﺒﺶ ﺑﻮد ﺳﺮﮔﺮدان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﺑﺮ ﻣﻴﺎﻧﻢ ﭼﻮن ﻣﻴﺎﻧﺶ واﻟﻠﱣﻪ ارﻫﻤﻴﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﺻﱪم از ﻣﻴﺎﻧﺶ ﺗﺎ ﭼﻮ ذات ﺧﻮد ﻣﮕﺮ‬

‫ﻋﺎﻓﻴﺖ در ﺳﻠﺴﻠﮥ زﻟﻔﻴﻨﺶ در زﻧﺪان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﻗﺒﺖ از دﺷﻨﮥ ﻣﮋﮔﺎﻧﺶ روي اﻧﺪر ﻛﺸﻴﺪ‬

‫ﻋﻘﻞ و ﺟﺎن در ﺧﺪﻣﺖ آن ﺑﺎرﮔﻪ رﻓﺘﻨﺪ ﻟﻴﻚ‬

‫ﻋﻘﻞ ﻛﺎراﻓﺰاي رﻓﺖ و ﺟﺎن ﺟﺎناﻓﺸﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﮔﺮ ﻗﻤﺎري ﻛﺮد ﺟﺎن ﺑﺎ او ﺑﺠﺎﻧﻲ ﻫﻢ ز ﺟﺎن‬

‫ﻻﺟﺮم در ﻣﺎ ز داﻧﺶ ﻣﺎﻳﻪ ﺻﺪ ﭼﻨﺪان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻗﺎﻳﻞ ﻓﺮﻣﺎن ﺑﺮﻓﺖ و ﻗﺎﺑﻞ ﻓﺮﻣﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮاﻫﻲ ﮔﻮ ﻫﻤﻲ ﻓﺮﻣﺎي ﻛﺎﻧﺪر ذات ﻣﺎ‬

‫ﮔﻮﻫﺮ ﺟﺎن و ﺟﻬﺎن ذات ﺳﻨﺎﻳﻲ را ازوﺳﺖ‬

‫ﮔﺮدﻣﻲ زو ﻣﺎﻧﺪ ذاﺗﺶ ﺑﻲﻣﻜﺎن و ﻛﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺟﻤﺎل ﻗﻬﺮ و ﻟﻄﻔﺶ ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻜﻨﺪ‬

‫ﺷﻴﺮ در ﺑﺴﺘﺎن ﻓﻨﺎ ﺷﺪ ﺷﻴﺮ در ﭘﺴﺘﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻻﺟﺮم ﭼﻮن ﻣﺮغ ﻋﻴﺴﻲ روز از آن ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﺗﺎ ﻧﮕﻴﺮد ﻣﺮغ ﻣﺮ ﻣﺮغ ﺳﻨﺎﻳﻲ را ز ﺑﻴﻢ‬

‫ﻣﻨﺖ اﻳﺰد را ﻛﻪ ﺟﺎن در ﻣﺪﺣﺖ ﺳﻠﻄﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫زﻟﻒ ﺷﻴﻄﺎﻧﻴﺶ ﮔﺮ دل ﺑﺮد ﮔﻮ ﺑﺮ ﺑﺎك ﻧﻴﺴﺖ‬

‫آﻧﻜﻪ ﺑﻬﺮام ﻓﻠﻚ در ﺳﻄﻮﺗﺶ ﺣﻴﺮان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﺧﺴﺮو ﺧﺴﺮو ﻧﺴﺐ ﺑﻬﺮاﻣﺸﻪ ﺳﻠﻄﺎن ﺷﺮق‬

‫ﻣﻠﻚ ﻋﻠﺖ ﻧﺎﻛﺮا ﺧﻮش ﺧﻮش ازﻳﻦ ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺎك‬

‫درد رﻓﺖ اﻟﺤﻤﺪﻟﻠﱣﻪ و آﻧﭽﻪ درﻣﺎن آن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﺑﺮ ﻓﻠﻚ ﺑﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﻛﻴﻮان رﺗﺒﺘﻲ دارد وﻟﻴﻚ‬

‫از ﭘﻲ اﻳﻮان اﻳﻦ ﺷﻪ ﭼﺮخ ﺧﻮد ﻛﻴﻮان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺷﺪش ﻣﻌﻠﻮم ﺣﻜﻢ آﻳﺖ اﺣﺴﺎن و ﻋﺪل‬
‫ﺑﻪ ﮔﺮاﻳﺪ‬

‫راﻳﺖ‬

‫راﻳﺶ‬

‫ﺑﺴﻮي‬

‫ﺷﺪﻧﻬﺎن ﭼﻮن ﺟﻮر ﺑﺨﻞو ﻋﺪل ﭼﻮن اﺣﺴﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫زﻳﻦ ﺳﺒﺐ را ﺧﺎن و ﺧﻮان ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ اﺧﻮان ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﻃﻔﺖ‬

‫ﺑﺴﺘﮥ اﺣﺴﺎن و ﻋﺪﻟﺶ ﺟﻤﻠﮥ اﻧﺴﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﭼﻮنﮔﺸﺎﻳﺪ دﺳﺖو دلدر ﻋﺪلو در اﺣﺴﺎنﺑﻪ ﺧﻠﻖ‬

‫‪۶۶‬‬

‫ﻛﺮد رﻓﺖ از ﻣﺮدﻣﺎن اﻧﺪر ﺟﻬﺎن اﻗﻮال ﻣﺎﻧﺪ‬

‫٭٭٭‬

‫از ﻓﺼﻴﺤﺎن و ﻇﺮﻳﻔﺎن ﭘﺎك ﺷﺪ روي زﻣﲔ‬

‫ﻫﻤﻌﻨﺎن ﺷﻮخ ﭼﺸﻤﻲ در ﺟﻬﺎن آﻣﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬
‫در ﺟﻬﺎن ﻣﺸﺘﻲ ﺑﺨﻴﻞ ﻛﻮر و ﻛﺮّ و ﻻل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫دُرّ ﻣﻌﻨﻲ در ﺑﻦ درﻳﺎي ﻋﺰﻟﺖ ﺟﺎي ﺳﺎﺧﺖ‬

‫وز ﭘﻲ دﻋﻮي ﺑﻪ روي آﺑﻬﺎ آﺧﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﺻﺪرﻫﺎ از ﻋﺎﻟﻤﺎن و ﻣﻨﺼﻔﺎن ﻳﻜﺴﺮ ﺗﻬﻴﺴﺖ‬

‫ﺻﺪر در دﺳﺖ ﺑﺨﻴﻞ و ﻇﺎﻟﻢ و ﺑﻄﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﻇﻠﻢ ﺟﺎي وي ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﻨﺪ ﻣﺎه و ﺳﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﻋﺪل ﮔﻢ ﮔﺸﺖ و ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﺪ ﻛﺴﻲ از وي ﻧﺸﺎن‬

‫وز ﺑﺰرﮔﻴﺸﺎن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﺮدﻣﺎن ﺗﻤﺜﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﻋﺪل ﻧﻮﺷﺮوان و ﺟﻮر ﻣﻌﺘﺼﻢ اﻓﺴﺎﻧﻪ ﺷﺪ‬

‫رﻓﺖ ﺳﻴﺪ از ﺟﻬﺎن و ﭼﻨﺪ ﻣﺸﻜﻞ ﻛﺮد ﺣﻞ‬

‫ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ رﻓﺖ و زو در ﮔﺮد ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﺷﺪ ﻣﻠﻚ ﻣﺤﻤﻮد و ﻣﺎﻧﺪ اﻧﺪر زﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﺪح اوي‬

‫ﻋﻨﺼﺮي رﻓﺖ و ازو ﮔﺮد ﺟﻬﺎن اﻣﺜﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﮔﻮﻳﻲ در ﺟﻬﺎن ﺟﺰ ﻓﻴﻠﻲ از اﺻﺤﺎب ﻓﻴﻞ‬

‫ﺷﺪ ﻧﺠﺎﺷﻲ وز ﻓﺴﻮﻧﺶ ﭼﻨﺪ ﮔﻮن اﺷﻜﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﺧﺎك ﺷﺪ ﻛﺴﺮي و از ﻫﺮ دل ﺑﺮون ﺷﺪ ﻣﻬﺮ او‬

‫در ﻣﺪاﻳﻦ از ﺑﻨﺎي ﻗﺼﺮ او اﻃﻼل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﻫﺮﮔﻬﻲ ﺑﺎﻧﮕﻲ ﺑﺮآﻳﺪ ﮔﺮد ﺷﻬﺮ از ﻣﺮدﻣﺎن‬

‫آه و دردا و درﻳﻐﺎ ﺧﻮاﺟﻪ رﻓﺖ و ﻣﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫رﻓﺖ ﺧﻮاﺟﻪ ده ﺑﻪ دﺳﺖ زﻳﺮك ﺟﻴﭙﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫رﻓﺖ ﻛﺪﺑﺎﻧﻮ ﻛﻠﻴﺪ اﻧﺪر ﻛﻒ ﻧﻮروز داد‬

‫ﻳﻚ ﮔُﺮه را ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ در ﻏﻴﺒﺖ و وزر و ﺑﺰه‬

‫ﻳﻚ ﮔُﺮه را ﮔﻨﺠﻬﺎ ﺑﺮ ﻃﺎﻋﺖ و اﻫﻤﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫زﻳﻦ ﺳﭙﺲ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﮔﺮ ﻧﮕﻮﻳﻲ ﻫﻴﭻ ﻣﺪح‬

‫زان ﻛﺠﺎ ﻣﻤﺪوح ﺗﻮ ﺧﻮاﱄ ﭘﺰ و ﺑﻘﺎل ﻣﺎﻧﺪ‬

‫در ﺗﻐﻴﻴﺮ اﺣﻮال ﻣﺮدم و دﮔﺮﮔﻮﻧﻲ روزﮔﺎر‬

‫اي ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺧﻼﻳﻖ ﺣﺎل دﻳﮕﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫از‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺑﻲﺣﺮﻣﺘﻲ‬

‫ﻣﻌﺮوف‬

‫ﻣﻨﻜﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫در ﺳﻤﺎع و ﭘﻨﺪ اﻧﺪر دﻳﺪن آﻳﺎت ﺣﻖ‬

‫ﭼﺸﻢ ﻋﱪت ﻛﻮر و ﮔﻮش زﻳﺮﻛﻲ ﻛﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﺿﻌﻴﻒ‬

‫ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫زآﻧﻜﻪ اﻫﻞ ﻓﺴﻖ از ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻛﺎر و ﺟﺎه ﺳﺮوران ﺷﺮع در ﭘﺎي اوﻓﺘﺎد‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎن‬

‫ﻗﻮي‬

‫ﺑﺮ‬

‫داد‬

‫ﺧﻮاﻫﺎن‬

‫ﻣﺮﻛﺰ‬

‫درﮔﺎه‬

‫را‬

‫ﺳﺪ‬

‫ﺳﻜﻨﺪر‬

‫ﺧﻮن ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻮﮔﺎن را ﻧﻘﺶ ﻣﻨﻈﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻣﻠﻚ ﻋﻤﺮ و زﻳﺪ را ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺗﺮﻛﺎن دادهاﻧﺪ‬

‫ﻗﻮل ﺑﻄﻠﻤﻴﻮس و ﺟﺎﻟﻴﻨﻮس ﺑﺎور ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﺷﺮع را ﻳﻜﺴﻮ ﻧﻬﺎدﺳﺘﻨﺪ اﻧﺪر ﺧﻴﺮ و ﺷﺮ‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ را ﺳﺨﺮۀ اﺻﺤﺎب ﻟﺸﻜﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﻟﻤﺎن ﺑﻲﻋﻤﻞ از ﻏﺎﻳﺖ ﺣﺮص و اﻣﻞ‬

‫ﮔﺎه و ﺻﺎﰲ ﺑﺮاي وﻗﻒ و ادرار ﻋﻤﻞ‬

‫ﺑﺎ ﻋﻤﺮ در ﻋﺪل ﻇﺎﻟﻢ را ﺑﺮاﺑﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫از ﺑﺮاي ﺣﺮص ﺳﻴﻢ و ﻃﻤﻊ در ﻣﺎل ﻳﺘﻴﻢ‬

‫ﺣﺎﻛﻤﺎن‬

‫ﺧﺮﻗﻪﭘﻮﺷﺎن ﻣﺰور ﺳﻴﺮت ﺳﺎﻟﻮس و زرق‬

‫ﺣﻜﻢ‬

‫ﺷﺮﻳﻌﺖ‬

‫را‬

‫ﻣﺒﺘّﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ را ﺳﺨﺮۀ ﻗﻴﻤﺎز و ﻗﻴﺼﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﮔﺎه ﺧﻠﻮت ﺻﻮﻓﻴﺎنِ وﻗﺖ ﺑﺎ ﻣﻮي ﭼﻮ ﺷﻴﺮ‬

‫ورد ﺧﻮد ذﻛﺮ ﺑﺮﻧﺞ و ﺷﻴﺮ و ﺷﻜّﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫در ﻣﻨﺎزل از ﮔﺪاﻳﻲ ﺣﺎﺟﻴﺎن ﺣﺞ ﻓﺮوش‬

‫ﺧﻴﻤﻪﻫﺎي ﻇﺎﻟﻤﺎن را رﻛﻦ و ﻣﺸﻌﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻗﺎرﻳﺎن زاﻟﺤﺎن ﻧﺎﺧﻮش ﻧﻈﻢ ﻗﺮآن ﺑﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﺻﻮت را در ﻗﻮل ﻫﻤﭽﻮن زﻳﺮ ﻣﺰﻣﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫دل‬

‫در ﺟﻔﺎ دروﻳﺶ را از ﻏﻢ ﺗﻮاﻧﮕﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫زﻳﻦ ﻳﻜﻲ ﻣﺸﺖ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺑﺎز ﭼﻮن ﺷﺎﻫﲔ ﺑﻪ ﻇﻠﻢ‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻲ ﺑﺮ ﺧﻠﻖ ﭼﻮن ﭼﺸﻢ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻣﺎﻟﺪاران‬

‫ﺗﻮاﻧﮕﺮ‬

‫ﻛﻴﺴﮥ‬

‫دروﻳﺶ‬

‫ﺳﺮ ز ﻛﱪ و ﺑﺨﻞ ﺑﺮ ﮔﺮدون اﺧﻀﺮ ﺑﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻣﺎل ﺧﻮد ﺑﺮ ﺳﺎﻳﻼن ﻛﱪﻳﺖ اﺣﻤﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﺧﻮاﺟﮕﺎن دوﻟﺖ از ﻣﺤﺼﻮل ﻣﺎل ﺧﺸﻚ رﻳﺶ‬

‫ﻃﻮق اﺳﺐ و ﺣﻠﻘﮥ ﻣﻌﻠﻮم اﺳﱰ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫‪۶۷‬‬

‫ﺑﺮ ﺳﺮﻳﺮ ﺳﺮوري از ﺧﻮردن ﻣﺎل ﺣﺮام‬

‫ﺷﺨﺺ ﺧﻮد ﻓﺮﺑﻲ و دﻳﻦ ﺧﻮﻳﺶ ﻻﻏﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﺧﻮن ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻮﮔﺎﻧﺴﺖ آﻧﻜﻪ در وﻗﺖ ﺻﺒﻮح‬

‫ﻣﻬﱰان دوﻟﺖ اﻧﺪر ﺟﺎم و ﺳﺎﻏﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﺗﺎ ﻛﻪ دﻫﻘﺎﻧﺎن ﭼﻮ ﻋﻮّاﻧﺎن ﻗﺒﺎﭘﻮﺷﺎن ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺗﺨﻢ ﻛﺸﺖ ﻣﺮدﻣﺎن ﺑﻲﺑﺎر و ﺑﻲﺑﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﺧﻠﻖ را ﺑﺎ ﻛﺎم ﺧﺸﻚ و دﻳﺪۀ ﺗﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫از ﺗﻤﻮز زﺧﻢ ﮔﺮم و ﺑﻬﻤﻦ ﮔﻔﺘﺎر ﺳﺮد‬

‫ﺗﺎ ﻛﻪ ﺗﺎزﻳﻜﺎن ﭼﻮ ﻗﻔﭽﺎﻗﺎن ﻛﻠﻪداران ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺧﻮاﺟﮕﺎن را ﺑﺮ ﺳﺮ از دﺳﺘﺎر اﻓﺴﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻛﺎر ﻋﻤﺎل ﺳﺮاي ﺿﺮب ﻫﻤﭽﻮن زر ﺷﺪﺳﺖ‬

‫زاﻧﻜﻪ زر ﺑﺮ ﻣﺮدﻣﺎن ﻳﻚ ﺳﺮ ﻣﺰوّر ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫از ﻧﻔﺎق اﺻﺤﺎب داراﻟﻀﺮب در ﺗﻘﻠﻴﺐ ﻧﻘﺪ‬
‫ﺷﻬﺮﻫﺎ‬

‫ﺷﺎﻋﺮان‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫از‬

‫و‬

‫ﻓﺮزﻧﺪ‬

‫ﻣﺆﻣﻨﺎن زﻓﺖ را ﺑﻲزور و ﺑﻲزر ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻋﻴﺎل‬

‫ﺷﺨﺺ ﺧﻮد را ﻫﻤﭽﻮ ﻛﻠﻜﻲ زرد و ﻻﻏﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻏﺎزﻳﺎن ﻧﺎﺑﻮده در ﻏﺰ و ﻏﺰاي روم و ﻫﻨﺪ‬

‫ﻻف ﺧﻮد اﻓﺰون ز ﭘﻮر زال و ﻧﻮذر ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﺟﺒﻪ دزدان از ﺗﺮازوﻫﺎ ﺑﺮ اﻃﺮاف دﻛﺎن‬

‫ﻃﺒﻊ را در ﺟﺒّﻪ دزدﻳﺪن ﻣﺨﻴّﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻣﺼﺤﻒ ﻳﺰدان درﻳﻦ اﻳّﺎم ﻛﺲ ﻣﻲ ﻧﻨﮕﺮد‬

‫ﭼﻨﮓ و ﺑﺮﺑﻂ را ﺑﻬﺎ اﻛﻨﻮن ﻓﺰوﻧﱰ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻳﻚ ﺟﻬﺎن دﺟّﺎل ﻋﺎﻟﻢﺳﻮز ﺳﺮ ﺑﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫اي درﻳﻐﺎ ﻣﻬﺪﻳﻲ ﻛﺎﻣﺮوز از ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪاي‬

‫ﻣﺮ ﻣﺨﻨﺚ را اﻣﲔ ﺧﻮان و دﺧﱰ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻛﻮدﻛﺎن ﺧﺮد را در ﭘﻴﺶ ﻣﺴﺘﺎن ﻣﻲدﻫﻨﺪ‬

‫اي ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن دﮔﺮ ﮔﺸﺘﻪﺳﺖ ﺣﺎل روزﮔﺎر‬

‫ﺑﺎز‬

‫روان ﻋﺸﻖ‬

‫ﻣﺘﻮاري‬

‫زآﻧﻜﻪ اﻫﻞ روزﮔﺎر اﺣﻮال دﻳﮕﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫در وﺻﻒ ﺑﻬﺎر‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺻﺤﺮاﻳﻲ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺑﺎز ﻣﺴﺘﻮران ﺟﺎن و دل ﭘﺪﻳﺪار آﻣﺪﻧﺪ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺳﺮﭘﻮﺷﻴﺪﮔﺎن‬

‫ﺳﻮداﻳﻲ‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺑﺎز ﻣﻬﺠﻮران آب و ﮔﻞ ﺗﻤﺎﺷﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺑﺎز ﻧﻘّﺎﺷﺎن روﺣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺻﻠﺢ ﭼﺎر ﺧﺼﻢ‬

‫از ﺳﺮاي ﭘﻨﺠﺪر در ﺧﺎﻧﻪ آراﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺑﺎز ﺑﻴﻨﺎ ﺑﻮدﮔﺎن ﻫﻤﭽﻮ ﻧﺮﮔﺲ در ﺧﺰان‬

‫در ﺑﻬﺎر از ﺑﻮي ﮔﻞ ﺟﻮﻳﺎي ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺑﺎز‬

‫رﻋﻨﺎ‬

‫در‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﺳﺮاي‬

‫ﻃﺮّاران‬

‫ﺑﻬﺮ اﻳﻦ ﻧﻮﺧﺎﺳﺘﮕﺎن در ﻛﻬﻨﻪ ﭘﻴﺮاﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺗﺎ دﮔﺮ ره ﺑﺮ ﺳﺮ آن ﻻف رﻋﻨﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫زرد و ﺳﺮﺧﻲ ﺑﺎز در ﻛﺮدﻧﺪ ﺧﻮﺷﺮوﻳﺎن ﺑﺎغ‬

‫از ﺑﻨﺎتاﻟﻨﻌﺶ اﻧﺪر ﺷﻜﻞ ﺟﻮزاﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن در زﻳﺮ ﮔﻠﺒﻨﻬﺎي ﭘﺮوﻳﻦ ﭘﺎش ﺑﺎغ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺧﺴﺮو‬
‫از‬

‫ﺗﺎ‬

‫وﻃﺎﻫﺎ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺳﻴّﺎرﮔﺎن‬
‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﻋﻴﺎر‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﮔﺴﱰدﻧﺪ‬
‫روي‬

‫ﺷﻜﻮﻓﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺳﭙﻬﺮ‬

‫ﻗﻤﺮﻳﺎن ﭼﻮن ﻣﻘﺮﻳﺎن در ﻧﻮﺑﺖاﻓﺰاﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫اﺧﱰان‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﭘﻴﺮان‬

‫ﺑﺎﻻ‬

‫دﺳﺘﻬﺎي‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻋﻴّﺎران‬

‫ﭘﺪﻳﺪ‬

‫ﻋﺸﺮﺗﻲ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻋﺎﻗﻼن‬

‫آرﻧﺪ‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫اﺧﱰان‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻗﻌﺮ‬

‫ﺻﻼﻳﮥ‬

‫ﻣﺮﻛﺰ‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﻧﻴﺰ‬

‫در‬

‫ﺑﺎﻻﻳﻲ‬

‫ﺗﻮﺗﻴﺎﺳﺎﻳﻲ‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‬

‫زرﮔﺮان ﻧﻪ ﻓﻠﻚ در ﻣﺮد ﭘﺎﻻﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺗﺎ ﺑﺎﻛﻨﻮن ﻻﺋﻴﺎن ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﻠﻘﺎن ﭼﻮن ز ﻋﺪل‬

‫ﻳﻚ اﻟﻔـ در ﻻ دراﻓﺰودﻧﺪ اﻟّﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫از ﭘﻲ ﻧﻈﺎرۀ اﻧﺼﺎف ﭼﺎر ارﻛﺎن ﺑﻪ ﺑﺎغ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ آﻧﺠﺎﻳﻴﺴﺖ ﮔﻮﻳﻲ ﺟﻤﻠﻪ اﻳﻨﺠﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﻏﺎﻓﻼن‬

‫ﺧﻮن رز ﺧﻮردﻧﺪ و اﻧﺪر ﺧﻮن داﻧﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺣﻀﺮﺗﻲ‬

‫ﭼﻮن دم ﻋﻴﺴﻲ ﭼﻠﻴﭙﺎﮔﺮ ﺷﺪ اﻛﻨﻮن ﺑﻠﺒﻼن‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫زاﻏﻬﺎ ﭼﻮن ﺑﻴﻨﻮاﻳﺎن دم ﻓﺮو ﺑﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎز‬

‫ﺑﻠﺒﻼن ﭼﻮن ﻃﻮﻃﻴﺎن اﻧﺪر ﺷﻜﺮ ﺧﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺑﻴﺪﻻن‬
‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫در‬

‫ﭘﻴﺮ‬

‫ﭘﺮدۀ‬

‫ﻣﻨﺎﻓﻖ‬

‫ادﺑﺎر‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﻣﺘﻮاري‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﻣﺮﻗﻊﭘﻮش‬

‫ﮔﺸﺖ‬

‫دﻟﱪان‬

‫اﻧﮕﻠﻴﻮن‬
‫در‬

‫ﺧﺮﻗﻪﭘﻮﺷﺎن‬

‫ﺳﺮاﻳﻴﺪن‬

‫ﺑﱰﺳﺎﻳﻲ‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺣﻠﻘﮥ‬

‫اﻗﺒﺎل‬

‫ﭘﻴﺪاﻳﻲ‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‬

‫اﻻﻫﻲ‬

‫زﺑﺮ‬

‫ﻳﻜﺘﺎﻳﻲ‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‬

‫روزﻫﺎﻣﺎﻧﺎ ﭼﻮ ﻣﺮﻏﺎن ﻫﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫روزﻫﺎ اﻛﻨﻮن ﺑﮕﻪ ﺧﻴﺰﻧﺪ ﭼﻮن ﻣﺮﻏﺎن ﻫﻤﻲ‬
‫‪۶۸‬‬

‫اﻳﻨﺖ زﻳﺒﺎ ﻃﺒﻊ ﭼﺎﺑﻚ دﺳﺖ ﻛﺰ ﻣﺸّﺎﻃﮕﻴﺶ‬
‫ﻣﻄﺮﺑﺎن‬
‫دﻟﻖ‬

‫راﻳﮕﺎن‬

‫ﺗﺎ‬

‫راﻳﮕﺎن‬

‫ﻛﻮﺗﺎهﺗﺮ ﻛﺮدﻧﺪ‬

‫اي‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫از‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﭼﻜﻨﻲ‬

‫ز‬

‫ﺟﺴﻢ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﻜﻨﻲ‬

‫ﺗﺎ‬

‫در‬

‫ﺑﻮد‬
‫ﺑﻮي‬

‫در‬

‫ﭼﻮن ﮔﺬﺷﺘﻲ‬

‫و‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺧﻮش‬

‫و‬

‫ﻛﻪ‬

‫آﺗﺶ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ز ﻛﺎف‬

‫روﺷﻨﺎن‬

‫ﭼﻨﺪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﭼﺸﻤﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﻮن‬

‫ﻳﺎد‬

‫ﻛﻦ‬

‫ﻧﺮﻫﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫از‬

‫رﺳﺘﻲ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻧﺰد‬

‫رﺳﺘﻲ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻣﻬﺒﻂ‬
‫ﻣﻘﺼﺪ‬

‫ﭼﻮ‬
‫ور‬

‫ﻗﺒﻠﻪ‬

‫اﻳﻦ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ز‬

‫ﻣﺎ‬

‫در‬

‫ز‬

‫ﭼﻮن‬

‫دوﺳﺖ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫و‬

‫ﭘﺲ‬

‫دوﺳﺖ‬

‫از‬

‫ﻣﺼﺤﻒ‬

‫زردﺷﺖ‬

‫در‬

‫ﺑﻲﻫﻮا‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫در‬

‫ﻫﲔ ﻛﻪ‬

‫در‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ره‬

‫ﻣﻠﻚ‬

‫آن‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺑﻴﻨﻲ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺧﺮ‬

‫ﭼﻨﺎن‬

‫ﮔﻮﻳﻲ‬
‫ﻣﻬﺮۀ‬

‫از‬

‫از‬

‫ﻛﻔﺶ‬

‫ازﻳﻦ‬
‫ﭘﻲ‬

‫ﺷﻬﻮﺗﺖ‬
‫ﻛﻲ‬

‫ﭼﻨﺪ‬

‫ﻛﺰ‬

‫دﻧﻴﺎ‬

‫ﻓﺮوﺷﻲ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫دﺳﺖ‬

‫اوﻳﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫دﻳﻦ‬

‫دوزﺧﻨﺪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﻬﺮ‬
‫ﮔﺮدن‬

‫آن‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫و‬

‫ﻗﻮت‬

‫ﻛﲔ‬

‫ﻻف‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﮔﺮﻓﱳ‬

‫ﺣﺸﻤﺖ‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﺧﻮش‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﻧﺸﻴﺐ‬
‫ﻧﮕﺮي‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﻗﺮآن‬

‫زﻧﺪه‬

‫ﮔﺮداﻧﺪت‬

‫ﻣﺪوز‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫از‬

‫ﻧﻘﺎب‬

‫و‬

‫ﺑﺎرﻧﺎﻣﮥ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺳﭙﻨﺪ‬

‫ﺑﻴﻢ‬

‫اﻓﮕﻨﺪ‬

‫ﺧﺎك‬

‫و‬

‫ﺑﻴﻮس‬

‫دﻋﻮي‬

‫ﻧﻮﻧﺪ‬

‫و‬

‫ﭘﺴﻨﺪ‬

‫و‬

‫ﺳﻮﮔﻨﺪ‬

‫ﻻم‬

‫ﺑﻪ‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﺣﺴﺪ‬

‫ﺳﺎﺧﺘﻪ‬
‫در‬
‫ﻛﻪ‬

‫داﻧﺸﻤﻨﺪ‬

‫ﻟﻘﻤﻪاي‬

‫ﻫﺮدو‬

‫ﺧﺮﺳﻨﺪ‬

‫ﺑﮕﺬري‬

‫ﺗﺮﻓﻨﺪ‬

‫ﺑﻠﻨﺪ‬

‫ﺑﻠﻨﺪ‬

‫دﮔﺮ‬

‫ﺗﺮﺳﻲ‬
‫را‬

‫و‬
‫ﻫﺮ‬

‫ﻧﺪﻫﺪ‬

‫ﻫﻤﺎي‬

‫ﺳﺎزي‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ‬

‫ﺗﻮ‬
‫از‬

‫دﺟﺎل‬

‫ﮔﺮگ‬

‫ﺟﮕﺮ‬

‫ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﺪ‬

‫ﻣﻬﺮ‬

‫ﺧﺮ‬

‫اﻃﻠﺲ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﺮدارﻧﺪ‬

‫در‬

‫ﺗﻮ‬
‫‪۶۹‬‬

‫او‬
‫ﺟﺎه‬

‫ﺑﺪاﻧﻲ‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫ﭘﻴﻮﻧﺪ‬

‫درﺑﻨﺪ‬

‫ﻣﺎﻟﻚ‬

‫ار‬

‫ﭘﺬﻳﺮي‬

‫ﭘﻨﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭘﺮﻧﻴﺎن‬

‫و‬

‫ﭘﺮﻧﺪ‬

‫ﺣﻮر‬

‫ﻛﻤﻨﺪ‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫آن‬

‫ز‬

‫ﻋﻘﺪ‬

‫زﻟﻒ‬
‫ﺧﻨﮓ‬

‫ﺑﺮوت‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻳﻮﺳﻔﺎن‬
‫را‬

‫ﺗﻮ‬

‫زر‬

‫ﻧﺪاﻧﺪ‬

‫آﺗﺸﻴﺶ‬

‫ﺧﻨﮓ‬

‫ﺑﺮ‬

‫و‬

‫ﺑﺪ‬

‫درو‬

‫ﻣﺤﻜﻢ‬

‫ﺑﻴﺦ‬

‫ﻃﻤﻄﺮاق‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺣﻘﺪ‬

‫ﻗﺮآن‬

‫زﻧﺪ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﺑﺮو‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫در‬

‫ﺑﻨﺪ‬

‫ﺑﻨﺪ‬

‫ﻧﻘﺮه‬

‫ﺳﺎﺧﺖ‬

‫او‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﺑﺎرﮔﻲ‬

‫و‬

‫ﻧﻔﺴﺸﺎن‬

‫ﺷﻮي‬

‫ﻧﻜﻨﺪ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻛﱪ‬

‫اﺑﺪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺴﺘﻐﻨﻴﺴﺖ‬
‫دل‬

‫و‬

‫درﺑﻨﺪ‬

‫ره ﭼﻪ ﻫﻔﺘﺎد و دو ﭼﻪ ﻫﻔﺘﺼﺪ و اﻧﺪ‬

‫ﻋﻠﻤﺴﺖ‬

‫ﺧﺮ‬

‫اﻗﺮار‬

‫ﻣﺼﻌﺪ‬

‫اﻣﺮوز‬

‫ﻣﺎﻟﻚ‬

‫و‬

‫و‬

‫آن‬

‫ﺷﺎخزﻧﺎن‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫در‬
‫ﻧﺎﻣﻪ‬

‫ﻋﻴﺴﻲ‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻗﻮت‬

‫ﺑﻮد‬

‫آﺗﺸﺴﺖ‬

‫ﻣﺪه‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﺗﺴﺖ‬

‫و‬

‫از‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺑﻲﻧﻮاي‬

‫اﻣﻴﺪ‬

‫ﻗﺎف‬

‫آراﻳﻲ‬

‫ﺑﺴﻮز‬

‫زﺑﺎد‬

‫در‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻗﻔﻞ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﻮش‬

‫ﮔﺸﺘﻲ‬

‫ﻃﻤﻊ و ﺣﺮص و ﺑﺨﻞ و ﺷﻬﻮت و ﺧﺸﻢ‬
‫در‬

‫را‬

‫دو‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺷﻨﻮي‬
‫ﺗﻦ‬

‫در‬

‫ﻟﻘﻤﺎن‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﻫﻮا‬

‫ﻧﺰﻫﺖ‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﻗﻞ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﻫﻮاﺳﺖ‬

‫ﻧﺸﻴﺐ‬

‫ﮔﺬر‬

‫ﭼﻜﻨﻲ‬

‫ﻫﻤﻪ از ﺣﺮص و ﺷﻬﻮت ﻣﻦ و ﺗﺴﺖ‬
‫ﻓﻘﺮ‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﻫﺮدو‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻧﮕﺎرﺧﺎﻧﮥ‬
‫و‬

‫ﺑﻲدل و دم ﭼﻮن ﺳﻨﺎﻳﻲ ﭼﻨﮕﻲ و ﻧﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﻃﻌﻨﻪ ﺑﺮ ﻋﻠﻤﺎي دﻧﻴﺎﺟﻮ‬

‫ﺟﺎن‬

‫آب‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﺗﺎرﻳﻜﺎن‬

‫زﺧﻢ‬

‫ز‬

‫آﺑﺎدِ‬

‫آﻧﭽﻨﺎن زﺷﺘﺎن ﺑﺪﻳﻦ ﺧﻮﺑﻲ و زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﻣﺴﺎز‬
‫و‬

‫ﻃﻌﻢ‬

‫ﻣﻨﺰﱄ‬

‫زرﻳﻦ‬

‫و‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﻛﺜﻴﻒ‬

‫زرﻛﻨﺪ‬
‫ﺳﻤﻨﺪ‬

‫ﻣﺒﻨﺪ‬

‫ﻋﺼﺮ‬

‫زﻫﺮ‬

‫ﮔﺰﻧﺪ‬

‫ﺑﺨﻨﺪ‬

‫ﻣﺴﻴﺢ‬

‫زن‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﭘﺸﻤﺎ‬
‫و‬

‫از‬

‫و‬

‫ﻣﺮﻧﺪ‬

‫ﮔﻨﺪ‬

‫ﻓﺮزﻧﺪ‬
‫ﻗﻨﺪ‬

‫ﻧﮋﻧﺪ‬

‫ﺑﺎرﻧﺎﻣﻪ‬

‫ﮔﺰﻳﻦ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﮔﺬري‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫روزي‬

‫ﺑﺎرﻧﺎﻣﻪ‬

‫ﭼﻨﺪ‬

‫و اﻳﻀﺎً در ﻣﺬﻣﺖ دﻧﻴﺎﺟﻮﻳﺎن‬

‫ﺣﺒﺬا ﻛﺎﻧﻲ ﻛﺰو ﭘﺎﻛﻴﺰه ﺳﻴﻢ و زر ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﺮﺣﺒﺎ ﺑﺤﺮي ﻛﻪ از آب و ﮔﻠﺶ ﮔﻮﻫﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻧﻲ ز ﻫﺮ ﺑﺤﺮي ﻛﻪ ﺑﻴﻨﻲ ﮔﻮﻫﺮ اﺣﻤﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻧﻲ ز ﻫﺮ ﻛﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﻨﻲ ﺳﻴﻢ و زر آﻳﺪ ﭘﺪﻳﺪ‬

‫ﻛﺰ ﻣﻴﺎن او ﺑﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺎﻛﺮان ﺷﻜﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫در ﻣﻴﺎن ﺻﺪﻫﺰاران ﻧﻲ ﻳﻜﻲ ﻧﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺰ‬

‫در ﻣﻴﺎن ﺻﺪﻫﺰاران ﻧﺤﻞ ﺟﺰ ﻳﻚ ﻧﺤﻞ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺟﺎﻧﻮر‬

‫ﺑﺴﻴﺎر‬

‫دﻳﺪﺳﺘﻢ‬

‫ﺑﻪ‬

‫درﻳﺎﻫﺎ‬

‫اﻧﮕﺒﲔ‬

‫ﻟﻌﺎﺑﺶ‬

‫ﺟﺎنﭘﺮور‬

‫ﻧﺎب‬

‫ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﭼﻮن ﺻﺪف ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻏﻮاﺻﺎن ازو ﮔﻮﻫﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫ﻻﺟﺮم ﻫﺮﺟﺎ ﻛﻪ ﺧﻔﺖ از ﺧﺎك او ﻋﻨﱪ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﮔﺎو آﺑﻲ در ﺟﺰﻳﺮه ﺳﻨﺒﻞ و ﺳﻮﺳﻦ ﭼﺮد‬
‫ﻫﻤﭽﻮ آﻫﻮ ﺷﻮ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ از ﺳﻨﺒﻞ و ﺳﻮﺳﻦ ﺑﭽﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻬﺮ ﺟﺎﻳﻲ ز ﻧﺎﻓﺖ ﻧﺎﻓﮥ اذﻓﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﺳﻮﺳﻦ و ﻋﻨﱪ ﻛﺠﺎ آﻳﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ ار روﺿﻪاي‬

‫ﻛﺎﻧﺪرو ﺗﺨﻢ ﺳﭙﺴﺖ و ﺳﻴﺮ و ﺳﻴﺴﻨﱪ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﺑﺎﻏﺸﺎن از ﺷﻮخ ﭼﺸﻤﻲ ﮔﺸﺖ ﺷﻮرﺳﺘﺎن ﺧﺎر‬

‫ﻃﻤﻊ آن دارﻧﺪ ﻛﺰ وي ﺳﻮﺳﻦ و ﻋﻨﱪ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﻛﺎري ﺑﺪروي و ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻮﻳﻲ ﺑﺸﻨﻮي‬

‫اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺣﻘﺴﺖ اﮔﺮ ﻧﺰد ﺳﺨﻦ ﮔﺴﱰ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﺧﻮاب ﻧﺎﻳﺪ ﻣﺮزﻧﻲ را ﻛﺎﻧﺪر آن ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺖ‬

‫ﻫﻔﺘﮥ دﻳﮕﺮ ﻣﺮ او را ﺧﺎﻧﮥ ﺷﻮﻫﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬
‫ﻫﻢ ﻛﻨﻮن‬

‫اي ﺑﻬﻤﺖ از زﻧﻲ ﻛﻢ ﭼﻨﺪ ﺧﺴﺒﻲ ﭼﻮن ﺗﺮا‬

‫زي ﻛﺮدﮔﺎر‬

‫ﻗﺎدر‬

‫اﻛﱪ‬

‫ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻛﻮ ﻧﺸﺎﻧﻲ ﺗﺎ ﺗﺮا ﺑﺎري ﺳﻮي دﻟﱪ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ور ﻫﻤﻲ ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ در آرزوي اﻳﺰدم‬

‫اﻳﻦ ﺟﻬﺎن درﻳﺎ و ﻣﺎ ﻛﺸﺘﻲ و زﻧﻬﺎر اﻧﺪرو‬

‫ﺗﺎ ﻧﻪ ﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﻛﺸﺘﻴﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﻫﻤﱪ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻛﺸﺘﻴﻲ را ﻏﺮق ﮔﺮداﻧﻨﺪ در درﻳﺎي ﻏﻴﺐ‬

‫ﻛﺸﺘﻴﻲ را ﻫﻢ ز ﺻﺮﺻﺮ ﺗﺎ در ﻣﻌﱪ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻛﺸﺘﻴﻲ را ﭘﻴﺶ ﺑﺎد اﻣﺮوز در ﺗﺎزان ﻛﻨﻨﺪ‬

‫ﻛﺸﺘﻴﻲ را ﺑﺎز از ﭘﻴﺶ ﺑﻼ ﻟﻨﮕﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﺮ ﻳﻜﻲ را ﮔﻞ دﻫﺪ ﺗﺎ او ﺑﻪ ﺑﻮﻳﺶ ﺟﺎن دﻫﺪ‬

‫وآن دﮔﺮ را ﺑﺎز ﺟﺎﻧﺶ ز آﺗﺸﲔ ﺧﻨﺠﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﺮ ﻳﻜﻲ را ﺳﺮﻓﺮازاﻧﻨﺪ ز آﺗﺶ از ﺟﺤﻴﻢ‬

‫ﻣﺮ ﻳﻜﻲ را ﺑﺎز از ﮔﻮﻫﺮ ﻫﻤﻪ اﻓﺴﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﺮد آن ﻣﺮدﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻮن ﭘﻬﻠﻮ ﻧﻬﺪ اﻧﺪر ﻟﺤﺪ‬

‫ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ از ﺑﻬﺸﺘﺶ ﺑﺎﻟﺶ و ﺑﺴﱰ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﺧﻨﺪه آﻳﺪ ﻣﺮ ﻣﺮا زآﻧﻬﺎ ﻛﻪ از ﺳﻴﻢ رﺑﺎ‬

‫درﮔﻪ‬

‫رﻓﱳ ﻛﻔﻦ‬

‫از‬

‫دﻳﺒﻪ‬

‫ﺷﻮﺷﱰ‬

‫ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﺮد را ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﺎدت ﭼﻮﻧﻜﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎك ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﮔﺮورا اﻧﺪر ﺑﻪ ﭼﲔ ﺳﻮي ﻟﺤﺪ ﻣﻴﺰر ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﮔﺮ ﻧﺪادي ﺣﻖ ﺧﱪ ﻫﺮﮔﺰ ﻛﺮا ﺑﻮدي ﮔﻤﺎن‬

‫ﻛﺰ ﺟﻬﺎن ﭼﻮن ﺑﻠﻌﻤﻲ را ﻧﺰد ﺣﻖ ﻛﺎﻓﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﺗﺎ ﻧﺒﺎﺷﻲ ﻏﺎﻓﻞ و داﻳﻢ ﻫﻤﻲ ﺗﺮﺳﻲ ز ﺣﻖ‬

‫ﮔﺮ ﻫﻤﻲ ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﭼﻮن اﻳﻤﺎن ﺗﺮا ﺑﺮ ﺳﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ آﻣﺪ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﺨﺼﻮص ﻓﺮدا روز ﺣﺸﺮ‬

‫ﻋﺎﻟﻤﺎن ﺑﻲﻋﻤﻞ از ﻛﺮد ﺧﻮد ﻛﻴﻔﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻳﻚ ﭘﺮﺳﺘﺎر و ﻳﻜﻲ ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻪ در دوزخ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ از ﺟﺎﻫﻞ دو ﺻﺪ ﻛﺸﻮر ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﺣﺴﺮت آن را ﻛﻲ ﺑﻮد ﻛﺰ دﺧﻤﻪ زي دوزخ رود‬

‫ﺣﺴﺮت آن را ﻛﺶ ﺑﻪ دوزخ از ﺳﺮ ﻣﻨﱪ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﻨﻈﺮ و ﻛﺎﺷﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﻧﻘﺶ و ﻧﮕﺎرﺳﺖ ﻣﺮ ﺗﺮا‬

‫ﭼﻮن ﺑﻤﻴﺮي ﻫﻢ ﺑﺮ آن ﻛﺎﺷﺎﻧﻪ و ﻣﻨﻈﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫اﺷﱰ و اﺳﱰ ﻓﺰون ﻛﺮدن ﺳﺰاوارﺳﺖ اﮔﺮ‬

‫ﺑﺎر ﻋﺼﻴﺎن ﺗﺮا ﺑﺮ اﺷﱰ و اﺳﱰ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﻀﻤﺮ آﻣﺪ ﻣﺮدن ﻫﺮﻳﻚ وﱄ وﻗﺖ ﺷﺪن‬

‫ﻧﺴﺨﮥ‬

‫ﻗﺴﻤﺖ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻳﻜﺒﺎرﮔﻲ‬

‫ﻣﻈﻬﺮ‬

‫ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﭼﻮﻧﻜﻪ ﺗﺮﻛﻲ را ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﻮان ﺧﻨﻴﺎﮔﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﺮد ﻋﺎﻟﻢ را ﺳﻮي دوزخ ﺷﺪن ﭼﻮﻧﺎن ﺑﻮد‬

‫ﺑﺎﻧﮓ ﺧﻴﺰد از ﺟﻬﺎن ﮔﺮ ﺟﺎن ﻣﺎ ﻣﻀﻤﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﻀﻤﺮ آﻣﺪ ﻣﺮدن ﻫﺮﻳﻚ وﱄ ﻣﻀﻤﺮ ﺑﻬﺴﺖ‬

‫ﻣﺮد ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ اﮔﺮ در ره ﺑﺴﺎود ﺑﺎ ﻛﺴﻲ‬

‫ﻋﻴﺐ دارﻧﺪ و ورا ﺧﺼﻤﺎن ﺳﻮي داور ﺑﺮﻧﺪ‬

‫‪۷۰‬‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺑﻴﻨﺎ‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﻣﻨﻜﺮي‬

‫ﺑﺴﺎود‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻣﻌﺮوف رازي ﺟﱪ آن ﻣﻨﻜﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫درو‬

‫ﻛﺰ ﺑﺮاي ﺣﺸﺮﻣﺎن ﻓﺮدا ﺳﻮي ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺑﺮ ﻣﺎ ﭘﺪﻳﺪ آﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺮ آن زﻣﺎن‬

‫ﻋﺎﺻﻴﺎن را ﺳﻮي ﻓﺮدوس ﺑﺮﻳﻦ ﻛﻤﱰ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﺻﻴﺎ ﻫﲔ زار ﺑﮕﺮي زاﻧﻜﻪ ﻓﺮدا روز ﺣﺸﺮ‬
‫ﻇﺎﻟﻤﺎن‬

‫را‬

‫ﺣﺸﺮ ﮔﺮداﻧﻨﺪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫آب‬

‫ﻋﺎدﻻن‬

‫ﻧﻴﺎز‬

‫را‬

‫اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﲔ‬

‫زي‬

‫ﻋﻤّﺮ‬

‫ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﺳﺎﻗﻴﺎن را در ﺳﻘﺮ ﻧﺰدﻳﻚ راﻣﺸﮕﺮ ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﻟﻤﺎن را در ﺟﻨﺎن ﺑﺎ ﻏﺎزﻳﺎن ﺳﺎزﻧﺪ ﺟﺎي‬

‫ﻛﺂﻓﺘﺎﺑﺖ را ﺑﻪ زودي ﻫﻢ ﺳﻮي ﺧﺎور ﺑﺮﻧﺪ‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ اﻳﻦ ﭼﻨﲔ ﻏﺎﻓﻞ ﻣﺒﺎش و ﺑﺎز ﮔﺮد‬

‫اﻳﻦ ﺷﻌﺮ را ﺣﻜﻴﻢ ﺳﻨﺎﻳﻲ در ﭘﺎﺳﺦ ﻳﻜﻲ از ﺷﻌﺮا ﮔﻔﺘﻪ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﻣﺘﻮارﻳﺴﺖ اﻛﻨﻮن ﺧﻴﻤﻪ ﺑﺮ ﺻﺤﺮا زﻧﺪ‬

‫ﭼﻮن ﻫﻤﻲ از ﺑﺎغ ﺑﻮي زﻟﻒ ﻳﺎر ﻣﺎ زﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﺷﻖ اﻛﻨﻮن ﻫﺮﻛﺠﺎ ﺑﻮﻳﻴﺴﺖ آه آﻧﺠﺎ زﻧﺪ‬

‫دﻟﱪ اﻛﻨﻮن ﻫﺮﻛﺠﺎ رﻧﮕﻴﺴﺖ رﺧﺖ آﻧﺠﺎ ﺑﺮد‬

‫ﺑﻴﻨﻮاﻳﺎن را ﻛﻨﻮن دﺳﺖ ﺻﺒﺎ ﺑﺮ ﺷﺎخ ﮔﻞ‬
‫ﻫﻮدج‬

‫ﻣﺘﻮارﻳﺎن‬

‫را‬

‫ﻧﻘﺸﺒﻨﺪ‬

‫ﺣﺠﻠﻪ از دﻳﻨﺎر ﺑﻨﺪد ﻛﻠﻪ از دﻳﺒﺎ زﻧﺪ‬

‫ﻧﻮﺑﻬﺎر‬

‫ﻗﺒﻪ از ﺑﻴﺠﺎده ﺳﺎزد ﭘﺎﻳﻪ از ﻣﻴﻨﺎ زﻧﺪ‬

‫ﺑﺮ ﺳﺮ دو راه ﺟﺎن از رﻧﮓ و ﺑﻮي ﮔﻞ ﻫﻤﻲ‬

‫ﺑﺎد ﮔﻮﻳﻲ‬

‫و‬

‫ﻳﻐﻤﺎ‬

‫زﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﻲ ﻛﻮ ﺗﺎﻛﻨﻮن ﺑﻲزﺣﻤﺖ ﻟﺐ ﻫﺮ زﻣﺎن‬

‫ﺑﺮ‬

‫اﻳﻦ ﮔﻮﻳﺎي‬

‫ﻧﺎﮔﻮﻳﺎ‬

‫زﻧﺪ‬

‫از ﺗﻌﺠﺐ ﻫﺮ زﻣﺎن ﮔﻮﻳﺪ ﺑﻨﻔﺸﻪ ﻛﻲ ﻋﺠﺐ‬
‫از‬

‫ﺑﺮاي‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن‬

‫ﻣﻔﻠﺲ‬

‫اﻛﻨﻮن‬

‫ﺧﻠّﺦ‬

‫ﻛﺎروان‬

‫ﻫﺮﻛﻪ زﻟﻒ ﻳﺎر دارد ﭼﻨﮓ ﭼﻮن در ﻣﺎ زﻧﺪ‬

‫ﺑﻮﺳﻬﺎ‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﺑﻲﻃﻤﻊ‬

‫ﺑﻠﺒﻞ ﺧﻮش ﻧﻐﻤﻪ ﮔﻪ ﺷﻬﺮ و دو ﮔﻪ ﻋﻨﻘﺎ زﻧﺪ‬

‫دي ﮔﺬﺷﺖ اﻣﺮوز ﺧﻮش زي زآﻧﻜﻪ دﺳﺖ روزﮔﺎر‬

‫زﻧﺪ‬

‫ﭘﺎي در ﺻﻔﺮا ﻧﻬﻨﺪ ﭘﺲ دﺳﺖ در ﺣﻤﺮا زﻧﺪ‬

‫ﮔﺎه آن آﻣﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺑﺪﻣﺴﺖ از ﻧﺨﺴﺖ‬

‫زﺧﻤﻪ‬

‫ﮔﺮ ﻫﺰار آوا ﻛﻨﻮن ﻧﻮﺑﺖ زﻧﺪ ﻧﺸﮕﻔﺖ از آﻧﻚ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺳﻨﺪان‬

‫ﻋﺸﺮتﺧﺎﻧﮥ‬

‫ﻓﺮدا‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ ﮔﻞ ﺷﻪ ﺑﻮد ﻧﻮﺑﺖ ﻫﺰار آوا زﻧﺪ‬

‫ﻛﻲ ﺷﻮد در دل ﭼﻮ ﻻف از رﻧﮓ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ زﻧﺪ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻨﻮن ﻛﺰ رﻧﮓ ﮔﻞ ﮔﻮﻳﺪ ﺳﺨﻦ‬

‫ﺳﺎﻗﻴﺎ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻏﺮ ﻳﻜﻲ ﻛﻦ زاﻧﻜﻪ ﻳﺎر‬

‫ﮔﺮد ﺟﻔﺘﺎن ﻛﻢ ﺗﻨﺪ او ﺗﺎ زﻧﺪ ﺑﺮ ﺗﺎ زﻧﺪ‬

‫ﺑﺎدهاي ﻣﺎن ده ﻛﻪ از درﮔﺎه »ﺣﺮﻣﻨﺎ«ي ﻧﻔﺲ‬

‫ﺷﻌﻠﻪ‬

‫زﻧﺪ‬

‫ﻣﻲ ﭼﻨﺎن ده ﻣﺮ ﺳﻨﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﺑﺴﺘﺎﻧﻴﺶ ازو‬

‫ﺗﺎ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺑﻲﺳﻨﺎﻳﻲ ﺑﻮ ﻛﻪ دﺳﺘﻲ او زﻧﺪ‬

‫آﺗﺶ اﻧﺪر ﺳﻌﺪ و ﻧﺤﺲ ﮔﻨﺒﺪ ﺧﻀﺮا زﻧﺪ‬

‫در ده آن ﺣﻤﺮا ﻛﻪ رﻧﮕﺶ ﻫﻤﭽﻮ آه ﻋﺎﺷﻘﺎن‬

‫ﺳﺎﻗﻴﺎ ﻣﻨﮕﺮ ﺑﺪان ﻛﺎﻳﻦ ﻣﻲ ﻫﻤﻲ از ﺑﺪ دﱄ‬

‫اﻧﺪر‬

‫آﻣﻨﺎ‬

‫ﺻﺪر‬

‫و‬

‫ﺻﺪﻗﻨﺎ‬

‫ﺳﻨﮓ ﺑﺮ ﻗﻨﺪﻳﻞ ﻋﻘﻞ ﺑﺪ دل رﻋﻨﺎ زﻧﺪ‬

‫آن ﺷﺎﻋﺮ اﻳﻦ ﺷﻌﺮ را در ﭘﺎﺳﺦ ﺣﻜﻴﻢ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎد‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ ﺣﺴﻦ ﻧﮕﺎرم ﺧﻴﻤﻪ ﺑﺮ ﺻﺤﺮا زﻧﺪ‬

‫ﺷﻮرﻫﺎ‬

‫از ﻋﻼي ﺧﻠﻖ او ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻮ ﻋﻠﻴﲔ ﺷﻮد‬

‫ﺑﻴﻨﻲ ﻛﻪ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺣﺒﺔ‬

‫اﻟﻤﺄوا‬

‫زﻧﺪ‬

‫ﭘﺲ ﺧﻄﺎﺑﺶ ﻗﺮب »ﺳﺒﺤﺎناﻟﺬي اﺳﺮي« زﻧﺪ‬

‫ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻮ ﭘﻬﻠﻮ زﻧﺪ ﺑﺎ آﻧﻜﻪ دوﻟﺘﺨﺎﻧﻪ را‬

‫از ﺑﺰرﮔﻲ ﺳﺮ ﺑﻪ »اوادﻧﻲ« و »ﻣﺎ اوﺣﻲٰ« زﻧﺪ‬

‫در ﻣﺼﺎف ﻋﺎﺷﻘﺎن در ﺳﻴﻨﻪﻫﺎي ﺑﻲدﻻن‬

‫ﺿﺮﺑﺖ ﻗﺮب وﺻﺎل از درد ﻧﺎﭘﻴﺪا زﻧﺪ‬

‫در ﺣﺠﺎب ﻛﱪ ﻳﺎ ﭼﻮن ﺑﺎرﻳﺎ ﺟﻮﻻن ﻛﻨﺪ‬

‫ﺗﻜﻴﻪ ﻛﻲ ﺑﺮ ﻣﺴﻨﺪ »ﻻﺧﻮف« و »ﻻﺑﺸﺮي« زﻧﺪ‬

‫آﻧﭽﻪ ﻧﺘﻮاﻧﻨﺪ زد آن دﻳﮕﺮان ﺑﺮ ﻫﻔﺖ رود‬

‫آن ﻧﻮا از دﺳﺖ ﭼﭗ آن ﻣﺎه ﺑﺮ ﻳﻜﺘﺎ زﻧﺪ‬

‫اي ﮔﻠﻲ ﻛﺰ ﮔﻠﺒﻨﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻤﻪ ﮔﻠﺰار ﺷﺪ‬

‫وز ﮔﻠﺖ ﺑﻮي »ﺗﺒﺎرك رﺑﻨﺎ اﻻﻋﻼ« زﻧﺪ‬

‫‪۷۱‬‬

‫ﺑﺮگدار ﮔﻠﺒﻨﺖ »ﻃﺎﻫﺎ« و ﺑﻴﺨﺶ »واﻟﻀﺤﺎ«‬

‫ﺑﺎر او »ﻳﺎﺳﲔ« و ﺷﺎﺧﺶ ﺳﺮ ﺑﻪ »اوادﻧﻲ« زﻧﺪ‬

‫ﺷﻜﺮ اﺣﺴﺎن ﺗﻮ ﻣﺪح ﺗﺴﺖ اي ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻤﺎل‬

‫ﻧﻘﺶ ﻣﺪح ﺗﻮ رﻗﻢ ﺑﺮ دﻳﺪۀ ﺑﻴﻨﺎ زﻧﺪ‬

‫اﻳﻦ ﺟﻮاب ﺷﻌﺮ اﺳﺘﺎدم ﻛﻪ ﮔﻔﺖ اﻧﺪر ﺳﺮﺧﺲ‬

‫»ﭼﻮن ﻫﻤﻲ از ﺑﺎغ ﺑﻮي زﻟﻒ ﻳﺎر ﻣﺎ زﻧﺪ«‬

‫ﺟﻮﺷﻬﺎ در ﺳﻴﻨﮥ ﻋﺸﺎق ﻧﻴﺰ از ﻣﻬﺮ ﺗﻮ‬

‫روز‬
‫راه‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﮔﺎه‬
‫ﮔﻪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﺧﻂ‬

‫ﺑﻮي‬
‫ﻟﺐ‬

‫ﻋﺸﻖ‬
‫ﻋﻘﻞ‬
‫ﭘﻴﺸﮥ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫او‬
‫او‬

‫از‬

‫ﻣﻦ‬

‫را‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﮔﻮر‬

‫ﭼﺎه‬

‫ﻣﺤﱰز‬

‫و‬

‫ﺻﺪ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻧﻬﺪ‬
‫ﺧﻮد‬

‫ﻛﺴﻲ‬
‫او‬

‫ﺷﺮزه‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫زﻟﻒ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻇﻠﻢ‬

‫ﺑﻄﺒﻊ‬

‫در‬

‫ﺑﺴﱰ‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﻴﺮ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺑﺎز‬
‫را‬

‫از‬

‫دﻟﱪان‬
‫از‬

‫روي‬
‫آه‬

‫آه‬

‫اﺳﺖ‬

‫ﺧﺎﺻﻪ‬

‫اﺳﺖ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫در‬

‫از‬

‫اﻣﻨﺶ‬

‫ﺑﻪ‬

‫وﺻﺎف‬
‫در‬

‫از‬

‫ﮔﺎزر‬

‫زﻫﺮه‬

‫را‬

‫آﻳﻴﻨﻪ‬

‫ﺗﺎج‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫او‬

‫ﺗﺎ‬

‫‪۷۲‬‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫و‬

‫وﻗﺘﻲ‬
‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﮔﻞ‬
‫ﭼﻮ‬

‫ﻛﻪ‬
‫دوﻟﺖ‬

‫و‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﻤﺮ‬

‫ﻧﺤﻞ‬

‫ﺧﻮاه‬

‫ﺳﻴﺎه‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺪح‬

‫ﻣﺸﻚ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫آه‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺳﻴﺎه‬
‫ﺗﺒﺎه‬

‫ﺷﺎه‬
‫ﭘﻨﺎه‬

‫ﺟﺎﻳﮕﺎه‬

‫آرزوي‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻧﮕﺎه‬

‫ﺷﻨﺎه‬

‫ﻫﺰار‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺟﺎﻳﮕﺎه‬

‫ﺑﻴﻀﻪ‬

‫ﺳﻴﺼﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻼه‬

‫ﺑﺪو‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﭘﻨﺎه‬

‫ﺗﺮ‬

‫را‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻧﻲ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺧﻮاﺑﮕﺎه‬

‫ﺑﺮش‬

‫ﻫﻤﻮ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺑﻮﺳﻪ‬

‫ﻧﻴﻚ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺧﺎﻧﻘﺎه‬
‫در‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫اﻻه‬

‫ﺻﺤﻦ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻛﺴﻲ‬

‫ﺳﻴﺎه‬

‫ﻛﺎه‬

‫ﮔﻨﺎه‬

‫ﻟﻄﻒ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﮔﻞ‬

‫ﻗﻬﺮ‬

‫از‬

‫دل‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻋﺪﻟﺶ‬

‫از‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ‬

‫ﺟﺎﻳﮕﻪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫اﻳﻨﺴﺖ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫آﻳﻨﻪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺳﺮ‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﮔﺎﻫﺶ‬

‫ﺑﺮ‬

‫از‬

‫دﻳﻮار‬

‫ﭼﺎه‬

‫ﮔﻴﺎه‬

‫ﺗﻮﺑﮥ‬

‫ﺷﺶ‬

‫ﮔﺎﻫﺶ‬

‫ﺑﺮگ‬

‫را‬

‫ﺣﻀﺮت‬

‫راه‬

‫و‬

‫رﻧﮓ‬

‫ﺑﺎﻟﲔ‬

‫ﭼﺎر‬

‫ﺑﻮدي‬

‫ﺑﻴﻢ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫اﺳﻴﺮ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﻧﺴﺨﮥ‬

‫ﻧﺒﻮﻳﻴﺪي‬
‫در‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﻮاﺑﮕﺎه‬

‫در‬

‫را‬

‫ﺣﻠﻘﮥ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻗﺼﺪ‬

‫او‬

‫ﻣﻠﻚاﻟﻤﻮت‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﺳﭙﻴﺪ‬

‫روﻳﺶ‬

‫ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫در‬

‫ﻧﻬﺪ‬

‫ﮔﻪ‬

‫آﻧﭽﻪ‬

‫ﺗﻨﮓ‬

‫را‬

‫ﺳﺎﻳﮥ‬

‫ﺑﻮﺳﻪ‬

‫ار‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻳﻮﺳﻔﺎن‬

‫دل‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻋﺪم‬

‫ز‬

‫ﺑﻄﻤﻊ‬

‫ﺻﻮﻣﻌﻪ‬

‫ز‬

‫ﻛﻠﻪ‬

‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‬

‫ﻏﻼم‬

‫را‬

‫دﱄ‬

‫ﮔﺎزر‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺗﺎرخ‬

‫را‬

‫ﻛﺶ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﻛﺮد‬
‫ﺳﻤﻦ‬

‫ﺟﱪﺋﻴﻞ‬

‫دﻳﻮ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺻﻌﻮه‬

‫ﺑﻄﻮع‬

‫ﻣﺴﺖ‬

‫ﺑﺴﺖ‬

‫و‬

‫ﺳﭙﻴﺪ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﻛﺮدار‬

‫ﺷﺎه‬

‫ز‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﺑﮕﺸﺎد‬

‫ﺷﻜﺴﺘﻪ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﭘﻲ‬

‫آذر‬

‫از‬

‫ﮔﻪ‬

‫را‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻋﺎﻓﻴﺖ‬

‫دﻣﻴﺪه‬

‫را‬

‫ﺟﺎﻣﮥ‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ‬

‫دﻧﺪان‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺑﺰﻧﺪ‬

‫را‬

‫را‬

‫ﺑﻴﻨﺪازد‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﮔﺎه‬

‫زﻟﻒ‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫ﺳﻴﺎه‬

‫و‬

‫ﻧﻌﻞ‬

‫ﺑﻴﺠﺎده‬

‫زﻟﻒ‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ ﺗﻒ وراي ﮔﻨﺒﺪ ﺧﻀﺮا زﻧﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬
‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬
‫ﻛﻨﺪ‬
‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫اﺷﺘﺒﺎه‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺷﺎه‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺟﺎه‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻣﻨﻨﺪ‬

‫ﭘﺲ ﺑﻮاﻟﻔﻀﻮل و ﻳﺎﻓﻪدراي و زﻧﺦ زﻧﻨﺪ‬

‫اﺑﻠﻬﺎن‬

‫اﻧﺪر ﻣﺼﺎف ﻣﺮدي و در ﺷﺮط ﺷﺮع و دﻳﻦ‬

‫ﭼﻮن ﺧﻨﺜﻲ و ﻣﺨﻨﺚ ﻧﻪ ﻣﺮد و ﻧﻪ زﻧﻨﺪ‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫در ﻣﺬﻣﺖ دﺷﻤﻨﺎن و ﺟﺎﻫﻼن‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﺑﻲﺳﺒﺒﻲ‬

‫رﺳﻤﻲ‬

‫دﺷﻤﻦ‬

‫ﺑﻲاﺻﻞ‬

‫ز‬

‫ﭼﻮن ﮔﻮر ﻛﺎﻓﺮان‬

‫و‬

‫درون‬

‫ﻣﻌﻨﻴﻨﺪ‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﻋﻔﻮﻧﺘﻨﺪ‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﺑﻪ‬

‫و‬

‫ﻋﺎﻣﻪ‬

‫ﻣﺒﻴّﻨﻨﺪ‬

‫ﺧﻄﻲ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮون ﺑﻪ رﻧﮓ و ﻧﮕﺎري ﻣﺰﻳﻨﻨﺪ‬

‫در ﻗﻌﺮ و دوزﺧﻨﺪ ﻧﻪ ﺟﻨﻲ ﻧﻪ اﻧﺴﻴﻨﺪ‬

‫در‬

‫ﻳﻜﺮﻧﮓ ﺑﺎ زﺑﺎن دل ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻮ آﺧﺮت‬

‫وﻳﻨﺎن ﺑﻪ ﻃﺒﻊ و ﺟﺎﻣﻪ ﭼﻮ دﻧﻴﺎ ﻣﻠﻮﻧﻨﺪ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﻧﺎﻛﺴﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ‬
‫ﻛﻠﻴﺪ‬

‫دﻧﺪاﻧﮥ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺑﺎﻛﺴﺎن‬

‫در‬

‫روﻧﺪ‬

‫دﻋﻮﻳﻨﺪ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ده‬

‫دﻋﻮيﱢ‬

‫وﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﻛﻨﻨﺪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﮔﺎﻫﻢ‬

‫ﺑﻮس‬

‫ﻛﻮي‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﺧﺴﻴﺴﺎن‬
‫و‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﻣﻌﻨﻲ‬

‫ﺗﻨﻨﺪ‬

‫اﻟﻜﻨﻨﺪ‬

‫داﻣﻨﻨﺪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺧﺮﻣﻨﻨﺪ‬

‫ﮔﺪاﻳﺎن‬

‫ﻫﺮﻛﺲ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﺧﻮﺷﻪﭼﻦ ﺧﺮﻣﻦ ﻣﻨﻨﺪ‬

‫ﻓﺮزﻧﺪ ﺷﻌﺮ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ و ﺧﺼﻢ ﺷﻌﺮ ﻣﻦ‬
‫روي‬

‫ﻳﻮﺳﻒ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻗﻔﻞ‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﻫﺎدورﻳﺎن‬

‫دﻫﻘﺎن ﻋﻘﻞ و ﺟﺎن ﻣﻨﻢ اﻣﺮوز و دﻳﮕﺮان‬
‫ﻣﺎﺋﺪۀ‬

‫زﺑﺎن‬

‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ‬

‫ﺑﻨﮕﺮي‬

‫ﺧﻮد‬

‫وﺣﺸﺘﻨﺪ‬

‫ﺟﻮﻟﻬﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮن‬

‫زآن ﺑﻲﺳﺮﻧﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﮔﺮﻳﺒﺎن ﻛﻪ از ﻃﻤﻊ‬
‫ﭼﻮ‬

‫ﭼﺎه‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺑﻴﮋﻧﻨﺪ‬

‫ﺑﻐﺎرﺗﻨﺪ‬

‫ﮔﻮﻳﻲ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﮔﺎﻫﻢ‬

‫ﭼﻮ‬

‫وز‬

‫از راه ﺧﺸﻢ دﺷﻤﻦ اﻳﻦ ﻃﺒﻊ و ﺧﺎﻃﺮﻧﺪ‬

‫درد‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻣﺮدﻣﻨﺪ‬

‫رﻳﻢ‬

‫وزن‬

‫ﺑﻴﻬﺪۀ‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ‬

‫دﺷﻤﻦ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫آﻫﻨﻨﺪ‬

‫ﺑﺸﻜﻨﻨﺪ‬

‫روﺷﻨﻨﺪ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﺑﺲ روﺷﻨﺴﺖ روز وﻟﻴﻚ از ﺷﻌﺎع آن‬

‫ﺑﻲروزﻧﻨﺪ‬

‫ﺗﻬﻤﺖ ﻧﻬﻨﺪ ﺑﺮ ﻣﻦ و ﻣﻌﻨﻴﺶ ﻛﱪ و ﺑﺲ‬

‫ﺧﻮد در ﻣﻴﺎن ﻛﺎر ﭼﻮ درزي و در زﻧﻨﺪ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻧﺎﻣﻤﻜّﻨﻢ‬

‫درد‬

‫دل‬
‫ﻗﺮص‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﻫﻤﻪ‬
‫آﻓﺘﺎﺑﻢ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻗﻮم‬

‫ﻓﻀﻼي‬
‫روزي‬

‫ﻣﻤﻜﻦﺳﺖ‬

‫از‬

‫ﻛﺎﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﻧﺰد ﻋﻘﻞ و ﺧﺮد ﻧﺎﻣﻤﻜّﻨﻨﺪ‬

‫ﻓﻀﻮﻟﻴﻢ‬

‫ده‬

‫ﻋﺬرﺳﺖ‬
‫اﻳﺸﺎن‬

‫ﻧﺠﻮم‬

‫ﻫﻢ ﺧﻮد ﺧﻮرﻧﺪ ﺧﻮﻳﺸﱳ از ﺧﺸﻢ ﻣﻦ از آﻧﻚ‬
‫ﺧﺎﻣﺸﻨﺪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺿﻤﻴﺮﺷﺎن‬

‫ﻋﺮوس‬

‫ﻣﺸﺎﻃﮥ‬

‫آﻓﺮﻳﻦ‬

‫ﺷﻴﺮ‬

‫ﻛﺎﻳﺸﺎن‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻛﺠﺎ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﮔﻠﺸﻦِ‬

‫روﺣﺎﻧﻴﺎن‬

‫ﺗﻮﻳﻲ‬

‫اﻳﺸﺎن ﻛﻪ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫دوﻟﺘﻨﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻴﻬﺪه‬

‫ﻣﮕﻮي‬

‫ﺿﻤﻴﺮ‬

‫ﭘﺎك‬

‫ﺗﻮ ﺗﺨﺖ ﺳﺎز ﺗﺎ ﺣﻜﻤﺎ رﺧﺖ ﺑﺮ ﮔﺮﻧﺪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﻦ‬

‫ﺑﺮﻓﻖ‬

‫ﺳﺒﻠﺘﺸﺎن‬

‫ﺑﻪ ﻛﺮ ّه ﮔﻔﺖ‪:‬‬

‫ﺑﺮو‬

‫رﺷﺘﮥ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻧﻐﺰ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﺮد‬

‫ﺑﺸﻜﻦ‬

‫آن ﻛﺮهاي ﺑﻪ ﻣﺎدر ﺧﻮد ﮔﻔﺖ ﭼﻮﻧﻜﻪ ﻣﺎ‬
‫ﻣﺎدر‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﻮاﻧﺪ‬

‫و‬

‫را‬

‫وﱄ‬

‫ﻗﺮص‬

‫ﺧﺸﻚ‬

‫دﻳﮓ ﮔﻨﺪه ﮔﺸﺘﻪ‬

‫ﮔﻮﻳﻲ‬

‫ﻫﺎن اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ارﭼﻪ ﭼﻨﲔﺳﺖ ﺗﻴﻎ ده‬
‫درزي‬

‫ﻫﻤﻨﺪ‬

‫اﮔﺮم‬

‫دﺷﻤﻨﻨﺪ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ارزﻧﻨﺪ‬

‫ﻗﺮص‬

‫ﺑﺮزﻧﻨﺪ‬

‫ﻣﺰاﺟﺎن‬

‫ﭘﺮﭼﲔ و زرد رخ ﭼﻮ زر اﻧﺪوده ﺟﻮﺷﻨﺪ‬

‫دور از ﺷﻤﺎ و ﻣﺎ ﭼﻮن در آﻳﻨﺪ در ﺳﺨﻦ‬
‫ﺻﻔﺖ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ﺑﻮاﻟﻮاﺳﻌﺎن‬

‫از ﺧﺎﻃﺮ ﭼﻮ ﺗﻴﺮ و زﺑﺎن ﭼﻮ ﺗﻴﻎ ﻣﻦ‬
‫ﻣﻄﺒﺨﻴﺎن‬

‫روزﻧﻨﺪ‬

‫آﺑﻲ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫وﻗﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫آﻫﻨﻨﺪ‬

‫ﻛﻮﻓﱳ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﺧﺸﻚﺗﺮ‬

‫ﭘﻴﻜﺮان ﻛﻪ‬
‫اﻧﺪ ﮔﺮ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺗﻮ ﮔﻮﻳﻲ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﻪ‬

‫از‬

‫زﻫﺮ‬

‫رﻳﻢ‬

‫ﺑﺮﻳﻦ‬

‫ﺷﻌﺮا‬

‫ﻣﻐﺰ‬

‫ﻧﻬﻨﺒﻨﻨﺪ‬

‫ﻫﺎوﻧﻨﺪ‬

‫ﺧﻤﺎﻫﻨﻨﺪ‬
‫ﺳﻮزﻧﻨﺪ‬

‫ﺳﺒﺰ ﮔﻠﺸﻨﻨﺪ‬

‫ﻧﮕﺎران ﮔﻠﺨﻨﻨﺪ‬
‫ﻣﻬﺮه‬

‫ﺑﺮﭼﻨﻨﺪ‬

‫ﺧﻠﻖ ﮔﺮدﻧﺸﺎن ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺮدﻧﻨﺪ‬
‫ﺧﻮرﻳﻢ‪،‬‬

‫ﺻﻔﻴﺮي‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫زﻧﻨﺪ‬

‫ﺗﻮ ﻛﺎر ﺧﻮﻳﺶ ﻛﻦ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ رﻳﺶ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‬

‫‪۷۳‬‬

‫در ﻣﺪح ﺳﻴﻒاﻟﺤﻖ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻨﺼﻮر‬

‫اي رﻓﻴﻘﺎ دوش ﻣﺎ را در ﺳﺮاﻳﻲ ﺳﻮر ﺑﻮد‬

‫رﻓﺘﻢ آﻧﺠﺎ ﮔﺮﭼﻪ راﻫﻲ ﺻﻌﺐ و ﺷﺐ دﻳﺠﻮر ﺑﻮد‬

‫دﻳﺪم اﻧﺪر راه زي درﮔﺎه آن ﺷﺎه ﺑﺘﺎن‬

‫ﻫﺮﭼﻪ اﻧﺪر ﻛﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﺎﺷﻘﻲ ﻣﺴﺘﻮر ﺑﻮد‬

‫از ﭼﺮاغ و ﺷﻤﻊ ﻛﺲ را ﻳﺎد ﻧﺎﻣﺪ زآن ﺳﺒﺐ‬

‫ﻛﺰ ﺟﻤﺎل ﺧﻮبروﻳﺎن ﻧﻮر اﻧﺪر ﻧﻮر ﺑﻮد‬

‫ﻛﺲ ﻧﺜﺎري ﻛﺮد ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ اﻧﺪر ﺧﻮرد او‬

‫ﻟﺆﻟﺆ‬

‫ﻣﻨﺜﻮر‬

‫ﺑﻮد‬

‫دﻳﺪهﻫﺎي‬

‫ﺣﻮر‬

‫ﺑﻮد‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﺶ‬

‫اﺷﻚ‬

‫ﺑﻮي ﻧﺎﺧﻮش ﻧﺂﻣﺪ ﺑﻪ ﻛﺎر اﻧﺪر ﺳﺮاﺳﺮ ﻛﻮي او‬

‫زآﻧﻜﻪ ﺧﺎك ﻛﻮي او از ﻋﻨﱪ و ﻛﺎﻓﻮر ﺑﻮد‬

‫ﺟﻮﻳﺒﺎرش را ﺑﻪ ﺟﺎي آب ﻣﻴﺪﻳﺪم ﺷﺮاب‬

‫زﻳﺮ ﻫﺮ ﺷﺎﺧﻲ ﻫﺰاران ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺨﻤﻮر ﺑﻮد‬

‫ﻫﺮﻛﻪ از وي ﺑﻮد ﺗﺮﺳﺎن او ﺑﺪو ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ‬

‫وآﻧﻜﻪ از ﮔﺴﺘﺎﺧﻴﺶ ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ او دور ﺑﻮد‬

‫ﻓﺮش ﻣﻴﺪاﻧﺶ ز رﺧﺴﺎر و ﻟﺐ ﻣﻴﺨﻮارﮔﺎن‬

‫ﺗﻜﻴﻪﮔﺎه‬

‫اي ﺑﺴﺎ ﻣﺬﻛﻮر ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻮ ﺑﺪو در ﻧﻨﮕﺮﻳﺴﺖ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﺶ‬

‫اي ﺑﺴﺎ دروﻳﺶ دل رﻳﺸﺎ ﻛﻪ او ﻣﺬﻛﻮر ﺑﻮد‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران ﻫﻤﭽﻮ ﻣﻮ ﺳﺎﺧﻴﺮه ﺑﻮد اﻧﺪر رﻫﺶ‬

‫زاﻧﻜﻪ ﻫﺮ ﺳﻨﮕﻲ در آن ره ﺑﺮ ﻣﺜﺎل ﻃﻮر ﺑﻮد‬

‫ﻫﺎي ﻫﺎي ﻋﺎﺷﻘﺎن ﺑﺎ ﻫﻮي ﻫﻮي ﺻﺎدﻗﺎن‬

‫ﻛﺲ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺎﺗﻢ ﺑﻮد آن ﻳﺎ ﺳﻮر ﺑﻮد‬

‫»ﻟﻦﺗﺮاﻧﻲ« ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﻮﻗﻴﻊ آن ﻣﻨﺸﻮر ﺑﻮد‬

‫ﻫﺮﻛﺮا ﺗﻮﻗﻴﻊ دادﻧﺪ از ﺟﻤﺎل و از ﺟﻼل‬

‫ﻣﺮ ﻣﺮا ره داد درﺑﺎن دﻳﮕﺮان را ﻣﻨﻊ ﻛﺮد‬

‫زآﻧﻜﻪ ﻧﺎم ﻣﻦ رﻫﻲ در ﻋﺎﺷﻘﻲ ﻣﺸﻬﻮر ﺑﻮد‬

‫ﻣﺼﺤﻔﻲ دﻳﺪم ﮔﺮﻓﺘﻪ آن ﺑﺖ اﻧﺪر دﺳﺖ راﺳﺖ‬

‫ﺧﻂ آن از ﻫﺴﺖ ﻣﺎ وز ﻧﻔﻲ ﻻﻣﺴﻄﻮر ﺑﻮد‬

‫ﺻﻮرت ﻫﺴﺘﻲ ﻧﺪﻳﺪم ﻧﻘﺶ ﻣﻦ ﻣﻘﻬﻮر ﺑﻮد‬

‫ﭼﻮندرآن ﺷﺐﺷﺨﺺ روﺣﻢ ﻧﺰد آن ﺣﻀﺮت رﺳﻴﺪ‬
‫ﭼﻮن در آن ﻣﺼﺤﻒ ﻧﻈﺮ ﻛﺮدم ﺳﺮاﺳﺮ ﺧﻂ آن‬

‫ﻣﺠﻠﺲ‬

‫رﻣﺰﻫﺎي‬

‫ﻣﻨﺼﻮر‬

‫ﻣﺤﻤﺪﺑﻦ‬

‫ﺑﻮد‬

‫در ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم و اﺻﺤﺎب ﭘﺎك او‬

‫روﺷﻦ آن ﺑﺪري ﻛﻪ ﻛﻤﱰ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮد‬

‫ﺧﺮم آن ﺻﺪري ﻛﻪ ﻗﺒﻠﻪش ﺣﻀﺮت اﻋﻈﻢ ﺑﻮد‬

‫اﻳﻦ ﺟﻬﺎن رﺧﺴﺎر او دارد از آن دﻟﱪ ﺷﺪﺳﺖ‬

‫وآن ﺟﻬﺎن اﻧﻮار او دارد از آن ﺧﺮّم ﺑﻮد‬

‫راه ﻋﻘﻞ ﻋﺎﻗﻼن را ﻣﻬﺮ او ﻣﺮﺷﺪ ﺷﺪﺳﺖ‬

‫درد ﺟﺎن ﻋﺎﺷﻘﺎن را ﻧﻄﻖ او ﻣﺮﻫﻢ ﺑﻮد‬

‫ﺣﺎﻛﻤﻲ ﻛﺎﻧﺪر ﻣﻘﺎم راﺳﺘﻲ ﻫﺮدم ﻛﻪ زد‬

‫ﺑﺮﺧﻼف آﻧﺪم اﮔﺮ ﻳﻚ دم زﻧﻲ آﻧﺪم ﺑﻮد‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران ﺟﺎن ﻓﺪاي آﻧﺴﻮاري ﻛﺰ ﺟﻼل‬

‫ﻏﺎﺷﻴﻪش ﺑﺮ دوش ﭘﺎك ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻮد‬

‫ﻓﺮش اﮔﺮ ﺳﺮ ﺑﺮﻛﺸﺪ ﺗﺎ ﻋﺮش را زﻳﺮ آورد‬

‫دﺳﺖ آن دارد ﻛﻪ از زﻟﻔﺶ ﺑﺮ او رﻳﺸﻢ ﺑﻮد‬

‫وز ﻟﺒﺶ ﻳﺎﺑﺪ ﻃﻬﺎرت ﮔﺮ ﻫﻤﻪ زﻣﺰم ﺑﻮد‬

‫از رﺧﺶ ﮔﺮدد ﻣﻨﻮر ﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺟﻨﺖ ﺑﻮد‬
‫ﻃﻠﻌﺖ ﺟﻨﺖ ز ﺷﻮق ﺣﻀﺮﺗﺶ ﭘﺮﺧﻮي ﺷﺪﺳﺖ‬

‫دﻳﺪۀ دوزخ ز رﺷﻚ ﻏﻴﺒﺘﺶ ﭘﺮ ﻧﻢ ﺑﻮد‬

‫از ﮔﺮﻳﺒﺎن زﻣﲔ ﮔﺮ ﺻﺒﺢ او ﺳﺮ ﺑﺮ زﻧﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺷﺐ ﺣﺸﺮ از ﺟﻤﺎﻟﺶ ﺻﺪ ﺳﭙﻴﺪه دم ﺑﻮد‬

‫ﺑﺎ »اﻟﻢ ﻧﺸﺮح« ﭼﮕﻮﻳﻲ ﻣﺸﻜﻠﻲ ﻣﺎﻧﺪ ﺑﺒﻨﺪ‬

‫ﺑﺎ »ﻓﱰﺿﻲ« ﻫﻴﭻ ﻋﺎﺻﻲ در ﻣﻘﺎم ﻏﻢ ﺑﻮد‬

‫ﺑﺎ »ﻟﻌﻤﺮك« اﻧﺒﻴﺎ را ﻓﻜﺮت رﺟﺤﺎن ﻛﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺎ »ﻋﻔﺎاﻟﻠﱣﻪ« اوﻟﻴﺎ را زﻫﺮۀ ﻳﻚ دم ﺑﻮد‬

‫ﺧﻮش ﺳﺨﻦ ﺷﺎﻫﻲ ﻛﺰ اﻗﺒﺎل ﻛﻔﺶ در ﭘﻴﺶ او‬

‫ﻛﺸﺘﮥ ﺑﺮﻳﺎن زﺑﺎن ﻳﺎﺑﺪ ﻛﻪ در وي ﺳﻢ ﺑﻮد‬
‫آﺗﺶ اﺑﻠﻴﺲ را از ﺧﺎك او ﻣﺎﺗﻢ ﺑﻮد‬

‫ﺧﺎك را در ﺻﺪر ﺟﻨﺖ آﺑﺮوﻳﺶ ﺟﺎه داد‬

‫ﭼﺮخ را از ﻛﺎف »ﻟﻮﻻ ﻛـ«ش ﻛﻤﺮ زرﻳّﻦ ﺑﻮد‬

‫ﺧﺎﻛﺮا‬

‫ﺧﺎك زاﻳﺪ ﮔﻮﻫﺮي ﻛﺰ ﮔﻮﻫﺮان ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻮد‬

‫ﺑﭽﻪ‬

‫‪۷۴‬‬

‫ﺑﺎ ﺣﺎء‬

‫زاﻳﺪ‬

‫اﺣﻤﺎﻗﺶ‬

‫آدﻣﻲ ﻛﻮ‬

‫ﻗﺒﺎ‬

‫ﺧﻮاﺟﮥ‬

‫ﻣﻌﻠﻢ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺑﻮد‬

‫رﺧﺶ او ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﮔﺮدد ﮔﺮ ﻫﻤﻪ رﺳﺘﻢ ﺑﻮد‬

‫ﻫﺮﻛﻪ در ﻣﻴﺪان ﻣﺮدي ﭘﻴﺶ او ﻳﻜﺪم زﻧﺪ‬

‫در ﺷﺒﻲ ﻛﻮ ﻋﺬر »اﺧﻄﺎﻧﺎ« ﻫﻤﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ز ﺣﻖ‬

‫ﺣﻜﻢ‬

‫اﻻﻟﻠﱣﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻓﺮق‬

‫رﺳﻮلاﻟﻠﱣﻪ‬

‫ﺟﱪﺋﻴﻞ آﻧﺠﺎ ﭼﻮ ﻃﻔﻞ اﺑﻜﻢ و اﻟﻜﻦ ﺑﻮد‬

‫ﺑﲔ‬

‫راﺳﺘﻲ زﻳﻦ ﺗﻜﻴﻪﮔﺎﻫﻲ آدﻣﻲ را ﻛﻢ ﺑﻮد‬

‫ﻣﺎه ﺑﺮ ﭼﺮخ ﻓﻠﻚ ﭼﻮن ﺣﻠﻘﮥ زﻟﻒ و رﺧﺶ‬

‫ﮔﺎه ﭼﻮن ﺳﻴﻤﲔ ﺳﺮﭙ ﮔﻪ ﭘﺎرۀ ﻣﻌﺼﻢ ﺑﻮد‬

‫ﺑﺎدوّﺷﺎن ﻓﻠﻚ را دور او ﻫﻤﺮه ﺷﺪﺳﺖ‬

‫ﺧﺎﻛﭙﺎﺷﺎن زﻣﲔ را ﻧﻌﻞ‬

‫ﻣﻠﺤﻢ ﺑﻮد‬

‫ﺳﺪرۀ ﻃﺎووس ﻳﻚ ﭘﺮ ﻛﺰ ﻫﻤﺎي دوﻟﺘﺶ‬

‫ﺑﺮ ﭘﺮ ﺧﻮد ﺑﺴﺖ از آن ﻣﺮ وﺣﻲ را ﻣﺤﺮم ﺑﻮد‬

‫ﺗﺎ ﻧﻬﻨﮕﺶ در ﻋﺠﻢ ﮔﺮد زﻣﲔ ﭼﻮن ﻋﻤّﺮﺳﺖ‬

‫ﺗﺎ ﻫﺰﺑﺮش در ﻋﺮب ﻏﺮّﻧﺪه اﺑﻦ ﻋﻢ ﺑﻮد‬

‫ﻧﻲ در آن آﺛﺎر ﮔﺮز و ﻧﺎﭼﺦ ﻋﻨﱰ ﺑﻮد‬

‫ﻧﻪ در آن اﺳﺒﺎب ﻣﻠﻚ ﻛﻴﻘﺒﺎد و ﺟﻢ ﺑﻮد‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬اي ﺑﻮﺑﻜﺮ ﺑﺎ اﺣﻤﺪ ﭼﺮا ﻳﻜﺘﺎ ﺷﺪي‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮ ﺣﺮﰲ ﻛﻪ ﺿﻌﻔﻲ ﻳﺎﻓﺖ آن ﻣﺪﻏﻢ ﺑﻮد‬

‫زآن ﺟﻤﺎل وي ﺷﻌﺎر ﺷﺮع را ﻣﻌﻠﻢ ﺑﻮد‬

‫ﺷﺎه اﻧﺠﻢ ﻣﺆذن وي ﮔﺸﺘﻪ اﻧﺪر ﺷﺮق ﻣﻠﻚ‬

‫ﺧﻀﺮ ﮔﺮد ﭼﺸﻤﮥ ﺣﻴﻮان از آن ﻣﻲﮔﺸﺖ دﻳﺮ‬

‫او‬

‫ﺗﺎ ﻣﮕﺮ اﻧﺪر زﻣﲔ ﺑﺎ وي دﻣﻲ ﻫﻤﺪم ﺑﻮد‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬آري ﭼﻮن ﺑﺮآن ﻓﺮع اﺗﻔﺎﻗﻲ ﺿﻢ ﺑﻮد‬

‫ﺑﺎ ﺧﺮد ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﻓﺮﻋﻲ ﺑﺮﺗﺮ از اﺻﻠﻲ ﺷﻮد‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬زﻣُﺮد ﻛﻲ ﺳﺰاي دﻳﺪۀ ارﻗﻢ ﺑﻮد‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬اي ﻋﻤّﺮ ﺗﻮ دﻳﺪي ﺑﻮاﻟﺤﻜﻢ ﺑﺲ ﭼﻮن ﺑﺮﻳﺪ‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﻠﺨﺎل ﻋﺮوس ﻋﺎﺷﻘﺎن زآﻧﺪم ﺑﻮد‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬اي ﻋﺜﻤﺎن ﺑﻨﺎﮔﻪ ﻛﺸﺘﮥ ﻏﻮﻏﺎ ﺷﺪي‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﺘﺢ ﻣﺎ ز ﻓﺘﺢ زادۀ ﻣﻠﺠﻢ ﺑﻮد‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬اي ﺣﻴﺪر ﻣﻴﻲ از ﺳﺎﻏﺮ ﺷﻴﺮان ﺑﺨﻮر‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬از آن ﻛﺶ ﻧﺎم اﺣﻤﺪ ﻧﻘﺶ ﺑﺮ ﺧﺎﺗﻢ ﺑﻮد‬

‫ﺑﺎد را ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﺳﻠﻴﻤﺎن را ﭼﺮا ﺧﺪﻣﺖ ﻛﻨﻲ‬

‫ﺗﺎ‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ از ره ﺟﺎن ﮔﻮي ﻣﺪح ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﺳﭙﻬﺮ‬

‫ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ‬

‫ﺳﻠّﻢ‬

‫ﺑﻮد‬

‫در ﻣﺬﻣﺖ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺟﻮﻳﻲ‬

‫ﭘﺲ ﺑﻪ ﺟﺎن و دل ﺑﺨﺮ ﮔﺮ ﻋﺎﻗﻠﻲ ارزان ﺑﻮد‬

‫در ﺟﻬﺎن دردي ﻃﻠﺐ ﻛﺎن ﻋﺸﻖ ﺳﻮز ﺟﺎن ﺑﻮد‬

‫رو ﺑﻪ ﺗﺮك ﺟﺎن ﺑﮕﻮ دردت ﻫﻤﻪ درﻣﺎن ﺑﻮد‬

‫ﭼﺎره ﺗﺎ ﻛﻲ ﺟﻮﻳﻲ از درﻣﺎن و درد دل ﻫﻤﻲ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﺷﻮ در راه ﺗﺎ ﻫﻢ وﺻﻞ و ﻫﻢ ﻫﺠﺮان ﺑﻮد‬

‫ﺗﺎ ﻛﻲ اﻧﺪر اﻧﺠﻤﻦ دﻋﻮي ز ﻫﺠﺮ و وﺻﻞ ﻳﺎر‬

‫زآﻧﻜﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﻣﻠﻴﺖ ﺑﺎ ﻫﻮا ﻳﻜﺴﺎن ﺑﻮد‬

‫ﮔﺮ ﻫﻤﻲ ﺣﻖ ﭘﺮﺳﻲ از ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻘﻲ ﻛﺎر ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺑﺮ ﺧﻮابو ﺧﻮردو ﺗﺨﺖو ﻣﻠﻚو ﺳﻴﻢو زر‬

‫ﺷﺮم ﺑﺎدت ﺳﺎﻋﺘﻲ دل ﭼﻨﺪﺟﺎ ﻣﻬﻤﺎن ﺑﻮد‬

‫ﮔﺮد ﻋﺸﻖ ﺷﻪ ﻣﮕﺮد ار ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺟﻮﻳﻲ ﻫﻤﻲ‬

‫ور ﻳﻘﲔ داري ﻫﻤﻲ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻼك ﺟﺎن ﺑﻮد‬

‫ﻋﺸﻘﺒﺎزي زﻳﺒﺪ آﻧﻜﺲ را ﻛﻪ ﺟﺎن ﺑﺎزد ﺑﻪ ﻋﺸﻖ‬

‫ذﺑﺢ ﻣﻌﻈﻢ ﺟﺎن او را دﻳّﺖ ﻗﺮﺑﺎن ﺑﻮد‬

‫ﺳﻔﺮهﺳﺎز از ﭘﻮﺳﺖﺧﻮر ازﮔﻮﺷﺖ ﺧﻤﺮ از ﺧﻮن دل‬

‫از ﺟﮕﺮ ده ﻧﻘﻞ ﭼﻮن ﻗﻮﻣﻲ ﺗﺮا ﺑﺮ ﺧﻮان ﺑﻮد‬

‫در ﺑﻼ ﭼﻨﺪي ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺻﺎﺑﺮ و ﺷﺎﻛﺮ ﺷﻮد‬

‫داغ ﻏﻴﺮت ﺑﺮ ﻧﻬﺪ ﭼﻮن رﻏﺒﺘﺶ ﺑﺎ آن ﺑﻮد‬

‫از ﺑﺮاي اوﺳﺖ ﮔﻮﻳﻲ ﺻﻔﻮت اﻧﺪر ﮔﻠﺴﺘﺎن‬

‫ﺣﺠﺖ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺑﺎ اﻫﻞ ارﭼﻪ ﺑﻲﺗﺎوان ﺑﻮد‬

‫آﺗﺶ ﺧﻠّﺖ ﺑﺮآور ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮ ﺟﱪﻳﻞ زن‬

‫آﺗﺶ ﻧﻤﺮود ﺑﲔ ﻛﺎﻧﺪر زﻣﺎن رﻳﺤﺎن ﺑﻮد‬

‫ﻣﺮد ﺑﺎﻳﺪ راه رو از ﭘﻴﺶ ﺧﻮد ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ‬

‫ﻛﻮ ﺑﻪ ﺗﺮك ﺟﺎن ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﺟﺎﻧﺎن ﺑﻮد‬

‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﺣﻀﺮت راه ﻳﺎﺑﺪ آزﻣﻮن ﮔﻴﺮﻧﺪ ازو‬

‫ﻫﺮﭼﻪ از ﻋﺰّت ﻛﻤﺎل روﺿﮥ رﺿﻮان ﺑﻮد‬

‫اﻳﻦ ﭼﻨﲔﺳﺖ ار ﺑﺮاﻧﻲ ﺗﻌﺒﻴﻪ در راه ﻋﺸﻖ‬

‫ﻫﺮﻛﺮا در دل ﻣﺤﺒﺖ آﺗﺶ اﻧﺪر ﺟﺎن ﺑﻮد‬

‫در دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن ﻋﺸﻖ از ﻋﺎﺷﻘﺎن آﻣﻮز ادب‬

‫ﺗﺎ ﺗﺮا ﻓﺮدا ز ﻋﺰّت ﺑﻬﺮۀ ﻣﺮدان ﺑﻮد‬
‫ﺑﻨﺪﮔﻲ را ﻋﻘﻞ ﺑﻨﺪد ﺑﺮ در ﻓﺮﻣﺎن ﺑﻮد‬

‫از ﻫﻮا ﻣﻨﻄﻖ ﻧﻴﺎرد ﻫﺮﮔﺰ اﻧﺪر راه دﻳﻦ‬

‫‪۷۵‬‬

‫دﻳﺪه از ﻏﻴﺮت ﺑﺒﻮﺳﺪ دوﺳﺖ را ﺟﻮﻳﺎن ﺑﻮد‬

‫ﺣﻮر و ﻏﻠﻤﺎن در ارم او را ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﮕﺬرد‬

‫ﭘﻴﻚ ﺣﻀﺮت روز و ﺷﺐ از دوﺳﺖ ﻣﻲآرد ﭘﻴﺎم‬

‫در دل او زاﻧﺪه و از ﺧﻮف و ﻏﻢ ﻧﺴﻴﺎن ﺑﻮد‬

‫ﻳﻚ زﻣﺎن اﻳﻤﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ زآﻧﻜﻪ دﺳﺘﻮر ﺧﺮد‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮ ﻣﻨﺸﻮر او ﺗﻮﻗﻴﻊ اﻟﺮﺣﻤﺎن ﺑﻮد‬

‫ﭼﻨﮓ در ﻓﺮﻣﺎن او زن ﻋﻤﺮ ﺧﻮد را زﻧﺪهدار‬

‫ﮔﺮﻧﻪ ﻓﺮدا روزﮔﺎرت را ﺑﻪ ﻏﻢ ﺗﺎوان ﺑﻮد‬

‫ﭼﻨﺪ ﺑﻨﻮازﻧﺪ او را دﻳﺪهاش ﮔﺮﻳﺎن ﺑﻮد‬

‫ﺷﺎد دل روزي ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻲﺑﻜﺎ از ﺷﻮق دوﺳﺖ‬

‫زﺧﻢ را ﻣﺮﻫﻢ از آن ﺟﻮ ﻛﺶ ﭼﻨﲔ ﭘﻴﻜﺎن ﺑﻮد‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺗﻴﺮ ﻋﺸﻘﺖ ﺑﺮ ﺟﮕﺮ ﻣﻌﺸﻮق زد‬

‫از راه ﭘﺮ ﻣﺨﺎﻓﺖ ﻋﺸﻖ ﮔﻮﻳﺪ‬

‫ﺳﻮز ﺷﻮق ﻣﻠﻜﻲ ﺑﺮ دﻟﺖ آﺳﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﺎ ﺑﺪ و ﻧﻴﻚ ﺟﻬﺎن ﭘﻴﺶ ﺗﻮ ﻳﻜﺴﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﺎ دو ﭼﺸﻤﺖ ز ﺟﮕﺮ ﻣﺎﻳﮥ ﻃﻮﻓﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫درﻳﺎ‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﻧﱪد‬

‫ﭘﻨﺪار‬

‫زورق‬

‫در ﺗﻤﺎﺷﺎي ره ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺎﺑﻲ ﺗﻮ درﺳﺖ‬

‫ﺗﺎ ز ﻧﻬﻤﺖ ﭼﻤﻨﺖ ﻛﻮه و ﺑﻴﺎﺑﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻧﺰﻧﻲ ﭼﻨﮓ ﺗﻮ در ﭘﺮدۀ ﻗﺮب‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻼ ﺟﺎن ﺗﻮ ﻗﺮﺑﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺳﺨﺖ ﭘﻲ ﺳﺴﺖ ﺑﻮد در ﻃﻠﺐ ﻛﻮي وﺻﺎل‬

‫ﻫﺮﻛﺮا ﻣﻔﺮش او در ره ﺣﻖ ﺟﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺧﻮاب در دﻳﺪۀ او ﺟﺰ ﺳﺮ ﭘﻴﻜﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻫﺮﻛﺮا دل ﺑﻮد از ﺷﺴﺖ ﻟﻘﺎ راﺳﺖ ﭼﻮ ﺗﻴﺮ‬

‫ﺗﺎ ﭼﻮ ﺑﺴﺘﺎن ﻧﺸﻮي ﭘﻲ ﺳﺮﭙ ﺧﻠﻖ ز ﺣﻠﻢ‬

‫دﻟﺖ‬

‫از‬

‫ﭘﺴﺖ ﻫﻤﺖ ﺑﻮد آن دﻳﺪه ﻫﻨﻮز از ره ﻋﺸﻖ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﺮون‬

‫ﮔﺮ ز اﻏﻴﺎر ﻫﻤﻲ ﺷﻮر ﭘﺬﻳﺮي ز ﻃﺮب‬

‫ﻣﻌﺮﻓﺖ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺴﺘﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﻮر‬

‫اﻧﺪﻳﺸﮥ‬

‫ﻏﻮﻻن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺧﻴﺰ ﺗﺎ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺳﺮﻣﺎﻳﮥ ﻋﺼﻴﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻣﺮد ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ در اﻳﻦ راه ﭼﻮ زد ﮔﺎﻣﻲ ﭼﻨﺪ‬

‫ﺗﻚ‬

‫از‬

‫ﺑﺴﺘﻪاي ﮔﺮدد ز آﻧﺴﺎن ﻛﻪ ﭘﺮﻳﺸﺎن ﻧﺸﻮد‬
‫ﻏﺮق ﻗﻠﺰم ﺷﻮد آن ﺷﻮر ﺑﻪ ﻧﻘﺼﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺷﻮر آن ﺷﻮﻗﺶ ﭼﻮﻧﺎن ﺷﻮد از ﻋﺸﻖ ﻛﻪ ﮔﺮ‬

‫ﻣﺴﺖ آن راه ﭼﻨﺎن ﮔﺮدد ﻛﺰ ﺳﻴﻨﻪش اﮔﺮ‬

‫ﻏﺬي‬

‫ﻣﻮﻛﺐ ﺟﺎن ﺳﺘﺪن ﭼﻮن ﺑﺰﻧﺪ ﻟﺸﻜﺮ ﺷﻮق‬

‫او ﺑﺠﺰ ﺑﺮ ﻓﺮس ﺧﺎص ﺑﻪ ﻣﻴﺪان ﻧﺸﻮد‬

‫ﭼﻮن ز ﻣﻴﺪان ﻗﻀﺎ ﺗﻴﺮ ﺑﻼ ﮔﺸﺖ روان‬
‫اي‬
‫آز‬

‫ﺧﺪاﻳﻲ ﻛﻪ‬

‫ﺑﻲﺑﺨﺶ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺎزار‬

‫ﺣﻘّﺎ ﻛﻪ‬

‫ﻋﺰﻳﺰان‬

‫ﺗﻮاﻧﮕﺮ‬

‫ﺟﺎن‬

‫دوزخ‬

‫ﺳﺮﭙ‬

‫ﺳﺎزي‬

‫ﺳﺎزد‬

‫ﻛﻪ‬

‫و‬

‫ﻣﺮداﻧﻪ‬

‫ﭘﺸﻴﻤﺎن‬

‫ﭘﻨﻬﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﺮخ ﺟﺎﻧﻬﺎ ﺑﺠﺰ از ﻛﻒّ ﺗﻮ ارزان ﻧﺸﻮد‬

‫درت‬

‫ﮔﱪ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﭼﻮن ﺧﺮد ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﻳﺴﺪ ز ﺳﻮي ﺟﺎن ﺑﻪ دﻣﺎغ‬

‫ﺑﻲﻳﺎد‬

‫ﺑﻨﭙﺬﻳﺮد‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫واﻟﻠﱣﻪ ﻛﻪ‬
‫ﻧﺎم‬

‫ﻣﺴﻠﻤﺎن‬
‫ﻋﻨﻮان‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﭼﻮن ﺑﺪﻳﺪ اﻳﻦ ﻛﺮم و ﻋﺰّ ﺛﻨﺎ ﺧﻮان ﻧﺸﻮد‬

‫ﻣﻦ ﺛﻨﺎ ﮔﻮﻳﻢ ﺧﻮد ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ از راه ﺧﺮد‬

‫آن ﻋﻨﺎﻳﺖ ازﱄ ﺑﺎﺷﺪ در ﺣﻖ ﺧﻮاص‬

‫ورﻧﻪ ﻫﺮ ﺑﻴﻬﺪه ﺑﻲﻓﻀﻞ ﺑﻪ دﻳﻮان ﻧﺸﻮد‬

‫رﻓﱳ‬

‫ﻣﺎه در رﻓﻌﺖ و در ﺳﻴﺮ ﭼﻮ ﻛﻴﻮان ﻧﺸﻮد‬

‫ﮔﱪ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻮد ﻃﺎﻟﺐ اﻳﻦ ﻛﻮي وﻟﻴﻚ‬
‫ﻫﻔﺖ‬

‫ﺳﻴﺎره‬

‫رواﻧﻨﺪ‬

‫ﻋﺼﻤﺖ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫از‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻫﺮﻛﺴﻲ ﻋﻠﻢ ﻫﻤﻲ ﺧﻮاﻧﺪ ﻟﻴﻜﻦ ﻳﻚ ﺗﻦ‬

‫ﭘﺮدۀ‬

‫ز ﮔﻨﺎﻫﺎن‬

‫ﺗﻜﻠﻒ‬

‫ﻫﺬﻳﺎن‬

‫ﺟﻤﺎلاﻟﺤﻜﻤﺎ‬

‫آﻳﺖ‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﻗﺮآن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫دراﻓﺸﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﺎ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﮔﻪ ﻃﺎﻋﺖ ﺳﻮي ﻋﺼﻴﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻣﻌﺼﻮم‬

‫ﻧﻪ ﻫﺮﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر رود ﻣﻮﺳﻲ ﻋﻤﺮان ﺷﻮد‬
‫ﻛﻔﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺪ و ﻧﻴﻚ ﺟﻬﺎن ﭘﻴﺶ ﺗﻮ ﻳﻜﺴﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫‪۷۶‬‬

‫در‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫اﻧﺼﺎف‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭘﻨﻬﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﺎ ﭼﻮ ﺑﺴﺘﺎن ﻧﺸﻮي ﭘﻲ ﺳﺮﭙ ﺧﻠﻖ ز ﺷﻮق‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻣﻬﻴﺎ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﺸﻮي‬

‫در‬

‫داﻳﺮۀ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺣﺎل‬

‫ﻓﺮو‬

‫ﻓﻘﺮ‬

‫ﻧﻴﻜﻮ‬

‫ﻧﺎري‬

‫دﻟﺖ از ﺷﻮق ﻣﻠﻚ روﺿﻪ و ﺑﺴﺘﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﺸﻮي ﻛﺎر‬

‫ﭘﺮﻳﺸﺎن‬

‫ﺳﺎﻣﺎن‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺧﺎﻧﮥ ﺣﺮص ﺗﻮ و آز ﺗﻮ وﻳﺮان ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮ ﺧﻮﺷﺪل ﻧﺸﻮي در ﭘﻲ دﻟﱪ ﻧﺮﺳﻲ‬

‫ﺗﺎ ﻛﻪ از ﺟﺎن ﻧﱪي ﺟﻔﺖ ﺗﻮ ﺟﺎﻧﺎن ﻧﺸﻮد‬
‫وآﻧﻜﻪ ﺑﺮ ﻃﻮر ﺷﻮد ﻣﻮﺳﻲ ﻋﻤﺮان ﻧﺸﻮد‬

‫ﻫﺮﻛﻪ در ﻣﺼﺮ ﺷﻮد ﻳﻮﺳﻒ ﭼﺎﻫﻲ ﻧﺒﻮد‬

‫ﺗﻮ ﭼﻨﺎن واﻟﮥ ﻧﺎﻧﻲ ز ﺣﺮﻳﺼﻲ ﻛﻪ اﮔﺮ‬

‫ﺟﺎن ﺷﻮد ﺧﺎﱄ از ﺟﺴﻢ ﺗﻮ ﻳﻚ ﻧﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺻﺪ ﻧﻤﺎزت ﺑﺸﻮد ﺑﺎك ﻧﺪاري ﺑﻪ ﺟﻮي‬

‫ﭼﺴﺖ ﻣﻲﺑﺎﺷﻲ ﺗﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﺳﻠﻄﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫راه‬

‫داﻣﻦ‬

‫ﻣﺨﻠﻮﻗﺎن‬
‫ﻋﺸﻖ‬

‫و‬

‫ﮔﻴﺮي‬

‫ﻧﮕﻬﺪار ﻛﻪ‬

‫ﻧﻴﻨﺪﻳﺸﻲ‬

‫در‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫دﻳﻮ ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻴﻤﺎن ﭼﻮ ﺳﻠﻴﻤﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫آزاد‬

‫ﺳﺮو‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﻐﻴﻼن‬

‫ﺧﺎر‬

‫ﻣﺮد ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺳﺨﻨﺪان ﺑﻮد و ﻧﻜﺘﻪﺷﻨﺎس‬

‫ﺗﺎ ﭼﻮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ از آن ﮔﻔﺘﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺑﻲﺧﻮد از ﻫﻴﭻ ﺑﻪ ﻛﻔﺮ آﻳﻲ و اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻋﻈﻴﻢ‬

‫ﺑﺎ ﺧﻮد از ﻫﻴﭻ ﺑﻪ دﻳﻦ آﻳﻲ و درﻣﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﮔﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺰﻧﺪ راه ﺗﻮ ﺷﻴﻄﺎن ﺗﻮ اوﺳﺖ‬
‫و‬

‫زﻳﻨﺖ‬

‫ﺑﺘﺨﺎﻧﻪ‬

‫ﺑﺴﻮز‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﺑﺘﮕﺮ‬

‫ﺑﱪ‬

‫و‬

‫آﺳﺎن‬

‫ﺑﻨﺸﲔ‬

‫ﺧﺎﻧﮥ‬

‫ﺳﻮدا‬

‫وﻳﺮان ﻛﻦ‬

‫دﻳﻮ دﻳﻮان ﺗﻮ ﺑﺎ دﻳﻮ ﺑﻪ زﻧﺪان ﻧﺸﻮد‬

‫ﮔﺮ ﺑﺖ ﻧﻔﺲ و ﻫﻮاي ﺗﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻛﻢ زن ﺑﺪ دل ﻳﻚ ﻟﺨﺖ ﺑﻪ ﻋﺬرا ﻧﺰﻧﺪ‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ ﮔﺮ ﻣﺮدي زﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﺑﺮون آي و ﻣﭙﺎي‬

‫ﻋﺎﺷﻖ‬

‫ﻣﺼﻠﺢ‬

‫ﺣﺎﻣﻞ‬

‫ﻋﺎﻗﻞ‬

‫ﺻﻮﰲ‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ رﻧﮓ آوري و ﻃﻴﺮه ﺷﻮي ﻏﻢ ﻧﺨﻮرم‬

‫ﺻﺎﰲ‬

‫در‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻣﺼﻠﺤﺖ‬

‫زﻳﺮه‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺑﻪ ﻛﺮﻣﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫در‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫دﻫﻘﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﻏﺎرت‬

‫ﺷﻴﻄﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺳﻨﮓ اﮔﺮ ﻟﻌﻞ ﺷﻮد ﺟﺰ ﺑﻪ ﺑﺪﺧﺸﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫در ﺳﺮاﭘﺮدۀ ﻓﻘﺮ آي و ز اوﺑﺎش ﻣﱰس‬

‫ﺳﻴﻨﮥ‬

‫ﺷﺮﺑﺖ از دﺳﺖ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺧﻮر و اﻳﻤﻦ ﻣﻲﺑﺎش‬

‫ﺟﺎﻫﻞ‬

‫زآﻧﻜﻪ ﮔﺎه ﻃﻤﻊ او ﺑﺮ در ﺧﺼﻤﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫در ﻣﺪح ﻧﺎﺻﺢاﻟﻤﻠﻚ ﻛﻤﺎلاﻟﺪﻳﻦ ﺷﻴﺦاﻟﺤﺮﻣﲔ ﺧﻄﻴﺐ ﻧﻮآﺑﺎدي‬

‫اي ﺧﺪاﻳﻲ ﻛﻪ رﻫﻴﺖ اﻓﺴﺮ دو ﺟﻬﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺗﻮ ﻓﺮش ﻗﺪﻣﺶ ﺟﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺳﺨﺖ ﭘﻲﺳﺴﺖ ﺑﻮد در ﻃﻠﺐ ﻛﻮي ﺗﻮ آﻧﻚ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻣﺮو‬

‫ﭼﻨﮓ در داﻣﻦ ﻣﻬﺮ ﺗﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ زﻧﺪ آﻧﻚ‬

‫ﻣﺮد‬

‫را‬

‫را‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫ﺑﺎدﻳﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻗﻴﺪ ﮔﺮﻳﺒﺎن‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻳﺎد‬

‫ﺑﺴﺘﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺧﻮاب در دﻳﺪۀ او ﺟﺰ ﺳﺮ ﭘﻴﻜﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻫﺮﻛﻪ در ﺟﺴﺖ ﻟﻘﺎﻳﺖ ﻧﺒﻮد راﺳﺖ ﭼﻮ ﺗﻴﺮ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ از دور ﻓﻠﻚ ﺑﻲﺳﺮ و ﺳﺎﻣﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﺟﻮﻻﻧﮕﻪ او ﺣﻀﺮت ﭘﺎﻛﻴﺰۀ ﺗﺴﺖ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﻣﻴﺪان ﺗﻮ ﭘﻴﻜﺎن ﺑﻼ ﮔﺸﺖ روان‬

‫ﺳﺮﭙ‬

‫ﺳﺎزد‬

‫و‬

‫ﻣﺮداﻧﻪ‬

‫ﭘﻨﻬﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻣﻮﻛﺐ ﺟﺎن ﺳﺘﺪن ﭼﻮن ﺑﺰﻧﺪ ﻟﺸﻜﺮ ﻋﺸﻖ‬

‫او ﺑﻪ ﺟﺰ ﺑﺮ ﻓﺮس ﺧﺎص ﺑﻪ ﻣﻴﺪان ﻧﺸﻮد‬

‫اﻧﺪ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫اي رهآﻣﻮز ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﻮ ﺑﻪ ﺗﻮ ره ﻳﺎﻓﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ‬
‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‬

‫ﻫﻢ‬

‫اﻓﺮاﺷﺘﮥ‬

‫ﻓﻀﻞ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ اﻧﺪر ره دﻳﻦ ﮔﻤﺮه و ﺣﻴﺮان ﻧﺸﻮد‬
‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﺛﻤﺮۀ ﺑﻨﺪﮔﻲ از ﺧﺎك درت ﻣﻲ روﺑﻨﺪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫اﻓﺮاﺷﺘﮥ‬

‫ﻓﻀﻞ‬

‫ﻣﮕﺮ ﻛﺎرﻛﺸﺎن‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻃﻌﻤﮥ‬

‫وﻳﺮان‬

‫ﺧﺬﻻن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﮕﻬﺒﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻗﺮآن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻛﻴﺴﻪﻫﺎ دوﺧﺘﻪ ﺑﺮ درﮔﻬﺖ از روي اﻣﻴﺪ‬

‫زآﻧﻜﻪ ﺑﻲﻟﻄﻒ ﺗﻮ ﻛﺲ در ﺧﻮر ﻏﻔﺮان ﻧﺸﻮد‬

‫ﻫﻤﻪ از ﺣﻜﻢ ﺗﻮ اﻓﻜﻨﺪه و ﺑﺮداﺷﺘﻪاﻧﺪ‬

‫ورﻧﻪ از ذات ﻛﺴﻲ ﮔﱪ و ﻣﺴﻠﻤﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﮔﺮﺳﻨﻪ‬

‫ﺑﻮده‬

‫و‬

‫ﭘﻨﺪاﺷﺖ‬

‫ﺑﺴﺮ ﻛﺮدۀ‬

‫راه‬

‫از‬

‫ﮔﱪ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻮد ﻃﺎﻟﺐ ﻛﻮي ﺗﻮ وﻟﻴﻚ‬

‫ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺸﺎن‬

‫ﺑﺘﻜﻠﻒ‬
‫‪۷۷‬‬

‫ﻫﺬﻳﺎن‬

‫ﻳﺎر‬

‫و‬

‫آﻳﺖ‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫رواﻧﻨﺪ‬

‫ﺳﻴﺎره‬

‫و‬

‫از‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﻣﺎه در رﻓﻌﺖ و در ﺟﺮم ﭼﻮ ﻛﻴﻮان ﻧﺸﻮد‬

‫رﻓﱳ‬

‫ﻫﺮﻛﺴﻲ ﻋﻠﻢ ﻫﻤﻲ ﺧﻮاﻧﺪ ﻟﻴﻜﻦ ﻳﻚ ﺗﻦ‬
‫ﻛﻤﺎناﻟﺪﻳﻦ‬

‫ﻧﺎﺻﺢاﻟﻤﻠﻚ‬

‫ﺟﻤﺎلاﻟﺤﻜﻤﺎ‬

‫ﭼﻮن‬

‫دراﻓﺸﺎن‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺷﻴﺦاﻟﺤﺮﻣﲔ‬

‫ﻛﻪ ﻫﻤﻲ ﺣﺮﻣﺖ او ﻋﻠﺖ ﺣﺮﻣﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫آن ﻣﻨﺒﻪ ﻛﻪ ز ﺗﻨﺒﻴﻪ وي اﻧﺪر ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ‬

‫ﻫﻴﭻ دل در ره دﻳﻦ ﻣﻌﺪن ﻋﺼﻴﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫آﻧﻜﻪ در درد ﺑﻤﺎﻧﺪي ز ﺑﻼي ﺷﻴﻄﺎن‬

‫ﻫﺮ ﻛﺮا‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺟﻔﺎ دﻳﺪه و دﻧﺪان ﻛﺴﻲ‬

‫ﭼﺎﻛﺮ او زﺑﻦ ﺳﻲ و دو دﻧﺪان ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺠﻠﺴﺶ ﺧﺮم و ﺧﻮش ﺟﺰ ﺑﻪ ﮔﻞاﻓﺸﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫اي ﺑﻬﺎ ﮔﻴﺮ دري ﻛﺰ ﺳﺨﻦ ﭼﻮن ﮔﻬﺮت‬

‫ﻧﺮخ ﺟﺎﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺟﺰ از ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ارزان ﻧﺸﻮد‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫آﻧﻜﻪ ﮔﻪ ﮔﻪ ﻛﻒ او ﺑﻴﻨﺪ اﺑﺮ از ﺧﺠﻠﻲ‬

‫ﻧﺎﻳﺐ‬

‫ﺟﺎه‬

‫ﺑﻪ ﮔﻞاﻓﺸﺎن‬

‫ﺗﻮﻳﻲ‬

‫ﭘﻴﻤﱪ‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ارم‬

‫اﻣﺮوز‬

‫آن‬

‫ﺑﺎز ﮔﺮدد‬

‫و ﻛﺴﻲ‬

‫ﻣﺠﻠﺲ‬

‫ﻣﺒﺘﺪع‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮد ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﮔﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﻋﻠﻢ‬

‫ﻧﺎﻣﮥ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻨﭙﺬﻳﺮد‬

‫ﻟﺤﻈﻪ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ز‬

‫ﻫﻮا‬

‫ﻣﺠﻠﺲ‬

‫ﻣﺎﻳﻞ‬

‫آﻳﺖ‬

‫او‬

‫ﺑﺎﺷﺪ ﻛﺖ‬

‫آن‬

‫ﺑﺮآن‬

‫ﺧﺎﻃﺮ‬

‫ﻧﺎﻣﮥ‬

‫او‬

‫ﭼﺎﻛﺮ‬

‫او‬

‫ﻧﺎم‬

‫دﻓﱰ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺎران‬

‫درﻣﺎن‬
‫ﻓﺮﻣﺎن‬

‫ﻧﺴﻴﺎن‬

‫ﻋﻨﻮان‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻣﻌﺪۀ ﺣﺮص ﻛﻪ ﺷﺪ ﺗﺎﻓﺘﻪ از ﺗﻒ ﻧﻴﺎز‬

‫ﺟﺰ ﺳﻮي ﻣﺎﺋﺪۀ ﺟﻮد ﺗﻮ ﻣﻬﻤﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺷﺪ ﻧﻮآﺑﺎد ﭼﻮ ﺑﺴﺘﺎن ز ﺟﻤﺎل ﺗﻮ و ﺧﻮد‬

‫آن ﭼﻪ ﺟﺎﻳﺴﺖ ﻛﻪ از ﻓﺮ ﺗﻮ ﺑﺴﺘﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻚ ﻣﻠﺤﺪ و ﻳﻚ ﻣﺒﺘﺪع اﻧﺪر آﻓﺎق‬
‫ﺑﻪ‬

‫دﻋﺎ‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫اﻫﻞ‬

‫ﻧﻮآﺑﺎد‬

‫ﻛﻪ وي از ﺣﺠﺖ و ﻧﺎم ﺗﻮ ﻫﺮاﺳﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫زآﻧﻜﻪ ﺑﻲﭘﻨﺪ ﺗﻮ ﻣﻲ ﺧﻠﻖ ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﭼﻮن ز آراﻳﺶ ﻛﻮي ﺗﻮ ﺷﻮد ﺷﺎد ﻓﻠﻚ‬

‫آن ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ز ﮔﻔﺘﺎر ﺗﻮ ﺷﺎدان ﻧﺸﻮد‬

‫ﺧﺎﺻﮥ ﺷﻬﺮ ﻏﻼﻣﺎن ﺗﻮ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺎك‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ار‬

‫ﻣﺮﻳﺪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻓﺮاوان‬

‫ﻋﺎﻣﻪ‬

‫دﻳﻮ ﮔﺮﻳﺎن ﻧﺸﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺑﺮ ﻛﺮﺳﻲ‬

‫آن ﻟﺐ ﭘﺮ ﺷﻜﺮ و دُر ﺗﻮ ﺧﻨﺪان ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻮ ﺗﻮ در ﻫﻴﭻ ﻧﻮاﺣﻲ و ﻛﺴﻲ‬

‫ﺻﺪق اﻳﻦ ﻗﻮل ﭼﻪ داﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺮاﺳﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫رو ﻛﻪ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺳﺨﻨﺖ ﺣﺠﺖ و ﺑﺮﻫﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺳﺨﻦ راﺳﺖ ﻫﻤﻲ ﮔﻮﻳﻲ ﺑﻲروي و ﺑﻪ ﺣﺸﺮ‬

‫ﻣﺮدم از ﺟﻬﺪ ﺷﻮد ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺰ ﺟﺎﻣﻪ و ﻻف‬

‫ﺟﺎﻫﻞ از ﻛﺴﻮت و ﻻف اﻓﺴﺮ ﻛﻴﻬﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ در ﻛﻮدﻛﻲ از ﺟﻬﺪ ﺳﺨﻨﺪان ﻧﺸﻮد‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﺑﻴﺪار ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺷﺒﻲ از ﺟﻬﺪ ﭼﻮ ﭼﺮخ‬

‫ﺳﺴﺖ ﮔﻔﺘﺎر‬

‫ﺑﻮد‬

‫درﮔﻪ‬

‫در‬

‫ﭘﻴﺮي‬

‫روز دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺷﻤﺲ دراﻓﺸﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫اﻧﺪر آن ﺗﻴﻎ ﭼﻪ ﺗﻴﺰي ﺑﻮد از ﺟﻬﺪ ﻛﻪ آن‬

‫ﺳﺎﻟﻬﺎ‬

‫ﻋﻠﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻛﻨﺪ ﺟﺎي ﺗﻮ ﻛﺮﺳﻲ و ﺻﺪور‬

‫ورﻧﻪ از ﻃﻮر ﻛﺴﻲ ﻣﻮﺳﻲ ﻋﻤﺮان ﻧﺸﻮد‬

‫ﻋﻠﻢ داري ﺷﺮف و ﻗﺪر ﺑﺠﻮي ار ﻧﻪ ﻣﺠﻮي‬

‫زآﻧﻜﻪ ﺑﻲﻓﻀﻞ ﻫﺮ اﺑﻠﻪ ﺳﻮي دﻳﻮان ﻧﺸﻮد‬

‫ﻣﻌﺠﺰ ﻣﻮﺳﻲ داري ﻛﻪ ﻛﻨﻲ ﺛﻌﺒﺎن ﭼﻮب‬

‫ﻋﻤﻞ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺷﻤﺲ‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫و‬

‫ﺗﺄﺛﻴﺮ‬

‫ﺑﺮﮔﺬرد‬

‫ﻛﺎﻳﭻ‬

‫ﺳﺮاﻓﺸﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ورﻧﻪ ﺻﺪ ﭼﻮب ﺑﻴﻨﺪاز ﻛﻪ ﺛﻌﺒﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ورﻧﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻧﻮر ﻫﻤﻲ ﻛﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫اي ﭼﻨﺎن در ﺧﻮر ﻫﺮ ﻣﺪح ﻛﻪ ﻣﺪاح ﺗﺮا‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫ﺟﺎﻣﮥ ﻋﻴﺪي ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﻦ ﻣﺠﻠﺴﻴﺎﻧﺖ‬

‫ﻟﻴﻚ ﺑﻲﮔﻔﺖ ﺗﻮ اﻳﻨﻜﺎر ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺑﺎدت‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺣﺎﺳﺪ ﺗﻮ ﭘﺮ ﻏﻢ و اﺣﺰان ﻧﺸﻮد‬

‫ﻣﻦ ﺛﻨﺎﺧﻮان ﺗﻮام ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ از روي ﺧﺮد‬

‫ﭼﻮن ﺑﺪﻳﺪ آن ﺷﺮف و ﻋﺰّ ﺛﻨﺎﺧﻮان ﻧﺸﻮد‬
‫ﺗﺎ ﭘﺮي در ﻋﻤﻞ و ﭼﻬﺮ ﭼﻮ ﺷﻴﻄﺎن ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﺎ ﻓﻠﻚ در ﺿﺮر و ﻧﻔﻊ ﭼﻮ ﮔﻮﻫﺮ ﻧﺒﻮد‬
‫ﻣﻨﱪ‬

‫ﻧﻮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﻮآﺑﺎد‬

‫ﻣﺒﺎرك‬

‫در‬

‫ﻣﺪﺣﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺎﻳﮥ‬

‫ﺑﻬﺘﺎن‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺑﻨﺪه ﺑﺮ ﻫﻴﭻ دري ﭼﻮن در ﻳﺰدان ﻧﺸﻮد‬

‫ﺑﺎد ﺑﺮ درﮔﻪ ﻳﺰداﻧﺖ ﻗﺒﻮل از ﭘﻲ آﻧﻚ‬
‫‪۷۸‬‬

‫درﻳﻦ‬

‫ﻃﺮب‬

‫ﻣﻘﺎم‬

‫در ﻋﺰّت ﻋﺰﻟﺖ و ﻗﻨﺎﻋﺖ ﮔﻮﻳﺪ‬

‫ﻧﺨﻮاﻫﻲ‬

‫ﺑﻲﺗﻌﺐ‬

‫ﻛﻪ ﺟﺎي ﻧﻴﻚ و ﺑﺪﺳﺖ و ﺳﺮاي ﭘﺎك و ﭘﻠﻴﺪ‬

‫دﻳﺪ‬

‫ﻣﺪار اﻣﻴﺪ ز دﻫﺮ دو رﻧﮓ ﻳﻚ رﻧﮕﻲ‬

‫ﻛﻪ ﺧﺎر ﺟﻔﺖ ﮔﻠﺴﺖ و ﺧﻤﺎر ﺟﻔﺖ ﻧﺒﻴﺪ‬

‫ﺛﺒﺎت‬

‫ﻟﺬﻳﺬ‬

‫ﺑﻪ ﻋﻴﺶ ﻧﺎﺧﻮش او در زﻣﺎﻧﻪ ﺗﻦ در ده‬
‫ز‬

‫دور‬

‫روﻧﺪه‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫ﻣﺪار‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫ﻛﻪ در ﻃﻮﻳﻠﮥ او ﺑﺎ ﺷﺒﻪ اﺳﺖ ﻣﺮوارﻳﺪ‬
‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﻛﻪ دﻳﺪي از ﺑﻨﻲآدم ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﺮﻳﺮ ﺳﺮور‬

‫ﻣﺨﺎﻟﻒ‬

‫ﭼﺎر‬

‫ﻋﻴﺶ‬

‫ﻣﺠﻮي‬

‫دو دم ﻛﺸﻴﺪ ﻛﺰ آن ﺻﺪﻫﺰار ﻏﻢ ﻧﭽﺸﻴﺪ‬

‫ز ﺟﺎﻧﺖ ﻛﻢ ﺷﻮد آن ﻳﻚ دو ﻗﻄﺮه ﻛﺰ ﺗﻮ ﭼﻜﻴﺪ‬

‫ﺑﻪ ﺷﻬﻮﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاﻧﻲ ﭼﻪ ﺧﻮش ﺑﻮي ﻛﻪ ﻫﻤﻲ‬

‫ﻧﮕﺮ ﭼﻪ ﺷﻮخ ﺟﻬﺎﻧﻴﺴﺖ زآﻧﻜﻪ ﺟﻔﺖ از ﺟﻔﺖ‬

‫ﺧﻮﺷﻲ ﻧﻴﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﺗﺎ ﭘﺎرهاي ز ﺟﺎن ﻧﱪﻳﺪ‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫ﭼﻮ دل ﻧﻬﺎدي ﺑﺮ ﻧﻮر روز ﻫﻢ در وﻗﺖ‬

‫ﮔﻮﻳﺪ‬

‫و‬

‫ﺧﻴﺰ‬

‫ﺷﺎم‬

‫ﻧﻤﺎز‬

‫رﺳﻴﺪ‬

‫ﭼﻮ ﺑﺎز در ﺷﺐ ﺗﺎري ﺧﻮﺷﺖ ﺑﺒﺎﻳﺪ ﺧﻔﺖ‬

‫ﺧﺮوس ﮔﻮﻳﺪ ﺑﺮﺟﻪ ﻛﻪ ﻧﻮر ﺻﺒﺢ دﻣﻴﺪ‬

‫ﺣﺎل‬

‫ﺑﻴﺎﻳﺪ و ﺑﻪ ﻣﻴﺎﻧﺸﺎن ﻓﺮو ﺧﺰد ﭼﻮ ﻛﻠﻴﺪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫دو دوﺳﺖ ﭼﻮن ﺑﻬﻢ آﻳﻨﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﭘﺮّه و ﻗﻔﻞ‬
‫ﺑﻨﺎﮔﻪ‬

‫ﻫﻤﻲ‬
‫درﻳﻦ‬

‫ﺑﻴﻨﻲ‬
‫دﻳﻮ‬

‫زﻣﺎﻧﻪ ﻛﻪ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﮔﺮاﻧﻲ‬

‫ﺿﻌﻴﻔﻲ‬

‫از‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻣﺮدم‬

‫رخ‬

‫دﻣﻲ‬

‫ز‬

‫ﺳﻼح‬

‫ﻫﺠﺮاﻧﺸﺎن‬

‫ﻻﺣﻮل‬

‫ﻧﺒﺎﻳﺪ‬

‫ﺳﺎزد‬

‫دﻳﺪ‬

‫و‬

‫ﺗﻌﻮﻳﺬ‬

‫ﺑﺪ‬

‫ﻧﮕﺰﻳﺪ‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻋﺰّت ﻋﺰﻟﺖ ﻧﻴﺎﻓﺖ ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺎﻓﺖ‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ روي ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻧﺪﻳﺪ ﻫﻴﭻ ﻧﺪﻳﺪ‬

‫رﻫﻲ ﺧﻮﺷﺴﺖ وﻟﻴﻜﻦ ز ﺟﻬﻞ ﺧﻮاﺟﻪ ﻫﻤﻲ‬

‫ﺧﻮﺷﻲ ﻧﻴﺎﺑﺪ ازو ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﺧﺎر از ﺧﻴﺪ‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺷﺎخ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺪ ﻧﮕﺮﻓﺖ‬

‫ﺑﺮﻳﻦ‬

‫ﻧﺮﺳﺪ‬

‫ﺳﻨﺎ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻣﺮد‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲوار‬

‫روان‬

‫ﺷﺮﻳﻌﺖ ﮔﺰﻳﺪ‬

‫راه‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﭘﺎﻛﺶ‬

‫ﺑﺮ‬

‫آﺷﻴﺎﻧﻪ‬

‫ﻧﺮﭙﻳﺪ‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫ﺗﺮك ﺧﻨﺪان ﻟﺐ ﻣﻦ آﻣﺪ ﻫﲔ راه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﻗﺼﮥ ﻳﻮﺳﻒ ﻣﺼﺮي ﻫﻤﻪ در ﭼﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫آﻓﺘﺎب آﻣﺪ و ﭼﻮن زﻫﺮه ﺑﻪ ﻋﺸﺮت ﺑﻨﺸﺴﺖ‬
‫ﺳﺨﻦ ﺣﻮر و ﺑﻬﺸﺖ و ﻣﻪ و ﻣﻬﺮ ﺷﺐ و روز‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﻤﺎز‬

‫آرﻳﺪش‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﺑﺮاي‬

‫ﻣﺎ‬

‫اول‬
‫از‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺑﻨﺪﮔﻲ‬

‫وﻗﺖ‬
‫درﮔﻪ‬

‫را‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬
‫او‬

‫آن‬

‫ز‬

‫ﺳﻴﻤﱳ‬

‫آﻓﺖ‬

‫آﻳﻨﻪ‬

‫آﻫﺴﺖ‬

‫ﺷﻤﺎ‬

‫از‬

‫ﻫﻤﻪ ﻛﻮﻫﻴﺪ‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫از‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺟﻤﺎﻟﺶ‬

‫ﺷﻤﺎ‬

‫ﻛﺎﻫﻠﻲ‬

‫ﻗﺒﻠﻪ‬

‫ﻫﻤﻪ ﻛﻮﺗﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬
‫رخ‬

‫ﺑﻴﻬﺪه‬

‫ﺧﻮﻳﺶ ﻛﻤﺮﺑﻨﺪ‬

‫ﻧﺎﻛﺴﺎن‬

‫ﺷﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﺑﻴﮕﺎه‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﺧﺮﮔﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﻋﺠﺰ‬

‫ز‬

‫را‬

‫آه‬

‫ره‬

‫آﮔﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﭘﻴﺶ آن روي ﭼﻮ آﻳﻴﻨﻪ ﭼﺮا آه ﻛﻨﻴﺪ؟‬

‫اﺳﻢ ﻫﺮ ﻗﺪر ﻛﻪ ﺑﻲدوﻟﺖ او ﻏﺪر ﻧﻬﻴﺪ‬
‫آﻣﻴﺰش‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺑﭽﻪ‬

‫ﺳﺒﺐ ﺧﻮاﺟﮕﻲ و ﻣﺮﺗﺒﺖ و ﺟﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫آه را ﺧﺎﻣﺶ دارﻳﺪ ﺑﻪ درد و ﻏﻢ او‬
‫ﺳﺮ‬

‫ﻫﻴﭽﻨﺪ‬

‫ﻫﻤﮕﻲ‬

‫ﺧﺮﮔﺎﻫﻲ‬

‫دل‬

‫ﺑﺪﻳﺪﻳﺪ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻧﻄﻊ را اﺳﺐ و ﭘﻴﺎده رخ و ﭘﻴﻞ و ﻓﺮزﻳﻦ‬
‫ﻧﻤﺎزﺳﺖ‬

‫زﻫﺮه‬

‫زﻫﺮه‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﻣﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﻧﺎم‬

‫او‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻣﺴﻜﻦ‬

‫دل ﻣﺴﻜﲔ ﺧﻮد ار ﻣﺸﻜﲔ ﺧﻮاﻫﻴﺪ ﻫﻤﻲ‬

‫ﻟﻘﺐ‬

‫ﭼﺸﻤﺘﺎن از رﺧﺶ آﻧﮕﺎه ﺧﻮرد ﺑﺮ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ‬

‫ﺳﺮﻣﻪ‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ‬

‫ﭼﻮن ﻏﺰﻟﻬﺎي ﺳﻨﺎﻳﻲ ز ﭘﻲ ﻣﺠﻠﺲ اﻧﺲ‬

‫‪۷۹‬‬

‫ﺟﺎه‬

‫زﻟﻒ‬

‫او‬

‫ﺑﺮ‬

‫دوﻟﺖ‬

‫دوﺗﺎﻫﺶ‬

‫ﻃﺮباﻓﺰاي‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫از ﮔﺮد‬

‫دو‬

‫ﺳﻢ‬

‫و‬

‫او‬

‫دل‬

‫ﺑﻴﺠﺎدۀ‬

‫اﺳﺐ‬

‫ﭼﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﻳﻜﺘﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﺗﻌﺐﮔﺎه‬

‫ﻛﻨﻴﺪ‬

‫او ﻛﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬
‫ﺷﻬﻨﺸﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﺧﺪﻣﺘﺶ ﻧﺰ ﺳﺮ ﻃﻮع از ﺳﺮ اﻛﺮاه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﺷﺎه ﺑﻬﺮاﻣﺸﻪ آن ﺷﻪ ﻛﻪ ﺟﺰو ﻫﺮﻛﻪ ﺷﻬﺴﺖ‬

‫ﺷﻪ رﻫﻲ را ﻛﻪ ﺑﺮو ﻣﺮﻛﺐ او ﮔﺎم ﻧﻬﺪ‬

‫اي ﺣﺮﻳﻔﺎن ﻣﺎ ﻧﻪ زﻳﻦ دﺳﺘﻴﻢ دﺳﺘﻲ ﺑﺮﻧﻬﻴﺪ‬

‫از‬

‫٭٭٭‬

‫ﺑﺎم ﻣﺎ دﻳﮕﺮ زﻧﻴﺪ و ﺷﺎم ﻣﺎ دﻳﮕﺮ ﭘﺰﻳﺪ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﻏﺬا‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺟﻮي‬

‫ﭼﺮاﮔﺎه ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﺑﺎدهﻣﺎن ﺧﻮﺷﱰ دﻫﻴﺪ و ﻧﻘﻠﻤﺎن ﺧﻮﺷﱰ ﻧﻬﻴﺪ‬
‫ﻧﺎم ﻣﺎ دﻳﮕﺮ ﻛﻨﻴﺪ و دام ﻣﺎ دﻳﮕﺮ ﻧﻬﻴﺪ‬
‫ﻫﺮﻛﺴﻲ را ﻧﻘﻞ او ﺑﺎ ﻋﻘﻞ او ﻫﻤﱪ ﻧﻬﻴﺪ‬

‫ﻫﺮﻛﺴﻲ را ﺟﺎم او ﺑﺎ ﺟﺎن او ﻳﻜﺴﺎن ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﺑﺮﻓﺮاز ﺗﺎرك ﻧﻪ ﭼﺮخ و ﻫﻔﺖ اﺧﱰ ﻧﻬﻴﺪ‬

‫ﭼﻨﺪ از ﺷﺶ ﺳﻮي ﻳﻚ دم ﭼﺎر ﺑﺎﻟﺸﻬﺎي ﻣﺎ‬

‫ﻋﻴﺴﻲ و ﺧﺮ ﻫﺮدو اﻧﺪر ﻣﺠﻠﺲ ﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ‬

‫ﻛﻮه ﺑﺮ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮﻳﺪ و ﻛﺎه ﭘﻴﺶ ﺧﺮ ﻧﻬﻴﺪ‬

‫ﻣﺠﻠﺲ آزادﮔﺎن را از ﮔﺮاﻧﺎن ﭼﺎره ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻫﲔ ﻛﻪ آﻣﺪ ﺧﺎم دﻳﮕﺮ دﻳﮓ دﻳﮕﺮ ﺑﺮﻧﻬﻴﺪ‬

‫ﻫﲔ ﻛﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺳﺮﺑﻪﺳﺮ ﻃﻮﻓﺎن ﻧﺎاﻫﻼن ﮔﺮﻓﺖ‬

‫رخ ﺳﻮي ﻋﺼﻤﺖﺳﺮاي ﻧﻮح ﭘﻴﻐﻤﱪ ﻧﻬﻴﺪ‬

‫ﻧﻔﺲ را ﭼﻮن ﺑﺮ ﺟﮕﺮ آﺑﻴﺴﺖ آﺗﺶ در زﻧﻴﺪ‬

‫ﻋﻘﻞ را ﭼﻮن ﺑﺮ ﻛﻠﻪ ﭘﺸﻤﻴﺴﺖ ﺑﻨﺪش ﺑﺮﻧﻬﻴﺪ‬

‫ور درﻳﻦ ﻣﺠﻠﺲ ﺷﻤﺎ ﻋﺎﺷﻖﺗﺮ از ﺷﻤﻊ و ﻣﻲاﻳﺪ‬

‫ﭘﺲ ﭼﻮ ﺷﻤﻊ و ﻣﻲ ﻗﺪم در آب و آﺗﺶ درﻧﻬﻴﺪ‬

‫زﺧﻤﮥ‬

‫ﺧﻨﺠﺮ ﻧﻮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺑﻬﺮام ﻧﺎﭼﺦ زن زﻧﻴﺪ‬
‫ﻫﺮﻛﻪ را رﻧﮕﻴﺴﺖ ﻫﻤﭽﻮن ﻧﻴﻞ در آب اﻓﻜﻨﻴﺪ‬

‫ﺷﻤﻊ ﺗﺎج آﺗﺸﲔ دارد ﺷﻤﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﻬﻴﺪ‬

‫ﻧﺎﺣﻔﺎﻇﻴﺮا ﭼﻮ ﺳﮓ ار ﺗﺎﺧﺘﻴﺪ از ﭘﻴﺶ در‬

‫آﻧﮕﻬﻲ‬

‫ﭼﻮن ز روي ﻫﺴﺘﻲ از ﻣﻦ در ﻣﻦ اﻳﻤﺎﻧﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪ‬

‫اي‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻳﺎر‬

‫ﺣﻠﻖ او ﮔﻴﺮﻳﺪ ﭼﻮن ﺣﻠﻘﻪ ﺑﺮون در ﻧﻬﻴﺪ‬

‫ﻣﻮﻋﻈﻪ در اﺟﺘﻨﺎب از ﻏﺮور و ﻛﱪ و ﺣﺮص‬

‫اﻻﻋﺘﺒﺎر‬

‫آﻫﻮﭼﺸﻢ‬

‫ﺑﺮﺗﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﻬﻴﺪ‬

‫ﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻴﺪ ﻳﻚ ره ﻧﺎم ﻣﻦ ﻛﺎﻓﺮ ﻧﻬﻴﺪ‬

‫ور ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻫﻤﭽﻮ زﻧﺠﻴﺮﺳﺖ در ﺣﻠﻖ ﺷﻤﺎ‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪان‬

‫ﻧﻮ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ را ﺑﻮﻳﻴﺴﺖ ﻫﻤﭽﻮن ﻋﻮد ﺑﺮ آذر ﻧﻬﻴﺪ‬

‫ﻣﻲ ﻗﺒﺎي آﺗﺸﲔ دارد ﺷﻤﺎ در ﺑﺮ ﻛﺸﻴﺪ‬

‫ﻣﺎل‬

‫ﺑﺮ ﻛﻒ‬

‫ﻧﺎﻫﻴﺪ‬

‫ﺧﻨﻴﺎﮔﺮ‬

‫ﻧﻬﻴﺪ‬

‫اي‬

‫اﻻﻋﺘﺒﺎر‬

‫ﭘﻴﺶ از آن ﻛﺎﻳﻦ ﺟﺎن ﻋﺬر آور ﻓﺮو ﻣﻴﺮد ز ﻧﻄﻖ‬

‫ﺧﺪاﺧﻮاﻧﺎن‬

‫ﻗﺎل‬

‫اﻻﻋﺘﺬار‬

‫اﻻﻋﺘﺬار‬

‫ﭘﻴﺶ از آن ﻛﺎﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﻋﱪتﺑﲔ ﻓﺮو ﻣﺎﻧﺪ ز ﻛﺎر‬

‫ﭘﻨﺪ ﮔﻴﺮﻳﺪ اي ﺳﻴﺎﻫﻴﺘﺎن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺟﺎي ﭘﻨﺪ‬

‫ﻋﺬر آرﻳﺪ اي ﺳﭙﻴﺪﻳﺘﺎن دﻣﻴﺪه ﺑﺮ ﻋﺬار‬

‫ﭘﺮدهﺗﺎن از ﭼﺸﻢ دل ﺑﺮداﺷﺖ ﺻﺒﺢ رﺳﺘﺨﻴﺰ‬

‫ﭘﻨﺒﻪ ﺗﺎ از ﮔﻮش ﺑﻴﺮون ﻛﺮد ﮔﺸﺖ روزﮔﺎر‬

‫اي ﺿﻌﻴﻔﺎن از ﺳﭙﻴﺪي ﻣﻮﻳﺘﺎن ﺷﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﺷﻴﺮ‬

‫ﺗﺎﻛﻲ‬

‫داراﻟﻐﺮوري‬

‫از‬

‫ﺳﺎﺧﱳ‬

‫وي ﻇﺮﻳﻔﺎن از ﺳﻴﺎﻫﻲ روﻳﺘﺎن ﺷﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﻗﺎر‬

‫ﺗﺎ ﻛﻲ‬

‫داراﻟﺴﺮور‬

‫در ﻓﺮﻳﺐآﺑﺎد ﮔﻴﺘﻲ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ داﺷﺖ ﺣﺮص‬

‫از‬

‫داراﻟﻔﺮاري‬

‫ﺳﺎﺧﱳ‬

‫داراﻟﻘﺮار‬

‫ﭼﺸﻤﺘﺎن ﭼﻮن ﭼﺸﻢ ﻧﺮﮔﺲ دﺳﺖ ﭼﻮن دﺳﺖ ﭼﻨﺎر‬
‫اﻳﻦ ﻧﻪ آن ﺑﺎﺑﺴﺖ ﻛﺂﻧﺠﺎ ﺑﻲﺧﱪ ﻳﺎﺑﻨﺪ ﺑﺎر‬

‫اﻳﻦ ﻧﻪ آن ﺻﺤﺮاﺳﺖ ﻛﺎﻧﺠﺎ ﺑﻲﺟﺴﺪ ﺑﻴﻨﻨﺪ روح‬

‫آﻧﭽﻪ ﻏﻢ ﺑﻮدﺳﺖ ﮔﺮدد ﻣﺮ ﺷﻤﺎ را ﻏﻤﮕﺴﺎر‬

‫از ﺟﻬﺎن ﻧﻔﺲ ﺑﮕﺮﻳﺰﻳﺪ ﺗﺎ در ﻛﻮي ﻋﻘﻞ‬
‫در ﺟﻬﺎن ﺷﺎﻫﺎن ﺑﺴﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﺰ ﮔﺮدون ﻣﻠﻚ‬

‫ﺗﻴﺮﺷﺎن ﭘﺮوﻳﻦ ﮔﺴﻞ ﺑﻮد و ﺳﻨﺎن ﺟﻮزا ﻓﮕﺎر‬

‫ﺗﺮﻛﻲ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﭼﺸﻢ ﺗﻨﮓ ﺗﺮﻛﺎن ﮔﻮر اﻳﺸﺎن ﺗﻨﮓ و ﺗﺎر‬

‫ﺑﻨﮕﺮﻳﺪ اﻛﻨﻮن ﺑﻨﺎتاﻟﻨﻌﺶوار از دﺳﺖ ﻣﺮگ‬
‫ﻣﻲﻧﺒﻴﻨﻴﺪ‬

‫آن‬

‫ﺳﻔﻴﻬﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬

‫ﻧﻴﺰهﻫﺎﺷﺎن ﺷﺎخ ﺷﺎخ و ﺗﻴﺮﻫﺎﺷﺎن ﭘﺎرﭘﺎر‬

‫ﺑﻨﮕﺮﻳﺪ آن روﻳﺸﺎن از ﭼﲔ ﭼﻮ ﭘﺸﺖ ﺳﻮﺳﻤﺎر‬

‫ﺑﻨﮕﺮﻳﺪ آن ﺟﻌﺪﺷﺎن از ﺧﺎك ﭼﻮن ﭘﺸﺖ ﻛﺸﻒ‬

‫‪۸۰‬‬

‫ﺳﺮ ﺑﻪ ﺧﺎك آورد اﻣﺮوز آﻧﻜﻪ اﻓﺴﺮ ﺑﻮد دي‬

‫ﺗﻦ ﺑﻪ دوزخ ﺑﺮد اﻣﺴﺎل آﻧﻜﻪ ﮔﺮدن ﺑﻮد ﭘﺎر‬

‫اﻳﻦ ﻳﻜﻲ ﮔﻪ زﻳﻦ دﻳﻦ و ﻛﻔﺮ را زو رﻧﮓ و ﺑﻮي‬

‫وآن دﮔﺮ ﮔﻪ ﻓﺨﺮ ﻣﻠﻚ و ﻣﻠﻚ را زو ﻧﻨﮓ و ﻋﺎر‬

‫دل ﻧﮕﻴﺮد ﻣﺮ ﺷﻤﺎ را زﻳﻦ ﺧﺰان ﺑﻲﻓﺴﺎر‬

‫ﻧﻨﮓ ﻧﺎﻳﺪ ﻣﺮ ﺷﻤﺎ را زﻳﻦ ﺳﮕﺎن ﭘﺮ ﻓﺴﺎد‬
‫اﻳﻦ ﻳﻜﻲ ﻛﺎﰲ وﻟﻴﻜﻦ ﻓﺎش را ز اﻋﺘﻘﺎد‬

‫وآن دﮔﺮ ﺷﺎﰲ وﻟﻴﻜﻦ ﻓﺎش را ز اﺿﻄﺮار‬

‫ﭘﺎﺳﺒﺎﻧﺎن ﺗﻮ اﻧﺪ اﻳﻢ ﺳﮓﭘﺮﺳﺘﺎن ﻫﻤﭽﻮ ﺳﮓ‬

‫ﻫﺴﺖ ﻣﺮداران اﻳﺸﺎن ﻫﻢ ﺑﺪﻳﺸﺎن واﮔﺬار‬

‫زﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻘﺶ ﻧﻔﺲ ﺧﻮب را از راه ﻃﺒﻊ‬

‫ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮدن ﭘﻴﺶ ﻣﺸﺘﻲ ﺳﮓﭘﺮﺳﺖ و ﻣﻮﺷﺨﻮار‬

‫ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻲ روي آن ﻣﺮدمﻛُﺸﺎن ﭼﻮن زﻋﻔﺮان‬

‫ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻲ رﻧﮓ آن ﻣﺤﻨﺖﻛﺸﺎن ﭼﻮن ﮔﻞ اﻧﺎر‬

‫ﮔﺮﭼﻪ آدم ﺳﻴﺮﺗﺎن ﺳﮓ ﺻﻔﺖ ﻣﺴﺘﻮﻟﻴﻨﺪ‬

‫ﻫﻢ ﻛﻨﻮن ﺑﻴﻨﻲ ﻛﻪ از ﻣﻴﺪان دل ﻋﻴّﺎروار‬

‫ﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮاﻫﻲ اي ﻣﻬﺪي درآ از آﺳﻤﺎن‬

‫ور ﻣﻮاﻓﻖ ﺧﻮاﻫﻲ اي دﺟﺎل ﻳﻚ ره ﺳﺮ ﺑﺮآر‬

‫وز دﮔﺮ ﺣﺎﻓﻆ ﺑﻼداﻟﻠﱣﻪ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺗﺎر و ﻣﺎر‬

‫زﻳﻦ ﻳﻜﻲ ﻧﺎﺻﺮ ﻋﺒﺎداﻟﻠﱣﻪ ﺧﻠﻔﯽ ﺗﺮت و ﻣﺮت‬

‫اﻧﺪرﻳﻦ زﻧﺪان ﺑﺮﻳﻦ دﻧﺪان زﻧﺎن ﺳﮓ ﺻﻔﺖ‬

‫ﺟﻮﻫﺮ‬

‫آدم‬

‫ﺑﺮون‬

‫ﺗﺎزد‬

‫ﺑﺮآرد‬

‫روزﻛﻲ ﭼﻨﺪ اي ﺳﺘﻤﻜﺶ ﺻﱪ ﻛﻦ دﻧﺪان ﻓﺸﺎر‬

‫زﻳﻦ ﺳﮕﺎن آدﻣﻲ ﻛﻴﻤﺨﺖ و ﺧﺮ ﻣﺮدم دﻣﺎر‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن‬

‫ﻳﻚ ﻃﭙﺎﻧﭽﻪ ﻣﺮگ و زﻳﻦ ﻣﺮدارﺧﻮاران ﻳﻚ ﺟﻬﺎن‬

‫ﻳﻚ ﺻﺪاي ﺻﻮر و زﻳﻦ ﻓﺮﻋﻮن ﻃﺒﻌﺎن ﺻﺪﻫﺰار‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ از ﺻﺪﻣﺖ ﺻﻮر ﺳﺮاﻓﻴﻠﻲ ﺷﻮد‬

‫ﺻﻮرت ﺧﻮﺑﺖ ﻧﻬﺎن و ﺳﻴﺮت زﺷﺖ آﺷﻜﺎر‬

‫ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻲ ﻣﻮري آن ﺧﺲ را ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﻲ اﻣﻴﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻲ ﮔﺮﮔﻲ آن ﺳﮓ را ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻲ ﻋﻴﺎر‬

‫در ﺗﻮ ﺣﻴﻮاﻧﻲ و روﺣﺎﻧﻲ و ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ درﺳﺖ‬

‫در ﺷﻤﺎر ﻫﺮﻛﻪ ﺑﺎﺷﻲ آن ﺷﻮي روز ﺷﻤﺎر‬

‫ﺗﺎﺑﺒﻴﻨﻲ ﻳﻚ ﺑﻪ ﻳﻚ را ﻛﺸﺘﻪ در ﺷﺎﻫﲔ ﻋﺪل‬

‫ﺷﻴﺮ ﺳﻴﺮ و ﺟﺎه ﭼﺎه و ﺷﻮر ﺳﻮز و ﻣﺎل ﻣﺎر‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎﺑﺮ ﺑﺎد ﺑﻴﻨﻲ ﺧﺎن راي و راي ﺧﺎن‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ در ﺧﺎك ﺑﻴﻨﻲ ﺷﺮ ﺷﻮر و ﺷﻮر ﺷﺎر‬

‫وﻟﻠﱣﻪ ار داري ﺑﻪ ﺟﺰ ﺑﺎدي ﺑﻪ دﺳﺖ ارﻣﺮ ﺗﺮا‬

‫ﺟﺰ ﺑﻪ ﺧﺎك ﭘﺎي ﻣﺸﺘﻲ ﺧﺎﻛﺴﺎرﺳﺖ اﻓﺘﺨﺎر‬

‫ﻛﺰ ﺑﺮاي ﺧﺎك ﭘﺎﺷﻲ ﻧﺎزﻧﻴﻨﻲ را ﺧﺪاي‬

‫ﻛﺮد در ﭘﻴﺶ ﺳﻴﺎﺳﺘﮕﺎه ﻗﻬﺮش ﺳﻨﮕﺴﺎر‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ ﻛﻞ ﺑﻴﻨﻲ آﻧﻬﺎ را ﻛﻪ اﻣﺮوزﻧﺪ ﺟﺰو‬
‫آن‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻋﺰﻳﺰاﻧﻲ‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫ﮔﻠﺒﻨﺎن‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ ﮔﻞ ﻳﺎﺑﻲ آﻧﻬﺎ را ﻛﻪ اﻣﺮوزﻧﺪ ﺧﺎر‬

‫دوﻟﺘﻨﺪ‬

‫ﺗﺎ ﻧﺪارﻳﺸﺎن ﺑﺪﻳﻨﺠﺎ ﺧﻴﺮه ﻫﻤﭽﻮن ﺧﺎر ﺧﻮار‬

‫ﺣﻀﺮﺗﻨﺪ‬

‫ﺗﺎ ﻧﺪاري ﺧﻮارﺷﺎن از روي ﻧﺨﻮت زﻳﻨﻬﺎر‬

‫ﮔﻠﺒﻨﻲ ﻛﺎﻛﻨﻮن ﺗﺮا ﻫﻴﺰم ﻧﻤﻮد از ﺟﻮر دي‬

‫ژﻧﺪهﭘﻮﺷﺎﻧﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫زﻧﺪﮔﺎن‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ در ﺟﻠﻮهش آرد دﺳﺖ اﻧﺼﺎف ﺑﻬﺎر‬

‫وآن ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻛﺰ ﭘﻲ ﻧﺎﻣﻮس ﺣﻖ ﻧﺎﻗﻮس زد‬

‫در ﻋﺮب ﺑﻮاﻟﻠﻴﻞ ﺑﻮد اﻧﺪر ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻮﻧﻬﺎر‬

‫ور ﺑﻘﺎ ﺧﻮاﻫﻲ ز دروﻳﺸﺎن ﻃﻠﺐ زﻳﺮاﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬

‫ﺑﻮد دروﻳﺸﺎن ﻗﺒﺎﻫﺎي ﺑﻘﺎ را ﭘﻮد و ﺗﺎر‬

‫ﻛﻲ ﺷﻮد ﻣﻠﻚ ﺗﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻲ ﻣﻠﻚ او‬

‫ﻛﻲ ﺑﻮد اﻫﻞ ﻧﺜﺎر آﻧﻜﺲ ﻛﻪ ﺑﺮﭼﻴﻨﺪ ﻧﺜﺎر‬

‫ﭘﺮدهدار ﻋﺸﻖ دان اﺳﻢ ﻣﻼﻣﺖ ﺑﺮ ﻓﻘﻴﺮ‬

‫ﭘﺎﺳﺒﺎن در ﺷﻨﺎس آن ﺗﻠﺦ آب اﻧﺪر ﺑﺤﺎر‬

‫ﺗﺎ وراي ﻧﻔﺲ ﺧﻮﻳﺸﻲ ﺧﻮﻳﺸﱳ ﻛﻮدك ﺷﻤﺎر‬

‫ﭼﻮن ﻓﺮود ﻃﺒﻊ ﻣﺎﻧﺪي ﺧﻮﻳﺸﱳ ﻏﺎﻓﻞ ﺑﺪار‬

‫ﻫﺴﺖ دل ﻳﻜﺘﺎ ﻣﺠﻮﻳﺶ در دو ﮔﻴﺘﻲ زآﻧﻜﻪ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در ﻧﻪ و در ﻫﺸﺖ و ﻫﻔﺖ و در ﺷﺶ و ﭘﻨﺞ و ﭼﻬﺎر‬

‫ﺑﻬﺮ ﺑﻴﺸﻲ راﺳﺖ اﻳﻨﺠﺎ ﻛﻢ زدن زﻳﺮا ﻧﻜﺮد‬

‫زﻳﺮ ﮔﺮدون ﻗﻤﺮ ﭘﺲ ﻣﺎﻧﺪه را ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻤﺎر‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻜﺮﻧﮕﻲ ﺑﺰﻳﺮ ﻫﻔﺖ ﭼﺎر از ﺑﻬﺮ آﻧﻚ‬

‫ار ﮔﻠﺴﺖ اﻳﻨﺠﺎي ﺑﺎ ﺧﺎرﺳﺖ ور ﻣُﻞ ﺑﺎ ﺧﻤﺎر‬

‫در رﺟﺐ ﺧﻮد روزهدار و »ﻗﻞﻫﻮاﻟﻠﱣﻪ« ﺧﻮان و ﭘﺲ‬

‫در ﺻﻔﺮ ﺧﻮان »ﺗﺒﺖ« و در ﭼﺎرﺷﻨﺒﻪ روزهدار‬

‫ﭼﻨﺪ ازﻳﻦ رﻣﺰ و اﺷﺎرت راه ﺑﺎﻳﺪ رﻓﺖ راه‬

‫ﭼﻨﺪ ازﻳﻦ رﻧﮓ و ﻋﺒﺎرت ﻛﺎر ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮد ﻛﺎر‬

‫ﻫﻤﺮﻫﺎن ﺑﺎ ﻛﻮه ﻛﻮﻫﺎﻧﺎن ﺑﻪ ﺣﺞ رﻓﺘﻨﺪ و ﻛﺮد‬

‫رﺳﺘﻪ از ﻣﻴﻘﺎت و ﺣﺮم و ﺟﺴﺘﻪ از ﺳﻌﺮ و ﺟﻤﺎر‬
‫‪۸۱‬‬

‫ﺗﻮ ﻫﻨﻮز از راه رﻋﻨﺎﻳﻲ ز ﺑﻬﺮ ﻻﺷﻪاي‬

‫ﮔﺎه در ﻧﻘﺶ ﻫﻮﻳﺪي ﮔﺎه در رﻧﮓ ﻣﻬﺎر‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟﺎن اﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻲ زﻧﺪه ﭼﻮن دﻳﻮ و ﺳﺘﻮر‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮي ﻫﻤﭽﻮ دﻧﻴﺎ ﺧﻮﻳﺸﱳ ﻛﻮدك ﺷﻤﺎر‬

‫ﭼﻮن ﻧﺸﺎن اوﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻲ ﻃﻴﻠﺴﺎن ﺧﻮاﻫﻲ ﻏﻴﺎر‬

‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﺣﻜﻢ اوﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻲ ﺗﺎج ﺧﻮاﻫﻲ ﭘﺎيﺑﻨﺪ‬

‫ﭼﻮن ﭘﻠﻨﮕﻲ ﺑﺮ ﻳﻤﲔ داري و ﻣﻮﺷﻲ ﺑﺮ ﻳﺴﺎر‬

‫ﺣﺮصوﺷﻬﻮت درﺗﻮﺑﻴﺪارﻧﺪ ﺧﻮشﺧﻮش ﺗﻮﻣﺨﺴﺐ‬

‫ﻛﺸﺖ ﻛﺮدي ﻟﻴﻚ ﺧﻮﻛﺴﺖ و ﻣﻠﺦ در ﻛﺸﺖزار‬

‫ﻣﺎل دادي ﻟﻴﻚ روﻳﺴﺖ و رﻳﺎ اﻧﺪر ﺑُﻨﻪ‬

‫ﺧﺸﻢ را زﻳﺮ آر در دﻧﻴﺎ ﻛﻪ در ﭼﺸﻢ ﺻﻔﺖ‬

‫ﺳﮓ ﺑﻮد آﻧﺠﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﺎﻳﻨﺠﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺳﮓ ﺳﻮار‬

‫ﺧﺸﻢ و ﺷﻬﻮت ﻣﺎر و ﻃﺎووﺳﻨﺪ در ﺗﺮﻛﻴﺐ ﺗﻮ‬

‫ﻧﻔﺲ را آن ﭘﺎﻳﻤﺮد و دﻳﻮ را اﻳﻦ دﺳﺖ ﻳﺎر‬

‫ﻋﻮر ﻛﺮد از ﻛﺴﻮت ﻋﺎر ار ز دودۀ آدﻣﻲ‬

‫زآﻧﻜﻪ اﻧﺪر ﺗﺨﻢ آدم ﻋﺎرﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻮار‬

‫ﺣﻠﻢوﺧﺮﺳﻨﺪي در آبوﮔﻞ ﻃﻠﺐ ﻛﺖاﺻﻞ ازوﺳﺖ‬

‫ﻛﻲ ﺑﻮد در ﺑﺎد ﺧﺮﺳﻨﺪي و در آﺗﺶ وﻗﺎر‬

‫ﮔﺮ ﻧﺒﻮدي راﻫﱪ اﺑﻠﻴﺲ را ﻃﺎووس و ﻣﺎر‬

‫ﻛﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻲ ﺑﺮون آورد آدم را ز ﺧﻠﺪ‬

‫ﮔﺮت رﻧﮓ و ﺑﻮي ﺑﺨﺸﺪ ﭘﻴﻠﻪور ﺻﺪ ﭘﻴﻠﻮار‬

‫ﺣﻠﻢ ﺧﺎك و ﻗﺪر آﺗﺶ ﺟﻮي ﻛﺂب و ﺑﺎد راﺳﺖ‬

‫ﭘﺮدهداران ﻛﻲ دﻫﻨﺪت ﺑﺎر ﺑﺮ درﮔﺎه ﻳﺎر‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮ اﻧﺪر زﻳﺮ ﺑﺎر ﺣﻠﻖ و ﺟﻠﻘﻲ ﭼﻮن ﺳﺘﻮر‬
‫ﮔِﺮد ﺧﺮﺳﻨﺪي و ﺑﺨﺸﺶ ﮔﺮد زﻳﺮا ﻃﻤﻊ و ﻃﺒﻊ‬

‫ﻛﻮدﻛﺎن را ﺧﺮﺑﺰه ﮔﺮﻣﺴﺖ و ﭘﻴﺮان را ﺧﻴﺎر‬

‫راﺳﺘﻜﺎري ﭘﻴﺸﻪ ﻛﻦ ﻛﺎﻧﺪر ﻣﺼﺎف رﺳﺘﺨﻴﺰ‬

‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ از ﺧﺸﻢ ﺣﻖ ﺟﺰ راﺳﺖﻛﺎران رﺳﺘﮕﺎر‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟﺎن ﻟﻬﻮ و ﻟﻐﻮي زﻧﺪه اﻧﺪر ﻛﻮي دﻳﻦ‬

‫از ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺴﻢ ﺗﻮ ﻧﻘﺸﺴﺖ و از ﻗﺮآن ﻧﮕﺎر‬

‫ﺣﻖ ﻫﻤﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﺑﺪه ﺗﺎ ده ﻣﻜﺎﻓﺎﺗﺖ دﻫﻢ‬

‫آن ﺑﻪ ﺣﻖ ﻧﺪﻫﻲ و ﭘﺲ آﺳﺎن ﺑﭙﺎﺷﻲ در ﺷﻴﺎر‬

‫اﻳﻦ ﻧﻪ ﺷﺮط ﻣﺆﻣﻨﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ در اﻳﻤﺎن ﺗﻮ‬

‫ﺣﻖ ﻫﻤﻲ ﺧﺎﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺧﺎك و ﺳﺮ ﮔﲔ اﺳﺘﻮار‬

‫ﮔﺮد دﻳﻦ ﺑﻬﺮ ﺻﻼح دﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻲدﻳﻨﻲ ﻣﱳ‬

‫ﺗﺨﻢ دﻧﻴﺎ در ﻗﺮار ﺗﻦ ﺑﻪ ﻣﻜﺎري ﻣﻜﺎر‬

‫ﺳﺨﺖ ﺳﺨﺖ آﻳﺪ ﻫﻤﻲ ﺑﺮ ﺟﺎن ز راه اﻋﺘﻘﺎد‬

‫زﺷﺖ زﺷﺖ آﻳﺪ ﻫﻤﻲ در دﻳﻦ ز راه اﻋﺘﺒﺎر‬

‫ﻫﺴﺖ ﻧﺎﻗﺪ ﺑﺲ ﺑﺼﻴﺮ و ﻧﻘﺪﻫﺎ ﺑﺲ ﻛﻢ ﻋﻴﺎر‬

‫ايﺑﺴﺎ ﻏﺒﻨﺎﻛﺖ اﻧﺪر ﺣﺸﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد از آﻧﻚ‬

‫در ره رﻋﻨﺎﺳﺮاي دﻳﻮ و ﭼﻨﺪان ﻛﺎر و ﺑﺎر‬

‫ﺑﺮ در ﻣﺎﺗﻢﺳﺮاي دﻳﻦ و ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻧﺎي و ﻧﻮش‬

‫از ﭘﻲ اﻳﻨﻲ ﺑﺴﺎن ﺧﺸﻚ ﻣﻐﺰان در دوار‬

‫ﮔﺮد ﺧﻮد ﮔﺮدي ﻫﻤﻲ ﭼﻮن ﮔﺮد ﻣﺮﻛﺰ داﻳﺮه‬
‫از‬

‫ﻧﮕﺎرﺳﺘﺎن‬

‫ﻧﻘﺎش‬

‫ﻃﺒﻴﻌﻲ‬

‫ﺑﺮﺗﺮ‬

‫ﺗﺎ رﻫﻲ از ﻧﻨﮓ ﺟﱪ و ﻃﻤﻄﺮاق اﺧﺘﻴﺎر‬

‫آي‬

‫ﭼﻮن ز دﻗﻴﺎﻧﻮس ﺧﻮد رﺳﺘﻨﺪ ﻫﺴﺖ اﻧﺪر رﻗﻴﻢ‬

‫ﺑﻪ ز ﺑﻴﺪاري ﺷﻤﺎ ﺧﻮاب ﺟﻮاﻧﻤﺮدان ﻏﺎر‬

‫ﻋﻘﻞ اﮔﺮ ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻪ در ﻋﻘﻴﻠﻪت ﻧﻔﻜﻨﺪ‬

‫ﮔﻮش ﮔﻴﺮش در دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن »اﻟﺮﺣﻤﺎن« در آر‬

‫ﺑﺎزدان روحاﻟﻘﺪس را آﺧﺮ از ﺣﱪ ﻧﺼﺎر‬

‫ﺑﺎزدان ﺗﺎﻳﻴﺪ دﻳﻦ را آﺧﺮ از ﺗﻠﻘﲔ دﻳﻮ‬

‫ﺷﺮع ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘﻞ را ﻫﻤﭽﻮن ﻣﻌﺼﻔﺮ راﺷﺨﺎر‬

‫ﻋﻘﻞ ﺑﻲﺷﺮع آن ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻧﻮر ﻧﺪﻫﺪ ﻣﺮ ﺗﺮا‬

‫ﻋﻨﻜﺒﻮﺗﻲ ﻛﻲ‬

‫ﻋﻘﻞ ﺟﺰوي ﻛﻲ ﺗﻮاﻧﺪ ﮔﺸﺖ ﺑﺮ ﻗﺮآن ﻣﺤﻴﻂ‬

‫ﺗﻮاﻧﺪ ﻛﺮد‬

‫ﺳﻴﻤﺮﻏﻲ‬

‫ﺷﻜﺎر‬

‫ورﭼﻪ ﻧﺰدﻳﻜﺴﺖ ﺑﺲ دورﺳﺖ ﮔﻮش از ﮔﻮﺷﻮار‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﺴﺖ ﺑﺲ دورﺳﺖ ﺟﺎن از ﻛﺎﻟﺒﺪ‬

‫ﻋﺎﻓﻴﺖ را ﺳﺮﻧﮕﻮن ﺳﺎر اﻧﺪر آوﻳﺰي ﺑﺪار‬

‫ﭘﻴﺸﮕﺎه دوﺳﺖ را ﺷﺎﻳﻲ ﭼﻮ ﺑﺮ درﮔﺎه ﻋﺸﻖ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن را ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻌﺸﻮق ﺗﺸﺮﻳﻔﺴﺖ و ﺑﺮ‬

‫ﻋﺎﻗﻼن را ﻃﺎﻋﺖ ﻣﻌﺒﻮد ﺗﻜﻠﻴﻒﺳﺖ و ﺑﺎر‬

‫زﺧﻢ ﺗﻴﻎ ﺣﻜﻢ را ﭼﻪ ﻣﺼﻄﻔﺎ ﭼﻪ ﺑﻮاﻟﺤﻜﻢ‬

‫ذواﻟﻔﻘﺎر ﻋﺸﻖ را ﭼﻪ ﻣﺮﺗﻀﺎ ﭼﻪ ذواﻟﺨﻤﺎر‬

‫از درون ﺟﺎن ﺑﺮآﻣﺪ ﻧﺨﻮت و ﺣﻘﺪ و ﺣﺴﺪ‬

‫ﺗﺎ ﻛﻪ از ﺳﻴﻤﺮغ رﺳﺘﻢ ﮔﺸﺖ ﺑﺮ اﺳﻔﻨﺪﻳﺎر‬

‫ﻫﺮﭼﻪ دﺷﻮارﺳﺖ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻫﻢ ز ﺑﺎد و ﺑﻮد ﺗﺴﺖ‬

‫ورﻧﻪ ﻋﻤﺮ آﺳﺎن ﮔﺬارد ﻣﺮدم آﺳﺎن ﮔﺬار‬

‫ﺗﺎ ﻧﺪاﻧﻲ ﻛﻮﺷﺶ ﺧﻮد ﺑﺨﺸﺶ ﺣﻖدان از آﻧﻚ‬

‫در ﻣﺼﺎف دﻳﻦ ز ﺑﻮد ﺧﻮد ﻧﮕﺸﺘﻲ دﻟﻔﮕﺎر‬

‫‪۸۲‬‬

‫ورﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﻧﺎوك اﻧﺪازان ﻏﻴﺮت ﻛﻲ ﺑﻮد‬

‫دﺳﺖ ﺑﺎف ﻋﻨﻜﺒﻮﺗﻲ زﻧﺪه ﭘﻴﻠﻲ را ﺣﺼﺎر‬

‫ﺟﺰ ﺑﻪ دﺳﺘﻮري »ﻗﺎلاﻟﻠﱣﻪ« ﻳﺎ »ﻗﺎلاﻟﺮﺳﻮل«‬

‫ره ﻣﺮو ﻓﺮﻣﺎن ﻣﺪه ﺣﺎﺟﺖ ﻣﮕﻮ ﺣﺠﺖ ﻣﻴﺎر‬

‫ﭼﻨﺪ ﺟﻮﻳﻲ ﺑﻲﻣﻤﺎﺗﻲ ﻣﺤﻮ و ﺷﻜﺮ واﻓﺘﻘﺎر‬

‫ﭼﻨﺪ ﺟﻮﻳﻲ ﺑﻲﺣﻴﺎﺗﻲ ﺻﺤﻮ و ﺳﻜﺮ و اﻧﺒﺴﺎط‬
‫ﭼﺎر ﮔﻮﻫﺮ ﭼﺎرﭘﺎﻳﮥ ﻋﺮش و ﺷﺮع ﻣﺼﻄﻔﺎﺳﺖ‬

‫ﺻﺪق و ﻋﻠﻢ و ﺷﺮع و ﻣﺮدي ﻛﺎر اﻳﻦ ﻫﺮ ﭼﺎر ﻳﺎر‬

‫ﭘﺎس ﺧﻮد ﺧﻮد دار زﻳﺮا در ﺑﻬﺎر ﺗﺮ ﻫﻮا‬

‫ﭘﺎﺳﺒﺎﻧﺖ را ﺗﺮه ﻛﻮﻛﺴﺖ و ﻣﻴﻮه ﻛﻮﻛﻨﺎر‬

‫ﻣﻠﻚ او را ﻫﺴﺖ ﻧﻮﺑﺖ ﭘﻨﺞ ﻧﻮﺑﺖ زن ﭼﻬﺎر‬

‫ﭼﺎر ﻳﺎر ﻣﺼﻄﻔﺎ را ﻣﻘﺘﺪا دار و ﺑﺪان‬

‫از زﺑﺎن ﺟﺎه ﺟﻮﻳﺎن ﺗﺎ ﻧﺪاري ﻃﻤﻊ ﺑﺮ‬

‫وز دو دﺳﺖ ﻧﺨﻞ ﺑﻨﺪان ﺗﺎ ﻧﺪاري ﭼﺸﻢ ﺑﺎر‬

‫ﻧﻲ از آن دردي ﻛﻪ رخ ﻣﺠﺮوح دارد ﭼﻮن ﺗﺮﻧﺞ‬

‫ﺑﻞ از آن دردي ﻛﻪ دﻟﻬﺎ ﺧﻮن ﻛﻨﺪ در ﺑﺮ ﭼﻮ ﻧﺎر‬

‫ﻛﻲ ﺗﻮان آﻣﺪ ﺑﺮاه ﺣﻖ ز راه ﺟﻠﻖ و ﺣﻠﻖ‬

‫درد ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻠﻖ ﺳﻮز و ﺣﻠﻖ دوز و ﺣﻖﮔﺰار‬

‫ﻧﻪ ﭼﻨﺎن دردي ﻛﻪ ﺑﺎ ﺟﺎﻧﺎن ﻧﮕﻮﻳﺪ دردﻣﻨﺪ‬

‫ﺑﻞ از آن دردي ﻛﻪ ﻧﺎﭘﺮﺳﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﻳﺎر‬

‫روحاﻟﻘﺪس‬

‫ﺧﺎﻧﻪآراﻳﺎن ﺷﻴﻄﺎﻧﺮا در آن ﻣﻄﺒﺦ ﭼﻪ ﻛﺎر‬

‫ﺑﺮ ﭼﻨﲔ ﺑﺎﻻ ﻣﺮﭙ ﮔﺴﺘﺎخ ﻛﺰ ﻣﻘﺮاض ﻻ‬
‫ﻫﻴﺰم‬

‫دﻳﮕﻲ ﻛﻪ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺷﻬﺮﭙ‬

‫ﺟﱪﺋﻴﻞ ﭘﺮ ﺑﺮﻳﺪﺳﺖ اﻧﺪرﻳﻦ ره ﺻﺪ ﻫﺰار‬

‫ﻋﻠﻢ و دﻳﻦ در دﺳﺖ ﻣﺸﺘﻲ ﺟﺎهﺟﻮي ﻣﺎل دوﺳﺖ‬

‫ﭼﻮن ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺴﺖ و دﻳﻮاﻧﻪﺳﺖ دُره و ذواﻟﻔﻘﺎر‬

‫ﻛﺰ ﺑﺮاي ﻧﺎم داﻧﺪ ﻣﺮد دﻧﻴﺎ ﻋﻠﻢ دﻳﻦ‬

‫وز ﺑﺮاي دام دارد ﻧﺎك ده ﻣﺸﻚ ﺗﺘﺎر‬

‫زآﻧﻜﻪ ﻣﺸﺘﻲ ﻧﺎﺧﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ در ﺧﻂ ﺧﻼف‬

‫آب روي و ﺑﺎد رﻳﺶ آﺗﺶ دل و ﺗﻦ ﺧﺎﻛﺴﺎر‬

‫اي ﻧﺒﻮده ﺟﺰ ﮔﻤﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﻳﻘﻴﻨﺖ را ﻣﺪد‬

‫وي ﻧﺒﻮده ﺟﺰ ﺣﺴﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﻳﻤﻴﻨﺖ را ﻳﺴﺎر‬

‫ﺷﺎﻋﺮان را از ﺷﻤﺎر راوﻳﺎن ﻣﺸﻤﺮ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬

‫ﺟﺎي ﻋﻴﺴﻲ آﺳﻤﺎن و ﺟﺎي ﻃﻮﻃﻲ ﺷﺎﺧﺴﺎر‬

‫ﺑﺎد رﻧﮕﲔﺳﺖ ﺷﻌﺮ و ﺧﺎك رﻧﮕﲔﺳﺖ زر‬

‫ﺗﻮ ز ﻋﺸﻖ اﻳﻦ و آن ﭼﻮن آب و آﺗﺶ ﺑﻴﻘﺮار‬

‫ورﻧﻪ ﭼﻮن دﻳﮕﺮ ﺧﺴﻴﺴﺎن زﻳﻦ ﺧﺮان ﻋﺸﻮهﺧﺮ‬

‫ﺧﺎك رﻧﮕﲔ ﻣﻲ ﺳﺘﺎن و ﺑﺎد رﻧﮕﲔ ﻣﻲ ﺳﭙﺎر‬

‫زآﻧﭽﻨﲔ ﺑﺎدي و ﺧﺎﻛﻲ ﭼﻮن ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ آي‬

‫ﺗﺎ ﭼﻨﻮ در ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺑﻲﺗﺎج ﺑﺎﺷﻲ ﺷﻬﺮﻳﺎر‬

‫ﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﻤﺎر ﺣﺴﺪ را ﺑﺎ ﺷﺮه در ﻗﺤﻂ ﺳﺎل‬

‫ﮔﺮش ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮان ﻧﻬﺪ ﺑﺮ وي ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺷﮕﻮار‬

‫ﺧﺎﻃﺮ ﻛﮋ را ﭼﻪ ﺷﻌﺮ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻧﻈﻢ اﺑﻠﻬﻲ‬

‫ﻛﻮر ﻋﻴﻨﲔ را ﭼﻪ ﻧﺴﻨﺎس و ﭼﻪ ﻧﻘﺶ ﻗﻨﺪﻫﺎر‬

‫ﭘﻴﺶ ﻛﺮ ﺑﺮﺑﻂ ﺳﺮاي و ﻧﺰد ﻛﻮر آﻳﻴﻨﻪ دار‬

‫ﻧﻜﺘﻪ و ﻧﻈﻢ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻧﺰد ﻧﺎدان دان ﭼﻨﺎﻧﻚ‬

‫‪۸۳‬‬

‫اﺣﺮار‬

‫اي ﮔﺮدن‬

‫ﺧﻮاﺟﮥ‬

‫اي‬

‫ﺑﻪ‬

‫در ﻣﺪح ﻋﻠﻲﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻃﺒﻴﺐ‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫ﻓﺮزاﻧﻪ‬

‫ﺗﻮ ﮔﺮاﻧﺒﺎر‬

‫ﻋﻠﻲﺑﻦ‬

‫ﺗﺤﻘﻴﻖ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﻫﻤﺮه‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺗﻮﻓﻴﻖ‬

‫و‬

‫ﻳﺎر‬

‫ﺗﺮا‬

‫وي ﻧﺎﻳﺐ ﻋﻴﺴﺎ ﺑﻪ دو ﺻﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻤﻮدار‬

‫ﭼﻨﺪان ﻛﻪ ﺗﺮا ﺟﻮد و ﻣﻌﺎﱄﺳﺖ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ‬

‫ﻧﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﺳﻜﻮن دارد و ﻧﻪ داﻳﺮه رﻓﺘﺎر‬

‫ذﻫﻦ ﺗﻮ و ﺳﻨﮓ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻘﺪار ﺣﻘﻴﻘﺖ‬

‫ﻣﻌﻴﺎر‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﺮ ﺟﺎه ﺗﻮ و ﻋﻠﻢ ﺗﺮا از ﺳﺮ ﻣﻌﻨﻲ‬

‫ﻧﺨﺮﻳﺪ ﻛﺴﻲ ﺟﺎن ﺑﻬﺎﻳﻲ ﺑﻪ زر و ﺳﻴﻢ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﺮگ اﺟﻞ از ﺷﺎخ اﻣﻞ ﭘﺎك ﻓﺮو رﻳﺨﺖ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻏﺎﻳﺖ‬

‫از‬

‫ﮔﻔﺘﺎر‬

‫آزادﮔﻲ‬

‫و‬

‫ز‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﭼﻴﺰ‬

‫ﻓﺰوﻧﺴﺖ‬

‫و‬

‫ﻓﺎﻳﺪۀ‬

‫ﺳﻄﻘﺴﺎت‬

‫ﻧﺎﻣﺪش‬
‫ﺷﺎخ‬

‫ﻏﻼﻣﻨﺪ‬

‫اﺳﺮار‬

‫ﻋﻠﻮﻣﺖ‬

‫ﻋﻠﻮم‬

‫ﻋﻤﻞ‬

‫و‬

‫ﺗﻮ‬

‫آورد‬

‫ﭘﺮﺳﺘﺎر‬

‫ﭘﺪﻳﺪار‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫ﺑﺎر‬

‫در ﺷﻬﺮ ﻳﻜﻲ ذات ﮔﺮاﻧﺠﺎن و ﺳﺒﻜﺒﺎر‬

‫ﺷﺪ ﻃﺒﻊ ﺟﻬﺎن ﻣﻌﺘﺪل از ﺗﻮ ﻛﻪ ﻧﻴﺎﺑﻲ‬
‫ﻓﺮّ‬

‫ﺳﺨﺖ‬

‫آﺑﺎء‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫روح‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺰرﮔﻴﺖ‬

‫ﮔﺸﺘﻨﺪ‬

‫وﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﺳﺘﺎﻧﮥ‬

‫ﻏﻼﻣﺎن‬

‫اﺣﺮار‬

‫درت‬

‫ﺟﻮد ﺗﻮ و ﻣﺪح ﺗﻮ ﻓﺰوﻧﺴﺖ ز ﮔﻔﺘﺎر‬

‫ﻋﻘﻠﻲ ﻛﻪ ز داروت ﻣﺪد ﻳﺎﻓﺖ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ‬

‫ﺗﺨﺘﮥ‬

‫در‬

‫ﺑﺨﻮاﻧﺪ‬

‫ﺗﻘﺪﻳﺮ‬

‫اﺳﺮار‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺗﺮ از ﺷﺮﺑﺖ ﺗﻮ ﺷﺪ ﺟﮕﺮ او‬

‫ﻟﺐ ﺧﺸﻚ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﭼﻮ ﺳﻮﻓﺎر‬

‫آﻧﻜﺲ ﻛﻪ ﻳﻜﻲ ﻣﺴﻬﻞ و داروي ﺗﻮ ﺧﻮردﺳﺖ‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪ‬

‫ﺑﻴﻤﺎر‬

‫ﺐ ﺗﻮ ﺑﺨﻮردﻧﺪ‬
‫آﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻳﻜﻲ ﺣﺒﻪ ز ﺣ ّ‬

‫در‬

‫از‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫اي‬

‫ﺻﺮّاف‬

‫ﻧﺎﻗﺪ‬

‫ﻃﺒﻴﻌﺖ‬

‫ﺷﺪ ﻋﻨﺼﺮ ﺗﺮﻛﻴﺐ ﻫﻤﻪ ﺧﻠﻖ ﭼﻮ ﻃﻴﺎر‬
‫ز‬

‫ﻫﺮ ﭼﺸﻢ ﻛﻪ از ﺧﺎك درت ﺳﺮﻣﮥ او ﺑﻮد‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﻔﺮﺧﺎر‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻣﺎﻧﺪه‬

‫ﺑﺮ ﻛﺎر ز داروي ﺗﻮ ﺷﺪ ﺷﺨﺺ ﻣﻌﻄﻞ‬
‫از ﻣﺎل ﺗﻮ ﺟﺰ ﺧﺎﻧﮥ ﺗﻮ ﻛﻴﺴﺖ ﺗﻬﻲ دﺳﺖ‬

‫آراﺳﺘﻪاي‬

‫ﻓﻌﻞ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﻘﻄﮥ‬

‫از‬

‫ﺷﺮف‬

‫ﭼﻨﺎﻧﺴﺖ ﻛﻪ‬

‫دﻳﮕﺮ‬

‫ز‬

‫ﻧﻘﺶﺳﺖ‬

‫دل‬

‫واﺟﺐ‬

‫ﻣﻌﺎﺻﻲ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻛﻲ ﮔﺮدد ﻣﻪ ﻣﺮدم ﺑﺪ اﺻﻞ ﺑﻪ دﻋﻮي‬

‫ﻛﻲ‬

‫ﺗﻮ دﻳﮕﺮي و ﺣﺎﺳﺪ ﺗﻮ دﻳﮕﺮ از آن ﻛﻮ‬
‫ﻳﻚ‬

‫ﺷﻬﺮ‬

‫ﻃﺒﻴﺒﻨﺪ‬

‫وﱄ‬

‫ﭘﺬﻳﺮد‬

‫ﺗﻮ‬

‫داروي‬

‫ﺑﻴﻜﺎر‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﺳﺘﻐﻔﺎر‬

‫روز‬

‫دو روي و دو ﺳﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮن ﻛﺎﻏﺬ ﭘﺮﮔﺎر‬

‫ادﻳﺎن ﺑﻪ ﻋﻠﻲ راﺳﺖ ﺷﺪ اﺑﺪان ﺑﻪ ﺗﻮ زﻳﺮاك‬

‫از‬

‫ﺑﺖ‬

‫ﻓﺮﺧﺎر‬

‫در ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺳﻴﻢ و زر ﻣﺎﻫﺴﺖ ﭼﻨﲔ ﺧﻮار‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻣﻠﻚاﻟﻤﻮت‬

‫ز‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻫﻨﺠﺎر‬

‫ﭼﻮن ﺷﺎخ ز ﻃﻴّﺎر و ﭼﻮ اﻓﻼك ز ﺳﻴّﺎر‬

‫ﭼﻮن ﻣﺮدﻣﻚ دﻳﺪه ﻋﺰﻳﺰي ﺑﺮ ﻣﺎ زآﻧﻚ‬
‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﻗﻮت‬

‫او‬

‫روح‬

‫ﻧﮕﺮدﻧﺪ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﺎر‬

‫وز دﺳﺖ ﺗﻮ ﺟﺰ ﻛﻴﺴﮥ ﺗﻮ ﻛﻴﺴﺖ زﻳﺎن ﻛﺎر‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ‬

‫اﺑﺎ‬

‫دام‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺗﺎر‬

‫وي دﺳﺖ و زﺑﺎن ﺗﻮ درر ﭘﺎش و ﮔﻬﺮﺑﺎر‬

‫اي ﻃﺒﻊ و ﻋﻠﻮم ﺗﻮ ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ و ﺳﺨﺎورز‬
‫و‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻧﻤﺎﻳﻲ‬

‫ﻏﺮض‬

‫روح‬

‫از‬

‫داروت‬

‫ﺟﻮد‬

‫ﻫﺮ‬

‫آب ﻛﻪ‬

‫آرد‬

‫ﻣﻲ‬

‫ﺣﺬق ﺗﻮ ﭼﻨﺎﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻲﻧﺒﺾ و دﻟﻴﻠﻲ‬
‫ﺑﺮدﺷﻤﺖ‬

‫آوردن‬

‫ﻓﺮﺷﺘﻪ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫اﺟﻞ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﺧﺎر‬

‫ﻧﺎﻓﻊ‬

‫آﻣﺪه‬

‫ﮔﺮدد‬

‫ﻣﺆﻣﻦ‬

‫ﺷﺪي‬

‫ﻧﻮ‬

‫ﭘﻴﺮﻫﻦ‬

‫ﺑﻲﮔﻠﱭ‬

‫ﺗﻮ‬

‫او‬

‫ﻗﺎﻣﻊ‬

‫ﻛﻔﺎر‬

‫ﺑﻪ‬

‫آﻫﺎر‬

‫ﮔﻠﱭ‬

‫ﻛﻬﻨﻪ‬

‫ﺑﻲﺧﺎر‬

‫ﻛﻮ ﭼﻮن ﺗﻮ ﻳﻜﻲ ﺧﻮاﺟﮥ داﻧﻨﺪۀ ﻫﺸﻴﺎر‬

‫دﻋﻮي‬

‫ﻳﻚ ﻣﻮﺳﻲ از آن ﻛﻮ ﻛﻪ ز ﭼﻮﺑﻲ ﺑﻜﻨﺪ ﻣﺎر‬

‫ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻤﻪ ﭘﺮ ﻣﻮﺳﻲ و ﭼﻮﺑﺴﺖ وﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺎر دﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ ﺣﺎﺟﺐ و ﺳﺎﻻر‬

‫ﻛﺎر ﭼﻮ ﺗﻮ ﻛﺲ ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪن ﻧﺰد ﻫﺮ اﺑﻠﻪ‬

‫ﻧﻮر ﻗﻤﺮ و ﺷﻤﺲ ﺑﻪ درﮔﺎه ﺗﻮ ﺑﻲﻳﺎر‬

‫ﻛﺰ ﺣﺸﻤﺖ و ﺟﺎه ﺗﻮ ﻫﻤﻲ ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﻳﺪ‬

‫دﻳﺪار ﺗﺮا از دل و ﺟﺎن ﮔﺸﺘﻪ ﺧﺮﻳﺪار‬

‫ﺧﻮد دﻳﺪه ﻛﻨﺎن ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻲآﻳﻨﺪ ﺳﻮي ﺗﻮ‬

‫ﻲ و ﺑﻪ ﻳﻚ ﺟﺎي ﺑﻴﺎﺳﺎي‬
‫ﺗﻮ ﻛﻌﺒﮥ ﻣﺎﻳ ّ‬

‫اﻳﻦ‬
‫‪۸۴‬‬

‫رﻓﱳ‬

‫ﻫﺮﺟﺎي‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﺑﻴﻬﺪه‬

‫ﺑﮕﺬار‬

‫ﺳﻮي‬

‫زُوّار‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﺑﺮ ﭼﺸﻤﮥ ﺣﻴﻮان ز ﭘﻲ ﭼﻮن ﺗﻮ ﻃﺒﻴﺒﻲ‬

‫ﺷﺎﻳﺪ‬

‫ﻛﺰ ﺟﻮد ﺗﻮ و ﻋﻠﻢ ﺗﻮ ﻏﺰﻧﲔ ﭼﻮ ﺑﻬﺸﺘﺴﺖ‬

‫زﻳﺮا ﻛﻪ درو ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎر و ﻧﻪ ﺗﻴﻤﺎر‬

‫ﻃﺒﻴﺒﺎن‬

‫دﻳﺪﻳﻢ‬

‫ﻣﺮد‬

‫اي‬

‫ﺧﺎﻧﮥ ﻛﻌﺒﻪ‬
‫و‬

‫ﺣﺸﻤﺖ‬

‫ﻣﺎﻳﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺑﺮ آﻧﺴﺎن ز ﺣﻜﻴﻤﻲ ﻛﻪ ﻧﮕﻮﻳﺪ‬
‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ‬

‫از‬

‫ﻏﺮض‬

‫ﺧﻮﻳﺸﻢ‬

‫ﻧﺎﻫﺎر‬

‫ازﻳﺮا‬

‫در ﺑﺤﺮ و ﺻﺪف ﺧﻮار ﺑﻮد ﻟﺆﻟﺆ ﺷﻬﻮار‬

‫از‬

‫آﻧﺴﺖ ﻛﻪ‬

‫ﺧﻮارﻳﻢ‬

‫ﻫﺪﻫﺪ ﻛﻠﻬﻲ‬

‫ﻣﺤﺘﺸﻤﺎﻧﻨﺪ‬

‫زﻳﻦ‬

‫زﻳﻦ‬

‫دارد‬

‫درﻳﻦ‬

‫ﻃﺎووس‬

‫و‬

‫ﻗﺒﺎﻳﻲ‬

‫ﺷﻬﺮ ﻛﻪ‬

‫ﻣﻦ ﺑﻠﺒﻞ و ﺧﻮاﻫﺎن ﻳﻜﻲ درﻋﻪ و دﺳﺘﺎر‬

‫ﻫﻤﺖ‬

‫ﺑﺮ ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻲ ﻣﻲ ﻧﺘﻮان دوﺧﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﻤﺎر‬

‫اي درْت ز ﺑﻲﺑﺮﮔﺎن ﭼﻮن ﺷﺎخ در آذر‬
‫از‬

‫ﻣﻜﺮﻣﺖ‬

‫وي دﻟﺖ ز ﺑﺨﺸﻴﺪن ﭼﻮن ﺑﺎغ در آزار‬

‫ﻧﻬﻔﺘﻪﺳﺖ‬

‫اﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﻪ درّاﻋﻪ و اﻳﻦ ﭘﺎي ﺑﻪ ﺷﻠﻮار‬

‫ﺳﻮد از ﺗﻮ ﺑﺪان ﺟﻮﻳﻢ ﻛﺰ ﻣﺎﻳﮥ ﻃﺒﻌﻢ‬

‫ﺧﻮد را ﺑﺮ ﺗﻮ دﻳﺪهام اﻳﻦ ﻗﻴﻤﺖ و ﺑﺎزار‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﺗﺴﺖ ﻛﻪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﻜﻮ‬

‫آﺛﺎر‬

‫ﺟﻮﻫﺮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ‬

‫ﻫﻨﻮز‬

‫ﻫﺶ دار ﺑﱪد ﺳﻮش ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻋﺎر‬

‫آن ﺳﻮد ﻫﻤﻲ ﺑﻴﻨﻢ از اﺷﻌﺎر ﻛﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ‬
‫ﺷﻬﺮم‬

‫ﭘﻴﺮ‬

‫ﻓﺨﺮ‬

‫اﻧﺪر ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ز ﻣﻦ اﻣﺮوز ﻛﺲ اﺷﻌﺎر‬

‫اﻓﻌﺎل‬

‫وي‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺷﻬﻨﺸﺎه‬

‫ﺟﻬﺎﻧﺪار‬

‫ﺟﻮان‬

‫ز‬

‫ﻣﻜﺮم‬

‫ﺟﻌﻔﺮ‬

‫ﺑﻮ‬

‫دوﻟﺖ‬

‫آﻣﺪهام‬

‫ﻓﺮزاﻧﮥ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻃﻴﺎر‬

‫ز‬

‫ﺟﻌﻔﺮ‬

‫ﻃﺮّار‬

‫ﻣﺮداﻧﮥ‬

‫ﺳﻴﺮ‬

‫و‬

‫ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺧﺎﻧﮥ‬

‫ﻏﻴّﺎر‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﺷﺪه‬

‫ﺑﺪﻳﻦ‬

‫از‬

‫ﻛﻌﺒﻪ‬

‫ﺳﻮي‬

‫زُوّار‬

‫ﺗﻨﻢ‬

‫آراﺳﺘﮥ‬

‫ﭘﻴﺮﻫﻦ‬

‫ﺑﻪ ﻛﻪ‬

‫ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫درﻳﺎ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ز‬

‫ﭼﻮن‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺗﺴﺖ‬
‫ﻣﺮدم‬

‫ﮔﻬﺮ‬

‫ﻓﺮق‬

‫ﻧﻴﺰ‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﺑﻴﺎراي‬

‫دﺳﺘﺎر‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﻲ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﺎﻧﺪ ز ﭘﺲ ﻣﺮگ ﺟﺰ آﺛﺎر‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻣﺎﻳﮥ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﻣﺮﻛﺰ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﺎر‬

‫ﭼﻮن ﭼﺎر ﮔﻬﺮ ﻓﻌﻞ ﺗﻮ و ذات ﺗﻮ ﺑﺎدا‬

‫از ﻣﺤﻜﻤﻲ و ﻟﻄﻒ و ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ و ﻣﻘﺪار‬

‫ﻃﺒﻴﺒﺎن‬

‫ﻧﮕﻬﺪار‬

‫در‬

‫ﺟﺒّﺎر‬

‫ﻋﺎﻓﻴﺖ‬

‫ﺧﻴﺮ‬

‫و‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻧﮕﻬﺒﺎن‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺟﺒﺎر‬

‫از‬

‫ﺳﺨﺎ‬

‫ﻗﺒﻞ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﺮﻳﻤﻲ‬

‫ﻧﻔﻊ‬

‫اﺳﺒﺎب ﺑﻘﺎي ﺗﻮ ﭼﻮ ﺧﻴﺮات ﺗﻮ ﺑﺴﻴﺎر‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻃﻠﺐ‬

‫ﺗﺎ‬

‫اي‬

‫ﻛﻲ‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﺳﭙﺲ‬

‫ﺧﻴﺰ‬

‫ﺗﺎ‬

‫در‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﺗﺮﻛﺘﺎزي‬
‫وز‬

‫ﺗﺎ‬

‫از‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﺎﻧﻪ‬

‫دﺳﺖ‬
‫ز‬

‫ﻛﻨﻴﻢ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫آب‬

‫ﺗﺎ‬

‫ز‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﺑﺸﻨﻮد‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻗﻔﺲ‬

‫ﺗﻨﮓ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫و‬

‫اي‬

‫ﻫﻮاﻫﺎي‬

‫ﺧﻮش‬

‫ﻫﲔ‬

‫ره‬

‫و‬

‫ﻣﺎ‬

‫»ﻻ«‬

‫و‬

‫اﻣﺮوز ﺗﻮ از دي ﺑﻪ و اﻣﺴﺎل ﺗﻮ از ﭘﺎر‬

‫ﻣﻮﻋﻈﻪ و ﻧﺼﻴﺤﺖ در اﺟﺘﻨﺎب از زﺧﺎرف دﻧﻴﺎ‬

‫و‬

‫ﺷﺎﻫﺪي‬

‫ﺟﺎروب‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺑﺮﻳﻦ‬

‫و‬

‫از ﻣﺎدح ﺑﺪﮔﻮي و ز ﻣﻤﺪوح ﺟﮕﺮﺧﻮار‬

‫از ﻓﻀﻞ ﻣﻠﻚ ﺑﺎد ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل و ﺑﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن‬

‫دﻳﺮ‬

‫ﻣﻜﺮﻣﺖ‬

‫داﻣﻦ‬
‫روي‬
‫در‬

‫ﻓﺮو‬

‫ﺗﻤﺎم‬

‫از‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫و‬

‫ﺗﻮ‬

‫رﻓﺘﺎر‬

‫ﻃﺮب‬

‫ﺻﺤﺮا‬

‫ﺗﺎ‬

‫دوﺳﺖ‬

‫ﺑﻌﺪ‬

‫ﺑﻨﺸﺎﻧﻴﻢ‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﻓﺎرغ‬

‫ﻛﻲ‬

‫ﻧﻔﺲ‬

‫ﺷﻮﻳﻢ‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﻫﻮااﻧﮕﻴﺰ‬

‫وي‬

‫ﻟﻤﻦاﻟﻤﻠﻚ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﺣﻮاس‬
‫‪۸۵‬‬

‫و‬

‫ﺷﺎﻫﺪان‬

‫از‬

‫ﻗﺪح‬

‫ﻛﻮﻛﺐ‬

‫ﺷﻜﻨﻴﻢ‬

‫اي‬

‫از‬

‫در‬

‫روﺑﻴﻢ‬

‫و‬

‫ﺟﻮد‬

‫ﻛﻌﺒﻪ‬

‫اﻳﻦ ﮔﻮش‬
‫اﻳﻦ‬

‫ﺟﺮﻋﻪاي‬

‫از‬

‫رﻧﮕﻲ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﺪاﻳﺎن‬
‫ﺑﺎﻟﺖ‬

‫ﻫﲔ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺧﺎك‬

‫و‬

‫ﺻﺤﻦ‬
‫ﺳﺮ‬

‫ﻣﺰاج‬

‫واﺣﺪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﮔﺴﺴﺖ‬

‫ﺷﻴﺮﻳﻦ‬
‫و‬

‫ﻛﺎر‬

‫در‬

‫ﺣﻠﻘﮥ‬
‫ﻣﺎ‬

‫ﺗﻮدۀ‬

‫ﻧﻬﻴﻢ‬

‫از‬

‫ﺧﺪاي‬
‫ﺑﻦ‬

‫ﻳﺎر‬
‫ﻫﺸﻴﺎر‬
‫ﻏﺪّار‬

‫ﮔﻨﺒﺪ‬
‫را‬

‫ﺧﻤّﺎر‬

‫دوّار‬

‫ﺑﺎزار‬

‫داﻳﺮهوار‬
‫اﻟﻘﻬﺎر‬
‫و‬

‫آزار‬
‫ﺑﺎر‬

‫ﮔﺮت‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫آﻓﺮﻳﻨﺶ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﻧﺜﺎر‬

‫و‬

‫ﺣﻠﻘﻪ‬
‫ﮔﺎﻫﺖ‬
‫ﮔﻪ‬

‫ﭼﺎرﺳﻮي‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﺑﻨﺪدت‬

‫ﻣﻬﺮت‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﺑﺎدت‬

‫ﮔﺎه‬

‫آب‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫از‬
‫از‬

‫ﺳﺮ‬

‫از‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫اﺛﻴﺮ‬

‫ز‬

‫اﻧﺪر‬

‫از‬

‫ﭼﺎر‬

‫در‬
‫ﺗﺎ‬

‫روح‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﭼﻨﺪ از اﻳﻦ آب و ﺧﺎك و آﺗﺶ و ﺑﺎد‬

‫ﺑﺴﻜﻪ‬

‫ﻧﺎﻣﺮد‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫اﻣﺴﺎل‬

‫دوﻟﺘﻲ‬
‫ﺷﻴﺐ‬

‫ﮔﺬر‬

‫ﻛﻠﺒﻪاي‬

‫رﺧﺖ‬
‫ﺧﻮﻳﺸﱳ‬
‫ﺑﻮد‬

‫زﻳﻦ‬

‫را‬

‫ﺑﻪ‬

‫وراي‬

‫ﺑﮕﺬار‬

‫دﻳﻦ‬

‫ره‬

‫ﻣﺸﻚ‬

‫ﻓﻘﻴﺮي‬

‫ﻓﻘﻴﻬﻲ‬
‫رﻫﺎ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﭘﺸﺘﻚ‬

‫ﻗﻴﺮ‬

‫ﻓﺮﻳﺐ‬

‫ﺧﺮاب‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺑﺴﺮﭙ‬

‫ﻧﺨﻮاﻫﻲ‬

‫زاﻧﻜﻪ‬

‫ﺗﺎ‬
‫ﺑﺮ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺣﺮص‬

‫ﻛﺮدهاي‬

‫ﻣﺮغ‬

‫رﻳﺶ‬

‫ﻏﺮﭼﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﻮاﻧﺪ‬
‫دﺳﺖ‬
‫ﺑﻪ‬

‫و‬
‫از‬

‫ﻳﻜﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻓﻘﺮ‬

‫ﺗﺎﺑﻮدت‬

‫آﻧﻲ‬

‫ﮔﻢ‬

‫در‬

‫و‬

‫ﻣﺪار‬

‫اﻗﺮار‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﺗﻴﻤﺎر‬

‫ﻳﺎر‬

‫زو‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﺷﻮي‬

‫ﻧﺎر‬

‫و‬

‫و‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻫﻔﺖ‬
‫و‬

‫دي‬

‫ﻛﺎﻓﻮر‬

‫و‬

‫و‬

‫در‬

‫اﻣﺴﺎﻟﺖ‬
‫ﮔﺮدي‬

‫ﮔﺬر‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺤﺎر‬

‫ﭼﻮن‬

‫ده‬

‫ﺷﺪن‬

‫آن‬

‫ﮔﻠﻨﺎر‬

‫و‬

‫ﺗﻤﻮز‬
‫ﻟﻴﻞ‬

‫آﺛﺎر‬

‫دﺷﻮار‬
‫و‬

‫ﺑﻬﺎر‬

‫و‬

‫دﻳﺎر‬

‫و‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‬

‫از‬

‫درﻳﭽﮥ‬

‫ﻟﻔﻆ‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﺣﺒﺶ‬

‫ﺑﻠﻐﺎر‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻳﺎر‬

‫ﺑﻪ‬

‫و‬

‫زهوار‬

‫دود‬

‫ﻣﺸﻚ‬

‫ﺑﻨﺪ‬

‫ﮔﺴﺎر‬

‫ﺷﺮار‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫زر‬

‫ﻋﻴﺎر‬

‫روي‬

‫ﻛﺎﻫﻠﺖ‬

‫وﻳﺮان‬

‫ﻗﻠﻢ‬

‫زﻧﺎر‬

‫ﺑﺎده‬

‫ﻛﺸﺘﻪ‬

‫ﻫﻨﺪو‬

‫ﺗﻬﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﻴﺎل‬

‫در‬

‫ﺗﺮﻛﻲ‬

‫رﺑﺎط‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺳﺮﭙدي‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﺮ‬

‫ﻧﺎك‬
‫‪۸۶‬‬

‫ﻧﻴﺎري‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻋﺰ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﺣﺼﺎرﺳﺖ‬

‫زاﻧﻜﻪ‬

‫ﻣﺮ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻓﺮود‬

‫آن‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺷﻬﻮت ﻛﺮد‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻛﻤﺎن‬

‫ﺑﺎم‬

‫ﺑﺮ‬

‫داﺷﺖ‬
‫دﻧﻴﺎ‬

‫ﺧﻮك‬

‫ﮔﻮﺷﻪ‬

‫ﺳﻮراخ‬

‫ﺗﻦ‬

‫دم‬

‫ﻛﺮد‬

‫و‬

‫ﺳﺎر‬

‫و‬

‫وز‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﺪار‬

‫ﻧﺜﺎر‬

‫ﻣﺮدم‬

‫ﻧﻬﺎر‬
‫ﭘﺎر‬
‫ﻗﺎر‬

‫ﺧﻮار‬

‫ﺳﺎل ﻋﻤﺮت ﭼﻪ ده ﭼﻪ ﺻﺪ ﭼﻪ ﻫﺰار‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ره‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻫﺮ ﻛﻪ‬

‫در‬

‫در‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺗﺎزي‬

‫ﺧﺮد‬

‫ﺷﺮع‬

‫ﺑﻮي‬

‫ﻧﺮﭙّﻳﺪﺳﺖ‬

‫ﻣﮕﻮي‬

‫ﮔﺸﺎده‬

‫ﺗﻮ‬

‫‪.‬‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﺑﺮﮔﻴﺮ‬

‫ﻧﻴﺎﻳﺪ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻟﻔﻆ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺿﺎﻳﻊ‬

‫ار‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻧﻪ‬

‫و‬

‫ﻛﺎﻧﺪرو‬

‫در‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺧﺸﻚ‬
‫ﭘﺎر‬

‫ﻣﺮدي‬
‫ﮔﺮدي‬

‫ﺑﺮ‬

‫از‬

‫و‬

‫ﻣﻐﺰت‬

‫راه‬

‫ﺑﻨﺪﮔﻲ‬

‫ﭼﻮن‬

‫در‬

‫ﺧﺰر‬

‫ﺟﺎﻫﻞ‬

‫ﺗﺄﺛﻴﺮ‬

‫ﭘﺎيﺑﻨﺪ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻫﻤﺖ‬

‫از‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﲔ‬

‫ﺑﻬﺮام‬

‫ﻛﻨﺪت‬

‫ﻧﻴﺎز‬

‫دون‬

‫ﻛﻴﻮان‬

‫ز‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻴﻤﺎر‬

‫ﻣﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫و‬

‫ﺧﺴﺎن‬

‫اﻳﺸﺎن‬

‫دﺳﺖ‬

‫رﻋﻨﺎ‬
‫دل‬

‫ﺧﻮن‬

‫ﭘﻨﺞ‬

‫زﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﺳﻴﺮ و ز آن ﺟﻬﺎن ﻧﺎﻫﺎر‬

‫ﻛﲔ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫دﻫﻨﺪت‬

‫ﺟﺮم‬

‫ﺗﻴﻎ‬

‫اﻣﻦ‬

‫آز‬

‫ﻓﺴﺮده‬

‫ﻓﺴﺎد‬

‫ﻣﭽﲔ‬

‫ﮔﺎه‬

‫زﻫﺪ‬

‫ﺗﻬﻤﺖ‬

‫ﻟﻮﱄ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻓﻜﻨﺪ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻟﺌﻴﻢ‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫اﻧﺠﻢ‬

‫ﻛﻦ‬

‫ﺗﺎ‬

‫اﻧﺪ‬

‫و‬

‫ﻧﻘﺸﺖ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻛﻮن‬

‫ﭼﺮﺧﺖ‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﺑﺮ‬

‫و‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﻤﺎﻳﺪ‬

‫ﻧﺎﻫﻴﺪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫اﻧﺪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫از‬

‫ﻣﺰارﻋﺖ‬

‫اورﻣﺰدت‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺑﺮﻫﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺳﺎﻛﻨﺎن‬

‫ﮔﻮش‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻗﻔﺲ‬

‫ﻓﺮق‬

‫اﺟﺮام‬

‫در‬

‫ورﻧﻪ‬

‫ﻛﺰﻳﻦ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ده‬

‫وام‬

‫و‬

‫و‬

‫ﭼﻬﺎر‬

‫ﻳﻤﲔ‬
‫ﺗﺮا‬

‫و‬

‫ز‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﺑﺴﭙﺎر‬

‫و‬

‫ﭘﺮه‬

‫دﻣﺎر‬

‫ﻗﻔﻞ‬

‫ﺑﻮد‬

‫روﺷﻨﺴﺖ‬
‫و‬

‫ﻳﺴﺎر‬

‫ﻓﺮع‬

‫ﺟﻮي‬

‫ﭘﺎﻳﻤﺰد‬

‫ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪاي‬
‫ده‬

‫اﺑﺮ‬

‫ﻃﻮﻓﺎن‬

‫را‬

‫از‬

‫و‬

‫ﻣﺠﻮي‬

‫ﻗﻔﻞ‬
‫ﺑﻮد‬

‫ﻳﻤﲔ‬
‫و‬

‫و‬

‫ﻧﺪاﻧﻲ‬

‫و‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﻗﺮار‬
‫ﺣﺼﺎر‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﺎر‬

‫ﻳﺴﺎر‬

‫دﺳﺖاﻓﺰار‬

‫اﺻﻞ‬

‫آﻧﻲ‬

‫از‬

‫ﮔﺬار‬
‫ﺧﻮار‬

‫ﻋﻄﺎر‬

‫دل‬

‫ﻛﺎر‬

‫دﻋﻮي‬
‫دِهْ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﺻﺪﭘﺎره‬
‫دل‬

‫ﺗﺮ‬

‫ﺧﻮد‬
‫ﻛﻠﻪ‬

‫آن‬

‫ﺑﻮد‬

‫اﻧﺪر‬
‫ﺑﺎ‬

‫ﻣﺰاﺟﻲ‬
‫ﻛﻼه‬

‫و‬

‫آب‬

‫ﺣﻴﻮان‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺑﺪان‬

‫ﺑﺪان‬
‫از‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺟﺎه‬

‫ﺑﺨﻴﻠﻲ‬

‫ﺳُﺮﺧﺮوﻳﻲ‬
‫ﺑﺲ‬
‫ﻣﺎل‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﭼﻮن‬

‫دﻳﻦ‬
‫از‬

‫ﺗﻔﺎﺧﺮ‬

‫ﻣﺎل‬

‫دادي‬
‫ﺗﻮ‬

‫آن‬
‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﻪ‬
‫را‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫دو‬

‫در‬

‫ﺑﺎل‬

‫ﻛﻮي‬

‫دﻳﻦ‬

‫و‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﺧﺸﻢ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ره‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﻛﺴﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﺸﺪ‬

‫از‬

‫و‬

‫ﻳﻮﻧﺠﻪ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﺟﻮي‬

‫ﮔﻨﺪم‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺳﭙﻬﺮ‬

‫ﻗﺼﺪ‬

‫ﺳﺮﻳﺶ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﭘﺎي‬
‫دﺳﺖ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬
‫ﭼﺮخ‬

‫ﻛﺮده‬
‫ره‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ار‬

‫ﭼﻪ‬

‫زر‬

‫دﺳﺘﺎر‬

‫در‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺻﺪ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻳﻤﲔ‬

‫ﭘﻴﻜﺮﺳﺖ‬

‫و‬

‫ﭘﺮ‬

‫آن‬

‫ﺟﮕﺮ‬

‫و‬

‫ﮔﻨﺪه‬

‫آب‬

‫ﺷﻠﻮار‬
‫ﺑﺎر‬

‫و ﮔﻮار‬
‫ز‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﺗﺎﺗﺎر‬

‫ﻛﻠﻪ‬

‫ﻧﻮش‬

‫ﻛﻔﺎر‬

‫ﮔﻠﺰار‬

‫در‬

‫و ﻛﻴﻚ‬

‫ﺑﻪ‬

‫او‬

‫در‬

‫ﻣﭙﻮي‬

‫ﺗﻨﻴﺪه‬

‫ﻫﻮدج‬

‫ﻣﺠﻮي‬

‫ﻳﺴﺎر‬

‫ﻧﻜﻨﺪ‬

‫ﭘﺎر ﮔﲔ‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﭘﻴﻜﺎر‬
‫اﻓﮕﺎر‬

‫و‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﮔﻨﺪﻣﺖ‬

‫ﮔﻞ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻛﱪﻳﺎ‬

‫زردﻧﺪ‬

‫ﺑﺤﺎر‬

‫ﺑﻪ ﮔﻮﻫﺮ‬

‫دادﻧﺪت‬

‫ﺑﻴﺶ‬

‫ﺑﺴﺘﺎﻧﻨﺪ‬

‫دوﻟﺖ‬

‫آن‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫آوﻳﺰ‬

‫ﮔﺸﺘﻪ‬

‫ﻣﺴﻴﺢ‬
‫ﻣﻜﻦ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻧﱪد‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﻧﺸﺪ‬

‫‪۸۷‬‬

‫ﺟﻬﺎن‬
‫ﺳﺮ‬
‫از‬

‫دوﺗﺎ‬

‫ﺧﺮي‬
‫ﺧﺪاي‬

‫دوﻟﺘﺴﺖ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻛﺮﻛﺲ‬

‫ﻃﺮار‬

‫آن‬

‫ﻛﻮر‬

‫دار‬

‫و‬

‫ﺧﺮ‬

‫و ﻛﺎر‬

‫و‬

‫را‬
‫ﭘﺎی‬
‫و‬

‫ﺟﻌﻔﺮ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫اﻧﺒﺎر‬

‫ﻣﺎﻟﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﺟﻨﺲ‬

‫ﻫﺮدو‬

‫دﻳﻨﺎر‬

‫درﻳﺎ‬

‫و‬

‫ﺧﺪاي‬
‫و‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﻣﺎﻟﻚ‬

‫و‬

‫اﺑﻨﺎي‬

‫ﻛﻮي‬

‫ﺑﺴﺎط‬

‫از‬

‫ﭘﺮﺳﺖ‬

‫ﻏﺎر‬

‫ﺻﻔّﮥ‬

‫اﻫﻞ‬

‫ﻛﮋدﻣﺴﺖ‬

‫از‬

‫ﻧﻪاي‬

‫ﻣﺎﻟﻜﻲ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺟﻮد‬

‫ﺧﺰﻳﻨﻪت‬

‫در‬

‫ﺑﺮ‬

‫در‬

‫ﺑﻪ‬

‫دﻳﻨﺎر‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫ﺣﺸﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺎ‬

‫زﻛﺎم‬

‫ﻋﻘﺎر‬

‫ﺳﮓ ز در دور و ﺻﻮرت از دﻳﻮار‬

‫آﻳﺪ‬

‫اﻧﺪر‬

‫دوﻟﺘﺴﺖ‬

‫ﻧﻌﻞ‬

‫ﻧﻜﻨﻲ‬

‫و‬

‫دﻳﻦ‬

‫آن‬

‫ﭘﺮ‬
‫دﻫﺎن‬

‫ﻣﺆﻣﻦ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫داﻧﺪ‬

‫ﺟﺎﻧﺖ‬

‫ﻛﻨﻨﺪ‬

‫ﻓﺮود‬

‫از‬

‫ﻧﻤﺮود‬

‫اﺑﻠﻴﺲ‬

‫و‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺪاﻧﺪ‬

‫و‬

‫ﺗﻮ‬

‫رﺳﻮل‬

‫ﻛﻮ‬

‫و‬

‫ﺑﻮد‬

‫زﻫﺮ ﮔﺸﺖ‬

‫در‬

‫ﺑﺎد‬

‫دو‬

‫ﺟﻬﻞ‬

‫ﺣﻠﻖ‬

‫ﻛﻔﺮ‬

‫دﻳّﺎر‬

‫ﺿﻴﺎع‬

‫و‬

‫ﻛﻔﺶ‬

‫از‬

‫ﺻﺪﻳّﻖ‬

‫ﭘﺎك‬

‫ﭘﺎك‬

‫ﺷﻮ‬

‫ﺑﻨﺴﺘﺎﻧﺪ‬

‫ﺳﻨﮓ‬

‫در‬

‫ﻋﻨﻜﺒﻮﺗﻲ‬

‫ﺗﺎ‬

‫را‬

‫ﺑﺮ‬

‫در‬

‫ﻓﺘﺪت‬

‫و‬

‫ﻣﺪان‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﻓﺰاﻳﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫و‬

‫ﻳﺎر‬

‫اﻧﺪ‬

‫در‬

‫ﻛﻪ‬

‫دو ﮔﻴﺘﻲ‬
‫ﻃﺮﻳﻖ‬

‫ﻣﻜﻦ‬

‫ﺧﺸﻚ‬

‫ﻓﺮﺧﺎر‬

‫دل‬

‫و‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﻣﻐﺰي‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﻣﺠﻮي‬
‫ز‬

‫ﻣﻨﱪ‬

‫ﺟﺎه‬

‫ﺗﺎ‬

‫آبِ‬

‫و‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﺷﻬﻮت‬

‫رﺳﻲ‬

‫ﻧﺸﺪ‬

‫ﺧﺮ‬

‫ﺷﻮي‬

‫ﻛﺎﻧﺪر‬

‫ﻓﺮﺷﺘﻪ‬

‫ﺑﺮدار‬

‫و‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺑﺤﺮاﻻاﻟﻠﱣﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫در‬

‫ﺻﻮرت‬

‫ﺳﻘﻼب‬

‫و‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻓﺮّﺧﺎ‬

‫ﺣﺮﻳﻢ‬

‫ﻻ‬

‫در‬

‫ﺗﺸﻨﮕﻲّ‬

‫زر‬

‫اﺣﻤﺪ‬

‫ﻣﺎﻟﻚ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫و‬

‫ﺗﺎ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ز‬

‫ﭼﲔ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻧﻬﻨﮕﻲﺳﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺷﺪ ﮔﺮه‬

‫ﻟﻌﻨﺖﺳﺖ‬
‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﻛﻲ‬
‫ﭘﺮده‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺣﺒﺬا‬

‫اﻣﺮ‬

‫در‬

‫ﻟﻌﻨﺖﺳﺖ‬

‫درآﻳﺪ‬

‫ﻛﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫اﻧﺪروي‬

‫ﮔﺎو‬

‫ﺑﺲ‬

‫ﻏﻢ‬

‫ﺣﺠﺎب‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﱪﻧﺪ‬

‫در‬

‫ﻣﮕﺮد‬

‫ﻧﻬﻲ‬

‫از‬

‫ﺗﺸﻨﮥ‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﻛﻼه‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫و‬

‫ﻧﮕﺎرﺧﺎﻧﮥ‬

‫ﺳﺮت‬

‫آﻧﮕﻪ‬

‫از‬

‫ﻗﻌﺮ‬

‫روي‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫دوري‬

‫ﻧﻪ‬

‫دل‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫در‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺑﻞ‬

‫و‬

‫ﺑﻮي‬

‫دارد‬

‫ﻣﻜﻦ‬

‫زآﻧﻜﻪ‬
‫ﭼﻪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫رﻧﮓ‬

‫ﻧﺎري‬

‫آﻧﻚ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫را‬

‫ﺷﻤﺮدهاي‬

‫اﻧﺎر‬

‫دوﺗﺎ‬

‫ﻣﺎر‬

‫ﺧﻴﺎر‬

‫اﺳﺘﻈﻬﺎر‬
‫آن‬

‫ﺗﻦ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﻳﺎر‬

‫ﻛﺎر‬
‫ﺑﮕﺬار‬
‫اﻓﺸﺎر‬
‫ﺑﻴﺰار‬

‫ﻣﺮدار‬
‫ﻃﻴﺎر‬

‫ﻣﺪار‬

‫ﻛﺎﻧﺪر‬
‫ﻛﻲ‬

‫ﮔﺮ‬

‫اﻗﻠﻴﻢ‬

‫ﺗﻮان‬

‫ﻧﺨﻮاﻫﻲ‬

‫راه‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﻔﺖ‬

‫ﺗﻮﺣﻴﺪ‬
‫ﺧﺪاي‬

‫ار‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﮔﺮت‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﺟﺎي‬

‫ﻫﻮاي‬

‫زو‬

‫ﻛﺲ‬

‫ﻗﺎﻳﺪ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺧﻮد‬

‫دﻟﺖ‬

‫ﻋﺎﻟﻤﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫و‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺻﻮرت‬

‫دﻳﺪار‬

‫ز‬

‫زﻧﻬﺎر‬

‫ﺧﻮار‬

‫ﻏﻮل‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻧﻪ‬

‫اﻓﺴﺮي‬

‫ﻛﺂن‬

‫ﻫﺮﭼﻪ‬

‫ﻧﺰ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﺑﺎش‬
‫ﺑﺮّه‬

‫ﺟﺰ‬

‫وﻗﺖ‬

‫و‬

‫ﻧﻜﻨﺪ‬
‫راه‬
‫از‬

‫ﺑﻴﺦ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن‬
‫ﺟﺎن‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫آﻧﺮا‬

‫راه‬

‫ﺑﺪﻳﻦ‬

‫ﻣﺮغ‬
‫ﻋﺸﻖ‬

‫ره‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫را‬

‫ﻋﺎﺷﻖ‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ذوق‬
‫ز‬

‫ﻧﻬﺪ‬

‫ﺑﺪان‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻛﺴﺮﭙد‬

‫و‬

‫ره‬
‫ار‬

‫زﻧﺪه‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻧﺸﺎﻧﺪ‬
‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻧﱰﺳﺪ‬

‫دﺳﺖ‬

‫از‬

‫ﻳﻘﲔ‬

‫و‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛُﺶ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻋﺎﺷﻖ‬

‫آه‬

‫ﺷﺎخ‬

‫ﺧﺮﺳﻨﺪي‬

‫دﻳﺪﮔﺎن‬

‫رﻧﺞ‬

‫ﻣﺮغ‬

‫ﺷﻤﺸﻴﺮ‬

‫‪۸۸‬‬

‫و‬

‫ﺷﻤﺎرت‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭘﺎدﺷﺎ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺑﻴﻤﺎر‬

‫ﻣﻮﺳﺎ‬
‫او‬

‫را‬
‫ﻣﺤﺒﻮس‬

‫ﺧﺪاي‬

‫رﺳﻨﺪ‬

‫ﻣﻮش‬
‫ز‬

‫از‬

‫ﻧﺎر‬

‫ﻣﺨﺘﺎر‬

‫ﭼﻮن‬
‫ﻣﺪه‬

‫زﻧﻬﺎر‬

‫ﺧﻮاه‬
‫روز‬

‫در‬

‫را‬

‫ﻛﺸﻨﻮد‬

‫ﻧﺸﻜُﻬﺪ‬

‫اﺳﺮار‬

‫ﻛﻔﺘﺎر‬

‫راه‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﮔﺸﺘﻪ‬

‫ز‬

‫ﻣﺮده‬

‫ﺑﻲﻧﻴﺎزي‬
‫ز‬

‫اﺧﺒﺎر‬

‫ﻧﺸﻨﻮي‬

‫و‬

‫ﻣﺴﺒّﺤﻲ‬

‫ﻣﺰﻣﺎر‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻨﻨﺪ‬

‫اﻧﺴﺎن‬

‫ﻣﻠﻚاﻟﻤﻮت‬

‫ﻋﺸﻖﺑﺎزاﻧﻨﺪ‬

‫زﻧﻬﺎرﺷﺎن‬

‫ﻋﻔﻮ‬

‫ﻧﻜﻨﺪ‬
‫آه‬

‫ﻛﻲ‬

‫اﻓﺴﺮﺷﻤﺎر‬

‫ﺑﻲﻧﻤﺎزي‬

‫ﻗﺒﻮل‬

‫ﻏﺮّه‬

‫ﺧﻔﺘﻪ‬

‫ﺑﻮﺗﻴﻤﺎر‬

‫اﻳﻤﻨﻲ‬
‫اﺣﻤﺪ‬

‫ﮔﻔﺘﺎر‬

‫ﮔﻔﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﻔﺘﺎر‬

‫ﺧﺰاﻧﮥ‬

‫ﻛﻪ‬

‫درّ‬

‫ﺗﻬﻲ‬

‫و‬

‫ﻋﻘﺪ‬

‫ﮔﻴﺎﻫﻴﺶ‬

‫ﺧﻮاﻫﺶ‬
‫در‬

‫ﻣﺪان‬

‫دان‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺸﻨﻮي‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﻗﺮآن‬

‫وي‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﻧﺒﻮدي‬
‫ز‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺸﻨﺎﺳﻲ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﭼﻤﻦ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫را‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻞ‬
‫ﺣ ّ‬

‫ﺑﻜﺸﺪ‬

‫ﻧﻄﻘﺖ‬

‫اﻳﺰد‬

‫ﺑﺎر‬

‫دﻫﺎﻧﮥ‬

‫ﺳﻮﻓﺎر‬

‫ﭼﻮن‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺑﺮي‬

‫و‬

‫ﻣﺎﻧﺪه‬

‫ﺳﻮار‬

‫ﺳﻜﻮن‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﺪاي‬

‫ﺑﺮﺧﻮردار‬

‫و‬

‫ﻏﺎﻓﻞ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺷﺎخ‬

‫ﺗﺤﺮك‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻻ‬

‫ﺑﺮدار‬

‫ﭘﺮﮔﺎر‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺧﻔﺘﻪ‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺧﺎر‬

‫داﻳﺮه‬

‫را‬

‫ازو‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﺨﺎر‬

‫ﻛﺮدار‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻧﻴﺎﻣﺪ‬

‫ﻋﺮاق‬

‫ﻣﻴﺎر‬

‫ﻣﺴﻴﺢ‬

‫ﺻﺪف‬

‫اﻧﺪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﺎر‬

‫در‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﻮد‬

‫دو‬

‫از‬

‫ﺑﺎر‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫را‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﺎره‬

‫در‬

‫آﺳﻮدهدان‬

‫در‬

‫ﻃﺎووس‬

‫ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ‬

‫ﺧﻮري‬

‫ﻧﻔﺲ‬

‫آﻣﻨﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﻗﻮل‬

‫ﻧﺪﻫﺪ‬

‫را‬

‫ﺑﻲزﺑﺎن‬

‫ﺻﺮاطاﻟﻠﱣﻪ‬
‫اﺣﻤﺪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻣﻌﺎﺷﺮت‬

‫ﻋﺸﺎق‬
‫ﻛﺂﻧﺮا‬

‫و‬

‫دﻳﻦ‬

‫را‬

‫ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﻧﮕﺮ ﻛﻪ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﻇﻠﻢ‬

‫او‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﺳﺎزد‬

‫ﻣﺮﻛﺐ‬

‫ﺑﻨﺸﻨﻮدي‬

‫ﺳﻔﺖ‬

‫روح‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺳﻨﮓ‬

‫ﺧﻮارزم‬

‫ﺑﻲﺧﺪا‬

‫ﺳﺮﮔﺮدان‬

‫ﺗﻬﻲ‬

‫ﺗﻮان‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﮔﺮدي‬

‫و‬

‫دل‬

‫ﻣﭙﻮي‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫ﻣﺮﻳﻢ‬

‫ﻣﺮﻏﻲ‬

‫ﻓﺘﻨﻪ‬

‫ﻏﺎﻓﻠﺴﺖ‬

‫از‬

‫ﻣﺮﻛﺰي‬

‫ﺳﺎﻳﻖ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫ﻧﻘﺪ‬

‫ﻧﺸﻮي‬

‫ﻧﺸﺪ‬

‫ﺑﺎش‬

‫آواز‬

‫و‬

‫ﺗﻮاﻧﺪ‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﻛﻲ‬

‫اﻻاﻟﻠﱣﻪ‬

‫ﻣﺮﻛﺒﻲ‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫اي‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺧﻨﺪد‬

‫ﻧﺸﺪ‬

‫ﺧﻤﺶ‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫در‬

‫اول‬

‫ﻗﻬﺮ‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫ﺧﻤﺶ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻲﻛﺎرﻧﺪ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻛﺴﻲ‬

‫ﭼﻮب‬

‫زﺑﺎﻧﺖ‬
‫ز‬

‫ﺗﻮ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﺮدﺳﺖ‬

‫دل‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫را‬

‫ﻫﺮﻛﻪ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫از‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻋﻘﻠﻬﺎي‬

‫رو‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﻛﺎر‬

‫آرد‬
‫ﻧﺒﻮد‬

‫در‬

‫ز‬

‫ﺑﻴﺪار‬

‫ﻛﺮدار‬

‫ﻣﺸﻤﺎر‬

‫اﻓﺴﺎر‬

‫ﭘﺬرﻓﺘﺎر‬

‫ﺷﻤﺎر‬

‫ﻣﻘﺪار‬
‫زار‬

‫ﺷﻜﺎر‬
‫ﺑﻴﻤﺎر‬

‫ﻣﻮﺳﻴﻘﺎر‬
‫ﺑﺎر‬

‫ﻧﺎر‬
‫اﺷﺠﺎر‬
‫ﻣﻨﻘﺎر‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺷﻌﺎر‬

‫روي‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺑﻨﻤﻮد‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫ﺻﺒﺢ‬

‫دار‬

‫ﻧﻪ‬

‫وارﻫﺎن‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺲ‬

‫را‬

‫اي‬

‫ﺗﻮاﻧﮕﺮ‬

‫ﻳﻚ‬

‫زﻣﺎن‬

‫رﻳﺶ‬

‫و‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻧﺠﻴﺒﺎن‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬
‫اي‬

‫زﻳﻦﭼﻨﲔ‬
‫داﻣﻦ‬

‫ﻣﻴﻮهاي‬
‫ﻫﻤﭽﻨﲔ‬

‫در‬

‫ﻫﺎن‬

‫وﻗﺖ‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫از‬

‫ﺧﻤﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﺷﺴﺘﻪ‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﺧﺪﻣﺘﻲ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻃﻴﺮۀ‬
‫ﻣﻠﻚ‬

‫در‬

‫ﮔﺮ‬
‫آﺑﺮا‬

‫ﺑﺮ‬

‫دﻧﻴﺎ‬

‫ﮔﺮدي‬

‫ﻣﺠﻮي‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻃﺮﻳﻘﺖ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﺑﲔ‬

‫زﻣﲔ‬

‫ﻫﻤﲔ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺴﺖ‬

‫ز‬

‫ﺑﺎز‬

‫راح‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺳﺮﻣﺴﺖ‬

‫و‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺎه‬

‫رﺳﺪ‬

‫و‬

‫ﺷﺮع‬

‫ﺑﻪ‬

‫و‬

‫ﺣﻜﻤﺖ‬

‫دو‬

‫ﻳﺎر‬

‫ﻧﻜﺸﺪ‬

‫وﺟﻮد‬

‫آدﻣﻲ‬

‫ﻧﻜﻨﻨﺪ‬

‫ﺑﻲﻃﻤﻌﻲ‬

‫و‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﺑﻲدرﻳﺎ‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻓﺴﺮده‬

‫ردّ‬

‫ﻣﺸﺘﻲ‬
‫ﻛﻲ‬

‫و ﻛﺞ‬

‫ﻃﻴﺮه‬

‫ﻧﻘﺸﻬﺎي‬

‫ﺟﻮي‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫وِرد‬

‫اول‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻧﺎﻟﺪ‬

‫ﻫﺮدم‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﮔﻠﻪاي‬

‫ﻧﺎﻫﻤﻮار‬

‫ﺑﻨﺸﲔ‬

‫اي دل ار ﻋﻘﺒﺎت ﺑﺎﻳﺪ دﺳﺖ از دﻧﻴﺎ ﺑﺪار‬

‫ﺗﺎ‬

‫٭٭٭‬

‫و‬

‫دﻳﻦ‬

‫از‬

‫ﺗﻮ‬
‫و‬

‫ﻣﻬﺮ‬
‫و‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫اﻓﻼك‬
‫ﮔﺮﻳﺒﺎن‬
‫ﺑﺎر‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫ﺗﺮا‬

‫درد‬

‫اﻟﺤﻤﺪ‬
‫ﻛﺮد‬

‫از‬

‫ﺳﻤﺎﻳﻲ‬

‫رﻳﺰۀ‬

‫اﻧﺪﻛﺴﺖ‬

‫و‬

‫و‬

‫و‬

‫ازو‬

‫ﻫﻤﻮار‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﺑﻲﻛﺮدار‬
‫آزار‬

‫ﻣﺮدم‬

‫آﺧﺮ‬

‫ﻫﻤﻨﺸﲔ‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﺳﺎر‬

‫ﻃﺮّار‬
‫ﺧﻤّﺎر‬

‫از‬

‫ﻃﻴّﺎر‬

‫آن‬

‫ﺑﺴﻴﺎر‬

‫ﮔﻨﻪ‬

‫ﺷﮕﻔﺖ‬

‫ﺷﻮي‬

‫رﺧﺴﺎر‬

‫ﻣﻪ‬

‫ﻧﺎﻣﮥ‬

‫ﻣﻬﺎر‬

‫ﻫﺸﻴﺎر‬

‫دﻫﺪ‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﺎر‬

‫اﻧﺒﺎر‬

‫ﭼﻮﺑﲔ‬

‫و‬

‫ﮔﺸﺎد‬

‫ﺛﻨﺎﮔﻮي‬

‫و‬
‫ﺳﺮ‬

‫ﻃﻴﺮ‬

‫را‬

‫از‬

‫ﺑﺎش‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺳﺴﺖ‬

‫ﮔﻔﺖ‬

‫داري‬

‫اﺑﻠﻴﺲ‬

‫از‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻣﻌﻴﺎر‬

‫ﻛﻨﺎر‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫و‬
‫آز‬

‫ﺳﻴﺮ‬

‫دل‬

‫ﻣﮕﻤﺎر‬

‫ﻧﺎﻛﺴﻲ‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﺑﻴﻄﺎر‬

‫آﻳﻨﻪ‬

‫ﻧﻪ‬

‫و‬

‫ﺑﻨﺪار‬

‫دار‬

‫ﻣﺴﱰاح‬

‫ﺷﺮّ‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫و‬

‫ﺷﻌﺎر‬

‫ﺳﭙﻬﺴﺎﻻر‬

‫ﻛﻨﺎرهﮔﻴﺮ‬

‫ﺧﺼﻢ‬

‫ﺳﺨﺖ‬

‫ﻧﺸﱰ‬

‫و‬

‫ﺧﻮارﻧﺪ‬

‫ﺑﭙﻮش‬

‫ﻫﻴﭻﻛﺲ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﻲﻣﻌﻨﻲ‬

‫ﻧﺨﻮري‬

‫در‬

‫در‬

‫ز‬

‫ﺳﺨﱳ‬

‫ﻋﻄﺎ‬

‫ﻣﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫دﻫﻲ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺑﺨﻴﻼن‬

‫ﻧﻪاي‬

‫ﺳﮕﺎن‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫ﺗﺮا‬

‫از‬

‫ﭘﻲ‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﺑﮕﺮﻳﺰ‬

‫ﺑﮕﻴﺮ‬
‫ﺑﱪ‬

‫رﻧﺞ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﮔﻮﺷﻪاي‬

‫ﺳﺮايﺣﻜﻤﺖ‬

‫ﻫﺎن‬

‫از‬

‫ﻣﺒﺨﻠﻲ‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺧﺮﺳﻨﺪي‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫و‬

‫ﺑﻪ‬

‫ازﻳﻨﺎن‬

‫و‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺑﻪ‬

‫دﺳﺘﺸﺎن‬

‫ﺧﻮاﺟﮕﺎن‬
‫ﻋﺎﻓﻴﺖ‬
‫ﻛﺎن‬

‫دل‬

‫ﺧﺴﺎن‬

‫ﻧﺎﻣﻮزون‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﺑﺨﻞ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﻣُﻬﻮّس‬

‫رﻋﻨﺎ‬

‫ﺷﻤﻊ‬

‫ﺗﻦ‬

‫و‬

‫ﻫﻢ‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫ﺑﲔ‬

‫ﻣﺮده‬

‫وﺣﺸﻲ‬

‫ﻃﺎﻟﺐ‬

‫ﺟﻤﺎل‬

‫ﭼﺎه‬

‫ﺳﭙﻪ‬

‫ﺧﺮ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﻦ‬

‫ﻫﻢ‬

‫وارﺳﺘﻪﺳﺖ‬

‫ﺳﺮ‬

‫زن‬

‫در‬

‫دﻳﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻮدهاﻧﺪ‬

‫از‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ‬

‫از‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺳﺮﻫﻨﮓ‬

‫ﻛﻨﺞ‬

‫داﻣﻦ‬

‫ﺧﻮاﺟﮕﺎن‬

‫ﻛﻪ‬

‫دﻳﺪي‬

‫ﻣﺸﺘﻲ‬

‫ﺷﺮع‬

‫ﺳﺮ‬

‫روزﮔﺎر‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﺷﺮع‬

‫ﺻﺎدق‬

‫دان‬

‫ﺑﻲﭼﺸﻢ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫آﻣﺪه‬

‫ﭼﻜﻨﻲ‬

‫ﺻﺒﺢ‬

‫ﻛﺎذب‬

‫اﺷﻌﺎر‬

‫ﻋﺎر‬

‫ﭘﻨﺪار‬

‫اﺳﺘﻐﻔﺎر‬
‫ﻣﺪار‬

‫ﻧﺎﻫﻤﻮار‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲوار‬

‫ﭘﺎﻛﺒﺎزي ﭘﻴﺸﻪﮔﻴﺮ و راه دﻳﻦ ﻛﻦ اﺧﺘﻴﺎر‬

‫ﺗﺨﺖو ﺗﺎجو ﻣﻠﻚو ﻫﺴﺘﻲ ﺟﻤﻠﻪ را درﻫﻢ ﺷﻜﻦ‬

‫ﻧﻘﺶ و ﻣﻬﺮ ﻧﻴﺴﺘﻲ و ﻣﻔﻠﺴﻲ ﺑﺮ ﺟﺎن ﻧﮕﺎر‬

‫ﭼﻮن زﻧﺎن ﺗﺎ ﻛﻲ ﻧﺸﻴﻨﻲ ﺑﺮ اﻣﻴﺪ رﻧﮓ و ﺑﻮي‬

‫ﻫﻤﺖ اﻧﺪر راه ﺑﻨﺪ و ﮔﺎم زن ﻣﺮداﻧﻪوار‬

‫دﺳﺖ ﺑﺮ ﻋﻘﺒﺎ زن و ﺑﺮﺑﻨﺪ راه ﻓﺨﺮ و ﻋﺎر‬

‫ﭘﺎي ﺑﺮ دﻧﻴﺎ ﻧﻪ و ﺑﺮ دوز ﭼﺸﻢ از ﻧﺎم و ﻧﻨﮓ‬

‫‪۸۹‬‬

‫ﺟﻬﺪ آن ﻛﻦ ﺗﺎ ﻛﻨﻲ در ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻠﻮي ﻗﺮار‬

‫ﻋﺎﻟﻢ ﺳﻔﻠﻲ ﻧﻪ ﺟﺎي ﺗﺴﺖ زﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮ ﮔﺬر‬

‫ﺗﺎ ﻧﮕﺮدي ﻓﺎﻧﻲ از اوﺻﺎف اﻳﻦ ﺛﺎﻧﻲ ﺳﻘﺮ‬

‫را‬

‫ﺑﻲﻧﻴﺎزي‬

‫در‬

‫ﻧﺒﻴﻨﻲ‬

‫ﻛﺮدﮔﺎر‬

‫ﺑﻬﺸﺖ‬

‫ﮔﺮ ﭼﻮ ﺑﻮذر آرزوي ﺗﺎج داري روز ﺣﺸﺮ‬

‫ﺑﺎش ﭼﻮن ﻣﻨﺼﻮر ﺣﻠّﺎج اﻧﺘﻈﺎر دار دار‬

‫از ﺣﺪﻳﺚ ﻋﺸﻖ ﺟﺎﻧﺒﺎزان ﻣﺰن ﺑﺮ ﺧﻴﺮه ﻻف‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮ اﻧﺪر ﺑﻨﺪ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﻲ اﺳﺘﻮار‬

‫ﺗﺎ ﻧﮕﺮدد راي ﺗﻮ ﺑﺮ ﻣﺮﻛﺐ ﻫﻤﺖ ﺳﻮار‬

‫ﺑﺎﻃﻦ ﺗﻮ ﻛﻲ ﻛﻨﺪ ﺑﺮ ﻣﺮﻛﺐ ﺷﺎﻫﺎن ﺳﻔﺮ‬

‫اي ﺑﺮادر روي ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻋﺮوس دﻳﻦ ﺗﺮا‬

‫ﺗﺎ ﻫﻮاي ﻧﻔﺲ ﺗﻮ در راه دﻳﻦ ﺷﺪ رهﺳﭙﺎر‬

‫ﭼﺸﻢ آن ﻧﺎدان ﻛﻪ ﻋﺸﻖ آورد ﺑﺮ رﻧﮓ ﺻﺪف‬

‫واﻟﻠﱣﻪ ار دﻳﺪش رﺳﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ دُرّ ﺷﺎهوار‬

‫از ﭘﻲ ﻳﻚ ﻣﻪ ﻛﻪ ﺑﺮگ ﮔﻞ دﻣﺪ ﺑﺮ وي ﻫﻤﻲ‬

‫ﮔﺮﻣﻲ و ﺳﺮدي ﻛﺸﺪ در ﺑﺎﻏﻬﺎ ﻳﻚ ﺳﺎل ﺧﺎر‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮ ﻣﺮد ﺻﻮرﺗﻲ از ﺧﻮد ﻧﺒﻴﻨﻲ راﺳﺘﻲ‬

‫ﻣﺮد ﻣﻌﻨﻲ ﺑﺎش و ﮔﺎم از ﻫﻔﺖ ﮔﺮدون درﮔﺬار‬

‫ﮔﺮ ﻏﻢ دﻳﻦ داردت رو ﺗﻮﺗﻴﺎي دﻳﺪه ﺳﺎز‬

‫ﺑﻲﺳﺒﺒﻲ‬

‫اي‬

‫از‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﺑﺮ‬

‫رﻓﺘﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﻧﻌﻞ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻣﺮﻛﺐ‬

‫روزﮔﺎر‬

‫اﻓﺘﺨﺎر‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫وي ﻣﺎﻧﺪه ز آزار ﺗﻮ ﻣﺎ ﺳﻮﺧﺘﻪ و زار‬

‫آزار‬

‫دل ﺑﺮده و ﺑﮕﻤﺎﺷﺘﻪ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﮥ ﻣﺎ ﻏﻢ‬

‫ﮔﻞ ﺑﺮده و ﺑﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﺮ دﻳﺪۀ ﻣﺎ ﺧﺎر‬

‫ﻣﺎ در ﻃﻠﺐ زﻟﻒ ﺗﻮ ﭼﻮن زﻟﻒ ﺗﻮ ﭘﻴﭽﺎن‬

‫ﻣﺎ در ﻫﻮس ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﭼﻮن ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺑﻴﻤﺎر‬

‫ﺑﻲﺗﺎﺑﺶ روي ﺗﻮ دل ﻣﺎ ﻫﻤﻲ از رﻧﺞ‬

‫ﻧﻲ ﭘﺎي ز ﺳﺮ داﻧﺪ و ﻧﻲ ﻛﻔﺶ ز دﺳﺘﺎر‬

‫ﻛﺎي دل ﺗﻮ ﭼﻪ ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ز ﻣﺎ ﻳﺎد ﻛﻨﺪ ﻳﺎر‬

‫ﺗﻮ ﻓﺎرغ و ﻣﺎ از دل ﺧﻮد ﺑﻴﻬﺪه ﭘﺮﺳﺎن‬

‫وي ﻣﻮي ﺗﻮ ﺑﺎ روي ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﻬﺮه و ﻫﻢ ﻣﺎر‬

‫اي ﺑﻮد ﺗﻮ ﺑﺎ ﺧﻮي ﺗﻮ ﻫﻢ آﺗﺶ و ﻫﻢ ﻋﻮد‬

‫از ﺧﻨﺪه ﺟﻬﺎنﺳﺎزي و از ﻏﻤﺰه ﺟﻬﺎﻧﺴﻮز‬

‫در ﺻﻠﺢ دﻻوﻳﺰي و در ﺟﻨﮓ ﺟﮕﺮﺧﻮار‬

‫ﺳﺘﻤﻜﺶ‬

‫ﺳﺘﻤﻜﺎر‬

‫ﻫﺴﺘﻴﺴﺖ دﻫﺎن ﺗﻮ ﺳﻮي ﻋﻘﻞ ﻛﻢ ازﻳﻨﺴﺖ‬
‫ﻟﻄﻴﻔﻲﺳﺖ‬

‫در‬

‫ﻟﻄﻒ‬

‫ﻟﺒﺎن‬

‫ﺗﻮ‬

‫در‬

‫روزه‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﻲروزه‬

‫ﭘﻮدﻳﺴﺖ ﻣﻴﺎن ﺗﻮ ﺳﻮي و ﻫﻢ ﻛﻢ از ﺗﺎر‬
‫وز‬

‫در روزه ﭼﻮ از روي ﺗﻮ ﻣﺎ روزه ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ‬
‫ﺑﻨﮕﺬاﺷﺘﻪ‬

‫اي‬

‫اﻳﻤﺎن‬

‫ﻗﻬﺮ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﻋﻴﺪ‬

‫اﻛﻨﻮن ﻛﻪ‬

‫رﻫﻲ‬
‫در‬

‫ﺗﻮ‬
‫ﻋﻴﺪ‬

‫ﺿﻌﻴﻔﻲﺳﺖ‬

‫ﻋﻴﺪﺳﺖ‬

‫آﻣﺪه‬

‫ﻓﺮاز‬

‫زﻧﻬﺎر‬

‫ﻣﮕﺬار‬

‫ﺑﻲﻋﻴﺪي‬

‫ﻣﺎ ﺧﻮد ز ﺗﻮ اﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﻧﺪارﻳﻢ ازﻳﺮاك‬

‫ﺗﺮﻛﻲ‬

‫ﻳﻚ دم ﭼﻮ دﻫﺎن ﺑﺎش ﻟﻄﻴﻔﻲ ﻛﻪ ﻛﺸﺪ زور‬

‫ﻳﻚ ره ﭼﻮ ﻣﻴﺎن ﺑﺎش ﻧﺤﻴﻔﻲ ﻛﻪ ﻛﺸﺪ ﺑﺎر‬

‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ازﻳﻦ داﺷﺖ ﺗﻮاﻧﻲ‬
‫ﺑﺴﭙﺎر‬
‫از‬

‫ﻫﻤﻪ‬
‫ﭼﻨﮓ‬

‫زﻧﮓ‬
‫ﻣﻴﺎزار‬

‫ﺑﻪ‬

‫دو ﮔﻠﻨﺎر‬

‫ﭘﺎﻟﻮﻧﮥ‬
‫ﺳﻤﻦ‬

‫و‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫وﻓﺎدار‬

‫ﺗﺮك‬

‫ﭘﻨﻬﺎن ز ﺧﻮي ﺗﺮﻛﻲ ﻣﺎ را ﺑﻪ ازﻳﻦ دار‬

‫آﻫﻦ‬

‫ﺑﮕﺬار‬

‫ﺑﻮي‬

‫از‬

‫زﻫﺮ‬

‫رﻧﮓ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻣﻴﺎﻻي‬

‫دو‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭘﺎﻟﻮدۀ‬

‫ﻳﺎﻗﻮت‬

‫ﺑﺎزار‬

‫ﺷﻜﺮﺑﺎر‬

‫ﻛﺎن ﭘﻴﻜﺮ رﺧﺸﻨﺪهﺗﺮ از ﺟﺮم دو ﭘﻴﻜﺮ‬

‫ﺣﻘﺎ ﻛﻪ درﻳﻐﺴﺖ ﺑﻪ ﺧﻮي ﺑﺪ و ﭘﻴﻜﺎر‬

‫ﺗﺎ ﻛﻴﺴﺖ دل ﻣﺎ ﻛﻪ ازو ﮔﺮدي راﺿﻲ‬

‫ﻣﺎ ﻛﻪ‬

‫ﻣﺎ آن ﺗﻮﻳﻴﻢ و دل و ﺟﺎن آنِ ﺗﻮ ﻣﺎ را‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ ﺳﻮي ﻣﻨﱪ ﺑﺮو ﺧﻮاﻫﻲ ﺑﻪ ﺳﻮي دار‬

‫ﺑﺮاﻓﺮوز‬

‫در ﺑﻨﮕﻪ ﻣﺎ زن ﻧﻪ ﮔﻨﻪﻣﺎن ﻧﻪ ﮔﻨﻪ ﻛﺎر‬

‫ﺗﺮﻛﺎﻧﻪ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫آﺗﺶ‬

‫ﻟﻄﻒ‬

‫از‬

‫ﻳﺎ ﻛﻴﺴﺖ‬

‫ﻣﺎ را ز ﻓﺮاق ﺗﻮ ﺧﺮد ﻫﻴﭻ ﻧﻤﺎﻧﺪﺳﺖ‬

‫در‬

‫ﻋﺬر‬

‫ﭘﺬﻳﺮﻓﱳ‬

‫و‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻋﻴﺐ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺑﻨﮕﺮ‬

‫ﻧﺪﻳﺪن‬

‫ﺑﻬﺮام‬

‫ﺑﻬﺮاﻣﺸﻪ آﻧﺸﻪ ﻛﻪ ز ﺑﻬﺮ ﺷﺮف و ﻋﺰ‬

‫‪۹۰‬‬

‫ﺗﻦ‬

‫ﺑﻲﺧﺮدﻳﻬﺎ‬

‫ﺳﻮي‬
‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺳﻠﻄﺎن‬

‫ﺑﺮ‬

‫در‬

‫ﻧﻜﻮ‬

‫ازو ﮔﻴﺮي‬

‫ﻣﻌﺬور‬

‫ﺧﻮي‬

‫او ﻛﺪﻳﻪ‬

‫آزار‬

‫ﻫﻤﻲدار‬

‫ﻧﻜﻮﻛﺎر‬

‫زﻧﺪ‬

‫ﺑﺎر‬

‫آن‬

‫ﺷﺎه ﻛﻪ ﮔﺮ‬

‫ﺷﺎﻫﺎن‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫را‬

‫ﻋﻴﺐ ﮔﻨﻪ ﻛﺎر‬
‫ز‬

‫ﺟﻼل‬

‫و‬

‫ﻧﭙﻮﺷﺪ‬

‫ﻫﲊ‬

‫ﺧﻮد را ﺷﻤﺮد ﺳﻮي ﺧﻮد و ﺧﻠﻖ ﮔﻨﻪ ﻛﺎر‬
‫ﻣﺪﺣﺖ ﻫﻤﻪ ﻣﺤﻨﺖ ﺷﺪ و اﻓﺴﺮ ﻫﻤﻪ اﻓﺴﺎر‬

‫او‬

‫ﺷﻴﺮﻳﺴﺖ ﺗﻮ ﮔﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﮔﻪ رزم و ﮔﻪ ﺻﻴﺪ‬

‫ﺷﻴﺪﻳﺴﺖ ﺗﻮ ﮔﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﮔﻪ ﺑﺰم و ﮔﻪ ﺑﺎر‬

‫ﺑﺮ ﺳﺎﻳﮥ ﭘﻴﻜﺎﻧﺶ ﺑﺮد ﺳﺠﺪه ز ﺑﺲ ﻋﺰ‬

‫ﺷﻴﺮ ﺳﻴﻪ و ﭘﻴﻞ ﺳﭙﻴﺪ از ﺻﻒ ﭘﻴﻜﺎر‬

‫ﺷﻪ ﺑﻮده درﻳﻦ ﻣﻠﻚ و ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻧﻪ و ﺑﺦ ﺑﺦ‬

‫اﻳﻦ‬

‫زادۀ‬

‫ﺗﺎﻳﻴﺪ‬

‫ﺑﺮآوردۀ‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﻛﺎﻗﺒﺎل‬

‫را‬

‫رﺳﺎﻧﻴﺪ‬

‫ﺳﺰا‬

‫را‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺳﺰاوار‬

‫اي ﭼﺮخ ﻧﻜﻮﭘﺮور و اي ﺑﺨﺖ ﻧﻜﻮدار‬

‫در ﻣﺪح ﻳﻮﺳﻒﺑﻦ ﺣﺪادي‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻋﺸﻖ ﻻﻳﺰاﱄ را در آن دل ﻫﻴﭻﻛﺎر‬

‫ﻛﻮ ﻫﻨﻮز اﻧﺪر ﺻﻔﺎت ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺎﻧﺪﺳﺖ اﺳﺘﻮار‬

‫ﺗﺎ ﺑﻮي در زﻳﺮ ﺑﺎر ﺣﻠﻖ و ﺧﻠﻖ و ﺟﻠﻖ و دﻟﻖ‬

‫ﭘﺮدهداران ﻛﻲ دﻫﻨﺪت ﺑﺎر ﺑﺮ درﮔﺎه ﻳﺎر‬

‫ﺑﻨﺪۀ ﻓﻀﻞ ﺧﺪاوﻧﺪﻳﺴﺖ و آزاد از ﻫﻤﻪ‬

‫ﻧﻪ ﻋﺒﺎي ﺧﻮﻳﺶ داﻧﺪ ﻧﻪ ﻗﺒﺎي ﺷﻬﺮﻳﺎر‬

‫ﻫﻴﭻﻛﺲ را ﻧﺎﻣﺪﺳﺖ از دوﺳﺘﺎن در راه ﻋﺸﻖ‬

‫ﺑﻲزوال ﻣﻠﻚ ﺻﻮرت ﻣﻠﻚ ﻣﻌﻨﻲ در ﻛﻨﺎر‬

‫ﻫﺮﻛﻪ در ﻣﻴﺪان ﻋﺸﻖ ﻧﻴﻜﻮان ﮔﺎﻣﻲ ﻧﻬﺎد‬

‫ﭼﺎر ﺗﻜﺒﻴﺮي ﻛﻨﺪ ذات او ﻟﻴﻞ و ﻧﻬﺎر‬

‫ﻣﺮد ﻣﻌﻨﻲ ﺑﺎش و ﮔﺎم از ﻫﺮ دو ﻛﺸﻮر در ﮔﺬار‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮ ﻣﺮد ﺻﻮرﺗﻲ از ﺧﻮد ﻧﺒﻴﻨﻲ راﺳﺘﻲ‬

‫از ﭘﻲ اﻳﻦ ﻛﻴﻤﻴﺎ ﺧﺎﱄ ﺷﺪ از زر ﻋﻴﺎر‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران ﻛﻴﺴﮥ ﺳﻮداﻳﻴﺎن در راه ﻋﺸﻖ‬
‫وآﻧﻜﻪ او اﻧﺪر ﺷﻜﺮرﻳﺰ ﺑﺘﺎن ﺷﺎدي ﻧﻜﺮد‬

‫ﻃﻠﻌﺖ‬

‫زﻳﺒﺎ‬

‫ﻧﺪاري‬

‫ﻻف‬

‫ﻣﻪروﻳﻲ‬

‫دان ﻛﻪ روز ﻣﺮگ اﻳﺸﺎن ﻫﻢ ﻧﮕﺮدد ﺳﻮﮔﻮار‬

‫ﻣﺰن‬

‫ﻋﺪت ﻋﺪت ﻧﺪاري دل ز ﺷﺎﻫﺎن ﺑﺮ ﻣﺪار‬

‫ﻃﻴﻠﺴﺎن ﻣﻮﺳﻲ و ﻧﻌﻠﲔ ﻫﺎروﻧﺖ ﭼﻪ ﺳﻮد‬

‫ﭼﻮن ﺑﻪ زﻳﺮ ﻳﻚ ردا ﻓﺮﻋﻮن داري ﺻﺪﻫﺰار‬

‫رو ﻛﻪ در ﺑﻨﺪ ﺻﻔﺎت و ﺻﻮرت ﺧﻮﻳﺸﻲ ﻫﻨﻮز‬

‫ﺑﺮ ﺳﻮي ﺗﻮ ﻋﺰ ﻣﻨﱪ ﺧﻮﺷﱰﺳﺖ از ذلّ دار‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻲ در ﺑﺎدﻳﮥ ﻗﻬﺮ ﺗﻮ ﺳﺮﮔﺮدان ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﺗﺎ ﻛﻪ ﻳﺎﺑﺪ ﺑﺮ در ﻛﻌﺒﮥ ﻗﺒﻮﻟﺖ ﺑﺮّ ﺑﺎر‬

‫اي ﺑﺮآورده ز راه ﻗﺪرت و ﺗﻘﺪﻳﺮ و ﻗﻬﺮ‬

‫زﺧﻢ ﺣﻜﻢ ﻻاﺑﺎﻟﻴﺖ از ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﻬﺎ دﻣﺎر‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ ﺣﻜﻢ ﺗﻮ آﻣﺪ ﭘﺎي ﺑﻨﺪ آورد ﺟﱪ‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ ﻗﻬﺮ ﺗﻮ آﻣﺪ ﺳﺮ ﻓﺮو ﺑﺮد اﺧﺘﻴﺎر‬

‫ﻣﻬﺮ ذات ﺗﺴﺖ ﻳﺎرب دوﺳﺘﺎن را اﻋﺘﻘﺎد‬

‫ﻳﺎد ﻓﻀﻞ ﺗﺴﺖ ﻳﺎرب ﻏﻤﻜﺸﺎن را ﻏﻤﮕﺴﺎر‬

‫ﻳﺎرب ار ﻓﺎﻧﻲ ﻛﻨﻲ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺗﻴﻎ دوﺳﺘﻲ‬

‫ﻣﺮ ﻓﺮﺷﺘﮥ ﻣﺮگ را ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻫﻴﭻ ﻛﺎر‬

‫دﺳﺖ ﻣﺎﻳﮥ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ ﮔﻨﺞ ﺧﺎﻧﮥ ﻓﻀﻞ ﺗﺴﺖ‬

‫ﻛﻴﺴﮥ اﻣﻴّﺪ از آن دو زد ﻫﻤﻲ اﻣﻴﺪوار‬

‫دوﺳﺘﺎن ﺣﻀﺮﺗﺖ را ﺗﺎ ﭼﻮ ﺗﻮ ﺳﺎﻗﻲ ﺑﻮي‬

‫ﻫﺴﺖ ﻳﻜﺴﺎن ﻧﺰد اﻳﺸﺎن ﻧﻮش ﻧﺤﻞ و زﻫﺮﻣﺎر‬

‫ﻛﻴﺴﺖ آﻧﻜﻮ ﺳﺎﻋﺘﻲ در ﺑﺤﺮ ﻣﻬﺮت ﻏﻮﻃﻪ ﺧﻮرد‬

‫ﻛﺶ ﺑُﺪﺳﺖ از آﺗﺶ ﺷﻮق ﺗﻮ ﻳﻜﺴﺎﻋﺖ ﻗﺮار‬

‫آب و ﮔﻞ را زﻫﺮۀ ﻣﻬﺮ ﺗﻮ ﻛﻲ ﺑﻮدي اﮔﺮ‬

‫ﻫﻢ ز ﻟﻄﻒ ﺧﻮد ﻧﻜﺮدي در ازﻟﺸﺎن اﺧﺘﻴﺎر‬

‫ﻫﺮﻛﻪ از ﺟﺎم ﺗﻮ روزي ﺷﺮﺑﺖ ﺷﻮق ﺗﻮ ﺧﻮرد‬

‫ﭼﻮن ﻧﺮاﻧﺪ آن ﺷﺮاب ار داﻧﺪ آن رﻧﺞ ﺧﻤﺎر‬

‫ﻫﺮﻛﻪ او ﻧﺎم از ﺗﻮ ﺟﻮﻳﺪ اﻳﻤﻨﺴﺖ از ﻧﺎم و ﻧﻨﮓ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ او ﻓﺨﺮ از ﺗﻮ آرد ﻓﺎرﻏﺴﺖ از ﻓﺨﺮ و ﻋﺎر‬

‫ﻫﺮﻛﻪ از درﮔﺎه ﻋﺰّت ﻳﺎﻓﺖ ﺗﻮﻗﻴﻊ ﻗﺒﻮل‬

‫ﭘﻴﺶ درﮔﺎﻫﺶ ﻛﻤﺮ ﺑﻨﺪد ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ روزﮔﺎر‬

‫ﭼﻮن ﺟﻤﺎل ﮔﻮﻫﺮ ﺣﺪّادﻳﺎن ﻳﻮﺳﻒ ﻛﻪ زد‬

‫ﭘﺘﻚ ﺣﺠﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ اﻋﺪاي دﻳﻦ ﺣﺪّادوار‬

‫ﻛﻴﺴﺖ آﻧﻜﻮ ﻋﺰّ ﺧﻮﻳﺶ از ﺧﺎك درﮔﺎه ﺗﻮ دﻳﺪ‬

‫ﻛﻮﺷﺪ اﻧﺪر ﺻﺪر دﻳﻦ در ﭼﺸﻢ ﻛﺲ ﻳﻚ روز ﺧﺎر‬

‫آنﻛﻪ ﭼﻮن در درسو ﻣﺠﻠﺲ دم زﻧﺪ در ﻋﻠﻢو دﻳﻦ‬

‫ﭼﻮن دم آﺧﺮ ﻧﻴﺎﻳﻲ در ﻫﻤﻪ ﮔﻴﺘﻴﺶ ﻳﺎر‬

‫آن ز ﺗﺮﻓﻴﻪ و ﺻﻴﺎﻧﺖ ﻣﻠﻚ را ﺧﻴﺮات ﺑﺨﺶ‬

‫وآن ز ﺗﻮﺟﻴﻪ و دﻳﺎﻧﺖ ﺷﺮع را اﻧﺪﻳﺸﻪ ﺧﻮار‬

‫‪۹۱‬‬

‫ﭘﻴﺸﻮا‬

‫واﻋﻆ‬

‫و‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻛﺰ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺳﻨﺖ ﻫﻤﻨﺎم ﺧﻮد را ﻫﺴﺖ داﻳﻢ ﺟﺎﻧﺴﭙﺎر‬

‫ورع‬

‫اﻳﻦ ﭼﻨﲔ ﺷﺎﺧﻲ ازو ﭘﻴﺪا ﻧﮕﺸﺘﻲ در دﻳﺎر‬

‫ﮔﺮ ﻧﺒﻮدي ﺑﺎغ رأﻳﺶ را ﻧﻬﺎﱄ ﺑﺲ ﻗﻮي‬

‫آﻧﻜﻪ ﺧﺎك ﺗﻴﺮه را ﺑﺮ ﭼﺮخ ﻓﻀﻞ آﻣﺪ ﺑﺪو‬

‫ﻛﺰ ﭼﻨﺎن ﭼﺮﺧﻲ ﭼﻨﲔ ﺧﻮرﺷﻴﺪ دﻳﻦ ﮔﺸﺖ آﺷﻜﺎر‬

‫ﮔﺮ ز ﭼﺮخ آﺳﻤﺎن آﻣﺪ زﻣﺴﺘﺎﻧﻲ ﭼﻨﲔ‬

‫ﺑﻨﮕﺮ از ﭼﺮخ زﻣﲔ اﻧﺪر زﻣﺴﺘﺎن ﻧﻮﺑﻬﺎر‬

‫ورز ﭼﺮخ آﺳﻤﺎن آﻳﺪ ﺳﺤﺎب ﺑﺮف رﻳﺰ‬

‫آﻣﺪ از ﭼﺮخ زﻣﲔ درﻳﺎي ﻣﺮوارﻳﺪ ﺑﺎر‬

‫ﺑﺮون‬

‫ﻧﺺّ ﻗﺮآن دارد آﻧﺮا از درﺳﺘﻲ اﺳﺘﻮار‬

‫ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻫﺮﻛﺴﻲ ﺑﺮداﺷﺖ ﭼﻮﺑﻲ ﭼﻮن ﻛﻠﻴﻢ‬

‫ﻣﻌﺠﺰي ﺑﺎري ﺑﺒﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺷﻮد آن ﭼﻮب ﻣﺎر‬

‫دور ﻣﺸﺘﻲ ﻣﺪﻋﻲ ﻧﺎﻣﻌﻨﻮي اﻧﺪر ﮔﺬﺷﺖ‬

‫دور دور ﻳﻮﺳﻒﺳﺖ اي ﭘﺎدﺷﺎ ﭘﺎﻳﻨﺪهدار‬

‫ﻫﺮﻛﺴﻲ ﺟﺰوي اﻣﺎﻣﺖ ﻧﻴﺰ دﻋﻮي ﻣﻲﻛﻨﺪ‬

‫ﻓﺘﻮﻳﻲ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﺧﺎﻧﮥ‬

‫ﺣﺪّادﻳﺎن‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﻟﻴﻚ ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺎه ذواﻟﻔﻘﺎر از ذواﻟﺨﻤﺎر‬

‫ﻫﻴﭻ ﮔﻨﮓ اﻧﺪر ﺟﻬﺎن ﺷﺎﻋﺮ ﻧﮕﺸﺘﻪﺳﺖ از ﺷﻌﺎر‬

‫ﻫﻴﭻ ﺟﺎﻫﻞ در ﺟﻬﺎن ﻣﻔﺘﻲ ﻧﮕﺸﺘﻪﺳﺖ از ﻟﺒﺎس‬

‫ﮔﺮ ﻏﺬاي ﺗﻦ ﺷﺪي ﺑﻲزور ﻣﺎﻧﺪي روزهدار‬

‫ﻟﻔﻆ ﺷﻴﺮﻳﻨﺶ ﻏﺬاي ﺟﺎن ﻣﺎ ﺷﺪ ﺑﻬﺮ آﻧﻚ‬

‫ﭘﺲ درﺧﺖ ﮔﻞ ﭼﻪ آرد ﺟﺰ ﮔﻞ ﺧﻮﺷﺒﻮي ﺑﺎر‬

‫از ﭼﻨﲔ ﺷﺎﺧﻲ ﭼﻨﲔ ﺑﺎري ﭘﺪﻳﺪ آﻣﺪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ‬
‫اﺣﻤﺪ ﻣﺤﻤﻮد ﺧﺼﻠﺖ ﺧﻮاﺟﻪاي ﻛﺎﻣﺮوز ﻛﺮد‬

‫از ﺳﺨﻦ ﭼﺸﻢ ﻋﺪوي اﺣﻤﺪ ﻣﺨﺘﺎر ﺗﺎر‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﻧﺜﺎر‬

‫ﺟﱪﺋﻴﻞ از ﺳﺪره و ﺣﻮران ز ﻛﻨﮕﺮﻫﺎ ﻧﻈﺎر‬

‫در ﭼﻨﲔ ﻣﺠﻠﺲ ﻛﻪ او ﻛﺮدﺳﺖ آﻧﻚ ﻛﺮدهاﻧﺪ‬
‫از‬

‫ﭘﻲ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺗﻬﻨﻴﺖ‬

‫را‬

‫ﻋﺎﻣﻼن‬

‫اﺧﱰان‬

‫آرﻧﺪ‬

‫ﺛﺎﺑﺖ‬

‫اﻧﺪرﻳﻦ‬

‫ﻣﺠﻠﺲ‬

‫زﻳﺐ ﻣﻌﻨﻲ ﺑﺎﻳﺪت اﻳﻨﻚ ﺷﻨﻴﺪي اي ﭘﺴﺮ‬

‫ﻧﻘﺶ ﻣﺎﻧﻲ ﺑﺎﻳﺪت رو ﻣﻌﺘﻜﻒ ﺷﻮ در ﺑﻬﺎر‬

‫ﻗ ّﺪ و ﻣﻨﻈﺮ ﭼﻨﮕﺮي ﺑﻨﮕﺮ ﻛﻪ در ﻋﻠﻢ ﻧﻈﺮ‬

‫ﺟﺎن ﺧﺼﻤﺎن را ﻫﻤﻲ ﭼﻮن دارد اﻧﺪر اﺿﻄﺮار‬

‫ﺑﺎﻟﻠﱣﻪ ار دﻳﺪش رﺳﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ دُرّ ﺷﺎﻫﻮار‬

‫ﭼﺸﻢ آن ﻧﺎدان ﻛﻪ ﻋﺸﻖ آورد ﺑﺮ رﻧﮓ ﺻﺪف‬

‫ﻫﺮﻛﻪ زن ﻃﺒﻌﺴﺖ ﺧﻮدﻣﺎﻧﺪﺳﺖ در رﻧﮓ و ﻧﮕﺎر‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﻣﺮدﺳﺖ او ﺑﻮد در ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﻌﻨﻲﭘﺮﺳﺖ‬

‫ورﻧﻪ در ﻫﺮ ﻛﻮي ﺑﻮﺑﻜﺮﺳﺖ و در ﻫﺮ ﻛﻮه ﻏﺎر‬

‫ﻛﺎر ﺻﺪق و ﻣﻌﻨﻲ ﺑﻮﺑﻜﺮ دارد در ﺟﻬﺎن‬

‫ﻛﺎر ﻛﺮدار ﻋﻠﻲ دارد وﮔﺮﻧﻪ روز ﺟﻨﮓ‬

‫ﻫﻴﭻ ﻛﺎري ﻧﺎﻳﺪ از ﻧﻘﺶ ﻋﻠﻲّ و ذواﻟﻔﻘﺎر‬

‫اي ﭼﻮ آﺗﺶ در ﺑﻠﻨﺪي وي ﭼﻮ آب اﻧﺪر ﺻﻔﺎ‬

‫وي ﭼﻮ ﺑﺎد اﻧﺪر ﻟﻄﺎﻓﺖ وي ﭼﻮ ﺧﺎك اﻧﺪر وﻗﺎر‬

‫ﺑﺎش‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ ﺣﺸﻤﺖ ز ﻳﻚ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺻﺒﺢ ﺑﺨﺖ ﺗﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻲ ﻛﺰ ﺑﺮاي ﻋﺸﻖ ﺧﺎك درﮔﻬﺖ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫اﻗﺒﺎﻟﺖ‬

‫ﺑﺮآرد‬

‫روزﮔﺎر‬

‫ﭼﺮخ ﭼﻮن ﭘﻴﺸﺖ ﻛﻤﺮ ﺑﻨﺪد ﺑﻪ رﺳﻢ اﻓﺘﺨﺎر‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﺑﺎﻻ زود ﮔﻴﺮد زود ﻣﻴﺮد ﭼﻮن ﺷﺮار‬

‫ﻧﻴﺰ دوﻟﺖ را ﺑﺴﻲ ﺷﺎدي ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻛﺮد از آﻧﻚ‬

‫ﻗﻄﺮۀ آﺑﻲ ﻛﻪ آن را از ﻫﻮا ﮔﻴﺮد ﺻﺪف‬

‫روزﮔﺎر‬

‫روزﻫﺎ ﭼﺸﻢ و ﭼﺮاغ ﻋﺎﻟﻤﻲ ﮔﺮدد ﭼﻮ ﺷﻤﻊ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﭘﻴﻤﺎﻳﺪ ز دﻳﺪه ﻗﺎﻣﺖ ﺷﺒﻬﺎي ﺗﺎر‬

‫ﺑﺴﱰ از ﺧﺎر و ﺧﺴﻚ ﺳﺎز اي ﭘﺴﺮ اﻛﻨﻮن ﭼﻮ ﮔﻞ‬

‫آن‬

‫را‬

‫ﺗﻮاﻧﺪ ﻛﺮد‬

‫دُرّ‬

‫ﺷﺎﻫﻮار‬

‫ﺗﺎ ﭼﻮ دﺳﺘﻨﺒﻮي ﺑﺮ دﺳﺖ ﺷﻬﺎن ﮔﻴﺮي ﻗﺮار‬

‫ﮔﺮﻣﻲ و ﺳﺮدي ﻛﺸﺪ در ﺑﺎﻏﻬﺎ ﻳﻜﺴﺎل ﺧﺎر‬

‫از ﭘﻲ ﻳﻚ ﻛﻪ ﻛﻪ ﺑﺮگ ﮔﻞ دﻣﺪ ﺑﺮ وي ﻫﻤﻲ‬

‫ﺗﺎ ﺣﻮاس و ﻃﺒﻊ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺶ داﻧﺎ ﭘﻨﺞ و ﭼﺎر‬

‫ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖ و ﭼﺮخ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺰد ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺸﺖ و ﻫﻔﺖ‬
‫ﻳﻤﻦ ﺑﺎدت ﺑﺮ ﻳﺴﺎر و ﻳﺴﺮ ﺑﺎدت ﺑﺮ ﻳﻤﲔ‬

‫داﻧﺸﺖ ﺟﻔﺖ ﻳﻤﲔ و دوﻟﺘﺖ ﺟﻔﺖ ﻳﺴﺎر‬

‫در ﻣﺪح اﺑﻮاﻟﻤﻌﺎﱄ ﻳﻮﺳﻒﺑﻦ اﺣﻤﺪ‬

‫آﺗﺶ دوزخ ﺑﻮد آن آﺑﺮو از ﻫﺮ ﺷﻤﺎر‬

‫آﺑﺮوﻳﻲ ﻛﺎن ﺷﻮد ﺑﻲﻋﻠﻢ و ﺑﻲﻋﻘﻞ آﺷﻜﺎر‬

‫ﺑﻴﺸﻲ آن ﺳﺮ را رﺳﺪ ﻛﺰ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺎﻳﺪار‬

‫ﭘﻴﺸﻲ آن ﺗﻦ را رﺳﺪ ﻛﺰ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺶ دﺳﺖ‬
‫‪۹۲‬‬

‫واي آن زﻫﺪي ﻛﻪ از ﺑﻲﻋﻠﻢ ﻳﺎﺑﺪ اﻧﺘﺸﺎر‬

‫واي آن ﻋﻠﻤﻲ ﻛﻪ از ﺑﻲﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨﺘﺸﺮ‬

‫اي ﻛﻪ ﻣﻲ ﻗﺪر ﻓﻠﻚ ﺟﻮﻳﻲ و ﻧﻮر آﻓﺘﺎب‬
‫ﻻف‬

‫ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ‬

‫ﻣﺰن‬

‫ﺑﻲﻋﻠﻢ‬

‫ﻫﺮﺟﺎ‬

‫ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺑﻴﺪارﻳﻲ ﭼﻮن ﭼﺮخ و ﭼﻮن اﻧﺠﻢ ﺑﻴﺎر‬

‫ﺑﻴﻬﺪه‬

‫ﻋﻠﻢ ﺧﻮان ﺧﻮد ﭘﻴﺶ از آن ﭘﻨﻬﺎن ﻛﻨﺪ ﻋﻠﻢ آﺷﻜﺎر‬

‫ﻣﺎﻳﻪاي داري ﭼﻮ ﻋﻤﺮ از وي ﻣﺪان ﺟﺰ ﻋﻠﻢ ﺳﻮد‬

‫ﻗﻮّﺗﻲ داري ﭼﻮ ﻋﻘﻞ از وي ﻣﻜﻦ ﺟﺰ ﺟﻬﺪ ﻛﺎر‬

‫وﻋﺪۀ ﺷﺎﻫﻲ و ﺷﺎدي ﺑﻲﺧﺮد در دل ﻣﺪار‬

‫ﻋﻬﺪۀ ﻓﺘﻮاي دﻳﻦ ﺑﻲﻋﻠﻢ در ﮔﺮدن ﻣﮕﻴﺮ‬

‫آﻟﺖ راﻣﺶ ﺑﮕﻴﺮ و ﺟﺎي آراﻣﺶ ﻣﺠﻮي‬

‫ﭘﺮدۀ ﻏﻔﻠﺖ ﻣﭙﻮش و ﺗﺨﻢ ﺑﻲﻓﻀﻠﻲ ﻣﻜﺎر‬

‫ﻻﺑﮥ ﻫﺮ ﺧﺎﺻﻪ ﻣﻨﮕﺮ ﺑﻨﺪ دل ﺑﺮ ﻃﺒﻊ ﻧﻪ‬

‫ﻳﺎوۀ ﻫﺮ ﻋﺎﻣﻪ ﻣﺸﻨﻮ ﭘﻨﺪ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺟﺎن ﮔﻤﺎر‬

‫اﻓﺴﺮ و ﻓﺮق اي ﭘﺴﺮ ﺑﻲرﻧﺞ ﻛﻲ ﮔﺮدد ﻗﺮﻳﻦ‬

‫ﺳﻴﺮي و ﺧﻮاب اي ﻓﺘﺎ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻛﻲ ﮔﻴﺮد ﻗﺮار‬

‫ﻋﻠﻢ ﺧﻮاﻫﻲ ﻣﺮﺣﻠﮥ ﻋﻠﻢ از ﻣﮋه ﭼﺸﻤﺖ ﺳﺮﭙ‬

‫ﻓﻀﻞ ﺟﻮﻳﻲ راه ﺷﺐ ﺑﺮ ﺑﺤﺮ ﺑﻴﺪاري ﮔﺬار‬

‫د ّر اﮔﺮ ﺧﻮاﻫﻲ ﭼﻨﲔ رو ﻧﺰد آن درﻳﺎي ﻋﻠﻢ‬

‫ﻧﻮر اﮔﺮ ﺧﻮاﻫﻲ ﭼﻨﲔ ﺷﻮ ﺳﻮي آن ﺷﻤﻊ ﺗﺒﺎر‬

‫آﻧﻚ‬

‫روزﮔﺎر‬

‫وﻗﺖ‬

‫ﻳﺎدﮔﺎري ده ز ﺑﻴﺪاري ﺷﺐ ﺧﻮد را ﻣﮕﺮ‬

‫ﻣﺎه ﮔﺮدي ﮔﺮ ﺑﻴﺎﺑﻲ آﺗﺸﻲ از ﻧﻮر ﻋﻠﻢ‬

‫ﺑﻮاﻟﻤﻌﺎﱄ‬

‫اﺣﻤﺪﺑﻦ‬

‫ﻳﻮﺳﻒﺑﻦ‬

‫اﺣﻤﺪ‬

‫رﻓﱳ‬

‫ﺑﺤﺮ ﮔﺮدي‬
‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﻧﻮرﺑﺨﺸﻲ ﭼﻮن ﺳﭙﻬﺮ و درﻓﺸﺎﻧﻲ ﭼﻮن ﺳﺤﺎب‬

‫ﻧﺎم‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﻬﺮوزﻳﺖ‬

‫ﺑﻴﺎﺑﻲ‬

‫داﻧﺸﺴﺖ‬

‫و‬

‫د ّر‬

‫ﻳﺎدﮔﺎر‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫آﺑﺪار‬

‫ﺣﻘﮕﺰاري ﭼﻮن زﻣﲔ و ﻣﺎﻳﻪداري ﭼﻮن ﺑﻬﺎر‬

‫آن ﮔﻬﺮﺑﺎري ﻛﻪ ﭼﻮن ﺑﻴﺪار ﺷﺪ از ﻛﺘﻢ ﻋﺪم‬

‫ﻣﺎﻧﺪ ﺑﻲﭼﻮﻧﺎن ﮔﻬﺮ ﺑﺤﺮ ﻋﺪم ﺗﺎ ﺣﺸﺮ ﺧﻮار‬

‫ﺷﻤﻊ ﮔﺮدون ﻧﺰد ﺟﻮدش ﻣﺎﻳﮥ ﺑﺨﻠﺴﺖ ﺑﺨﻞ‬

‫اوج ﮔﺮدون ﭘﻴﺶ ﻗﺪرش ﻣﺎﻳﮥ ﻋﺎرﺳﺖ ﻋﺎر‬

‫داﻣﻦ ﻛﺘﻢ ﻋﺪم زﻳﻦ در ﺗﻬﻲ ﻛﺮدش ﻛﻨﺎر‬

‫ﻻﻓﮕﺎه ﻋﻠﻢ و دﻳﻦ از ﻧﺠﻢ ﭘﺮ ﻛﺮد اﻧﺠﻤﻦ‬

‫»ﻟﻦﺗﺮاﻧﻲ« ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮﺧﻴﺰد ز ﺧﻠﻖ اﻧﺘﻈﺎر‬

‫ﻳﺎر او ﮔﺮ ﭼﺸﻢ دارد روزﮔﺎر اﻧﺪر ﻋﻠﻮم‬

‫ﺧﺎر ﺑﺎ ﺧﺮﻣﺎ ﺑﮕﺎه ﻃﻌﻢ ﻛﺲ ﻛﻲ ﻛﺮد ﺟﻔﺖ‬

‫ﻟﻌﻞ ﺑﺎ ﺧﺮﻣﻬﺮه اﻧﺪر ﻋﻘﺪ ﻛﺲ ﻛﻲ ﻛﺮد ﻳﺎر‬

‫آب ﺟﻮﻳﺴﺖ آﻧﻜﻪ ﺟﻮﻳﺪ ﺳﻮي ﻫﺮ ﻧﺎﺟﻨﺲ راه‬

‫ﺟﻮﻫﺮ آﺗﺶ ز ﻫﻤﺖ ﺑﺮ ﻓﻠﻚ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﻮار‬

‫ﭘﺎﻳﮥ ﭘﺎﻳﻴﺪن ﺟﺎن ﻧﺰد ﻟﻄﻔﺶ ﻳﻚ ﺑﻪ دﺳﺖ‬

‫ﺷﺮار‬

‫ﻻﺟﺮم زﻳﻦ دادۀ ﮔﺮدون و زادۀ ﭼﺎر ﻃﺒﻊ‬

‫اﻳﻦ ﺟﻬﺎن در راﻣﺶﺳﺖ وآن ﺟﻬﺎن در اﻓﺘﺨﺎر‬
‫ﻣﺎﻳﮥ ﺑﺎﻟﻴﺪن ﺗﻦ ﭘﻴﺶ راﻳﺶ ﻳﻚ‬

‫اي ز ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﺰاﺟﺖ ﭼﺎرﮔﻮﻫﺮ ﺑﺮ ﻓﺰون‬

‫ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻗﺪر و ﺑﻠﻨﺪي ﺻﻔﻮت و ﻟﻄﻒ و وﻗﺎر‬

‫ﻣﻴﻞ داﻧﺶ ﺳﻮي ﺗﻮ ﭼﻮن ﻣﻴﻞ اﺟﺰا ﺳﻮي ﻛﻞ‬

‫آب دوﻟﺖ ﺳﻮي ﺗﻮ ﭼﻮن آب ﺳﻴﻞ از ﻛﻮﻫﺴﺎر‬

‫آﺗﺶ ﻃﺒﻊ ﺑﻲاﺻﻼن ز آب روي ﺧﻮد ﺑﻜﺶ‬

‫دود ﺑﻲﻋﻠﻤﻲ ز ﺧﺎﻧﮥ ﻣﻐﺰ ﺑﻲﻋﻠﻤﺎن ﺑﺮآر‬

‫ﺟﺎﻫﻼن را ﭼﺎره ﻧﻴﺴﺖ از ﻧﺴﺒﺖ ﭘﺴﺖ دروغ‬

‫ﻣﺎر ﻣﻬﺮه ﺟﻮي ﻧﺎدان ﻧﻴﺴﺖ دور از زﻫﺮﻣﺎر‬

‫آﻓﺖ‬

‫ﻻﻟﮥ دﻋﻮي ز ﻛﻮه ﻛُﻪ دروﻏﺎن ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻦ‬

‫ﻓﺘﻮي‬

‫ﺑﱪ‬

‫از‬

‫ﻣﻔﺘﻴﺎن‬

‫ﺟﻬﻞ‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﻟﻨﮕﻲ و رﻫﻮاري اﻧﺪر راه دﻳﻦ ﻧﺎﻳﺪ ﻧﻜﻮ‬

‫اﺳﺐ داﻧﺶ ﺑﺎﻳﺪ ارﻧﻲ دور ﺷﻮ زﻳﻦ رﻫﮕﺬار‬

‫ﻗﻮّت ﺷﺮع از ﻓﻘﻴﻬﺎن ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻢ ﻧﺰ ﻓﻘﻴﺮ‬

‫ﻻف ﺑﻮﺑﻜﺮ از ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻢ ﻧﻪ زﻏﺎر‬

‫ﻻﻟﻪزان ﺟﻮﻳﻲ ﻛﻪ دوري از ﻣﻴﺎن ﻣﺮﻏﺰار‬

‫ﻓﻘﺮ از آن ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﭘﺎﻛﻲ از ﺑﻴﺎن ﻓﻘﻪ و ﺷﺮع‬

‫ﻳﺎدﮔﺎر ﻣﺼﻄﻔﺎ در راه دﻳﻦ ﻋﻠﻤﺴﺖ ﻋﻠﻢ‬

‫ﻫﻴﭻ ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻲﺗﻌﻠﻢ ﻓﻘﺮ ﻛﻲ ﻛﺮد اﺧﺘﻴﺎر‬

‫اي ﺟﻤﺎل ﻣﻠﻚ و داﻧﺶ ﺳﺮﻓﺮاز از ﺑﻬﺮ آﻧﻚ‬

‫ﻳﻮﺳﻔﻲ اﺻﻠﻲ و اﺣﻤﺪ ﺧﻠﻖ و ﺣﺪّادي ﺗﺒﺎر‬

‫ﻫﻮل و ﺧﺸﻢ ﻳﻮﺳﻔﻲ ﺑﺎﻳﺪ درﻳﻦ ره ﺑﺪرﻗﻪ‬

‫ﻓﻘﻪ و ﻓﻀﻞ ﻳﻮﺳﻔﻲ ﺑﺎﻳﺪ درﻳﻦ ره ﻏﻤﮕﺴﺎر‬

‫ﻻﻟﻪ و ﻛﻮﻫﻲ ﺑﻠﻮن ﺣﻠﻢ ﺑﺎﺑﻮﻳﻲ و رﻧﮓ‬

‫آﺗﺶ و آﺑﻲ ﺑﻪ ﻗﺪر و ﻟﻄﻒ ﺑﻲدود و ﺑﺨﺎر‬

‫ﻛﺎن دﻳﻦ را ﻣﺎﻳﻪاي ﻫﻤﭽﻮن ﺑﺪن را ﭘﻨﺞ ﺣﺲ‬

‫ﻟﺸﻜﺮي ﻣﺮ ﻣﻠﻚ ﻋﺰّ را ﭼﻮن ﻧﺒﻲ را ﭼﺎر ﻳﺎر‬

‫‪۹۳‬‬

‫ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳﺎب از ﭘﺪر ﭼﻮن آﻓﺘﺎب از آﺳﻤﺎن‬

‫ﻋﻠﻤﻬﺎ ﮔﻴﺮ از ﭘﺪر ﭼﻮن ﺑﺨﺮدان از روزﮔﺎر‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران ﭼﺮخ ﺑﻴﻨﻲ زﻳﻦ ﺳﭙﺲ ﺑﺮ ﻃﺮف ﻛﻮن‬

‫از ﺗﱪك ﻧﻌﻞ اﺳﺒﺖ ﻛﺮده ﭼﻮن ﻣﻪ ﮔﻮﺷﻮار‬

‫ﻋﺎﻗﻼن ﺑﻴﻨﻲ ﺑﻪ ﺷﺎدي ﺑﻬﺮ آن در ﻫﺮ ﻣﻜﺎن‬

‫ﻧﺎﻗﺪان ﺑﻴﻨﻲ ﺑﻪ رﻧﺞ از ﺑﻬﺮ اﻳﻦ در ﻫﺮ دﻳﺎر‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺟﺎﻧﻲ ﺧﺎﱄ از اﻋﺮاض و اﺷﺒﺎه ﺟﻬﺎن‬

‫ﺑﻲﻏﺒﺎر‬

‫زودﻳﺎﺑﻲ ﺻﺪﮔﻞ ﺧﻮﺷﺒﻮي از ﻳﻚ ﻧﻮك ﺧﺎر‬

‫اﺑﺘﺪا اﻳﻦ رﻧﺠﻬﺎ ﻣﻲﻛﺶ ﻛﻪ در ﺑﺎغ ﺷﺮف‬

‫دور دور ﻳﻮﺳﻒﺳﺖ اي ﭘﺎدﺷﺎ ﭘﺎﻳﻨﺪهدار‬

‫دور ﻣﺸﺘﻲ ﺟﺎﻫﻞ ﻧﺎﺷﺴﺘﻪ روي اﻧﺪر ﮔﺬﺷﺖ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ ز اﻗﺒﺎل و ﻋﻠﻢ اوﺳﺖ ورﻧﻪ در ﺟﻬﺎن‬

‫ﻳﻮﺳﻔﺎن‬

‫ﻟﺨﺘﻜﻲ ﭼﻮن ﭼﺮخ ﺑﻴﺪاري ﮔﺰﻳﻦ ﻛﺰ ﺑﻬﺮ ﺗﻮ‬
‫ﻧﺎﻣﻮﺧﺘﻪ ﮔﺮ‬

‫ﻟﻚﻟﻚ‬

‫ﻣﻲﮔﻴﺮد‬

‫ﻣﺎر‬

‫و‬

‫آﺳﻤﺎﻧﻲ‬

‫ﺑﻲﺧﺮد‬

‫ﺑﻲﻛﺴﻮف‬

‫ﺑﺴﻴﺎر‬

‫و‬

‫دﻟﻔﮕﺎر‬

‫ﺑﻴﻨﻢ‬

‫ﻣﻨﱪي ﻛﺮد از ﺷﺮف ﭼﻮن ﺷﻤﺲ ﮔﺮدون اﺧﺘﻴﺎر‬

‫ﭼﺴﻮد‬

‫ﺑﺎز ﻋﻠﻢ آﻣﻮﺧﺘﻪ از ﻗﺪر و ﻋﺰّ ﺟﻮﻳﺪ ﺷﻜﺎر‬

‫ﻫﻴﺒﺖ و ﻋﺰ و ﺑﻬﺎ ﺑﺎ رﻧﺞ ﺗﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺮﻳﻦ‬

‫ﻗﺪرت و ﻗﺪر و ﺷﺮف ﺑﺎ ﻋﻠﻢ دﻳﻦ دارد ﻗﺮار‬

‫ﻳﺎﻓﻪ ﻛﻢﮔﻮي اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻣﺪح ﮔﻮ ﻛﺰ روي ﻋﻘﻞ‬

‫ﻫﻴﭻ ﭘﺮ ﺧﻮاﺑﻲ ﻧﺠﺴﺘﺴﺖ از ﻃﺒﻴﺒﺎن ﻛﻮ ﻛﻨﺎر‬

‫ﻟﺆﻟﺆ اوﺻﺎف او ﺑﺮ ﺻﺪر ﺟﺎﻫﺶ ﻣﻴﻔﺸﺎن‬

‫ﮔﻮﻫﺮ اﻓﻐﺎل او ﺑﺮ ﻳﺎد ﻃﺒﻌﺶ ﻣﻲ ﺷﻤﺎر‬

‫ﻗﺎﻳﺪ ﭼﺸﻢ و ﭼﺮاغ ﻋﺎﻟﻤﻲ ﮔﺮدد ﭼﻮ ﺷﻤﻊ‬
‫او‬

‫ﭘﻨﺪ ﮔﻮﻳﺎﻧﺴﺖ‬

‫اﻣﺎم‬

‫ﭘﻨﺪش‬

‫آﻧﻜﻪ ﭘﻴﻤﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﻳﺪه ﻗﺎﻣﺖ ﺷﺒﻬﺎي ﺗﺎر‬

‫وﻳﺤﻚ از ﮔﺴﺘﺎﺧﻲ و ژاژ ﺗﻮ ﻳﺎرب زﻳﻨﻬﺎر‬

‫ﻣﻲدﻫﻲ‬

‫ﺑﻲﺣﺴﺎب و ﺑﻲﺳﺮﭙ ﺑﺎ ﺣﻴﺪر اﻧﺪر ﻛﺎرزار‬

‫دور ﺷﻮ زﻳﻦ ﭘﻨﺪ دادن زاﻧﻚ زﺷﺖ آﻳﺪ ﺷﺪن‬
‫اﺑﻠﻬﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮاَﺧﱳ ﺗﻴﻎ ﭼﻮﺑﲔ ﺑﺮ ﻛﺴﻲ‬

‫ﻛﻮﺑﻪ ﻛﻤﱰ ﻛﺲ ﺑﺒﺨﺸﺪ در زﻣﺎن ﺻﺪ ذواﻟﻔﻘﺎر‬

‫ﻳﻤﻦ ﺑﺎدت ﺑﺮ ﻳﺴﺎر و ﻳﺴﺮ ﺑﺎدت ﺑﺮ ﻳﻤﲔ‬

‫داﻧﺸﺖ ﺟﻔﺖ ﻳﻤﲔ و دوﻟﺘﺖ ﺟﻔﺖ ﻳﺴﺎر‬

‫ﻋﻠﻢ ﺗﺎ ﻧﺒﻮد ﭼﻮ ﺟﻬﻞ و آب ﺗﺎ ﻧﺒﻮد ﭼﻮ ﻧﺎر‬

‫روز ﺗﺎ ﻧﺒﻮد ﭼﻮ ﻣﺎه و ﻣﺎه ﺗﺎ ﻧﺒﻮد ﭼﻮ ﺳﺎل‬

‫اﻳﻦﭼﻨﲔﺗﺎن ﻫﺮ زﻣﺎن ﺑﺎ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺳﻴﺼﺪ ﺑﻬﺎر‬

‫ﻧﻮﺑﻬﺎرت ﺑﺎ اﻣﺎم دﻳﻦ ﻣﺒﺎرك ﺑﺎد و ﺑﺎد‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ روز او ﭼﻮن روز ﻣﺤﺸﺮ ﺻﺪﻫﺰار‬

‫ﺑﺎد ﻧﻬﺼﺪ ﺳﺎل ﻋﻤﺮت روز از ﻧﻬﺼﺪ زﻣﺎن‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﻣﻬﺮ‬

‫ﭘﺎدﺷﺎه‬

‫زري‬

‫در‬

‫آرد‬

‫روزﮔﺎر‬

‫٭٭٭‬

‫در ﺳﺮاي ﺷﺮع ﺳﺎزد ﻋﻠﻢ داراﻟﻀﺮب درد‬

‫ﮔﺮ‬
‫در‬

‫ﮔﻠﺒﻨﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﻠﺒﻞ ﺑﺮو دﺳﺘﺎن زﻧﺪ‬

‫ﻧﻔﺎق‬
‫ﭘﻨﺎه‬

‫اﻧﺪروﻧﻲ‬
‫ﺷﺎه‬

‫دارد‬

‫ﭘﺎك‬
‫ﻣﺮد‬

‫آﻳﺪ‬

‫در‬

‫ﻋﻴﺎر‬

‫ﺑﻴﺖاﻟﻤﺎل ﻛﺎر‬

‫آﺑﺪار از ﭼﺸﻤﮥ ﺗﻮﻓﻴﻖ و ﭘﺎك از ﺷﺮك ﺧﺎر‬

‫ﻣﻨﻘﺴﻢ ﺑﺎﺷﺪ درﻳﻦ ره ز اﺿﻄﺮاب و ز اﺿﻄﺮار‬

‫ﻣﺮد ﺗﺎ ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺸﱳ زﻳﻨﺖ ﻛﻨﺪ از ﻛﻮي دﻳﻮ‬

‫ﺑﺲ ﻣﺤﺎل آﻳﺪ ازﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻬﺎدن ﺷﻜﻞ روح‬

‫ﺑﺲ ﺧﻄﺎ ﺑﺎﺷﺪ درﻳﻦ ﺗﻬﻤﺖ ﺷﻨﻮدن ﺑﻮي ﺑﺎر‬

‫آﻓﺘﺎب اﻳﻨﻚ ﺑﺮآﻣﺪ ﭼﻨﺪ ﺧﺴﺒﻢ ﻫﻤﭽﻮ ﻛﻮه‬

‫در ﺷﻌﺎع ﻧﻮر اﻓﺘﻢ ﺑﻲﺳﺮ و ﺑﻦ درهوار‬

‫وآﻧﮕﻬﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺰاي آﺗﺶ ﺗﺮﺳﺎ درﺧﺖ‬

‫ﺷﺎﺧﺴﺎر‬

‫ﺣﻀﺮت ﺳﻴﻤﺮغ ﻛﻮ ﺗﺎ ﺑﺸﻨﻮد آن ﻧﺎﻟﻪ زار‬

‫ﻧﺎﻟﮥ داوود ﻫﻢ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ از ﺻﺤﺮاي ﻏﻴﺐ‬

‫دل ﺑﺮآورده ﺑﻪ ﻗﻬﺮ از ﻛﻠﻲ ﺟﺎﻧﺸﺎن دﻣﺎر‬

‫ﺷﻴﺮ ﻣﺮدان در ﺟﻬﺎن ﭼﻮن ذره ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺰد ﺗﻮ‬

‫ﻛﺂﺑﺮوﻳﺶ‬

‫رﻓﺘﻪ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫در‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﺗﺎ ﺑﻮد دل در ﻓﺮﻳﺐ ﻧﻘﺶ ﺟﺎدو ﺟﺎيﮔﻴﺮ‬

‫ﻛﻲ ﺷﻮد در ﺣﻠﻘﮥ ﻣﺮدان ﻣﻴﺪان ﭘﺎﻳﺪار‬

‫دﺳﺖ در ﺳﻨﮕﻲ زده ﻛﻲ ﻛﻮه ﺑﻴﻨﺪ ﺑﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ‬

‫ﭘﺎي ﺑﺮ ﻣﺮﻏﻲ ﻧﻬﺎده ﻛﻲ رﺳﺪ ﻛﺲ ﺑﺮ ﻣﺪار‬

‫ﺑﺮﻫﻤﻦ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﺮﻧﻴﺎﻳﺪ‬

‫از‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻫﺴﺘﻲ‬

‫ﺑﺎ ﺧﺮد ﻫﻤﺨﻮاﺑﻪ ﻛﻲ دﻳﺪﻧﺪ او را اﻫﻞ ﻏﺎر‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻧﺮد ﻛﻲ ﺑﺎزﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻮرﺷﻴﺪ در ﭘﻴﺶ ﻗﻤﺮ‬

‫زرق ﭼﻮن ﺳﺎزﻧﺪ ﺑﻲاﻓﻼس در ﻛﻮي ﺷﻤﺎر‬

‫‪۹۴‬‬

‫در دﻣﺎغ ﻋﺎﺷﻘﺎن ﺑﻮدﺳﺖ ازﻳﻦ ﺳﻮدا ﺧﻤﺎر‬

‫ﭘﻴﺶ از آن ﻛﺎدم ﻧﺒﻮد و ﻧﺎم آدم ﻛﺲ ﻧﱪد‬

‫دم ﻛﺠﺎ زد آدم آن ﺳﺎﻋﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ اﻃﺮاف ﻋﺮش‬

‫درد ﺑﻮد ردا ﻗﻠﻢ ﻣﻴﺮاﻧﺪ ﺑﺮ ﻟﻮح ﻧﮕﺎر‬

‫زآﻧﻜﻪ اﻳﺸﺎن در ﺟﻬﺎن دﻳﻮاﻧﮕﺎن ﺣﻀﺮﺗﻨﺪ‬

‫ﺑﻨﺪ اﻳﺸﺎن را ﻧﺸﺎﯾﯽ دﺳﺖ از اﻳﺸﺎن ﺑﺎز دار‬

‫ﮔﺮد ﻋﺸﺎﻗﺎن ﻣﮕﺮد اي ﻣﺨﺘﺼﺮ ﻫﺎن زﻳﻨﻬﺎر‬

‫ﻋﻘﻞ را ﺗﻘﺪﻳﺮ ﭼﻮن از ﭘﺮده ﺑﻴﺮون ﻛﺮد ﮔﻔﺖ‬

‫ﻋﺸﻖ ﻟﻴﻠﻲ را ﻧﺪادي ﺟﺎي در دل ﺧﻮار ﺧﻮار‬

‫ﮔﺮ ز ﺗﻮ ﺑﻨﺪي ﺑﺪي ﺑﺮ ﭘﺎي ﻣﺠﻨﻮن در ﻋﺮب‬

‫ﺑﺮﻛﺸﻴﺪ از ﻋﺸﻖ ﻟﻴﻠﻲ ﺗﻴﻎ ﺑﺮ وي ﺻﺪﻫﺰار‬

‫ﻻﺟﺮم ﭼﻮن راه داد از درد در دل ﻋﺸﻖ را‬

‫ﺷﺐ روي ﺧﻮد ﺷﻮر دﻳﮕﺮ دارد اﻧﺪر ﻛﺎر و ﺑﺎر‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﻛﻢ دارد ﺻﻔﺎ ﻧﺰدﻳﻚ ﻳﺰدان اﻫﺮﻣﻦ‬
‫ﻧﻴﻤﺸﺐ‬

‫ﺑﻮدﺳﺖ‬

‫ﺧﻠﻮﺗﮕﺎه‬

‫ﻣﻌﺮاج‬

‫ﻧﻴﻤﺸﺐ ﮔﻔﺘﺴﺖ ﻣﻮﺳﺎ اﻫﻞ را ﻛﺂﻧﺴﺖ ﻧﺎر‬

‫رﺳﻮل‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻲ روﺷﻦ ﺷﻮد در دم از آن ﻧﻮر ﺷﺮار‬

‫ﮔﺮ ز دوﻟﺖ ﺑﺮدﻣﺪ ﺻﺒﺤﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﮔﻪ در ﺷﺒﻲ‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران ﭘﻮﺳﺖ ﺧﻠﻌﺖ ﮔﺮدد اﻧﺪر ﻫﺮ دﻳﺎر‬

‫ﮔﺮ ﺷﺒﻲ ﻃﻠﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ در ﻳﻤﻦ ﻧﺠﻢ ﺳﻬﻴﻞ‬
‫ﺳﻤﻊ ﻛﻮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﺸﻨﻮد‬

‫اﻣﺮوز‬

‫آواز‬

‫ﺧﻀﺮ ﻛﻮ ﺗﺎ در ﺷﻮد ﻏﻮاصوار اﻧﺪر ﺑﺤﺎر‬

‫اوﻳﺲ‬

‫ﻧﻪ ازو ﻛﻢ ﮔﺸﺖ ﻳﻚ ذره ﻏﺮﻳﻮ درد دﻳﻦ‬

‫ﻧﻪ درﻳﻦ ﮔﻤﺸﺪ ﻫﻨﻮز آن ﮔﻮﻫﺮ اﺳﺮاردار‬

‫ﺧﺎك ﺑﺲ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ آدم ﻋﺎﻗﻼن را راﻫﱪ‬

‫ﺑﺎد ﺑﺲ ﺑﺎﺷﺪ ز ﻳﻮﺳﻒ ﻋﺎﺷﻘﺎن را ﻳﺎدﮔﺎر‬

‫ﻃﺎﻟﺒﺎن را در ﻗﺪم آﺑﺴﺖ در آﺗﺶ وﻗﺎر‬

‫ﺗﺎ دل ﻻﻟﻪ ﺳﻴﺎﻫﺴﺖ و ﺗﻦ ﺳﻴﻤﺮغ ﮔﻢ‬

‫ور در آن دردي ﺑﻮد ﻳﻮﺳﻒ ﺧﻮد آﻳﺪ در ﻛﻨﺎر‬

‫ﮔﺮ ﺑﺪﻳﻦ ﻋﻠﻤﻲ ﺑﻮد ﺣﻜﻤﺖ ﭘﺪﻳﺪ آﻳﺪ ﺑﺴﻲ‬
‫ﻣﻔﺮدي ﺑﺎﻳﺪ ز ﻣﺮدم ﺗﺎ ﺗﻮان رﻓﱳ ﺑﻪ دل‬

‫در ﻣﻴﺎن ﭼﺸﻢ زﺧﻤﻲ زﻳﻦ دو ﻋﺎﻟﻢ ﺳﻮﮔﻮار‬

‫آﻫﻮي ﺧﻮد ﭘﻴﺶ اﻓﺘﺪ ﻣﺮد ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮن ﻋﻤﺮ‬

‫ﭼﻮن ﻋﻤﺮ در زﻳﻦ ﻧﺸﻴﻨﺪ ﺑﻮاﻟﺤﺴﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻮار‬

‫ﻛﻲ ﻛﻨﺪ در ﮔﻮش ﻛﻴﻮان از ﺑﺰرﮔﻲ ﮔﻮﺷﻮار‬

‫دﻳﺪه را ﻫﺮ ﺧﺸﺖ داﻣﻲ ﻫﺴﺖ ﺑﺮ ﺑﺎروي ﺷﻬﺮ‬

‫ﺗﺎ ﻧﻪ اﻳﻦ ﻣﺮدي ﻧﻤﺎﻳﺪ در ﺣﻀﻮر ذواﻟﻔﻘﺎر‬

‫ﺗﺎ ﻧﻪ اﻳﻦ رﺣﻤﺖ ﻛﻨﺪ در ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي ﻃﺎوﻫﺎ‬

‫ﺑﺮآﻳﺪ‬

‫از‬

‫ﭘﻲ‬

‫اﺳﻔﻨﺪﻳﺎر‬

‫از ﺧﺮد ﺑﺲ ﻧﺎدر اﻓﺘﻨﺪ ﻛﺰ ﺑﻦ ﻳﻚ ﭼﻮب ﮔﺰ‬

‫ﻋﺰرﻳﺎﺋﻴﻠﻲ‬

‫ﭼﺸﻢ ﭼﻮن ﺑﺮ دﻳﺪن اﻓﺘﺪ ﻛﻲ ﺑﻮد در ﻇﺮف ﺣﺮف‬

‫ﺑﺎز ﺗﺎ ﺑﺮ دﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻲ ﻛﻨﺪ ﺗﻴﻬﻮ ﺷﻜﺎر‬

‫ﻧﻲ ﻛﻪ دﺳﺖ ﺷﺎه ﺧﻮﺷﱰ ﺑﺎز را در ﺷﻬﺮ ﺧﺼﻢ‬

‫ﻧﻲ ﻛﻪ روي ﻣﺎه ﺑﻬﱰ ﺧﺎﺻﻪ در درﻳﺎ ﻛﻨﺎر‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻲ واﻣﺎﻧﺪهاﻧﺪ از ﻋﺪل اﻧﺪر ﺣﺒﺲ ﺧﻮد‬

‫ﮔﺬار‬

‫وآﻧﻜﻪ ﺷﺪ در ﻛﺎر دﻟﱪ آب ﺧﻮرد از ﺟﻮي ﻋﺎر‬

‫آﻧﻜﻪ دﻳﺪ اﺳﺮار ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎك زد در روي ﻓﺨﺮ‬

‫ﻣﻔﻠﺴﺎن‬

‫ﺑﻲﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻨﺪ‬

‫اي‬

‫دل‬

‫در‬

‫ﺗﺎ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﻲ داد ﻗﻮﻣﻲ رﻧﮓداران را ﺣﺼﺎر‬

‫ﺗﺎ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﺮد ﻣﺸﺘﻲ دﻳﻮ ﻣﺮدم را ﻣﻘﻴﻢ‬

‫ور ﻛﺴﻲ زﺟﺮي ﻛﻨﺪ ﺑﻲﮔﻔﺖ ﺷﻮ واﻧﺪر ﮔﺬار‬

‫ﮔﺮ ﻛﺴﻲ داﻣﻲ ﻧﻬﺪ ﺑﻲﭘﺎي ﺷﻮ واﻧﺪر ﮔﺬر‬

‫ﺑﺎز ﭼﻮن ﻣﻴﺮﻳﺶ دادي ﮔﻢ ﻛﻨﺪ ﭼﻮن ﺗﻮ ﻫﺰار‬

‫ﻧﻔﺲ ﺗﺎ رﻧﺠﻮر داري ﭼﺎﻛﺮ درﮔﺎه ﺗﺴﺖ‬

‫دل ﮔﺮﻓﺖ اﺣﺮام در ﺑﻴﺖاﻟﺤﺮم آب و ﻧﺎن‬

‫ﻫﻢ دل اﻧﺪر ﻣﺤﺮم ﺧﻠﻮتﺳﺮاي ﺷﻬﺮﻳﺎر‬

‫ﮔﺮﭼﻪ اﻧﺪر ﻛﻌﺒﻪاي ﺑﻴﺪار ﺑﺎش و ﺗﻴﺰ رو‬

‫ورﭼﻪ در ﺑﺘﺨﺎﻧﻪاي ﻫﺸﻴﺎر ﺑﺎش و ﭘﻲ ﻓﺸﺎر‬

‫ﻛﻲ ﺷﺪﻧﺪ او را ﻣﻄﻴﻊ اﻧﺪر ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺷﻴﺮ و ﻣﺎر‬

‫ﺗﺎ ﻧﺸﺪ ﺧﺎصاﻟﺨﻮاص او دل اﻧﺪر ﺻﺪر ﺷﺎه‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﺮد ﺑﺎ زﻧﺎر اﮔﺮ ﺳﺴﺖ آﻳﺪ اﻧﺪر ﻋﲔ روم‬

‫ﺧﻴﺎل‬

‫ﭼﺸﻤﮥ‬

‫ﻣﻌﺒﻮدﻳﻪ‬

‫ﻛﺮد‬

‫اﺧﺘﺼﺎر‬

‫از ﻛﻠﻮﺧﻲ ﮔﻞ ﺑﺮون آﻳﺪ ز دﻳﮕﺮ ﺳﻮي ﺧﺎر‬

‫آب در ﺑﺴﺘﺎن آدم ﻣﻲرود ﻟﻴﻜﻦ ﭼﻪ ﺳﻮد‬

‫ﺑﺎﻏﺒﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪادي ﻧﻴﻢ ﺟﻮ را ده ﺧﻴﺎر‬

‫ﻧﺎﻟﻪ را ﻧﺰدﻳﻚ ﻋﺰّت ﮔﺮ ﺟﻮي ﺣﺮﻣﺖ ﺑﺪي‬

‫ﻧﺎم آن ﮔﻴﺮد ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮن ﺳﻬﺎ زرد و ﻧﺰار‬

‫ﻛﺎر آن دارد ﻛﻪ اﻓﺘﺪ در ﺧﻢ ﭼﻮﮔﺎن ﻓﻘﺮ‬
‫ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺰ در دﺳﺖ دوزخ ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺰ ﻓﻘﺮﺳﺖ ﻏﻴﺮ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺰ ﺑﻨﺪﺳﺖ زﺣﻤﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺰ زﺧﻤﺴﺖ ﻋﺎر‬

‫‪۹۵‬‬

‫ﭼﻮن ﺑﺪﻳﻦ ﻫﻔﺖ آﺳﻤﺎن ﭘﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﺮ داﻣﻨﻲ‬

‫ﭼﻮن ﻛﻨﺪ ﻧﻘﺶ ﺳﻠﻴﻤﺎن دﻳﻮ ﺑﺮ روي ازار‬

‫ورﻧﻪ ﺧﻮد دﺳﺖ ﻛﻔﺎﻳﺖ ز آﺳﺘﲔ ﻛﱪﻳﺎ‬

‫ﺟﻮن ﺑﺮون ﻳﺎزد ﻛﻨﺪ در ﻛﺎم او ﭼﻮن ﺧﺮ ﻓﺴﺎر‬

‫دﺳﺖ ﺑﺮد از ﻫﻤﺴﺮان ﺧﻮﻳﺶ وز اﻫﻞ ﺗﺒﺎر‬

‫ﻋﻨﺪﻟﻴﺐ ﺧﻮش ﺳﻤﺎع او ﺟﺎودان ﮔﻮﻳﺎ ﺑﻮد‬

‫ﺗﺎ ﺿﻴﺎع اﻧﺪر دل ﻣﺮدﺳﺖ ﺿﺎﻳﻊ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻔﺮ‬

‫آﺗﺸﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ اﻓﺘﺪ در ﺿﻴﺎع و در ﻋﻘﺎر‬

‫ﻣﺎﻧﻊ آﻳﺪ ﺟﺎن ﻣﻌﺎﻧﻲ را ﭼﻮن ﻋﻘﻞ آﻣﺪ ﻣﺸﻴﺮ‬

‫ﻧﺎﻓﻊ آﻳﺪ دل ﻣﺤﺎﺳﻦ را ﭼﻮ دﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻌﺎر‬

‫ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺶ از ﻣﺮد ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺳﻤﺎع آرد وﺻﺎل‬
‫در‬

‫ﭼﺎر‬

‫اواﻳﻞ‬

‫ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‬

‫ﺑﻨﻴﺎن‬

‫ﻋﻘﻞ ﺑﻌﺪ از ﻋﻠﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ درﺳﺖ آﻳﺪ ﺷﻤﺎر‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫دور ﻣﺎ آﺧﺮ ﺑﺮآرد ﻫﻢ دﻣﺎر از ﻫﺮ ﭼﻬﺎر‬

‫ﺻﺒﺢ ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮ زد اﻳﻨﻚ ﻧﻮر ﺑﺮ داﻣﺎن ﻛﻮه‬

‫زﻳﻨﻬﺎر اي ﺧﻔﺘﮕﺎن ﺑﻴﺪار ﺑﺎﺷﻴﺪ از ﻗﺮار‬

‫ﻣﻮج ﺧﻮاﻫﺪ زد زﻣﲔ ﺗﺎ ﺑﺮ ﻛﻨﺎر اﻓﺘﺪ ﻫﻤﻪ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ دُراﻧﺪر ﻳﻤﲔ و ﻫﺮﭼﻪ ﺳﻨﮓ اﻧﺪر ﻳﺴﺎر‬

‫ﻛﺸﺘﻲ اﻳﻨﺠﺎ ﺳﺎﺧﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﺰد ﻏﺮﻗﻪﮔﺎه‬

‫اﻳﻤﻨﻲ ﺑﺎز آرد از ﺗﺨﻠﻴﻂ و ﺗﻨﺪي و ﺑﺨﺎر‬

‫ﮔﺮ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺧﻮاﺳﺖ از اﺧﻼص ﻋﺬر ﻋﺸﻖ زﻟﻒ‬

‫ﻛﻲ‬

‫ﭼﻮن ﻧﺒﺎﻳﺪ در رﺑﺎط از ﺑﻬﺮ ﻋﻴﺴﺎ ﻋﻘﻞ دون‬

‫ﮔﻮ ﺑﺮو اﻧﺪر رﻳﺎ از ﺑﻬﺮ ﺧﺮ ﮔﻨﺪم ﺑﻜﺎر‬

‫ﻏﻔﻠﺖ اﻧﺪر ﻋﺎﺷﻘﺎن ﭼﻨﺪان ﻛﺪورت ﺟﻤﻊ ﻛﺮد‬
‫از‬

‫ي‬
‫ﺳﭙﻴﺪ ّ‬

‫و‬

‫اوﻳﺲ‬

‫ﻲ‬
‫ﺳﻴﺎﻫ ّ‬

‫از‬

‫ﺑﻼل‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎ داﻧﺪ ﺧﱪ دادن ز وﺣﻲ ﻛﺮدﮔﺎر‬
‫ﻣﻦ ﭼﻪ داﻧﻢ ﻛﺰ ﭼﻪ ﺑﻴﻨﺪ دزد در ﺷﺒﻬﺎي ﺗﺎر‬

‫ﺳﻴﻨﮥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺧﱪ دارد ز ﺧﺴﺮو ﺑﺲ ﺑﻮد‬

‫ﻧﺎﻟﮥ ﮔﺮدون ﻛﻔﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ از ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑﺎر‬

‫ﻳﺎرب اﻳﻦ در ﻋﻠﻢ ﺗﺴﺖ و ﻛﺲ ﻧﺪاﻧﺪ ﺳﺮّ اﻳﻦ‬

‫ﻓﻀﻞ ﻛﻦ ﺑﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎن و راز ﻫﻢ در ﭘﺮدهدار‬

‫وز ﭘﻲ آن ﻛﺰ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻳﻚ اﺷﺎرت ﺑﺪ ﺑﺪﻳﻦ‬

‫ﺗﺎ‬
‫ﭼﻮﻧﺎن‬

‫ﭼﺮخ‬
‫ﻧﻤﻮد‬

‫ﻛﻞ‬

‫ﺑﺎﺷﺪش‬

‫ﭼﻮن دﮔﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎن او را ﻣﻔﺮﻣﺎ ﺳﻨﮕﺴﺎر‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ اﺑﻮﻧﺼﺮ ﻣﻨﺼﻮر ﺳﻌﻴﺪ‬

‫ﮔﺸﺎد‬
‫اﺛﻴﺮي‬

‫ﮔﺮﻳﺒﺎن‬
‫اﺛﺮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﻴﺪان‬

‫ﻛﺰ رخ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ ﺳﺮﺧﻲ ﺑﺮ اﻧﺎر‬

‫ﻣﻦ ﭼﻪ داﻧﻢ ﻛﺰ ﭼﻪ دارد ﻧﻮر از ﺧﻮرﺷﻴﺪ روز‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﺴﻠﻢ‬

‫ﺟﻮﻻن‬

‫ﻋﺬار‬

‫ﻧﻮﺑﻬﺎر‬

‫از‬

‫ﻛﻮه‬

‫ﻻﻟﻪ‬

‫ﺑﺴﺖ‬

‫ﻛﺎﺟﺰاي‬

‫از اﻋﺘﺪال و ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻃﺒﻊ او ز ﺧﺎك‬

‫داﻣﻦ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫او ﮔﺮﻓﺖ‬

‫ﻛﻬﭙﺎﻳﻪﻫﺎ‬
‫ﻃﺮف‬

‫ازار‬
‫ﺟﻮﻳﺒﺎر‬

‫ﺻﺪﺑﺮگ ﮔﻞ ﺑﺰاد ز ﻳﻚ ﻧﻮك ﺗﻴﺰ ﺧﺎر‬

‫اﻛﻨﻮن ﻛﻪ ﭘﺮ ز ﺑﺮگ زﻣﺮّد ﺷﺪ از ﺻﺒﺎ‬

‫ﺷﺎﺧﻲ ﻛﻪ ﺑﺪ ﭼﻮ ﻫﻴﻜﻞ اﻓﻌﻲ ﺗﻬﻲ ز ﺑﺎر‬

‫از ﻫﺠﺮ ﻧﺎﻟﺶ آرد ﺑﺲ ﺑﻠﺒﻞ از درﺧﺖ‬

‫زار‬

‫ﻛﺰ ﺧﺎﺻﻴﺖ ﻛﻔﺪ ز زﻣﺮد دو ﭼﺸﻢ ﻣﺎر‬

‫زآن ﻣﻲﻛﻔﺪ ز دﻳﺪن او دﻳﺪهﻫﺎي ﺷﺎخ‬

‫ﺑﺎ‬

‫زاﻳﺪ ﻫﻤﻲ ﻫﻮا ﺑﻪ ﻟﻄﺎﻓﺖ ز ﺳﻌﻲ ﭼﺮخ‬
‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺑﻨﺘﺎﺑﺪ‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﺑﺮوز‬

‫آن‬

‫ﻧﺠﻢ‬

‫ﮔﺮدون‬
‫ﻛﻬﺴﺎر‬

‫ﮔﻠﺰار ﺑﲔ ز ﺳﺒﺰه ﭘﺮ از آب ﻧﺎرﮔﻮن‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺷﺒﻪ‬

‫زﻳﻨﺠﺎ‬

‫دﺷﺖ‬

‫ﭼﻨﮓ‬

‫ﻧﻔﻴﺮ‬

‫ﺧُﺮﻣﺴﺖ‬
‫رﻳﺰد‬

‫ز‬

‫ﭼﺮا ﮔﺮﻳﺪ‬
‫آﻧﺠﺎ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻏﻨﭽﻪﻫﺎي ﮔﻞ‬
‫از‬

‫ﻧﻮاي‬

‫اﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﭼﻜﻨﺪ‬

‫ﻋﻨﺎﺻﺮ‬

‫داد‬

‫ﺑﻪ ﻛﻮﻫﺴﺎر‬

‫ﻧﭙﺎﻳﺪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫آب‬

‫ﻧﺎر‬

‫و‬

‫درﻳﺎي‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﺷﺮار‬

‫ﺑﻲﺣﺸﺮ ﭼﻮﻧﻜﻪ ﻛﺮد زﻣﻴﻨﺶ ﭘﺲ آﺷﻜﺎر‬

‫ﺑﺮ دﺷﺖ و ﺑﺎغ ﭼﻴﺴﺖ ﭘﺲ از ﻳﺎﺳﻤﲔ و ﮔﻞ‬
‫ﺑﺎز‬

‫ﻗﻮّﺗﻲ ﻛﻪ‬

‫ﺑﻴﻮاﺳﻄﻪ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺮ ﺳﻤﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻬﺎﻧﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺸﺮ‬

‫ﺳﺮ‬

‫وﺻﻞ ﮔﻞ‬

‫ﺑﺮو‬

‫ﻧﺎﻟﻪﻫﺎي‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻓﺮاز‬
‫ﻧﺎي‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﺑﲔ‬

‫ﺷﻜﻞ‬

‫ﺳﺘﺎره‬
‫ز‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﭘﺮدۀ ﻛﺜﻴﻒ‬

‫ﻻﻟﻪ‬

‫ﺷﻴﺮ‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﻟﻄﻴﻒ‬

‫ﺷﺪه‬

‫از‬

‫ﻧﺎر‬

‫ﭘﻨﺠﮥ‬

‫اﺻﻞ‬

‫ﺗﻨﺪ‬

‫آﺑﺪار‬

‫ﭼﻨﺎر‬
‫ﺑﺎر‬

‫زﻳﻨﺠﺎ ﺧﺮوش ﻋﺎﺷﻖ و ز آﻧﺠﺎ ﻧﺸﺎط ﻳﺎر‬

‫ﻃﺒﻌﻲ ﺗﻬﻲ ز ﻏﻢ ز درﺧﺘﺎن ﭘﺮ ز ﺑﺎر‬

‫ﺧﻠﻘﻲ ﭘﺮ از ﻧﺸﺎط ز دﺷﺘﻲ ﺗﻬﻲ ز ﺑﺮف‬
‫‪۹۶‬‬

‫آن ﻻﻟﻪ ﻓﺎم ﺑﺎدهﺧﻮاران زﻳﺮ ﺷﺎخ ﮔﻞ‬

‫وآن‬

‫ﺑﺮ ﻫﺮ ﻃﺮف ﺑﻬﺸﺘﻲ در ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﺣﻮر‬

‫ﺑﺮ ﻫﺮ ﭼﻤﻦ ﻛﻨﺎري و در ﻫﺮ ﻛﻨﺎر ﻳﺎر‬

‫ﻣﺮﻏﻲ ﺑﻬﺮ درﺧﺖ و ﭼﺮاﻏﻲ ﺑﻬﺮ ﭼﻤﻦ‬

‫ﺑﻬﺮ ﻛﻨﺎر‬

‫ﺑﻴﺦ زﻣﲔ ﭼﻮ اﻓﺴﺮ ﺷﺎﻫﺎن ﭘﺮ از ﮔﻬﺮ‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﺑﻬﺎر‬

‫از‬

‫ﮔﻠﺮﺧﺎن‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﺷﺎخ ﺷﺠﺮ ﭼﻮن ﮔﻮش ﻋﺮوﺳﺎن ز ﮔﻮﺷﻮار‬
‫ﺷﺎﻫﻲ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ز ﻫﺮ درﺧﺖ ﺧﻮﺷﻲ دﻳﺪ ﻫﺮ دﻣﺎغ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ورﭼﻪ‬

‫ﻃﺮﻳﻖ‬

‫درﻳﻦ‬

‫و‬

‫ﺑﻬﺎر‬

‫ﻋﺮوﺳﻲ‬
‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫ﺑﻬﺎ‬

‫دﻳﺎر‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻧﻴﺴﺘﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﻛﻪ‬

‫از‬

‫ﻛﺮم‬

‫ﭼﻮن ﻧﺼﺮت و ﺳﻌﺎدت و ﺣﻤﺪﺳﺖ ﻧﺎﻣﺪار‬

‫آن ﺧﻮاﺟﻪاي ﻛﻪ ﮔﺸﺖ ز ﺗﻌﺠﻴﻞ ﺟﻮد ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﭼﻮن ﺷﺨﺺ ﺳﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺳﺆال از ﻛﻔﺶ ﻧﺰار‬

‫ﻣﻨﺼﻮرﺑﻦ‬

‫ﺧﺮّﻣﻴﻲ‬

‫ﻧﺸﺎطﻛﻨﺎن‬

‫ﻻﻟﻪزار‬

‫ﺳﻌﻴﺪﺑﻦ‬

‫آن ﻛﺰ‬

‫اﺣﻤﺪ‬

‫ﻣﺰاج ﮔﻮﻫﺮ‬

‫و‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﺗﺄﺛﻴﺮ‬

‫ﭼﻮن ﺧﻠﻖ و ﻃﺒﻊ ﺧﻮاﺟﻪ اﮔﺮ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺑﻬﺎر‬
‫ﺑﺮ‬

‫او‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻳﻚ ﻓﻜﺮ ﺗﻨﺪ از ﭘﻲ ﻣﺪﺣﺶ ﻫﻤﻪ ﺳﺨﻦ‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﭼﺸﻤﻲ ﻛﻪ ﻧﺸﺮ ﺳﻴﺮت او ﺑﻴﻨﺪ از ﻣﺪﻳﺢ‬

‫آن‬

‫ﮔﺮ ﺑﻨﮕﺮد ﺑﻪ ﺧﺸﻢ ﺳﻮي ﭼﺮخ و آﻓﺘﺎب‬

‫در ﺳﺎﻋﺘﻲ دو ﻟﻴﻞ ﺑﺨﻴﺰد ز ﻳﻚ ﻧﻬﺎر‬

‫ﻛﺮد از ﺗﻒ ﺳﺨﺎوت ﺧﻮد ﻫﻤﭽﻮ ﭼﻮب ﺧﺸﻚ‬

‫اي‬

‫ﻧﺠﺎت‬

‫داﻳﺮۀ‬

‫ز‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺟﻮد‬

‫در‬

‫ﻣﺴﺘﺪﻳﺮ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫از‬

‫ﺧﺎﻛﻲ ﻛﻪ ﻳﺎﻓﺖ ﺳﺎﻳﮥ ﺣﺰم ﺗﻮ ز آن ﺳﭙﺲ‬

‫در‬

‫آﺑﻲ ﻛﻪ ﻳﺎﻓﺖ آﺗﺶ ﻋﺰﻣﺖ ﻛﻨﺪ ﭼﻮ وﻫﻢ‬
‫ﺳﭙﺎه‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﻧﻴﺎﺑﺪ‬

‫ﻣﺮگ‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﻓﺮش‬

‫ﻗﺪر‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﻇﻔﺮ‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫آﺧﺮ ﮔﺸﺎد‬

‫ﺑﺎد ﻛﻮه‬

‫ﻛﻦ‬

‫ﻋﻮن‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﱪد‬

‫ﭼﻨﱪ‬

‫از‬

‫اﻧﺘﺸﺎر‬

‫ﺣﺎل‬

‫ز‬

‫ﻧﮕﻴﺮد‬

‫ﻟﺤﻈﻪ‬

‫ﻏﺮق‬

‫آﻧﻬﺎ ﻛﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺴﺘﺪار‬

‫ﭘﺸﺖ‬

‫ﺳﻮﺳﻤﺎر‬

‫در‬

‫اﻓﻼك‬

‫ﻫﻮا‬
‫را‬

‫ﻏﺒﺎر‬

‫ﮔﺬار‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫در‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﻋﺮوق‬

‫ﺗﻮ ﻛﺸﺘﻲّ‬

‫ﻣﻔﺎﺻﻞ‬

‫ﺑﻮد‬

‫اﻧﺘﻈﺎر‬
‫ﻧﺜﺎر‬

‫آﻧﺮا ﻛﻪ ﻛﺸﺖ ﺑﻮاﻟﺤﺴﻦ از زﺧﻢ ذواﻟﻔﻘﺎر‬

‫زﻧﺪه ﺷﻮد ﺑﻪ ﻋﻠﻢ و ﺑﻪ اﺣﺴﺎﻧﺖ ﻫﺮ زﻣﺎن‬
‫ﻋﻠﻮم‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺣﻴﺎت‬

‫ﺷﻜﻦ‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﺮ ﺑﺸﺮه ﻧﺰد ﺧﺎﻃﺮت‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺮﻛﺰ‬

‫ﻧﻴﻢ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫اﻳﻤﻨﺴﺖ‬

‫زﺑﺎﻧﻬﺎي‬

‫اﻓﺘﺨﺎر‬

‫ﺷﻜﺮﺳﺖ ﺑﺎز ﻋﻤﺮ ﺗﺮا روز ﺷﺐ ﺷﻜﺎر‬

‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ‬

‫از‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫از‬

‫ﺟﻮدش‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻗﻔﺎر‬

‫آن ﻛﺲ ﻛﻪ دارد از ﻋﻠﻢ و ﻋﻠﻢ ﺗﻮ ﺣﺼﺎر‬

‫ﻣﺪﺣﺴﺖ ﻃﺒﻊ و ﻓﻌﻞ ﺗﺮا ﺳﺎل و ﻣﻪ ﺧﻮرش‬
‫ﺗﻮ ﮔﺮدون‬

‫ﻛﺎﻣﻬﺎي‬

‫وي‬

‫روﻳﻲ ﻛﻪ ﻳﺎﻓﺖ ﮔﺮد ﺳﺘﺎﻧﮥ درت ز ﻟﻄﻒ‬

‫ﺑﺪو‬

‫ﻣﻨﺰﻟﻨﺪ‬

‫ﭼﻬﺎر ﮔﻬﺮ‬
‫ﺗﻚ‬

‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‬

‫ﻧﺜﺎر‬

‫ﺑﺮ ﻣﺮگ ﺳﻮي ﺷﺨﺺ ﻓﺮوﺑﺴﺖ رﻫﮕﺬار‬

‫ﻋﻼج‬

‫وز ﺟﻮد و ﺑﺮّ ﻳﺎﻓﺖ ﻫﻤﻪ ﺧﻠﻖ ﺑﺮّ و ﺑﺎر‬

‫از ﻟﻄﻒ و ﺑﺨﺸﺶ ﺗﻮ ﭼﻮ ﺷﻤﺲ اي ﻓﻠﻚ ﻣﺤﻞ‬

‫ﭘﺮ ﻣﺎﻳﻪاي ﭼﻮ ﮔﻮﻫﺮ و ﭘﺮ ﺳﺎﻳﻪاي ﭼﻮ ﻣﺎه‬

‫ﭘﺲ ﭼﻮﻧﻜﻪ ﻫﺴﺖ روي ﻋﺪو از ﺗﻮ ﻫﻤﭽﻮ ﻗﺎر‬

‫اي ﭼﺮخ را ﺑﻪ ﺑﺬل ﻳﻤﻴﻨﺖ ﻫﻤﻪ ﻳﻤﲔ‬

‫وي ﺧﻠﻖ را ﺑﻪ ﺟﻮد ﻳﺴﺎرت ﻫﻤﻪ ﻳﺴﺎر‬

‫ﻧﻲﻧﻲ ﻣﻪ و ﮔﻬﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﻧﻢ ﺗﺮا ﭼﻮ ﻫﺴﺖ‬

‫ﻫﺮ ﻧﻜﺘﻪ ﺻﺪ ﺳﭙﻬﺮ و ﻫﺮ اﻧﮕﺸﺖ ﺻﺪ ﺑﺤﺎر‬

‫ﻫﺴﺘﻢ ﻣﻦ آن ﻋﺰﻳﺰ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﺪم ز دﻫﺮ ﺧﻮار‬

‫ﻫﺴﺘﻢ ﻣﻦ آن ﺑﻠﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﺸﺘﻢ ز ﭼﺮخ ﭘﺴﺖ‬

‫از‬

‫ﺟﻮر‬

‫اﻳﻦ‬

‫زﻣﺎن‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫و‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻲ ﻧﻴﺎﺑﺪ ﻫﻤﭽﻮن زﻣﲔ ﻗﺮار‬

‫ﻣﻦ‬

‫وز ﺷﻌﺮ ﻓﺨﺮ زاﻳﺪ ﻗﺴﻤﻢ ازوﺳﺖ ﻋﺎر‬

‫از ﺟﻬﻞ ﻋﺎر ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻈﻢ ازوﺳﺖ ﻓﺨﺮ‬
‫ﻧﻐﺰ‬

‫از ﻫﻴﭻ رادﻣﺮد ﺑﻪ ﺻﺪ ﺷﻌﺮ ﻳﻚ ﺷﻌﺎر‬

‫ﭼﺸﻤﻢ ﻫﻤﻲ ﺳﺘﺎره از آن ﺑﺎرد از ﻣﮋه‬

‫زﻳﺮاﻛﻪ‬

‫ﺗﺎر‬

‫ﺷﻮﺧﻴﺴﺖ ﻣﺎﻳﮥ ﻃﻤﻊ اﺷﻌﺎر ﺧﻮش ﭼﻪ ﺳﻮد‬

‫ﻛﺎﻣﺮوز ﻓﺮق ﻛﺲ ﻧﻜﻨﺪ اﻓﺴﺮ از ﻓﺴﺎر‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ‬

‫ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪاﻳﻢ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫دﻫﻨﺪ‬

‫از‬

‫ﺷﻌﺮﻫﺎي‬
‫دوﻳﺴﺖ‬

‫روزي ﻫﺰار ﺑﺎر دو ﭼﺸﻤﻢ ﺷﻮد ﭼﻬﺎر‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫ﻫﺴﺘﻲ ﺳﺨﻦ ﭼﻪ ﺳﻮد ﻛﺴﻲ را ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺘﻲ‬

‫از‬

‫‪۹۷‬‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﭼﻮن‬
‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺷﺒﺴﺖ‬
‫ﺑﺮآرد‬

‫ﺑﺮو‬
‫ﻫﺮ‬

‫روزﮔﺎر‬
‫ﺳﺎﻋﺘﻲ‬

‫دﻣﺎر‬

‫آﻧﺮاﺳﺖ ﻳﻤﻦ و ﻳﺴﺮ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻗﻮت ﺗﻤﻴﺰ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ‬

‫ﻛﺎرﻫﺎ‬

‫ﭼﻨﺎن‬

‫ﺑﺒﺎﻳﺪ‬

‫ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ او ز ﺟﻬﻞ ﻳﻤﲔ ﺧﻮد از ﻳﺴﺎر‬

‫ﺑﺪي‬

‫در ﭘﺴﺘﻲ آب ﻛﻲ ﺑﺪي و در ﻫﻮا ﺑﺨﺎر‬

‫از روي ﭼﺎﻛﺮي‬

‫زآن ﻣﺮ ﺗﺮا ﭼﻮ دوﻟﺖ ﺗﻮ ﻛﺮدم اﺧﺘﻴﺎر‬

‫ﺗﺨﻤﻴﻢ ﺑﺮ دﻫﻨﺪه ز ﻣﺪح و ﺛﻨﺎ و ﺷﻜﺮ‬

‫در ﺑﻮﺳﺘﺎن ﻋﻤﺮ ﺧﻮد از ﺣﻜﻤﺘﻢ ﺑﻪ ﻛﺎر‬

‫ﺷﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺧﺎﻛﭙﺎي ﺗﻮ ﺑﻮﺳﻢ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺗﻮﻳﻲ‬
‫ﻣﺠﺒﻮر ﺑﺨﺖ ﺑﺪ ﺑُﺪم‬

‫ﻣﺪاح را ﺑﻪ ﺟﻮد و ﺑﻪ اﻧﺼﺎف دﺳﺘﻴﺎر‬

‫ﻧﺸﻜﻔﺖ اﮔﺮ ز روي ﺗﻮ واﻻ ﺷﻮم از آﻧﻚ‬
‫در‬

‫ﺑﻮدم‬
‫آري‬

‫زﻳﻨﻬﺎر‬

‫ﺻﺒﻮر‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬
‫ﺗﺎ‬

‫زﺧﻢ‬

‫ﻧﮕﻬﺪارم‬

‫ﺑﺮﺳﻴﺪم‬

‫ﻣﺎري‬

‫ﺑﻪ‬

‫اﺑﻮﺑﻜﺮ‬

‫از‬

‫ﺻﺪر‬

‫ﻧﻪ ﺗﻮ ﻛﻢ از ﻣﻬﻲ و ﻧﻪ ﻣﻦ ﻛﻤﱰ از ﺧﻴﺎر‬

‫ﺑﻼ‬

‫اي ﺧﻠﻖ را ﺑﻪ ﻋﻠﻢ ﺗﻮ از ﻣﺮگ زﻳﻨﻬﺎر‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ز ﺧﻠﻖ ﺑﻮد روان و دﻟﻢ ﻓﮕﺎر‬

‫ﺻﱪ ﻛﺮد‬

‫ﺗﺎ ﻻﺟﺮم وزﻳﺮ ﻧﺒﻲ ﮔﺸﺖ و ﻳﺎر ﻏﺎر‬

‫ﺗﺎ ز آﺗﺶ و ز آب و ز ﺧﺎك و ﻫﻮا ﺑﻮد‬

‫ﻣﺮ ﺧﻠﻖ را ز ﺣﻜﻤﺖ ﺑﺎري ﻫﻤﻲ ﻧﮕﺎر‬

‫ﺑﺎدي ﭼﻮ آب و آﺗﺶ و ﺑﺎدي ﭼﻮ ﺑﺎد و ﺧﺎك‬

‫در ﺻﻔﻮت و ﺑﻠﻨﺪي و در ﻟﻄﻒ و در وﻗﺎر‬

‫از رﻧﺞ ﺗﻦ روان وز ﻣﻘﺼﻮد دل ﻛﻨﺎر‬

‫ﺑﺎدت ز ﺳﻌﻲ ﺑﺨﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻬﻲ و ﭘﺮ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻧﺎﮔﻪ ﮔﻨﺒﺪ‬

‫در ﺗﻌﺰﻳﺖ ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﺴﻌﻮد و ﺗﻬﻨﻴﺖ ﻓﺮزﻧﺪ او ﺧﻮاﺟﻪ اﺣﻤﺪ‬
‫ﺑﺴﻴﺎر‬

‫ﺳﺎل‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﻓﺨﺮ آل ﮔﻨﺒﺪي را ﺑﻲﺟﻤﺎل ﻋﻤﺮ ﺧﻮار‬

‫ﺧﻮار‬

‫ﺳﻌﺪ ﻛﻠﻲ داﺷﺘﻲ از ﺑﻬﺮ ﺷﺨﺺ او ﻧﺜﺎر‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﺴﻌﻮدي ﻛﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺳﻌﺎدت ﻣﺸﱰي‬

‫آن ز ﺑﻴﻢ ﻣﺮگ ﺑﻮده ﺳﺎﻟﻬﺎ در ﻋﲔ ﻣﺮگ‬

‫و آن ز زﺧﻢ ﭼﺸﻢ ﺑﻮده ﻫﻔﺘﻪﻫﺎ ﺑﻴﻤﺎروار‬

‫ﭼﺸﻤﻬﺎ ﻧﺸﮕﻔﺖ اﮔﺮ ﺷﺪ ﭘﺮ ﺳﺘﺎره ﺑﻲرﺧﺶ‬

‫ﻛﺎﺧﱰان از ﻏﻴﺒﺖ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﮔﺮدﻧﺪ آﺷﻜﺎر‬

‫ﺷﺎﻫﻲ و ﺷﺎدي ﺟﺰ او ﻓﺮزﻧﺪ ﻧﺎدﻳﺪه ﻫﻨﻮز‬

‫ﻛﺮده ﻣﺮﮔﺶ ﻫﻤﭽﻮ ﺷﺎﻫﺎن اﺳﻴﺮ اﻧﺪر ﺣﺼﺎر‬

‫ﺧﻮن ﺣﺴﺮت ﻛﺮده او را در ﻟﺤﺪ ﭼﻮن ﻻﻟﻪزار‬

‫ﻧﺮﮔﺴﻲ ﻛﺰ ﺑﻴﻢ اﻳﺰد ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻳﻚ رﺳﺘﻪ ﺑﻮد‬

‫ﻛﺎﻳﻦ ﭼﻨﲔﻫﺎ دارد اﻳﻦ آﺳﻮده ﺧﺎك اﻧﺪر ﻛﻨﺎر‬

‫ﭼﻨﱪ ﮔﺮدون ﺑﻪ ﮔﺮد ﺧﺎك از آن ﮔﺮدد ﻫﻤﻲ‬

‫ﺧﻮن ﻫﻤﻲ ﮔﺮﻳﻨﺪ ﺑﻬﺮ او ﺟﻬﺎﻧﻲ روزهدار‬

‫ﺗﺎ ﮔﺮﻓﺖ او روزۀ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ در ﺗﺎﺑﻮت ﻣﺮگ‬

‫روي ﭘﺮ آژﻧﮕﺸﺎن از اﺷﻚ ﺧﻮن ﻫﺴﺖ آن ﭼﻨﺎﻧﻚ‬

‫در‬

‫دوﺳﺘﺎن را ﺟﺎي ﺷﻜﺮ و ﺗﻬﻨﻴﺖ ﻣﺎﻧﺪﺳﺖ از آﻧﻚ‬

‫ار ﺻﺪف ﺑﺸﻜﺴﺖ ازو ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ دُرّ ﺷﺎﻫﻮار‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﻟﻴﻚ ﺑﺎ اﻳﻦ ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻨﺒﺪ ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﺮدش ز ﺧﺸﺖ‬
‫ﺗﺎ ﺑﻮد ﭘﺮ ﺟﻮي و ﺣﻮض و ﭼﺸﻤﻪ و درﻳﺎ ز آب‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﻃﺒﻠﮥ‬

‫آل ﮔﻨﺒﺪي‬

‫ﺷﻨﮕﺮف‬

‫را ﮔﻨﺒﺪ‬

‫ﭘﺸﺖ‬

‫زﻧﻬﺎر‬

‫ﺳﻮﺳﻤﺎر‬
‫ﺧﻮار‬

‫در ﭼﻤﻨﻬﺎ ﮔﺮ ﻧﺒﺎرد اﺑﺮ ﻧﻴﺴﺎن ﮔﻮ ﻣﺒﺎر‬

‫ﻣﺎﻳﮥ ﺣﻤﺪ و ﺳﻌﺎدت اﺣﻤﺪ ﻣﺴﻌﻮد آﻧﻚ‬

‫ﻣﺮ ﻣﺤﺎﻣﺪ را ﺷﻌﺎرﺳﺖ و ﺳﻌﺎدت را دﺛﺎر‬

‫آن ﻛﺮﻳﻢ دﻳﻦ ﭘﮋوه و ﺣﻖ ﻧﻴﻮش و ﺣﻖﮔﺰار‬

‫آن ﺣﻜﻴﻢ ﭘﺎي اﺻﻞ و راد ﻣﺮد ﻣﻌﺘﱪ‬

‫آن‬

‫آن اﺻﻴﻞ ﺧﻮش ﻟﻘﺎي ﻣﻜﺮم دروﻳﺶ دوﺳﺖ‬

‫ﭘﺎرﺳﺎي‬

‫ﻧﺒﻴﻞ‬

‫ﻣﻔﻀﻞ‬

‫ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎر‬

‫وي ﭘﺪر را ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ دﻳﺪه ﺑﺮ ﭼﻮﺑﻲ ﺳﻮار‬

‫اي ﭘﺪر را ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ دﻳﺪه در ﺧﺎﻛﻲ ﺧﻤﻮش‬

‫ﺳﺨﺖ ﺑﻲوﻗﺖ از ﻳﺘﻴﻤﻲ ﮔﺸﺖ ﻓﺮﻗﺖ ﭘﺮ ﻏﺒﺎر‬

‫ﻧﻴﻚ ﻧﺎﮔﺎه از ﻏﺮﻳﺒﻲ ﻣﺎﻧﺪ ﭼﺸﻤﺖ ﭘﺮ ز آب‬

‫ﻟﻴﻜﻦ از ﻣﺮگ ﭘﺪر ﻳﺎﺑﻨﺪ ﻣﺮدان ﻧﺎم و ﻧﻨﮓ‬

‫ﻧﺎم‬

‫اﺑﺘﺪا اﻳﻦ رﻧﺠﻬﺎ ﻣﻴﻜﺶ ﻛﻪ در ﺑﺎغ ﺷﺮف‬

‫زودﺑﻮﻳﻲ ﺻﺪﮔﻞ ﺧﻮﺷﺒﻮي از ﻳﻚ ﻧﻮك ﺧﺎر‬

‫ﺗﺎ ﻧﮕﺮدد ﻛﻮه ﻣﻐﺮب ﭘﺮده ﭘﻴﺶ آﻓﺘﺎب‬

‫ﺑﻬﻤﻦ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﻴﺎﻣﺪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﻤﺮد‬

‫اﺳﻔﻨﺪﻳﺎر‬

‫از ﺳﻮي ﻣﺸﺮق ﺟﻤﺎل ﺑﺪر ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﺷﻌﺎر‬

‫ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ‬

‫ﺗﻘﻮﻳﺘﻬﺎ ﻳﺎﺑﻲ اﻛﻨﻮن از ﻋﻄﺎي ذواﻟﺠﻼل‬

‫‪۹۸‬‬

‫ﺑﻴﻨﻲ‬

‫اﻛﻨﻮن‬

‫از‬

‫ﻗﺒﻮل‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬

‫اﺧﺘﻴﺎر‬

‫دوﻟﺘﺖ را ﻓﺎل ﻧﻴﻚ اﻳﻦ ﺑﺲ ﻛﻪ اﻧﺪر ﺷﺎﻋﺮي‬

‫ﻳﺎدﮔﺎر ﺧﻮاﺟﮥ ﺧﻮد ﻳﺎﻓﺘﻲ وﻗﺖ اﺳﺖ اﮔﺮ‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻲ‬

‫ﻛﺮدت‬

‫ازﻳﻨﺴﺎن‬

‫اﺧﺘﻴﺎر‬

‫ﻳﺎدﮔﺎري ﺧﻮاﻫﻢ از ﺟﻮدت ز ﭼﻨﺪان ﻳﺎدﮔﺎر‬

‫ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖ و ﭼﺮخ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺰد ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻔﺖ و ﻫﺸﺖ‬

‫ﺗﺎ ﺣﻮاس و ﻃﺒﻊ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺰد ﻋﺎﻗﻞ ﭘﻨﺞ و ﭼﺎر‬

‫ﻳﻤﻦ ﺑﺎدت ﺑﺮ ﻳﺴﺎر و ﻳﺴﺮ ﺑﺎدت ﺑﺮ ﻳﻤﲔ‬

‫داﻧﺸﺖ ﺟﻔﺖ ﻳﻤﲔ و دوﻟﺘﺖ ﺟﻔﺖ ﻳﺴﺎر‬

‫اي‬

‫ﻣﻮﺣﺪ‬

‫ﺧﺮدﻣﻨﺪ‬

‫ﭘﺎك‬

‫ﻣﻨﺎﻗﺸﮥ ﻣﺮد دﻫﺮي ﺑﺎ ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ‬

‫دﻳﻦ‬

‫از اﻣﺎم دﻳﻦ ﺣﻖ ﻳﻚ ﺣﺠﺖ از ﻣﻦ ﮔﻮشدار‬

‫ﻫﻮﺷﻴﺎر‬

‫آن اﻣﺎﻣﻲ ﻛﻮ ز ﺣﺠﺖ ﺑﻴﺦ ﺑﺪﻋﺖ را ﺑﻜﻨﺪ‬

‫ﻧﺨﻞ دﻳﻦ در ﺑﻮﺳﺘﺎن ﻋﻠﻢ زو آﻣﺪ ﺑﻪ ﺑﺎر‬

‫ﺷﻤﻊ ﺟﻨﺖ ﺧﻮاﻧﺪ ﻋﻤّﺮ را ﻧﺒﻲ ﻳﻜﺒﺎر و ﺑﺲ‬

‫ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ را ﭼﺮاغ اﻣّﺘﺎن ﮔﻔﺖ او ﺳﻪ ﺑﺎر‬

‫ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ داد ﻋﻠﻤﺶ ﻛﺎر ﺧﻠﻘﺎن را ﻗﺮار‬

‫آﻧﻚ در ﭘﻴﺶ ﺻﺤﺎﺑﺎن ﻓﻀﻞ او ﮔﻔﺘﻲ رﺳﻮل‬
‫ﮔﻔﺖ ﺑﻮﺑﻜﺮ‪ :‬اي ﻣﺤﻤﺪ زﻳﻦ دو ﻓﺎﺿﻠﱰ ﻛﺪام؟‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻋﻤﺮّ آﻧﻜﻪ دﻳﻦ ﺣﻖ ﺑﺪو ﺷﺪ آﺷﻜﺎر‬

‫ﮔﻔﺖ ﮔﺮدد اﻣﺘﻢ ﻫﻔﺘﺎد و ﺳﻪ ﻓﺮﻗﺖ ﺑﻬﻢ‬

‫اﻫﻞ ﺟﻨﺖ زآن ﻳﻜﻲ و ﻣﺮﺟﻊ دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﺎر‬

‫ﭼﻮن ﭘﺪﻳﺪ آﻣﺪ ﺑﻪ ﻛﻮﻓﻪ ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﺗﺎج دﻳﻦ‬

‫ﺟﻨﺖﺳﺖ‬

‫ﻣﻠﺤﺪ و اﻫﻞ ﻫﻮا از وي ﺷﻮد ﻣﻘﻬﻮر و ﺧﻮار‬

‫ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ‬

‫ﭼﺮاغ‬

‫ﻣﺎﺿﻲ و ﻣﺴﺘﻘﺒﻞ و ﺣﺎل از ﻋﻠﻮﻣﺶ در ﺣﺠﺎر‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن‬

‫ﺑﻐﺾ دﻳﻨﻲ ﻣﺒﻐﻀﻲ ﺷﻮﺧﻲ ﭘﻠﻴﺪي ﻧﺎﺑﻜﺎر‬

‫روزه و ﻋﻘﺪ و ﻧﻜﺎح و دور ﺑﻮدن از ﻣﺮاد‬

‫ﺣﺞ و ﻏﺰو و ﻋﻤﺮه و اﻳﻦ اﻣﺮﻫﺎي ﺑﻲﺷﻤﺎر‬

‫ﻣﻌﻨﻲ‬

‫ﺳﺮور‬

‫ﺳﻪ‬

‫ﻗﻮم‬

‫آن‬

‫ﺑﺎر ﮔﻔﱳ‬

‫اﻫﻞ‬

‫آﻧﻜﻪ ﺷﺪ از ﻋﻠﻢ او دﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ آﺷﻜﺎر‬

‫ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ‬

‫را‬

‫اﻳﻨﻜﻪ رﻓﺖ و اﻳﻨﻜﻪ آﻳﺪ و آﻧﻜﻪ ﺑﻴﻨﺪ روي او‬

‫دﻫﺮﻳﻲ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺰدﻳﻚ‬

‫ﺧﻠﻴﻔﻪ‬

‫ﻫﺮﺳﻪ را زو روﺷﻨﺎﻳﻲ ﻫﺮﺳﻪ را ﻋﻠﻤﺶ ﺣﺼﺎر‬

‫ﻳﺎﻓﺘﺴﺘﻲ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﺧﻮش ﺧﻮر و ﺑﻲﻏﻢ ﮔﺬار‬

‫اﻳﻦ ﭼﻪ ﺑﻨﺪﺳﺖ از ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺑﺮ ﺗﻨﺖ ﮔﻔﺖ اي اﻣﻴﺮ‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ رﻧﺠﻪ ﭼﻪ داري ﭼﻮن ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻨﮕﺮي‬

‫ﺗﺎ ﺑﺪاﻧﻲ ﻛﲔ ﻗﺪﻳﻤﺴﺖ و ﻧﺪارد ﻛﺮدﮔﺎر‬

‫ﮔﻔﺖ رﺳﻢ ﺷﺮع و ﺳﻨﺖ ﺟﻤﻠﻪ ﺗﺰوﻳﺮ و رﻳﺎﺳﺖ‬

‫ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮔﻴﺘﻲ ﻗﺪﻳﻤﺴﺖ و ﻧﺪارد ﻛﺮدﮔﺎر‬

‫ﻫﺴﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻮن ﭼﺮاﮔﺎﻫﻲ و ﻣﺎ ﭼﻮن ﻣﻨﺰﱄ‬

‫ﭼﻮن ﺑﺮﻓﺖ اﻳﻦ ﻣﻨﺰﱄ ﮔﻴﺮد دﮔﺮ ﻛﺲ ﻣﺮﻏﺰار‬

‫ﻧﺎﻣﺪ از رﻓﺘﻪ ﻳﻜﻲ از ﻣﺎ ﺑﺮﻓﺘﻪ ﺻﺪﻫﺰار‬

‫آﻣﺪي ﺗﻮ ﺑﻲﺧﱪ و ز ﺧﻮﻳﺶ رﻓﺘﻲ ﺑﻲﺧﱪ‬

‫ﻫﺮﻛﺮا اﻳﻦ ﻣﻨﻜﺮ آﻳﺪ ﻋﻘﻞ او ﮔﻴﺮد ﻏﺒﺎر‬

‫ﻃﺒﻊ و اﺧﺸﻴﺞ و ﻫﻴﻮﻻ را ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ اﺻﻞ ﻛﻮن‬

‫ﺧﺎﻧﻪاي دﻳﺪم ﺑﻪ ﻳﻮﻧﺎن در ﺣﺠﺮ ﻛﺮده ﺑﻪ ﻧﻘﺶ‬

‫ﺻﻮرت اﻓﻼك و ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﻨﺎﻳﺶ ﺑﺮ ﻛﻨﺎر‬

‫ﻧﺴﺮ واﻗﻊ در ﺣﻤﻞ ﻛﻨﺪه ﻛﻪ ﺗﺎرﻳﺦ اﻳﻦ ﺑﻪ دﺳﺖ‬
‫ﻛﻮ ﻣﻨﺠﻢ‬

‫ﻛﻲ ﺑﮕﻮﻳﺪ اﻳﻦ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻛﺲ ﺷﻨﺎﺳﺪ اﻳﻦ ﺷﻤﺎر‬

‫ﻛﻮ ﻣﺤﺎﺳﺐ ﮔﻮ ﺑﻴﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻛﻦ‬

‫اﺑﺘﺪا ﭘﻴﺪا ﻛﻦ و ﻣﺮ اﻧﺘﻬﺎ را ﺣﺠﺖ آر‬

‫آﻧﻜﻪ ﮔﻔﺖ از ﮔﺎه آدم ﭘﻨﺞ و ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻧﺴﺮ واﻗﻊ در ﺣﻤﻞ ﭼﻮن ﻛﺮدهاﻧﺪ آﻧﺠﺎ ﻧﮕﺎر‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ زرق و ﻓﺴﻮﻧﺴﺖ و دروغ و ﺷﻌﺒﺪه‬

‫ﺣﻴﻠﺖ و ﻧﻴﺮﻧﮓ داﻧﺪ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ را ﻫﻮﺷﻴﺎر‬

‫ﮔﻔﺖ اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﲔ اي ﻣﺮد ﭘﺮ دﻋﻮي ﺑﺒﺎش‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﮔﺮ ز ﺗﻮ ﻧﻌﻤﺎن ﻫﺰﻳﻤﺖ ﮔﻴﺮد و ﮔﺮدد ﺧﻤﻮش‬

‫ﻣﻌﺘﻤﺪ ﮔﺮدي ﻣﺮا و ﻫﻢ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻲ ﻣﻴﺮ و ﻣﺎر‬

‫ﺑﻴﺎﻳﺪ‬

‫آن‬

‫اﻣﺎم‬

‫راﺳﺘﲔ‬

‫ﻓﺨﺮ‬

‫دﻳﺎر‬

‫ﮔﺮ ﺑﺘﺎﺑﻲ روي از او ﮔﺮدي ﻫﺰﻳﻤﺖ از ﺳﺨﻦ‬

‫ﺑﺮ ﺳﺮ دارت ﻛﻨﻢ ﺗﺎ از ﺗﻮ ﮔﻴﺮﻧﺪ اﻋﺘﺒﺎر‬

‫ﭼﺎﻛﺮي را ﻧﺎﻣﺰد ﻛﺮد او ﻛﻪ ﻧﻌﻤﺎن را ﺑﺨﻮان‬

‫ﺗﺎ ﻛﻨﺪ او اﻳﻦ ﺟﺪل در ﭘﻴﺶ ﺗﺨﺖ ﺷﻬﺮﻳﺎر‬

‫رﻓﺖ ﻗﺎﺻﺪ ﭼﻮن ﺑﺪﻳﺪ آن ﻛﺎن ﻋﻠﻢ و ﻓﻀﻞ را‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬آﻣﺪ ﻣﻠﺤﺪي در ﭘﻴﺶ ﺧﺴﺮو ﺑﺎدﺳﺎر‬

‫ﻣﻲﭼﻨﲔ ﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ زرقﺳﺖ اﻳﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ و ﻓﻦ‬

‫ﺧﻮد ﺷﺮﻳﻌﺖ ﭼﻮن رداﻳﻲ ﻛﺶ ﻧﻪ ﭘﻮدﺳﺖ و ﻧﻪ ﺗﺎر‬

‫‪۹۹‬‬

‫دﻳﻦ اﻳﺰد را و ﺷﺮع ﻣﺼﻄﻔﺎ را ﭘﺸﺖ و ﻳﺎر‬

‫ﮔﻔﺖ اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﲔ‪ :‬ﺗﺎ ﺣﺎﺿﺮ آﻳﺪ ﭘﻴﺶ او‬

‫ﮔﻔﺖ ﻗﺎﺻﺪ را اﻣﺎم دﻳﻦ ﭼﻮ ﺑﮕﺰارم ﻧﻤﺎز‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺷﺎم‬

‫ﻧﻤﺎز‬

‫ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ‬

‫ﻧﺎﻣﺪ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﭘﻴﺶ اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﲔ آﻳﻢ ورا ﮔﻮ‪ :‬ﭼﺸﻢ دار‬

‫ﺷﺎه‬

‫ﭼﻴﺮه ﮔﺸﺘﻪ دﻫﺮي آﻧﺠﺎ ﺷﺎه ﺑﺪ در اﻧﺘﻈﺎر‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎن ﮔﻔﺘﻲ ﺑﻪ ﺷﻪ آن ﻣﻠﺤﺪ ﺑﻄﺎل ﺷﻮم‪:‬‬

‫ﻣﻲﺑﱰﺳﺪ از ﻣﻦ او زآن ﺷﺪ ﻧﻬﺎن از اﺿﻄﺮار‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﺎﻫﺎ ﻣﻲﺑﻔﺮﻣﺎ ﺗﺎ ﺑﯿﺎرﻧﺪم ﺑﻪ ﭘﻴﺶ‬

‫ﻣﻄﺮﺑﺎن ﺧﻮش ﻟﻘﺎي ﺧﻮب روي ﻧﺎﻣﺪار‬

‫ﻛﻴﺴﺖ در ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻪ او از ﻣﻦ ﻧﺪارد اﻟﺤﺬار‬

‫ﻛﻴﺴﺖ در ﮔﻴﺘﻲ ﻛﻪ ﻳﺎرد ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ زﻳﻦ ﺳﺨﻦ‬

‫آﻧﻚ ﻣﻲدارﻧﺪ روزه ﮔﻮﻳﺪ ار او راﺳﺖ ﻣﺰد‬

‫ﺳﺎﻏﺮي‬

‫او ﭼﻪ داﻧﺪ روزه و ﻃﺎﻋﺎت ﻋﻴﺪ و ﺣﺞ و ﻏﺰو‬

‫اﻧﺪرﻳﻦ‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫درآﻣﺪ‬

‫ﻧﺎﮔﺎﻫﻲ‬

‫ﻣﺮد‬

‫ﺷﺎد ﮔﺸﺖ از وي ﺧﻠﻴﻔﻪ دﻫﺮ ﻳﻚ درﻣﺎﻧﺪهوار‬

‫دﻳﻦ‬

‫داد‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣﺎﱄ ﭼﻮن ﺷﻨﻴﺪم اﻣﺮ ﺷﻪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ‬
‫درﻫﻢ‬

‫آﻣﺪ ﻛﺸﺘﺌﻲ‬

‫ﺑﻮد ﻧﺨﻠﻲ ﻣﻨﻜﺮ آﻧﺠﺎ ﺗﺨﺘﻬﺎﺷﺎن ﺑﺮ ﻗﻄﺎر‬
‫از ﺳﺮ ﻧﺨﻞ آﻣﺪش ﻟﻴﻒ و درو ﺷﺪ ﺻﺪ ﻣﺮار‬

‫ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ‬

‫ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي آﻫﻨﲔ دﻳﺪم ز ﺳﻨﮓ آﻣﺪ ﺑﺮون‬
‫ﻛﺸﺘﻲ آﻧﮕﻪ ﭘﻴﺶ آﻣﺪ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻢ اﻧﺪرو‬

‫ﻣﺮ اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﲔ را ﻛﻪ‪ :‬اي اﻣﻴﺮ ﺑﺎ وﻗﺎر‬

‫ﮔﻔﺖ آﻧﮕﻪ ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ آن اﻣﺎم دﻳﻦ ﺣﻖ‬

‫اﻳﻦ ز ﻃﺒﻌﺴﺖ و ﻫﻴﻮﻻ ﻧﻴﺴﺖ اﻳﻦ را ﻛﺮدﮔﺎر‬

‫ﺧﺼﻢ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺻﺎﻧﻊ ﻧﻴﺴﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺪ ﻗﺪﻳﻢ‬

‫ﺻﺎﻧﻌﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﮕﺮ دﻳﻮاﻧﻪ اﺳﺖ اﻳﻦ ﮔﻮشدار‬

‫آﻧﮕﻬﻲ ﻣﻨﻜﺮ ﻫﻤﻲ ﮔﺮدد ﻛﻪ ﻣﺼﻨﻮﻋﺎت را‬

‫ﻣﻲ ﻧﺪاري اﺳﺘﻮارم ﻣﻦ روا دارم ﻣﺪار‬

‫ﺗﺨﺘﻪاي را ﻣﻨﻜﺮي ﻛﺖ ﺻﺎﻧﻌﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺪﻳﻢ‬

‫ﻣﻲ ﻧﺒﻴﻨﻲ ﻓﻮق و ﺗﺤﺖ و ﻛﻮه و ﺻﺤﺮا و ﺑﺤﺎر‬

‫اي ﺳﮓ زﻧﺪﻳﻖ ﻛﺎﻓﺮ ﺧﺮﺑﻂ ﻣﻴﺸﻮم دون‬

‫ﮔﺎه ﺑﺮف و ﮔﺎه ﺑﺎران ﮔﺎه روﺷﻦ ﮔﺎه ﺗﺎر‬

‫ﮔﺎه اﺑﺮ و ﮔﻪ ﮔﺸﺎده ﮔﺎه ﺧﺸﻚ و ﮔﺎه ﻧﻢ‬

‫ﻣﺎه و اﻧﺠﻢ را ازو روﺷﻦ ﻫﻤﻲ دارد ﭼﻮ ﻧﺎر‬

‫ﻣﻲ ﻧﺒﻴﻨﻲ ﺑﺮ ﻓﻠﻚ اﻳﻦ ﺧﺴﺮو ﺳﻴّﺎرﮔﺎن‬

‫در ده و دو ﺑﺮج ﭘﻴﺪا ﮔﺸﺘﻪ در ﻟﻴﻞ و ﻧﻬﺎر‬

‫ﻫﻔﺖ ﻛﻮﻛﺐ ﺑﺮ ﻓﻠﻚ ﮔﺸﺘﻪ ﻣﺒﻴّﻦ در زﻣﲔ‬

‫ﺳﻮي ﻣﺼﻨﻮﻋﺎت ﺷﻮ آﻧﮕﻪ ﺻﻨﺎﻳﻊ ﻛﻦ ﻧﻈﺎر‬

‫ﻣﺎه در اﻓﺰاﻳﺶ و ﻧﻘﺼﺎن و ﺧﻮد ﺑﺮ ﺣﺎل ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻲ ﻗﺪرﺗﺶ ﻣﺆﻣﻦ ﺷﻮي اي دﻟﻔﮕﺎر‬

‫اي ﺳﮓ ﻛﺎﻓﺮ ﺑﻪ ﺧﻮد اﻧﺪر ﻧﮕﻪ ﻛﻦ ﺳﺎﻋﺘﻲ‬

‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‬

‫ﻗﺪرت ﺣﻖ ﻋﺠﺰ ﺗﻮ ﺑﺮ رﻧﮓ ﻣﻮﻳﺖ ﻇﺎﻫﺮﺳﺖ‬
‫آدﻣﻲ‬

‫در‬

‫آزادي‬

‫ﻣﻮي‬

‫ﺳﻴﻪ‬

‫ﻛﺎﻓﻮروار‬

‫ﺻﻮرﺗﻲ زﻳﺒﺎ ﭘﺪﻳﺪ آورد از وي ﺑﻲﻋﻮار‬

‫ﻗﻄﺮهاي آب آﻣﺪ اﻧﺪر ﻛﻮزهاي ﻛﺶ ﺳﺮﻧﮕﻮن‬
‫روﺷﻨﺎﻳﻲ‬

‫آﻣﺪ‬

‫و‬

‫ﺑﻨﺸﺴﺖ‬

‫آﻧﮕﻪ‬

‫ﺑﺮ ﻛﺮان‬

‫ﺟﻮﻳﺒﺎر‬

‫ﺣﺠﺘﻲ آورده اي ﻛﲔ ﻛﺲ ﻧﺪارد اﺳﺘﻮار‬

‫ﮔﻔﺖ ﻣﻠﺤﺪ‪ :‬ﺷﺮم داري ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ زﻳﻦ دروغ‬

‫ﺻﻨﻌﺘﺶ‬

‫اﻧﺪر‬

‫آﻣﺪ‬

‫دو‬

‫ﻣﺮارو ﻛﺸﺘﺌﻲ‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﭘﺎﻳﺪار‬

‫زﻳﻦ ﺳﺒﺐ ﺗﺎ ﺧﻴﺮم اﻓﺘﺎد اي ﭘﺴﺮ ﻣﻌﺬور دار‬

‫ﭘﻴﺸﻢ آﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﺪو اﻧﺪر ﻧﺸﺴﺘﻢ دﻳﺮ ﺷﺪ‬

‫ﭘﻴﺪا‬

‫ﻧﻌﻤﺎﻧﺶ‬

‫ﺟﻮاﺑﻲ‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﻣﻌﺎﻧﻲ‬

‫ﻣﺮدوار‬

‫رخ ﻧﻬﺎدم ﺳﻮي ﻗﺼﺮ و ﺗﺨﺖ ﺷﺎه ﺗﺎجدار‬

‫ﭼﻮن رﺳﻴﺪم ﺑﺮ ﻛﺮان دﺟﻠﻪ ﻛﺸﺘﻲ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫ﺷﺪ‬

‫زﻳﺒﺎ‬

‫ﻋﻴﺪ او ﻫﺮ روز ﺑﺎﺷﺪ روزه او را در ﭼﻪ ﻛﺎر‬

‫ﮔﻔﺘﺶ از ﺧﺠﻠﺖ ﻛﻪ‪ :‬اي ﻧﻌﻤﺎن ﭼﺮا دﻳﺮ آﻣﺪي‬

‫دزرﻫﺎﻳﺶ‬

‫ﻣﻲﺑﺎﻳﺪم‬

‫ﻣﻌﺸﻮق‬

‫در ﻛﻨﺎر‬

‫ﻛﺎر ﺻﺎﻧﻊ ﺑﺮ ﺧﻼف اﻳﻦ ﺑﻮد اﻧﺪﻳﺸﻪ دار‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫آﻧﮕﻬﻲ ﺑﺮ وي ﭘﺪﻳﺪ آرد ﺧﻂ و زﻟﻒ و ﻋﺬار‬

‫در ﺳﻪ ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻧﮕﺎرد ﺻﻮرﺗﻲ ﭼﻮن آدﻣﻲ‬

‫ﻧﻄﻖ ﮔﻮﻳﺎﻳﻲ و ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ و ﺳﻤﻊ آرد ﭘﺪﻳﺪ‬

‫ﻫﻔﺖ ﭼﺸﻤﻪ در ﺑﺪﺳﺘﻲ اﺳﺘﺨﻮان ﺑﺎده ﺑﺎر‬

‫آب ﭼﺸﻤﺖ ﺷﻮر از آن آﻣﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻨﺪه ﺷﻮد‬

‫ﮔﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺗﻠﺦ زي وي راه ﻳﺎﺑﺪ ﻣﻮر و ﻣﺎر‬

‫آب ﭼﺸﻤﺖ ﺷﻮر ﻛﺮد و آب ﮔﻮﺷﺖ ﺗﻠﺦ و ﺧﻮار‬

‫آب ﺑﻴﻨﻲ ﻣﻨﻘﺒﺾ و آب دﻫﺎﻧﺖ ﻧﻮش ﺑﺎر‬

‫در دﻫﺎﻧﺖ آب ﺧﻮش آﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﺪاﻧﻲ ﻃﻌﻢ ﭼﻴﺴﺖ‬

‫ﭼﻨﺪ ﮔﻮﻳﻢ زﻳﻦ دﻻﻳﻞ ﻛﻦ ﺑﺮﻳﻦ ﺑﺮ اﺧﺘﺼﺎر‬

‫‪۱۰۰‬‬

‫ﺗﺎ ﭘﺪﻳﺪ آﻳﺪ ز ﺻﻨﻊ وي ﺑﺘﺎن ﻗﻨﺪﻫﺎر‬

‫ﺻﺎﻧﻌﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻴﻜﻢ و ﻗﺎدر و ﻗﺎﻳﻢ ﺑﻪ ذات‬

‫ﻃﺒﻊ ﻧﺎدان ﻛﻲ ﭘﺪﻳﺪ آرد ﺣﻜﻴﻢ و ﻓﻴﻠﺴﻮف‬

‫ﻋﻘﻞ از ﺗﻮ ﻛﻲ ﭘﺬﻳﺮد اﻳﻦ ﺳﺨﻦ را ﺑﺮ ﻣﺪار‬

‫آﻧﭽﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺑﺪﻳﺪم ﻣﻦ ﺑﻪ ﻳﻮﻧﺎن ﺧﺎﻧﻪاي‬

‫اﻳﻦ ﭼﻪ ﺣﺠﺖ ﺑﺎﺷﺪ آﻧﺠﺎ ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﺮدﺳﺖ ﻛﺎر‬

‫ﻣﺎ ﻧﺒﻮدﻳﻢ او ﭘﺪﻳﺪ آوردﻣﺎن از ﭼﺎر ﻃﺒﻊ‬

‫ﻣﺤﺪث آﻣﺪ ﭼﺎر ﻃﺒﻊ و ﭼﺎر ﻓﺼﻞ روزﮔﺎر‬

‫آب و آﺗﺶ ﺧﺎك و ﺑﺎد اي ﻣﻠﺤﺪك ﺣﺠﺖ ﺑﻴﺎر‬

‫اﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻃﺒﻌﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻜﺪﮔﺮ ﭼﻮن ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‬

‫ﻗﺎدر و ﻣﻌﻄﻲ و داﻧﺎ ﺧﺎﻟﻖ ﺑﺮّ و ﺑﺤﺎر‬

‫رو ﺑﮕﻮ اﻳﺰد ﻳﻜﻲ ﻗﺎﻳﻢ ﺑﻪ ذات و ﻟﻢ ﻳﺰل‬

‫ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ ﺳﺮت از ﺟﻬﻞ و ﻛﻔﺮ و ﺷﻚ ﻓﺴﺎر‬

‫ﺑﮕﺮو اي ﻣﻠﺤﺪ ﺑﻪ ﻗﺮآن »ﻗﻞ ﻫﻮاﻟﻠﱣﻪ« ﻳﺎد ﮔﻴﺮ‬

‫ﻛﺮد ﻫﺮﻳﻚ ﺧﻮار او را ﭘﺲ ﺑﻜﺮدﻧﺪش ﺑﻪ دار‬

‫ﭼﻮنﺷﻨﻴﺪ اﻳﻦ ﺣﺠﺖاز وي دﻫﺮﻳﻚ ﺧﺎﻣﻮش ﮔﺸﺖ‬

‫ﻣﻠﺤﺪان را ﭘﻴﺶ ﺧﻮد ﻣﻨﺸﺎن ازﻳﻦ ﭘﺲ زﻳﻨﻬﺎر‬

‫ﮔﻔﺖ ﻧﻌﻤﺎن اي ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﻌﺪازﻳﻦ ﭼﻮﻧﲔ ﻣﻜﻦ‬

‫ﻣﻴﺰن اﻛﻨﻮن ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻠﺤﺪ ﭼﻮ ﺣﻴﺪر ذواﻟﻔﻘﺎر‬

‫اﺑﻦ ﻋﻢ ﻣﺼﻄﻔﺎﻳﻲ ﺗﻴﻎ ازو ﻣﻴﺮاث ﺗﺴﺖ‬

‫اﻧﺪر آن آوﻳﺰ ﻣﻠﺤﺪ را ز ﻣﺠﻠﺲ دوردار‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ ﺗﺮا ﻗﺮآن و اﺧﺒﺎر رﺳﻮل‬

‫ﺷﺎد ﺑﺎش اي ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ اي اﻣﺎم ﺑﺮدﺑﺎر‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭘﺬرﻓﺘﻢ ز ﺗﻮ اي ﺣﺠﺖ دﻳﻦ ﺧﺪاي‬

‫دﻳﻦ‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺷﻜﺮ اﻳﻦ داﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﺘﻮاﻧﻲ ﮔﺰارد‬

‫ﮔﺮ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻣﺴﺘﺠﺐ ﮔﺮدد ﺑﻪ آﺗﺶ ﺑﻲﮔﻤﺎن‬

‫اﺳﻼم‬

‫و‬

‫اﻣﺎم‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫و‬

‫ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎر‬

‫زﻳﻦ ﻣﻨﺎﻗﺐ رﺳﺘﻪ ﮔﺮدد اي ﺑﺮادر ﮔﻮشدار‬

‫در ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻣﺮدان ﺑﻪ اﺣﱰاز از زﻧﺎن دﻟﻔﺮﻳﺐ‬

‫زﻳﺒﺪ ار ﺑﻲﻣﺎﻳﻪ ﻋﻄﺎري ﻛﻨﺪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻳﺎر‬

‫زآﻧﻜﻪ ﻫﺮ ﺗﺎري ز زﻟﻔﺶ ﻧﺎﻓﻪ دارد ﺻﺪﻫﺰار‬

‫ﻣﺎﻳﮥ ﻋﻨﱪ ﻓﺮوﺷﺎن ﺑﻮي ﮔﺮد زﻟﻒ اوﺳﺖ‬

‫ﻫﻴﭻ داﻧﻲ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻤﻦ زﻟﻔﺶ از ﻳﺴﺎر‬

‫ﻋﺎرض زﻟﻔﺶ ز ﺑﻨﺪ ﻛﺎﺳﺪي آﻧﮕﻪ ﺑﺮﺳﺖ‬

‫ﻛﺎروان ﻣﺸﻚ و ﻛﺎﻓﻮر از رﻳﺎح و از ﺗﺘﺎر‬

‫روي ﺧﻮﺑﺶ ﭼﻮ ﻧﮕﺮي ﻓﺘﻨﮥ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺑﲔ ازو‬

‫ﻓﺘﻨﻪ ﻓﺘﻨﻪﺳﺖ اي ﺑﺮادر ﺧﻮاه ﻣﻨﱪ ﺧﻮاه دار‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﭼﻨﺪان ﻣﺸﻚ دارد ﺑﺎ ﺟﮕﺮ او را ﭼﻜﺎر‬

‫ﺻﺪ ﺟﮕﺮ ﺑﺮﻳﺎن ﻛﻨﺪ روزي ز ﺣﺴﻨﺶ اي ﺷﮕﻔﺖ‬

‫ﻛﺎرﻧﺎﻣﮥ ﻧﺎف آﻫﻮ از دو ﺟﻌﺪش ﻣﺎﻧﺪ ﺧﻮار‬

‫ﺑﺎرﻧﺎﻣﮥ ﭼﺸﻢ آﻫﻮ از دو دﻳﺪه ﻛﺮد ﭘﺴﺖ‬

‫از ﭼﻪ؟ از ﺗﺸﻮﻳﺮ و ﺷﺮم آن دو زﻟﻒ ﻣﺸﻜﺒﺎر‬

‫ﻣﺸﻜﺸﺎن در ﻧﺎﻓﻬﺎﺷﺎن ﭼﻮن ﺟﮕﺮﺷﺎن ﺧﻮن ﺷﺪه‬

‫ﺧﺎك را ﻋﻨﱪ ﻧﺴﻴﻢ و ﺑﺎد را ﻣﺸﻜﲔ ﺑﻪ ﺧﺎر‬

‫ﺷﻤﺖ زﻟﻔﲔ او ﻛﺮدﺳﺖ ﭼﻮن ﺑﺎد ﺑﻬﺸﺖ‬

‫ﺣﺴﻦ و ﺧﻠﻖ و ﻟﻄﻒ و ﻣﻠﺢ آﻣﺪ اﺻﻮل ﺟﻮﻫﺮش‬

‫ﺑﺎ اﺻﻮل ﺟﻮﻫﺮ ﻣﺎ ﺑﺎد و ﺧﺎك و آب و ﻧﺎر‬

‫ﻣﻦ ﺑﺪو ﭼﻮن ﺑﻨﮕﺮم ﻳﺎ او ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻮن ﺑﻨﮕﺮد‬

‫ﻣﻦ ﻫﻤﻲ او ﮔﺮدم و او ﻣﻦ ﺑﻪ روزي ﭼﻨﺪ ﺑﺎر‬

‫ﺑﺎز روي ﻣﻦ ز آب دﻳﺪﮔﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺤﺎر‬

‫روي او اﻧﺪر ﺻﻔﺎ و روﺷﻨﻲ ﭼﻮن آﻳﻨﻪﺳﺖ‬

‫ﭼﻮن از آن دﻧﺪان ﻛﮋ ﻣﮋ ﺧﻮد ﺑﺨﻨﺪد ﭼﻮن ﺑﻬﺎر‬

‫از ﻟﺒﻢ ﺑﺎد ﺧﺰان ﺧﻴﺰد ﻛﻪ از ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻋﺸﻖ‬

‫در‬

‫ﻣﺜﻞ ﮔﻮﻳﻨﺪ‬

‫ﭼﺮا‬

‫ﻛﮋ ﻫﻤﻲ ﺑﻴﻨﻢ ﭼﻮ زﻟﻒ ﻧﻴﻜﻮان دﻧﺪان ﻳﺎر‬

‫در ﻟﺒﺶ ﭼﻮن ﺑﻨﮕﺮم از ﻏﺎﻳﺖ ﻟﻌﻠﻲ ﺷﻮد‬

‫ﭼﺸﻤﻢ از ﻋﻜﺲ ﻟﺒﺎن ﭼﻮن ﻣﻲ او ﭘﺮ ﺧﻤﺎر‬

‫او ﻫﻤﻲ ﻛﺎﻫﺪ ز ﻧﻴﻜﻮ ﻋﻬﺪي و از ﺧﻮﺷﺨﻮﻳﻲ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮ روﻳﺶ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻲﺑﻴﻔﺰاﻳﺪ ﻧﮕﺎر‬

‫اي درﻳﻎ از ﻫﻴﭻ ﺳﻨﮕﺴﺘﻲ درو ﺑﺮ راه او‬

‫ﻗﻄﺎر‬

‫ﻣﺮوارﻳﺪ ﻛﮋ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﻟﻴﻚ ﭼﻨﺪان زﻳﺐ دارد ﻛﮋ ﻣﮋي دﻧﺪان او‬

‫ﻛﺂن ﻧﻴﺎﺑﻲ در ﻫﺰاران ﻛﻮﻛﺐ ﮔﺮدون ﮔﺬار‬

‫ﻫﺮﻛﻪ روزي ﺑﻲرﺿﺎﻳﺶ ﭼﻬﺮۀ زﻳﺒﺎش دﻳﺪ‬

‫ﺑﻲﺧﻼف از وي ﺑﺮ آرد داغ ﺑﻲﺻﱪي دﻣﺎر‬
‫ﻫﺴﺖ ﺑﺴﻴﺎري ﺗﺒﻪﺗﺮ ﻋﻬﺪ اﻣﺴﺎﻟﺶ ز ﭘﺎر‬

‫ﻫﺴﺖ ﺑﺴﻴﺎري ﻧﻜﻮﺗﺮ زﻳﺐ اﻣﺮوزش ز دي‬

‫ﻛﺸﺘﮕﺎن‬
‫‪۱۰۱‬‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻳﺎﺑﻨﺪي‬

‫ﻗﻄﺎر‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻟﻴﻚ ﻃﺒﻊ ﻋﺎﻣﻴﺎن را ﻣﺎﻧﺪ از ﺳﺎده دﱄ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ داﻣﻲ راﺳﺖ ﻛﺮد او را درو ﺑﻴﻨﻲ ﺷﻜﺎر‬

‫ﻣﻦ ﻛﻪ ﺟﺎن و ﻋﻤﺮ و دل درﺑﺎﺧﺘﻢ در ﻋﺸﻖ او‬

‫ﻣﻦ ﻛﻪ ﺟﺎه و ﻣﺎل و دﻳﻦ در ﻋﺸﻖ او ﻛﺮدم ﻧﺜﺎر‬

‫ﮔﻪ ﺑﺮ آن ﻫﻤﺨﻮاﺑﻪ ﮔﺮدد ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺪﺧﻮ ﺑﺎ ﻧﻘﺎر‬

‫ﮔﻪ ﺑﺮﻳﻦ ﻫﻢ ﺟﻔﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﺑﻲدﻳﻦ ﺑﺎ دروغ‬
‫ﺑﺮ ﭼﻮ ﻣﻦ ﻛﺲ ﻧﺎﻛﺴﻲ را ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ ﻫﺮ زﻣﺎن‬

‫اﻳﻨﺖ ﺑﻲﻣﻌﻨﻲ ﻧﮕﺎري وه ﻛﻪ ﻳﺎرب زﻳﻨﻬﺎر‬

‫ﻏﻴﺮت آﻧﺮا ﻛﻪ ﭼﻮن ﻧﺎرﻧﮓ ده دل ﺑﻴﻨﻤﺶ‬

‫ﮔﺮ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﺻﺪ دﻟﺴﺘﻲ ﺧﻮن ﺷﺪﺳﺘﻲ ﭼﻮن اﻧﺎر‬

‫ﻫﺮﻛﺮا ﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻲ ﮔﻴﺮد ﭼﻮ آب اﻧﺪر ﻛﻨﺎر‬

‫ﺟﺎن ﻣﻦ آﺗﺶ ﻫﻤﻲ ﮔﻴﺮد ﻛﻪ از دون ﻫﻤﺘﻲ‬

‫ﺑﻨﺪه از وي آﻣﻨﻢ زﻳﺮاﻛﻪ روزي ﺑﻴﺸﻚﺳﺖ‬

‫در ﻃﻮﻳﻠﮥ ﻋﺸﻮۀ او ﺻﺪ ﻛﺲ اﻧﺪر اﻧﺘﻈﺎر‬

‫ﺑﺎز اﮔﺮ ﭼﻨﺪ اﻳﻦ ﭼﻨﲔﺳﺖ او و ﻟﻴﻚ اﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻮد‬

‫ﻛﺎش اﻧﺪر ﺳﻨﮓ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻨﺒﻪاي در ﭘﻨﺒﻪزار‬

‫در ﺣﺮم ﻫﺮﻛﺲ درآﻳﺪ ﻟﻴﻚ از روي ﺷﺮف‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻚ ﻛﺲ را ﻣﺴﻠّﻢ در ﺣﺮم ﻛﺮدن ﺷﻜﺎر‬

‫ﺑﻴﺪ ﺑﺎري اﻳﻤﻨﺴﺖ از زﺣﻤﺖ ﻫﺮﻛﺲ وﱄ‬

‫ﺳﻨﮓ ﻧﺎاﻫﻼن ﺧﻮرد ﺷﺎﺧﻲ ﻛﻪ دارد ﻣﻴﻮه ﺑﺎر‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫وي ﻃﻨﺰﻛﻨﺎن ﻧﻮش ﺗﻮ ﺑﺮ رﻧﮓ ﮔﻬﺮ ﺑﺮ‬

‫اي ﺧﻨﺪهزﻧﺎن ﺑﻮس ﺗﻮ ﺑﺮ ﺗﻨﮓ ﺷﻜﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺟﺎن ﺗﻮ ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ ز در ﺧﻨﺪۀ او ﺑﺎش‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﺮدﻣﻚ‬

‫ﻧﻈّﺎرﮔﻴﺎن‬

‫رخ‬

‫ﻋﺸﺎق‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫ﺗﻮ‬

‫زﻳﺒﺎي‬

‫زﻧﻲ‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﮔﺎم‬

‫ﺑﺮ‬

‫آﻣﻴﺨﺘﻪ‬
‫ﺑﻨﺸﺎﻧﺪه‬

‫ﺻﻮرﺗﮕﺮ‬
‫ﺧﻮاري‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮﺑﺎن‬

‫ﻋﺎﻓﻴﺘﻲ‬

‫ﺧﺮد‬

‫ﻫﺮﮔﻪ ﻛﻪ‬

‫ﻣﻠﻚوار‬

‫ﺧﺮاﻣﻲ‬

‫ﺑﻪ ﮔﺬر‬

‫ﺑﺮ‬

‫راه‬

‫اﻓﺘﺎده ﭼﻮ زﻟﻒ ﺳﻴﻬﺖ ﻳﻚ ﺑﻪ دﮔﺮ ﺑﺮ‬

‫ﻓﺘﻨﻪ‬

‫از ﻧﻄﻖ و دﻫﺎن ﺗﻮ ﻋﻴﺎن را ﺑﻪ ﺧﱪ ﺑﺮ‬

‫ﺗﻮ ﺑﻮﺳﻪ ﻫﻤﻲ ﺑﺎري از آن ﻟﻌﻞ ﺷﻜﺮﺑﺎر‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﻨﺪه‬

‫ﺷﻴﺮﻳﻨﺖ‬

‫ﺑﺨﻨﺪد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫در ﺑﻮﺳﻪ ﭼﺪن دﻳﺪه و ﺟﺎﻧﻬﺎ ﺑﻪ اﺛﺮ ﺑﺮ‬

‫زﻧﺠﻴﺮ دﻻوﻳﺰ ﺗﻮ ﭼﻮن ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻪ در ﺑﺮ‬

‫را‬

‫ﻣﻦ ﻓﺘﻨﻪ ﺑﺮ آن ﺗﺎﻓﺘﻪ و ﺗﺎﻓﺘﻪ ﮔﺮ ﺑﺮ‬

‫اي زﻟﻒ ﺗﻮ از آﺗﺶ رﺧﺴﺎر ﺗﻮ ﭘﺮ ﺗﺎب‬

‫آن ﺳﻠﺴﻠﮥ ﻣﺸﻚ ﺗﻮ ﺑﺮ ﻃﺮف ﻗﻤﺮ ﺑﺮ‬

‫دﻳﻮاﻧﻪ ﺑﺴﻲ دارد در ﻫﺮ ﺷﻜﻦ و ﭘﻴﭻ‬

‫ﻳﺎرب ﻛﻪ ﻫﻤﻲ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺑﻼ ﺑﺎرد ﻫﺮ دم‬

‫اي ﺟﺎن ﭘﺪر زﻟﻒ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺟﺎن ﭘﺪر ﺑﺮ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺎﺧﱪﺳﺘﻲ ز ﭘﻲ روي ﺗﻮ ﻫﺮ ﺷﺐ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻋﻤﺮي ﺑﻪ ﺳﺮ آوردم ﺑﺮ »ﺑﻮك« و »ﻣﮕﺮ« ﺑﺮ‬

‫اﻧﺪر ﺷﺐ و روز ﺳﺮ زﻟﻔﲔ و رخ ﺗﻮ‬
‫ﺳﺮو‬

‫آﺗﺶ‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫اي‬

‫و ﮔﻞ‬

‫ﺗﻮ‬

‫دل‬

‫ﺳﺨﺖ‬

‫زدهاي‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﺗﺎزه‬

‫در‬

‫ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﻛﻪ‬

‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‬

‫از‬

‫آﻧﺴﺖ‬

‫دل ﻋﺸﺎق ز‬

‫دلاﻧﮕﻴﺰ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺳﻴﺎه‬

‫از‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻗﺒﻞ‬

‫ﻏﻴﺮت‬

‫ﺑﺰﻣﻲ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﺧﻴﺮه‬

‫ﻧﮕﺮ‬

‫آن ﺟﺴﺘﻪ و اﻳﻦ رﺳﺘﮥ اﻳﻦ دﻳﺪۀ ﺗﺮ ﺑﺮ‬

‫آﺑﻲ ﻧﻪ ﻛﺴﻲ را ز ﺗﻮ ﺑﺮ روي ﺟﮕﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺧﺸﻜﻲ‬

‫ﻫﻢ ﺑﻮﺳﻪ و ﻫﻢ ﮔﺮﻳﮥ ﺣﺎﺟﻲ ﺑﻪ ﺣﺠﺮ ﺑﺮ‬
‫ﺑﻨﮕﺎﺷﺘﻪ روحاﻟﻘﺪس از ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﭘﺮ ﺑﺮ‬

‫اﻧﺲ‬

‫زﺣﻤﺖ ﭼﻪ ﻛﺸﻲ در ﻃﻠﺐ ﮔﻮﻫﺮ و زر ﺑﺮ‬

‫در زﻳﻨﺖ و در رﻧﮓ ﻛﻼه و ﻛﻤﺮ ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﺑﻌﻀﻲ ﺑﻪ ﻛﻠﻪ ﺑﺮ زن و ﺑﻌﻀﻲ ﺑﻪ ﻛﻤﺮ ﺑﺮ‬

‫از اﺷﻚ ﻣﻦ و رﻧﮓ رخ ﻣﻦ ﺑﱪ اي ﺗﺮك‬

‫ﺧﻨﺪﻳﺪ ﭼﻮ ﺻﺒﺢ آﻣﺪ ﺑﺮ ﻧﻮر ﺳﺤﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺳﺤﺮ ﺗﻮ اﮔﺮﭼﻪ ز ﺳﺤﺮ ﺳﺴﺖ ﺷﻮد ﺳﺤﺮ‬

‫ﭼﻨﺪان ﭼﻪ ﻧﻤﺎﻳﻲ ﺷﺮ از آن ﭼﺸﻢ ﭼﻮ آﻫﻮ‬

‫ﺧﻴﺮاﻟﺒَﺸﺮ اﻳﻨﺠﺎ و ﺗﻮ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﺷﺮ ﺑﺮ‬

‫آﻧﻜﻮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻫﺎن‬

‫ﺳﻠﻄﺎن‬

‫ﻓﺮﺧﻨﺪه‬

‫آﻫﻮ ﻛﺎ‬
‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻳﻤﻴﻨﻲ‬

‫ﺟﻮر‬

‫ﻣﺸﺮق‬
‫و‬

‫ﻣﻜﻦ‬

‫ﺗﺎ‬

‫اﻣﻴﻨﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﻬﺮاﻣﺸﻪ‬

‫ﺑﻨﮕﻮﻳﻢ‬

‫اﻳﻦ ﺟﻮر ﺗﻮ ﺑﺮ ﻋﺪل ﺷﻪ ﺷﻴﺮ ﺷﻜﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺑﻬﺮام‬

‫ﺑﺨﻨﺪد‬

‫ﺳﭙﻬﺮش‬

‫ﻧﺴﺰد‬

‫ﺑﻨﺪه‬

‫ﺑﻪ‬

‫در‬

‫ﻳﻤﻨﺶ ﺑﻪ ﻗﻀﺎي ﺑﺪ و اﻣﻨﺶ ﺑﻪ ﻗﺪر ﺑﺮ‬

‫‪۱۰۲‬‬

‫ﺷﻴﺮ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫در‬

‫ﺑﺎرﮔﻪ‬

‫ﺑﻴﻠﻚ‬

‫از‬

‫ﺑﺮﻃﺮف‬

‫او‬

‫زاﻧﮕﻮﻧﻪ‬

‫ﻛﻮن‬

‫ﺧﻮ ﻛﺮده زﺑﺎﻧﺶ ﺑﻪ در ﺟﻨﮓ و ﺳﺮ ﮔﻨﺞ‬
‫ﻟﻔﻈﺶ‬

‫ﺣﻜﻢ‬

‫ﺑﺮﺳﻴﺪﺳﺖ‬

‫ﺗﻘﺎﺿﺎي‬

‫ﺑﺴﺎن‬

‫ﺻﺎﺣﺐ‬

‫ﺧﱪ‬

‫ﻏﻴﺮ‬

‫ﻓﺘﻨﻪﺳﺖ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﻧﻈّﺎره‬

‫روح‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﺧﺮد‬

‫ﻧﺪﻳﺪﺳﺖ‬

‫ﭘﻲ‬

‫اﻧﺪر ﺻﻒ ﻣﺠﻠﺲ ﺑﻪ »ﺑﮕﻴﺮ« و ﺑﻪ »ﺑﱪ« ﺑﺮ‬

‫ﻳﻘﻴﻨﺶ‬
‫ﺟﺎن‬

‫ﺑﺮ ذروۀ ﻋﺮش و ﻓﻠﻚ و ذرّه ﺑﻪ در ﺑﺮ‬

‫ﺑﺪﻳﺪه‬

‫ﭼﻮن ﭼﻬﺮۀ زﻳﺒﺎش ﺑﻪ ﺻﺤﺮاي ﺻﻮر ﺑﺮ‬

‫ﻧﺸﺎﻧﻴﺶ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻓﺘﻨﻪ‬

‫ﮔﺮﻳﺰﻧﺪه‬

‫آﻫﻮ‬

‫آﺗﺶ زده در ﻧﻔﺲ ﺷﻚ و ﻧﻘﺶ اﮔﺮ ﺑﺮ‬

‫و‬

‫ﻧﺨﻮاﻧﺪﺳﺖ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﻤﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﭼﻮن ﺳﻴﺮت ﻧﻴﻜﻮش ﺑﻪ ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺳﻴﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺳﺪره‬

‫ﺑﻬﺮام‬

‫ﻫﺮﻛﺲ ﻛﻪ ﻛﻨﺪ ﻗﺼﺪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺳﺮ ﺑﻜﺸﺪ زو‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﻧﺎﻫﻴﺪ‬

‫ﺷﻪ‬

‫ﻧﻈﺮ‬

‫ﺳﺮ ﮔﻤﺸﺪه ﺑﻴﻨﺪ ﭼﻮ ﻛﺸﺪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺑﺮ ﺳﻮ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ و ﻓﺮو ﺳﻮ ﺑﻪ ﻫﲊ ﺑﺮ‬

‫اي ﺗﻜﻴﻪ ﮔﻪ دوﻟﺖ و ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺗﻮ در ﻣﻠﻚ‬

‫ﻛﻲ دل دﻫﺪت ﺗﺎ ﺗﻮ ﻧﻬﻲ دل ﺑﻪ ﺣﺸﺮ ﺑﺮ‬

‫ﭼﻮن رﻋﺐ ﺗﻮ ﺧﻮد ﻧﺎﻳﺐ ﺣﺸﺮﺳﺖ درﻳﻦ رﺑﻊ‬

‫ﭼﻮن ﻋﺼﻤﺖ و ﺗﺄﻳﻴﺪ اﻻﻫﻲ ﺳﺮﭙ ﺗﺴﺖ‬

‫ﻛﻲ ﺗﻜﻴﻪ ﻛﻨﻲ ﺑﺮ زره و ﺧﻮد و ﺳﺮﭙ ﺑﺮ‬

‫ﮔﺮ رﺷﮓ ﺑﺮد ﺧﺼﻢ ﺗﻮ ﻧﺸﮕﻔﺖ ﮔﻪ ﺳﻮز‬

‫ﺑﺮ‬

‫از‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ‬

‫ﺑﻮدي‬

‫ز‬

‫ﻗﻮت‬

‫ﺑﺎزوي‬

‫ﻇﻔﺮ‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﭘﺮدۀ‬

‫از‬

‫ﭘﻲ‬

‫آﻧﺴﺖ‬

‫ﺑﺪﺧﻮاه ﺗﺮا ﻣﻴﻞ ﺑﻪ ﻛﱪ و ﺑﻪ ﺑﻄﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺑﺎرﺳﺖ‬

‫اﻛﻨﻮن ﻛﻪ ﺗﺮا دﻳﺪ ز ﺳﻬﻢ و ﺧﻄﺮ ﺗﻮ‬
‫اﻳﻦ‬

‫ذات‬

‫اي‬

‫از‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﺮ‬

‫روز‬

‫آن آﻣﺪه ﺑﺮ ﺑﺨﻞ ﻛﻪ از وي ﺑﻪ ﺣﻀﺮ ﺑﺮ‬
‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﮔﺮ اﺑﺮ ﻣﺪد ﻳﻜﺪم از اﻧﮕﺸﺖ ﺗﻮ ﮔﻴﺮد‬
‫ﻗﺒﻞ‬

‫ﺑﻄﺮ‬

‫ﻋﺪوي‬

‫ﺑﱰ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﺰ ﻧﻌﺖ ﺗﻮ ﺣﺮزﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﺎزوي ﻇﻔﺮ ﺑﺮ‬

‫اي از ﻛﻒ ﭼﻮن اﺑﺮ ﺑﻬﺎرﻳﺖ ﮔﻪ ﺟﻮد‬
‫ﻗﺒﻠﮥ‬

‫ﺷﻤﺸﻴﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﺰ ﺳﻬﻢ دﻻﺷﻮب ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺑﺮ‬

‫زﻳﺮاﻛﻪ ﺑﻪ از ﻋﻤﺮ ﺑﻮد ﻣﺮگ ﻣﺮ آﻧﺮا‬
‫ادﺑﺎر‬

‫آﺗﺶ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﺷﺮر‬

‫ﺗﺪﺑﻴﺮﮔﺮ‬

‫دﻟﻬﺎ‬

‫آوازۀ‬

‫ﭼﻮن ﻗﻄﺐ ﺗﻮ اﻧﺪر وﻃﻦ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻪ ﻧﻴﻜﻲ‬

‫ﻧﻜﻨﺪ‬
‫ﻧﺎم‬

‫ﺑﻴﺶ‬
‫ﭼﺮخ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺨﻴﻠﻲ‬
‫ﺑﺮﭙورده‬
‫اﻧﺠﻢ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﻪ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﻄﺮ‬
‫ﺑﱪ‬

‫ﺳﻔﺮ‬

‫ﺑﺮ‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﻮر ﺟﻮد ﺗﻮ ﺟﻮﻳﻨﺪه ﭼﻮ اﻧﺠﻢ ﺑﻪ ﻓﻠﻚ ﺑﺮ‬

‫ﮔﻞ ﻣﺪح ﺗﻮ ﮔﻮﻳﻨﺪه ﭼﻮ ﺑﻠﺒﻞ ﺑﻪ ﺷﺠﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﻧﻘﺶ ﺳﻢ ﺷﺒﺪﻳﺰ ﺗﻮ ﺑﺮ ﻣﺎده و ﻧﺮ ﺑﺮ‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫از ﻋﺪل ﺗﻮ ﻳﻚ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺮ ﻋﺪل ﻋﻤﺮ ﺑﺮ‬

‫رﺣﻤﺖ ﺷﺪه ﺑﻲ اﻣﺮ ﺗﻮ زﺣﻤﺖ ﺑﻪ ﺧﺮد ﺑﺮ‬
‫در ﻛﻌﺒﮥ‬

‫ﺗﻮ‬

‫اﻧﺼﺎف‬

‫دﮔﺮ‬

‫ﻣﺤﺮاب‬

‫ﻓﺘﻨﻪ‬

‫ﺑﻲاﻣﺮ‬

‫ﺷﺪه‬

‫ﻓﺘﻨﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺳﻬﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﻔﻴﺮي‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﻔﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺣﺮز ﻧﻔﺮ داد ﺗﻮ و ﻳﺎد ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﺑﻨﮕﺎﺷﺖ ﺗﻮ ﮔﻮﻳﻲ ﻫﻤﻪ را از ﻗﻠﻢ ﻣﻬﺮ‬

‫ﻧﻘﺎش ازل ﻧﻘﺶ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮ ﺑﺮ‬

‫اﻣﺮوز‬

‫درﻳﻦ‬

‫اﻧﮕﺸﺖ‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﮔﻮر‬
‫در‬

‫و‬

‫دور‬

‫ﮔﺰان‬

‫درﻳﻐﻲ‬

‫آﻣﺪه‬

‫ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﻛﻪ‬

‫ﻣﻠﻚاﻟﻤﻮت‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﮔﺸﺎﻳﺪ‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﮔﺮ‬

‫آواز‬

‫ﺑﻬﻢ‬

‫ﻧﺨﻮرد‬

‫ﺣﺴﻮدت‬

‫ﺗﻮ‬

‫ز‬

‫ﺑﻴﻨﺪي‬

‫دﻫﻲ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻧﺮﺳﺪ‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﺑﺮده ﺳﺮ اﻧﮕﺸﺖ ﻛﺰ آﺗﺶ ﺑﻪ ﺳﻘﺮ ﺑﺮ‬

‫زور‬

‫از ﺑﻨﺪ ﻧﻬﺪ دﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﺮ ﭘﺎي ﻗﺪر ﺑﺮ‬

‫ﺟﺎﻧﻮراﻧﺶ‬

‫ﺑﺮ‬

‫از‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﮔﺮ ﮔﺮز‬

‫ﻟﺒﻴﻚزﻧﺎن‬

‫زﻧﻲ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻋﺪوي‬

‫آﻳﻨﺪ‬

‫ﺗﻴﺮه ﮔﻬﺮ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻫﺮ دم ﻓﻠﻚاﻻﻋﻈﻢ زاوج ﺷﺮف ﺧﻮﻳﺶ‬

‫اﺣﺴﻨﺖ ﻛﻨﺪ ﺑﺮ ﺷﺮف ﭼﻮن ﺗﻮ ﭘﺴﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺑﺮ رﻫﮕﺬر ﺣﺎﺳﺪ ﺗﻮ ﭼﺎه و ﺧﻄﺮ ﺑﺎد‬

‫ﺗﺎ ﻧﺎﺻﺤﺖ آﺳﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺟﺎه و ﺧﻄﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﻘﺶ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫از‬

‫ﻗﺒﻞ‬

‫رﻣﺰ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﭘﺸﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺎدا‬

‫زره‬

‫ﻋﺼﻤﺖ‬

‫ﺧﺎك‬

‫در‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺳﭙﻬﺮ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺟﺎه ﺧﻄﺮ و ﭼﺎه ﺧﻄﺮ را ﺑﻪ ﺳﻤﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺣﻜﻴﻤﺎن‬

‫ﺗﺎ‬

‫اﻳﺰد‬

‫ﺷﺎﻫﺎن‬

‫ﺑﺎد‬

‫زره‬

‫ﺳﺎزد‬

‫ﺑﺮ‬

‫روي‬

‫ﺷﻤﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺧﺎك و ﺳﭙﻬﺮﺳﺖ ﺑﺰﻳﺮ و ﺑﻪ زﺑﺮ ﺑﺮ‬

‫‪۱۰۳‬‬

‫روي ﺗﻮ ﭼﻨﺎن ﺗﺎزه ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺪ ﺧﺮد و ﺟﺎن‬

‫ﻃﺎﻟﻊ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﻃﺎﻟﻌﺖ‬

‫ﭼﺮﺧﺖ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﺑﺮﻫﻨﻪت‬

‫ﺑﺮد‬

‫دﺳﺘﺖ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺷﺠﺮي‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫ﻣﺮ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﻛﺮده‬

‫ﻋﻠﻤﺖ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺳﺨﻨﻲ‬

‫ﻋﱪه‬
‫در‬

‫ﻣﻜﻦ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻛﺮده‬
‫ﺧﺮاﺑﺎت‬

‫ﻛﻢ‬

‫ﻣﻴﺎﻧﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫دوﻧﺎن‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﺗﺎ‬

‫داﻧﻲ‬

‫ﻧﻌﻤﺘﺖ‬

‫از‬

‫ﺣﻜﻤﺘﺖ‬

‫دوري‬
‫ﺷﻌﺮ‬

‫ز‬

‫آب‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﺧﺎﻣﻪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ز‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻧﻲ‬

‫از‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‬

‫اﻓﻜﻦ‬

‫را‬

‫ﺑﺎزي‬
‫ﻣﻜﻦ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻋﻴﺒﻬﺎ‬
‫ز‬

‫ﺳﺒﻚ‬

‫ز‬
‫و‬

‫ﺟﻬﻞ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﻧﻜﺒﺎ‬

‫اﻧﺪرون‬
‫ﺑﻨﺎن‬

‫ﺗﻮ‬

‫اﻧﮕﻮر‬

‫ﻛﮋ‬
‫را‬

‫ﺳﺨﺎ‬

‫ﺗﺴﺖ‬
‫ﻋﻠﻢ‬
‫ﻟﻴﻚ‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﺷﺮار‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﭼﻮن‬

‫زﻧﺠﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫زآن‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬
‫از‬

‫ز‬

‫ﻣﻜﺶ‬

‫ﺟﺎﻣﻪ‬

‫ﻣُﺮﺑﺎي‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﻗﻠﻢ‬

‫ﻫﺮ‬

‫‪۱۰۴‬‬

‫از‬

‫را‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﭘﺴﺘﻲ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻧﺮﮔﺲ‬
‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﺗﻮ‬

‫در‬
‫ﺑﺮون‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﻫﺪر‬

‫ﭼﻮ‬

‫در‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﭼﻮن‬
‫ﻣﻲ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻗﺪر‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫و‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫داﻧﺸﺴﺖ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻋﺪل‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬
‫آب‬

‫ﭼﻮن‬

‫اﻳﻦ‬
‫ﭼﻮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﭼﻮ‬

‫وﻗﺖ‬

‫ﭼﻨﱪ‬

‫ﻣﮕﺬر‬
‫ﺣﺬر‬

‫ﺧﻄﺮ‬
‫ﺧﱪ‬
‫ﺑﻲﻣﺮ‬
‫ﮔﻬﺮ‬

‫ﻋﻤﺮ‬
‫ﺳﺤﺮ‬

‫اﺳﻜﻨﺪر‬

‫روي‬

‫ﻣﱪ‬

‫ﻗﺪر‬

‫ﺑﻤﺪر‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬
‫و‬

‫اﺧﱰ‬

‫ﺟﮕﺮ‬

‫ﺣﻜﻤﺘﺖ‬

‫ﻣﮕﺮد‬

‫وﻗﺖ‬

‫را‬

‫ﻣﮕﻴﺮ‬

‫از‬

‫روح‬

‫ز‬

‫ﺟﻮر‬

‫ﺑﺎده‬

‫آﻟﺖ‬

‫ﺷﺮ‬

‫ﮔﺮان‬

‫و‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫آﺗﺶ‬

‫ﻧﻤﺎﻧﻲ‬

‫ﻛﻨﻨﺪ‬

‫ﻋﻠﻤﻬﺎ‬
‫ﻧﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫روزﮔﺎر‬

‫ﺟﺎم‬

‫ﺑﺮآن‬

‫ﺑﺎور‬

‫ﻋﱪ‬

‫ﺑﺒﺎز‬
‫ﺳﻔﻠﻪ‬

‫ز‬

‫ﺛﻤﺮ‬

‫دارﻳﻢ‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫را‬

‫و‬

‫ﻧﺒﺎﺷﻲ‬

‫ﺧﺎﻃﺮت‬

‫ﻗﺪم‬

‫ﺳﻔﻠﻪ‬

‫ﺣﺮّان‬

‫داري‬

‫ﮔﻬﺮ‬

‫ﺑﺪ‬

‫»ﻣﻨﻚ«‬
‫را‬

‫دون‬

‫ﺗﺎت‬

‫ﺑﺨﺖ‬

‫و‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻋﺎﻗﻼن‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﭼﻮن‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻋﻠﻲ‬

‫ﻗﻀﺎ‬

‫و‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﭘﺎﻛﻲ‬

‫ﺑﻤﺒﺎز‬

‫آن‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﺑﻲﺣﺪ‬

‫ﻧﺎر‬

‫ﮔﺮاي‬

‫»ﻟﻪ«‬

‫دوﻟﺘﺖ‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻧﻴﻮﺷﻲ‬

‫وﻟﻴﺖ‬

‫و‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﻣﺰاج‬

‫ﻫﻤﺘﺖ‬

‫ﻛﺮده‬

‫ﻧﻔﻌﺖ‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﻧﺘﻴﺠﮥ‬

‫ﺑﺒﻴﻨﺪ‬

‫ﻣﺎﻧﻲ‬

‫ﻏﻴﺐ‬

‫ﺑﻲﻓﺮ‬

‫ﺿﺮ‬

‫ازو‬

‫ﺑﺨﺖ‬

‫ﻋﻴﺎن‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺑﻲﻧﻔﺴﻲ‬

‫ﺷﺠﺮ‬

‫روزي‬

‫ﭼﻮﻧﻪاي‬

‫ﭼﻮن‬

‫آن‬

‫ﺳﺮ‬

‫درﻳﻦ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺟﻬﻞ‬

‫آب‬

‫ﻗﺪر‬

‫درﺧﺖ‬

‫ﻣﺰاج‬

‫ﭼﻮن‬

‫از‬

‫دل‬

‫دﻳﮕﺮ‬

‫ﻧﻈﺮ‬

‫ﺷﺮاب‬

‫ﺟﺎن‬

‫از‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻣﮕﺬار‬

‫ﻋﺰم‬

‫ﭼﻤﻦ‬

‫ﻧﮕﻴﺮي‬

‫ﭘﺸﺖ‬

‫ﻣﻲ‬

‫زﻳﻨﺘﻲ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﭘﻴﺸﺖ‬

‫ز‬

‫ﻗﺪح‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺳﺤﺮ‬

‫ﻫﺮﺟﺎي‬

‫ﭼﻮ‬
‫ﻓﻜﺮِ‬

‫اﻧﺪﻳﺸﮥ‬
‫ﺑﺎﻻ‬

‫ﺑﻮي‬

‫را‬

‫ﭼﻨﱪ‬

‫ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪت‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﺮادروار‬

‫و‬

‫ﻣﻬﺮت‬

‫ﺑﺒﻨﺪد‬

‫دارد‬

‫ﺗﺎزه‬

‫ﻋﺠﺎﻳﺐ‬

‫آردت‬

‫ﺑﮕﺴﱰد‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺟﻬﻞ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﻧﺸﺎن‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺗﻬﻲﺳﺖ‬
‫ﺑﺮﻳﻦ‬

‫دوﻧﺎن‬

‫ﻳﻜﺴﻮ‬

‫و‬

‫ﺣﺪﻳﺚ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﻲ‬

‫ﻳﺎر‬

‫ﻧﺮد‬

‫ﺷﺎخ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﻧﺪﻳﺪي‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﻪ‬

‫را‬

‫ﻧﻤﻮﻧﮥ‬
‫ﺣﻜﻤﺖ‬

‫دﻋﺎ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﺑﻲﻓﻌﻞ‬

‫ﻋﺪوت‬

‫ﮔﺬر‬

‫ﻛﻌﺒﺘﲔ‬

‫دون‬

‫از‬

‫ﻛﺲ‬

‫ﻓﻀﻞ‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﮔﻮﻳﻤﺖ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫آﺑﺎن‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﺳﭙﻬﺮ‬

‫ﻫﺮ‬

‫از‬

‫ازو‬

‫از‬

‫دل‬

‫ﺗﺮا‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻧﺒﻴﻨﺪ‬

‫ﻗﺼﺪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻛﺮد‬

‫دارد‬

‫ﻋﺠﺎﻳﺐﺗﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺒﻨﺪد‬
‫ﻣﺮ‬

‫ﻗﻮّﺗﻲ‬

‫اي‬

‫از‬

‫در ﻣﺪح ﺗﺎجاﻟﻌﺼﺮ ﺣﺴﻦ ﻋﺠﺎﻳﺒﻲ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ ﺣﺴﻦ زﺷﺖ‬

‫از‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﺎزهﺗﺮ‬

‫ﺑﺮگ ﮔﻞ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺮﺑﺮ‬

‫آن‬
‫ﺣﻠﻘﮥ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻣﻄﺮ‬

‫ﻣﻨﮕﺮ‬
‫در‬

‫ﻛﻤﺮ‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﺣﺮّان‬

‫ﺗﻦ‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﻧﺰد‬

‫اﻳﺸﺎن‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫ار‬

‫ﮔﺸﺘﻪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺧﺎﻃﺮي‬

‫ﻛﻤﺮ‬

‫ز‬

‫ﺑﻲ‬

‫ﭼﺸﻤﮥ‬

‫زر‬

‫ﺧﻮر‬

‫اي‬

‫ﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﻟﻘﺒﺖ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺧﺎدﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﻣﻬﺮ‬

‫ﭼﻨﮓ‬

‫ﺗﺎ‬

‫آب‬

‫و‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﺑﻬﱰ‬
‫از‬

‫ورﻧﻪ‬
‫آن‬

‫ﭼﻨﻴﻨﺴﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺣﺴﻦ‬
‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻋﺼﺮ‬

‫آﺑﮕﻮن‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﺷﺎخ‬

‫ﺑﮕﺬار‬

‫ﻣﻬﻲ‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﺑﺴﻴﺴﺖ‬

‫را‬

‫ﭼﺮخ‬

‫زﻫﺮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻳﺎﺑﻲ‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﻛﺸﺖ‬
‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﭘﻴﺮ‬

‫از‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻏﻤﺎز‬

‫ﻛﻮي‬

‫ﺷﺪه‬

‫از‬

‫دو‬

‫ﻟﺒﺶ‬

‫ﭘﻴﻜﺮ‬

‫دو‬

‫ﻗﻤﺮ‬

‫ﺑﺴﺎن‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫ﭘﻮﺷﻴﺪه‬

‫ﻧﻴﻚ‬

‫دﻟﻴﻞ‬

‫ﺗﻮ‬

‫از‬

‫آب‬

‫از‬

‫از‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﺑﻬﺴﺖ‬

‫ﺧﺎك‬
‫و‬

‫ﻣﺎده‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫از‬

‫ﺗﺨﺖ‬

‫ﻫﻮاﻳﻲ‬

‫ﺧﺎك‬

‫و‬

‫از‬

‫و‬

‫ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ‬

‫رُﺧْﺸﺎن‬
‫آﻣﺪ‬

‫و‬

‫ﭼﺸﻤﮥ‬
‫ﺣﺪﻳﺚ‬

‫ﺳﻴﻪﺗﺮ‬
‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﺧﻮر‬

‫ﭘﻴﻐﻤﱪ‬

‫ﺑﺎد‬

‫و‬

‫رخ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫از‬

‫اﻓﺴﺮ‬
‫ﻓﺮ‬

‫ﺻﺮﺻﺮ‬

‫ﻧﻴﻜﻮﺗﺮ‬
‫ﻋﻨﱪ‬

‫از‬

‫و‬

‫دﻳﮕﺮ‬

‫ﻧﺮ‬

‫ﻓﻀﻞ‬

‫ﻳﺎﺑﻲ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﻴﺰن‬

‫ﺗﻮ ﭼﻪ داﻧﻲ ز ﺑﺨﺖ »ﺑﻮك« و »ﻣﮕﺮ«‬

‫ﻣﻲﮔﺬرد‬

‫ﺿﺮ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﺧﻴﺮ‬

‫ﺗﻨﮕﺪل‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺪار‬

‫از‬

‫ﺧﻮرد‬

‫دوش ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻧﮕﺎرﻳﻦ ﻣﻦ آن ﻃﺮﻓﻪ ﭘﺴﺮ‬
‫ﻓﺮود‬

‫از‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺷﺎخ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺷﺮ‬

‫ﻣﺪار‬

‫از‬

‫زﻳﻦ‬
‫و‬

‫ﺟﻮاﻧﻲ‬

‫در ﻣﺪح ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﺤﻤﺪﺑﻦ ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﻤﺮ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﮔﻮﻫﺮ‬

‫ﺑﺼﺮ‬

‫ﻫﺴﺘﻲ‬

‫ﺑﻠﻔﻆ‬

‫روﻳﻪاي‬

‫ﺑﺮﻫﻨﻪ‬

‫ﺗﺨﺘﺶ‬

‫ﻛﺎﻓﻮر‬

‫ﻫﲊ‬

‫ﻓﺮﺷﺶ‬

‫زﻳﻮر‬

‫ﺷﻮخ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺣﺴﻦ‬

‫آذر‬

‫ﭼﺸﻤﻴﺖ‬

‫ﻛﺮدت‬

‫ﺟﺎﻧﺖ‬

‫ﻛﻮﺛﺮ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﺻﺎﰲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫آﻟﺖ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﻴﺴﺘﻲ‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﻏﺮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫از‬

‫راﺳﺖ‬

‫دو‬

‫ﺑﻨﮕﺮ‬

‫ﻋﺒﻬﺮ‬

‫اﺑﺮ‬

‫ﺑﻬﻲ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻣﻜﺎن‬

‫از‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫اوﻻﺗﺮ‬

‫ﻧﺘﻴﺠﮥ‬

‫راي‬

‫دارد‬

‫ﺳﺎﻏﺮ‬

‫آﺧﺮ‬

‫ﺳﺴﺖ‬

‫ﺗﻴﺰ‬
‫درون‬

‫ﻣﻲ‬

‫ﻳﻚ‬

‫داري‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﻪ‬

‫آﺗﺶ‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫داﻧﺎ‬

‫ﻣﻴﺮ‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻧﺎر‬

‫از‬

‫زﺷﺖ‬

‫ﻧﺎﻣﺸﺎن‬

‫ﭼﻮن‬

‫آﻧﻚ‬

‫ﺑﺎر‬

‫ﺟﺎﻣﮥ‬

‫از‬

‫ﻧﻘﺼﺎن‬

‫ﻣﻲﺑﭙﻮﺷﺪ‬
‫ﺑﺮﻫﻨﻪ‬

‫ﺑﺎﻃﻨﺖ‬

‫ﻣﻬﺎن‬

‫ﭘﺮور‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻲآب‬

‫ﻓﻜﺮﺗﻲ‬

‫ﻳﺎﺑﻲ‬

‫از‬

‫ﺗﻔﺎوت‬

‫ﻧﻈﻢ‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﻣﮕﺮد‬

‫ﺑﺠﺎي‬

‫ﻣﺎﻧﺪه‬

‫ﻋﺮﻳﺎن‬

‫و‬

‫اﻳﺸﺎن‬

‫در‬

‫درﻳﺎ‬

‫ﺑﺮادر‬

‫ﻫﻮاي‬

‫ز‬

‫در‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬
‫ﭼﻮن‬

‫ﺗﺎج‬

‫اي‬

‫ﻛﺎﺳﻪ‬

‫ﮔﺮدون‬

‫ﻋﺮﻳﺎن‬

‫ﭘﺬﻳﺮي‬

‫ﺣﻜﻤﺘﻲ‬

‫ﺧﺎﻧﮥ‬

‫ﺧﻴﺮ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﻳﻜﺴﺎﻧﻨﺪ‬

‫ﻇﺎﻫﺮت‬
‫ﻛﺠﺎ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺳﺨﺎي‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﺳﻴﻤﻲ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻧﻬﺎدۀ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﮔﻮﻫﺮﻳﻦ‬
‫و‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﺳﺨﺖ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫آن‬

‫ز‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺜﺎر‬

‫ار‬

‫اﺻﻞ‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﻛﻬﺎن‬

‫دو‬

‫زﻳﺎدت‬

‫ﻫﺴﺘﻲ‬

‫ﭘﺲ‬

‫در‬

‫ﺑﺮون‬

‫ﺑﺼﺮ‬

‫زآن‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﻫﺮ‬

‫در‬

‫دزد‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺳﺮ‬

‫داري‬
‫ﺷﺪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫از‬

‫از‬

‫ﻓﺴﻘﺴﺖ‬

‫اﻳﻨﻚ‬

‫ﭼﻪ‬

‫در‬

‫آي‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﻣﺮدان‬

‫ﮔﺮاي‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻫﲊ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻣﺘﻮاريوار‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﭘﻴﺮﻫﻦ‬

‫و‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻣﻨﻔﻌﺖ‬
‫ﺳﭙﻬﺮ‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬
‫ﻋﻤﺮ‬

‫زورﻗﺌﻲ‬

‫ﻃﻌﻢ‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻃﺮﻓﻪ‬

‫ﭘﻬﻨﺎور‬

‫ﺑﺮﺧﻮر‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻛﺮده از ﻏﺎﻳﺖ دﻟﺘﻨﮕﻲ ازﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻄﺮ‬

‫ﺑﺎد ﻋﻄﺎر ﺷﺪه ﺑﺮ دو رﺧﺶ ﺣﻠﻘﻪ ﺷﻤﺮ‬

‫ﺑﻮﺳﻪرﺑﺎي‬

‫ﻣﺎه ﺑﺮ ﭼﺮخ ﺷﺪه ﺑﺴﺘﮥ آن ﺳﻴﻨﻪ و ﺑﺮ‬

‫ﻛﻮي از آن ﻛﻠﻪ ﺑﮕﺸﺎده و از ﻏﺎﻳﺖ ﻟﻄﻒ‬

‫از‬

‫ﭼﺴﺖ ﺑﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮ اﻧﺪام ﻟﻄﻴﻒ ﭼﻮ ﺧﻮرش‬
‫‪۱۰۵‬‬

‫ﻟﻄﻴﻔﻲ‬

‫و‬

‫ﺗﺮي‬

‫ﭘﻴﺮﻫﻦ‬

‫ﺗﻮزي‬

‫ﺗﺮ‬

‫ﺧﻂ‬

‫ﺑﺮآن‬

‫ﻣﺸﻜﻴﻨﺶ‬

‫ﻋﺎرض ﻛﺎﻓﻮر‬

‫ﭼﻮن ﺑﺪﻳﺪم ﺟﮕﺮم ﺧﻮن ﺷﺪ و ﺧﻮﻧﻢ ﭼﻮ ﺟﮕﺮ‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﻟﻴﻚ ﻣﺸﻜﻲ ﻛﻪ ﺟﮕﺮ ﺧﻮن ﻛﻨﺪ اﻳﻦ ﻧﺎدرهﺗﺮ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺲ ﻧﺎدره ﻛﺎرﻳﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﻮن ﮔﺮدد ﻣﺸﻚ‬

‫ﺳﺮ ﮔﺮان از ﻣﻲ و ﭼﻮن ﺑﺎد ﻫﻤﻲ رﻓﺖ و ﺟﺰ او‬

‫ﻣﻦ ﺳﺒﻚ ﭘﺎي ﻧﺪﻳﺪم ﻛﻪ ﮔﺮان دارد ﺳﺮ‬

‫ﻻﻟﻪ‬

‫زﻟﻒ ﺷﻮرﻳﺪه و ﭘﮋﻣﺮده ز ﻣﺴﺘﻲ ﻋﺒﻬﺮ‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﺰ ﭘﻴﺶ درم ﺑﮕﺬرد از ﺑﻲﺧﱪي‬

‫ﭼﻮن ﭼﻨﺎن دﻳﺪ ز ﻏﻢ ﺷﺪ دل ﻣﻦ زﻳﺮ و زﺑﺮ‬

‫ﺟﻌﺪ‬

‫ژوﻟﻴﺪه‬

‫و‬

‫ﭘﺮورده‬

‫ﺳﻴﻜﻲ‬

‫ز‬

‫ﺳﻲ و دو ﺗﺎﺑﺶ ﭘﺮوﻳﻦ ز ﺳﻬﻴﻞ و ز ﻗﻤﺮ‬

‫ﻣﻲﻧﻤﻮد از ﺳﺮ ﻣﺴﺘﻲ و ﻃﺮب ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ‬

‫ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮداﺷﺘﻢ از ﻏﺎﻳﺖ ﻧﻮﻣﻴﺪي و ﻋﺸﻖ‬
‫از‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫ﻧﱰﺳﻲ ﻛﻪ‬

‫ﺑﺪﻳﻦ‬

‫ﺣﺎل‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬

‫ﻣﺮا‬

‫اي‬

‫ﻓﺮوﺷﻨﺪۀ‬

‫ﻋﺸﻮه‬

‫اﻧﮕﺎرده‬

‫ﺧﺮ‬

‫ﺑﮕﺬاري و ﻛﻨﻲ از در ﻣﻦ ﺑﻨﺪه ﮔﺬر‬

‫ﭼﻮن ﺷﻨﻴﺪ اﻳﻦ ز ﻧﻜﻮ ﻋﻬﺪي و از ﮔﻮﻫﺮ ﭘﺎك‬

‫آﻣﺪ و ﻛﺮد درﻳﻦ ﭼﻬﺮۀ ﻣﻦ ﻧﻴﻚ ﻧﻈﺮ‬

‫ﭘﺸﺖ ﺧﻢ داد و ﻧﻬﺎد از ﻗﺒﻞ ﺧﺪﻣﺖ و ﻋﺬر‬

‫روي‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻌﺬور ﻫﻤﻲ دار ﻛﻪ ﮔﺮ ﻧﻴﺴﺘﺌﻲ‬

‫از‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﭼﻮن ﭘﺪر از زر ﻛﻤﺮي ﺑﺴﺖ ﻣﺮا‬

‫اﻓﺮوﺧﺘﻪ‬

‫ﭘﻲ‬

‫از‬

‫ﺑﻴﻢ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺷﺮم‬

‫و‬

‫وﱄﻧﻌﻤﺖ‬

‫آﺳﺘﺎﻧﮥ‬

‫ﺗﻬﺪﻳﺪ‬

‫در‬

‫ﭘﺪر‬

‫ﻛﺮدﻣﻲ ﮔﺮد ﺗﻮ از دﺳﺖ ﺧﻮد از ﺳﻴﻢ ﻛﻤﺮ‬

‫ﺷﺎدﻣﺎن ﮔﺸﺘﻢ از آن ﻋﺬر و ﮔﺮﻓﺘﻤﺶ ﻛﻨﺎر‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺗﻨﮓ ﺷﻜﺮ و ﺧﺮﻣﻦ ﮔﻞ ﺗﻨﮓ ﺑﻪ ﺑﺮ‬

‫اﻧﺪرﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ از ﻧﺎزﻛﻲ و ﻣﺴﺘﻲ و ﺷﺮم‬

‫ﺧﻮاب ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ در آن ﻟﺤﻈﻪ درآورد ﺣﺸﺮ‬

‫او ﭼﻮ ﺗﻨﮓ ﺷﻜﺮ و ﮔﺸﺘﻪ ﺳﺮاﺳﻴﻤﻪ ز ﺧﻮاب‬

‫ﻣﻦ ﭼﻮن ﻃﻮﻃﻲ ﺷﺪه ﺑﻲﺧﻮاب در اﻧﺪﻳﺸﮥ ﺧﻮر‬

‫ﺧﻮد ﺑﺮ آن ﭼﻬﺮه ﻫﺰاران دل و ﺟﺎن را ﭼﻪ ﺧﻄﺮ‬

‫ﺟﺎن و دل زﻳﺮ ﻗﺪﻣﻬﺎش ﻧﺸﺎﻧﺪم زﻳﻦ ﺷﻜﺮ‬

‫ﺻﺪ ﺷﺐ اﻧﺪر ﻏﻤﺶ از اﺷﻚ دو ﭼﺸﻤﻢ ﭼﻮ ﺷﻤﺮ‬

‫ﺳﺮ ﺑﺮ آﻧﺠﺎي ﻧﻬﺎد آن ﺳﻤﻦ ﺗﺎزه ﻛﻪ ﺑﻮد‬
‫او ﺷﺪه ﻃﺎق ﺑﻪ آرام و ﻣﻦ از ﺑﻮﺳﻪ زدن‬

‫ﺑﺮ دو ﭼﺸﻢ و دو ﻟﺒﺶ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺤﺮ ﺟﻔﺖ ﺳﻬﺮ‬

‫ﺧﻮد ﻛﻪ داﻧﺪ ﻛﻪ در آن ﻧﻴﻤﺸﺐ از ﻣﺴﺘﻲ او‬

‫ﺗﺎ ﭼﻪ ﺑﺮداﺷﺘﻢ از ﺑﻮﺳﻪ و ﻫﺮ ﭼﻴﺰي ﺑﺮ‬

‫ﺧﻮاﺑﻢ از دﻳﺪه ﺑﱪد از در ﺑﺎدام و ﺷﻜﺮ‬

‫ﺧﻮاب زاﻳﺪ اﮔﺮ از ﺷﻜﺮ و ﺑﺎدام ﭼﺮا‬

‫ژاﻟﻪ‬

‫ﻋﺮق‬

‫ﻻﻟﮥ‬

‫از‬

‫او ﻛﺮد‬

‫اﺛﺮ‬

‫ﻧﺮم ﻧﺮم از ﺳﻤﻦ آن ﻧﺮﮔﺲ ﭘﺮ ﺧﻮاب ﮔﺸﺎد‬

‫ژاﻟﻪ‬

‫روﻳﺶ از ﺧﺎك ﭼﻮ ﺑﺮداﺷﺘﻢ از ﺧﻮي ﺷﺪه ﺑﻮد‬

‫ﻻﻟﻪ ﺑﺮﮔﺶ ﭼﻮ ﮔﻞ ﻧﻢ زده در وﻗﺖ ﺳﺤﺮ‬

‫ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮ دو ﻟﺐ ﻣﻦ داد ﻫﻤﻲ از ﭘﻲ ﻋﺬر‬

‫آﻧﺖ ﺷﺮﻣﻨﺪه ﻧﮕﺎر آﻧﺖ ﺷﻜﺮ ﺑﻮﺳﻪ ﭘﺴﺮ‬

‫دوش از ﻳﺎر ﺑﺪم ﺧﺮم و اﻣﺮوز ﺷﺪم‬

‫از رخ ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﻤﺮ‬

‫ﭼﻪ ﺣﺪﻳﺜﻲﺳﺖ ﻛﻪ اﻣﺮوزم از آن ﺧﺮمﺗﺮ‬

‫آﻧﺖ ﺧﻮش ﺧﺮﻣﻲ و ﻋﻴﺶ ﻛﻪ ﻣﻦ دﻳﺪم دوش‬

‫آﻧﻜﻪ ﺗﺎ دﺳﺖ ﺳﺨﺎ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﮕﺸﺎد‬

‫ﺑﻪ ﺑﺪي ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﺳﺖ ﺳﺎﺣﺖ ﻣﺎ ﭘﺎي ﻗﺪر‬

‫ﻣﺎﻳﻪور ﮔﺸﺘﻪ ز اﺳﺒﺎب دﻟﺶ ﺧﺮد و ﺑﺰرگ‬

‫ﺳﻮدﻫﺎ ﻛﺮده ز ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻛﻔﺶ ﻣﺎده و ﻧﺮ‬

‫آﻳﻨﻪﮔﻮن‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﻴﻨﺪ ﭼﻮن دﻳﺪه در آﻳﻴﻨﻪ ﺻﻮر‬

‫ﺧﺎﻧﮥ ﻋﻘﻞ‬

‫آن ﺳﺨﻦ ﺳﻨﺞ ﺷﻬﻲ ﻛﻮ ﭼﻮ دو ﺑﺴّﺪ ﺑﮕﺸﺎد‬

‫ﭘﺎﻳﮥ ﻣﺮﺗﺒﺘﺶ را ﭼﻮ ﻣﻠﻚ ﻧﻴﺴﺖ ﻗﻴﺎس‬
‫ﺧﺎﻃﺮش‬

‫ﺳﺮّ‬

‫ﻣﻠﻚ‬

‫در‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫دو‬

‫ﺻﺪ ﻛﻠﻪ ﺑﺒﻨﺪد ز‬

‫دُرر‬

‫ﻋﺮﺻﮥ ﻣﻜﺮﻣﺘﺶ را ﭼﻮ ﻓﻠﻚ ﻧﻴﺴﺖ ﻋﱪ‬
‫ﺑﻪ ز ﺧﻮد روي ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ ﭼﻨﻮ ز اﻫﻞ ﺑﺸﺮ‬

‫ﺟﻨّﻴﺎن ز آن ﻫﻤﻪ از ﺷﺮم ﻧﻬﺎﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ‬

‫ﻧﺎر ﻛﻠﻲ‬

‫ﺟﺰوي از ﺧﺸﻢ وي ار ﺑﺮ ﻓﻠﻚ اﻓﺘﺪ ﺑﻪ ﺧﻄﺎ‬

‫ﭼﻨﱪ‬

‫آﺗﺶ ﻋﺰﻣﺶ اﮔﺮ ﻗﺼﺪ ﻛﻨﺪ ﺳﻮي ﻫﻮا‬
‫ﺷﻤّﺖ ﺣﺰﻣﺶ اﮔﺮ ﺑﺎد ﺑﺮد ﺗﺤﻔﻪ ﺑﻪ اﺑﺮ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺷﻮد‬

‫از‬

‫ﺑﺴﻮزد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻫﻴﺒﺖ‬

‫ﻳﻚ‬

‫او‬

‫ﺧﺎﻛﺴﱰ‬

‫آﺳﻴﺐ‬

‫ﺷﺮر‬

‫در ﺷﻮد در ﺷﻜﻢ اﺑﺮ ﻫﻮا ﻗﻄﺮه ﻣﻄﺮ‬

‫وي ﻗﻮي ﭘﺸﺖ ز ﻋﻮن ﺗﻮ ﮔﻪ رزم ﻇﻔﺮ‬

‫اي ﺑﻬﻲ روي ز ﺳﻌﻲ ﺗﻮ ﮔﻪ ﺑﺰم ﺳﺨﺎ‬

‫‪۱۰۶‬‬

‫ﭘﺴﺮي ﭼﻮن ﺗﻮ ﻧﺰادﻧﺪ درﻳﻦ ﺷﺶ روزن‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫ﻛﻠﻚ و ﮔﻔﺘﺎر ﺗﻮ ﭘﻴﺮاﻳﮥ ﻓﻀﻠﺴﺖ و ﻣﺤﻞ‬

‫ﻟﻔﻆ و دﻳﺪار ﺗﻮ ﺳﺮﻣﺎﻳﮥ ﺳﻤﻌﺴﺖ و ﺑﺼﺮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﺤﻨﮥ‬

‫ﺗﻘﺪﻳﺮ‬

‫ﻛﻪ ﭼﻨﻮ ﻋﻨﺼﺮ ﻧﻔﻊ آﻣﺪ و ارﻛﺎن ﺿﺮر‬

‫ﻫﲊﻣﻨﺪي‬

‫ﺑﻮدي‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫ﺧﻄﺮ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ از ﺟﻮد ﺗﻮ ﻧﮕﺮﻓﺖ ﻛﺲ اﻧﺪازۀ آز‬
‫دارد ﻛﻠﻚ‬

‫ﺷﺒﻬﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺳﻴﺎره‬

‫ﻧﻪ‬

‫و‬

‫ﻫﺮﮔﺰ از ﺧﻴﺮ ﺗﻮ ﻧﺸﻨﻴﺪ ﻛﺲ آوازۀ ﺷﺮ‬

‫ﻋﺮض او ﭼﻮن ﻋﺮض ﺟﻮﻫﺮ ﺻﻔﺮا ﮔﻪ رﻧﮓ‬
‫ﺳﺎﻻر‬

‫و‬

‫داﻳﺮه‬

‫ﭼﺎر ﮔﻬﺮ‬

‫ﻓﺮق او ﭼﻮن ﻋﺮض ﺟﻮﻫﺮ ﺳﻮدا ﺑﻪ ﻓَﻜَﺮ‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﺳﺎﻻر‬

‫ﺷﻬﻨﺸﺎه‬

‫ﺧﺎﻃﺮي داري و ﻓﻬﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻨﻨﺪ‬

‫ﺗﺨﺘﮥ‬

‫ﻗﺴﻤﺖ‬

‫ﺗﻘﺪﻳﺮ‬

‫ﻣﺪح ﮔﻮﻳﻴﻢ ﻛﻪ در ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﺎﻃﺮ و ﻃﺒﻊ‬

‫در ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ اﻣﺮوز ﭼﻮ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ دﮔﺮ‬

‫ﻓﺎﺧﺘﻪوار‬

‫ﺛﻤﺮ‬

‫اي ﺟﻮان ﺑﺨﺖ ﻧﺒﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﻳﻦ ﻓﻀﻞ ﻣﺮا‬

‫ﻃﻮق‬

‫دارﻧﺪ‬

‫ﻋﺪو‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫درم‬

‫ﻧﺒﻮدﻳﺶ‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫از‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﻪ ﭼﺴﺎن اﻳﻦ ﻓﻠﻚ ﭘﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪﺳﺖ ﺑﻪ ﺣَﺮّ‬
‫ﺗﺎم‬

‫ﻏﻮك را ﺟﺎﻣﻪ ﺑﻬﺮ ﺟﻮي و ﻣﻦ از ﺷﺮم ﻋﺪو‬

‫دﻳﺪﻧﺪ‬

‫ز‬

‫ﺷﺠﺮ‬

‫ﺧﺎﻃﺮ‬

‫ز‬

‫ﭘﺮ‬

‫روزﻫﺎ ﮔﺸﺘﻪ ﭼﻮ ﺧﻔﺎش ﻣﺮا ﺧﺎﻧﻪ ﺳﱰ‬
‫ﻫﻤﭽﻮ ﻃﻮق ﮔﻠﻮي ﻓﺎﺧﺘﻪ و ﺷﺎخ ﺷﺠﺮ‬

‫ﻟﻴﻚ ﺑﻲﺑﺮگ و ﻧﻮا ﻣﺎﻧﺪهام از ﮔﺮدش ﭼﺮخ‬

‫روي ﻣﻦ ﺷﺪ ﭼﻮ زر و دﻳﺪه ﭼﻮ ﺳﻴﻢ از ﭘﻲ اﺷﻚ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻲ ﺷﻮد از ﺳﻴﻢ ﺗﻮام ﻛﺎر ﭼﻮ زر‬

‫ﺑﺎدي از ﺑﺨﺖ ﺗﻮ ﺗﺎ از اﺛﺮ ﺟﻮﻫﺮ ﻃﺒﻊ‬

‫در ﺟﻬﺎن آدﻣﻲ از ﭘﺎي رود ﻣﺮغ ﺑﻪ ﭘﺮ‬

‫ﻛﻮه ﻛﻮه اﻧﺪه ﻣﻦ ﺑﻨﺪه ﻫﺒﺎ ﺑﺎد و ﻫﺪر‬

‫ﭘﻴﺶ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺳﺨﺎي ﺗﻮ ﺑﻪ ﺗﻌﺠﻴﻞ ﻛﺮم‬

‫آدﻣﻲ ﭘﻴﺶ ﺗﻮ از ﻣﻬﺮ ﺗﻮ ﺑﺮﺑﺴﺘﻪ ﻛﻤﺮ‬

‫ﻣﺮغ ﺑﺮ ﺷﺎخ ﺗﻮ از ﻣﺪح ﺗﻮ ﺑﮕﺸﺎد ﮔﻠﻮ‬

‫در ﺗﻬﻨﻴﺖ ﺻﻠﺢ ﺧﻮاﺟﻪ اﻣﺎم ﻣﺤﻤﺪﻣﻨﺼﻮر و ﺳﻴﻒاﻟﺤﻖ ﺷﻴﺦاﻻﺳﻼم‬

‫از ﺧﻼﻓﺴﺖ اﻳﻨﻬﻤﻪ ﺷﺮّ در ﻧﻬﺎد ﺑﻮاﻟﺒﺸﺮ‬

‫وز ﺧﻼﻓﺴﺖ آدﻣﻲ در ﭼﻨﮓ ﺟﻨﮓ و ﺷﻮر و ﺷﺮ‬

‫ﺟﺰ ﺧﻼف آﺧﺮ ﻛﻪ داﻧﺪ ﺑﺮ ﮔﺴﺴﺖ اﻧﺪر ﺟﻬﺎن‬

‫ﭼﺮخ را ﺑﻨﺪ ﻗﺒﺎي و ﻛﻮه را ﻃﺮف ﻛﻤﺮ‬

‫ﺑﺎ ﺧﻼف ار ﻳﺎر ﺑﻮدي ﻓﺎﻋﻞ اﻧﺪر ﺑﺪو ﻧﻔﺲ‬

‫ﻳﻚ ﻫﻴﻮﻻ ﻛﻲ ﺷﺪي ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺬﻳﺮاي ﺻﻮر‬

‫ﻋﺎﻟﻤﺎن را از ﺧﻼﻓﺴﺖ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻃﺎق و ﺟﻨﺎغ‬

‫ﻋﺎﻣﻼن را از ﺧﻼﻓﺴﺖ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻴﻎ و ﺳﺮﭙ‬

‫ﻋﺼﺮ ﻋﺎﻟﻢ را ﺑﻪ ﭘﺎي و ﻋﻤﺮ ﻣﺮدم را ﺑﻪ ﺳﺮ‬

‫ﺟﺰ ﺧﻼف آﺧﺮ ﻛﺮا اﻳﻦ دﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﺂورد‬

‫زﺧﻢ او ﺑﺮ ﻫﻴﭻ ﺟﺎﻧﺪاري ﻧﮕﺸﺘﻲ ﻛﺎرﮔﺮ‬

‫ﮔﺮ ﻧﺒﻮدي ﺗﻴﻎ ﻋﺰراﺋﻴﻞ را اﺻﻞ از ﺧﻼف‬

‫ﮔﺮ درو ﻳﻚ ذرّه ﻫﺮﮔﺰ دﻳﺪهاﻧﺪي ﺑﻮي و ﺑﺮ‬

‫ﺗﺎزﻳﺎن ﻣﺮ ﺑﻴﺪ را ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮاﻧﻨﺪي ﺧﻼف‬
‫از وﻓﺎق ادرﻳﺲ ﺑﺮ رﻓﺖ از زﻣﲔ ﺑﺮ آﺳﻤﺎن‬

‫از ﺧﻼف اﺑﻠﻴﺲ در رﻓﺖ از ﺑﻬﺸﺖ اﻧﺪر ﺳﻘﺮ‬

‫از ﺧﻼف ﺳﺠﺪه ﻧﺎﻛﺮدن ﻧﺪﻳﺪي ﺗﺎ ﭼﻪ ﻛﺮد‬

‫ﺻﺪﻫﺰار‬

‫ﻫﺪر‬

‫ﻻﺟﺮم زﻳﻦ ﺻﻠﺢ ﺟﺎنﻫﺎ آﺳﻤﺎﻧﻲ ﺷﺪ ﺑﻪ زﻳﺮ‬

‫ﻻﺟﺮم زﻳﻦ ﻛﺎر دﻟﻬﺎ آﺳﻤﺎﻧﻲ ﺷﺪ ز ﺑﺮ‬

‫از وﻓﺎق اِﺳﺘﺎد ﺑﺮ ﺻﺤﺮاي ﻧﻮراﻧﻲ ﻣﻠَﻚ‬

‫وز ﺧﻼف اﻓﺘﺎد در ﺗﺎﺑﻮت ﻇﻠﻤﺎﻧﻲ ﺑﺸﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ اﻛﻨﻮن اﻳﻦ ﺳﺮي ﻣﻲﻛﺮد ﻟﻴﻚ اﻧﺪر ﺳﺮﺧﺲ‬

‫از ﭘﻲ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺷﻴﺨﺶ ﺳﻴﻒ ﺣﻖ ﺑﱪﻳﺪ ﺳﺮ‬

‫آزادﻣﺮد‬

‫ﭘﺎك‬

‫را‬

‫ﺧﻮﻧﻬﺎ‬

‫ﺗﺎ دو ﻧﻴﻜﻮﺧﻮاه ﻛﺮدﻧﺪ از ﭘﻲ دﻳﻦ آﺷﺘﻲ‬

‫ﻛﺮد ﻗﻠﺐ آﺷﺘﻲ در ﻗﻠﺐ ﺑﺪﺧﻮاﻫﺎن اﺛﺮ‬

‫اﻫﻞ ﺑﺪﻋﺖ را ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻘﺪ ﺷﺪ زﻳﻦ آﺷﺘﻲ‬

‫ﭼﻮن ﺑﺪﻳﺪ اﻳﻨﺠﺎ ﭼﻮ آﻧﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﺧﻮرﺷﻴﺪ و ﻗﻤﺮ‬

‫ﻟﻴﻚ ﺑﻬﺮ ﻣﺸﻮرت را ﺑﺎ ﻣﻠﻚ ﺑﻬﱰ وزﻳﺮ‬

‫وز ﺑﺮاي ﻣﺼﻠﺤﺖ را ﺑﺎ ﻋﻠﻲ ﺑﻬﱰ ﻋﻤﺮ‬

‫ﻻﺟﺮم ﻛﺎر‬

‫ﻗﺪﻣﻬﺎﺷﺎن‬

‫و‬

‫ﺷﺎﻫﺮاه‬

‫دﻣﻬﺎﺷﺎن ﻛﻨﻮن‬

‫ﮔﺮﭼﻪ اﻳﻦ ﺑﻲ او ﺗﻮاﻧﺪ ﻛﺎﻣﻬﺎ راﻧﺪن ﺑﻪ ﺗﻴﻎ‬

‫دوزﺧﺴﺖ‬

‫و‬

‫ﻧﻌﺮۀ‬

‫اﻳﻦاﻟﻤﻔﺮ‬

‫ورﭼﻪ او ﺑﻲ اﻳﻦ ﺗﻮاﻧﺪ ﻧﺎﻣﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪ از ﻫﲊ‬

‫‪۱۰۷‬‬

‫ﭼﻮن دو ﺗﺎ ﺷﺪ ﻋﺎﺟﺰ آﻳﺪ از ﮔﺴﺴﱳ زال زر‬

‫رﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﻳﻜﺘﺎﺳﺖ آﻧﺮا زور زاﱄ ﺑﮕﺴﻠﺪ‬

‫ﮔﻞ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﻳﻲ آﺧﺮ ﺧﺸﻚ ﮔﺮداﻧﺪ دﻣﺎغ‬

‫ور ﺷﻜﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮري ﻫﻢ ﮔﺮم ﮔﺮدد زو ﺟﮕﺮ‬

‫از ﺑﺮاي ﻗﻮت دل را ﺷﻜﺮ ﺑﺎ ﮔﻞ ﺑﻬﺴﺖ‬

‫از ﺑﺮاي ﻗﻮت دﻳﻦ را ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﻳﻜﺪﮔﺮ‬

‫آﻧﭽﻪ اﻧﺪر ﺣﻖ ﻳﻮﺳﻒ ﻛﺮد ﻳﻌﻘﻮب از وﻓﺎ‬

‫ﺷﻴﺦ در ﺣﻖ ﺗﻮ آن ﻛﺮدﺳﺖ داﻧﻲ آﻧﻘﺪر‬

‫ﻗﻮت ﺟﺎن را و دل را ﮔﻠﺸﻜﺮ ﺑﻪ ﮔﻠﺸﻜﺮ‬

‫زﻳﻦ دو ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻴﭻ ﻗﻮت ﻧﺎﻳﺪ اﻧﺪر ﺟﺎن و دل‬

‫وي ز ﻧﻮر ﺟﺎه و رأﻳﺖ ﻋﻘﻞ ﻛﻞ را زﻳﺐ و ﻓﺮ‬

‫اي ز زﻳﺐ ﺧﻠﻖ و ﺧﻠﻘﺖ ﺳﺮو وﮔﻞ را رﻧﮓو ﺑﻮي‬

‫وآن ﻓﺪا ﮔﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﺎ ﻛﺮد در ﻫﺠﺮ ﭘﺴﺮ‬

‫اﻳﻦ ﻓﺪا ﮔﻮش ﻧﻴﻮﺷﺎ ﻛﺮد اﻧﺪر ﻫﺠﺮ ﺗﻮ‬

‫وآن ز ﻧﻬﻤﺖ وﺻﻞ ﻧﺎدﻳﺪه ﻗﺮﻳﻦ ﺷﺪ ﺑﺎ ﺑﺼﺮ‬

‫اﻳﻦ ز ﻫﻤﺖ ﺻﻠﺢ دﻳﺪه ﺑﺎز ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ ﺳﻤﻊ‬

‫زﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮ ﺑﺪو رﺟﻌﺖ ﻛﻨﻢ ﺑﺎر دﮔﺮ‬

‫ﺷﻴﺦ ﮔﻔﺖ آن ﮔﻮش ﻛﺎﻧﺪر ﻫﺠﺮ او ﻛﺮدم ﻓﺪا‬

‫ﻣﻲ ﻧﺪﻳﺪم در ﺟﻬﺎن ﭘﻴﺮي ازو آزادهﺗﺮ‬

‫در ﭼﻨﲔ ﺣﺎﱄ ﭼﻨﲔ آزاد ﻣﺮدي ﻛﺮد او‬

‫وي ز ﻛﻮﺷﺶ ﺧﺼﻢ را ﭼﻮن اﺑﺮ ﻛﺮده دﻳﺪهﺗﺮ‬

‫اي ز ﺑﺨﺸﺶ ﺑﺨﻞ را ﭼﻮن ﻛﻮه ﻛﺮد ﻣﻐﺰ ﺧﺸﻚ‬

‫ﺑﺎﻃﻨﺖ را دﻳﻦ ﺑﻪ ﺻﺤﺮا آورﻳﺪ از ﺑﻬﺮ ﺻﻠﺢ‬

‫ﭼﻮن ﻧﮕﻪ ﻛﺮد اﻧﺪرو از اﺑﺮه ﺑﻪ دﻳﺪ آﺳﱰ‬

‫در ﻣﻴﺎن ﻳﻮﺳﻒ و ﻳﻌﻘﻮب اﮔﺮ ﮔﻔﺘﻲ رود‬

‫ﻣﻌﺘﱪ‬

‫درد ﺑﺮ دارد ﺷﻔﺎ و ﮔﺮد ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ ﻣﻄﺮ‬

‫ﮔﺮ ﻧﻤﺎﻧﺪ درد و ﮔﺮدي در ﻣﻴﺎن ﻧﺒﻮد ﻋﺠﺐ‬

‫ﻋﺎﻗﻼن‬

‫ﻛﺎن‬

‫داﻧﻨﺪ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﮔﻔﺘﺎر‬

‫در ﻣﺰاج اﺧﱰان ﮔﻪ ﻧﻔﻊ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺎه ﺿﺮ‬

‫در ﻣﻴﺎن دوﺳﺘﺎن ﮔﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺎه ﺻﻠﺢ‬

‫دوﺳﺘﺎن ﻧﻴﻚ دل ﺧﻢ را ﺑﺸﻮﻳﻨﺪ از ﺗﱪ‬

‫دﺷﻤﻨﺎن ﺑﺪ ﺟﮕﺮ ﻛُﻪ را ﺑﺴﻨﺒﻨﺪ از ﻛﻠﻮخ‬

‫ﮔﺎه اﻟﻔﺖ داد ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻴﺶ ﻛﮋدم را اﻣﺎن‬

‫وﻗﺖ ﺧﺼﻤﻲ ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎم ﺗﻨﲔ را ز ﻓﺮ‬

‫اي درﻳﻐﺎ ﮔﻮش او ﺑﺸﻨﻮدي ار ﺑﺎري ﻛﻨﻮن‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮ زﻳﻦ اﻟﻤﺎس ﺑﺮّان ﭼﻮن ﻫﻤﻲ ﺑﺎﺷﻲ درر‬

‫ﻃﺒﻊ ﺗﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻮاﻓﻖ ﺳﺮد و ﮔﺮﻣﺶ ﻣﻴﺨﻮران‬

‫ﭼﻮن ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮔﺸﺖ ﻳﺎ ﺗﻠﺨﻴﺶ ده ﻳﺎ ﻧﻴﺸﱰ‬
‫او ز ﮔﻮش ﺟﺎن ﻧﻴﻮﺷﺪ دﻳﮕﺮان از ﮔﻮش ﺳﺮ‬

‫ﺟﺎن ﻫﻤﻲ ﺣﺎﺿﺮ ﻛﻨﺪ ﻫﺮﺑﺎر ﺗﺎ از روي ﻋﺸﻖ‬

‫ذﻟﻪ‬

‫اي ﺗﺮا ﻳﺰدان از آن ﺧﻮان داده ﻧﻌﻤﺖ ﻛﺰ ﺷﺮف‬

‫ﭘﺮوردان‬

‫آن‬

‫ﺧﻮاﻧﻨﺪ‬

‫وزﻓﺮ‬

‫ﻧﻌﻤﺎن‬

‫ﻫﻴﭻ ﻣﻨﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺲ را ﺑﺮ ﺗﻮ ﻛﺖ ﺣﻖ ﭘﺮورﻳﺪ‬

‫ﮔﺎه در ﻣﻬﺪ ﻗﺒﻮل و ﮔﺎه در ﺳﻔﺖ ﻇﻔﺮ‬

‫ﺗﻮ ﺑﺰرگ از آﺳﻤﺎﻧﻲ دﻳﮕﺮان از آب و ﺧﺎك‬

‫ﺗﻮ ﻋﺰﻳﺰ از ﻛﺮدﮔﺎري دﻳﮕﺮان ز اﺻﻞ و ﮔﻬﺮ‬

‫ﻓﺨﺮ و ﻓﺮ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن و آن ﺟﻬﺎن ﮔﺸﺘﻲ ﭼﻮ داد‬

‫ﺷﻴﺮت از ﭘﺴﺘﺎن ﻓﺨﺮ و ﻣﻴﻮت از ﺑﺴﺘﺎن ﻓﺮ‬

‫ﻣﺮغ ﻛﺎن ﻋﻴﺴﻲ ﻛﻨﺪ ﺑﺲ ﺧﻮار ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮر‬

‫ﻣﺮغ ﻛﺎن اﻳﺰد ﻛﻨﺪ ﭼﻮن ﻣﻬﺮ ﭘﺮد ﺑﺮ ﺳﭙﻬﺮ‬

‫ﻫﺮﻛﺮا‬

‫ﻛﻲ ﭼﺮا ﺳﺎزد ﭼﻮ ﻣﺮغ ﺧﺎﻧﮕﻲ ﺑﺮ ﺧﺎﻛﺪان‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن را رﺣﻤﺘﻲ ﻫﻢ در ﺳﻔﺮ ﻫﻢ در ﺣﻀﺮ‬

‫ﻓﺎﺳﻘﺎن را زﺣﻤﺘﻲ ﻫﻢ در ﺧﻼ ﻫﻢ در ﻣﻼ‬

‫ﻛﺸﻮري را زآن ﺳﻔﺮ آزاد ﻛﺮدي از ﺳﻘﺮ‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻲ را در ﺣﻀﺮ دﻟﺸﺎد ﻛﺮدي زﻳﻦ ﺣﻀﻮر‬

‫ﻫﻴﭻ ﺻﻮرتﺑﲔ ﻧﺪارد زآن ﻣﻌﺎﻧﻲ ﺟﺰ ﺧﱪ‬

‫آﻧﭽﻪ ﺑﺮ ﺻﻮرتﭘﺮﺳﺘﺎن ﻫﺮي ﻛﺮدي ﻋﻴﺎن‬

‫ﻃﻴﻠﺴﺎنداران‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫روحاﻟﻘﺪس‬

‫ﭘﺮورده‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﺧﺎﻧﮕﻪداران‬

‫ﻧﻌﺮهزن‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫ﺟﺎﻣﻪ‬

‫در‬

‫اﺷﻌﺮي ﭼﻮن دﻳﺪ راﻳﺖ روي او ﺷﺪ ﻫﻤﭽﻮ زر‬

‫ﺣﻨﺒﻠﻲ ﭼﻮن دﻳﺪ ﭼﺸﻤﺖ ﭼﺸﻢ او ﺷﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﺳﻴﻢ‬

‫ﺟﺎن آن ﻣﻲﮔﻔﺖ »اذا ﺟﺎءاﻟﻘﺪر ﺿﺎعاﻟﺤﺬر«‬

‫ﻋﻘﻞ اﻳﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ »اذا ﺟﺎءاﻟﻘﻀﺎ ﺿﺎقاﻟﻔﻀﺎ«‬

‫ﺗﻴﺮﮔﻲ ز اﺻﺤﺎب ﺟﱪ و ﺧﻴﺮﮔﻲ ز اﻫﻞ ﻗﺪر‬

‫از ﭘﻲ اﺣﻴﺎء ﺷﺮع و ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻛﺮدي ﺟﺪا‬

‫وآن دﮔﺮ ز »اﻳﺎك ﻧﻌﺒﺪ« ﺣﻠﻘﻪ دارد ﺑﺮ ﻛﻤﺮ‬

‫اﻳﻦ ﻛﻨﻮن ز »اﻟﺤﻜﻢﻟﻠﱣﻪ« ﻧﻘﺶ دارد ﺑﺮ ﻧﮕﲔ‬

‫زردﮔﻮﺷﺎن ﻫﺮي را ﻛﺮدي از ﮔﻔﺘﺎر ﻧﻐﺰ‬

‫ﭼﻮن ﺳﻴﻪﭼﺸﻤﺎن ﺟﻨﺖ ﮔﻮش و ﮔﺮدن ﭘﺮ ﮔﻬﺮ‬
‫‪۱۰۸‬‬

‫در ﻫﺮي اﻳﻦ ﺳﺎﺣﺮي دﻳﺪي ﺑﻪ ﺗﺮك و روم ﺷﻮ‬

‫ﺗﺎ ﭼﻠﻴﭙﺎ ﺳﻮﺧﱳ ﺑﻴﻨﻲ ﺗﻮ در ﭼﲔ و ﺧﺰر‬

‫ﮔﺮ ز ﺳﺤﺮ ﮔﻔﺖ ﺗﻮ دﻳﻦ را ﻧﺒﻮدي ﭘﺮورش‬

‫داﻳﮕﻲ اﻳﻦ ﺳﺤﺮ ﻛﻲ ﻛﺮدي ﺑﺘﺄﺛﻴﺮ ﺳﺤﺮ‬

‫روح ﻧﺎﻣﻲ ارّهاي ﮔﺸﺘﺴﺘﻲ اﻧﺪر ﻫﺮ ﺷﺠﺮ‬

‫ﮔﺮﻧﻪ ﻋﺮق ﻣﻨﱪ ﺗﺴﺘﻲ در اﺷﺠﺎر ﻋﺮاق‬
‫ﺗﺎ ز روي ﻣﺎﻳﻪ ﻣﺮدم را ﻧﻪ از روي ﻧﺴﺐ‬

‫ﭼﺎر ﻋﻨﺼﺮ ﻣﺎدرﻧﺪ و ﻫﻔﺖ ﺳﻴﺎره ﭘﺪر‬

‫ﺑﺎد راﻳﺖ ﺑﻲﺗﺒﺎﻫﻲ ﺑﺎد ﺷﺨﺼﺖ ﺑﻲﺣﺪوث‬

‫ﺑﺎد ﺟﺎﻫﺖ ﺑﻲﺗﻨﺎﻫﻲ ﺑﺎد ﺟﺎﻧﺖ ﺑﻲﺿﺮر‬

‫ﺑﺎد ﻧﺎﻣﺖ در زﻣﺎن ﭼﻮن ﻫﻔﺖ ﺳﻴﺎره ﺳﻤﺮ‬

‫ﺑﺎد اﻣﺮت در زﻣﲔ ﭼﻮن ﭼﺎر ﻋﻨﺼﺮ ﭘﻴﺶرو‬

‫ﺑﺎد ﻫﻤﭽﻮن دﻳﻦ ﻫﻢ ﻧﺎم ﺗﻮ ﻧﺎﻣﺖ ﻣﺸﺘﻬﺮ‬

‫ﺑﺎد ﻫﻤﭽﻮن دور ﻫﻤﻜﺎر ﺗﻮ ﻛﺎرت ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ‬

‫در اﻧﺪرز ﻃﺎﻫﺮﺑﻦ ﻋﻠﻲ ﺛﻘﺔاﻟﻤﻠﻚ‬

‫ﺑﻴﺦ اﻗﺒﺎل ﻛﻪ ﭼﻮن ﺷﺎخ زد از ﺑﺎغ ﻫﲊ‬
‫دوﻟﺖ‬

‫ﺑﺎﻫﲊان‬

‫را‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﻣﺮد‬

‫دوران‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﻃﻌﻤﮥ‬

‫ﺗﻘﺪﻳﺮ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫زﻧﺪ‬

‫اﻓﮕﻦ‬

‫ﮔﻮﺷﻤﺎﱄ دﻫﺪ اﻳﺎم وﻟﻴﻜﻦ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺸﻢ‬
‫ﻛﻲ‬

‫زﺑﺮ‬

‫ز‬

‫ﻋﺮش‬

‫زﻧﺪ‬

‫ﺧﻴﻤﮥ‬

‫اﻗﺒﺎل‬

‫و‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺷﻮد‬

‫ﻣﺤﻞ‬

‫ﻣﺮد‬

‫ﻣﺮد‬

‫آﺳﻴﺐ ﻓﻠﻚ ﻳﺎﺑﺪ ﻛﺎﻧﺪر‬

‫ﺷﻮد‬

‫آﺳﻴﺐ‬

‫ﻫﲊ‬

‫وﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻫﺮﻛﺮا‬

‫ﺧﺮد‬
‫ﻫﲊ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺑﺎز‬

‫آﻣﻴﺨﺘﻪ ﮔﺮدد‬

‫ز‬

‫ﻋﱪ‬

‫ﺑﺮﭙورد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﻜﻨﺪ‬

‫ﺑﺨﺖ‬

‫ﻗﺒﻮل‬

‫زﻳﺮ‬

‫و‬

‫زﺑﺮ‬

‫ﻫﺮﻛﺮا ﺑﺪرﻗﻪ ﺑﺨﺖ آﻣﺪ و ﻫﻤﺨﻮاﺑﻪ ﻇﻔﺮ‬

‫از ﻗﻔﺎ ﺧﻮردن اﻳﺎم ﭼﻪ ﻧﻨﮓ آﻳﺪ و ﻋﺎر‬
‫در ﻇﻠﻤﺖ‬

‫ﭘﮋﻣﺮده‬

‫آرد‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﻪ ﻫﻢ اﺳﺒﺎب ﺑﺰرﮔﻴﺴﺖ ﻫﻢ آﻳﺎت ﺧﻄﺮ‬

‫اﻳﺎم ﮔﻬﺮ ﻳﺎﺑﺪ و ﻛﺎم‬

‫ﻛﻪ ﺑﻪ ﻇﻠﻤﺖ ﮔﻬﺮ اﺳﺮﭙد ﻫﻤﻲ اﺳﻜﻨﺪر‬

‫ﺻﻔﺖ‬

‫ﺿﺮ‬

‫ﻛﺎر ﭼﻮن راﺳﺖ ﺑﻮد ﻣﺮد ﻛﺠﺎ ﮔﻴﺮد ﻧﺎم‬
‫دو‬

‫از‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫ﻫﻤﭽﻨﻮ‬

‫ﻫﻴﭻ ﻧﺎﻣﺮد ﻣﺨﻨﺚ ﻛﻪ ﺷﻨﻴﺪﺳﺖ ﺑﻪ دﻫﺮ‬

‫ﺣﺎدﺛﻪﻫﺎ‬
‫ﻧﻔﻊ‬

‫ﻋﻨﺼﺮ‬

‫ﻣﺮدان‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﮔﺮدﻧﺪ‬

‫و‬

‫ﺳﻤﺮ‬

‫ﺳﺮﻣﺎﻳﮥ‬

‫ﻛﺰ ﻫﲊ در ﺧﻮر ﺗﺎج آﻣﺪ و آنِ ﻣﻨﱪ‬

‫ﺷﻴﺮ ﭘﺮ زور ﻧﻪ از ﭘﺎﻳﮥ ﺧﻮارﻳﺴﺖ ﺑﻪ ﺑﻨﺪ‬

‫ﺳﮓ ﻃﻤﺎع ﻧﻪ از ﺑﻬﺮ ﻋﺰﻳﺰﻳﺴﺖ ﺑﻪ در‬

‫ﺳﺨﺖ ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺘﺎرهﺳﺖ ﺑﺮاﻳﻦ ﭼﺮخ وﻟﻴﻚ‬

‫ﭘﺲ ﺳﻴﻪ ﺟﺮم ﻧﮕﺮدﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺷﻤﺲ و ﻗﻤﺮ‬

‫ﻫﻢ از آن ﭼﺮخ ﭼﻮ آن ﻣﺪت ﻧﺎﺧﻮش ﺑﮕﺬﺷﺖ‬

‫ﻧﻈﺮ‬

‫از ﻫﲊ ﺑﻮد ﻛﻪ در ﻃﺎﻟﻊ ﺳﺮﻫﻨﮓ ﺟﻠﻴﻞ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﻛﻪ ﮔﺮش داﻳﺮه ﻛﲔور ﺷﻮد از ﻧﻘﻄﮥ ﺑﺨﺖ‬

‫ﺑﺸﻜﻨﺪ‬

‫اﺧﱰش‬

‫ﻓﻠﻜﻲ ﻛﺮد‬

‫زﺧﻢ‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺑﺪان‬
‫را‬

‫داﻳﺮه‬

‫ﻃﺎﻟﻊ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻗﻮت‬

‫ﻧﺎﮔﺎه‬

‫ﻓﺮﺧﻨﺪه‬

‫ﺑﺨﺘﺶ‬

‫اﺛﺮ‬

‫ﭼﻨﱪ‬

‫رﺗﺒﺖ و ﺷﻌﺮ و رﻫﻲﭘﺮوري و ﺟﺒﻬﺖ ﻣﻠﻚ‬

‫ﻃﺎﻫﺮﺑﻦ ﻋﻠﻲ آن ﺻﺎﺣﺐ ﻛﻠﻚ و ﺧﻨﺠﺮ‬

‫آﻧﻜﻪ ﻣﺮ ﻣﻠﻚ ﻣَﻠِﻚ را ز ﻧﻜﻮ رأﻳﻲ و داد‬

‫دﺳﺖ ﺑﻨﻬﺎد ﭼﻮ در ﻋﻤﺮ ﺧﻮد از ﻋﺪل ﻋﻤﺮ‬

‫ﻫﺮﻛﺮا ﺷﺎخ ﺑﺰرﮔﻴﺶ ﺑﺮو ﭼﻨﮓ آوﻳﺨﺖ‬

‫ﺧﻠﻌﺖ و ﺑﺨﺸﺶ و ﻋﺰّ ﻳﺎﺑﺪ از آن ﺷﺎخ ﺛﻤﺮ‬

‫ﻧﻪ ﭼﻨﻮ زاد و ﺑﺰاﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ دﮔﺮ‬

‫آﻧﻜﻪ ﺗﺎ ﭼﺮخ ز ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻓﻠﻚ ﺣﺎﻣﻠﻪ ﮔﺸﺖ‬
‫ﻫﺮﻛﻪ در ﺳﺎﻳﻪ ﮔﻪ دوﻟﺖ او ﮔﺎم ﻧﻬﺎد‬
‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺳﺮﻫﻨﮓ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﭘﺴﺮ‬

‫ﻣﺮد‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫آوﻳﺰ‬

‫از‬

‫او‬

‫ﻣﺴﻜﻦ‬

‫ﺣﺎدﺛﮥ‬

‫ﺣﺬر‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﻛﻪ ﻫﻤﻲ ﻣﺤﻤﺪت و ﻣﺮدي ازو ﮔﻴﺮد ﻓﺮ‬

‫آﻧﻜﻪ زﻳﻦ ﻣﻮﻫﺒﻪ زو ﺷﺎدروان ﮔﺸﺖ ﻗﺪر‬

‫آﻧﻜﻪ ز آن ﺣﺎدﺛﻪ زو ﺷﺮم زده ﺑﻮد ﻗﻀﺎ‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫آن ﻫﲊﻣﻨﺪ ﺟﻮاﻧﻲ ﻛﻪ ﭼﻮ در ﺑﺴﺖ ﻣﻴﺎن‬

‫ﭘﻴﺮ‬

‫ﺧﺎﻧﮥ ﻋﻘﻞ‬

‫وآن ﺧﺮدﻣﻨﺪ ﺟﻮاﻧﻲ ﻛﻪ ﭼﻮ دو ﻟﺐ ﺑﮕﺸﺎد‬

‫ﺳﻮدﻫﺎ‬

‫ﻣﺎﻳﻪور ﮔﺸﺘﻪ ز ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻛﻔﺶ ﺧﺮد و ﺑﺰرگ‬

‫‪۱۰۹‬‬

‫ﺑﺮده‬

‫ﮔﺸﺎﻳﺪ‬
‫دو‬

‫ز‬

‫ﭘﻲ‬

‫دﻳﺪﻧﺶ‬

‫ﺻﺪ ﻛﻠّﻪ ﺑﺒﻨﺪد ز‬
‫آﺛﺎر‬

‫دﻟﺶ ﻣﺎده‬

‫ﺑﺼﺮ‬

‫و‬

‫دُرر‬

‫ﻧﺮ‬

‫اي‬

‫اﺳﻢ‬

‫ﻣﺤﻤﻮل‬

‫ﻓﻌﻠﺖ‬
‫ﺣﻜﻢ‬
‫ﺻﻨﻊ‬

‫ﺑﱪﻳﺪه‬
‫ﺑﮕﺸﺎده‬
‫ﻫﻢ‬

‫اي‬

‫ذات‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﻨﻬﻔﺘﻪ‬
‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬
‫آﺑﺶ‬

‫ﻏﻮّاص‬
‫ﻋﻠﺖ‬
‫آﺧﺮ‬

‫ز‬

‫ﻧﺎﺷﺪه‬

‫ﺣﺪ‬

‫ﻧﻪاي‬

‫ﻧﻪ‬

‫و‬

‫ﺑﺮﻗﺺ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫در‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺷﻪ‬

‫ﻗﺪﻣﺖ‬
‫ﺟﻬﺎﻧﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﭘﺲ‬
‫ﭼﻮ‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﭼﻪ‬
‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﻨﮕﺮ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻫﻮات‬

‫اي‬

‫ﭘﻨﺠﮥ‬

‫ﺣﺮص‬

‫در‬
‫از‬

‫ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ‬

‫دروﻳﺶ‬
‫در‬

‫ﺑﻞ‬

‫ﺑﻤﺎﻧﺪه‬

‫ﻗﺸﺮ‬

‫ﺗﻮﺑﻪ‬

‫ﺧﻠﺪ‬

‫و‬
‫ﺑﮕﻮﻳﻢ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﮔﻨﺪﻣﺶ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻗﺎدر‬

‫در‬

‫ﻛﺎري‬

‫ﺑﻴﻬﻮده‬
‫ﻛﺂن‬

‫ﺳﺠﺪه‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﭼﺸﻤﻪ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻧﻤﺎي‬

‫ﺗﻨﺰﻳﻪ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﺗﺎﺑﺎن‬

‫در‬

‫ﻧﺪاري‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﺷﺎﻫﺪ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻓﻌﺎل‬

‫ﻧﻪاي‬

‫در‬

‫در‬

‫ﺗﻮان‬

‫ار‬

‫ﮔﻨﺎه‬

‫ﻛﻮر‬

‫ﺑﺸﻨﻮ‬

‫ﻛﺸﻴﺪه‬

‫ﻧﺎﮔﻪ‬

‫آدم‬

‫ﺧﻮد‬

‫رﺑﻮده‬

‫ﻫﻤﻪ‬
‫ﺑُﺪ‬

‫ﻣﺠﻮي‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﺧﺪاي‬

‫ﺗﺴﺖ‬

‫آب‬
‫ﺧﻀﺮ‬

‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫ﺑﺮدار‬

‫ﺗﺮﺗﻴﺐ‬

‫ﺑﺪﻳﺪه‬
‫ﭼﻪ‬

‫ﻣﻘﺼﻮد‬

‫ﺗﻮاﻧﻲ‬

‫آدم‬

‫آﻧﮕﻬﻲ‬

‫از‬

‫دﻳﺪ‬

‫ﻧﺰدﻳﻜﻲ‬
‫آﻧﺠﺎ‬
‫ﻛﺰ‬

‫ﺑﺒﺎﻳﺴﺖ‬

‫اﺑﻠﻴﺲ‬

‫ﻣﺠﺒﻮر‬

‫ﮔﻮﻳﻲ‬

‫ﻋﺎﺟﺰ‬

‫ور‬

‫ﻣﺴﮕﺎل‬

‫راﻫﻲ‬

‫ﺣﻴﻮان‬

‫در‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫ﺑﺎ‬
‫‪۱۱۰‬‬

‫ﻛﻪ‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﻣﻘﺼﻮد‬

‫ﭼﻮ‬
‫ﭼﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫در‬

‫ﺳﻔﻴﻨﻪ‬
‫ﭼﻮ‬

‫زﻳﻨﺴﺎن‬
‫از‬

‫ﺑﺎ‬

‫دام‬

‫ﻛﻪ‬
‫ﺧﻠﺪ‬

‫ﻋﺎﺟﺰ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﻇﻠﻤﺖ‬
‫دﻳﻮ‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻣﺴﺘّﺮ‬

‫ﻧﺪاﻧﻲ‬
‫ﺗﻴﻎ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ار‬

‫ﻧﻴﺎﻣﺪه‬

‫ﺑُﺪﺳﺖ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺑﻬﱰ‬

‫ﻧﻪاي‬

‫ﻛﺮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭼﻨﱪ‬

‫ﻓﺮﺷﺘﻪ‬

‫ﻓﻜﺮﺗﺶ‬
‫ﺳﻮي‬

‫ﻧﺎن‬

‫ز‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻳﺎ‬

‫راه‬

‫ﭘﻴﻤﱪ‬

‫ﺧﺼﻢ‬

‫اي‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﺳﺨﻦور‬
‫ﺑﻲﻣﺮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺷﺨﺺ‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﻛﻴﻔﺮ‬
‫ﻟﻨﮕﺮ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺧﻼﺻﮥ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﮔﻮﻫﺮ‬

‫ﺑﺮد‬

‫ﺳﺮت‬

‫ﺑُﺪ‬

‫ﺧﻮر‬

‫داﻧﻪ‬

‫ﺣﺮص‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﻣﺠﺎور‬

‫در‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﺷﻬﺮﭙ‬

‫ﻋﺮش‬

‫ﺣﻘﻴﻘﺖ‬

‫ﺣﻘﻴﻘﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫دﻟﱪ‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫آﻧﭽﻪ‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﺟﺎﻧﻮر‬

‫زﻳﻮر‬

‫و‬
‫دو‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺳﺰا‬

‫رﺳﻦ‬

‫ﺷﺮ‬

‫اﺑﺪ‬

‫ازﻳﻨﺪو‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺟﻮﻫﺮ‬

‫ﺟﱪﻳﻴﻞ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﻢ‬

‫درّش‬

‫اول‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ‬

‫د ّر‬

‫ﺳﻴﺎره‬

‫ﻓﺮودﻳﻦ‬

‫ﺧﻮرد‬

‫ﻋﺎﺷﻖ‬

‫آدم‬

‫ﺣﻴﻮان‬

‫ﮔﻨﺪم‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺮﺗﺮ‬

‫ﻧﺎﻫﻲ‬

‫ازﻟﺖ‬

‫ﺳﺎﻳﮥ‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﭘﻴﺪا‬

‫روﻧﺪه‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﻗﺎرون‬
‫درﻳﺎ‬

‫راه‬

‫ﻧﻜﺮدﻧﺶ‬

‫رﻧﮕﻬﺎي‬

‫ﺣﺴﻨﺖ‬

‫ﻛﻲ‬

‫ز‬

‫اﻧﮕﻴﺨﺘﻪ‬

‫ﺑﺎور‬

‫ﻧﻮع‬

‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ‬

‫ﺳﺎﻳﻪﻫﺎي‬

‫ز‬

‫اﮔﺮ‬

‫از‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫و‬

‫ﺑﻠﻔﻆ‬

‫ﻋﺮوس‬

‫آﻧﭽﻪ‬

‫ﺻﻮاب‬

‫ﻧﻪاي‬

‫ﺗﻘﺪﻳﺲ‬

‫ﺳﻴﺎﺳﺖ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ز‬

‫وﺻﻒ‬

‫ﺳﻨﮓ‬

‫ﭼﻴﺰ؟‬

‫اﻋﺮاض‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺟﻨﺲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﮔﺸﺖ‬

‫و‬

‫ﻣﻮﺿﻮع‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻛﺮده‬

‫ز‬

‫ﮔﻨﺞ‬

‫دو‬

‫ﺑﻪ‬

‫اي‬

‫دور‬

‫ﮔﺮدون‬

‫آﻣﻴﺨﺘﻪ‬

‫و‬

‫ازﻳﻦ‬
‫ﻧﺒﺎت‬

‫آﻣﺮ‬

‫ﺧﻴﺮ‬

‫ﻗﻮﻟﺖ‬

‫ﺣﺪوث‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﮔﺸﺘﻪ‬

‫رﺳﻢ‬

‫ﻗﺮص‬

‫آﺷﻴﺎن‬

‫ﻣﺼﻮّر‬

‫ﺑﻴﺰار‬

‫ﻗﺼﺪ‬
‫دور‬

‫اﺛﺒﺎت‬
‫ذات‬

‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﻌﺸﻮق‬

‫ﺗﻮ‬

‫در وﺣﺪاﻧﻴﺖ ذات ﺑﺎري‬

‫ﺧﺪا‬

‫ﺗﺴﺖ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺒﻮﺗﺮ‬
‫ﻣﻘﺸﺮ‬
‫ﺑﺮادر‬
‫ﺳﺮ‬

‫داور‬

‫ﺧﻮر‬
‫در‬

‫ﻣﺎدر‬
‫ﻣﺨﻴﺮ‬

‫ﺳﺘﻤﮕﺮ‬
‫ﻣﺴﺮﭙ‬

‫ﺳﻜﻨﺪر‬
‫ﻫﻤﱪ‬

‫در ﻣﺪح ﺳﺮﻫﻨﮓ ﻋﻤﻴﺪﻣﺤﻤﺪﺧﻄﻴﺐ ﻫﺮوي‬

‫ﺗﺎ ﺑﻮد زﻳﻦ ﻫﺸﺖ ﺣﺮف اوﺻﺎف داﻧﺶ ﺑﻲﺧﱪ‬

‫ﻣﺮد ﻛﻲ ﮔﺮدد ﺑﻪ ﮔﺮد ﻫﻔﺖ ﻛﺸﻮر ﻧﺎﻣﻮر‬

‫ﺧﻠﻖ ﺧﻮب و ﻃﺒﻊ ﭘﺎك و ﻳﺎر ﻧﻴﻚ و ﺑﺬل زر‬

‫ﻣﻬﺮ ﺟﻮد و ﺣﺮص ﻓﻀﻞ و ﻣﻠﻚ ﻋﻘﻞ و دﺳﺖ ﻋﺪل‬

‫ﻣﻴﻢ و ﺣﺎ و ﻣﻴﻢ و دال ﺧﺎ و ﻃﺎ و ﻳﺎ و ﺑﺎء‬

‫آﻧﻜﻪ ﭼﻮن ﻧﺎﻣﺶ ﻣﺮﻛﺐ ﺷﺪ ازﻳﻦ ﺻﻮرت ﺳﻴﺮ‬

‫آﻧﻜﻪ ﻫﻤﭽﻮن ﻋﻘﻞ و دوﻟﺖ رأي او را ﺑﻮد و ﻫﺴﺖ‬

‫ﻫﻢ ﺑﺮ ﮔﻔﱳ ﺻﻮاب و ﻫﻢ ﺑﺮ رﻓﱳ ﻇﻔﺮ‬

‫ﺟﺰ ﺧﺼﺎل و ﻧﺎم ﺳﺮﻫﻨﮓ و ﻋﻤﻴﺪ ﻧﺎﻣﻮر‬

‫ﺻﻮرت اﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻧﺒﻮد ﭼﻮ ﻧﻴﻜﻮ ﺑﻨﮕﺮي‬

‫ﺷﺪ ﻋﻘﻴﻢ ﺳﺮﻣﺪي از زادن ﭼﻮن او ﭘﺴﺮ‬

‫آﻧﻜﻪ آن ﺳﺎﻋﺖ ﻛﻪ او را ﭼﺮخ آﺑﺴﱳ ﺑﺰاد‬

‫ﻛﺮده ﻓﻬﻤﺶ ﺗﺨﺘﮥ ﻗﺎﻧﻮن ﻗﺴﻤﺖ را ز ﺑﺮ‬

‫ﻛﺮده وﻫﻤﺶ ﻋﺮﺻﮥ ﮔﺮدون ﻗﺪرت را ﻣﻘﺎم‬

‫ﺳﺴﺖ ﭘﺎي از ﺳﻬﻢ ﺗﻴﻐﺶ دﺷﻤﻨﺎن ﺳﺨﺖ ﺳﺮ‬

‫ﺳﺨﺖ ﻛﻮش از ﻋﻮن ﺑﺨﺘﺶ دوﺳﺘﺎن ﺳﺴﺖ زر‬

‫ﻋﻴﺒﻬﺎ ﻛﺮدﻧﺪ‬

‫ﻏﺎﺷﻴﮥ ﺗﻤﻜﲔ او ﺑﺮ دوش دارﻧﺪ آن ﻛﺴﺎﻧﻚ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ رﻓﻌﺖ ﺑﻮد ﻛﻢ ﻋﻤﺮ ﮔﺮدد ﭼﻮن ﺷﺮر‬

‫ﻫﺮﻛﻪ در ﻛﺎﻧﻮن ﺧﺼﻤﺶ آﺗﺶ ﻛﻴﻨﻪ ﻓﺮوﺧﺖ‬

‫ﺷﻤﺲ راﻳﺶ ﮔﺮ ﻓﺘﺪ ﻧﺎﮔﺎه ﺑﺮ رأس و ذﻧﺐ‬

‫ﮔﺮدد از ﺗﺄﺛﻴﺮ آن ﻧﻮر آﺳﻤﺎن زرﻳﻦ ﻛﻤﺮ‬

‫ذرهاي از ﺑﺮق ﻗﻬﺮش ﮔﺮ ﺑﺮاﻓﺘﺪ ﺑﺮ ﺳﻤﺎ‬

‫ﻧﻪ ﻓﻠﻚ ﭼﻮن ﻫﻔﺖ ﻣﺮﻛﺰ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪ از ﻣﺪر‬

‫ﺳﺎﻳﻪاي از ﻛﻮه ﺣﺰﻣﺶ ﮔﺮ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﺑﺮ زﻣﲔ‬
‫ذرهاي‬

‫از‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻋﺰﻣﺶ ﮔﺮ‬

‫از‬

‫ﺣﺎدﺛﻪ ﻧﻪ ﭼﺮخ را از ﺷﺶ ﺟﻬﺖ ﺑﺮﺑﺴﺖ در‬

‫ﭼﺎر ﺳﻮي و ﭘﻨﺞ ﺣﺲ ﺑﺨﺖ ﺑﮕﺮﻓﺖ آن ﭼﻨﺎﻧﻚ‬

‫ﺑﻴﺎﺑﺪ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫آﻓﺮﻳﻨﺶ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺸﺮ‬

‫ﺑﺮ ﻧﮕﻴﺮد آﻓﺘﺎﺑﺶ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺸﺮ از ﺟﺎي ﺑﺮ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﻳﻚ ﻗﺪم ﺑﺎﺷﺪ ز ﺧﺎور ﺳﻴﺮ او ﺗﺎ ﺑﺎﺧﱰ‬

‫ﺳﺎﺣﺖ ﮔﺮدون اﮔﺮ ﭼﻮن ﻫﻤﺘﺶ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﻃﻮل‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران ﺳﺎل ﻧﺎﻳﺪ ﻣﺎه زﻳﺮ ﻧﻮر ﺧﻮر‬

‫اﻋﺘﻤﺎدي دارد او ﺑﺮ ﻧﺼﺮت ﺑﺨﺖ آن ﭼﻨﺎﻧﻚ‬

‫ﻫﺮ ﺳﻼﺣﻲ در ﺧﺰاﻧﮥ او ﺑﻴﺎﺑﻲ ﺟﺰ ﺳﺮﭙ‬

‫ﮔﺮ ﻣﻘﻨّﻊ ﻣﺎﻫﻲ از ﭼﺎﻫﻲ ﺑﺮآورد از ﺣﻴﻞ‬

‫ﭘﺲ ﺧﺪاﻳﻲ ﻛﺮد دﻋﻮي ﮔﻮ ﺑﻴﺎ اﻧﺪر ﻧﮕﺮ‬

‫زﻣﲔ‬

‫ﻛﺎﻧﺪرو اﻣﺮوز دارد ﻋﺮض ﭘﺎﻛﺖ ﻣﺴﺘﻘﺮ‬

‫اي ﺑﻪ ﺻﺤﺮاي ﺷﺘﺎﺑﺖ ﺑﺎد ﺻﺮﺻﺮ ﻫﻤﭽﻮ ﻛﻮه‬

‫وي ﺑﻪ ﺷﺎﻫﲔ درﻧﮕﺖ ﻛﻮه ﺛﻬﻼن ﻫﻤﭽﻮ زر‬

‫در ﺗﻮ ﻛﺰ ﮔﺮدون ﻣﻠﻜﺖ ﺻﺪﻫﺰاران آﻓﺘﺎب‬
‫ﺑﻮد‬

‫داراﻟﻤﻠﻚ‬

‫ﺑﻮﻳﺤﻴﺎ‬

‫ﻫﻮاي‬

‫آن‬

‫ﻣﻲ ﺑﺮون آري و ﻫﺴﺘﻲ ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ ﺑﻨﺪهﺗﺮ‬

‫ﻟﻴﻚ ﺗﺎ واﱄ ﺷﺪي در وي ز ﺷﺮم ﻟﻄﻒ ﺗﻮ‬

‫اﺳﺐ‬

‫از ﻋﻔﻮﻧﺖ در ﻫﻮاي او اﮔﺮ دﻫﻘﺎن ﭼﺮخ‬

‫ﺑﻮﺣﻴﺎ‬

‫ﻧﻴﻔﮕﻨﺪﺳﺖ‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫رﻫﮕﺬر‬

‫زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﻛﺎﺷﺘﻲ ﻣﺮگ آﻣﺪي در وﻗﺖ ﺑﺮ‬

‫ﺷﺪ ز اﻗﺒﺎل و ز ﻓﺮّت در ﻟﻄﺎﻓﺖ آن ﭼﻨﺎﻧﻚ‬

‫زﻫﺮ ﻗﺎﺗﻞ ﮔﺮ ﻏﺬا ﺳﺎزي ﻧﻴﺎﺑﻲ زو ﺿﺮر‬

‫ﺷﺪ ز ﺳﻌﻴﺖ ﮔﺎه ﭘﺎﻛﻲ ز اﻋﺘﺪال اﻳﻨﻚ ﭼﻨﺎﻧﻚ‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫ﻣﺎﻳﮥ آﺗﺶ ﺑﺮو ﻏﺎﻟﺐ ﭼﻨﺎن ﺷﺪ ﻛﺰ ﺗﻔﺶ‬

‫آب ﮔﺸﺘﻲ اﺑﺮ ﺑﻬﻤﻦ در ﻫﻮا ﻫﻤﭽﻮن ﻣﻄﺮ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻧﭙﺬﻳﺮد‬

‫ﻏﺒﺎر‬

‫و‬

‫آب‬

‫ﻧﮕﺬارد‬

‫دﻳﺮ زي اي از ﺗﻮ ﭼﺮخ ﻣﺤﱰم را ﻣﻔﺘﺨﺮ‬

‫ﺷﺎد ﺑﺎش اي از ﺗﻮ ﻋﻘﻞ ﻣﺤﺘﺸﻢ را اﺣﺘﺸﺎم‬

‫ﻫﻤﭽﻨﲔ ﭼﻮن اﺻﻞ ﻧﻔﻌﻲ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺧﺎﱄ ز ﺿﺮ‬

‫روزﮔﺎري ﮔﺎه ﺣﻞ و ﻋﻘﺪ اﻧﺪر دو ﺻﻔﺖ‬

‫دﺷﻤﻦ از ﺑﻴﻢ ﺗﻮ ﺑﺮ ﭘﻴﻜﺎن ﺑﺮاﻓﺸﺎﻧﺪ ﺑﺼﺮ‬

‫از ﭘﻲ ﻧﺎدﻳﺪن ﺳﻬﻤﺖ ﭼﻮ اﻧﺪازي ﺗﻮ ﺗﻴﺮ‬

‫از ﺗﻮ و ﺧﺸﻢ ﺗﻮ ﺑﻴﻨﺎ دل ﻫﺮاﺳﺪ ﺑﻬﺮ آﻧﻚ‬

‫ﭼﻮن ﻧﺒﻴﻨﺪ ﻛﻲ ﻫﺮاﺳﺪ ﻣﻮر ﻛﻮر از ﻣﺎر ﮔﺮ‬

‫ﻣﻴﺦ ﻛﺮدار ارﺟﻬﺪ دﺷﻤﻦ ز ﭘﻴﺸﺖ ﭘﺎي او‬

‫ﺑﻲﺧﱪ او را ﻛﺸﺪ ﺳﻮي ﺗﻮ ﺑﺮ ﻛﺮدار ﺧﺮ‬

‫دﺷﻤﻨﻲ ﻛﺰ ﺑﻴﻢ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺧﻄﺮ‬

‫دوﻟﺘﻲ داﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﺎﺑﺪ ﺳﺎﻳﻪﮔﺎﻫﻲ ﭼﻮن ﺟﺤﻴﻢ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ در ﻇﻠﻤﺖ ﻋﺪو ﭼﻮن دﻳﺪهﻫﺎ ﺳﺎزد ﻣﻘﺮ‬

‫دﻳﺪۀ دﺷﻤﻦ ﻛﻨﺪ ﺗﻴﺮت ﭼﻮ ﻧﻘﺶ ﭼﺸﻢﺑﻨﺪ‬
‫‪۱۱۱‬‬

‫ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﺰ ﻗﺮان ﻧﺒﻮد زﺣﻞ را ﺑﺎ ﻗﻤﺮ‬

‫ﮔﺮ ﻫﺪف ﺳﺎزد ﻗﻤﺮ را ﺗﻴﺮ اﺧﱰدوز ﺗﻮ‬

‫اﻧﺪر آن روزي ﻛﻪ ﭘﻴﺪا ﮔﺮدد از ﺟﻨﮓ ﻳﻼن‬

‫ﺗﻴﻐﻬﺎ‬

‫ﮔﺮدد‬

‫ز‬

‫زردروﻳﺎن‬

‫ﺣﻠﻖ‬

‫ﺗﻴﺮﻫﺎي‬
‫ﻧﻴﺰهﻫﺎ‬

‫ﺳﺮخرو‬

‫ﺗﻴﻎ‬

‫ﮔﺮز ﺑﻨﺪد ﭘﺮدهاي ﺑﻲﺟﺎﻣﻪ ﺑﺮ راه ﻗﻀﺎ‬

‫دﻳﺪهدوز‬

‫ﮔﺮدد‬

‫ﺳﺎزد‬

‫ز‬

‫ﺧﻨﺪﻗﻲ‬

‫و‬

‫ﻓﺮق‬

‫ﺗﻴﻐﻬﺎي‬

‫ﺳﻴﻨﻪ‬

‫در‬

‫راه‬

‫ﻗﺪر‬

‫ﺗﺎﺟﺪاران‬

‫ﺑﻲﻋﱪه‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﺎﺟﻮر‬

‫از ﻧﻬﻴﺐ ﺗﻴﺮ و ﺑﺎﻧﮓ ﻛﻮس ﺑﮕﺬارﻧﺪ ﺑﺎز‬

‫ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﺮ ﻋﻴﺎن و ﮔﻮﺷﻬﺎي ﺣﺲ ﺧﱪ‬

‫روي داده ﺟﺎن ﺑﻲﺗﻦ ﺳﻮي ﺑﺎﻻ ﭼﻮن دﻋﺎ‬

‫راي ﻛﺮده ﺟﺴﻢ ﺑﻲﺟﺎن ﺳﻮي ﭘﺴﺘﻲ ﭼﻮن ﻗﺪر‬

‫ﻛﺰ ﻳﻜﻲ ﺑﺎﻧﮕﺶ روان از ﺗﻦ رﻣﺪ زﻧﮓ از ﺻﻮر‬

‫ﻧﺎي روﺋﲔ ﮔﻮﻳﻲ آﻧﺠﺎ ﻧﻔﺦ ﺻﻮر اوﻟﺴﺖ‬

‫زﻣﺮهاي اﻧﺪر ﻋﻨﺎ و ﻣﺠﻤﻌﻲ اﻧﺪر ﺑﻄﺮ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻫﺎﻣﻮن ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﺮد ﻣﻴﺪان ﺟﻮق ﺟﻮق‬

‫ﻛﺮده ﺧﺎﱄ ﭘﻴﺶ از آﺳﻴﺐ ﺳﻨﺎن و ﮔﺮز ﺗﻮ‬

‫روحﻧﻔﺴﺎﻧﻲ دﻣﺎغ و ﻧﻔﺲ ﺣﻴﻮاﻧﻲ ﺟﮕﺮ‬

‫ﻧﺎﮔﻬﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮون ﺗﺎزي ﭼﻮ ﺑﺮ ﭼﺮخ آﻓﺘﺎب‬

‫ﺳﺎﻳﻪوار از ﺑﻴﻢ ﺟﺎن ﺑﮕﺮﻳﺰد از ﭘﺸﺖ ﺣﺸﺮ‬

‫ﺑﺎرهاي ﻛﺰ ﺣﺮص رﻓﱳ ﺧﻮاﻫﺪي ﻛﺶ ﺑﺎﺷﺪي‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺟﻴﺤﻮن ﺟﻤﻠﻪ ﭘﺎي و ﻫﻤﭽﻮ ﺻﺮﺻﺮ ﺟﻤﻠﻪﭘﺮ‬

‫ﺳﻢ او ﺳﻨﺒﺪ ﺣﺠﺮ را در زﻣﺎن اﻟﻤﺎسوار‬

‫ﭘﺲ ﺑﺰودي زو ﺑﺮون آﻳﺪ ﭼﻮ آﺗﺶ از ﺣﺠﺮ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﻧﺎﻣﺖ ﺑﺮ زﺑﺎن راﻧﺪ از ﺑﺪي در ﻳﻚ زﻣﺎن‬

‫ﺧﻀﺮ وارش ﺣﺎﺿﺮ آرد ﻧﺰد اﻳﺸﺎن ﻣﺎﺣﻀﺮ‬

‫ﺑﺎرهاي در زﻳﺮ رن ﻫﺎﻣﻮن ﺑﺮو ﮔﺮدون ﺳﻴﺮ‬

‫ﻧﻴﺰهاي اﻧﺪر ﺑﻨﺎن اﺧﱰ ﻛﻦ و ﺟﻴﺤﻮن ﻣﺼﺎف‬

‫ﮔﺮﭼﻪ در روزهﺳﺖ ﻣﻔﺘﻲ ﻛﻲ ﻧﻬﺪ ﺣﻜﻢ ﺳﻔﺮ‬

‫راﻛﺒﺶ ﮔﺮ ﺳﻮي ﻣﺸﺮق ﺗﺎزد از ﻣﻐﺮب ﺑﺮ او‬

‫آﻓﺖ ﺳﻨﮕﲔدﻻن وز آﻫﻦ و ﺳﻨﮕﺶ ﮔﻬﺮ‬

‫ﮔﻮﻫﺮي در ﻛﻒ ﺗﻮ زاده ز درﻳﺎي اﺟﻞ‬

‫ﺑﺮّ و ﺑﺤﺮ ار ز آﺗﺶ و آﺑﺶ ﺑﯿﺎﺑﺪ ﺑﻬﺮهاي‬

‫ﺑﺮّ ﮔﺮدد ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺤﺮ و ﺑﺤﺮ ﮔﺮدد ﻫﻤﭽﻮ ﺑ ّﺮ‬

‫آﺗﺶ ار ﻫﻴﺰم ﻛﻨﺪ ﻛﻢ در ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻃﺮﻓﻪ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫آﺗﺸﻲ ﻛﻮ ﻫﻴﺰم اﻓﺰاﻳﺪ ﻫﻤﻲ اﻳﻦ ﻃﺮﻓﻪﺗﺮ‬

‫ﻫﻴﺰم‬

‫دوزخ‬

‫آﺗﺶ‬

‫ﺑﻮد ﮔﺮ‬

‫ﺷﻤﺸﻴﺮ‬

‫ﻣﻲﻓﺰاﻳﺪ ﻫﺮ زﻣﺎن ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻫﻴﺰم در ﺳﻘﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺎ ﭼﻨﲔ اﺳﺒﻲ و ﺗﻴﻐﻲ ﻗﻠﻌﮥ دﺷﻤﻦ ﺷﺪه‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺷﺎرﺳﺘﺎن ﻟﻮط از ﻛﻮﺷﺸﺖ زﻳﺮ و زﺑﺮ‬

‫ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻛﺮدي ﭼﻨﺎن ﭼﻮن ﮔﻔﺖ ﻣﺨﺘﺎري ﺑﻪ ﺷﻌﺮ‬

‫ﺑﺴﻜﻪ از ﺗﻴﻎ ﺗﻮ ﻣﺠﺒﻮرﻧﺪ اﻋﺪا و ﻛﻔﺮ‬

‫اي ﭼﻮ ﻋﺜﻤﺎن و ﭼﻮ ﺣﻴﺪر ﺷﺮم روي و زورﻣﻨﺪ‬

‫وي ﭼﻮ ﺑﻜﺮ و ﭼﻮ ﻋﻤﺮّ راﺳﺖﮔﻮي و دادﮔﺮ‬

‫ﺟﱪﻳﻴﻞ از ﺳﺪره ﮔﻮﻳﺎن ﮔﺸﺘﻪ ﻛﺰ اﻗﺒﺎل و روز‬

‫ﻧﻌﻤﺖ ﺣﻖ را ﺳﺮ آل ﺧﻄﻴﺒﻲ ﻗﺪ ﺷﻜﺮ‬

‫ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﺑﺖﻛﺶ ﻋﻼﻳﻲ وﺻﻒ ﻛﺮد اﻧﺪر ﻏﺰل‬

‫ﺧﺎﻧﮥ ﻏﻢ ﭘﺴﺖ ﻛﺮد آن ﻛﺎﻣﺮان و ﻧﻮش ﺧﻮر‬

‫ﺧﻮن اﻋﺪا از ﭼﻪ رﻳﺰي ﻛﺰ ﺑﺮاي ﻧﺼﺮﺗﺖ‬

‫ﻣﻮﻳﺸﺎن در ﻋﺮﻗﺸﺎن ﮔﺸﺘﻪﺳﺖ ﻫﻤﭽﻮن ﻧﻴﺸﱰ‬

‫ﺑﺎز ﭼﻮن در ﺑﺤﺮ ﻓﻜﺮت ﻏﻮﻃﻪ ﺧﻮردي ﺑﻬﺮ ﻧﻈﻢ‬

‫ﮔﻮﻫﺮﻳﻦ ﮔﺮدد ز ﺑﻮﻳﮥ ﻓﻀﻞ ﺗﻮ در دل ﻓﻜﺮ‬

‫ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﻌﻨﻲ ﺑﻜﺮ و در ﺑﻴﺎن ﻟﻔﻆ ﻏﺮر‬

‫ﻫﻴﭻ ﻓﺎﺿﻞ در ﺟﻬﺎن ﺑﻲﻧﺜﺮ و ﺑﻲﻧﻈﻤﺖ ﻧﺮاﻧﺪ‬

‫ز آﺗﺶ ﻃﺒﻌﺖ ﭼﺮا زادهﺳﺖ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﺗﺮ‬

‫آب از آﺗﺶ ﮔﺮ ﻧﺰاﻳﺪ ﻫﺮﮔﺰ و ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺰاد‬

‫ﺑﺎ ﻳﻜﻲ ﺧﺮﻣﺎ ﻛﺴﻲ ﻫﺠﺮت ﻛﻨﺪ ﺳﻮي ﻫﺠﺮ‬

‫ﺷﻌﺮﻫﺎ ﭘﻴﺸﺖ ﭼﻨﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ از ﺷﻬﺮ ﺣﺠﺎز‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺪرت ﻣﻨﺸﺎء ﺷﻌﺮﺳﺖ و ﺟﺎي ﺷﺎﻋﺮان‬

‫ﮔﻔﺘﻤﺖ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺷﻌﺮي ﺑﻲﺗﻜﻠّﻒ ﻣﺎﺣﻀﺮ‬

‫زاغ را ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺑﺪ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺷﺠﺮ ﺟﺎﻳﺴﺖ از آﻧﻚ‬

‫ﺷﺠﺮ‬

‫ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫اﺳﺘﺎدان‬

‫ﺑﻮد‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻫﲊﻣﻨﺪﻧﺪ‬

‫ﺷﺮﻳﻌﺖ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻛﺲ ﻧﺸُﺴﺖ از آب ﻣﻨﺴﻮﺧﻲ ﺳﺨﻨﻬﺎي زﻓﺮ‬

‫ﻣﻘﺘﺪا‬

‫ﺷﺎﮔﺮد‬

‫آﺷﻴﺎﻧﮥ‬

‫ﺑﻠﺒﻞ‬

‫ﺗﻨﻬﺎ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﻳﻚ ﻫﲊ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﭘﻮﺷﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ از ﻫﲊ‬

‫را‬

‫ﻫﺮﻛﺮا ﺗﺸﻨﻪﺳﺖ ﻻﺑﺪ رﻓﺖ ﺑﺎﻳﺪ زي ﺷﻤﺮ‬

‫آب درﻳﺎ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎرﺳﺖ ﭼﻮ ﺗﻠﺨﺴﺖ و ﺷﻮر‬

‫ﻧﺎف آﻫﻮ ﻓﻀﻞ دارد ﺑﺮ دﻫﺎن ﺷﻴﺮ ﻧﺮ‬

‫ﺷﻴﺮ از آﻫﻮ ﮔﺮﭼﻪ اﻓﺰوﻧﺴﺖ ﻟﻴﻜﻦ ﮔﺎه ﺑﻮي‬

‫‪۱۱۲‬‬

‫ﻟﻴﻚ ﭘﻴﺪا ﻧﺒﻮد از ﭘﻴﺶ و ﭘﺲ اﺻﻞ ﺧﻴﺮ و ﺷﺮ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ اﺳﺘﺎدان ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭘﻴﺶ از ﻣﻦ ﺛﻨﺎت‬

‫ﺧﺎﻧﮥ آﺣﺎد ﭘﻴﺸﺴﺖ از اﻟﻮف اﻧﺪر ﺣﺴﺎب‬

‫در ﻧﮕﺮ در ﭘﻴﺸﱰ ﺗﺎ ﺑﻴﺸﱰ ﻳﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮ‬

‫ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﭼﺒﻮد ﻛﺰ ﺛﻨﺎﻫﺎي ﺗﻮ ﺷﺪ‬

‫ﺷﺎه را ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﭘﻴﺶ از ﻗﺒﻮﻟﺖ ﭘﺮ دُرر‬

‫ﺗﺎ ز روي ﻣﺎﻳﻪ ﻣﺮدم را ﻧﻪ از روي ﻧﺴﺐ‬

‫ﭼﺎر ﻋﻨﺼﺮ ﻣﺎدر آﻣﺪ ﻫﻔﺖ ﺳﻴﺎره ﭘﺪر‬

‫ﺗﺄﺛﻴﺮ‬

‫ﻳﺎﻓﺘﻢ‬

‫از‬

‫اﻗﺒﺎل‬

‫ﺑﺮاي‬

‫آﻧﻜﻪ ﻛﺮد‬

‫اﺧﱰ‬

‫ور ﺧﻮد از ﺻﺪر ﺗﻮ ﻳﺎﺑﻢ ﻫﻴﭻ ﺗﻮﻗﻴﻊ ﻗﺒﻮل‬

‫ﻣﺪح‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺷﻌﺮم‬

‫ﻃﺎﻟﻊ‬

‫ﻧﻈﺮ‬

‫ﻳﺎﻓﺖ ﻃﺒﻌﻢ ﻣﻠﻚ ﺣﺮ و ﺷﺨﺺ ﻣﻠﻚ ﺷﻮﺷﱰ‬

‫ﺑﺎد ﺻﺒﺢ ﻧﺎﺻﺤﺖ ﭼﻮن روز ﻋﻘﺒﺎ ﺑﻲﻣﺴﺎ‬

‫ﺑﺎد ﺷﺎم ﺣﺎﺳﺪت ﺗﺎ روز ﻣﺤﺸﺮ ﺑﻲﺳﺤﺮ‬

‫ﺑﺎد اﻣﺮت در زﻣﲔ ﭼﻮن ﭼﺎر ﻋﻨﺼﺮ ﭘﻴﺶ رو‬

‫ﺑﺎد ﻧﺎﻣﺖ در زﻣﺎن ﭼﻮن ﻫﻔﺖ ﺳﻴﺎره ﺳﻤﺮ‬

‫ﺧﻠﻌﺖ ﺳﻠﻄﺎن و ﺷﻌﺮ ﺑﻨﺪه و ﻣﺎه ﺻﻔﺮ‬

‫ﺑﺮ ﺗﻮ ﻓﺮخ ﺑﺎد و ﺷﺎﻳﺎن و ﻣﺒﺎرك اﻳﻦ ﺳﻪ ﭼﻴﺰ‪:‬‬

‫در ﻣﺪح اﺑﻮﻋﻤﺮ ﻋﺜﻤﺎن ﻣﺨﺘﺎري ﺷﺎﻋﺮ ﻏﺰﻧﻮي‬

‫ﻧﺸﻮد ﭘﻴﺶ دو ﺧﻮرﺷﻴﺪ و دو ﻣﻪ ﺗﺎري ﺗﻴﺮ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ذرهاي‬

‫ﺑﺮد‬

‫آﻳﺪ‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫آﻧﻜﻪ در ﭼﺸﻢ ﺧﺮدﻣﻨﺪي و در ﮔﻮش ﻳﻘﲔ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﮔﺮ ﺑﻪ زر وﺻﻒ ﻛﻨﺪ ﺑﺮگ رزاﻧﺮ ﭘﺲ از آن‬

‫ﺑﺮگ زرﻳﻦ ﺷﻮد از دوﻟﺖ او در ﻣﻪ ﺗﻴﺮ‬

‫آﻧﻜﻪ ﭘﻴﺶ ﻗﻠﻢ ﻫﻤﭽﻮ ﺳﻨﺎﻧﺶ ﮔﻪ زﺧﻢ‬

‫اﻧﺪازۀ‬

‫از‬

‫ﺧﺎﻃﺮ‬

‫ﻣﺨﺘﺎري‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫ﺻﺪﻗﺶ ﺑﻪ ﻛﻤﺎن‬

‫از ﭘﻲ ﻓﺎﻳﺪه ﭼﻮن ﻧﻴﺰه ﻣﻴﺎن ﺑﻨﺪد ﺗﻴﺮ‬

‫اي ﺟﻮاﻧﻲ ﻛﻪ ز ﻣﻌﻨﻲ ﻧﻮت در ﻫﺮ ﮔﻮش‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎن ﻧﻮر ﻫﻤﻲ ﻧﻮ ﻃﻠﺒﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﭘﻴﺮ‬

‫آﻧﭽﻪ ﻓﻜﺮت ﻫﻤﻲ از ﻋﻘﻞ ﺗﻮ ﻳﺎﺑﺪ ﮔﻪ ﻧﻈﻢ‬

‫ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﻧﻴﺎﺑﺪ ﺻﺪف از اﺑﺮ ﻣﻄﻴﺮ‬

‫ﺳﺨﻦ از ﻣﻬﺮ ﺗﻮ آراﺳﺘﻪ آﻳﺪ ﭼﻮ ﺟﻨﺎن‬

‫آﺗﺶ از ﺧﺸﻢ ﺗﻮ آﻣﻴﺨﺘﻪ ﺳﻮزد ﭼﻮ ﺳﻌﻴﺮ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ زﻳﻦ ﭘﻴﺶ ز ﻧﻈﻢ ﺣﻜﻤﺎ ﺑﻮد از او‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫راوي آن روز ﻛﻪ ﺷﻌﺮ ﺗﻮ ﺳﺮاﻳﺪ ز دﻣﺶ‬

‫ﺑﺎد ﭼﻮن ﺧﺎك از آن ﺷﻌﺮ ﺷﻮد ﻧﻘﺶﭘﺬﻳﺮ‬

‫ﺻﻮرت‬

‫ﻣﻌﻨﻲ اﻧﺪر ﺳﻴﻬﻲ ﺣﺮف ﺧﻄﺖ ﻫﺴﺖ ﭼﻨﺎﻧﻚ‬

‫اﻣﺮوز‬

‫روﺷﻨﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺳﺨﻨﺎن‬

‫ﺑﻨﺪ‬

‫ﺳﻴﻬﻲ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫اﺳﻴﺮ‬

‫ﺑﺼﻴﺮ‬

‫از ﭘﻲ دوﺳﺘﻲ ﻧﻈﻢ ﺗﻮ ﻣﺮﻏﺎن ﺑﺮ ﺷﺎخ‬

‫ﻧﻪ ﻋﺠﺐ ﮔﺮ ﭘﺲ از اﻳﻦ ﺳﺨﺘﻪ ﺳﺮآﻳﻨﺪ ﺻﻔﻴﺮ‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎن زﻫﺮه و ﺗﻴﺮ از ﭘﻲ ﻳﻚ ﻧﻜﺘﮥ ﺗﻮ‬

‫ﻫﺮدو در ﻣﺠﻠﺲ ﺷﻌﺮ ﺗﻮ ﻗﺮﻳﻨﻨﺪ و ﻣﺸﻴﺮ‬

‫از ﭘﻲ اﻳﻨﻜﻪ ﺗﺮا ﻣﺮد ﻫﻤﻲ ﺑﻴﻨﺪ و ﺑﺲ‬

‫ﻣﻌﻨﻲ ﺑﻜﺮ ﻫﻤﻲ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻛﻨﺪ ﺟﻠﻮه ﺿﻤﻴﺮ‬

‫آن ﺑﺮﻳﻦ ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻲ ﻋﺮﺿﻪ ﻛﻨﺪ دﺧﱰ ﺑﻜﺮ‬

‫وﻳﻦ ﺑﺮآن زﺧﻤﻪ زﻧﺪ ﺑﻬﺮ ﻃﺮب ﺑﺮ ﺑﻢ و زﻳﺮ‬

‫ﻣﻦ ﭼﻮ ﺷﻌﺮ ﺗﻮ ﻧﻮﻳﺴﻢ ز ﻋﺰﻳﺰي ﺳﺨﻨﺖ‬

‫ﻧﻘﺲدان ﻣﺸﻚ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﻛﻨﺪ و ﺧﺎﻣﻪ ﺣﺮﻳﺮ‬

‫ﺗﺎ ﮔﻪ ﺻﻮد ﺑﻮد ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﻬﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮ‬

‫ﻧﺎم آن ﺧﻮاﺟﻪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻣﺨﻠﺺ ﺷﻌﺮ ﺗﻮ رود‬
‫ﻫﺮﻛﺴﻲ‬

‫زﻳﺮﻛﺎن‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫ﻣﺎدت‬

‫ﺳﺮاﻳﺪ‬

‫آواز‬

‫وﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﺑﺪاﻧﻨﺪ‬

‫ﺳﻮي‬
‫از‬

‫دُر ﺑﻪ ﺧﺮ ﻣﻬﺮه ﻛﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪ و درﻳﺎ ﺑﻪ ﻏﺪﻳﺮ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫اﺑﻠﻬﺎن‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﺳﺨﺖ ﻏﺎﻓﻞ ﺑﻮد از ﻫﻴﺒﺖ درﻳﺎ دل آﻧﻚ‬

‫ﺑﺤﺮ اﺧﻀﺮ ﺷﻤﺮد دﻳﺪۀ او ﭼﺸﻢ ﺿﺮﻳﺮ‬
‫اﻋﻤﻴﺎن را ﭼﻪ ﺷﺐ ﻣﻈﻠﻢ ﭼﻪ ﺑﺪر ﻣﻨﻴﺮ‬

‫ﻣﻄﻠﻊ ﺷﻌﺮ ﺗﻮ ﭼﻮن ﻣﻄﻠﻊ ﺷﻤﺲﺳﺖ وﻟﻴﻚ‬

‫آن ﺗﻨﻚ ﺑﺎده ﻛﻪ ﻣﺴﺘﻲ ﻛﻨﺪ از ﺑﻮي ﻋﺼﻴﺮ‬

‫ﭼﻪ ﻋﺠﺐ ﮔﺮ ﺷﻮد آﺳﻴﻤﻪ ز رﻧﮓ ﻣﻲ ﺻﺮف‬
‫اي‬

‫اﻣﻴﺮ‬

‫ﺳﺨﻨﺎن‬

‫ﻛﺰ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﻧﻔﻊ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻧﺪاﻧﻨﺪ‬

‫ﻃﻨﲔ‬

‫را‬

‫ز‬

‫زﻓﻴﺮ‬

‫ﻣﺮ‬

‫ﺣﻜﻤﺎ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻗﻮت‬

‫ﺗﺎﻳﻴﺪ‬

‫اﻻﻫﻴﺴﺖ‬

‫وزﻳﺮ‬

‫ﺳﺮ و ﭘﺎي ﺗﻮ و اﺻﻞ ﺗﻦ و ﺟﺎن ﺗﺎج و ﺳﺮﻳﺮ‬

‫ﻟﻴﻜﻦ از ﺑﻲﺧﱪي ﺑﻲﺧﱪاﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻳﺎﻓﺖ‬

‫آﻧﭽﻪ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ ﻧﻮﻳﺴﺪ ﺑﻪ ﺻﺪ اﻧﺪﻳﺸﻪ دﺑﻴﺮ‬

‫ﺗﻮ ﺑﻲاﻧﺪﻳﺸﻪ ﺑﮕﻮﻳﻲ ﺑﻪ از آن اﻧﺪر ﻧﻈﻢ‬

‫‪۱۱۳‬‬

‫ﺧﻮد ﻗﻴﺎﺳﻴﺴﺖ ﺑﺮون از ﻣﺜﻞ ﺳﻮﺳﻦ و ﺳﻴﺮ‬

‫ﭼﻬﺮه و ذات ﺗﺮا در ﻫﲊ از ﺑﻲﻣﺜﻠﻲ‬

‫ﻣﻦ درﻳﻦ ﻣﺪح ﺗﻮ ﻳﻚ ﻣﻌﺠﺰه دﻳﺪم ز ﻗﻠﻢ‬

‫آن زﻣﺎن ﻛﺰ دل ﻣﻦ ﺑﻮد ﺳﻮي ﻧﻈﻢ ﺳﻔﻴﺮ‬

‫ﺻﻔﺖ ﺧﻠﻖ ﺗﻮ در ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد ﻫﻨﻮز‬

‫ﻛﺰ ﺟﻮارِ دم ﻣﻦ ﺑﺎد ﻣﻲ اﻓﺸﺎﻧﺪ ﻋﺒﻴﺮ‬

‫او ﻫﻤﻲ ﻛﺮد ﻫﻤﻪ ﻣﺪح ﺗﻮ ﻣﻮزون ﺑﻪ ﺻﺮﻳﺮ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ دل در ﺻﻔﺖ ﻣﺪح ﺗﻮ ﺣﻴﺮان ﺷﺪه ﺑﻮد‬

‫ﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺖ ﻛﻪ ﺑﻴﺎراﺳﺘﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﭼﻮ ﺟﻬﺎن‬

‫ﺗﺎ زﺑﺎﻧﻢ ﺑﺮ ﻣﺪح ﺗﻮ ﺟﺮي ﺷﺪ ﭼﻮ ﺟﺮﻳﺮ‬

‫اي ﺟﻬﺎن ﻫﲊ از ﻋﻜﺲ ﺟﻤﺎل ﺗﻮ ﺟﻤﻴﻞ‬

‫اي دو ﭼﺸﻢ ﺧﺮد از ﻧﻮر ﻗﺮار ﺗﻮ ﻗﺮﻳﺮ‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫ﭼﻮن ﺗﺮا دﻳﺪ درﻳﻦ ﺷﻐﻞ ﻣﺮا دﻳﺪ ﻧﻈﻴﺮ‬

‫از زﻣﲔ آب ﺑﻪ درﻳﺎ ﺷﻮد آﺗﺶ ﺑﻪ اﺛﻴﺮ‬

‫ﺷﺎﻋﺮ از ﺷﻌﺮ ﺗﻮ ﮔﻮﻳﺪ ﭼﻪ ﻋﺠﺐ داري از آﻧﻚ‬
‫ﻫﺮدو از ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻴﻜﻮ ز ﭘﻲ ﺳﺨﱳ ﺷﻌﺮ‬

‫دﻫﺮ‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫در‬

‫ﻧﻈﻴﺮﻳﻢ‬

‫ﻧﺪاﻧﺴﺖ‬

‫ﭼﻮن ﺗﺮازوي زرﻳﻢ از ﻗﺒﻞ دون و ﺧﻄﻴﺮ‬

‫ﻟﻴﻚ در ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻮ از دوﻟﺖ ﻧﻴﻜﻮ ﺷﻌﺮي‬

‫ﭼﻮن ﺷﻬﺎن ﺳﻮي زري ﻣﻦ ﭼﻮ ﺧﺮان ﺳﻮي ﺷﻌﻴﺮ‬

‫ﻃﺎق ﺑﺮ ﻃﺎق ﺗﻮ از ﺑﻬﺮ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﭼﻮ ﭘﻴﺎز‬

‫ﻣﻦ ﺛﻨﺎﮔﻮي ﺗﻮ و ﻣﺎﻧﺪه درﻳﻦ ﺣﺠﺮه ﭼﻮ ﺳﻴﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺮ ﭼﻬﺮه ﮔﺸﺎﻳﺎن ﻧﺒﻮد ﭼﺸﻢ ﭼﻮ دل‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﺎدي آراﺳﺘﻪ در ﻣﻠﻚ ﺳﺨﻦ ﺗﺎ ﮔﻪ ﺣﺸﺮ‬

‫ﻧﺎﻣﮥ‬

‫ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪﺷﻨﺎﺳﺎن‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﺷﻴﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻗﻴﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫اﻣﻴﺮ‬

‫دل و ﭼﺸﻢ ﻋﺪوت راﺳﺖ ﭼﻮ ﺟﺎم ﻣﻲ و ﺷﻴﺮ‬

‫ﺑﺎد ﺑﺮ رﻫﮕﺬر ﺣﺎدﺛﻪ از ﮔﻮﻧﻪ و اﺷﻚ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫ﺗﻮﻗﻴﻊ‬

‫ﺟﻮاز‬

‫ﺗﺄﻣﻞ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﱳ و راز و ﻧﻴﺎز ﺑﺎ ﭘﺮوردﮔﺎر‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺟﻬﺪ ﻛﻦ ﺗﺎ ﭘﻴﺶ ﺳﻠﻄﺎن ﺿﻤﻴﺮ‬

‫از ﮔﺮﻳﺒﺎن ﺗﺎج ﺳﺎزي وز ﺑﻦ داﻣﻦ ﺳﺮﻳﺮ‬

‫ﺑﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺎج و ﺳﺮﻳﺮ از ﺑﻬﺮ داراﻟﻤﻠﻚ ﺳﺮ‬

‫ﺑﻨﺪ ﭘﺎي ﺳﺮ ﺷﻤﺮ ﺗﺎج و ﺳﺮﻳﺮ اردﺷﻴﺮ‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ ﻧﻮﻋﺮوﺳﻲ ﻋﻘﺪﺑﻨﺪي ﺑﺮ ﺿﻤﻴﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺎج و ﺳﺮﻳﺮ از ﺑﻬﺮ ﻣﻪروﻳﺎن ﻏﻴﺐ‬
‫دﻳﻮ ﻫﻢ ﻛﺎﺳﻪ ﺑﻮد ﺑﺮ ﺳﻔﺮه ﺗﺎ وﻫﻢ و ﺧﻴﺎل‬

‫در ﻣﻴﺎن دﻳﻦ و ﻋﻘﻠﺖ در ﺳﻔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﻔﻴﺮ‬

‫ﺟﺎن ﺑﺪﻳﻦ و ﻋﻘﻞ ده ﺗﺎ ﭘﺎك ﻣﺎﻧﺪ ﺑﻬﺮ آﻧﻚ‬

‫وِزر ورزد ﺟﺎن ﭼﻮ او را ﻋﻘﻞ و دﻳﻦ ﻧﺒﻮد وزﻳﺮ‬

‫آدﻣﻲ در ﺟﻤﻠﻪ ﺗﺎ از ﻧﻔﺲ ﭘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮ ﮔﻮز‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ آﻳﺪ از وي دﻳﻮ را ﺑﻮي ﭘﻨﻴﺮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺗﻮ‬

‫در‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﻏﺒﺎر‬

‫آرزو‬

‫داري‬

‫در ﺟﻬﺎن دل ﻧﺒﻴﻨﻲ ﭼﺸﻢ ﺟﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺮﻳﺮ‬

‫ﻗﺮار‬

‫از ﺣﺼﺎر ﺑﻮد ﺧﻮد آﻧﮕﺎه ﺑﺮﻫﻲ ﻛﺰ ﻧﻴﺎز‬

‫ﭘﺎﻳﻤﺎل ﻣﺴﺠﺪ و ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﮔﺮدي ﭼﻮن ﺣﺼﻴﺮ‬

‫ﮔﺮ ﺧﻄﺮ داري ز ﺣﻖ دان ور ﻧﺪاري زو ﻃﻠﺐ‬

‫ﻛﺖ زوال آﻳﺪ ﭼﻮ از ﺧﻮد ﺳﻮي ﺧﻮد ﺑﺎﺷﻲ ﺧﻄﻴﺮ‬

‫ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﻴﺴﺖ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻌﻠﻴﻢ دﻳﻮ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﻧﻮرﺑﺨﺶ‬

‫آﻧﮕﺎه‬

‫ﺑﺴﺘﺎﻧﺪش‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﻓﺮّ‬

‫ﻓﺮزدق‬

‫داﻋﻴﮥ‬

‫ﺟﺮّ‬

‫ﺟﺮﻳﺮ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﭼﻮن ﻛﻨﺪ دﻋﻮي ﺗﻤﺎﻣﻲ ﭘﻴﺶ او ﺑﺪر ﻣﻨﻴﺮ‬

‫ﻣﺎﻟﻚ ﺧﻮد ﺑﺎش ﻫﻤﭽﻮن ﻣﺎﻟﻚ دوزخ از آﻧﻚ‬

‫ﺗﺎ ﻧﮕﻴﺮد ﻧﻮزده اﻋﻮاﻧﺶ در ﻣﺤﺸﺮ اﺳﻴﺮ‬

‫وردت اﻳﻦ ﺑﺎد از ﭼﻨﲔ آﺗﺶ ﻛﻪ »اﺟﺮﻧﺎ ﻳﺎﻣﺠﻴﺮ«‬

‫ﻫﺴﺖ آﺗﺶ ﺧﺸﻢ و ﺷﻬﻮت ﺑﺨﻞ وﻛﲔ و ﻃﻤﻊ و آز‬

‫ﺗﺎ ﻧﻪ آﺗﺶ زﺣﻤﺖ آرد ﻣﺮ ﺗﺮا ﻧﻪ زﻣﻬﺮﻳﺮ‬

‫وز ﺑﺮوج اﺧﱰان ﺑﮕﺬر ﺳﻮي رﺿﻮان ﮔﺮاي‬

‫اﻳﻦ ده و ﻧﻪ در ﺟﻬﻨﻢ و آن ده و دو در اﺛﻴﺮ‬

‫ورﻧﻪ ﺑﮕﺮﻳﺰي از اﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎز دارﻧﺪت ﺑﻪ ﻗﻬﺮ‬

‫از ﭘﻲ اﻳﻦ دو ﺟﻬﺎن ﺳﻪ ﺟﺎﻧﺖ ﻣﺎﻧﺪ اﻧﺪر زﺣﻴﺮ‬

‫ﭼﺎر ﻣﻴﺦ ﭼﺎر ﻃﺒﻌﻲ ﺷﻬﺮ ﺑﻨﺪ ﭘﻨﺞ ﺣﺴﻦ‬

‫اﻳﻦ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﻣﺮغ و ﻣﻴﻮه وآن دﮔﺮ ﺣﻮر و ﺣﺮﻳﺮ‬

‫ﺑﻴﺦ ﺷﻬﻮت ﺑﺮﻛﻦ و ﺷﺎخ ﺷﺮه ﻛﺎﻧﺪر ﺑﻬﺸﺖ‬

‫ﻛﺎﻧﺪرﻳﻦ ﻣﻴﺪان ز ﭘﻴﻜﺎن ﺑﻲﺿﺮر ﺑﺎﺷﺪ ﺿﺮﻳﺮ‬

‫در ﻣﺼﺎف ﺧﺸﻢ و ﺷﻬﻮت ﭼﺸﻢ دل ﭘﻮﺷﻴﺪهدار‬

‫»اﻧﻜﺮاﻻﺻﻮات« ﺧﻮاﻧﺪ اﻧﺪرﻧُﺒﻲ »ﺻﻮتاﻟﺤﻤﻴﺮ«‬

‫ﻧﺮم دار آواز ﺑﺮ اﻧﺴﺎن ﭼﻮ اﻧﺴﺎن زآﻧﻜﻪ ﺣﻖ‬
‫‪۱۱۴‬‬

‫در ﺟﺤﻴﻢ ﺧﺸﻢ ﭼﻮن ﮔﱪان ﭼﻪ ﺑﺎﺷﻲ ﺑﺎ زﻓﻴﺮ‬

‫در ﻧﻌﻴﻢ ﺧﻠﻖ ﺧﻮد را ﺧﻮش ﺳﺨﻦ ﻛﻦ ﭼﻮن ﻃﺒﻴﺐ‬

‫ﭘﻲ ﺑﻪ روز ﺣﺸﺮ ﻳﻚ رﻧﮕﻨﺪ ﻣﻮر و ﻣﺎر و ﻣﻴﺮ‬

‫ﻣﻴﺮي از ﺣﺮﺻﺴﺖ ﭼﻮن ﻣﻮر از ﺗﻬﻮر ﻫﻤﭽﻮ ﻣﺎر‬

‫ﺧﻮد ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻘﻴﺮي ﻧﻴﺴﺖ ﭘﻴﺶ ﻧﻴﻚ و ﺑﺪ‬

‫ﭼﻴﺴﺖ اﻳﻦ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻧﻘﺎره و ﻧﻘﺮﻛﻲ ﺑﻬﺮ ﻧﻘﻴﺮ‬

‫اﻧﻘﻴﺎد آر ار ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺣﻜﻢ او از آﻧﻚ‬

‫ﺑﺮ ﻧﮕﺮدد ز اﺿﻄﺮاب ﺑﻨﺪه ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻗﺪﻳﺮ‬

‫ﺑﺮ اﻣﻴﺪ رﺣﻢ او ﺑﺮ زﺧﻢ او زاري ﻣﻜﻦ‬

‫ﻛﺎوﻟﺖ ز آن زد ﻛﻪ ﺗﺎ آﺧﺮت ﺑﻨﻮازد ﭼﻮ زﻳﺮ‬

‫ﭼﻮن ﺗﺮا در دل ز ﺑﻬﺮ دوﺳﺖ ﻧﺒﻮد ﺧﺎر ﺧﺎر‬

‫ﻧﻴﺴﺖ در ﺧﻴﺮ ﺗﻮ ﭼﻴﺰي ﺟﺎن ﻣﻜﻦ ﺑﺮ ﺧﻴﺮ ﺧﻴﺮ‬

‫در ﭼﻬﻞ ﺻﺒﺢ اﻻﻫﻲ ﻃﻴﻨﺖ ﭘﺎﻛﺶ ﺧﻤﻴﺮ‬

‫ﻛﺰ ﺑﺮاي ﭘﺨﺘﻪ ﮔﺸﱳ ﻛﺮد آدم را اﻻه‬

‫ﻓﺎﺳﻘﺖ ﺧﻮاﻧﻢ ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ار ﭼﻮ ﻣﺮدان در ﺳﻤﺎع‬

‫ذوق ﺳﻤﻌﺖ ﺑﺎزداﻧﺪ ﻧﻐﻤﺖ ﺑﻢ را ز زﻳﺮ‬

‫دﻳﻦ ﺳﻼح از ﺑﻬﺮ رﻓﻊ دﺷﻤﻨﺎن آﺗﺸﻴﺴﺖ‬

‫ﺗﻮ ﭼﺮا ﭘﻮﺷﻲ ﺑﻬﺮ ﺑﺎدي زره ﭼﻮن آﺑﮕﻴﺮ‬

‫ﺻﺤﻴﻔﮥ روزﮔﺎر‬

‫ﭼﻮن ﻧﻜﻮ ﺧﻂ ﻧﻴﺴﺘﻲ زﻧﻬﺎر ﺗﺎ ﻧﺒﻮي دﺑﻴﺮ‬

‫از‬

‫ﺑﺮاي‬

‫ذﻛﺮ‬

‫ﺑﺎﻗﻲ‬

‫ﺑﺮ‬

‫در ﻧُﺒﻲ ﭘﺲ ﻛﻴﺴﺖ »ﻧﻌﻢاﻟﻤﻮﱄ و ﻧﻌﻢاﻟﻨﺼﻴﺮ«‬

‫ﭼﻮﻧﺖ ﻋَﻤﺮوزﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﺎر ﺳﺎز ﻧﻴﻚ و ﺑﺪ‬

‫ﻣﻴﺮ ﻣﻴﺮت ﺑﺮ زﺑﺎن ﺑﻴﻨﻨﺪ ﭘﺲ در وﻗﺖ ورد‬

‫ﻳﺎ ﻣﺨﻮان »ﻓﻮّﺿﺖ اﻣﺮي« ﻳﺎ ﻣﮕﻮ ﻛﺲ را اﻣﻴﺮ‬

‫ﺗﻨﮓ ﻣﻴﺪان ﺑﺎش در ﺻﺤﺮاي ﺻﻮرت ﻫﻤﭽﻮ ﻗﻄﺐ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺸﺖ ﭼﺮخ ﻣﺴﺘﺪﻳﺮ‬

‫ﮔﻮﻳﻲ اي اﺳﻢ ﺗﻮ ﺑﺎري ﮔﻮﻳﻲ اي ﻓﻌﻞ ﺗﻮ ﺑﺎر‬

‫ﮔﻮﻳﻲ اي ﻣﻬﺮت ﺳﻬﻨﺎ ﮔﻮﻳﻲ اي ﻟﻄﻔﺖ ﻫﮋﻳﺮ‬

‫ﻣﺮﻗﺪ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺗﻮ ﺟﺎن را رﺳﺎﻧﺪ ﺑﺮ ﻋﻠﻮ‬

‫ﻣﻮﻗﻒ ﺧﺬﻻن ﺗﻮ ﺗﻦ را ﮔﺪازد در ﺳﻌﻴﺮ‬

‫ﭼﺎﺷﺘﮕﻪ ﺧﻮد را ﻣﻜﻦ در ﺧﺪﻣﺖ دوﻧﻲ ﺣﻘﻴﺮ‬

‫ﺑﺎﻣﺪاد »اﻳﺎكﻧﻌﺒﺪ« ﮔﻔﺘﻪاي در ﻓﺮض ﺣﻖ‬

‫ﭼﻮن ﺗﻨﻮرت ﮔﺮم ﺷﺪ آن ﺑﻪ ﻛﻪ ﺑﺮﺑﻨﺪي ﻓﻄﻴﺮ‬

‫اي ﺧﻤﻴﺮت ﻛﺮده در ﭼﻞ ﺻﺒﺢ ﺗﺎﻳﻴﺪ اﻻه‬

‫ﻛﺰ ﺑﺮون ﺗﻦ ﻏﻔﻮري وز درون ﺟﺎن ﺧﺒﻴﺮ‬

‫ﺟﺎن ﻣﺎ را ﻋﻘﻞ ﺑﺨﺶ و ﻋﻘﻞ ﻣﺎ را رﻫﻨﻤﺎي‬

‫ﺗﻴﻐﻬﺎ از ﺳﻜﺮ ﻗﻬﺮت ﻛﻨﺪ ﻧﺒﻮد از ﺳﻠﻴﻞ‬

‫ﻛﻠﻜﻬﺎ از ﺷﻜﺮ ﻟﻄﻔﺖ ﮔﻨﮓ ﻧﺒﻮد از ﺻﺮﻳﺮ‬

‫زﻧﺪﮔﻲ‬

‫ﺑﻨﺪۀ درﮔﺎه ﺗﻮ ﺟﺎن ﺟﻮان و ﻋﻘﻞ و ﭘﻴﺮ‬

‫ﻫﻢ درﺧﺖ از ﺗﻮ ﭼﻮ ﭘﻴﻜﺎن و ﺳﻨﺎن وﻗﺖ ﺑﻬﺎر‬

‫ﻫﻢ ﻏﺪﻳﺮ از ﺗﻮ ﭼﻮ ﺷﻤﺸﻴﺮ و ﺳﺮﭙ در ﻣﺎه ﺗﻴﺮ‬

‫ﭘﻴﺶ ﺗﻮ ﻳﻜﱳ ﻧﻜﺮد از ﺑﻬﺮ ﺧﺪﻣﺖ ﻗﺪ ﻛﻤﺎن‬

‫ﺗﺎ ﻧﺪادي ﻫﻢ ﺗﻮﺷﺎن از ﻗﻮت و ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺗﻴﺮ‬

‫ﻫﻢ رﺿﺎﺟﻮﻳﺎن ﻫﻤﻪﻣﺮداﻧﺖ ﺧﻮشﺧﻮش در ﺧﺸﻮع‬

‫از‬

‫ﺑﺮاي‬

‫ﻫﺪﻳﮥ‬

‫ﻣﻌﻨﻲ‬

‫و ﻛﺪﻳﮥ‬

‫ﻫﻢ ﺛﻨﺎﮔﻮﻳﺎن ﻫﻤﻪ ﻣﺮﻏﺎﻧﺖ ﺻﻒﺻﻒ در ﺻﻔﻴﺮ‬

‫در زﻣﺎن ﻫﻤﭽﻮن ﻛﻤﺎن ﻛﻮژي ﭘﺬﻳﺮد ﺟﺮم ﺗﻴﺮ‬

‫ﺗﻴﺮ ﭼﺮخ ار در ﻛﻤﺎن ﻳﺎﺑﺪ ﻣﺜﺎل ﺣﻜﻤﺘﺖ‬

‫ﺟﺎن ﻫﺮ ﺟﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺟﻔﺖ ﺗﻴﺮ ﺣﻜﻤﺖ ﺑﺸﻨﻮد‬

‫ﺑﺎ »ﺳﻤﻌﻨﺎ« و »اﻃﻌﻨﺎ« ﭘﺎي ﻛﻮﺑﺪ ﭘﻴﺶ ﺗﻴﺮ‬

‫از ﺑﺮاي ﭘﺮورش در ﮔﺎﻫﻮارۀ ﻋﺪل و ﻓﻀﻞ‬

‫ﻋﺎم را ﺑﺴﺘﺎن ﺳﻴﺮي ﺧﺎص را ﭘﺴﺘﺎن ﺷﻴﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻲ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮﻳﺎن ﮔﺮددي ﺑﺤﺮ ﻗﻌﻴﺮ‬

‫ﻒ آه ﻋﺎﺷﻘﺎن ار ﻫﻴﭻ زي ﺑﺤﺮ آﻣﺪي‬
‫ﺗ ّ‬
‫ﻫﺮﻛﻪاز ﺧﻮد رﺳﺖو ﻋﺮﻳﺎن ﮔﺸﺖ آنﻛﺲرا ﺑﻪ ﻓﻀﻞ‬

‫ﺣﻠّﻬﺎ‬

‫از در ﻛﻮﻓﮥ وﺻﺎﻟﺖ ﺗﺎ در ﻛﻌﺒﮥ رﺟﺎ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ اﻧﺪر ﺑﺎدﻳﮥ ﻫﺠﺮان ﺑﻪ از ﺧﻮف ﺧﻔﻴﺮ‬

‫وآﻧﻜﻪ او ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ زﻳﺮ ﭘﻮﺳﺖ ﻣﺎﻧﺪ ﭼﻮن ﭘﻴﺎز‬

‫ﭘﻮﺷﻲ‬

‫ﻃﺮازش‬

‫اﻟﻜﺒﻴﺮ«‬

‫»ذﻟﻚاﻟﻔﻮز‬

‫ﻣﻴﺪﻫﻴﺶ از ﺧﻮاﻧﭽﮥ اﺑﻠﻴﺲ در ﻟﻮزﻳﻨﻪ ﺳﻴﺮ‬

‫از ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﺮﻳﺰﺳﺖ ار ﻫﻤﻪ ﺟﺎن و دلﺳﺖ‬

‫آن‬

‫ﺻﺪق ﻣﺎ را ﺻﺒﺢ ﻛﺎذب ﺳﻮﺧﺖ ﻣﺎ را ﺻﺪق ﺑﺨﺶ‬

‫ﭘﺎي ﻣﺎ در ﻃﲔ ﻻزب ﻣﺎﻧﺪ ﻣﺎ را دﺳﺘﮕﻴﺮ‬

‫ﻛﻢ ﻧﮕﺮدد ﮔﻨﺞ ﺧﺎﻧﮥ ﻓﻀﻠﺖ از ﺑﺪﻫﺎي ﻣﺎ‬

‫ﺗﻮﻳﻲ ﻛﺰ ﻛﻞ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻧﺎﮔﺮﻳﺰي‬

‫ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ‬

‫ﺗﻮ ﻧﻜﻮ ﻛﺎري ﻛﻦ و ﺑﺪﻫﺎي ﻣﺎ را ﺑﺪ ﻣﮕﻴﺮ‬
‫راﻳﮕﺎﻧﻤﺎن‬

‫ﻫﻴﭻ ﻃﺎﻋﺖ ﻧﺎﻣﺪ از ﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﲔ ﺑﻲﻋﻠﺘﻲ‬

‫‪۱۱۵‬‬

‫آﻓﺮﻳﺪي‬

‫راﻳﮕﺎﻧﻤﺎن‬

‫در‬

‫ﭘﺬﻳﺮ‬

‫در ﻣﺪح ﻣﺴﻌﻮدﺑﻦ اﺑﻮاﻟﻔﺘﺢ‬

‫در ﻛﻒ ﺧﺬﻻن و ذل ﻓﺘﺢ و ﻇﻔﺮ ﮔﺸﺘﻲ اﺳﻴﺮ‬

‫ﮔﺮ ﻧﺒﻮدي ﻫﺮ دو را اﻗﺒﺎل ﺧﻮاﺟﻪ دﺳﺘﮕﻴﺮ‬

‫ﻧﻮر ﭼﺸﻢ ﺧﻮاﺟﮥ ﺑﻮاﻟﻔﺘﺢ ﻣﺴﻌﻮد آﻧﻜﻪ او‬

‫ﭼﻮن ﻇﻔﺮ ﺑﺎ ﻓﺘﺢ و ﺳﻌﺪﺳﺖ او ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﻧﻈﻴﺮ‬

‫ﻗﺪر او ﭼﺮخ ﺑﻠﻨﺪ و رأي او ﺷﻤﺲ ﻣُﻀﻲ‬

‫ﻗﺪر او ﺑﺤﺮ ﻣﺤﻴﻂ و ﺟﻮد او اﺑﺮ ﻣﻄﻴﺮ‬

‫ﻣﻬﺮ و ﻣﻪ ﺑﻬﺮام و ﻛﻴﻮان زﻫﺮه و ﺑﺮﺟﻴﺲ و ﺗﻴﺮ‬

‫آن ﺑﻪﺟﻮد و زﻳﺐوﻛﲔ و رايو ﻋﻴﺶ و ﻗﺪر و ذﻫﻦ‬

‫ﻛﻮدﻛﻲ ﭼﻮن او ﺑﻪ ﺻﺪر ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺮ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺎه داﻧﺶ و ﻋﻘﻞ و ﻛﻔﺎﻳﺖ ﻧﺰد ﻋﻘﻞ‬

‫دﻳﺪﮔﺎن ﺧﻮاﺟﻪ ﺑﻮاﻟﻔﺘﺢ از ﻗﺮار او ﻗﺮﻳﺮ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ او ﮔﺮ ﻣﺮدم ﭼﺸﻢ اي ﺷﮕﻔﺘﻲ ﭘﺲ ﭼﺮاﺳﺖ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺮدﺳﺖ او ﺟﻬﺎن را ﺑﺲ ﻋﺰﻳﺰﺳﺖ و ﺑﺰرگ‬

‫ﻣﺮدم دﻳﺪه ﻋﺰﻳﺰﺳﺖ ارﭼﻪ ﺧﺮدﺳﺖ و ﺣﻘﻴﺮ‬

‫ﻫﺮﻛﺲ از دﻋﻮي ﻋﻤﻴﺪﻧﺪ و ﺧﻄﻴﺮﻧﺪ و ﺑﺰرگ‬

‫ﺗﻮ ز ﻣﻌﻨﻲ ﻫﻢ ﻋﻤﻴﺪي ﻫﻢ ﺑﺰرﮔﻲ ﻫﻢ ﺧﻄﻴﺮ‬

‫دﻳﺮ زي اي وﻗﺖ ﺑﺨﺸﺶ ﻧﺮم ﺟﻮﻫﺮ ﭼﻮن ﺣﺮﻳﺮ‬

‫ﺷﺎد ﺑﺎش اي ﮔﺎه ﻛﻮﺷﺶ ﺗﻴﺰ ﻋﻨﺼﺮ ﭼﻮن ﺣﺪﻳﺪ‬

‫دﻳﻮ ﻧﻪ ﮔﺎه ﺳﻠﻴﻤﺎن داﺷﺖ ﻳﻚ ﭼﻨﺪي ﺳﺮﻳﺮ‬

‫ﮔﺮ ﻛﻢ از ﺗﻮ ﮔﺎه ﺷﻮﺧﻲ ﺻﺪر ﻣﻲدارد ﭼﻪ ﺷﺪ‬

‫ﻧﻪ ﺳﻬﺎ ﭼﻮن ﺷﻤﺲ ﺑﺮ ﭼﺮﺧﺴﺖ ﻟﻴﻜﻦ ﮔﺎه ﻧﻮر‬

‫ﺻﺪ ﻓﻠﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮا زد ﺗﺎ ﺟﻬﺎن ﮔﺮدد ﻣﻨﻴﺮ‬

‫اي ﺑﺰرگ اﺻﻠﻲ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻛﺮد ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺗﻤﺎم‬

‫ﺣ ّﺪ ﺑﺬﻟﺖ را ﻣﻬﻨﺪس ﺷﺮط و ﺻﻔﺖ را دﺑﻴﺮ‬

‫ﻧﻴﻚ ﻣﺎﻧﺪ ﺳﻴﺮ در ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﺳﻮﺳﻦ ﻟﻴﻚ ﺑﺎز‬

‫ﭼﻮن ﺑﺒﻮﻳﻲ دور ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺎﻳﮥ ﺳﻮﺳﻦ ز ﺳﻴﺮ‬

‫دﻳﻦ و دوﻟﺖ را ﭘﻨﺎﻫﻲ ﻋﺰّ و ﺣﺸﻤﺖ را ﻣﺸﻴﺮ‬

‫ﻓﻀﻞ و دوﻟﺖ را ﻣﺪاري ﻣﻠﻚ و ﻣﻠّﺖ را ﻣُﺸﺎر‬

‫ﺗﺎ ﻋﻄﺎرد را ﺑﺒﻴﻨﻲ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﻳﺶ اﻧﺪر ﺳﻔﻴﺮ‬

‫ﺑﺎش ﺗﺎ وﻗﺖ آﻳﺪت اﺳﺒﺎب دﻳﻮان ﺳﺎﺧﱳ‬

‫ﻣﺸﺮق اﻛﻨﻮن دﻳﺪ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺎه و ﺳﺎﻟﺖ را ﻣﺴﻴﺮ‬

‫ﺧﺎور اﻛﻨﻮن داد ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﻬﺮ ﻋﻤﺮت را ﻃﻠﻮع‬

‫ﻋﻤﺮ اﻧﺪك داري و ﺑﺴﻴﺎر داري ﻣﻨﺰﻟﺖ‬

‫ﭼﻮن ﺑﺠﻮﻳﻨﺪت ﺑﺤﺎري ﭼﻮن ﺑﺒﻴﻨﻨﺪت ﻏﺪﻳﺮ‬

‫ﭼﺸﻢ اﺣﺴﺎن ﺑﻲﺑﺼﺮ ﻣﺎﻧﺪهﺳﺖ ﺗﺎ روزي ﻛﺠﺎ‬

‫ﺑﺸﻨﻮاﻧﺪ ﻛﻠﻚ ﺗﻮ ﮔﻮش ﻣﻜﺎرم را ﺻﺮﻳﺮ‬
‫ﺧﻮﻳﺸﱳ ﻣﺠﺮم ﺷﻨﺎﺳﻲ ﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻳﺎﺑﻲ ﻓﻘﻴﺮ‬

‫ﺟﻮد را ﺷﻜﺮي ﮔﺰاري ﭼﻮن ﻛﺴﻲ ﺑﻴﻨﻲ ﻏﻨﻲ‬

‫ﻫﺮ ﺑﺮي ﻛﺰ وي ﺑﺮآﻳﺪ اﺧﱰي ﮔﺮدد ﻣﻨﻴﺮ‬

‫ﺷﺎخ اﮔﺮ از اﺑﺮ اﻗﺒﺎل ﺗﻮ ﻳﺎﺑﺪ ﻣﺎﻳﻪاي‬

‫اي ﺟﻮان ﺑﺨﺘﻲ ﻛﻪ ﻛﻢ دﻳﺪﺳﺖ ﭼﻮن ﺗﻮ ﭼﺮخ ﭘﻴﺮ‬

‫اي ﺑﻠﻨﺪ اﺻﻠﻲ ﻛﻪ ﻛﻢ دادﺳﺖ ﭼﻮن ﺗﻮ ﺧﺎك ﭘﺴﺖ‬

‫ﭘﺸﺖ ﻛﺮده ﭼﻮن ﻛﻤﺎن از ﺑﻴﻢ ﺗﻴﺮ زﻣﻬﺮﻳﺮ‬

‫روي زي ﺻﺪرت ﻧﻬﺎدم ﺑﺎ دل اﻣﻴﺪوار‬

‫ﺗﺎ ز ﻫﺮ دﺳﺘﻲ ﺑﺪاﻧﻲ آﻧﻜﻪ در اﻳﺎم ﺧﻮﻳﺶ‬

‫اﻧﺪرﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ ﻧﺪارم در ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻈﻴﺮ‬

‫ﻟﻴﻚ ﻋﻴﺒﻲ دارم و آﻧﺴﺖ ﻋﻴﺒﻢ ﻛﺰ ﺧﺮد‬

‫ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻟﺖ ﺧﻮارﮔﻴﺮ و ﻗﻤﺮﺑﺎز و ﺑﺎدهﮔﻴﺮ‬

‫ﺷﻌﺮ ﭼﻮن ﻧﻴﻜﻮ ﻧﻴﺎﻳﺪ ﻛﺰ ﺻﻔﺎي او دﻟﻢ‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎن در ﻃﺒﻊ ﻣﻦ ﮔﻮﻫﺮ ﻫﻤﻲ ﮔﺮدد ﺿﻤﻴﺮ‬

‫ﻧﻪ ﺧﻤﻴﺮي دارد اﻧﺪر راه ﻓﻄﺮت ﻧﻪ ﻓﻄﻴﺮ‬

‫ﻧﺎن آﻧﻜﺲ ﭘﺨﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺰد آﻧﻬﺎ ﻛﺰ ﺧﺮد‬

‫ﻟﻴﻚ ﺑﻲﻣﻌﻨﻲ ﻫﻤﻲ در ﭘﻴﺶ ﻫﺮ ﺧﺮ ﺧﻴﺮ ﺧﻴﺮ‬

‫ﻧﻪ زﺑﺪ ﺷﻌﺮي ﺑﻪ ﻫﺮ ﺻﺪري ﻧﺪارم اﺧﺘﻼط‬

‫وز ﺑﺮاي ﺟﺮﻋﻪاي ﻣﻲرﻓﺖ ﻧﺘﻮان در ﺳﻌﻴﺮ‬

‫از ﺑﺮاي ﻟﻘﻤﻪاي ﻧﺎن ﺑﺮد ﻧﺘﻮان آﺑﺮوي‬

‫از ﺧﺮدﻣﻨﺪي و ﺣﻜﻤﺖ ﻫﺮﮔﺰ اﻳﻦ اﻧﺪر ﺧﻮرد‬

‫ﻛﺰ ﭘﻲ ﻧﺎﻧﻲ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻓﺎﺳﻘﻲ ﮔﺮدم اﺳﻴﺮ‬

‫اي ﺳﺨﻨﻮر ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻛﻦ ﻣﺮ ﻣﺮا از ﻧﻴﻜﻮﻳﻲ‬

‫ﺗﺎﺟﺮي ﮔﺮدد زﺑﺎﻧﻢ در ﻣﺪﻳﺤﺖ ﭼﻮن ﺟﺮﻳﺮ‬

‫ﭼﻮن ﻛﺮﻳﻤﺎن ﻳﻚ درم ﻧﺪﻫﻨﺪ از روي ﻛﺮم‬

‫ﺗﺎ ﻧﺪارﻧﺪم دو ﺳﺎل از اﻧﺘﻈﺎر اﻧﺪر زﺣﻴﺮ‬
‫ﺗﺎ ﭼﻮ ﻗﻤﺮي ﻣﻲزﻧﻢ ﺑﺮ ﺷﺎخ اوﺻﺎﻓﺖ ﺻﻔﻴﺮ‬

‫ﻃﻮﻗﻢ اﻧﺪر ﮔﺮدن آور از ﺳﺨﺎ ﭼﻮن ﻓﺎﺧﺘﻪ‬

‫ﺗﻮ ﺧﺪاوﻧﺪي ﺑﺠﺎ آر از ﻛﺮم اﻳﻦ در ﭘﺬﻳﺮ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻦ ﺑﻨﺪه ﻧﺪارم ﺧﺪﻣﺘﻲ از ﻓﻀﻞ ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﭘﻴﻜﺮ‬

‫ﭘﺎدﺷﺎه داﻧﺸﻲ ﺑﺎﺷﺪ وزﻳﺮت ﺟﻮد از آﻧﻚ‬

‫‪۱۱۶‬‬

‫ﺑﻲروح‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﭘﺎدﺷﺎه‬

‫ﺑﻲوزﻳﺮ‬

‫در رود آﺧﺮ ﺑﻮد ﻣﺮﺗﺎزﻳﺎن را ﻣﺎه ﺗﻴﺮ‬

‫ﺗﺎ ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺳﺮﭙ ﻛﺮدار در ﺑﺮج ﻛﻤﺎن‬

‫ﻧﻌﻤﺖ و اﺳﺒﺎب ﻗﺴﻢ و دوﻟﺖ و اﻗﺒﺎل ﺗﻴﺮ‬

‫ﺑﺎدت از ﭼﺮخ ﻛﻤﺎن ﻛﺮدار ﻫﺮ دو ﻧﻮ ﺑﻪ ﻧﻮ‬

‫دوﺳﺘﺎر‬

‫ﺑﺪ ﺳﮕﺎل ﺑﺪ ﺳﮕﺎﻟﺖ ﺑﺎد ﭼﺮخ ﻛﻴﻨﻪور‬

‫دوﺳﺘﺎرت‬

‫در ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻃﻲ ﻃﺮﻳﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬

‫اي دل ﺑﻪ ﻛﻮي ﻓﻘﺮ زﻣﺎﻧﻲ ﻗﺮار ﮔﻴﺮ‬
‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﮔﺮ‬

‫راه‬

‫روح‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﻴﺎﺑﻲ‬

‫ﺑﻴﻜﺎر‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﭼﻨﺪ‬

‫اﺻﺤﺎب‬

‫ﺗﺎ ﻛﻲ ﺣﺪﻳﺚ ﺻﻮﻣﻌﻪ و زﻫﺪ و زاﻫﺪي‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎﺷﻲ‬

‫ﻛﻬﻒوار‬

‫ﻗﺪﻳﺮ‬

‫ﺟﺒﺎر‬

‫دﻧﺒﺎل‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫راه‬

‫ﻏﺎر‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫ﺑﺮو‬

‫ﻟﺨﺘﻲ ﻃﺮﻳﻖ دﻳﺮ و ﺷﺮاب و ﻗﻤﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ران ﮔﻮر ﺧﻮري راه ﺷﻴﺮ رو‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﮔﻨﺞ در ﺷﻤﺮي دﻧﺐ ﻣﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻮ ﺟﻌﻔﺮ ﻃﻴﺎر ﺑﺮ ﭘﺮي‬

‫رو‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫ﭼﻮن ﻃﻴﻠﺴﺎن و ﻣﻨﱪ وﻗﻒ از ﺗﻮ روي ﺗﺎﻓﺖ‬

‫زﻧّﺎر و دﻳﺮ ﺟﻮي و ره ﭘﺎي دار ﮔﻴﺮ‬

‫از ﺣﺮص و آز و ﺷﻬﻮت دل را ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻛﻦ‬

‫ره ﻛﺎرزار ﮔﻴﺮ‬

‫ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻛﻦ ﺑﻪ ﺻﺪق و ﻣﺴﻠﻢ ﻫﻤﻲ ﺧﺮام‬

‫ﻗﻨﺎﻋﺖ‬

‫دﻟﱪ‬

‫ﻛﻨﺎر‬

‫اﻧﺪر‬

‫وﻳﻦ ﻗﻠﺐ را ﺑﻪ ﺑﻮﺗﮥ ﻣﻌﻨﻲ ﻋﻴﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻧﻔﺲ‬

‫ﺟﻨﮕﺠﻮي‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻳﺎ ﭼﻮن ﻋﻤﺮ ﺑﻪ دُرّه ﺟﻬﺎن را ﻗﺮار ده‬

‫ﻳﺎ ﭼﻮن ﻋﻠﻲ ﺑﻪ ﺗﻴﻎ ﻓﺮاوان ﺣﺼﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﺎر ﻋﺴﻜﺮ ﺑﻨﺪي ز ﻛﺎن دﻫﺮ‬

‫ﺧﺮﻣﺎ‬

‫ﺧﻤﺎرت‬

‫آرد‬

‫ﺳﻮداي‬

‫ﺧﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﻳﻚ ﺳﺠﺪه ﻛﻦ ﭼﻮن ﺳﺤﺮۀ ﻓﺮﻋﻮن ﺑﻴﺮﻳﺎ‬

‫وآﻧﮕﻪ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﺟﻨﺖ‬

‫ﻣﺎوي‬

‫ﻗﺮار‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫ﻳﺎدﮔﺎر‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫ﻛﻨﺎر‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫ﮔﻪ ﻳﺰدﺟﺮد ﻣﺎل و ﮔﻬﻲ ذواﻟﺨﻤﺎر ﻛﺶ‬
‫ﭼﻨﺪﻳﻦ‬

‫ﻫﺰار‬

‫ﺑﻲﺑﺼﺮ‬

‫اي‬

‫را‬

‫ﺑﻐﺪاد‬

‫ﺳﺠﺪه‬

‫ﺑﻜﺮدي‬

‫ﺣﻜﺎﻳﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ز‬

‫ﺑﺨﺘّﻨﺼﺮ‬

‫ﺑﻐﺪاد‬

‫ﻃﺮﻓﮥ‬

‫ﮔﻪ زﺧﻢ درّه دار و ﮔﻬﻲ ذواﻟﻔﻘﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﻏﺎﻓﻠﻲ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺑﻨﺸﲔ ﻳﻜﻲ و ﺳﺠﺪۀ ﺧﻮد را ﺷﻤﺎر ﮔﻴﺮ‬
‫وز‬

‫ﻣﮕﻮي‬

‫ده‬

‫ﺳﺎﻣﺮي‬
‫ﻛﻤﲔ‬

‫وﻧﺪر‬

‫ﺳﻤﺮ‬

‫ﻫﺰار‬

‫ﺑﺼﺮه‬

‫در ﺟﻮي ﺷﻬﺮ ﮔﻮﻫﺮ ﻣﻌﻨﻲ ﻃﻠﺐ ﻣﻜﻦ‬

‫ﻏﻮّاصوار‬

‫از زﺧﻢ ﻫﻔﺖ و ﻫﺸﺖ ﻧﻴﺎﺑﻲ ﻣﺮاد دل‬

‫ﻳﻜﺒﺎر ﭘﻨﺞ رود و ﺳﻪ ﺗﺎر و ﭼﻬﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫اي‬

‫ﻛﻤﺰن‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻣُﻘﺎﻣﺮ‬

‫ﺑﺪ‬

‫ﺧﻠﻴﻞ‬

‫ﺳﻮﺧﺘﻪاي‬

‫ﻧﮕﺎر ﮔﺮ‬

‫ﻧﺮﺳﺪ‬

‫ﺑﺎز‬

‫از‬

‫ﺑﻲﻫﲊ‬

‫ﻏﻢ‬

‫ﺧﻠﻴﻞ‬

‫ﻧﮕﺎر‬

‫ﭼﲔ‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﮔﻮﺷﮥ‬

‫ﻧﺸﲔ‬

‫ﻛﻢ‬

‫درﻳﺎ‬

‫و‬

‫ﻃﺮار ﮔﻴﺮ‬

‫ﻳﺎد‬

‫ﻧﺒﺎزي‬

‫ﻧﮕﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫در ﮔﻠﺴﺘﺎن ﻣﮕﺮد و در آﺗﺶ ﻗﺮار ﮔﻴﺮ‬

‫ﻣﺎﻫﻲ ز آب ﻧﺎزد و ﮔﻨﺠﺸﻚ از ﻫﻮا‬

‫زﻳﻦ ﻫﺮ دو ﺑﻂ ﺑﻪ ﺟﻮي و ﻛﻨﺎر ﺑﺤﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫وﻻﻳﺘﻲ‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫دﺳﺖ‬

‫از‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺣﺮص‬

‫زي‬

‫ﻧﮕﻴﺮي‬

‫ﻣﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻪ ﺻﻴﺪ ﻣﻜﻦ در ﺷﻜﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﺳﺎﻻر‬

‫ﺑﺎ ﻳﻚ ﺳﻮار ﻏﺰ و ﻛﻨﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺎي ﻧﺎم‬

‫ﻳﺎ‬

‫زﻳﻦ‬

‫روزﮔﺎر‬

‫ﺳﺎﻛﻦ‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﻧﺨﻴﺰد‬

‫ﻣﻠﻮك‬

‫ﻣﻜﻮش‬

‫ﺑﻲرﻧﺞ‬

‫ﺑﺎدﻳﻪ‬

‫ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰار ﻣﺮد ﻣﺒﺎرز‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪق‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺎري ﭼﻮ ﻛﺸﺘﻪ ﮔﺮدي ره ﺑﺮ ﻫﺰار ﮔﻴﺮ‬
‫ﻳﺎ‬

‫ﺷﻮ‬

‫از‬

‫ﺑﻴﺶ‬

‫ﭼﻮن ﻣﺎه ﻋﻠﻢ از ﻓﻠﻚ ﻓﻘﺮ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺗﺎﻓﺖ‬
‫ﻧﺮﺳﻲ‬

‫آن‬

‫وﻻﻳﺖ‬

‫ﺧﺎﻛﺴﺎر‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫روزﮔﺎر‬

‫ﻃﺎووسوار‬

‫زاغ‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﺟﻠﻮه‬

‫ﮔﻮﺷﮥ‬

‫ﺑﺸﻮ‬

‫ﺷﺎخ‬

‫روز‬
‫و‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺎغ‬

‫و‬

‫ﻧﻤﻮدﻧﺪ‬

‫ﻛﻨﺎر ﮔﻴﺮ‬
‫ﻛﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﺑﻬﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫در ﺗﺎز و ﺗﺎﻛﺒﺎز و ﻫﻮا را ﻣﻬﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﻣﺸﻌﺮاﻟﺤﺮام‬

‫درﻳﻦ ﻣﺼﺎف‬

‫ﻛﺮدﻧﺪ‬

‫و ﺑﺎ ﺷﻬﺎدت رﻓﺘﻨﺪ ﻣﺮدوار‬

‫ﺣﻤﻠﻪﻫﺎ‬

‫دار‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫ﮔﺮ ره روي ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ره آن ﻗﻄﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﭼﻮن ﺳﻮز ﻛﺎر و درد ﻏﻢ دﻳﻦ ﻧﺪاردت‬

‫زﻳﲊاه »ﺑَﺮد« و ﮔﻮﺷﮥ زرع و ﺷﻴﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫‪۱۱۷‬‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﺧﻮاﺟﮕﺎن‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﻣﺮﺗﺒﻪﺟﻮﻳﺎن‬

‫ﻣﺎل ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ دﺷﻤﻦ ﮔﺮت‬

‫ﮔﻔﺖ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫اي‬

‫دل‬

‫ﭼﻪ‬

‫ار‬

‫ﺧﺮﻗﻪ‬

‫ﺑﻴﺶ‬

‫ازﻳﻦ‬

‫دل‬

‫ﻛﺎر‬

‫ﺑﺮﭙداز‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻳﺎ‬

‫ﺑﺮون‬

‫ﻳﺎ‬

‫ﭼﻮ‬

‫در‬

‫ﺑﺎﻃﻨﻲ‬
‫ﺳﺮ‬

‫ﻗﺎرون‬

‫ﺧﻨﺜﺎ‬

‫ﻃﺮﻳﻘﺖ‬

‫ﻣﺘﺎب‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫دزدان‬

‫زﻳﻦ‬
‫ﻫﻤﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ‬

‫از‬

‫را‬

‫رو‬

‫ﺑﺮ‬
‫از‬

‫ﺑﻪ‬

‫زﻣﲔ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﭘﻮﺳﺖ‬

‫ﻳﺎ‬

‫ﺑﻪ‬

‫رو‬

‫ﻳﺎ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻧﺮ‬

‫روا‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫و‬

‫وﻗﺖ‬
‫ﻃﻤﻊ‬

‫ﻧﺸﻮي‬

‫ﻫﺪف‬

‫داﻣﻦ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺗﻮاﻧﺪ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫اﻓﺰوﻧﻲ‬

‫در‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻫﻤﻪ از ﻛﲔ و ﺣﺮص و ﺷﻬﻮت و ﺧﺸﻢ‬

‫در‬

‫از‬

‫ﻃﺮّار‬

‫ﺧﺰ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻗﻮم‬

‫اي‬

‫دﻳﻦ‬

‫راﻫﱪ‬

‫ﺑﺲ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﮔﺮت‬
‫ﻫﺮﭼﻪ‬

‫ﭘﺲ‬

‫وارﻫﺎن‬

‫رﺧﺖ‬
‫اﻳﻦ‬
‫اي‬

‫ﺧﺮدﻣﻨﺪ‬

‫ز‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﺷﻮ‬

‫ﻛﺮّار‬

‫ز‬

‫دادﻧﺪ‬

‫ﺑﮕﺸﺎ‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺟﺰ‬

‫و‬

‫ﺧﻮش‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﻣﺮ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﺑ ّﺮﭙ‬

‫ﻋﺰﻳﺰ‬

‫آواز‬

‫ازﻳﻦ‬
‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻓﺮق‬

‫»ﻻاﻟﻪ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺑﺮﮔﻴﺮ‬

‫ﺟﻮ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻋﻴﺴﻲ‬

‫ﻧﺎرﺳﻴﺪه‬

‫ﻛﻦ‬

‫ﻃﺎﻳﺮان‬
‫اﻻ‬

‫داﻧﺶ‬

‫و‬

‫ﻣﻬﻤﺎن‬

‫ﻣﺮغ‬

‫ﺳﺮاي‬

‫ﻋﺮﺷﻲ‬

‫ﻣﺤﺎل‬

‫ﮔﺮگ‬

‫ﺑﺪان‬

‫ﻏﻮل‬

‫ﻧﱪد‬

‫ﺑﺪل‬

‫آﺧﺮ‬

‫ﻓﻠﻚ‬
‫اﻟﻠﱣﻪ«‬
‫ﻋﻘﻞ‬
‫را‬

‫ﭘﺮده‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﻮي‬

‫و‬

‫ﺑﻦ‬
‫ز‬

‫ﻛﺮده‬

‫ﻛﻲ‬

‫رﻫﺰن‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫در‬

‫ز‬

‫ﺟﻮ‬

‫روﻏﻦ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﭘﺮّت‬

‫ﻓﺨﺮ‬

‫راه‬

‫و‬

‫ﻗﻌﺮ‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﭘﺮآﺷﻮب‬

‫دﻧﺪان‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻛﻠﺒﻪ‬

‫ﻧﻤﺎز‬
‫ﻃﻨﺎز‬

‫راز‬

‫ﻃﺮاز‬
‫ﻃﺮاز‬

‫ﻃﺮاز‬
‫ﺑﺎز‬
‫ﮔﺮاز‬

‫ﺳﻴﺼﺪ‬

‫ﺑﺎز‬

‫از‬

‫ﺧﺒّﺎز‬

‫ﺑﻮد‬

‫دﻳﻨﺖ‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫ﺑﺮﭙورﻧﺪ‬

‫و‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ژرف‬

‫ﺑﺰّاز‬

‫ﮔﺎو‬

‫ﻣﺤﺮم‬

‫ﭼﲔ‬

‫ﻧﻮاز‬
‫ﺑﺰاز‬

‫ﻃﻌﻨﮥ‬

‫اوﻓﺘﺎده‬

‫درﻧﺪه‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻟﺤﻴﻪ‬

‫دﻟﱪان‬

‫ﭼﺎه‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﭘﻴﺎز‬

‫ﻛﻠﺒﮥ‬

‫ﻟﺒﺎس‬

‫ﺳﻠﻒﺧﻮارﮔﺎن‬
‫اﻟﻤﺎس‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺗﻦ‬

‫ﻛﻠﻴﻢ‬

‫اﻋﺰاز‬
‫ﺳﺎز‬

‫ﺣﺮﻳﻒ‬

‫رﻓﺘﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺷﻜﺎر‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻓﺮاز‬

‫ﻧﺸﲔ‬
‫ﺷﻮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺳﻮي‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫آز‬

‫ﻳﺎ‬

‫درون‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺷﻮي‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫دراز‬

‫داﻣﻦ‬

‫ﺑﺎش‬

‫ﺑﺘﺨﺎﻧﻪ‬
‫ﺗﻴﺮ‬

‫آز‬

‫ﻣﺘﺎز‬

‫ﺑﺮآﻣﺪي‬

‫اﺑﻠﻴﺲ‬

‫ﻋﻨﱪ‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺳﻮز‬

‫از‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﺑﺪوز‬

‫ﻋﻴﺴﻲ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻟﻮﱄ‬

‫دروﻳﺸﺎن‬
‫و‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻇﺎﻫﺮي‬

‫دل‬

‫ﭘﺎﻳﺎن‬

‫ﻛﻮي‬
‫رﺳﻴﺪ‬

‫درﻛﺶ‬

‫دل‬

‫ﺧﻠﻴﻞ‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﻗﻨﺎﻋﺖ‬

‫ﻳﺎ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻛﻌﺒﻪ‬

‫ﻧﻘﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﺎده‬

‫ﺗﻨﻬﺎ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﺑﺴﻮي‬
‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﺑﺮﻓﺸﺎن‬
‫ﮔﻨﺞ‬

‫ﺣﺮص‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ‬

‫ﺑُﻨﮕﻪ‬
‫ﺑﺎش‬

‫ﺑﻴﺶ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﻧﻤﻮد‬

‫از‬

‫ﺑﺎش‬

‫ﻃﺮﻳﻖ‬

‫ﺧﺮاﺑﺎت‬

‫و‬

‫ﺳﻴﺮ‬

‫ﻛﺠﺎ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻋﺎﺷﻖ‬

‫ﻓﺮو‬

‫ﺷﺪي‬

‫ﺳﺎز‬

‫ﺧﺮاﺑﻪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫اﻟﻴﺎس‬

‫ﭘﺎك‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫آي‬

‫ﻣﺨﺮﻗﻪ‬

‫ﺷﻬﻮت‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﺧﻮد را ﭼﻬﺎر ﺧﺸﺖ ز دﻧﻴﺎ ﺷﻤﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫در اﻧﺪرز و ﺗﺮﻏﻴﺐ در ﻃﺮﻳﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬

‫ﺳﻮز‬

‫دﺳﺖ ﻛﻮﺗﺎه ﻛﻦ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﻮ ﺷﻜﺮ ﺣﺎل ﮔﻮي و درِ ﻛﺮدﮔﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫ﻧﺼﻴﺐ‬

‫ﻣﺤﺎﻟﺴﺖ‬

‫ز‬

‫ﺑﻲﺳﺨﺎ‬

‫زﻳﻦ ﻓﻌﻞ ﻧﺎﻣﺸﺎن ﺷﺮف ﻧﻨﮓ و ﻋﺎر ﮔﻴﺮ‬

‫اﺷﱰ‬

‫ﺧﺮاز‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻏﺎز‬

‫از‬

‫ﺷﻴﺮاز‬

‫»ﻻ«‬

‫اﻧﺪاز‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺎز‬

‫ﺑﻴﺮون‬

‫ﺗﺎز‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫ﻓﺮاز‬

‫راه‬

‫ﻣﺠﺎز‬

‫زﻳﻦ ﻫﻤﻪ درد و داغ و رﻧﺞ و ﮔﺪاز‬

‫ﻛﻬﻦ‬
‫را‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫از‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﭘﻴﭽﺎن‬

‫ﺑﺎل‬

‫ﻣﮕﻮي‬
‫‪۱۱۸‬‬

‫آن‬

‫ﺑﮕﺸﺎي‬

‫ﻛﺂﻳﺪت‬

‫ﻋﻨﺎن‬

‫ﺗﺎ‬

‫ز‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﭘﺮواز‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫دﻋﻮي‬

‫ﻛﺎﻧﺪرﻳﻦ‬

‫ﺷﻤﺸﻴﺮ‬
‫راه‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﺑﺎش‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ﭼﻮن‬
‫را‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﺑﻠﺒﻞ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻫﲊ‬

‫ﺷﺮﻃﺴﺖ‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻛﻲ ﺷﻮي در ﻋﺸﻘﺒﺎزي دﻳﺪه ﺑﺎز‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫٭٭٭‬

‫ﻣﻌﻨﻲ‬

‫ﺗﺒﻴﺮه‬

‫ﻣﺤﻤﻮد‬

‫ﮔﺮاي‬

‫ﻣﺸﻮ‬
‫و‬

‫ﻫﻤﭽﻮن‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺧﺪﻣﺖ‬

‫اﻳﺎز‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫آواز‬

‫ﺗﺎ ﻧﮕﺮدي از ﻫﻮاي دل ﺑﻪ راه دﻳﺪه ﺑﺎز‬

‫زآﻧﻜﻪ ﻋﺎﺷﻖ را ﻧﻴﺎز آﻧﮕﻪ ﺷﻔﻴﻊ آﻳﺪ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ‬

‫ﻛﺰ ﺳﺮ ﺑﻴﻨﺶ ز ﻛﻞ ﻛﻮن ﮔﺮدد ﺑﻲﻧﻴﺎز‬

‫رﻧﺞ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎز ﻛﻲ ﮔﺮدد ﺑﻪ دﺳﺘﺎن و ﻓﺴﻮن‬

‫ﺷﺎم ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺒﺢ ﻛﻲ ﮔﺮدد ﺑﻪ ﺗﺴﺒﻴﺢ و ﻧﻤﺎز‬

‫زاﻧﻜﻪ ﺑﻴﺮوﻧﺴﺖ راه او ز ﻓﺮﻣﺎن و ﺟﻮاز‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﺣﻜﻢ ﻋﻘﻞ ﺟﺎﻳﺰ ﻳﻚ دم اﻧﺪر راه ﻋﺸﻖ‬

‫ﮔﺮ ﺷﺐ ﻫﺠﺮان ﺷﻮد ﺟﺎوﻳﺪ ﺑﺮ ﺟﺎﻧﺶ دراز‬

‫ﻋﺎﺷﻖ آن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻧﺠﻮﻳﺪ ﺑﻬﺮ روز‬

‫دﺳﺖ را زي ﮔﻠﺴﺘﺎن وﺻﻞ ﻣﻌﺸﻮﻗﺎن ﻣﻴﺎز‬

‫اي دل ار ﭼﻮن ﺳﺮوﻳﺎزان ﻧﻴﺴﺘﻲ در راه ﻋﺸﻖ‬

‫ﻋﺸﻖ ﺟﺎﻧﺎن ﻣﺮ ﺗﺮا ﻫﺮﮔﺰ ﻧﮕﺮدد دﻟﻨﻮاز‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ وﺻﻒ ﺟﺎن ﺗﻮ ﻧﺎزان ﺑﺎﺷﻲ اﻧﺪر راه ﺧﻮد‬

‫ﺟﺎن ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺮ ﺑﺴﺎط ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺑﻲﺗﻠﺨﺌﻲ‬

‫در ﻫﻮاي ﻣﻬﺮ ﺟﺎﻧﺎن ﭘﺎﻛﺒﺎزي ﻛﻦ ﺑﺒﺎز‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ ﺑﮕﺬري از ﻣﻨﺰل ﺟﺎن و ﺧﺮد‬

‫ﮔﺎم در راه ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻪ در راه ﻣﺠﺎز‬

‫ﺑﺎ ﺧﺮد ﻳﻚ ﺗﻚ ﺑﺮ آ ﺑﺮ ﻣﺮﻛﺐ ﻫﻤّﺖ ﺑﺘﺎز‬

‫ﻳﻚ زﻣﺎن از ﮔﻨﺞ داﻧﺶ وام ﻧﺎداﻧﻲ ﺑﺘﻮز‬

‫ﺧﻮش ﻧﻜﺮدي ﮔﺮ ﺑﻮي داﻳﻢ ﺑﺮون ﺳﻮ ﻋﻮد ﺳﺎز‬

‫ﺗﺎ درون ﺳﻮ ﺟﺎن ﺗﻮ ﻳﻚ دم ﻧﮕﺮدد ﻋﻮد ﺳﻮز‬

‫ﺳﺮ ﺑﻨﻪ در ﺑﻲﺧﻮدي ﭼﻮن آب و ﺧﺎك اﻧﺪر ﻧﺸﻴﺐ‬

‫ﺗﺎ ﭼﻮ ﺑﺎد و آﺗﺶ از ﭘﺎﻛﻲ ﺑﺮآﻳﻲ ﺑﺮﻓﺮاز‬

‫ﺗﺎ ﻧﮕﺮدي ﭼﻮن ﺑﻨﻔﺸﻪ ﺳﻮي ﭘﺴﺘﻲ ﺳﺮﻧﮕﻮن‬

‫ﻛﻲ ﭼﻮ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺷﻮد ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﺎز‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟﺎن آﺳﻮده ﺑﺎﺷﻲ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ را دل ﻣﺴﻮز‬

‫ﺗﺎ ز ﺑﻨﺪ آزاد ﺑﺎﺷﻲ ﺑﺎ ﻛﺴﻲ ﻣﻜﺮي ﻣﺒﺎز‬

‫زآﻧﻜﻪ از روي ﺳﺘﻤﮕﺎرﻳﺴﺖ اﻧﺪك ﻋﻤﺮ ﺑﺎز‬

‫ﮔﺮ ﻫﻤﻲ ﻋﻤﺮ اﺑﺪ ﺧﻮاﻫﻲ ﺑﺮﭙﻫﻴﺰ از ﺳﺘﻢ‬

‫ﺗﺎ ﻣﮕﺮ از ﻧﻮر ﺑﺎﻃﻦ ﻇﺎﻫﺮ آري در ﮔﺪاز‬

‫آﺗﺶ ﻓﻜﺮت ﻳﻜﻲ در ﺑﺎﻃﻦ ﺧﻮد ﺑﺮ ﻓﺮوز‬

‫رﻧﺞ ﺗﺎ ﺑﺮ ﺗﻨﺖ ﻧﻨﻬﻲ ﻛﻲ ﺷﻮد ﺟﺎن ﺟﻔﺖ ﻧﺎز‬

‫ﭘﺎي ﺗﺎ در راه ﻧﻨﻬﻲ ﻛﻲ ﺷﻮد ﻣﻨﺰل ﺑﻪ ﺳﺮ‬

‫ز ّر ﻛﺎﻧﻲ ﻛﻲ رواﻳﻲ ﺑﻴﻨﺪ از روي ﻛﻤﺎل‬

‫ﺗﺎ ﺗﻒ و ﺗﺎﺑﻲ ﻧﺒﻴﻨﺪ ز آﺗﺶ و ﺧﺎﻳﺴﻚ و ﮔﺎز‬

‫ﻣﺎل در دﺳﺖ ﺑﺨﻴﻼن ﻛﻲ ﺧﺮد ﻣﺪح و ﺛﻨﺎ‬

‫ﺧﺎل ﺑﺮ روي ﺳﻴﺎﻫﺎن ﻛﻲ دﻫﺪ زﻳﺐ و ﻃﺮاز‬

‫ﻟﻴﻚ ﭼﻮن ﻣﺮدم ﻧﻪاي ﻛﻲ ﺟﻮﻳﻲ از دﻳﻮ اﺣﱰاز‬

‫ﺗﺎ ﺧﺮدﻣﻨﺪي ﺷﻮي از ﺑﻲﺧﺮد ﭘﺮﻫﻴﺰ ﻛﻦ‬

‫ﻣﺮد داﻧﺎ آن ﺑﻮد ﻛﻮ را ﺑﻮد ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻗﺎل‬

‫ﺻﺒﺢ روﺷﻦ ز آن ﺑﻮد ﻛﻮ را ﺑﻮد ﺑﺎ روز راز‬

‫ﭼﻮن ﻧﺪاﻧﻲ وﻳﺤﻚ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻪ در ﺷﺴﺖ ﻫﻮا‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻣﺎﻫﻲ داﻳﻤﻲ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ ﭼﺎه ﺷﺴﺖ ﺑﺎز‬

‫ﻧﻪ ز روي آرزو ﺑﻮد آﻧﻜﻪ در ﺗﻴﺮ از ﮔﺰاف‬

‫»ﻣﻦ« و »ﺳﻠﻮي« را ﺑﺪل ﻛﺮدﻧﺪ ﺑﺎ ﺳﻴﺮ و ﭘﻴﺎز‬

‫روز و ﺷﺐ از روي ﻣﺴﺘﻲ ﺑﺎ ﺧﺮام و ﺑﺎ ﮔﺮاز‬

‫اﻳﻦ ﻧﻬﻨﮓآﺳﺎي در درﻳﺎي ﭘﻨﺪار و ﻏﺮور‬

‫آرزو ﺑﮕﺬار ﺗﺎ ﻓﺎرغ ﺷﻮي از ﺣﺮص و آز‬

‫آز و ﺣﺮص آﺧﺮ ﺗﺮا ﻳﻚ روز ﺑﺮﭘﻴﭽﺪ ز راه‬

‫زود روز ﺗﻮ ﻛﻨﺪ ﺷﺐ روزﮔﺎر دﻳﺮ ﺑﺎز‬

‫ﭼﻮن ﺑﺮآﻳﺪ روز ﺗﻮ ﺷﺐ را ﺑﺒﲔ از ﺑﻬﺮ آﻧﻚ‬

‫روز و ﺷﺐﭼﻮن ﭼﻴﻨﻴﺎن ﺑﺮ ﻧﻘﺶ ﺧﻮد ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺒﺎش‬

‫ﺗﺎ ﺷﻮي ﺻﺎﰲ ز وﺻﻒ ﺧﻮﺑﺮوﻳﺎن ﻃﺮاز‬

‫ﺑﺎ ﻫﺰاران ﺣﺴﺮت از ﭼﻨﮓ اﺟﻞ ﻛﻮﺗﺎه ﮔﺸﺖ‬

‫دﺳﺖ ﻣﺤﻤﻮد ﺟﻬﺎﻧﮕﻴﺮ آﺧﺮ از زﻟﻒ اﻳﺎز‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻃﺮاز‬

‫آﺧﺘﻪ‬

‫ﻓﺮدا‬

‫ﺑﺨﻮاﻫﻲ‬

‫ﮔﺮ ﻛﺸﺪ ﺑﺮ ﺟﺎﻣﮥ ﺟﺎﻫﺖ ﻓﻠﻚ ﻧﻘﺶ ﻃﺮاز‬

‫رﻳﺨﱳ‬

‫زﻳﺐ ﻛﻲ ﮔﻴﺮد ﻋﻤﺎرت ﺑﻲﻧﻈﺎم دﺳﺖ ﻳﺎز‬

‫ﺟﺎن ﺑﻪ داﻧﺶ ﻛﻦ ﻣﺰﻳﻦ ﺗﺎ ﺷﻮي زﻳﺒﺎ از آﻧﻚ‬

‫‪۱۱۹‬‬

‫ﺗﺎز داد و دﻳﻦ ﻋﺮوس ﻃﺒﻊ را ﻧﺪﻫﻲ ﺟﻬﺎز‬

‫ﺷﺎه ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﺎﺑﲔ ﻣﺪح ﺗﻮ ﻗﺒﻮل‬

‫ﺟﻔﺖ ﻏﻢ ﮔﺮدد ﺷﺒﺎن ﭼﻮن ﻛﺞ رود روزي ﻧﻬﺎز‬

‫راﺳﺘﻲ ﻛﻦ ﺗﺎ ﺷﻮد ﺟﺎن ﺗﻮ ﺷﺎد از ﺑﻬﺮ آﻧﻚ‬

‫ﺗﺎ ﺷﻮي اﺻﻞ ﺳﺘﺎﻳﺶ اﻫﻞ ﻣﻌﻨﻲ راﺳﺘﺎي‬

‫ﺗﺎ ﺷﻮي ﻋﲔ ﻧﻮازش ﻣﺮد داﻧﺎ را ﻧﻮاز‬

‫ﻣﺮد ﻛﺰ روي ﺧﺮد ﻓﺨﺮ آرد از زﻧﮓ و ﺣﺒﺶ‬

‫ﺑﻪ ﻛﻪ از روي ﻧﺴﺐ ﻛﱪ آرد از ﺷﺎم و ﺣﺠﺎز‬

‫ﺗﺎ ﺷﻮي در ﮔﻠﺴﺘﺎن وﺻﻞ ﺧﻮﺑﺎن ﺟﻔﺖ ﻧﺎز‬

‫ﻧﺎز ﻛﻢ ﻛﻦ ﭼﻮن ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺸﺘﻲ ﺧﺴﻴﺲ‬
‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﮔﺮ ﺳﻨﺎ ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺟﻔﺖ ﺗﻮ‬

‫ﺑﻬﱰ‬

‫ﻳﻜﻲ‬
‫دﻣﻲ‬

‫دل‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻛﺠﺎ‬
‫ﭼﻪ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﺳﻮد‬

‫ﻧﺪﻫﻨﺪ‬

‫ﺧﻼﻳﻖ‬

‫در‬

‫ﻛﺲ‬
‫ﻫﺮچ‬

‫از‬

‫ﺟﺴﺖ‬

‫ﻓﺮﺑﻪ‬

‫ﺑﺮﻳﻮاس‬

‫ﭼﻮن‬

‫آرﻣﻴﺪه‬

‫ﻃﺎس‬

‫ﺑﺴﻲ‬

‫ﺑﺮﻫﻨﮥ‬

‫آرزو‬

‫را‬

‫ﻟﻴﻜﻦ‬
‫ﻧﻤﺎﻳﺪ‬

‫ﺗﻮان‬

‫ار‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺧﻼﻓﻨﺪ‬

‫زﻧﮕﻲ‬

‫ﺑﻲﻏﻢ‬

‫روﻣﻲ‬

‫ﮔﻮﻳﺪ‬

‫از‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬
‫روﺷﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻧﺘﻮان‬
‫ﺗﻮ‬

‫روزي‬

‫ﻏﺮق‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫دارد‬

‫روان‬

‫ﭘﻮﺷﺶ‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫داﻧﻪ‬

‫دﻳﺪي‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻧﺎس‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﺳﺨﻦ ﻛﺰ‬

‫روي‬

‫اﻧﺪر‬

‫اي‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﺣﻜﻤﺖ ﮔﻔﺖ‬

‫ﺑﮕﻮ‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﺗﻮان‬

‫دور‬

‫ﺑﺠﺰ‬

‫ز ﺳﺮ ﺑﺮ ﻛﺮدن اﻳﻦ ﻛﺸﺖ از دل و ﺧﺎك‬
‫ﺧﻮﺷﻪ‬

‫دﻫﺶ‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‬

‫دﻫﺶ‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﻳﺎﻓﻪ‬

‫ﭘﻮﻳﺎن‬

‫و‬

‫ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ‬

‫ﻓﻠﮏ‬
‫اﻳﻦ‬

‫آب‬

‫را‬

‫زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ‬

‫ﺧﻀﺮ‬

‫از‬

‫ﻧﺘﻮان‬

‫و‬

‫ﻋﻄﺎر‬

‫ز‬

‫ﭘﻴﻤﻮدن‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﻓﺮﺑﻬﻲ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫اﻓﺴﻮس‬

‫اﻧﻮاع‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫روان‬

‫ﻧﭙﻮﺷﻢ‬

‫از‬

‫و‬

‫اﻓﺘﺪ‬

‫ﻧﻤﺎي‬

‫ﻃﺒﺎﻳﻊ‬

‫از‬

‫اﻧﺪر‬

‫ز‬

‫ﻛﺮد‬

‫رُﺳﺘﻪ‬

‫دﻳﺪن‬

‫ﺑﻬﺮ ﻛﺎر‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫ﻧﺠﺎت‬

‫ﺑﻨﺪ‬

‫ﻋﻘﺪۀ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫رﺳﻴﺪن‬
‫ﺑﻬﺮه‬

‫از‬

‫ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﻢ‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﻏﻨﺎ‬

‫ﻟﻌﺒﺖ‬

‫ﻛﻪ ﻣﻲ دﻳﮕﺮ ﺷﻮد ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻫﺮ ﭘﺎس‬
‫داﻧﻢ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫٭٭٭‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫وﺳﻮاس‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫از‬

‫ﺑﲔ‬

‫ﺳﻜﻨﺪر‬

‫ﭼﻮ‬

‫در‬

‫ﺣﺎﻻت‬

‫ﻋﻘﺪۀ‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﺑﺪور‬
‫ﺗﺮا‬

‫از‬

‫ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ‬
‫ﮔﺮدش‬

‫اﻳﻬﺎاﻟﻨﺎس‬

‫ﮔﺎم در راه ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻪ ﭼﻮ ﻣﺮدان دﺳﺖ ﻳﺎز‬

‫ﺑﺪو‬

‫اﺑﺮﻳﺸﻤﲔ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﺑﺒﲔ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﮔﺸﺘﻪ‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﻣﺸﻨﺎس‬

‫اﻓﻼس‬

‫دار‬

‫ﻣﻘﻴﺎس‬

‫دادن‬

‫ﮔﺮدي‬

‫راس‬

‫از‬

‫ﻧﻮع‬

‫ﭘﺎك‬

‫اﺟﻨﺎس‬

‫ﻃﺎس‬

‫و‬

‫دﻳﮕﺮ‬

‫وﺳﻮاس‬

‫اﻟﻴﺎس‬

‫آﻣﺎس‬
‫ﺑﺮﻳﻮاس‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻛﻨّﺎس‬

‫ﮔﺮد‬

‫ﻛﺮﺑﺎس‬

‫ﺑﻲﻻس‬

‫ﭼﻪ ﺳﻮدش ﭼﻮن ﻛﻨﺪ ﺳﺮ در ﺳﺮ داس‬

‫ﺟﺪا‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﻦ‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﻧﺎس‬

‫ﮔﻔﱳ‬

‫ز‬

‫را‬

‫ﻫﺮ‬

‫اول‬

‫آﺳﻴﺎ‬
‫ز‬

‫ﻧﺴﻨﺎس‬

‫آس‬

‫ﻧﺴﻨﺎس‬

‫ﻣﻬﺮاس‬

‫اﻳﻦ ﻗﺼﻴﺪه را ﻫﻢ ﻫﻨﮕﺎم اﻗﺎﻣﺖ در ﺳﺮﺧﺲ ﺳﺮوده‬

‫درﮔﻪ ﺧﻠﻖ ﻫﻤﻪ زرق و ﻓﺮﻳﺒﺴﺖ و ﻫﻮس‬

‫ﻛﺎر درﮔﺎه ﺧﺪاوﻧﺪ ﺟﻬﺎن دارد و ﺑﺲ‬

‫ﺑﻨﺪۀ ﺧﺎص ﻣﻠﻚ ﺑﺎش ﻛﻪ ﺑﺎ داغ ﻣﻠﻚ‬

‫روزﻫﺎ اﻳﻤﻨﻲ از ﺷﺤﻨﻪ و ﺷﺒﻬﺎ ز ﻋﺴﺲ‬

‫ور ﭼﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻪ ﺳﻮي زﺷﺖ ﺑﻪ ﺧﻮاري ﻣﻨﮕﺮ‬

‫ﻛﺎﻧﺪرﻳﻦ ﻣﻠﻚ ﭼﻮ ﻃﺎووس ﺑﻜﺎرﺳﺖ ﻣﮕﺲ‬

‫اي ﺑﺮادر ﻛﺲ او ﺑﺎش و ﻣﻴﻨﺪﻳﺶ از ﻛﺲ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ او ﻧﺎم ﻛﺴﻲ ﻳﺎﻓﺖ از آن درﮔﻪ ﻳﺎﻓﺖ‬

‫ورﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻴﺘﻲ از در او »ﻻﺗﻴﺄس«‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻃﺎﻋﺘﻲ از ﺣﻀﺮت او »ﻻ ﺗﺄﻣﻦ«‬

‫زﻳﺮﻛﺎن ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﻴﺎرﻧﺪ زد از ﺑﻴﻢ ﻧﻔﺲ‬

‫ﺳﺎﻛﻦ و ﺻﻠﺐ و اﻣﲔ ﺑﺎش ﻛﻪ ﺗﺎ در ره دﻳﻦ‬

‫‪۱۲۰‬‬

‫ﻛﺰ ﮔﺮان‬

‫ﺳﭙﻬﺮ‬

‫ﺳﻨﮕﻲ ﮔﻨﺠﻮر‬

‫وز‬

‫آﻣﺪ ﻛﻮه‬

‫ﺗﻮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﻮي ار ﺟﻬﺪ ﻛﻨﻲ از ﭘﻲ آﻧﻚ‬

‫ﺳﺒﻜﺴﺎري‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎزﻳﭽﮥ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﺧﺲ‬

‫ﺑﺮگ ﺗﻮﺗﺴﺖ ﻛﻪ ﮔﺸﺘﺴﺖ ﺑﻪ ﺗﺪرﻳﺞ اﻃﻠﺲ‬

‫ﻫﻤﺮه ﺟﺎن و ﺧﺮد ﺑﺎش ﺳﻮي ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺪس‬

‫ﻧﻪ ﺳﺘﻮري ﻛﻪ ﺗﺮا ﻋﺎﻟﻢ ﺣﺴﺴﺖ ﺟﺮس‬

‫ﭘﻮﺳﺖ ﺑﮕﺬار ﻛﻪ ﺗﺎ ﭘﺎك ﺷﻮد دﻳﻦ ﺗﻮ ﻫﺎن‬

‫ﻛﻪ ﭼﻮ ﺑﻲ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﻮد ﺻﺎف ﺷﻮد ﺟﻮز و ﻋﺪس‬

‫رو ﻛﻪ اﺳﺘﺎد ﺗﻮ ﺣﺮﺻﺴﺖ از آن در ره دﻳﻦ‬

‫ﺳﻔﺮت ﻫﺴﺖ ﭼﻮ ﺷﺎﮔﺮد رﺳﻦ ﺗﺎب از ﭘﺲ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﻲ ﭘﺮ ﺧﻮر و ﭘﺮ ﺷﻬﻮت و ﭘﺮ ﺧﻮاب ﭼﻮ ﺧﺮس‬
‫ﻧﺎم‬

‫ﺑﺎﻗﻲ‬

‫ﻃﻠﺒﻲ ﮔﺮد ﻛﻢ‬

‫ﻧﻔﺲ ﮔﻮﻳﺎي ﺗﻮ ز آﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺣﻜﻤﺖ اﺧﺮس‬
‫ﻛﺰ ﻛﻢ‬

‫آزاري ﮔﺮد‬

‫ﭘﺮ‬

‫آزاري‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻛﺮﻛﺲ‬

‫ﻛﻪ ﻧﻪ ﺷﺐ ﭘﻮش و ﻗﺒﺎ ﺑﺎدت و ﻧﻪ زﻳﻦ ﻧﻪ ﻓﺮس‬

‫در ﺳﺮ ﺟﻮر ﺗﻮ ﺷﺪ دﻳﻦ ﺗﻮ و دﻧﻴﻲ ﺗﻮ‬

‫ﻛﺂﻧﭽﻪ ﻗﺮآن و ﺧﱪ ﻧﻴﺴﺖ ﻓﺴﺎﻧﻪﺳﺖ و ﻫﻮس‬

‫ﭼﻨﮓ در ﮔﻔﺘﮥ ﻳﺰدان و ﭘﻴﻤﱪ زن و رو‬

‫ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺪر ره دﻳﻦ رﻫﱪ ﺗﻮ ﻗﺮآن ﺑﺲ‬

‫اوّل و آﺧﺮ ﻗﺮآن ز ﭼﻪ »ﺑﺎ« آﻣﺪ و »ﺳﲔ«‬

‫ور ﺑﻴﺎن ﺑﺎﻳﺪت از ﺣﺎل ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺑﺮ رس‬

‫آز ﺑﮕﺬار ﻛﻪ ﺑﺎ آز ﺑﻪ ﺣﻜﻤﺖ ﻧﺮﺳﻲ‬

‫در ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻗﺎﺿﻲ اﺑﻮاﻟﱪﻛﺎتﺑﻦ ﻣﺒﺎرك ﻓﺘﺤﻲ‬

‫ﻛﻪ روي ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺒﻴﻨﻲ ﭼﻮ ﺑﻨﮕﺮي ﺑﻘﻔﺎش‬

‫ﺑﻪ آب ﻣﺎﻧﺪ ﻳﺎر ﻣﺮا ﺻﻔﺎت و ﺻﻔﺎش‬

‫ز رﻧﮓ و ﮔﺮدن و ﮔﻮش و دو ﻋﺎرض زﻳﺒﺎش‬

‫ز ﺑﻮي و ﺧﻮﺑﻲ ﺟﻌﺪ و دو زﻟﻒ ﻣﺸﻜﻴﻨﺶ‬

‫درونِ ﭼﲔِ دو زﻟﻒ و ﺑﺮونِ ﭼﲔِ ﻗﺒﺎش‬

‫ﻧﮕﺎرﺧﺎﻧﮥ ﭼﲔ اﺳﺖ و ﻧﺎف آﻫﻮي ﭼﲔ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺴﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻣﺮ آن ﺳﺮو و ﻣﺎه را ﻛﻪ ﺷﻮد‬

‫اﺑﺮ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﭘﺮدۀ‬

‫ﺳﺎﻳﮥ‬

‫ﺑﺎﻻش‬

‫ﻛﻪ آﻳﻨﻪﺳﺖ ﺟﻬﺎن ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻢ او ز ﺿﻴﺎش‬

‫ﻋﺠﺐ ﻣﺪار ﮔﺮ از ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﭘﺪﻳﺪ ﮔﺸﺘﻪ دو ﺟﺮم ﺳﻬﻴﻞ و ﺳﻲ ﭘﺮوﻳﻦ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ز روي ﻋﻘﻞ ﻛﻪ ﻳﺎرد ﭼﺨﻴﺪ ﺑﺮ ﺻﻔﺘﺶ‬

‫ز راه دﻳﺪه ﻛﻪ ﻳﺎرد ﻗﺒﻮل ﻛﺮد ﻫﻮاش‬

‫ﺑﺮﻧﮓ ﭼﻮن ﮔﻞ‬

‫ﺳﻮرﻳﺴﺖ ﻟﻴﻚ ﻧﺸﻨﺎﺳﻢ‬

‫ﭼﻮ ﻣﻦ ﺑﺮاﺑﺮ او ﺑﺎﺷﻢ از ﮔﻞ رﻋﻨﺎش‬

‫ﻛﻪ دﻳﺪه روزي ﺑﺎ ﻧﻮر روي او ﭘﻴﻮﺳﺖ‬

‫ازو‬

‫ﺑﻪ آﺗﺶ رخ او ره ﻛﻪ ﻳﺎﻓﺖ ﻛﺰ ﺗﻒ ﻋﺸﻖ‬

‫ﻣﻴﺎن ﺟﺎﻧﺶ ز »ﻟﻦ ﺗﻔﻠﺤﻮا اذا اﺑﺪاش«‬

‫ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ دل آزادﮔﺎن ﻧﺸﺎن ﻫﻮاش‬

‫ﭼﻮ آﻓﺘﺎب ﺟﻬﺎﻧﺘﺎب ﮔﺸﺖ ﻃﻠﻌﺖ دوﺳﺖ‬
‫دوﺳﺘﻲ‬

‫ﺑﻼي‬

‫ﻣﺮا‬

‫او‬

‫ﺷﺮاﺑﻲ‬
‫راه‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫ﻛﻪ ﺟﺰ اﺟﻞ ﻧﺒﻮد ﻣﺴﺘﻲ از ﺷﺮاب ﺗﻼش‬
‫ﺳﻮاد دﻳﺪۀ ﻣﻦ ﺳﻮد ﺧﻮاﺑﻲ از ﺳﻮداش‬

‫ز ﻛﺎروان ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺎﻓﺖ ﻳﻚ ﺷﺐ و روز‬
‫ﺑﺮﭙﺳﺪم‬
‫دل‬

‫ز‬

‫ﺷﻜﺴﺘﮥ‬

‫رﻳﺎ ﮔﻪ ﮔﻬﻲ‬

‫ازو‬

‫ﺗﺎرﻳﻚ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺪان‬

‫ﻫﺰار ﺻﺪق ﻓﺪاي ﻳﻜﻲ دروغ و رﻳﺎش‬

‫ﻛﻲ ﻣﻲ ﻧﺴﺐ ﻛﻨﺪ از زﻟﻔﻚ ﺳﻴﺎه دوﺗﺎش‬

‫ﺟﻮﻳﻢ‬

‫ﻫﺰار ﺟﺎن ﻣﻘﺪس ﻓﺪاي ﺟﻮر و ﺟﻔﺎش‬

‫وﮔﺮﻧﻪ دل ﭼﻪ درﻳﻐﺴﺖ از ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻮد‬

‫ﺑﺮاي آن ﻛﻪ ﻧﺴﺐ دارد آن ﺟﻔﺎ ز رﺿﺎش‬

‫ﭘﺬﻳﺮه ﭘﻴﺶ ﺟﻔﺎﻫﺎي او ﺷﻮم ﺷﺐ و روز‬

‫ﭼﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻋﻨﲔ ﮔﺮ درﻛﺸﻢ ﻋﻨﺎن ز ﻋﻨﺎش‬

‫ﭼﻮ راﺣﺖ دﻟﺶ اﻧﺪر ﻋﻨﺎي ﺟﺎن ﻣﻨﺴﺖ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﻟﻄﺎﻓﺖ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻛﻨﻴﺖ‬

‫ﭘﻴﺪا‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭼﺸﻤﻬﺎ‬

‫ﭘﻨﻬﺎﻧﺶ‬

‫ﻣﺒﺎرك‬

‫ﻓﺘﺤﻲ‬

‫ﺑﮕﺎه‬

‫وﻓﺎي او ﺳﺒﺐ روز ﻧﻴﻚ و ﺑﺨﺖ ﻧﻜﻮﺳﺖ‬
‫ﺑﺮﻛﺎت‬

‫ﻧﮕﺸﺖ‬

‫ﺟﺪا‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﻜﺮد‬

‫ﻧﺎﺑﻴﻨﺎش‬

‫ﻫﺰار ﺟﺎن و ﺟﮕﺮ ﺳﻮﺧﺖ زﻟﻒ دود آﺳﺎش‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺴﺘﮥ او ﺷﺪ زﻣﺎﻧﻪ داﻏﻲ ﻛﺮد‬
‫داد‬

‫داﻳﺮۀ‬

‫ﻣﺎه‬

‫وزﻳﺮ‬

‫ﺟﺮم‬

‫ﺳﻬﺎش‬

‫ﺗﺎﺑﺶ‬

‫ﭘﻨﻬﺎن‬

‫ز‬

‫دﻳﺪهﻫﺎ‬

‫ﭘﻴﺪاش‬

‫ز ﺑﻬﺮ آﻧﻜﻪ ﭼﻮ ﻣﻦ اﻣﺘﺤﺎن ﻛﻨﻢ ﻋﻤﺪاش‬

‫ﻧﺸﺎن ﺑﺮﻛﺖ و ﻓﺘﺢ و ﻣﺒﺎرﻛﻴﺴﺖ وﻓﺎش‬
‫‪۱۲۱‬‬

‫ﻣﻠﻚ‬

‫اﻣﲔ‬

‫ﻓﺮود‬

‫دوﺷﻪ‬

‫ﻣﺮﻛﺰ‬

‫ﻗﺎﺿﻲ‬

‫ﭼﺮﺧﺴﺖ‬

‫ﻋﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﻛﺮد‬

‫ﺧﺪاي ﻣﺎﻳﮥ ﺗﺮس و اﻣﻴﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﻗﻀﺎش‬

‫دﻟﺶ‬

‫ﻋﻄﺎش‬
‫ﺳﻨﺎش‬

‫ﻗﺎﻋﺪۀ‬

‫ﺣﻠﻤﺶ‬

‫وراي‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻋﻘﻠﺴﺖ‬

‫ﺑﻪ ﻋﺸﻖ او ﭼﻮ ﺳﻨﺎﻳﻲ ﭘﻨﺎه ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺎﻓﺖ‬

‫ﻏﻄﺎي‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ذل‬

‫و‬

‫ﻧﻴﺎز ﮔﺸﺖ‬

‫ﺑﺪﻳﺪۀ‬

‫ﺧﺮد‬

‫و‬

‫روح‬

‫ﻧﻴﺎﻓﺖ‬

‫رﺿﺎ و ﺧﺸﻤﺶ اﮔﺮ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﻣﻔﻴﺪ و ﻣﻀﺮ‬

‫دو ﺑﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻲ اﻳﻤﺎن ﻫﻤﻲ ز ﺧﻮف و رﺟﺎش‬

‫دﻟﻴﻞ‬

‫ﻣﺎﻳﮥ‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫ﻧﺎز‬
‫ز‬

‫را‬

‫و‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﻧﻮاز ﮔﺸﺖ‬
‫ﭼﻨﻮ‬

‫زادن‬

‫ﻫﻤﺖ‬

‫در‬

‫واﻻش‬

‫ﻋﻘﻴﻢ ﮔﺸﺖ ﭼﻬﺎر اﻣﺖ و ﻫﻔﺖ آﺑﺎش‬

‫ﻓﺮزﻧﺪ‬

‫ز ﺑﻬﺮ ﺣﺸﻤﺖ او را ﺷﺪﺳﺖ در ﺷﺐ و روز‬

‫ﺑﻨﺎت‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﻛﺮﻳﻢ‬

‫ز ﻋﻮن ﻣﻴﺮ و ز ﻟﻄﻒ دﺑﻴﺮ و ﻓﻬﻢ وزﻳﺮ‬

‫ﺳﻮي‬

‫اﺳﻴﺮ‬

‫ز ﻋﺸﻖ ﺳﻴﻢ و ز ﺧﻮي ذﻣﻴﻢ و ﻓﻌﻞ ﻟﺌﻴﻢ‬

‫ﻧﻌﺶ‬

‫ﭘﺮﺳﺘﺎر‬

‫ﺑﺴﻲ‬

‫ﺑﺴﻲ‬

‫ﺧﻮارﺗﺮ‬

‫ﺑﻨﺪهاﺑﻦ‬
‫ﺑﻮد‬

‫ذﻛﺎش‬

‫و‬

‫ﺧﻮﺑﱰ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺳﻴﻤﺎش‬

‫اﻋﺪاش‬

‫ﺧﻼف او ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ار ﻛﺴﻲ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﺪ‬

‫ﻛﺴﻲ ﺧﺪاي ﻣﻴﺎن ﺑﻬﺸﺘﻴﺎن ﺑﻪ و ﺑﺎش‬

‫ﺑﻪ روز »ﻧﺤﻦ ﻗﺴﻤﻨﺎ« ﺧﺪاي اﻧﺪر ﻟﻮح‬

‫ﻓﻨﺎش‬

‫ﭼﻮ روز ﻋﻴﺪ و ﺷﺐ ﻗﺪر ﺷﺪ ﺻﺒﺎح و ﻣﺴﺎش‬

‫از آﻧﻜﻪ ﻫﺴﺖ ﻧﺸﺎط ﺟﻬﺎن ز رﺣﻤﺖ ﺣﻖ‬

‫ﺑﺮو‬

‫زﺑﺎﻧﺶ ﺧﺸﻚ ﺷﻮد ﭼﻮن زﺑﺎن ﻗﻔﻞ ﺑﻪ ﻛﺎم‬

‫ﻛﺴﻲ‬

‫ﭼﻪ ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ ﻛﺴﺴﺖ او ﻛﻪ وﻫﻢ ﻣﻦ ﺻﺪﺑﺎر‬

‫ﺛﻨﺎي‬
‫ﺣﻴﺎت‬

‫او‬

‫را‬

‫ﻧﺎﻃﻘﮥ‬

‫ﻧﺸﺪ ﻛﻠﻴﺪ‬

‫ﺛﻨﺎش‬

‫او‬

‫ﺑﻴﺸﱰ ﻛﻨﻨﺪ‬

‫اداش‬

‫ﺑﻪ ﻋﺮش و ﻓﺮش دوﻳﺪ و ﻧﺪﻳﺪ ﻛﺲ ﻫﻤﺘﺎش‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﻴﺶ‬

‫ﭼﻮن‬

‫آﻳﺪ‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫ﺧﻄﻲ ﻛﻪ ﺻﻮرت ﻳﻚ وﺻﻒ ﺧﻠﻖ او ﺑﻮد آن‬

‫ﺧﻄﺎش‬

‫ز‬

‫ﭼﻪ ﮔﻮارﻧﺪهﺗﺮ‬
‫ﻣﺎ‬

‫ﻧﺎﻣﻴﻪ‬

‫ﻧﺎﻛﻪ‬

‫ز‬

‫آب‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﭼﻴﺰ‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﱰش ﺧﻮرد ﺑﻜﺸﺪ اﺳﺘﺴﻘﺎش‬

‫روح‬

‫را‬

‫ﺣﺪ ﻛﻤﺎل‬

‫ﭘﻴﺪا‬

‫ﻧﻮﺷﺖ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺟﺰ ﮔﻨﺎه‬

‫ﻧﺴﺒﺘﻲ‬

‫دارد‬

‫ﺛﻨﺎي او ﻛﻪ ﻓﺰاﻳﺪ ﻫﻤﻲ ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﺛﻨﺎش‬
‫دﻣﺎﻏﻬﺎ‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫ﻫﺮ آن ﺳﺨﻦ ﻛﻪ ﻛﻨﺪ رﺷﺘﻪ ﻧﻮك ﺧﺎﻣﮥ او‬

‫ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ز‬

‫ﻧﺪاﻧﺪ‬

‫ﻣﺸﻚ‬

‫ز‬

‫ﻟﺆﻟﺆ‬

‫ﻻﻻش‬

‫ﺑﻪ ﮔﺎه ﻣﻮﺳﻲ اﮔﺮ ﺳﺤﺮ ﻛﻠﻚ او دﻳﺪي‬

‫ﻣﻴﺎن ﺑﺒﺴﺘﻲ در ﭘﻴﺶ او ﭼﻮ ﻧﻴﺰه ﻋﺼﺎش‬

‫دو ﻣﻠﻚ را ﺑﺪو ﻧﻮك ﻗﻠﻢ ﭼﻨﺎن ﻛﺮدﺳﺖ‬

‫ﻛﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺎز ﻧﺪاﻧﺪ ﻫﻤﻲ ز ﻳﻚ درﻳﺎش‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ راﺳﺖ ﻧﺒﻮد اﻳﻦ ﺳﺘﺎﻧﻪ را ﭼﻮ »اﻟﻔـ«‬

‫ﺑﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﺪﻣﺖ ﺳﻠﻄﺎن ﻣﻴﺎن ﺑﺒﺴﺖ ﭼﻮ »ﻻش«‬

‫ﭼﻨﺎن ﻛﻨﺪ ﭼﻮ ﺧﻀﺮ ﻣﻠﻚ ﺷﺎه را از ﺟﻮد‬

‫ﻛﻪ ﺻﺪ ﺳﺘﺎره ﺑﺘﺎﺑﺪ ﭼﻮ ﮔﻨﺒﺪ ﺧﻀﺮاش‬

‫ﺷﺪﺳﺖ‬

‫ﻣﺎﻳﮥ‬

‫اﻧﺪﻳﺸﻪ‬

‫ﺳﻮدا‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﻓﺰونﺗﺮﺳﺖ‬

‫ﭼﻮ ﻗﻬﺮ ﻗﺪرت ﺑﺎري ﻫﻤﻲ دﻫﺪ در ﻣﻠﻚ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﻛﻤﺎل‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﻋﺰﻧﲔ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺟﺰاي‬

‫او‬

‫ﻧﻴﻜﻲ‬

‫اﺗﻔﺎق‬

‫و‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫دﻫﺎش‬

‫ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺪي ﻛﻪ ﻓﻠﻚ ﺑﺎﺷﺪي ﻫﻢ از اﻗﺼﺎش‬

‫ﺟﻮﻳﺪ‬

‫ز ﻛﻴﻤﻴﺎ و ز آب ﺣﻴﺎت و از ﻋﻨﻘﺎش‬

‫ﺑﺴﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﻠﻚ را ﺗﻤﺎم ﻛﻨﺪ‬
‫ﺑﻲﻧﻴﺎزي‬

‫ﭼﺎر ﮔﻬﺮ‬

‫ﻗﻮت‬

‫از آن ﭼﻮ ﻣﻠﻚ ﻋﺰﻳﺰﺳﺖ ﻧﺰد ﺷﺎه ﻋﻼش‬

‫ﻗﻮام ﻣﻠﻚ ﻋﻼﻳﻲ ز راي ﻋﺎﱄ اوﺳﺖ‬
‫ﭼﻨﺎن‬

‫ﺑﺪﻳﺪار‬

‫ﺻﻔﺮاش‬

‫ﮔﻤﺎن ﺑﺮي ﻛﻪ ﻣﮕﺮ ﺷﺮح ﻧﺎم اوﺳﺖ ﺟﺰاش‬

‫اﺑﺪﺳﺖ‬

‫ﺧﺰاﻧﮥ‬

‫اﻣﻴﺪ و ﺗﺮس ﻋﺠﺐ ﻧﻴﺴﺖ از دﻋﺎش ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬

‫ﺑﺪ‬

‫و‬

‫ﻧﻴﻚ‬

‫ﺧﺪاي‬

‫ﻣﻠﻚ‬

‫دﻋﺎش‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺷﺤﻨﮥ او ﻋﺼﻤﺖ ﺧﺪاي ﺑﻮد‬

‫ﺷﮕﻔﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻳﺎور ﺑﻮد زﻣﲔ و ﺳﻤﺎش‬

‫ﭼﻮ ﭼﺎﻛﺮ در او ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻮد ﺟﻮﻫﺮ ﻋﻘﻞ‬

‫ﺑﺴﺴﺖ ﺑﺮ ﺷﺮف و ﺧﻮاﺟﮕﻲ دﻟﻴﻞ و ﮔﻮاش‬

‫ﻫﺰار‬

‫ز ﻛﻞ ﺟﻮﻫﺮ او ﻋﻘﻞ ﺧﻴﺮه ﻣﺎﻧﺪ ﭼﻮ دﻳﺪ‬

‫زﻫﻲ‬

‫ﺟﻤﺎل‬

‫ﺗﻮ‬

‫آن‬

‫آﻓﺘﺎب ﻛﺎﻧﺪر‬

‫ﺟﻮد‬

‫ﺟﻮﻫﺮ‬

‫درﻳﺎ‬

‫ﻧﻤﺎي‬

‫در‬

‫اﺟﺰاش‬

‫درﻳﻎ ﻧﻴﺴﺖ ز ﻋﺮش و ز ﻓﺮش ﻇﻞ و ﺿﻴﺎش‬

‫ﺑﺮﻓﻖ‬

‫زﻣﲔ ز ﻟﻄﻒ ﺗﻮ ﮔﺮ آب ﻳﺎﺑﺪي ﺷﻮدي‬
‫‪۱۲۲‬‬

‫ﻣﻬﺮ ﮔﻴﺎ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫زﻫﺮ ﮔﻴﺎش‬

‫ﻫﺮآن‬

‫ﭼﺮاغ ﻛﺰ‬

‫اﮔﺮ‬

‫راي‬

‫آﺳﻴﺐ‬

‫ﺷﻮد‬

‫دم‬

‫ﭼﻮ داغ ﺳﻌﻲ ﺗﻮ دارد ﺑﺮﭙورد ﻧﻜﺒﺎش‬

‫ﻧﺎﭼﻴﺰ‬

‫در آب ﺗﻴﺮه ﻛﻪ در وي ﺷﻜﺮ ﺑﻨﮕﺪازد‬
‫ز‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻳﺎﻓﺘﻲ‬

‫ﺗﺄﺛﻴﺮ‬

‫ﭼﻮ ﺧﻮي و ﺧﻠﻖ ﺗﻮ ﮔﻴﺮد ﻓﺮو ﺧﻮرد ﺧﺎراش‬

‫ﮔﺮدون‬

‫دو ﻃﻮق ز ّرﻳﻦ ﮔﺸﺘﻲ ﺑﻪ ﺷﻜﻞ اژدرﻫﺎﻳﺶ‬

‫ﻫﺮآﻧﭽﻪ وﻫﻢ ﺗﻮ ﺻﻮرت ﻛﻨﺪ ز ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻘﻞ‬

‫ﺣﺮوف ﺟﺎﻣﮥ ﺟﺎن ﭘﻮﺷﺪ ار ﻛﺸﺪ ﺻﺤﺮاش‬

‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻛﻠﻚ ﺗﻮ ﻛﺮدﺳﺖ در ﺟﻬﺎن رﺳﻮاش‬

‫ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﺎﺷﺪ اﮔﺮ در ﺣﺠﺎب ﻏﻴﺐ رود‬

‫ﺟﻤﺎل و ﺟﺴﻢ ﺗﻮ ﻣﻌﻨﻴﺴﺖ آنِ ﻏﻴﺮ ﺗﻮ ﻧﻘﺶ‬

‫از آﻧﻜﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺲ آﺳﻮده دل ز ﺑﺮگ و ﻧﻮاش‬

‫را‬

‫ﺟﺰ از ﻋﻄﺎي ﻛﺮﻳﻤﺎن ﻧﺒﺎﺷﺪ اﻳﭻ ﺳﻨﺎش‬

‫ازﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ داﻧﻲ ﻛﻪ ﻛﻴﺴﺘﻨﺪ اﻳﺸﺎن‬

‫داﻧﺎش‬

‫ﺑﺰرﮔﻮارا‬

‫ﻛﻪ‬

‫داﻧﻲ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﻣﺮ‬

‫ﻛﻪ ﺗﺎ ﻛﻨﺪ ﻛﻒ او از ﻛﻒ ﻧﻴﺎز ﺟﺪاش‬

‫وﻟﻴﻚ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺮﻳﻤﻲ ﺟﺰ از ﺗﻮ اﻧﺪر ﻋﺼﺮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫از آن ﻓﺰون ﻧﺸﻮد ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ آن ﺷﺎﺧﻲ‬
‫ﻣﻌﻨﻲ‬

‫ﻫﺰار‬

‫ﺑﮕﻔﺖ‬

‫ﻋﺬرا‬

‫ﺷﻨﻴﺪ ﻣﺪﺣﺶ ﻫﺮﻛﺲ وﱄ ﻧﺪﻳﺪ ﺳﺨﺎش‬

‫ﭼﻮ ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﻨﲔ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﻟﺬّت از ﻋﺬراش‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫ﻛﻪ ﺟﺰ ﺳﺨﺎت ﻛﺲ او را ﻧﺪاﻧﺪ ارزو ﺑﻬﺎش‬

‫ﻣﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﺰد ﺗﻮ اﻳﻦ ﺑﻨﺪه ﮔﻮﻫﺮي آورد‬

‫ز ﺑﻬﺮ آﻧﻜﻪ ﻣﺜﻨّﺎ ﺷﻮد ﻫﻤﻲ ز ﺻﺪاش‬

‫ز دوﺳﺘﻲ ﺻﻔﺖ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻛﻮه ﺧﻮاﻧﻢ و دﺷﺖ‬

‫ﺑﻪ ﻣﺪح ﮔﻮي ﻧﺸﺪ ز ّر و ﺟﺎﻣﻪ در ﻛﺎﻻش‬

‫ﺑﺴﺎ ﻛﺴﺎ ﻛﻪ ز دون ﻫﻤّﺘﻲ و ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ‬

‫ﻛﻨﻮن‬

‫ﻛﻨﻮن ﭼﻮ ﺟﺎﻣﮥ ﻏﻮك اﺳﺖ ﭘﻴﻜﺮ درﻣﺶ‬

‫ﺑﻪ‬
‫اﮔﺮ‬

‫اﺧﺘﻴﺎر ﻛﻨﺪ‬
‫ﻧﺘﺎﺑﺪ‬

‫ﻋﺎﻗﻞ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫آن‬

‫ﺑﺨﺸﺶ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺻﻼح‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﭘﻴﻜﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺟﺎﻣﮥ‬

‫دﻳﺒﺎش‬

‫ﻣﺮدهﺳﺖ‬

‫ﺑﺎﻳﺪي‬

‫ﻓﺮداش‬

‫ﭘﺲ از وﻓﺎت ﭼﻪ ﻟﺬت ز ﺑﺮّه و ﺣﻠﻮاش‬

‫ﺗﺮﺑﻨﻪ ﮔﺮ ﻧﺨﻮرد ﻣﺮد ﺳﻔﻠﻪ ﭘﻴﺶ از ﻣﺮگ‬
‫ﻋﻤﻞ‬

‫ﻣﺪح‬

‫ﻏﻠﻮ ﻛﺮد‬

‫ﻛﻪ ﺟﺰ ﺑﻪ رﻧﮓ ﻧﺒﻮدﺳﺖ ﺑﻴﺦ و ﺑﺮگ ﻧﻤﺎش‬

‫ﺟﺰ از ﺗﻮ ﺑﻨﺪه ﺑﺴﻲ ﻣﺪح ﮔﻔﺖ در ﻏﺰﻧﻲ‬
‫ﺑﻨﺪه‬

‫ﻫﺮﻛﻪ‬

‫ﻓﻜﺮت‬

‫ﻛﺰ‬

‫اﻣﺮوز‬

‫اﺿﻄﺮار‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺑﻜﺸﺘﻪ ﮔﻴﺮ‬

‫او‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﻫﻮاي‬

‫دي‬

‫ﻣﻪ‬

‫ﺳﺮﻣﺎش‬

‫ار‬

‫دﻋﺎ ﺗﺮاﺳﺖ اﮔﺮﭼﻪ رﻫﻴﺖ را از ﻋﺠﺰ‬

‫ﻫﻤﻲ ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ اﻓﺘﺪ ﭘﺲ از ﺧﻄﺎب دﻋﺎش‬

‫ﭼﻮ آب و آﺗﺶ و ﭼﻮن ﺑﺎد ﺧﺎك ﺑﺎد ﻣﻘﻴﻢ‬

‫ﺑﻘﺎش‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ‬

‫ز‬

‫اي‬
‫ﻳﺎ‬
‫اﺛﺮ‬

‫ﮔﺮ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫اﻋﺘﺪال‬

‫ﻃﺒﺎﻳﻊ‬

‫ﺟﻮان‬
‫ﺑﺮون‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﺷﻮ‬

‫ﺗﻨﺖ‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ز‬

‫دوزخ‬

‫ﺳﻌﻴﺪﻳﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﭘﻴﺮ‬

‫ﭼﺮخ‬
‫ار‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫راﺣﺖ‬

‫درون ﭼﻨﱪ ﭼﺮخ آب و ﻧﺎر و ﺧﺎك و ﻫﻮاش‬
‫ﺻﻔﺎ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻳﺎ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﭼﻮن‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﻋﺪن‬

‫ورﻧﻪ‬
‫ﺳﺎﻛﻦ‬

‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻲ‬

‫وراي‬

‫ﭼﻬﺎر‬

‫و‬

‫ﭘﻨﺞ‬

‫و‬

‫ﺷﺸﻲ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﻏﺮور‬

‫و‬

‫وﻫﻢ‬

‫و‬

‫ﺧﻴﺎل‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻣﻨﻲ‬

‫ﮔﺮ‬

‫دﻣﻲ‬

‫اﻧﺪاز‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﺎ‬
‫ﺟﺎن‬

‫ﮔﺸﺎد‬

‫ﺑﺎش‬

‫ﺑِﻪ‬

‫ﻧﺎﻣﮥ‬

‫ﭼﻮن‬
‫وزر‬

‫ز‬

‫ﺑﺎ‬

‫در‬

‫در ﻛﻒ‬

‫ﻧﺎﻗﺪي‬

‫در ﺳﺮا ﺿﺮب ﻋﻘﻞ و ﻧﻔﺲ و ﻓﻠﻚ‬
‫در‬

‫آﻓﺮﻳﺪ‬

‫در ﻧﻜﻮﻫﺶ اﺻﺤﺎب دﻋﻮا‬
‫ﻣﺮدان‬

‫آرزوﺳﺖ‬

‫و‬

‫ﺑﺴﺘﮥ‬
‫ﮔﺮ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻣﺮدان‬

‫داروي‬

‫آﻟﻮدﺳﺖ‬
‫‪۱۲۳‬‬

‫ﺗﻮ‬

‫و‬

‫ﺑﺮﺗﺮي‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫دوراﻧﺶ‬

‫وواي‬

‫ﮔﻨﺒﺪ‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫ﺑﺎش‬
‫دﻳﻮ‬

‫ﻧﻪاي‬

‫و‬

‫ﺳﻠﻄﺎن‬

‫وِزر‬

‫راﺣﺖِ‬

‫در‬

‫وﻳﻞ‬
‫ﺳﺮاﭘﺮدۀ‬

‫روحﭘﺮوري‬
‫ﺑﻬﺮ‬

‫اﺛﻴﺮ‬

‫ﻫﺸﺖ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ‬

‫زن‬

‫ﻧﻔﻴﺮ‬

‫ﺳﻌﻴﺮ‬
‫و‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﻧﻪاي‬

‫ﻛﻦ‬

‫و‬

‫ووﻳﺮ‬

‫اﺳﻴﺮ‬

‫ﺑﺼﻴﺮ‬

‫ﮔﻴﺮ‬

‫ﺳﻔﻴﺮ‬

‫ﻣﻨﻲﭘﺬﻳﺮ‬
‫وزﻳﺮ‬

‫ﻣﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﺑﺮاي‬

‫از‬

‫ﺑﻪ‬

‫اي‬

‫ﻣﺎر‬

‫از‬

‫ﻗﺎﻧﻊ‬
‫ﭘﻲ‬

‫ﺧﻼف‬

‫ﮔﻮﻫﺮ‬

‫و‬

‫وراي‬

‫ﺑﺴﻲ‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫زﻳﺪ‬

‫ﺧﺮس‬

‫اﺳﺘﺒﺪاد‬

‫و‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﺣﺮص‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻣﻮش‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫ﮔﺎه‬

‫ﮔﺸﱳ‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺣﺮص‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫و‬

‫»ﻣﻦ« و »ﺳﻠﻮي« ﭼﻮ ﻫﺴﺖ اﻧﺪر ﺗﻴﻪ‬
‫ﻛﻤﺎن‬

‫از‬

‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﮔﺮ‬

‫دُرّ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻓﻘﻪ‬

‫و‬

‫ﺑﺎﻳﺪت‬

‫ﺧﻄﺮ‬
‫ز‬

‫دور‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺧﻮان‬

‫ﺧﻄﺮ‬

‫ﺗﺨﺖ‬

‫وﺻﻒ‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﻋﻨﱪت‬

‫در‬

‫ره‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺠﻤﻊ‬

‫ور‬

‫ﺑﺎ‬

‫از‬
‫ﺑﺎ‬

‫ﭘﺎس‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﻃﻔﻠﻲ‬

‫ﻛﻨﻮن‬

‫اﻛﱪ‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﺎر‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺟﻬﻨﻢ‬

‫ﺟﺎه‬

‫اي‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﭼﻮن‬
‫در‬
‫در‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮد‬
‫از‬

‫ذﻛﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺻﺤﻴﻔﮥ‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻧﻜﻮ‬

‫ﺗﺴﺖ‬

‫دار‬

‫ﭼﻮ‬

‫و‬

‫ﺑﻲآﮔﻬﻲ‬
‫ﻫﺮ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫دﻣﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻗﺮارﺳﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺎش‬

‫ﻫﻮاي‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ‬

‫ﺧﺼﻤﺖ‬

‫ﻧﻘﻴﺮﻳﺴﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ازﻳﻦ‬

‫ﺳﻮي‬

‫زﺣﻴﺮي‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﭼﺮاﻏﻲ‬

‫ﺑﺠﺰ‬

‫ﻣﻨﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻗﺎﺑﻮس‬

‫ﻃﺎﻟﺐ‬

‫ﺗﻮ‬

‫در‬

‫در‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫آﮔﻬﻲ‬

‫ﻓﺪا‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺮ‬
‫ز‬

‫و‬
‫ره‬

‫ﻛﻦ‬

‫ﻧﻈﺎرۀ‬

‫ﺑﻲﺧﱪ‬

‫ﻧﻴﺎز‬

‫ﭘﺲ‬

‫زاري‬

‫ﻳﻮﺳﻒ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫ﺑﻮﺗﻴﻤﺎر‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻫﺠﻮ‬

‫ﻳﻮﺳﻒ‬

‫ﻓﺮزدقﺳﺖ‬

‫ﻛﻞ‬

‫ﻛﺸﺘﻬﺎي‬

‫ﭘﺎي‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻛﺴﺎن‬

‫ﺗﺸﻨﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﻲﺳﺖ‬

‫ز‬

‫و‬

‫دردت‬

‫ار‬

‫ﺧﺮت‬

‫ار‬

‫ﺳﺮ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﻘﺎر‬

‫روان‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻛﺸﺘﻴﺶ‬

‫ﻗﺤﻂ‬

‫‪۱۲۴‬‬

‫و‬

‫ﺧﻴﺮ‬

‫ﺧﻴﺮ‬

‫ﺧﺒﻴﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫و‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﺑﻲﺻﺮﻳﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﺿﺮﻳﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫در‬

‫زﺣﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﮔﻮ‬

‫ﺻﻔﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﮔﻮ‬

‫ﺷﻌﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﭘﺎداش‬

‫ﻏﺮض‬

‫ﺑﺎش‬

‫ﻓﺮد‬

‫ﮔﻮ‪:‬‬

‫ﮔﺎه‬

‫»ﺑﮕﻴﺮ«‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫ﻳﻌﻘﻮب‬

‫ﺑُﺸﺮا‬

‫اﺑﺮ‬

‫و‬

‫دﺑﻴﺮ‬

‫»ﻧﻜﻴﺮ«‬

‫آﮔﻬﻲ‬

‫ﺑﻦ‬

‫ﺑﮕﺬار‬

‫ﻧﻪاي‬

‫در‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻧﺬﻳﺮ‬

‫ﻛﻮي‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﻂ‬

‫ﺷﻴﺮ‬

‫ﺑﻲﺧﻔﻴﺮ‬

‫ﭘﻴﻐﻤﱪان‬

‫در‬

‫در‬

‫در‬

‫ﺟﺎﻣﻊ‬

‫آن‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻛﺒﻴﺮ‬

‫»ﺑﺠﻪ«‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﮔﻔﺖ‬

‫ﺳﻴﺮ‬

‫»ﻣﻨﻜﺮ«‬

‫از‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﮔﻔﱳ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻧﻮر‬

‫او‬

‫ﭘﺲ‬

‫داﻳﻪ‬

‫وﺷﻤﮕﻴﺮ‬

‫ﻣﺨﻮﻓﺴﺖ‬

‫ﻛﺎﻫﻼﻧﻪ‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﺳﻐﺒﮥ‬

‫ﺻﻔﺎ‬

‫ﻋﻤﻞ‬

‫ﻣﻨﻜﺮ‬

‫ﺷﻜﺮ ﻛﻦ زآﻧﻜﻪ ﺷﺮع و ﺷﻌﺮت ﻫﺴﺖ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ‬

‫ورﻧﻪ‬

‫ﺑﻴﻬﻮده‬

‫در‬

‫زﻓﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﺧﻄﻴﺮ‬

‫ﺗﺨﺖ‬

‫ﻓﻘﻴﻬﻲ‬

‫ﻛﻌﺒﻪ‬

‫ﺧﺎرت‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﮔﺰﻳﻦ‬

‫ﻓﻘﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﺑﺰي‬

‫ﻛﻨﻮن‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ‬
‫ﻧﺬر‬

‫ﭼﻮ‬

‫در‬

‫ﺗﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫اردﺷﻴﺮ‬

‫ﺟﺰ‬

‫ﺷﻜﻦ‬

‫ﺷﻮ‬

‫و‬

‫ﺳﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﭘﻴﺎز‬

‫اﻳﻤﻦ‬

‫رﻓﺖ‬

‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ‬

‫ﻗﻠﻢ‬

‫زﻳﺮ‬

‫داﻳﮥ‬

‫ﭘﻨﻴﺮ‬

‫ﮔﻬﻲ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﺷﻮ‬

‫ﺗﺴﺖ‬

‫زود‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻏﺪﻳﺮ‬

‫ره‬

‫در ﮔﻮر‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ز‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫ﺣﻘﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ورﻧﻪ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻧﻴﺎز‬

‫ز‬

‫ﮔﻮ‬

‫ﻧﺨﻮاﻫﺪ‬

‫ﻏﺎﻓﻼن‬

‫دل‬

‫ﻛﮋ‬

‫دور‬

‫ﻛﻦ‬

‫ﺷﺮع‬

‫ار‬

‫ﮔﻮز‬

‫و‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ‬

‫و‬

‫ﻧﻪاي‬

‫ﻣﻮر‬

‫ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﭼﻮن ز ﻓﺮ درس و ﺗﺮس ﺑﺎ ﻫﻢ ﺧﻮان‬
‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺑﺤﺮﻫﺎ‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫در‬

‫ﺳﺮو‬

‫ﺟﺰ‬

‫آز‬

‫در‬

‫ﻣﺘﺼﻔﻲ‬

‫دﻧﺐ‬

‫ﺑﮕﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫از‬

‫و‬

‫و‬
‫ﺑﺎش‬

‫ﺑﺮو‬
‫او‬

‫ﻗﺮﻳﺮ‬

‫ﺟﺮﻳﺮ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﻧﻘﻴﺮ‬

‫ﺑﺠﺰ‬

‫ﻣﻄﻴﺮ‬

‫ﺑﺸﻴﺮ‬

‫ﮔﻪ‬

‫و‬

‫ﻗﻴﺮ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺧﻮاﺟﮥ ﺟﺎﻧﻲ ﻏﺎﺗﻢ ﺗﻦ ﻣﺒﺎش‬

‫٭٭٭‬

‫ﮔﺮد ﭘﺎﻛﻲ ﮔﺮ ﻧﮕﺮدي ﮔﺮد ﺧﺎﻛﻲ ﻫﻢ ﻣﮕﺮد‬

‫ﺧﺎك را ﮔﺮ دوﺳﺖ ﺑﻮدي ﭘﺎك را دﺷﻤﻦ ﻣﺒﺎش‬
‫ﻣﺮد ﻳﺰدان ﮔﺮ ﻧﺒﺎﺷﻲ ﺟﻔﺖ اﻫﺮﻳﻤﻦ ﻣﺒﺎش‬

‫ﺧﺎص را ﮔﺮ اﻫﻞ ﻧﺒﻮي ﻋﺎم را ﻣﻨﻜﺮ ﻣﺸﻮ‬

‫ﺟﺎم را ﮔﺮﻣﻲ ﻧﺒﺎﺷﻲ دام را ارزن ﻣﺒﺎش‬

‫ﻳﺎر ﺧﻨﺪان ﻟﺐ ﻧﺒﺎﺷﻲ ﺳﺮو ﺳﻨﺪان دل ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺮد دﻧﺪان ﻣﺰد ﻧﺒﻮي درد دﻧﺪان ﻛﻦ ﻣﺒﺎش‬

‫ﻛﺎر ﺧﺎم دﺷﻤﻨﺎن را آب ﺷﻮ آﺗﺶ ﻣﺒﺎش‬

‫در‬

‫ﻧﻴﻜﻮان‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫زﻫﺮه‬

‫ﻧﻘﺶ ﻧﺎم دوﺳﺘﺎن را ﻣﻮم ﺷﻮ آﻫﻦ ﻣﺒﺎش‬

‫ﻣﺎﻫﺮوي‬

‫ﭼﻮن ﺷﻜﻮﻓﻪ روي ﺑﻮدي ﭼﻮن ﺷﻜﺎﻓﻪ زن ﻣﺒﺎش‬

‫ﻧﻴﻚ ﺑﻮدي از ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﺑﺪ ﻣﺸﻮ‬

‫ﻣﺮد ﺑﻮدي از ﺑﺮاي رﻧﮓ و ﺑﻮﻳﻲ زن ﻣﺒﺎش‬

‫ﭘﺲ دو رويو ده زﺑﺎن ﻫﻤﭽﻮن ﮔﻞ و ﺳﻮﺳﻦ ﻣﺒﺎش‬

‫ﮔﺮ ﭼﻮ ﻧﺮﮔﺲ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺷﻮخ و ﭼﻮ ﻻﻟﻪ ﺗﻴﺮهدل‬

‫در ﻟﺒﺎش ﺷﻴﺮﻣﺮدان در ﺻﻒ ﻛﻢ ﻛﺎﺳﺘﻲ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻧﺎﻣﺮدان ﮔﺮﻳﺒﺎن ﺧﺸﻚ و ﺗﺮ داﻣﻦ ﻣﺒﺎش‬

‫دﻟﱪي داري ﺑﻪ از ﺟﺎن اﻳﻨﺖ ﻏﻢ ﮔﻮ ﺟﺎن ﻣﺒﺎش‬

‫ﮔﺮد راﻧﻲ ﻫﺴﺖ ﻓﺮﺑﻪ ﮔﻮ ﺑﺮو ﮔﺮدن ﻣﺒﺎش‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻛﮋدم ﮔﺮ ﻧﺪاري ﭼﺸﻢ ﺑﻲﻧﻴﺸﻲ ﻣﺮو‬

‫ﻳﺎ ﭼﻮ ﻣﺎﻫﻲ ﮔﺮ زﺑﺎﻧﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻲﺟﻮﺷﻦ ﻣﺒﺎش‬

‫در ﻣﻴﺎن ﺧﻴﺮهراﻳﺎن ﻫﻤﭽﻮ ﺗﻦ اﻟﻜﻦ ﻣﺒﺎش‬

‫در ﺳﺮاي ﺗﻴﺮهروﻳﺎن ﻫﻤﭽﻮ ﺟﺎن ﮔﻮﻳﺎ ﻣﺸﻮ‬

‫ﭼﻮن ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﻮ ﺷﺪي ﻣﺮد ﺧﺮ و ﺧﺮﻣﻦ ﻣﺒﺎش‬

‫ﮔﺮد ﺧﺮﻣﻦ ﮔﺸﺘﻲ و ﺧﻮي ﺳﺘﻮري ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮد‬

‫دهزﺑﺎن ﭼﻮن ﺳﻮﺳﻦ و ﻳﻚ ﭼﺸﻢ ﭼﻮن ﺳﻮزن ﻣﺒﺎش‬

‫رﻳﺴﻤﺎنوار ار ﻧﺨﻮاﻫﻲ ﭘﺎي ﭼﻮ ﺳﺮ ﺳﺮ ﭼﻮ ﭘﺎي‬

‫در ﻣﻴﺎن ﺗﻴﺮﮔﻲ از روﺷﻨﺎﻳﻲ ﭼﺎره ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در ﺟﻬﺎن ﺗﻴﺮهاي ﺑﻲﺑﺎدۀ روﺷﻦ‬

‫از دو ﻋﺎﻟﻢ ﻳﺎد ﻛﺮدن ﺑﻲﮔﻤﺎن آﺑﺴﺘﻨﻲﺳﺖ‬

‫ﮔﺮ ﻫﻤﻲ دﻋﻮي ﻛﻨﻲ در ﻣﺮدي آﺑﺴﱳ ﻣﺒﺎش‬

‫ﺑﺎ ﺿﺮﻳﺮي ﺧﻮ ﻛﻦ و در ﺑﻨﺪ ﭘﻴﺮاﻫﻦ ﻣﺒﺎش‬

‫ﻳﻮﺳﻔﺖ ﻣﺤﺘﺎج ﺷﻠﻮارﻳﺴﺖ اي ﻳﻌﻘﻮب ﭼﺸﻢ‬

‫ﮔﺸﺘﻢ‬

‫ﻣﺴﺖ‬

‫ﻋﻨﱪش‬

‫و‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫ﻟﻄﻒ‬

‫ز‬

‫زﻟﻒ‬

‫در ﻣﺪح ﺑﻬﺮاﻣﺸﺎه‬

‫دﺷﻨﺎﻣﺶ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﻳﺎرب‬

‫ﺧﻠﻘﺶ‬

‫ﺣﺴﻨﺶ‬

‫دل ﺑﻪ ﭼﲔ رﻓﺖ و ﺑﺎزﮔﺸﺖ و ﻧﺪﻳﺪ‬
‫ﺳﻮي‬

‫ﻟﺐ‬

‫ﭼﻮن‬
‫ﺻﺒﺢ‬
‫ﻻم‬

‫راﺳﺖ‬
‫ﭘﺴﺘﻪﻫﺎ‬
‫ﻫﻤﻪ‬
‫ﻫﻢ‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫آن‬

‫ﺑﻪ‬

‫و‬

‫ﻛﻮ‬

‫ﭼﺸﻤﻢ‬

‫زﻟﻒ‬
‫ﺑﻴﻨﻲ‬

‫ﮔﺮدد‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ‬
‫ﺧﻮش‬

‫راﻫﺶ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻳﻚ‬

‫و‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺨﻴﻞﺗﺮ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﺎه‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﺧﺮاب‬

‫رﻧﮓ‬

‫ﮔﺮﻳﺒﺎن‬

‫دﻳﺪ‬

‫ﺗﻮان‬

‫روي‬

‫ﻋﺎرﺿﺶ‬

‫ﻧﮕﺮي‬

‫ﺑﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﻫﻤﻪ‬
‫ﺑﻪ‬

‫در‬

‫ﻋﺼﺮ‬

‫ﺷﻜﺴﺖ‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﻧﻜﻮش‬
‫ﻧﺰد‬

‫ﻣﻦ‬

‫او‬
‫و‬

‫از‬

‫اﮔﺮ‬

‫در‬

‫ﺑﻪ‬

‫زر‬

‫ﺑﺴﺘﮥ‬

‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ‬

‫او‬

‫ﻣﻪ‬

‫ﻣﺒﺎش‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ‬

‫ﺑﺎز‬

‫را‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺑﻮس‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻫﺴﺘﻢ‬

‫از‬

‫ﺳﺨﺖ‬

‫را‬

‫ﺧﻼب‬

‫ﭼﺸﻤﻢ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫دﻳﺪۀ‬

‫‪۱۲۵‬‬

‫آن‬
‫ز‬

‫ﮔﻪ‬
‫اﻟﻔـ‬

‫ﻣﻲ‬

‫ﻧﺎم‬

‫ﺑﻬﺴﺖ‬

‫و‬

‫روي‬

‫اﻧﺪام‬

‫ﺑﺮ‬

‫و‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﭘﮋﻣﺮده‬

‫ﻳﻜﻲ‬
‫ﭘﻲ‬

‫از‬

‫ﺗﻮﺳﻦ‬

‫ﻧﻘﺮۀ‬

‫ﺧﻮﺷﺨﻮﻳﻲ‬

‫ﺳﺎن‬
‫ﭘﺴﺘﻪ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﺗﺮﻛﻪ‬

‫ﭘﺨﺘﺴﺖ‬

‫ﻛﻮي‬

‫ﻳﺎ‬

‫داﻧﻪ‬

‫ﺧﺎﻣﺶ‬

‫داﻣﻦ‬

‫ﺷﺎﻣﺶ‬

‫و‬

‫و‬

‫دو‬

‫و‬

‫اﻧﺪاﻣﺶ‬

‫ﻓﺘﻨﮥ‬

‫ﻗﺪي‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﻧﺎﻣﺶ‬

‫ﻧﺎﻣﺶ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﺸﺖ‬

‫ﺟﺎﻣﺶ‬

‫آراﻣﺶ‬
‫اﻧﺪاﻣﺶ‬

‫اﻟﻔـ‬

‫ﻻﻣﺶ‬

‫ﻏﻴﺮت‬

‫ﻛﺎﻣﺶ‬

‫ﻟﺐ‬

‫راﻣﺶ‬

‫ﺑﺴﺘﮥ‬

‫ﺑﺎداﻣﺶ‬
‫داﻣﺶ‬

‫ﻫﻴﭻ‬

‫ﻛﺎﻣﻢ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺗﻘﺎﺿﺎﮔﺮ‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﻓﺎﻣﻢ‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫ﺧﻮاﻫﻢ‬
‫ﻛﺮد‬

‫ﺷﺎه‬

‫ﻧﻤﺎﻧﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫در‬

‫اوﺳﺖ‬

‫راه‬

‫از‬

‫ﻋﺸﻘﺶ‬

‫ﺻﺪ‬

‫ﺟﺰ‬

‫وي‬

‫ﺑﻬﺮام‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺑﺎﻛﻲ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﮔﺎه‬

‫دل‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﺷﺎه‬

‫ﻛﺎم‬

‫ﻫﺰاران‬

‫ﻗﺼﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫آﻧﻚ‬

‫ﭼﻴﺴﺖ‬
‫از‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﺮدن‬

‫ﮔﺎه‬

‫دوﺳﺖ‬

‫ﺷﻔﺘﺎﻟﻮ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺧﻮش‬

‫او‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﺑﺎد‬

‫را‬

‫آن‬

‫ﻛﺎم‬

‫ﻣﺎ‬

‫و‬

‫دارم‬

‫ﺟﻔﺎ‬

‫ﻋﺎرض‬

‫دﺷﻨﺎم‬

‫ﺧﻮش‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺟﺴﱳ‬

‫ﻛﺎﻣﺶ‬

‫ﻣﻨﺖ‬

‫واﻣﺶ‬

‫ﺳﻤﻦ‬
‫و‬

‫ﺧﺴﺘﻪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫دل‬

‫ﭘﺎﻳﺴﺖ‬

‫ﻓﺎﻣﺶ‬

‫دﺷﻨﺎﻣﺶ‬
‫ﺑﺎداﻣﺶ‬

‫اﻳﺎﻣﺶ‬

‫ﺷﻪ‬

‫ﺑﻬﺮاﻣﺶ‬

‫ﺟﺮم‬

‫در ﻣﺪح ﻗﺎﺿﻲ اﺑﻮﻟﻔﺘﺢ ﺑﺮﻛﺎتﺑﻦ ﻣﺒﺎرك‬

‫ﭼﻮن ﺷﻮد ﭘﻴﺮ ﺗﻮ آن روز ﺟﻮانﺗﺮ ﺷﻤﺮش‬

‫ذات ﻋﺸﻖ ازﱄ را ﭼﻮ ﻣﻲآﻣﺪ ﮔﻬﺮش‬

‫از ﭘﺲ آن ﻧﺒﻮد ﻋﺸﻖ ﺑﺘﻲ ﭘﺮده درش‬

‫ﻫﺮﻛﻪ را ﭘﻴﺮﻫﻦ ﻋﺎﻓﻴﺘﻲ دوﺧﺖ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ‬

‫ﺟﺎﻣﮥ‬

‫ﺧﺎﺻﻪ اﻧﺪوه ﭼﻨﲔ ﺑﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻲ از ﺳﺮ ﻟﻄﻒ‬

‫ﺻﻴﺪ ﻛﻨﺪ‬

‫ﻋﺎﻓﻴﺘﻲ‬

‫و‬

‫زﻳﺐ‬

‫ﻓﺮش‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران رگ ﺟﺎن ﻏﻤﺰۀ ﺧﻮﻧﻴﺶ ﮔﺸﺎد‬

‫ﻛﺰ رگ ﺟﺎن ﻳﻜﻲ ﻟﻌﻞ ﻧﺸﺪ ﻧﻴﺸﱰش‬

‫اﻳﻨﻬﻢ از ﺷﻌﺒﺪه و ﺑﻮاﻟﻌﺠﺒﻲ اوﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬

‫در ﻋﻘﻴﻘﲔ ﺻﺪﻓﺶ ﺳﻲ و دو داﻧﻪ ﮔﻬﺮش‬

‫او ﭼﻮ ﺟﺎﻧﺴﺖ و ﺧﺮد ﺧﺎك ﭼﻪ داﻧﺪ ﺧﻄﺮش‬

‫ﺧﺮد و ﺟﺎن ﻣﻦ او دارد و ﻣﻲ ﺷﺎﻳﺪ از آﻧﻚ‬

‫ﭘﺮ‬

‫ﭼﻮن دو ﺑﻴﺠﺎده ﮔﺸﺎد از ﻗﺒﻞ ﺧﻨﺪه ﺷﻮد‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺳﺘﺎره‬

‫رﻫﮕﺬرش‬

‫ره ﻛﺎﻫﻜﺸﺎن‬

‫ﭼﻮن ﮔﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﺪو در ﻧﮕﺮم ﮔﻮﻳﻲ ﻫﺴﺖ‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران اﺧﱰ ازﻳﻦ دﻳﺪه روان ﺑﺮ ﻗﻤﺮش‬

‫ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮد ﺑﻮم ار ﻣﻦ ﻏﺮض ﺧﻮد ﻃﻠﺒﻢ‬

‫زآن دو ﺑﻴﺠﺎدۀ ﭘﺮ ﺷﻜّﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﻜﺮش‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران دل و ﺟﺎن ﺑﻴﻨﻲ درﻣﺎﻧﺪه ﺑﺪو‬

‫وﺻﻞ او از ﻗﺒﻞ ﺧﺪﻣﺖ او ﺟﻮﻳﻢ و ﺑﺲ‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﻫﺮﻳﻚ‬

‫ورﻧﻪ‬

‫ﻣﻦ ﻛﻤﱰم‬

‫زﻟﻒ‬

‫ﺷﻜﻦ‬
‫از‬

‫ﻣﺸﻌﺒﺪ‬
‫ﻗﺒﺎ‬

‫ﺑﻨﺪ‬

‫ﺳﻴﺮش‬

‫و ﻛﻤﺮش‬

‫ﺑﺎد ﭘﻴﻤﺎيﺗﺮ از ﻣﻦ ﻧﺒﻮد در ره ﻋﺸﻖ‬

‫ﻛﺰ ﭘﻲ دﻳﺪۀ ﺧﻮد ﺳﺮﻣﻪ ﻛﻨﻢ ﺧﺎك درش‬

‫ﻫﺮ دﻣﺶ ﺣﺴﻦ دﮔﺮ ﺑﺨﺸﺪ ﻣﺸﺎﻃﻪ ﺻﻔﺖ‬

‫ﺟﻠﻮهﮔﺮش‬

‫از‬

‫ﺑﺮاي‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻣﺪد‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﺑﺮ‬

‫دل‬

‫ﺣُﺴﻦ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻛﺎﻧﺪر آن ﭼﻬﺮۀ ﭘﺮ ﻧﻮر و ﻟﺐ ﭼﻮن ﺷﻜﺮش‬

‫ﻧﻲﻧﻲ از ﻏﻴﺮت ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ روا اﻳﻦ ﻳﻚ ﻟﻔﻆ‬

‫ﺧﻮاﻫﻢ از ﻋﺎرﺿﮥ ﺑﻲﺧﱪي ﻛﻮر و ﻛﺮش‬

‫ﭼﺸﻢ و ﮔﻮﺷﻲ ﻛﻪ ﭼﻮ ﻣﻦ ﺑﻴﻨﺪ و ﭼﻮن ﻣﻦ ﺷﻨﻮد‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﻦ ﻫﻤﻲ روز ﺧﻮد آن روز ﻣﺒﺎرك ﺷﻤﺮم‬

‫ﺳﻌﻲ‬

‫ﻧﻪ ﻛﻪ ﺧﻮد روز ﻣﺒﺎرك ﺑﻮد آن را ﻛﻪ ﻛﻨﺪ‬

‫ﺑﺮﻛﺎﺗﻲ ﻛﻪ‬

‫ز‬

‫ﺟﻮد ﻛﻒ‬

‫ﺑﺎ‬

‫او‬

‫آﻧﻜﻪ ﮔﺮ ﺷﻌﻠﻪ زﻧﺪ آﺗﺶ ﺧﺸﻤﺶ ﺳﻮي ﺑﺤﺮ‬
‫آن‬

‫ﻧﻬﺎﱄ ﻛﻪ‬

‫ﻧﺸﺎﻧﻨﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺎم ﻛﻒ‬
‫ﺳﻮي‬

‫ﻫﻮا‬

‫آﺗﺶ‬

‫ﻫﻤﺘﺶ‬

‫ار‬

‫روزﮔﺎر‬

‫ﻓﻀﻼ‬

‫ﻧﻘﺸﺒﻨﺪ‬

‫ﺧﻂ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﻫﺮﻛﻪ ﺑﺎ ﻳﺎد ﻛﻒ او ﺑﻪ ﻣﺜﻞ زﻫﺮ ﺧﻮرد‬
‫ﻣﻴﻞ ﻛﻨﺪ‬

‫ﻛﻤﺮوار‬
‫ﻗﺎﺿﻲ‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﺗﻨﮓ‬

‫ﺑﺮﻛﺎتﺑﻦ‬

‫ﮔﺸﺖ‬

‫ﺑﮕﻴﺮم‬
‫ﻣﺒﺎرك‬

‫ﺑﱪش‬
‫ﻧﻈﺮش‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻧﺎم‬

‫ﭘﺪرش‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﺳﻴﺮش‬

‫در زﻣﺎن دور ﺷﻮد ﭘﺮده ز دُرّ و ﮔﻬﺮش‬

‫آن ﺳﺘﻮده ﺳﻴﺮﺳﺖ او ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺻﻔﺖ‬

‫او‬

‫ﻛﺮا‬

‫ﺗﺮﺑﻴﺖ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻣﻦ ﭼﻪ ﮔﻮﻳﻢ ﺗﻮ درﻳﻦ دﻳﺪه ﺷﻮ و در ﻧﮕﺮش‬

‫ﻫﺴﺖ ﻫﺮ روز ﻓﺰون دوﻟﺖ ﺧﻮﺑﻴﺶ وﻟﻴﻚ‬

‫ﺑﺮﻛﺖِ‬

‫ﻫﺮ‬

‫روز‬

‫ﺑﺮآرد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻟﺒﺎس‬

‫دﮔﺮش‬

‫ﻣﺪد‬

‫ارﺑﺎب‬

‫ﺑﻲﺗﺮﺑﻴﺖ‬
‫روح‬

‫ﻃﺒﻴﻌﻲ‬

‫ﻧﺎﻣﻴﻪ‬

‫ﺷﻮد‬

‫آرد‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺮش‬

‫ﺟﮕﺮش‬

‫آﺳﻤﺎن ﮔﻨﺒﺪ زرّﻳﻦ ﺷﻮد از ﻳﻚ ﺷﺮرش‬

‫ذاﺗﺶ از ﻣﺠﻠﺲ اﮔﺮ ﻗﺼﺪ ﻛﻨﺪ ﺳﻮي ﻋﻠﻮ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺎن و ﺧﺮد زﻳﺮ ﺑﻮد او ز ﺑﺮش‬
‫‪۱۲۶‬‬

‫ﻇﻠﻤﺖ‬

‫ﭘﺲ‬

‫دﻫﺮ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﭘﺸﺖ‬

‫اﻓﮕﻨﺪ‬

‫ﺗﺎ ﻧﻬﺎدم ﭼﻮ ﺑﻘﺎ روي ﺳﻮي ﻣﺴﺘﻘﺮش‬

‫ﻓﻨﺎ‬

‫ﺳﺎﻳﻪ ﭼﻮن ﻣﻘﺘﺪﻳﺎن ﮔﺎم زﻧﺪ ﺑﺮ اﺛﺮش‬

‫ﭼﻪ ﻋﺠﺐ زآﻧﻜﻪ ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻛﺴﻲ را ﺷﺪ اﻣﺎم‬

‫ﺳﺎﻳﮥ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ او ﭼﺸﻢ ﺳﻮي ﭼﺸﻤﮥ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻧﻬﺎد‬

‫ﻗﺎﻣﺖ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﺑﺼﺮش‬

‫ﻧﺒﻴﻨﺪ‬

‫ﻛﻪ ﻧﻜﻮ ﺷﻌﺮ ﺷﺪم از ﺻﻔﺖ ﻳﻚ ﻫﲊش‬

‫ﺧﻮد ﻣﺮا از ﺷﺮف ﺧﺪﻣﺘﺶ اي ﺑﺲ ﻧﺒﻮد‬

‫دي ﻣﺮا ﮔﻔﺖ ﻣﻨﺠﻢ ﻛﻪ ﺑﻴﺎ ﻣﮋده ﺑﻴﺎر‬

‫ﻛﻪ ﻧﻮد ﺳﺎل ﻫﻤﻲ ﻋﻤﺮ دﻫﺪ ﻧﻮر ﺧﻮرش‬

‫ﺧﻮر ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ورا ﻋﻤﺮ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ‬

‫ﻳﺎ زﺣﻞ ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ او ﻳﺎد ﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﱰش‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﭼﻮ دﻟﺖ ﮔﺸﺖ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﻧﻴﺎز‬

‫ﺑﻨﺪۀ او ﺷﻮ ازﻳﻦ ﻓﺎﻗﻪ و ﺧﻮاري ﺑﺨﺮش‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺣﻜﻴﻤﺎﻧﻪ‬

‫ﺑﮕﻔﺘﻤﺶ‬

‫ﻳﺎﻓﻪ‬

‫ﺑﺮو‬

‫ﻛﻪ ﺧﻮد او ﺟﻮﻫﺮ روﺣﺴﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺧﻄﺮش‬

‫ﻣﮕﻮي‬

‫ﭼﺸﻤﺶ از روي ﻗﻀﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﱪش‬

‫ﭼﻪ ﻧﻮد ﺳﺎل ﻛﻪ ﺧﻮد ﺟﺎن و دﻟﺶ را ﮔﻪ ﺻﻮر‬

‫ﻛﺎن‬

‫ﺳﻴﺮت ﻣﺮدﻧﮕﺮ درﮔﺬر از ﺻﻮرت و رﻳﺶ‬

‫ﻛﺶ‬

‫ﮔﻴﺎ‬

‫ﻧﭽﻴﻨﻨﺪ‬

‫ﺑﻨﮕﺎرﻧﺪ‬

‫ﺑﺮش‬

‫ﻣﻌﻨﻲ از ﻣﺮد ﺑﻪ از ﻧﻘﺶ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻫﻴﭻ ﻋﺪو‬

‫آن ﺳﻮاري ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﺸﺴﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻇﻔﺮش‬

‫آن زﺑﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺳﺨﻨﺶ ﻫﻤﺮه دل‬

‫ﻧﺸﻤﺮد‬

‫ﺑﺠﺰ‬

‫ﻣﺨﺘﺼﺮش‬

‫دﻳﺪه ﺑﺮ ﺻﻮرت آندار ﻛﻪ ﭼﻮن ﻧﺮﮔﺲ ﺗﺮ‬

‫ﻫﺮﻛﺮا ﺗﺎ ﺑﻪ‬

‫ﺳﺤﺮ ﺑﻮد ﺑﺮ‬

‫او ﺳﻬﺮش‬

‫ﻗﻮت‬

‫در ﮔﺮﻣﺎﺑﻪ ﭘﺮ از ﺻﻮرت زﻳﺒﺎﺳﺖ وﻟﻴﻚ‬
‫ﻛﺎر ﺑﻲدل ﺑﻪ زﺑﺎن ﺳﻨﮓ ﻧﺪارد ﺑﺮ ﺧﻠﻖ‬

‫رادﻣﺮدي‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻃﺎﻟﻊ‬

‫او‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻻﺟﺮم ﻛﺮد ﺑﺮ آن ﺧﻠﻌﺖ او ﭼﻨﺪان ﺷﻜﺮ‬

‫رو‬

‫ﻫﺮ زﻣﺎن ﺗﺤﻔﮥ ﻧﻮﻧﻮ ز ﻗﻀﺎ و ﻗﺪرش‬

‫ﺗﺎ رﺳﺪ آدﻣﻴﺎن را ﻫﻤﻲ از ﺧﻴﺮ و ز ﺷﺮ‬

‫ﺑﺎد ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﻪ اﺣﺒﺎب و ﻋﺪو ﻧﻔﻊ و ﺿﺮش‬

‫ﭼﻮن ﻗﻀﺎ و ﻗﺪر از ﭘﺮدۀ ﺧﺸﻨﻮدي و ﺧﺸﻢ‬

‫ﺑﺎد ﭼﻨﺪاﻧﺶ ﺑﻘﺎ ﺗﺎ ﭼﻮ ﭘﺴﺮ در ﺑﺮ او‬

‫اي‬
‫اي‬

‫دو‬

‫اي‬
‫ﺑﺎ‬

‫ﭘﺮ‬
‫از‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﺠﺎل‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫و‬

‫ﺑﺎل‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﱪﺳﺖ‬

‫ﺑﺰرﮔﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﻔﺎﻳﺖ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ‬

‫ﺳﺨﺎت‬
‫از‬
‫در‬

‫ﺣﻠﻢ‬

‫اﻧﺪر‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﻳﺎﻓﺘﻪ‬

‫رادي‬

‫ﺗﻮ‬

‫دﻣﺎغ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻟﻘﻤﺎن ﺷﻮد از ﻋﻤﺮ ﻧﺒﻴﺮۀ ﭘﺴﺮش‬

‫در ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻳﻜﻲ از ﺑﺰرﮔﺎن‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺎزﻧﻤﺎ‬

‫ﻋﻮن او ﺑﺎز ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻛﻨﺪ ﻣﺸﺘﻬﺮش‬

‫ﻛﻪ ﮔﺮش ﭼﺮخ ﻧﻘﺎﺑﻲ ﻛﻨﺪ از ﭘﺮدۀ ﻏﻴﺐ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ‬

‫ﺷﻮ‬

‫و‬

‫اﻳﻨﻘﺪرش‬

‫ﺧﻠﻌﺖ و ﺗﻘﻮﻳﺖ و ﺗﺮﺑﻴﺖ و ﺳﻴﻢ و زرش‬

‫ﺑﺮ ﻋﺮوس ﺳﺨﻨﺎن ﺗﻮ ﭼﻨﺎن ﺟﻠﻮه ﻛﻨﻨﺪ‬

‫آرام‬

‫ﺑﻨﺸﻨﺎﺧﺘﻢ‬

‫ﻛﺎرﮔﻪ‬

‫ﭼﻮن ﺑﺮﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻮد ﻣﻜﺮﻣﺖ ﻣﺎﺣﻀﺮش‬

‫اي ﻧﻬﺎن ﻣﺎﻧﺪه ﻋﺮوﺳﺎن ﺿﻤﻴﺮ ﺗﻮ ز ﺷﺮم‬

‫را‬

‫از‬

‫ﺷﻮﺷﱰش‬

‫ﻛﻪ ﻫﻤﻮ ﺑﺎز ﻧﺪاﻧﺴﺖ ﻫﻤﻲ ﺣﺪ و ﻣﺮش‬

‫ﻫﻴﭻ داﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺗﻜﻠّﻒ ﭼﻜﻨﺪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺟﺎن‬

‫رﻓﺖ ﻫﻤﭽﻮن ﻒﻟا ﻛﻮﰲ روزي ﺑﻪ درش‬

‫ﺳﺎﺧﺖ‬

‫ﺳﻨﮓ‬

‫ﺧﺮدﻣﻨﺪ‬

‫از زر و ﺳﻴﻢ ﭼﻮ ﻧﺮﮔﺲ ﻧﻜﻨﺪ ﺗﺎﺟﻮرش‬

‫ﻫﻢ در آن روز ﺑﺮون آﻣﺪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪان ﻻم‬

‫زﻣﲔ‬

‫ﻧﺎﻃﻘﻪ‬

‫ﺑﮕﻮﻳﺪ‬

‫ﻃﻮﻃﻲ ار ﺧﺘﻢ ﻛﻨﺪ ﻧﮕﺬرد از ﻓﺮق ﺳﺮش‬

‫او ﻫﻤﺎن روز ﺑﻪ آﺧﺮ ﻧﱪد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟﺰا‬
‫ﻣﻴﻼدي‬

‫ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ‬

‫ﺻﻮرش‬

‫اﻗﺒﺎل‬

‫وي‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﻤﺎل‬

‫ﺗﻮ‬

‫را‬

‫زﻣﺎن‬

‫ﻧﻨﮓ‬

‫ﻛﻔﺎت‬

‫ﺑﺎد ﭘﻴﻤﺎي و ﻛﮋ ﭼﻮ ﻧﺎي و ﭼﻮ ﭼﻨﮓ‬

‫اﻗﻠﻴﻢ‬

‫رﻧﮓ‬

‫ﺗﻨﮓ‬

‫ﻓﺮوﻫﻨﮓ‬
‫وز‬

‫ﻛﱪ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺟﺒﺎل‬
‫‪۱۲۷‬‬

‫ﻣﻴﺪان‬

‫ﺻﻴﺎﻧﺖ‬

‫ﺑﺴﺎن‬

‫از‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻃﺒﻌﺴﺖ‬

‫ﻛﱪ‬

‫ﻛﺮﻳﻤﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫و‬

‫در‬

‫و‬

‫ﻫﻔﺘﻮ‬
‫ﻳﺎﻓﺘﻪ‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻓﺮﻫﻨﮓ‬

‫ﻓﺮﻫﻨﮓ‬
‫ﻫﻨﮓ‬

‫ﭘﻠﻨﮓ‬

‫اي‬

‫در‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﻬﺮ‬

‫دو‬

‫ﺗﻦ‬

‫ﻧﺎم‬

‫زاي‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫و‬
‫ﺗﻮ‬

‫دور‬

‫از‬

‫ﮔﺎه‬

‫در‬

‫ﮔﻪ‬

‫آن‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﻃﺒﻊ‬
‫در‬

‫ازل‬

‫ﻣﺠﻠﺲ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺧﻮي‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫روح‬
‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﺧﻮﺷﺪﱄ‬

‫ﺣﺮارت‬
‫اﻧﺪر‬

‫ﺗﻚ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻧﱪد‬

‫اﺳﺒﺖ‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﻮد ﺑﻪ ﺗﻮ ﭼﻮن رﺳﺪ رﻫﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﻳﻲ‬
‫ﺗﻮ‬

‫روي‬
‫ﺧﻮد‬
‫ﻛﺰ‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﻣﺮغ‬

‫ﻋﻴﺴﻲ‬

‫ﻛﺰ‬
‫ﻟﻌﻞ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﺷﮕﻔﺘﺴﺖ‬

‫ﭼﻨﺎن‬

‫ﭼﻜﻨﻲ‬

‫در‬

‫و‬

‫از‬

‫ﺿﻌﻒ‬
‫ﻗﻠﺰم‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﻛﺪام‬

‫از‬

‫ﺳﺮ‬

‫درد‬

‫ﺻﺪر‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺑﺸﻜﻴﺒﺪ‬

‫دﻳﺪﮔﺎن‬

‫ﺧﻔﺎش‬

‫ﻧﻜﻨﺪ‬

‫روي‬

‫ﺑﺘﺎﻓﺖ‬

‫ﺧﻮش‬

‫ﻣﻲﺑﺎش‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﻣﺎﻧﻲ‬

‫ﭼﻮن‬

‫آﻧﻚ‬
‫ﺗﺴﺖ‬

‫رﻳﺶ‬

‫ﮔﺎه‬

‫در‬

‫و‬

‫ﺳﮓ‬

‫از‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺳﺒﻠﺖ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺳﻨﮓ‬

‫زده‬

‫در‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﺑﺪﻳﺪي‬

‫زﻧﮓ‬

‫ﻧﺎرﻧﮓ‬

‫ﺗﻴﻐﺖ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺟﻨﮓ‬

‫از‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻧﻨﮓ‬

‫ﭘﺎﻳﻢ‬

‫ﻟﻨﮓ‬

‫ﮔﺎوآب‬

‫ﺑﻠﻨﺪي‬

‫و‬

‫و‬

‫ﺳﻮي‬
‫ﭘﺸﺖ‬

‫ﻧﱪد‬

‫ﺑﺎ‬

‫رﻧﮓ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺟﻤﺎل‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﺮدم‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻃﻠﻌﺖ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﺗﻨﮓ‬

‫ﭼﻨﮓ‬

‫آﺳﻤﺎن‬

‫ﭼﻨﺎن‬

‫اﮔﺮ‬

‫در‬

‫ﻧﺎر‬

‫ﻫﻤﭽﻮ‬

‫و‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻣﺰاج‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻋﺠﺰدان‬

‫ﺗﻮ‬

‫دو‬

‫زﻧﺪهاي‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺧﻮن‬

‫ﺳﻨﺎ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻧﺎم‬

‫ﭼﻨﺎﻧﻢ‬

‫ﮔﺎه‬

‫از‬

‫و‬

‫و‬

‫ﻧﺎﻻن‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﭼﺸﻤﻢ‬

‫دل‬

‫آن‬

‫ﻧﺎي‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻣﺠﻠﺲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺰرﮔﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫دل‬

‫ﺣﻀﺮت‬

‫ﺑﻪ‬

‫از‬

‫وي‬

‫آﻧﻚ‬

‫ﻧﺸﺎﻧﻪ‬

‫از‬

‫در‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺷﻴﺮان‬

‫ﻧﻴﺎﻳﻢ‬

‫ﻧﮕﻨﺠﻲ‬

‫ﺗﺎزهاي‬

‫ﺧﺮوﺷﺎن‬

‫ﻛﺮده‬

‫ﺑﻲ‬

‫ﻧﺸﻴﺐ‬

‫زوال‬

‫دُررﭘﺎش‬

‫ﺑﻲﻧﻬﻴﺐ‬

‫ﻧﻬﻨﮓ‬

‫اورﻧﮓ‬

‫ﭼﻨﺎن‬

‫ﻓﺮﻫﻨﮓ‬

‫ﺻﺒﺢ‬

‫درﻧﮓ‬

‫ﺟﱪﺋﻴﻞ‬

‫آﻫﻨﮓ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺧﺮﭼﻨﮓ‬

‫ﻳﺎﻓﺖ‬

‫ﺧﺎك‬

‫و‬

‫آﻫﻨﮓ‬

‫ﻋﺠﺎﻳﺐِ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ار‬

‫ﺳﻨﮓ‬

‫ﺗﻨﮓ‬

‫در ﻣﺪح ﺳﺮﻫﻨﮓ اﻣﻴﺮﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮوي‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻧﺸﻮي و ﻧﻜﻨﻲ ﻗﺎﻣﺖ ﭼﻨﮓ‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻧﺸﻮد ﻛﺎر ﺗﻮ اﻣﺮوز ﭼﻮ ﭼﻨﮓ‬
‫ﺳﺮ‬

‫ﺳﺮﻫﻨﮓ‬

‫ﺳﺮﻫﻨﮕﺎن‬

‫ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﻛﻪ ﺳﺮآﻫﻨﮕﺎن ﺧﻮاﻧﻨﺪ ﻣﺮ او را ﺳﺮﻫﻨﮓ‬

‫ﻫﺮوي‬

‫آﻧﻜﻪ روي ﻫﻤﻪ ﻫﺸﻴﺎران آﻣﺪ ﺑﻪ ﺷﺘﺎب‬

‫آﻧﻜﻪ ﭘﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﻴﺪاران آﻣﺪ ﺑﻪ درﻧﮓ‬

‫ﻧﺸﮕﻔﺖ‬

‫ﻛﻪ ﺳﻴﻪروي ﺷﻮد ﻣﺮدم ﺳﻘﻼب ﭼﻮ زﻧﮓ‬

‫ﻧﺰد‬
‫ﮔﺮ‬

‫دﻳﺪارش‬

‫ﺑﺴﻘﻼب‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﺮد‬

‫ﺑﻮده‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﻬﺎي‬

‫ﻧﻬﻴﺒﺶ‬

‫ﭘﻴﺶ ﮔﻔﺘﺎرش ﺟﻬﻞ آﻣﺪه ﻫﻮش ﻫﻮﺷﻨﮓ‬

‫ﺑﻬﻤﻦ‬

‫ﻛﻪ ز ﺧﺎﻛﺶ ﭘﺲ از آن زﻧﺪه ﺑﺮآﻳﺪ ﺳﱰﻧﮓ‬

‫ﺑﺎد ﻟﻄﻔﺶ ﺑﻮزد ﮔﺮ ﺑﺤﺪ ﭼﲔ ﻧﻪ ﻋﺠﺐ‬

‫ﺑﺮ ﭘﻠﻨﮓ ار ﺑﻨﻬﺪ دﺳﺖ ز روي ﺷﻔﻘﺖ‬

‫ﻧﺠﻢ ﺳﻴّﺎره ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻧﻘﻂ از ﭘﺸﺖ ﭘﻠﻨﮓ‬

‫ﺑﻨﮓ و اﻓﻴﻮن ﺷﻮد از ﺑﻮي ﺗﻮ ﺳﺮﻣﺎﻳﮥ ﻋﻘﻞ‬

‫ﮔﺮ در آن ﻛﻮ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻲ ﺑﻮد اﻓﻴﻮن ﻳﺎ ﺑﻨﮓ‬

‫اي ﺑﻪ ﻋﻠﻢ و ﺑﻪ ﺳﺨﺎ ﻣﻔﺨﺮ اﻫﻞ ﻏﺰﻧﲔ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﺴﻨﺠﻴﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﺎﻫﲔ‬

‫ﺧﺮد‬

‫ﺣﻠﻢ‬

‫ﻏﺰﻧﻲ از ﻓﺨﺮ ﺗﻮ ﺑﺮ ﭼﺮخ ﺑﺮآرد اورﻧﮓ‬

‫داﻳﺮۀ ﻣﺮﻛﺰ و درﻳﺎ ﺑﻮد آن را ﭘﺎ ﺳﻨﮓ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﭘﺎي ﻗﺪر ﺗﻮ ﭼﻮ دل ﺗﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎ ﻫﻔﺘﻮ رﻧﮓ‬

‫دﺳﺖ ﺟﻮد ﺗﻮ ﭼﻮ ﺟﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ اﻗﻠﻴﻢ‬

‫وآﻧﭽﻪ در ﭘﻴﺶ ﺷﻬﻨﺸﺎه ﻧﻤﻮدي از ﺟﻨﮓ‬

‫آﻧﭽﻪ در وﻗﻌﮥ ﻗﻨﻮج ﺗﻮ ﻛﺮدي از روز‬

‫ﺳﻮد ﻳﻚ ﻟﺸﻜﺮ دﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ آﻧﺮوز ﭼﻮ ﺷﻴﺮ‬

‫ﻛﺮدي از ﻛﲔ ﺳﻮي آن ﮔﺎو زﻳﺎن ﻛﺎر آﻫﻨﮓ‬

‫ﺗﺎﺧﺘﻲ راﺳﺖ ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ و ﺑﻜﻨﺪﻳﺶ آن ﺷﺎخ‬

‫ﻛﻪ ﺑﻪ آﺳﺎﻧﻲ ﺳﻔﺘﻲ ﺳﺮ او آﻫﻦ و ﺳﻨﮓ‬

‫ﻣﺎر ﻣﺮدمﻛﺶ در ﺑﺤﺮ ﻧﻜﺮد آن از ﻛﺎم‬

‫ﺷﻴﺮ ﻣﺮدمﻛُﺶ در ﺑﻴﺸﻪ ﻧﻜﺮد آن از ﭼﻨﮓ‬
‫ﻫﺴﺘﻲ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﻣﻘﺪار ﭼﻮ ﻣﻪ در ﺧﺮﭼﻨﮓ‬

‫ﺑﻮدي آن روز ﺑﻪ ﻛﺮدار ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﻪ ﺛﻮر‬

‫‪۱۲۸‬‬

‫ﺟﻨﮓ ﺗﺮﻛﺎن ﺑﻮد آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻲ ﻧﻴﺮﻧﮓ‬

‫روز ﻣﺮدان ﺑﻮد آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻲ ﺑﺎزي‬

‫آﻧﭽﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺗﻴﻎ ﻛﻨﻲ ﺻﺪ ﻳﻚ از آن‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﭘﺮاﻛﻨﺪه‬

‫ﺑﻨﺎتاﻟﻨﻌﺶ ﮔﺮدﻧﺪ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻧﻜﻨﺪ ﻟﺸﻜﺮي از ﺗﺮك ﺑﻪ ﺻﺪ ﺗﻴﺮ ﺧﺪﻧﮓ‬

‫ﺗﻮ‬

‫دﺷﻤﻨﺎن را ﻛﻨﻲ از ﻧﻴﺰه ﭼﻮ ﭘﺮوﻳﻦ آوﻧﮓ‬

‫ﻋﻘﻞ ﻫﺮ ﺗﺮك در آن روز ﻫﻤﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﻫﲔ‬

‫ﺗﺮﻛﺶ اي ﺗﺮك ﺑﻪ ﻳﻜﺴﻮ ﻓﻜﻦ و ﺟﺎﻣﮥ ﺟﻨﮓ‬

‫دﺷﻤﻦ ﺷﺎه درآوﻳﺰ ﭼﻮ ﻣﺴﻠﻮخ از ﭼﻨﮓ‬

‫ﺑﺮه ﺑﺴﻴﺎر در آوﻳﺨﺘﻲ از ﭼﻨﮓ و ﻛﻨﻮن‬

‫ﭼﻮن ﺣﻤﺎﻳﻞ ﺑﻪ زر اﻧﺪر ﻛﻨﻒ اﻓﮕﻨﺪي راﺳﺖ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﭘﻴﻠﻲ ﻛﻪ ﻛﻨﺪ ﮔﺮدن در ﻛﺎم ﻧﻬﻨﮓ‬

‫ﭘﺲ ﺧﺮاﻣﻲ ﺳﻮي ﻣﻴﺪان و ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺖ ﻛﻪ ﺷﻮد‬

‫زردي روي ﻋﺪوﻳﺖ ﭼﻮ ﺣﻤﺎﻳﻞ از رﻧﮓ‬

‫ﺑﺮ ﻛﺘﻒ ﭘﺮور ﻛﺰ ﺑﭽﻪ ﻧﺪارد ﻛﺲ ﻧﻨﮓ‬

‫ﺗﻮ ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪي و آن زرد ﺗﺮا ﻫﺴﺖ ﺳﺰا‬

‫ﭘﺸﺖ ﻣﻨﻤﺎي وزان ژاژ ﻣﻜﻦ دل را ﺗﻨﮓ‬

‫ﮔﺮ ﺣﺴﻮدي ﺳﺨﻨﻲ ﮔﻮﻳﺪ ازﻳﻦ روي ﻓﺮاخ‬

‫ﭘﺸﺖ اﻋﺪاي ﺗﻮ ﭼﻮن ﭘﺸﺖ ﺣﻤﺎﻳﻞ ﺷﺪه ﮔﻨﮓ‬

‫ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﻲ ﭘﻲ ازﻳﻦ از ﻗﺒﻞ ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻮ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ آﺑﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاو ﺑﺎد وزد از آژﻧﮓ‬

‫آﻫﻨﲔ ﮔﻮﻫﺮ ﺷﺪ روي ﻣﻦ از آﺗﺶ دل‬
‫روﺷﻨﺴﺖ‬

‫آﻳﻨﮥ‬

‫ﻓﻀﻠﻢ‬

‫ﭼﻮن‬

‫زﻧﮓ‬

‫آﻳﻨﮥ‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫ﺑﺨﺘﻢ‬

‫ﺗﺎرﻳﻚ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫دارد‬

‫زﻧﮓ‬

‫ﻗﺪر ﭼﻮن ﺑﻴﻨﻢ ﭼﻮن ﻧﻴﺴﺘﻢ از ﮔﻮﻫﺮ ﻫﻴﺰ‬

‫ﺻﺪر ﭼﻮن ﻳﺎﺑﻢ ﭼﻮن ﻧﻴﺴﺘﻢ از ﺷﻮﺧﻲ ﺷﻨﮓ‬

‫آب و ﻗﺪر ﺷﻌﺮا ﻧﺰد ﺗﻮ ز آﻧﺴﺖ ﺑﺰرگ‬

‫ﻛﻪ ﻧﺨﻮردﺳﺘﻲ در ﺧﺮدي ﻧﺎن ﺑﺸﺘﺎﻟﻨﮓ‬

‫دوﻟﺖ آن راﺳﺖ درﻳﻦ وﻗﺖ ﻛﻪ آﺑﺴﺖ از ﻛُﻪ‬
‫ﻣﺪح‬

‫ﺑﻲﺻﻠﺖ‬

‫آن‬

‫راد‬

‫ﻧﻤﻲآﻳﺪ‬

‫ﺻﻠﺖ آن راﺳﺖ درﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻛﻪ ﻧﺎﻧﺴﺖ از ﺳﻨﮓ‬

‫ﭼﺴﺖ‬

‫ﺷﻌﺮ‬

‫ﺟﺎﻣﻪاي ﺑﺨﺶ ﻣﺮا ﺧﺎص ﺧﻮد ار ﺳﺮو ﻗﺪم‬

‫ﺑﻲﺟﺎﻣﮥ‬

‫آن‬

‫ﻣﺮد‬

‫ﻧﻤﻲﮔﻴﺮد‬

‫ﻫﻨﮓ‬

‫ﺗﺎ ز ﻓﺮّ ﺗﻮ ﺷﻮد ﻛﺎر ﻣﻦ اﻣﺴﺎل ﭼﻮ ﭼﻨﮓ‬

‫ﺷﻮم از ﺷﻜﺮ ﺛﻨﺎﻫﺎت ﭼﻮ ﻗﻤﺮي در دم‬

‫ﭼﻮ ﺑﻮم ﻣﻦ ز ﻟﺒﺎس ﺗﻮ ﭼﻮ ﻃﻮﻃﻲ ﺑﺎرﻧﮓ‬

‫اي ﻋﺰﻳﺰي اﮔﺮ اﻳﻦ ﺑﺎد ﻛﻪ اﻧﺪر ﺳﺮ ﻫﺴﺖ‬

‫راه ﻳﺎﺑﺪ ﺳﻮي ﺧﺎﻧﻪ ﻛﻨﺪم ﺗﻨﮓ ز ﻧﻨﮓ‬

‫ﺗﺎ ﺳﭙﻬﺮﺳﺖ و ﻓﻠﻚ ﭘﺎﻳﮥ ﻣﺎه و ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﺪﺳﺖ و ﺑﻪ ﭼﲔ ﻣﻌﺪن ﮔﻨﮓ و ار ﺗﻨﮓ‬

‫ﻣﻦ از آن رﻧﮓ ﺟﻬﺎن را ﻛﻨﻢ آﮔﺎه ز ﺷﻜﺮ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ اﺷﱰ ﻛﻪ دﻫﺪ آﮔﻬﻲ از رﻧﮕﺎرﻧﮓ‬

‫ﭼﻮن ﻛﺒﻮﺗﺮ ﻧﺸﻮم ﺑﻬﺮۀ ﻛﺲ ﺑﻬﺮ ﺷﻜﻢ‬

‫ﮔﺮدن اﻓﺮاﺷﺘﻪ ز آﻧﻢ ز ﻫﻤﺎﻻن ﭼﻮ ﻛﻠﻨﮓ‬

‫ﺑﺎد اﻓﺮاﺧﺘﻪ راي ﺗﻮ ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ و ﭼﻮ ﻣﺎه‬

‫ﺑﺎد آراﺳﺘﻪ ﺟﺎي ﺗﻮ ﭼﻮ ار ﺗﻨﮓ و ﭼﻮ ﮔﻨﮓ‬

‫روي زردان ﻫﻤﻪ اﻋﺪاي ﺗﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮﻧﺞ‬

‫روي ﺳﺮﺧﺎن ﻫﻤﻪ اﺣﺒﺎب ﺗﻮ ﻫﻤﭽﻮن ﻧﺎرﻧﮓ‬

‫ﺷﻜﺎﻳﺖ از دﮔﺮﮔﻮﻧﻲ ﺣﺎل روزﮔﺎر‬

‫ﺑﺲ ﻛﻨﻴﺪ آﺧﺮ ﻣﺤﺎل اي ﺟﻤﻠﮕﻲ اﺻﺤﺎب ﻣﺎل‬

‫در ﻣﻜﺎن آﺗﺶ زﻧﻴﺪ اي ﻃﺎﻳﻔﮥ ارﺑﺎب ﺣﺎل‬

‫زﻳﻨﻬﺎر و زﻳﻨﻬﺎر از ﮔﺮم رﻓﱳ دم زﻧﻴﺪ‬

‫زﻳﻦ ﻳﺠﻮز وﻻﻳﺠﻮز و ﺧﺮﻗﻪ و ﺣﺎل و ﻣﺤﺎل‬

‫اي ﻧﻈﺎماﻟﺪﻳﻦ و ﻓﺨﺮ ﻣﻠﺖ اي ﺷﻴﺦاﻟﺸﻴﻮخ‬

‫ﭼﻨﺪ ازﻳﻦ ﺣﺎل و ﻣﺤﺎل و ﭼﻨﺪ ازﻳﻦ ﻫﺠﺮ و وﺻﺎل‬

‫دﻳﻦﻓﺮوﺷﺎن ﮔﺸﺘﻪاﻧﺪ ار آرزوي ﺟﺎه و ﻣﺎل‬

‫ﺧﺮﻗﻪﭘﻮﺷﺎن ﮔﺸﺘﻪاﻧﺪ از ﺑﻬﺮ زرق و ﻣﺨﺮﻗﻪ‬

‫ﻛﻲ ﺗﻮان ﻣﺮ ذواﻟﺠﻼل و ذواﻟﺒﻘﺎ را ﻳﺎﻓﱳ‬

‫در ﺧﻂ ﺧﻮب ﺗﻜﲔ و در ﺧﻢ زﻟﻒ ﻳﻨﺎل‬

‫از دو ﺑﻴﺮون ﻧﻴﺴﺖ اﻟّﺎ ﺷﺮﺑﺘﻲ ﻳﺎ ﺿﺮﺑﺘﻲ‬

‫ﮔﺮ ﻧﻌﻴﻢ آﻳﺪ ﻣﻨﺎز و ﮔﺮ ﺟﺤﻴﻢ آﻳﺪ ﻣﻨﺎل‬

‫ﭘﺎيﺑﻨﺪ ﺧﻴﺮ و ﺷﺮّي ﻛﻲ ﺷﻮد در راه ﻋﺸﻖ‬

‫آﻧﻜﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺸﻨﮥ ﺷﻮق و ﻛﻤﺎل ذواﻟﺠﻼل‬

‫ﻣﺮد آن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺘﻮاري ﺷﻮد ﺳﻴﻤﺮغوار‬

‫ﻫﺸﺖ ﺟﻨﺖ زﻳﺮ ﭘﺮّ و ﻫﻔﺖ دوزخ زﻳﺮ ﺑﺎل‬

‫ﻫﺴﺖ ﻣﺴﺘﻐﻨﻲ ز آب و ﮔﻞ‪ ،‬ﻛﻤﺎل ﻻﻳﺰال‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻘﺼﺎﻧﻲ ز ﻧﺎ آورده ﻃﺎﻋﺖﻫﺎي ﺧﻠﻖ‬

‫‪۱۲۹‬‬

‫اي ﺟُﻨﻴﺪ و ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ از ﺧﺎك ﺳﺮﻫﺎ ﺑﺮ ﻛﻨﻴﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺑﺮ ﺟﺪل ﺑﻴﻨﻴﺪ و ﻗﻮﻣﻲ در ﺟﺪال‬

‫اي درﻳﻐﺎن ﺻﺎدﻗﺎن ﮔﺮمرو در راه دﻳﻦ‬

‫ﺗﻴﺮ اﻳﺸﺎن دﻳﺪهدوز و ﻋﺸﻖ اﻳﺸﺎن ﺳﻴﻨﻪ ﻣﺎل‬

‫ﻛﻲ ﺧﱪ داري ﺗﻮ اي ﻧﺎﻣﺤﺮم ﻧﺎاﻫﻞ راه‬

‫از ﺟﻔﺎﻫﺎي ﺻﻬﻴﺐ و از ﺑﻼﻫﺎي ﺑﻼل‬

‫دوناﻟﻔﻠﺘﲔ‬

‫اوﺳﺘﺎدان ﻛﻤﺎل‬

‫وآن ﺷﺪه ﺑﻲﺷﻚ ز دﻋﻮﻳﻬﺎي ﺑﻲﻣﻌﻨﻲ ﭼﻮ دال‬

‫اﻳﻦ ﻣﻴﺎن را ﺑﺴﺘﻪ اﻧﺪر راه ﻣﻌﻨﻲ ﭼﻮن اﻟﻔـ‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻲ زاغ ﺳﻴﺎه و ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻚ ﺑﺎز ﺳﭙﻴﺪ‬
‫ﺣَﺸﺮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺑﻲﻣﺰه‬

‫ﺷﺎﮔﺮدان‬

‫ﮔﺮدﻧﺪ‬

‫ﻳﻚ رﻣﻪ اﻓﺮاﺳﻴﺎب و ﻧﻴﺴﺖ ﭘﻴﺪا ﭘﻮر زال‬

‫ﭘﺮدﮔﻲ ﮔﺸﺘﻨﺪ‬

‫ﻏﻢ‬

‫زﻳﻦ‬

‫ﺑﻲﻣﺰه‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن را ﻗﺤﻂ آﻣﺪ زﻳﻦ ﺗﺒﺎه ﺗﻨﮓ ﺳﺎل‬

‫ﻒ دﻳﻮان ﺑﻴﻨﻢ اﻳﻨﻚ در ﻣﻘﺎم ﺟﱪﺋﻴﻞ‬
‫ﺻ ّ‬

‫ﺷﻜﺎل‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﻋﺸﻘﺒﺎزي‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫زﻳﻦ‬

‫وﻳﻦ ﺟﻤﻴﻼن ﺑﲔ ﻛﺰ اﻳﺸﺎن ﻧﻨﮓ ﻣﻴﺪارد ﺟﻤﺎل‬

‫وﻳﻦ ﻇﺮﻳﻔﺎن ﺑﲔ ﻛﺰ اﻳﺸﺎن ﺗﻨﮓ ﺷﺪ ﭘﻬﻨﺎي ﻋﺸﻖ‬

‫ﺷﻴﺮان‬

‫ﺑﻴﺸﮥ‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﺷﺮزه‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﭘﻨﺎه‬

‫ﻋﺸﻖ ﻳﻌﻘﻮب ار ﻧﺪاري ﺻﱪ اﻳﻮﺑﻴﺖ ﻛﻮ‬

‫ﻗﺪر ﺑﺪر ار ﻧﻴﺴﺘﺖ ﺑﺎري ﻛﻢ از ﻗﺪر ﻫﻼل‬

‫ﻳﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎن ﺑﺎش ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺎن ﻛﻪ اﻧﺪر راه ﻋﺸﻖ‬

‫در ﻳﻜﻲ ﻗﺎﻟﺐ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺟﺎن و ﺟﺎﻧﺎن را ﻣﺠﺎل‬

‫در ﺟﻬﺎن آزاد ﻣﺮدي ﻛﻮ ﻛﻪ ﺑﺎ وي دم زﻧﻴﻢ‬

‫ﻣﺤﺮم و ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ و اﻫﻞ و ﻣﺮﻳﺪ و ﺑﻲﻣﻼل‬

‫ﻛﻮي ﺻﺪﻳّﻘﺎن ﺑﺪﻳﺪه رﻓﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺰ ﻗﺪم‬

‫راه ﺻﺪﻳّﻘﺎن ﺑﻪ ﻃﺎﻋﺖ رﻓﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺑﺎل‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران رﻧﺞ ﺑﻮﺑﻜﺮ از ﻳﻜﻲ اﻳﻦ ﺣﺮف ﺑﻮد‬

‫ﻧﻮح ﻧﻬﺼﺪ ﺳﺎل ﻧﻮﺣﻪ ﻛﺮد ﺗﺎ ﺷﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﻧﺎل‬

‫ورﻧﻪ ﻋﻤﺮّ ﻫﺴﺖ ﺑﺴﻴﺎري ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ دوال‬

‫دوﻟﺘﻲ ﺑﻮد آن دواﱄﻛﺶ ﻋﻤﺮ در ﻛﻒ ﮔﺮﻓﺖ‬

‫اﺑﻠﻬﺎن ﺑﲔ ﺑﺎ دو درﻳﺎ ﻏﺮق ﮔﺸﺘﻪ در ﺳﻔﺎل‬

‫ﻧﺎرﻳﺎن ﺑﲔ ﺑﺎ ﺳﻪ دوزخ ﺳﺮد ﻣﺎﻧﺪه در ﺗﻤﻮز‬

‫ور ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﺗﻜﻴﻪ داري ﻫﺴﺖ دﻧﻴﺎ را زوال‬

‫ﮔﺮ ﺑﻪ ﻋﻘﺒﻲ دﻳﺪه داري ﻛﻮت زاد آﺧﺮت‬

‫ور ﻛﻤﺎل ﻧﻮح ﺟﻮﻳﻲ ﻧﻮﺣﻪات ﻛﻮ ﻧﻴﻢ ﺳﺎل‬

‫ﮔﺮ دم ﺑﻮﺑﻜﺮ ﺧﻮاﻫﻲ ﺑﺨﺸﺶ ﻳﻚ ﻧﺎﻧﺖ ﻛﻮ‬

‫ﺑﻮد آﻧﮕﻪ وﻗﺖ »ﻛﺎناﻟﻜﺎس ﻣﺠﺮﻳﻬﺎ اﻟﻴﻤﲔ«‬

‫ﻫﺴﺖ اﻛﻨﻮن ﮔﺎه »ﻛﺎناﻟﻜﺎس ﻣﺠﺮﻳﻬﺎاﻟﺸﻤﺎل«‬

‫ﻛﺎﺳﺪ و ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪ آن ﺳﺤﺮ ﺣﺮام ﺳﺎﻣﺮي‬

‫ﻣﻘﺪﺳﻲ ﻛﻪ‬

‫ﻗﺪﻳﻤﺴﺖ‬

‫ﻫﺴﺖ ﮔﻔﺘﺎر ﺳﻨﺎﻳﻲ ﻋﺸﻖ را ﺳﺤﺮ ﺣﻼل‬

‫در ﺑﻴﺎن ﻋﺰّت و ﺟﻼل ذات اﻗﺪس اﻟﻬﻲ‬
‫ﺻﻔﺎت ﻛﻤﺎل‬

‫از‬

‫ﺑﻪ ذات ﻟﻢﻳﺰﱄ ﻫﺴﺖ واﺣﺪ اﻧﺪر ﻣﺠﺪ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﻫﺴﺘﻲ‬

‫ﻧﻪ‬

‫اوﻟﻴﺖ‬

‫ﻧﻴﺎﻳﺪ‬

‫ﺟﱪوﺗﻲ‬

‫اﻧﺪر‬
‫ﮔﻪ‬

‫اول‬

‫زﺣﻴﺰ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫او‬

‫ﺣﺪ‬

‫ﺛﺎﻧﻲ‬

‫ﺳﺎﺣﺖ‬

‫ﻗﺪﻣﺶ‬

‫ﻗﺪرت‬

‫را‬

‫ﺻﻤﺪﻳّﺖ‬

‫ورا‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻟﻄﺎﻳﻒ‬

‫ﻧﮕﺬرد‬

‫ﻗﻴﺎم‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻣﻨﺰل‬
‫ﻓﻬﻮم‬

‫ﻧﻬﺎده ﻗﻬﺮ ﻗﺪﻳﻤﺶ ﺑﻪ ﭘﺎي ﻋﻘﻞ ﻋﻘﺎل‬

‫ﺑﺪاده ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻲ را ﻫﺰار ﺣﺴﻦ و ﺟﻤﺎل‬

‫ﺻﻨﻌﺶ‬

‫ﭼﻪ ﮔﻔﺖ وﻫﻢ ﻣﺰور ﺑﺠﺰ ﻓﻀﻮل و ﻓﻀﺎل‬
‫ﻣﻨﺰﻫﺴﺖ ﺑﻪ وﺻﻒ از ﺣﻠﻮل ﺣﺎﻟﺖ و ﺣﺎل‬

‫ﺟﻼل وﺣﺪت او در ﻗﺪم ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺪ ﺑﻮد‬

‫ﺑﻪ‬

‫وﺣﺪت‬

‫آﺧﺮﻳّﺖ‬

‫او‬

‫را‬

‫ﻧﻬﺎﻳﺘﺴﺖ‬

‫و‬

‫ﻣﺂل‬

‫ﻧﻪ در ﻣﺸﺎﻫﺪ ﻗﺮﺑﻲ ﺟﻼل اوﺳﺖ ﺟﺪال‬

‫ﺑﻪ ذات ﭘﺎك ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻴﺞ ﺻﻮرت و ﺟﺴﻢ‬
‫ازﱄ‬

‫ﻟﻘﺎﻳﺶ‬

‫ﺑﺪاده‬

‫ﻓﻴﺾ‬

‫وﺻﺎل‬

‫ﻧﻪ ﻋﻘﻞ ﻳﺎﺑﺪ ﺑﺮوي ﺳﺒﻴﻞ ﻣﺜﻞ و ﻣﺜﺎل‬

‫ﭼﻪ ﻳﺎﻓﺖ ﺧﺎﻃﺮ ادراك او ﺑﺠﺰ ﺣﻴﺮت‬

‫اﻧﻘﺴﺎم‬

‫وﺣﺪت‬

‫ﭘﻴﺪا‬

‫از‬

‫او‬

‫ﺳﻨﺎ‬

‫و ﻛﻤﺎل‬

‫ﺑﻪ ﻋﺰت ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ ﺑﺮي ز ﺷﻜﻞ و ﻣﺜﺎل‬

‫ﺟﻼل و ﻋﺰ ﻗﺪﻳﻤﺶ ﻧﺒﻮده ﻣﺪرك ﺧﻠﻖ‬
‫ﺑﻮد‬

‫ﻧﻤﺎي‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ﺑﻌﺰ‬

‫ﺻﻔﺎت ﻗﺪس ﻛﻤﺎﻟﺶ ﺑﺮي ز ﻋﻠﺖ ﻛﻮن‬
‫وﻫﻢ‬

‫ﻣﻨﺰﻫﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺟﻠﻴﻞﺳﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻧﻌﻮت‬

‫ﺟﻼل‬

‫ﺻﻔﺎت‬

‫ﻧﭙﺬﻳﺮد‬

‫ﻋﺰت‬

‫او‬

‫ﺑﺎﻗﻴﺴﺖ‬

‫در‬

‫آزال‬

‫ﺑﻪ ﻋﺰت اﺑﺪي ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺒﻪ ﻫﺮ اﺷﻜﺎل‬
‫‪۱۳۰‬‬

‫ﻧﻪ در ﺳﺮادق ﻣﺠﺪش ﻋﻠﻮم راﺳﺖ ﻣﺠﺎل‬

‫ﺑﻪ ﻛﻨﻪ ذاﺗﺶ ﻏﻔﻠﺖ ﻋﻘﻮل را از ﻏﻴﺐ‬

‫ﻧﻪ در ﺻﻨﺎﻳﻊ ﻟﻄﻔﺶ ﺑﻮد ﻓﺘﻮر و زوال‬

‫ﻧﻪ ﻗﻬﺮ ﺑﺎﺷﺪ او را ﺗﻐﻴﺮ اﻧﺪر وﺻﻒ‬

‫ﻫﺮآﻧﻜﻪ در ﺻﻔﺘﺶ ﺷﺒﻪ و ﻣﺜﻞ اﻧﺪﻳﺸﺪ‬

‫ﺑﻮد دل ﺳﻴﻬﺶ ﻧﻘﺶ ﮔﻴﺮ ﻛﻔﺮ و ﺿﻼل‬

‫ﺑﻲﭼﻮﻧﺶ‬

‫ﺑﻮد ﺑﻪ ﺻﺮف ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻮ ﻋﺎﺑﺪ ﺗﻤﺜﺎل‬

‫ﻫﺮآﻧﻜﻪ ﻛﺮد‬

‫ﺑﺮاي‬

‫اﺷﺎرت‬

‫از‬

‫ﺟﻠﻮهﮔﺮي‬

‫ذات‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻋﺮﺷﻲ‬

‫ﺳﺮادق‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺑﻪ ﺻﺒﺤﺪم ﻛﺸﺪ او ﺷﻤﺲ از درﻳﭽﮥ ﺷﺮق‬
‫ز‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻣﻨﻮر‬

‫ﻣﻨﻮر‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﻬﺪ‬

‫ﻣﻐﺮب‬

‫ﻗﺒﮥ‬

‫ﺑﺮوي‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﺧﻮب‬

‫ﺑﻠﻨﺪ‬

‫ﻫﻼل‬

‫زوال‬

‫وﻗﺖ‬

‫ﻃﻼﻳﮥ‬

‫ﺳﻴﻢ‬

‫ﻛﻨﺪ ز ﺑﻴﻀﮥ ﻛﺎﻓﻮر ﺻﺒﺢ ارض و ﺟﺒﺎل‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﺷﺐ‬

‫ﻧﻬﺮ‬

‫زﻻل‬

‫ز ﻗﻄﺮه اﺑﺮ ﻛﻨﺪ در ﺻﺪف ﺑﻪ ﺣﻜﻤﺖ در‬

‫ﺑﺮاي ﻧﻔﺨﮥ ﻋﺸﺎق ﺑﺮ ﺟﻨﻮب و ﺷﻤﺎل‬

‫ز ﭼﺎه ﺷﺮق ﺑﺮآرد ﺑﻪ ﺻﺒﺤﺪم ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫و‬

‫ﺗﻼل‬

‫ﻫﺰار‬

‫ﻣﺸﻚ‬

‫ﻧﺎﻓﮥ‬

‫دﻫﺪ‬

‫ازل‬

‫ز‬

‫ز ﺻﺒﻎ ﺣﻜﻤﺖ رﻧﮕﲔ ﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﻛُﻪ ﻻﻟﻪ‬
‫در‬

‫ﻧﻬﺎده‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫دل‬

‫آﺗﺸﲔ‬

‫ﻋﲔ‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻗﺪرت‬

‫ﻣﻨﻮر‬

‫از‬

‫آرد‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﻫﺰار‬

‫وﻫﺎد‬

‫او‬

‫ﻧﻬﺪ ﺑﻪ ﭼﻬﺮۀ ﺧﻮﺑﺎن ﭼﲔ ﺑﻪ ﻗﺪرت ﺧﺎل‬

‫ﺑﺪاده ﭼﻬﺮۀ ﻣﻪ را ﻫﺰار ﻧﻮر و ﻧﻮال‬

‫ﮔﻮﻫﺮ‬

‫ﺑﺮﻳﺪه اﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻘﺮاض ﻋﺰت و ﺗﻘﺪﻳﺲ‬

‫زﺑﺎن‬

‫ﭼﻮ ﺧﺎك ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻪ درﮔﺎه او ﻣﻪ و ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬

‫ﺷﺪهﺳﺖ ﺑﻨﺪۀ درﮔﺎه او دﻫﻮر و ﻃﻮال‬

‫ﻛﻨﺪ ﺳﺠﻮد وي از ﺟﺎن ﻫﻤﻪ ﻣﻜﲔ و ﻣﻜﺎن‬

‫ﻛﻨﺪ ﺧﻀﻮع ﻛﻤﺎﻟﺶ ﻫﻤﻪ ﺟﺒﺎل و رﻣﺎل‬

‫ﺧﻮرﻧﺪه ﻟﻘﻤﮥ ﺟﻮدش ز ﻋﺮش ﺗﺎب ﺛﺮي‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻋﺰّﺗﺶ‬

‫ﺑﻬﺎر‬

‫ﺑﺸﺘﺎﺑﺪ‬

‫در‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺟﻮﺷﺶ‬

‫ﻛﻨﺪ ﺛﻨﺎي ﺟﻼﻟﺶ زﺑﺎن رﻋﺪ از ﺧﻮف‬
‫ﮔﺸﺎدهاﻧﺪ‬

‫درﮔﻪ‬

‫ﺻﻤﺪي‬

‫اوﺳﺖ‬

‫اﻣﺮ‬

‫ﻋﺎﺟﺰﻧﺪ‬

‫ﺳﻴﻞ‬

‫روان‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬

‫دﺟﻠﮥ‬

‫ﻋﻴﺎل‬

‫ﺳﻴﺎل‬

‫ﻣﺴﺒّﺢﺳﺖ ﻣﺮ او را ﭼﻮ اﺑﺮ و ﺑﺮق ﺛﻘﺎل‬

‫ﻣﺮﻏﺎن‬

‫ز ﻗﻬﺮ او ﺷﺪه ﻛﻮه ﮔﺮان ﭼﻮ ﺣﻠﻘﮥ ﻣﻴﻢ‬

‫ز ﺧﺪﻣﺘﺶ ﺷﺪه ﭘﺸﺖ ﻓﻠﻚ ﭼﻮ ﺣﻠﻘﮥ دال‬

‫ﻣﺪﺑّﺮي‬

‫ﻧﻬﺎده‬

‫زﺑﺎن‬

‫ﺗﻴﻎ‬

‫ز‬

‫ﭼﻮ ﻋﻨﺪﻟﻴﺐ و ﭼﻜﺎوك ﭼﻮ ﻃﻮﻃﻲ و ﭼﻮن دال‬

‫ﻛﻪ‬

‫در‬

‫در‬

‫ﻧﺪارد‬

‫دل‬

‫ﺛﻨﺎي‬

‫ﺷﺮﻳﻚ‬

‫ﻋﺸﺎق‬

‫او‬

‫ﺧﻠﻴﻘﺖ‬

‫ﻣﺪﺣﺘﺶ‬

‫در‬

‫ﻗﺎل‬

‫در‬

‫ﻋﺰّت‬

‫ﺳﺮّﻫﺎي‬

‫ﻗﺪم‬

‫ﺷﻴﺮ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﻣﻌﻄﻠﻲﺳﺖ‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ‬

‫ﻫﺮآﻧﻜﻪ ﺷﺮﺑﺖ ﺳﺒﺤﺎﻧﻲ و اﻧﺎاﻟﺤﻖ ﺧﻮرد‬

‫ز‬

‫زﻣﺎم‬
‫ﺑﻪ‬

‫آﻫﻮان‬

‫ﻃﺮﻳﻘﺖ‬

‫ﻣﻠﻜﻮﺗﺶ‬

‫ﻧﻐﻤﻪﻫﺎي‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﻣﺰاﻣﻴﺮ‬

‫ﻫﺮآﻧﻜﻪ‬
‫دﻟﻢ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﭼﻮن‬
‫او‬

‫ﻧﻬﺎده‬

‫ﻣﺮاﺳﺖ‬

‫ﺧﻮن‬

‫ﺷﺮاب‬

‫ﻫﺴﺘﻢ‬

‫ز‬

‫رﻫﺮوان‬

‫ﻣﻌﺎرف‬

‫ﻫﺰارﮔﻮﻧﻪ‬

‫ﺷﻜﺎل‬

‫ﺷﺪﺳﺖ‬

‫ﺣﻼل‬

‫اﺳﺖ‬

‫ﺟﺎم‬

‫ﺑﻪ‬

‫وﺻﻠﺶ‬

‫ﭘﺎﻳﺶ‬

‫وﺻﺎﻟﺶ‬
‫داﻳﻢ‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ‬

‫ﻣﺎﻻﻣﺎل‬

‫ﺷﻮم ﭼﻮ ﺣﻮر ﺟﻨﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺣﺴﻦ و ﻏﻨﺞ و دﻻل‬

‫ز ﺧﺎك ﻣﻌﺼﻴﺖ ار ﺑﺮ رﺧﻢ ﺑﻮد ﮔﺮدي‬
‫ﻣﻨﻢ‬

‫ﮔﻮﻳﺪ‬

‫ﺳﺮّ‬

‫ازل‬

‫زﺑﺎن‬

‫ﻛﻼل‬

‫ﺑﻪ ﺗﻴﻎ ﻏﻴﺮت او ﻛﺸﺘﻪ در ﻫﺰار ﻗﺘﺎل‬

‫ﭼﻮ ﺑﻮي ﮔﻠﱭ او ﺑﺸﻨﻮم ﺑﻪ ﺑﺎغ ازل‬
‫درﻳﻦ‬

‫ﺑﺮ‬

‫او‬

‫وﺟﻮد‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻓﻌﺎل‬

‫ﭼﻮ ﺧﺎك درﮔﻪ اوﻳﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ اﻳﭻ وﺑﺎل‬

‫ﺑﻮد ﻣﺮا ز ﺧﺼﺎﻳﺺ درﻳﻦ ﻫﺰار ﺧﺼﺎل‬

‫ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﺻﻼﺗﻬﺎ‬

‫ﺑﻪ ﺟﺎن ﺟﺎن دﻫﻢ از ﺟﺎن و دل ﻫﻤﻪ ﺷﺐ و روز‬

‫و‬

‫ﺗﺤﻴﺎت‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ‬

‫و‬

‫آل‬

‫در ﻧﻜﻮﻫﺶ دﻧﻴﺎداران‬

‫ز اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻔﺲ ﺣﺴﻲ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺷﻲ در وﺑﺎل‬

‫اي ﮔﺮﻓﺘﺎر ﻧﻴﺎز و آز و ﺣﺮص و ﺣﻘﺪ و ﻣﺎل‬

‫ﭼﻮن ﻧﺪاري داغ ﻋﺸﻖ از ﺣﻀﺮت ﻗﺪس ﺟﻼل‬

‫ﭼﻨﺪ در ﻣﻴﺪان ﻗﺪس از ﺧﻴﺮه ﺗﺎزي اﺳﺐ ﻻف‬

‫ﭼﻮن ﺗﻬﻲ ﻃﺒﻠﻲ ﭘﺮ از آواز از زﺧﻢ دوال‬

‫ﺑﺎﻃﻦ از ﻣﻌﻨﻴﺖ ﭘﺎك و ﻇﺎﻫﺮ از دﻋﻮي ﭘﻠﻴﺪ‬
‫‪۱۳۱‬‬

‫ﺗﺎ ﺷﻮي رﺳﺘﻪ ازﻳﻦ اﻟﻔﺎﻇﻬﺎي ﻗﻴﻞ و ﻗﺎل‬

‫ﻣﺮد ﺑﺎش و ﺑﺮﮔﺬار از ﻫﻔﺖ ﮔﺮدون ﭘﺎي ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﻧﻔﺲ را در ﺳﻢ اﺳﺐ روح ﻛﻦ ﻗﻄﻊاﻟﻤﻨﺎل‬

‫روح را در ﻋﺎﻟﻢ روﺣﺎﻧﻴﺎن ﻛﻦ آﺑﺨﻮر‬

‫ﺟﻠﻮه ده ﻃﺎووس ﺳﻔﻠﻲ را ز ﺣﻜﻤﺖ ﺗﺎ ﻣﮕﺮ‬

‫ﺑﺎ ﻋﺮوس ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻮي ﻛﻨﺪ راي وﺻﺎل‬

‫ﭼﻮن ﻣﻔﺼّﻞ ﮔﺸﺘﻲ از اﺣﺪاث ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ‬

‫از ﻫﻤﻪ اﺟﺴﺎد ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ ﻛﻨﺪ روح اﻧﻔﺼﺎل‬

‫ﭼﻮن ﻣﺼﻔﺎ ﮔﺸﺘﻲ از اوﺻﺎف ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ ﺗﺮا‬

‫دﺳﺖ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺗﻌﺎﱄ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اي ﺳﻴﺪ ﺗﻌﺎل‬

‫ﭼﻮن ﺑﱰك ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺘﻲ ﭘﺲ ﺷﻮي او را ﻳﻘﲔ‬

‫ﭼﻮن ز ﺧﻮد ﺑﻴﺰار ﮔﺸﺘﻲ روي ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺟﻤﺎل‬

‫رو ﺑﻪ زﻳﺮ ﺳﺎﻳﮥ »ﻻ« ﺧﺎﻧﮥ »اﻟّﺎ« ﺑﮕﻴﺮ‬

‫ﺗﺎ ﻛﻪ از اﻟّﺎت ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ راه ﻣﺠﺎل‬

‫ﻛﻲ ﺧﱪ داري ز ﺻﺎﻧﻊ ﻛﻲ ازو واﻗﻒ ﺷﻮي‬

‫ﺗﺎ ﻛﻪ ﺧﺮﺳﻨﺪي ﺑﻪ ﻣﺸﺘﻲ ﻋﻠﻤﻬﺎي ﭘﺮ ﻣﺤﺎل‬

‫ﺗﺎ ﻧﻤﺎﻧﻲ ﻣﻨﻘﻄﻊ در اوﺳﻂ ﻇﻞ و ﻇﻼل‬

‫ﺟﻬﺪ آن ﻛﻦ ﺗﺎ ﺑﱪي ﻣﻨﺰل اﻧﺪر ﻧﻮر روح‬

‫ﻫﻤﭽﻨﲔ ﻣﻴﺒﺎش از اﻧﻔﺎس ﻧﻔﺲ اﻧﺪر ﺟﻮال‬

‫ﮔﺮ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪي ﺷﺪﺳﺘﻲ ﻗﺎﻧﻊ از ﺻﺎﻧﻊ رواﺳﺖ‬

‫درﺑﺎره ﻋﻠﻲﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻃﺒﻴﺐ ﻏﺰﻧﻮي‬

‫اي ﺣﻞ ﺷﺪه از ﻋﻠﻢ ﺗﻮ ﺻﺪﮔﻮﻧﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ‬

‫وي ﺑﻪ ﺷﺪه از دﺳﺖ ﺗﻮ ﺻﺪ ﻋﻠّﺖ ﻫﺎﻳﻞ‬

‫ﻋﻘﻞ از ﺗﻮ ﭼﻨﺎن ﺗﻴﺰ ﻛﻪ ﺳﻮدا ز ﺗﺨﻴﻞ‬

‫ﺟﺎن از ﺗﻮ ﭼﻨﺎن زﻧﺪه ﻛﻪ اﻋﻀﺎ ﺑﻪ ﻣﻔﺎﺻﻞ‬

‫ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺑﺪو ﺷﻤﺖ ﺧﻠﻖ ﺗﻮ رﺳﻴﺪﺳﺖ‬

‫ﻞ ﮔﻬﺮ و ﮔﻞ‬
‫از ﺧﻠﻖ ﺗﻮ ﮔُﻞ ﮔﺮدد ﻛ ّ‬

‫اي‬

‫ﻓﺮزاﻧﻪ‬

‫ﺧﻮاﺟﮥ‬

‫ﻓﺮزاﻧﮥ‬

‫ﺧﻠﻘﺖ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺷﻤّﺖ‬

‫ﺷﺪه‬

‫ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﻋﻠّﻲﺑﻦ‬

‫از ﻛﲔ‬
‫از‬

‫ﺷﺎﻫﺴﺮﭙم‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺎد‬

‫وي ﻧﺎﻳﺐ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ دو ﺻﺪﮔﻮﻧﻪ دﻻﻳﻞ‬
‫دﻳﻮاﻧﮥ‬

‫ﺷﻴﺪا‬

‫ﺑﻲﻏﻢ ز ﺗﻮ ﺧﻮاﻫﻨﺪه و ﺧﺮم ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺠﻠﺲ‬

‫ﻳﺎران ﺑﻪ ﺗﻮ ﻛﻮﺷﻨﺪه و ﻧﺎزان ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺤﻔﻞ‬

‫ﺗﺎ ﻋﻘﻞ ﺗﻮ در ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺎن رﺧﺖ ﻓﺮو ﻛﺮد‬
‫ﺟﺮم‬

‫ﻗﻤﺮ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﻣﺸﻌﻠﻬﺎ‬

‫ﻓﺮّ‬

‫از‬

‫در‬

‫ﺗﻮ‬

‫دادن‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﻳﺎﺑﻨﺪ‬

‫ﺑﺮداﺷﺖ‬
‫ﭼﻮن‬

‫ﻳﻚ ﻣﺴﻬﻞ ﺗﻮ راﺳﺖ ﭼﻮ ﺑﻴﺠﺎده ﻛﻬﻲ را‬
‫داروي‬

‫ﺷﻤﺖ‬

‫اﺻﻠﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺷﺎﻣﻞ ﺷﺪه از ﺧﻠﻖ ﺗﻮ ﻫﺮﺟﺎي ﺷﻤﺎﻳﻞ‬

‫ﺷﻤﺎﱄ‬

‫دارو‬

‫ﺷﺪه‬

‫از‬

‫ﻣﻬﺮ‬

‫ﻋﺎﻗﻞ‬

‫از‬

‫ﻣﺠﺘﻤﻊ‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫ﺳﭙﻪ‬

‫ﻋﺎرﺿﻪ‬

‫اﻟﻨﻮريﺳﺖ‬

‫ﻣﺤﻤﻞ‬

‫ﻣﻨﺎزل‬

‫در ﻛﻞ‬

‫ﻣﻲ ﺟﺬب ﻛﻨﺪ ﺧﻠﻂ ﺑﺪ از ﺑﻴﺴﺖ اﻧﺎﻣﻞ‬

‫زان‬

‫ﻫﺮﮔﺰ‬

‫اﻳﻦ ذﻫﻦ و ﺣﺬاﻗﺖ ﻛﻪ ﺗﻮ داري ﺑﻪ ﻃﺒﻴﺒﻲ‬

‫ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﻛﻪ ﻛُﺸﺪ‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﻧﺮﺳﺪ ﻛﺸﺘﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﻣﺸﺎﻋﻞ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺳﺎﺣﻞ‬

‫ﺑﻪ‬

‫اي ﺧﺎك درت ﺳﺠﺪه ﮔﻪ ﺣﺎﺳﺪ و ﻧﺎﺻﺢ‬

‫وي آب رﺧﺖ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻪ ﺷﺎﻋﺮ و ﺳﺎﺋﻞ‬

‫در دﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻮ ﻋﻤﺮ ﺻﻠﺒﻲ اﮔﺮﭼﻨﺪ‬

‫اواﻳﻞ‬

‫از‬

‫ﺑﻴﻢ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻓﺎﻳﺪۀ‬

‫ﺳﺆال‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﻠﻘﻲ‬

‫ﻋﺪوي‬

‫ز‬

‫ﺗﻮ‬

‫دوﮔﻮﻧﻪ‬

‫ﭼﻨﺎﻧﺴﺖ‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﻮدم‬

‫ﺧﻮد‬

‫ز‬

‫ﺣﺎل‬

‫ﻣﻠﻮﱄ‬
‫دﮔﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺧﻠﻂ‬

‫ﺗﻦ‬

‫ﭼﮕﻮﻳﻢ‬

‫ز‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻃﺮف‬

‫زﺑﺎن‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﭼﺮخ‬

‫ﻣﺒﺎﻫﺎت‬

‫آورد‬

‫داري‬

‫اﺣﻜﺎم‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫ﺧﺴﺮو‬

‫ﭼﻮن ﻣﻌﻨﻲ زّﺟﺎج و ﭼﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻘﺎﺗﻞ‬

‫ﺣﻘّﺎ ﻛﻪ روا ﺑﺎﺷﺪ ﻛﺰ ﭼﻮن ﺗﻮ ﻃﺒﻴﺒﻲ‬
‫ﻣﺮدم‬

‫ﺑﺮو‬

‫زﺣﻤﺖ‬

‫ﺗﺐ‬

‫ﺳﻞ‬

‫ﺑﻮدم‬

‫ﻛﻮﻫﻲ‬

‫ز‬

‫ﺧﺪوري‬

‫ﭼﻮ‬

‫دل‬

‫ﻣﺮدم‬

‫ﻋﺎدل‬
‫ﻏﺎﻓﻞ‬

‫ﺑﻮدم ﭼﻮ ﻛﺴﻲ ﻛﻮ ﺧﻮرد اﻓﻴﻮن و ﻫﻼﻫﻞ‬

‫ﺳﻮدا‬

‫در ﮔﻮش ﻣﻦ از ﺿﻌﻒ دﻟﻢ وﻗﺖ ﺷﻨﻮدن‬

‫ﭼﻮن‬

‫زآن ﻓﻜﺮت ﺑﻴﻬﻮده ﻛﻪ در ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد‬

‫ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺘﻪ ره ﺑﻮد ز ﻣﻦ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﻼﺳﻞ‬

‫ﺑﻨﻤﻮد‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﺷﻌﺒﺪهﻫﺎﻳﻲ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﺑﻨﻨﻤﻮد‬

‫ﺻﻮر‬

‫ﭘﺴﲔ‬

‫آﻣﺪي‬

‫آواز‬

‫ﺟﻼﺟﻞ‬

‫از ﺻﺪ ﻳﻚ آن ﺷﻌﺒﺪه ﻫﺎروت ﺑﻪ ﺑﺎﺑِﻞ‬

‫ﺑﺮ ﺷﺎخ ﺣﻴﺎت از ﻗﺒﻞ ﺿﻌﻒ ﺑﻬﺮ وﻗﺖ‬

‫ﻧﺎﻟﻴﺪ ز ﺑﺲ رﻧﺞ و ﻋﻨﺎ دل ﭼﻮ ﻋﻨﺎدل‬

‫‪۱۳۲‬‬

‫ﻣﻦ در ﺣﺪ ﻏﺰﻧﲔ و ﻣﺮا ﻓﻜﺮت ﻓﺎﺳﺪ‬

‫اﻟﻤﻨﺔﻟﻠﱣﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﮔﻪ در ﺣﺪ ﭼﲔ ﺑﺮدي و ﮔﻪ در ﺣﺪ ﻣﻮﺻﻞ‬

‫ﺷﺪ ﺳﻬﻞ ﺑﻪ ﻓﺮّ ﺗﻮ ازﻳﻦ ﺧﻮردن ﻣﺴﻬﻞ‬

‫ﺳﻮدا‬

‫ﺗﺮﻛﻴﺐ ﻣﻦ اﻓﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪ از زاﻳﺶ ﻋﻠﺖ‬

‫زآن ﭘﺲ ﻛﻪ ﺑﺪ از ﻋﻠّﺖ و از ﻋﺎرﺿﻪ ﺣﺎﻣﻞ‬

‫ﻣﻘﺼﻮد ﻣﻦ ار ﻋﻤﺮ اﺑﺪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﺷﺪ ﻻﺟﺮم از ﻣﺴﻬﻞ و ﻣﻌﺠﻮن ﺗﻮ ﺣﺎﺻﻞ‬

‫ﺑﺮ ﻛﻨﺪ‬

‫ﻗﺎﻋﺪۀ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫از‬

‫ﻋﻠﺖ‬

‫ﺟﺎن‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫ﺷﺪ ذﻫﻦ ﻣﻦ و ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﺗﻴﺰ و ﻣﻨﻮّر‬

‫اﺑﺪي‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻛﺮد‬

‫ﺑﺪان‬

‫ز‬

‫ﺧﺎﻃﺮ ﻛﻮدك‬

‫ﻗﺎﻋﺪه‬
‫و‬

‫ﻣﻨّﻘﺎ‬

‫ﭘﺎ ﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﺮض و ﺑﻪ ﺻﻴﺎﻧﺖ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻧﺖ‬

‫از‬

‫ﺣﺮﻣﺘﺖ‬

‫اي‬

‫ﺧﻮاﺟﻪ‬

‫ﺷﺪ ﻣﻌﺘﺪل اﻳﻦ ﻃﺒﻊ ﺑﺮ آﻧﮕﻮﻧﻪ ﻛﻪ در ﻃﺒﻊ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﻧﺪاﻧﻢ‬

‫ﻣﺘﻀﺎد‬

‫از‬

‫ﺗﺎ آﺗﺶ و آب ز ﻣﻲ و ﺑﺎد ﻣﺮﻛﺐ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﭼﺎر‬

‫ﺧﺪاﻳﻨﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺰدﻳﻚ‬

‫ﺗﺎ‬

‫از‬

‫ﺑﺎﻃﻨﻢ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺷﺮﺑﺖ‬

‫ﻧﭙﺬرﻓﺖ‬

‫ﻧﻘﺺ‬

‫ﺣﻘﺎ ﻛﻪ‬

‫ﻇﺎﻫﺮم‬

‫ﻧﺸﺪ‬

‫از‬

‫ز‬

‫ﻣﻨﺰل‬
‫ﭘﻠﭙﻞ‬

‫ﻧﺰد‬

‫ﻧﺎﺑﺨﻼﺋﻞ‬
‫ﻣﺘﺸﺎﻛﻞ‬

‫ﻣﻌﻄﻞ‬

‫ﻓﺎﻳﺪه ﻛﺎﻣﻞ‬

‫ﺑﺮ ﻛﻪ ﺷﻤﺮم ﺧﻠﻖ ﺗﻮ اي ﻣﻬﱰ ﻣﻜﺮم‬

‫ﭘﻴﺶ ﻛﻪ ﻛﻨﻢ ﺷﻜﺮ ﺗﻮ اي ﺧﻮاﺟﻪ ﻣﻔﻀﻞ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺮ ﺗﺎرك و ﺑﺮ دوﻟﺖ و ﺑﺮ دﻳﺪه و ﺑﺮ دل‬

‫ﻫﺮﭼﺎر‬

‫داﻳﻢ‬

‫ﮔﻬﺮ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﺪﺧﻮاه‬

‫اﻋﺪاي ﺗﻮ ﻛﻢ ﭼﻮن ﻣﺜﻞ »اﺳﺘﻮﻗﺪ ﻧﺎراً«‬

‫ز‬

‫ﺑﺪه‬

‫ﺑﺎده‬

‫ز‬

‫ﺑﻴﺪاد‬

‫ﻋﺸﻘﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫آﺗﺶ‬

‫ﻛﻨﻨﺪم‬

‫ﺑﺪان‬
‫ﻣﻦ‬
‫ﻣﺮا‬

‫از‬

‫آﺗﺶ‬

‫آﺗﺶ‬

‫ﺗﻮﺑﻪ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻣﻨﻢ‬

‫ﺑﻨﺪۀ‬

‫دو‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﭼﺸﻤﻢ‬

‫ﺑﺠﺰ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫از‬

‫دل‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﺑﻴﻢ‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫ﻧﺮم‬

‫ﮔﺮدم‬

‫را‬

‫ﺑﺒﺴﺘﻢ‬

‫ﺑﻼ‬

‫ﺑﺎﺷﻢ‬

‫اﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﻧﺘﺎﺑﻢ‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫ﺑﺎدۀ‬

‫ﻣﺒﺎدا‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﭘﺎرﺳﺎﻳﻲ‬
‫ﻋﺎﺷﻘﻲ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻧﻴﺎﻳﺪ‬

‫ﻓﺮﻳﺎد‬

‫آﺑﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ‬

‫زود‬

‫ﻛﻪ‬

‫دادم‬

‫و‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﭘﺮ‬

‫دارم‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻣﺮا‬

‫آوﻳﺰم‬

‫ﺑﱪدم‬

‫ﻫﻮاراﻧﻴﻢ‬

‫ﻛﻢ‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﺑﻪ‬

‫آزار‬
‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﻬﺮﺣﺎل‬

‫ز ﻛﺲ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﺗﻦ‬

‫ﺗﻦ‬
‫و‬

‫ﺧﻴﺮ‬

‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺮوا‬

‫رﻧﺞ‬

‫ﻫﻤﻨﺸﲔ‬
‫و‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺑﻲرﻧﺞ‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﻫﺮﻛﺎر‬

‫و‬

‫در‬

‫دل‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﺑﺮﻳﻦ‬

‫و‬

‫ﺧﻮﺑﻲ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﭘﺎﻛﻴﺰه‬

‫ﺣﻜﻤﻴﺴﺖ‬

‫آﻳﺪ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻣﻦ‬

‫اوﺳﺘﺎدﺳﺖ‬
‫ﺧﻮد‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ‬

‫ﺗﻠﺦ‬

‫دادم‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻳﺎدم‬

‫را‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺤﻨﺖ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﺎﻓﺬ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻋﺮﺿﻢ‬

‫ز‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﮔﻴﺮﻧﺪه‬
‫ﮔﻨﺞ‬

‫و‬

‫اﺳﺘﺎده‬

‫ﺷﺎﮔﺮدي‬

‫ﭘﺎﻛﺴﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺑﺎ‬

‫آزاد‬

‫ﺳﺎل‬

‫رﺳﻢ‬

‫زﻳﺎدت‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻓﺮﻣﺎﻧﱪ‬
‫دل‬

‫و‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﺎﻣﺪادم‬
‫ﮔﺸﺎدم‬
‫ﺑﺎدم‬

‫زادم‬

‫زادم‬

‫ﻧﻬﺎدم‬

‫ﻛﻨﺎدم‬

‫ﺑﻲﻣﻬﺮ‬

‫ﺧﺎدم‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻧﻬﺎدم‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫اﻟﺤﻤﺪﻟﻠﱣﻪ‬
‫آن‬

‫ﻻدم‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻓﺮﻣﺎﻧﱪ‬
‫در‬

‫ره‬

‫ﺻﺪ‬

‫اﺳﺘﺎد‬

‫اﺳﺘﺎده‬

‫و‬
‫در‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﺑﺎزم‬

‫ﺧﺮد‬

‫ز‬

‫اﻳﺰد‬

‫ﻣﺒﺎدم‬

‫ﺳﺨﺘﺴﺖ‬

‫ﺧﻮﻳﺸﱳ‬

‫ﻣﺎدر‬

‫ﻧﻌﻤﺖ‬

‫ﺑﺪاﻧﭽﻢ‬

‫‪۱۳۳‬‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺑﻴﺶ‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫ﻧﺨﻮاﻫﻢ‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﭘﻴﺸﻢ‬

‫ﺑﺮ‬

‫رﻫﺎﻳﻲ‬

‫ﭘﻮﻻد‬
‫ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﺳﺮآورده‬

‫از ﻛﺲ‬

‫ﻛﻨﺞ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺎدۀ‬

‫اﻳﻨﺠﺎ‬

‫ز‬

‫ﺷﺒﺎﻧﮕﺎه‬

‫ز ﻧﻴﻚ و ﺑﺪ اﻳﻦ و آن ﻓﺎرﻏﻢ ﻣﻦ‬
‫ﺑﮕﺮﻳﺰم‬

‫ﺧﺮﻣﻦ‬

‫آﺗﺶ‬

‫اﮔﺮﭼﻪ‬

‫ﻧﻮرزم‬

‫ﺧﻮﺑﺎن‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﺑﺠﺰ‬

‫درﻳﻦ‬

‫ﻧﺴﺎزد‬
‫آﺗﺸﻢ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺳﺒﻊ‬

‫ﻣﻦ اﻳﻦ ﺟﺎ ز ﻋﺸﻖ اﻧﺪر آﺗﺶ ﻓﺘﺎدم‬

‫ﺳﻮزم‬

‫زﻧﺪه‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫از ﻛﺲ‬

‫ﻣﻦ‬

‫آﻳﻢ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫و‬

‫ﺗﻮ‬

‫در اﺳﺘﻐﻨﺎي ﻃﺒﻊ ﺧﻮﻳﺶ ﮔﻮﻳﺪ‬

‫ﺳﺎﻗﻴﺎ‬

‫آﻧﺠﺎ‬

‫ﻋﻤﺮ‬

‫ﻓﺰون‬

‫ﻣﺜﻞ‬

‫ﺳﻨﺎﺑﻞ‬

‫آن‬
‫ﺣﺎل‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫اوﺳﺘﺎدم‬
‫اﻳﺴﺘﺎدم‬

‫ﻧﮋادم‬

‫ﻧﻔﺎذم‬
‫ﻳﺎدم‬

‫رادم‬

‫ﺧﺪاﻳﺴﺖ‬
‫ﺷﺐ‬
‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻗﻮي‬

‫و‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫در‬

‫روز‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻏﺮﻗﻪ‬

‫او ﮔﻮﻳﻢ‬
‫ﻗﺒﺎدم‬

‫در‬

‫ﻋﻨﺎﻳﻲ‬
‫ار‬

‫اﺣﺴﺎس‬
‫زﻧﺪه‬
‫از‬

‫ﺑﺪار‬

‫ﻣﻌﻴﻨﻢ‬

‫ﺧﺪاﻳﺴﺖ‬

‫در‬

‫ﺑﺎﺷﻢ‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫ﺗﻮﻓﻴﻖ‬

‫ﻛﻪ‬

‫اوﻳﻢ‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﻗﻨﺎﻋﺖ‬

‫ﺳﭙﺎس‬

‫ﺑﻪ داﻧﺶ ﻣﻦ آﺑﺎد و ﺷﺎدم ﺑﻪ داﻧﺶ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﺗﺎﺟﻴﺴﺖ‬
‫ﭼﻨﺪ‬

‫اﺣﺴﺎن‬

‫ﻧﻴﺮو‬

‫دﻫﺎدم‬

‫او‬

‫و‬

‫ﺑﻲﮔﻨﺞ‬

‫از‬

‫ﺑﻼﻳﻲ‬

‫ﻣﻼذم‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫و‬

‫ﻛﺂﺑﺎد‬

‫ﺑﺮﭼﻜﺎدم‬

‫ﻣﺎل‬

‫و‬

‫ﻗﺒﺎدم‬

‫ﺷﺎدم‬

‫در ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم‬

‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﺻﺤﺮا ﺷﺪ ﺟﻤﺎل ﺳﻴﺪ ﻛﻮن از ﻋﺪم‬

‫ﺟﺎه ﻛﺴﺮا زد ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢﻫﺎي ﻋﺰل اﻧﺪر ﻗﺪم‬

‫ﭼﻮن ﻧﻘﺎب از ﭼﻬﺮۀ اﻳﻤﺎن ﺑﺮاﻧﺪازد زﻧﺪ‬

‫ﺧﻴﻤﮥ ادﺑﺎر ﺧﻮد ﻛﻔﺮ از ﺧﺠﺎﻟﺖ در ﻇﻠﻢ‬

‫ﻛﻮس دﻋﻮت ﭼﻮن ﺑﺰد در ﺧﺎك ﺑﻄﺤﺎ در زﻣﺎن‬

‫آﻓﺘﺎب ﻛﻞ‬

‫ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت‬

‫آن ﻛﺰ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺑﺮ ﻛﻨﺎر ﻋﺮش ﺑﺮ زد راﻳﺖ اﻳﻤﺎن ﻋَﻠَﻢ‬

‫ﺟﺎه‬

‫ﻳﺎد ﻛﺮد اﻳﺰد ﺑﻪ ﺟﺎن او ﺑﻪ ﻗﺮآن در ﻗﺴﻢ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ اﻧﺪر ﻫﺸﺖ ﺟﻨﺖ ﻛﺲ ﭼﻨﻮ ﺑﺎ ﻗﺪر و ﺟﺎه‬

‫ﻧﻴﺴﺖ در ﻫﻔﺖ آﺳﻤﺎن دﻳﮕﺮ ﭼﻨﻮ ﻳﻚ ﻣﺤﺘﺸﻢ‬

‫ﺑﺮ ﺳﺮ اﻳﻦ ﭼﺮخ ﮔﺮدان ﺟﺎه او ﺑﻴﻨﻲ ﻧﺸﺎن‬

‫ﺑﺮ ﻧﻬﺎد ﻋﺮش ﻳﺰدان ﻧﺎم او ﺑﻴﻨﻲ رﻗﻢ‬

‫راﻳﺖ »ﻧﺼﺮ ﻣﻦاﻟﻠﱣﻪ« ﭼﻮن ﺑﺮآﻣﺪ از ﻋﺮب‬

‫آﺗﺶ اﻧﺪر زد ﺑﻪ ﺟﺎن ﺷﻬﺮﻳﺎران ﻋﺠﻢ‬

‫از ﺳﻌﺎدات ﺟﻤﺎل و ﺟﺎه و اﻗﺒﺎﻟﺶ ﻫﻤﻲ‬

‫ﺷﺪ ﺑﻪ ﺻﺤﺮا آﻓﺘﺎب ﻧﻮر و اﻳﻤﺎن از ﻇﻠﻢ‬

‫درز ﻧﻌﻠﲔ ﺑﻼل او ﺑﻪ از ﺻﺪ روﺳﺘﻢ‬

‫ﺧﺎك ﭘﺎي ﺑﻮذرش از ﻳﻚ ﺟﻬﺎن ﻧﻮذر ﺑﻬﺴﺖ‬

‫وز ﺳﻌﺎدت ﺑﺎ ﻧﻌﻢ ﺷﺪ آﻧﻜﻪ ﮔﻔﺖ او را »ﻧﻌﻢ«‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻻ ﺷﺪ ﺳﺮﻧﮕﻮن آن ﻛﺲ ﻛﻪ او را ﮔﻔﺖ »ﻻ«‬

‫ﻃﺎرم ﻛﺴﺮا از او ﻛﺴﺮ و ز ﺟﺎه او ﺑﻪ ﺧﻢ‬

‫ﭼﺮخ اﻋﻈﻢ آﻣﺪه ﭘﻴﺶ ﻗﻴﺎﻣﺶ در رﻛﻮع‬

‫ﺗﺎ ﺑﻴﺎن ﺷﺮع و دﻳﻨﺶ را ﺧﺪاوﻧﺪ ﺟﻬﺎن‬

‫ﻳﺎد ﻛﺮد اﻧﺪر ﻛﻼم ﺧﻮد ﻧﻪ اﻓﺰون و ﻧﻪ ﻛﻢ‬

‫ﻫﺮ ﻛﺮا ﺟﺎﻫﻴﺴﺖ زﻳﺮ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﺶ ﭼﺎهدان‬

‫اﻧﺪرﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﻣﮕﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺪﻳﺚ »ﻻ« و »ﻟﻢ«‬

‫»ﺻﺎدﻗﲔ« ﺑﻮﺑﻜﺮ ﺑﻮد و »ﻗﺎﻧﺘﲔ« ﻓﺮخ ﻋﻤﺮ‬
‫ﻛﺎﻓﺮاﻧﻲ ﻛﺶ‬

‫ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ‬

‫و‬

‫ﻧﭙﺬرﻓﺘﻨﺪ‬

‫»ﻣﻨﻔﻘﲔ« ﻋﺜﻤﺎن ﻋﻠﻲ »ﻣﺴﺘﻐﻔﺮﻳﻦ« آﻣﺪ ﺑﻬﻢ‬

‫ﭼﺸﻢ و ﮔﻮش ﻋﻘﻞ اﻳﺸﺎن ﺑﻮد اﻋﻤﺎ و اﺻﻢ‬

‫دﻳﻦ‬

‫ﻫﺮﻳﻜﻲ‬

‫ﺳﺮﻓﺮازان ﻗﺮﻳﺶ از زﺧﻢ ﺗﻴﻐﺶ دﻳﺪهاﻧﺪ‬

‫ﻞ ﻋﺎﻟﻢﻫﺎ ﭼﻨﻮ ﻳﻚ ﻣﺤﺘﺸﻢ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ اﻧﺪر ﻛ ّ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ ار ﻫﺠﺪه ﻫﺰار و ﺻﺪ ﻫﺰارﺳﺖ از ﻗﻴﺎس‬

‫ﺑﺎ ﻗﻠﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠﻢ ﺗﺎ ﻛﺎرﻫﺎ ﮔﻴﺮد ﻧﻈﺎم‬

‫او ﻋﻠﻢ ﺑﻔﺮاﺧﺖ اﻧﺪر ﻛﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻲﻗﻠﻢ‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران ﺟﺎن ﺑﻪ دﻋﻮت ﻛﺮد ﭼﻮن ﺑﺎغ ارم‬

‫از رﻳﺎﺣﲔ ﺳﻌﺎدات و ﮔﻞ ﺗﺤﻘﻴﻖ و اﻧﺲ‬

‫ﻫﻢ ﻋﺠﻢ را ﺑﻲﻣﻠﻮك و ﻫﻢ ﻋﺮب را ﺑﻲﺻﻨﻢ‬

‫از دم ﺻﻤﺼﺎم و رﻣﺢ ﭼﺎﻛﺮان ﺧﻮﻳﺶ ﻛﺮد‬
‫ﻣﻬﱰ‬

‫اوﻻد‬

‫آدم‬

‫ﺧﻮاﺟﮥ‬

‫ﻫﺮ‬

‫در‬

‫ﺑﺮ زﻣﲔ دارد ﭼﻮ ﺻﺪّﻳﻘﻲ و ﻓﺎروﻗﻲ ﺧﺪم‬

‫ﺑﺮ ﺳﻤﺎ دارد ﭼﻮ ﻣﻴﻜﺎﻳﻴﻞ و ﭼﻮن ﺟﱪﻳﻞ دوﺳﺖ‬

‫دو‬

‫ﺣﺮﺑﮕﺎه‬

‫اﻧﺪازۀ‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻻﺟﺮم‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﻳﺰداﻧﺶ‬

‫اﻣﺎﻣﺖ‬

‫داد‬

‫ﺑﺮ ﻛﻞ‬

‫اﻣّﻢ‬

‫ﻧﺎم او ﭘﻴﺶ از ازل ﺑﺎ ﻧﺎم ﺧﻮد ﻛﺮده رﻗﻢ‬

‫از ﺟﻼل و ﺟﺎه و اﻗﺒﺎﻟﺶ ﺧﺪاي ذواﻟﺠﻼل‬

‫ﻛﺰ ﺟﻔﺎ ﺑﻲﺣﺮﻣﺘﻲ ﻛﺮدﻧﺪ در ﺑﻴﺖاﻟﺤﺮام‬

‫او ﺟﺪا ﻛﺮد آن ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﺳﺮ از ﺗﻦ ﺑﻲﺧﻼف‬
‫آب روي ﻣﺆﻣﻨﺎن را رد ﻛﺮد او ﺑﺎ ﻗﺪر و ﺟﺎه‬

‫آب ﭼﺸﻢ ﻛﺎﻓﺮان را ﻛﺮد ﭼﻮن آب ﺑﻘﻢ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﺳﺮور ﻫﺮدو ﺟﻬﺎن و ﻛﺎرﺳﺎز ﺣﺸﺮ و ﻧﺸﺮ‬

‫در‬

‫ﻣﺼﻄﻔﺎ و ﻣﺠﺘﺒﺎ آن ﻛﺰ ﺑﺮاي ﺧﻴﺮ ﺣﺎل‬

‫دﻳﻦ‬

‫اداي‬

‫ﻣﺤﻤﺪ‬

‫وﺣﻲ‬

‫ﺳﻴﺪ‬

‫ﺟﱪﻳﻠﺶ‬

‫ﻋﺎﱄ‬

‫ﻧﺪﻳﺪي‬

‫ﻫﻤﻢ‬

‫ﻣﺘﻬﻢ‬

‫در ﻫﲊ ﺟﺰ ﻧﻌﺖ او ﮔﻔﱳ ﺳﺘﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺘﻢ‬

‫در ﺳﺨﻦ ﺟﺰ ﻧﺎم او ﮔﻔﱳ ﺧﻄﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻄﺎ‬
‫‪۱۳۴‬‬

‫ﻋﺎﻟﻤﺎن‬

‫ﭘﻴﺶ ﻋﻠﻢ و ﺣﻠﻢ و ﺟﻮد او ﻛﺠﺎ دارﻧﺪ ﭘﺎي‬

‫اي ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺟﺰ ﻣﺪﻳﺢ اﻳﻦ ﭼﻨﲔ ﺳﻴﺪ ﻣﮕﻮي‬

‫ﻧﻈﺮ‬

‫ار‬

‫ﻫﻤﻲ ﻛﻨﻢ‬

‫و ﻛﻮه‬

‫ﻋﺎﻟﻤﲔ‬

‫ﭼﻨﺪ‬

‫و‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮاﻧﻲ ﺟﺰ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻧﻴﻚ او ﻣﮕﺸﺎي دم‬

‫در ﻧﻜﻮﻫﺶ و اﺑﺮاز ﻧﺎرﺿﺎﻳﻲ از ﺧﻮد‬
‫ﻣﺨﺘﺼﺮ‬

‫ﻗﺎف‬

‫اﺑﺮوﻳﻢ‬

‫ﻧﻈﺮم‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫ﺑﻪ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﻣﺨﺘﺼﺮ‬

‫ﻣﺨﺘﺼﺮم‬

‫ﻧﻬﺎد‬

‫ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﻢ ﺧﻮد را ﻛﻪ ﻣﻦ ﻛﻴﻢ ﺑﻪ ﻳﻘﲔ‬

‫از آﻧﻜﻪ ﻣﻦ ز ﺧﻮد اﻧﺪر ﺑﻪ ﺧﻮد ﻫﻤﻲ ﻧﮕﺮم‬

‫زﻫﺮ‬

‫ﻧﺎب‬

‫ﺗﻠﺦﺗﺮم‬

‫ﺑﻪ ﻓﻌﻞ زﻫﺮم اﮔﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﻗﻮل ﭼﻮن ﺷﻜﺮم‬

‫ﻧﺸﺎن‬

‫ﻣﺠﻮ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﭼﻨﲔ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺳﺮم ﮔﺮ ﭼﻨﺎن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺳﺮم‬

‫ﻋﻴﺎن ﭼﻮ ﺑﺎز ﺳﻔﻴﺪم ﻧﻬﺎن ﭼﻮ زاغ ﺳﻴﺎه‬
‫ﻧﻤﺎﻳﻢ‬

‫ﺷﻜﺮ‬

‫از‬

‫و‬

‫ز ﻋﻘﻞ ﺧﺎﱄ ﻫﻤﭽﻮن ز ﺟﺎن ﺗﻬﻲ ﺻﻮرم‬

‫ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻮر ﻣﺤﺾ ره ﭼﻪ داﻧﻢ و ﭼﻮن‬
‫ز‬

‫ﻋﺼﻤﺖ‬

‫رازﺧﺎﻧﮥ‬

‫از‬

‫ﻛﻪ ﺣﻠﻘﻪوار ﻣﻦ آن ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺮون درم‬

‫ﻧﻤﻲﮔﺸﺎﻳﺪ‬

‫ﺑﻪ ﻧﻮر ﺣﻜﻤﺖ آب از ﺣﺠﺮ ﺑﺮون آرم‬
‫آز‬

‫ﺑﺮاي‬

‫ﺑﺮاي‬

‫و‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﻧﻴﺎز‬

‫ﺑﺴﺎن‬

‫روزي‬

‫ﺣﻜﻤﺖ‬

‫ﻣﺮد‬

‫دﻟﻢ‬

‫ﺗﺎب‬

‫رﺳﻦ‬

‫ﻋﺠﺐ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﺣﺠﺮم‬

‫ﺳﺮﭙم‬

‫ﭘﻲ‬

‫ﭘﻴﺸﻲ‬

‫اﮔﺮ ﺑﺴﻨﺪه ﺑﺪي در ﺣﻀﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺣﻀﺮم‬

‫اﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮد را ز ﻋﻴﺐ ﻣﻲﭘﻮﺷﻢ‬

‫ﺑﺪرم‬

‫ﻧﻜﺮدﻣﻲ‬

‫ﺳﻔﺮ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫از‬

‫و‬

‫ﺑﻴﺸﻲ‬

‫ز ﭘﺎر ﭼﻮن ﺑﻪ ﻳﻘﲔ ﺑﻨﮕﺮم ﺑﺴﻲ ﺑﱰم‬

‫دﻳﻢ ﻧﻜﻮﺗﺮ از اﻣﺮوز ﺑﻮد و ﺑﺎز اﻣﺴﺎل‬

‫ﺑﺮ‬

‫ز رﻳﮓ و ﻗﻄﺮ ﻣﻄﺮ در ﺷﻤﺮ ﻓﺰون آﻳﺪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺪار ﻣﻴﻞ ﺳﻮي ﻣﻦ ﭼﻮ ﺗﺸﻨﻪ ﺳﻮي ﺳﺮاب‬

‫ﺳﺤﺎب‬

‫از‬

‫ﺑﻴﻨﺪم‬

‫ﺳﺎﯾﻞ‬

‫دور‬

‫ﻋﻄﺸﺎن‬

‫ﺻﺪف ﺷﻤﺎردم از دﻳﺪه ﭘُﺮ دُرر ﻏﻮّاص‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻫﲊ‬

‫دﻳﺪﮔﺎن‬

‫ﻣﺴﺎﻓﺮ‬

‫ﺑﻴﻨﺪم‬

‫ﻛﺒﺴﺖ ﻛﺎﺷﺘﻢ‬
‫ﺣﺎﻟﺶ‬

‫زﺑﺎن‬

‫ﻳﻜﻲ‬

‫ﻋﻨﺎي‬

‫ﻇﻔﺮ‬

‫ره‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺑﺎ‬

‫روان‬

‫ﻧﺘﻮان‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫رﻓﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﻲﺧﺮﻳﺪ‬

‫ﺳﺮآﻳﺪ‬

‫و‬

‫ﻋﺪو‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ز‬

‫ﻋﺠﺒﱰ‬
‫ﻣﺮادم‬

‫آﻧﻜﻪ‬

‫ﺑﺮون‬

‫رﻓﻴﻖ‬

‫رﻓﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ز‬

‫ﺳﻴﺮ‬

‫ﻫﻔﺖ‬

‫ﻣﺸﻌﺒﺪ‬
‫ﭘﺮم‬

‫ﻧﺮم‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫ﺷﻮرش‬

‫درﻳﺎي‬

‫ﻛﻠﻨﮓ‬

‫ﺣﻜﻤﺖ‬

‫ﻟﻴﻜﻦ‬

‫ﺟﺮم‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﺳﺤﺎب‬

‫ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻛﻪ‬

‫ﻧﻮر‬

‫ﻛﺒﺴﺖ‬

‫ﺑﺮ‬

‫اﻫﺮﻣﻦ‬

‫ﺑﻲ‬

‫ﺳﻨﮓ‬

‫ﺳﻴﺮم‬

‫ﻣﻄﺮم‬
‫ﺑﻲﮔﻬﺮم‬

‫داﻧﺪ ﻛﻪ‬

‫ﺳﻨﮓ‬

‫ﺑﻲﻫﲊم‬

‫ﻋﺎﺻﻲ‬

‫ﻣﻄﻴﻊ‬

‫ﺑﺮزﮔﺮم‬

‫ﺑﺼﺮ‬

‫آدم‬

‫ﻣﻲﻧﺎﻟﻴﺪ‬

‫ﻣﻨﺎل ﮔﻔﺖ‬

‫ﺧﻮاﻧﺪم ﻛﻪ‬

‫ﻧﻴﺎورد‬

‫ﺑﻲﺑﺼﺮم‬
‫ﺑﺮم‬

‫روزﮔﺎر‬

‫ﺑﺨﺮد‬

‫ﻋﻨﺎ‪:‬‬

‫دﻳﺪه‬

‫ﻣﺨﺮم‬

‫ﺑﺎز ﻛﻦ‬

‫ﭼﻮ ﻣﻦ ﻋﺪوي ﺧﻮدم ﭼﻮن ﺑﻮد ره ﻇﻔﺮم‬
‫ز‬

‫ﻣﻜﺮ‬

‫دﺷﻤﻦ‬

‫ﺑﺎﻃﻦ‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ‬

‫ﺑﺮﺣﺬرم‬

‫ﻣﺴﺘﻘﺮم‬

‫ﺑﻪ ﻃﻮع و رﻏﺒﺖ ﺧﻮد ﺳﺎل و ﻣﺎه در ﺳﻔﺮم‬

‫از‬

‫درﻳﭽﮥ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻣﻔﺮم‬

‫در‬

‫ﺳﻔﻴﻨﮥ‬

‫ﻧﻮح‬

‫دو‬

‫روزه‬

‫اﺳﻴﺮ‬

‫ز دﺳﺖ ﭼﺎر ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻨﺎي ﻫﺸﺖ درم‬

‫ﺷﺸﺪرهام‬

‫وﻟﻴﻚ‬
‫ﻫﻤﻲ‬

‫ز دام ﻛﺎم ﻧﺮﭙم ﺑﺮون ﭼﻮ آز و ﻧﻴﺎز‬
‫اﻟﻬﺎم‬

‫ﺻﻮرم‬

‫ﺷﺎﻳﺪي ﻛﻪ‬

‫ﺷﻤﺮم‬

‫ﻛﻪ ﺳﺮ ﻣﮕﺮدان از ﻣﻦ ﭼﻮ ﻛﺎﺷﺘﻲ ﺑﺨﻮرم‬

‫و ﮔﺮ ز دﺷﻤﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﺣﺬر ﻛﻨﺪ ﻋﺎﻗﻞ‬
‫ﺑﻬﺮ‬

‫ار‬

‫ﺳﺤﺎﺑﻢ‬

‫ﺑﺠﺰ‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫اﺳﺮار‬

‫آري‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﺬﺷﺖ ﻋﻤﺮي ﺗﺎ زﻳﺮ اﻳﻦ ﻛﺒﻮد ﺣﺼﺎر‬
‫زﻣﲔ‬

‫آدﻣﻲ‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ‬

‫رﻓﻴﻖ ﻧﻮر ﺑﺼﺮ ﺧﻮاﻧﺪم ﺑﻪ ﻣﻬﺮ و ﺑﻪ ﻟﻄﻒ‬
‫دل‬

‫ﺑﺎﻃﻨﻢ‬

‫ﺻﺪفﺷﻨﺎس‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻋﻴﻮب‬

‫ﭘﺮدۀ‬

‫ﺧﻮﻳﺶ‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﺑﻲﻛﺮان‬

‫از‬

‫زﻫﺮ‬

‫ﻣﻮج‬

‫ﺧﺼﻢ‬

‫ﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻏﺮﻳﻖ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﺴﺖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﻘﺮاض‬

‫ﻓﺮوﻣﺎﻧﺪه‬

‫ﭼﺎر‬

‫ﺳﻮ‬

‫اﻋﱰاض‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﭘﺮم‬

‫ﻏﺮﻳﻖﺗﺮم‬

‫ﺑﻪ ﺟﺎن از آﻓﺖ اﻳﻦ آب و ﺑﺎد ﭘﺮ ﺧﻄﺮم‬

‫دﻣﻲ ز روح ﺑﻪ اﻣﻨﻢ دﻣﻲ ز ﻧﻔﺲ ﺑﻲﺑﻴﻢ‬

‫ﮔﻬﻲ ﭼﻮ اﻓﺴﺮ ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻬﻲ ﻓﺴﺎر ﺧﺮم‬

‫ﻧﺮُﺳﺖ و ﻋﻤﺮ ﺑﻪ آﺧﺮ رﺳﻴﺪ در »ﻣﮕﺮ«م‬

‫»ﻣﮕﺮ« ﻧﺸﺎﺧﺘﻢ اﻧﺪر زﻣﲔ دل ﺑﻪ ﻫﻮس‬
‫‪۱۳۵‬‬

‫روزﮔﺎر‬

‫ز‬

‫ﺗﻮﻗﻊ‬

‫زﻣﺎﻧﻪ‬

‫ﺑﻪ ﮔﻠﺴﺘﺎن‬

‫ﻧﻤﻲﻛﻨﻢ‬
‫ﺑﻪ‬

‫ﺷﺪم‬

‫ﻛﻪ ﺧﻴﺮ روي ﺑﺘﺎﺑﺪ ز ﻣﻦ ﻛﻪ ﻣﺤﺾ ﺷﺮم‬

‫ﺧﻴﺮي‬

‫ﭼﻴﺪن ﮔﻞ‬

‫ﮔﻠﻲ ﻧﺪاد و ﺑﻪ ﺻﺪ ﺧﺎر ﻣﻲﺧﻠﺪ ﺟﮕﺮم‬

‫ﺑﺮﺑﻨﺪﻳﺪ‬

‫ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺎن ﺑﺸﻨﻴﺪﻧﺪ و ﻣﻦ ﻧﻪ زآﻧﻜﻪ ﻛﺮم‬

‫زﻣﺎﻧﻪ ﻛﺮد ﻣﺮا روي و ﻣﻮي ﭼﻮن زر و ﺳﻴﻢ‬
‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻧﺪاي‬

‫رﺧﺖ‬

‫ﺑﺮآﻣﺪ ﻛﻪ‬

‫ﻣﮕﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﭘﺎﺳﺒﺎن ﺳﻴﻢ و زرم‬

‫ﺑﺴﺎزد‬

‫ﮔﺮ از ﻛﻤﺎل ﺑﺘﺎﺑﻢ ﭼﻮ ﺧﻮر ز ﺧﺎور اﺻﻞ‬
‫وﮔﺮ ز ﻣﺮدي ﺑﺮ ﻫﻔﺖ ﭼﺮخ ﭘﺎي ﻧﻬﻢ‬

‫ﻋﺠﺐ‬

‫ﻣﺪار ﻛﻪ‬

‫ﭼﺮا‬

‫ﻧﺴﺎزم‬

‫ﻧﻔﺮ‬

‫ازﻳﻦ‬

‫از روزﮔﺎر ﺧﺴﺘﻪ‬

‫ﻧﻔﻴﺮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻛﻪ او ﺷﺮارۀ ﺷﺮّﺳﺖ و ﻣﻦ ﺳﭙﻴﺪ ﺳﺮم‬

‫ﺷﺪم‬

‫آﻣﺪم‬

‫ﺧﺎﻛﻴﺎن‬

‫دور‬

‫ﻓﻠﻚ‬

‫ﻇﻠﻤﺖ‬

‫ﺷﺐ‬

‫ﻓﻄﺮت‬

‫ﺑﻔﺮّ ﻓﻄﻨﺖ داﻧﻢ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﻪ زﻳﻦ ﻧﻔﺮم‬

‫ﻛﻪ ﻫﻢ ز ﺧﺎﻛﻢ ﻣﻦ ﻧﻪ ز ﮔﻮﻫﺮ دﮔﺮم‬

‫ﮔﻤﺎن ﺑﺮم ﻛﻪ ﺑﻪ ذات و ﺻﻔﺎت ﭘﻴﺸﱰم‬

‫ز ﭘﻴﺸﻮاي اﻣﻴﺮ ﻓﻠﻚ ﺑﻪ رﺗﺒﺖ و ﻋﻘﻞ‬
‫ز‬

‫ﻧﻮر‬

‫در‬

‫ﻓﻄﻨﺖ‬

‫ﭼﻮ ﭼﺸﻢ اﻋﻤﺎ ﻧﻮﻣﻴﺪ ﻣﺎﻧﺪه از ﺳﺤﺮم‬
‫ﭼﻮ ﮔﻨﺪه ﭘﻴﺮي در دﺳﺖ ﺑﻨﺪه ﺟﻠﻮه ﮔﺮم‬

‫ﺑﺪﻳﻦ دو ژاژ ﻣﺰﺧﺮف ﺑﻪ ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻢ ﺧﺮد‬

‫ﻧﻴﻢ‬

‫ﺑﻪ ﻓﻀﻠﻪاي ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﻓﻀﻞ ﭘﻨﺪارم‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﻨﻢ ز ﺟﺎن ﺻﻔﺖ ﺧﺎﻟﻴﺴﺖ و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺻﻔﺖ‬

‫ﻋﻴﺒﮥ‬

‫اﮔﺮﭼﮥ‬

‫و‬

‫ﻋﻴﺐ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻟﻴﻚ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺳﺮﭙ ﻧﺪارم در ﻛﻒ ﺑﻪ دﻓﻊ ﺗﻴﺮ ﻓﻠﻚ‬
‫ز‬

‫ﭼﺎرﺳﻮي‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ‬

‫ﻣﻼﻣﺖ‬

‫ﻣﻨﺘﻈﺮم‬

‫ازﱄ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﻋﻨﺎﻳﺖ‬

‫ﻛﻲ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻛﲔ‬

‫ﻛﺶ‬

‫در‬

‫ﭼﻤﻦ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺣﻠّﮥ‬

‫روي‬

‫ﺑﺎ‬

‫اﻳﻦ‬

‫دﻳﻮ‬

‫وﻳﻦ‬

‫ﺑﺎم‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺑﺎﻏﻨﺪ‬

‫ﻛﻮﰲ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺑﺎ‬

‫اﻳﻦ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺑﻨﻬﻢ ﻛﻠﻪ‬

‫وﱄ‬

‫و‬

‫از‬

‫ﻫﺪﻳﮥ‬

‫و‬

‫ﻋﻘﻠﻢ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﻗﻔﺲ‬

‫دل‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﻧﺎﻣﻮاﻓﻖ‬

‫را‬

‫اﺳﺘﺨﻮاﻧﻲ‬

‫را‬

‫رﺳﻮل‬

‫ﺳﺮاي‬

‫ﺑﻲوﻓﺎﻳﺎن‬

‫را‬

‫ﻃﺒﻴﻌﺖ‬

‫را‬

‫ﻛﺮام‬

‫ﻗﺮﻳﺸﻲ‬

‫رﻫﱪان‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﭼﻪ‬
‫و‬

‫ﻃﻴﻨﺖ‬

‫و‬

‫ﻣﺮد‬

‫ﭘﺲ‬

‫رﻫﺮو‬

‫و‬

‫ﻃﺮﻳﻖ‬

‫ﭘﻴﻤﱪ‬

‫ﻣﻬﺪي‬

‫در‬

‫ﺑﻪ‬

‫در‬

‫ﺑﺎغ‬

‫در‬

‫ﭼﺎﻛﺮ‬

‫ﺳﺪاد‬
‫ﺳﻨﺪ‬

‫ﻣﻬﺪ‬

‫ﻫﲊم‬

‫ﻣﻲﺳﺮﭙم‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‬

‫در‬

‫از‬

‫از‬

‫را‬

‫در‬

‫ﻛﺎرﮔﻪ‬

‫ﭘﻴﺶ‬

‫ﺷﺤﻨﻪ‬

‫ﻣﻴﻮه‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻏﻴﺮت‬

‫ﺑﺮ‬

‫‪۱۳۶‬‬

‫و‬

‫ﺑﻮﺗﮥ‬

‫ﻣﺤﺮوﻣﻢ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺣﺮم‬

‫ﺑﻪ‬

‫در‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻫﺮﻛﻪ‬

‫آﺷﻴﺎن‬

‫ﻏﻴﺐ‬

‫در‬

‫ﺧﺸﻨﻮد‬

‫را‬

‫اﻻﻫﻲ‬

‫ﭘﺮدۀ‬

‫ﺧﻮش‬

‫اﻳﻦ ﻛﻮژم‬
‫از‬

‫ﺟﺎﻧﻮرم‬

‫راﻫﱪم‬

‫ﻣﻨﺘﻈﺮم‬

‫ﻛﻪ از ﻋﻨﺎ ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﺣﺸﺮ در ﺣﺸﺮم‬

‫ﺑﺨﺮاﻣﻢ‬

‫ﻧﻴﻤﻜﺎر‬

‫ﭼﺎرﭘﺎي‬

‫ﺳﺎدات‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻳﺎر‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫ﺑﺮﭙدازم‬

‫دم‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺳﺮ‬

‫اﻳﻤﻨﻢ‬

‫در آرزوي ﻣﺮگ‬

‫آدم‬

‫ﺳﺮاي‬

‫دل‬

‫ﻫﺪاﻳﺖ‬

‫ﺻﻮرت‬

‫ﺑﻨﺪﮔﻲ‬

‫ﭼﻬﺎر‬

‫ﻧﺠﺎت‬

‫را‬

‫ﻋﻨﺎن‬

‫ﻏﺮﻳﺐ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻧﻬﻔﺘﮕﺎن‬

‫ﭼﺎر‬

‫ﺷﺎﻫﺮاه‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺟﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻧﻪ ﻫﻴﭻ ﻓﻜﺮت ﺟﺰ ﺑﻬﺮ ﻋﺸﻖ ﺧﻮاب و ﺧﻮرم‬

‫ﻧﻪ ﻫﻴﭻ ﻫﻤﺖ ﺟﺰ ﺳﻮي ﺳﻤﻊ و ﺟﻤﻊ درم‬
‫ﻋﻴﺎر‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ﺑﺴﺮم‬

‫ﮔﻬﻲ ﭼﻮ ﮔﺎو ﺑﺨﺴﺒﻢ ﮔﻬﻲ ﭼﻮ ﺧﺮ ﺑﭽﺮم‬

‫ﮔﻬﻲ ﭼﻮ ﺷﻴﺮ ﺑﮕﻴﺮم ﮔﻬﻲ ﭼﻮ ﺳﮓ ﺑﺪرم‬
‫ﻋﺎرم‬

‫اﺧﱰ‬

‫زوال‬

‫ﻧﻪ ﺳﺮ ز ﭼﻨﱪ ﮔﺮدون دون ﺑﺮون ﺑﱪم‬

‫ﺷﻮم‬

‫ﻧﻔﻮر‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺑﺎﺧﱰم‬

‫و‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﺳﮕﺎن‬

‫ﻟﻄﻒ‬

‫اﮔﺮﭼﻪ‬
‫ﭘﺮ‬

‫ﻋﺸﻘﻬﺎ‬

‫ﺑﺎزم‬

‫ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ‬

‫ﺗﺎزم‬

‫ﺧﺪاي‬
‫ﻛﻤﺎل‬

‫دوزخ‬

‫ﺷﺶ‬

‫ﻣﺮغ‬

‫ﺳﺎزم‬

‫و‬

‫ﭼﻪ‬

‫و‬

‫ﺳﺮﺳﺖ‬

‫ﺟﻮز‬

‫ﻣﻬﺮ‬
‫ﻣﺮغ‬

‫ﺑﻄﺮازم‬

‫اﻧﺪازم‬

‫ﻋﺴﺲ‬

‫ﻣﺤﺮم‬

‫ﺑﮕﺮازم‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺑﺮﭙدازم‬

‫ﺑﻨﻮازم‬

‫ﺑﮕﺪازم‬
‫رازم‬
‫ﺑﺎزم‬

‫ﮔﺮدناﻓﺮازم‬

‫از‬

‫ﺟﻬﻮل‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺑﺎل‬

‫ﺷﻜﺴﺘﻪ‬

‫ﭼﻮن‬

‫رﻓﺖ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﮔﺮ‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﻧﺎز‬
‫ﻛﺎر‬

‫ﺑﺦ‬

‫ﺷﻮد‬

‫ﺑﺦ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬
‫از‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﺑﺮ‬
‫اﻳﻦ‬

‫ﻋﺸﻮۀ‬

‫اوﺳﺖ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺑﺮﺑﻂ‬

‫اﻳﻦ ﮔﻨﺞ ﻛﻪ‬

‫اﻳﻦ‬

‫درﻳﻦ‬
‫ز‬

‫ز‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﻫﻤﻲ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺪﻳﻦ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻛﻪ‬

‫زﻳﺮ‬

‫ﺧﺒﺚ‬

‫ﻓﺮﻳﺐ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ز‬

‫دو‬

‫ﺣﻮرم‬
‫ﺑﺎد‬

‫ﻫﻴﺰ‬

‫را‬

‫ﻧﻬﺎن‬
‫و‬

‫را‬

‫ﺑﺎ‬

‫آن‬

‫ﺑﻲ‬

‫ﺟﮕﺮﻫﺎي‬

‫ﻗﻌﺪه‬

‫ﻧﻨﺸﻴﻨﻢ‬

‫و‬

‫و‬

‫ﺗﻮش‬

‫وﺻﻠﺖ‬

‫ﻋﻨﺎﺻﺮ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻋﺰﻳﺰان‬

‫درون‬

‫و‬

‫آﺗﺸﻢ‬
‫ﭘﺲ‬

‫ز‬

‫ﻣﺨﻮان‬

‫اﮔﺮ‬
‫ﻧﻪ‬
‫از‬

‫وز‬

‫زر‬
‫ﺑﻬﺮ‬

‫آن‬

‫آن‬

‫ﻗﺎﻧﻌﻢ‬

‫ﻧﮕﻴﺮم‬

‫وَرَع‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻋﺎر‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻛﻢ‬

‫ﺣﻜﻴﻤﺎن‬
‫ﮔﺮد‬

‫زاﻫﺪ‬
‫ﻛﻨﻢ‬

‫ﻧﻴﺎرم‬

‫اﻓﺎﺿﻞ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻣﺰﺧﺮف‬

‫ﺑﺪ‬

‫ﻣﻦ‬
‫آﻧﮕﻪ‬

‫ز‬

‫ﭼﻮ‬

‫آﺷﻜﺎرا‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ازﻳﺮا‬

‫ﺑﺴﻴﺮت‬
‫وﮔﺮ‬

‫ﺧﺴﻴﺴﻢ‬

‫ﻧﺎﺣﻔﺎﻇﻲ‬

‫آب‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻛﺎووس‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫وﻟﻴﻚ‬

‫دﻳﻮم‬

‫ﺧﻠﻖ‬

‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ‬

‫از‬

‫ﺻﻔﺖ‬

‫ﻣﻲ‬

‫ز‬

‫ﺷﻴﺮﻳﻦ‬

‫از‬

‫ﻧﻨﻮﺷﻢ‬

‫ﺷﺮّ‬

‫آﻏﺎزم‬

‫در‬
‫ﻧﻴﻢ‬

‫ﺑﺮﭙدازم«‬

‫ﺷﺮّ‬

‫در‬

‫ﺷﻮرم‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﺑﻴﺮون‬
‫ز‬

‫ﺳﺘﻮرم‬
‫و‬

‫ﺳﻤﻮرم‬

‫ﺷﻮرم‬

‫آب‬

‫ﺷﻮرم‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻫﻮرم‬

‫اﺳﻴﺮان‬

‫ﻏﻮرم‬

‫ﺣﻮرم‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺑﺼﻮرت‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺑﮕﺪازم‬

‫و‬

‫ددم‬

‫ﺑﻮﻋﻠﻲ‬

‫ﻣﺎرم‬

‫ﺳﺎزم‬

‫ﺑﻨﻮازم‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﻧﻴﻢ‬

‫ﺑﮕﺮازم‬

‫ﺑﺸﺮط‬

‫ﺳﻐﺒﮥ‬

‫ﺣﻘﻴﻘﺖ‬

‫ﭼﻮ‬

‫دل‬

‫درﺑﺎزم‬

‫اﻧﺪازم‬

‫ﻗﻔﺲ‬

‫ﮔﻪ‬

‫ﺑﺎزم‬

‫ﺑﺪل‬

‫ﻧﻴﺴﺘﻴﺶ‬

‫و‬

‫ﺳﺎﻟﻪ‬

‫ﻣﮕﺮ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺳﺮو‬

‫ﺳﻴﺮﺗﻲ‬

‫ﭘﺮدازم‬

‫ﻛﻮن‬

‫ﻣﻬﺮهاي‬

‫ز‬

‫آوازم‬

‫ﻛﻨﺪ‬

‫در‬

‫ﻛﺎﻳﻦ‬

‫ﺧﺎرﭘﺸﺘﻢ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺳﺮورﻳﺶ ﮔﻮﻳﻲ‬
‫ﺧﻮان‬

‫ﺳﺨﻨﻲ‬

‫»ﻛﻲ‬

‫ﮔﻬﻲ‬

‫ﻫﻮر‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫اول‬

‫ﭼﻮ ﺷﺎرو ﭼﻮ ﺷﻴﺮم ﺑﻪ ﻻف و ﺑﻪ دﻋﻮي‬
‫ﻃﺎﻣﻌﻢ‬

‫ﻧﻬﻢ‬

‫و‬

‫ﺑﻮﺗﮥ‬

‫در اﺣﻮال ﺧﻮد ﮔﻮﻳﺪ‬

‫ﻣﺰاج‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺻﺤﺒﺖ‬

‫ﺟﺎن‬

‫و‬

‫در‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‬

‫دو‬

‫ﺑﺎغ‬

‫ﭘﻴﺮوز‬

‫ژاژ‬

‫ﭘﺎك‬

‫ﺑﺮان‬

‫دري‬

‫ﺑﻘﺎ‬

‫روزم‬

‫ﺧﻮاﻧﻢ‬

‫و‬

‫ﻛﺠﺎ‬

‫آﮔﻬﻲ‬

‫ﭼﻮن‬

‫او‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﻧﺎزم‬

‫ﺑﺎدي‬

‫ﺟﻤﻊ‬

‫در‬

‫ﻫﺴﺘﻲ‬

‫رﺳﺪ‬

‫ﻧﺎي‬

‫ﺷﺸﺪره‬

‫در‬

‫ﮔﻮﻳﻢ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺻﺤﺒﺖ‬

‫ﺑﺎ‬

‫در‬

‫از‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫از‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫آﻏﺎزم‬

‫ﺗﻔﺮﻗﻪ‬

‫وز‬

‫ﺑﺮ‬
‫آدم‬

‫دﺳﺖ‬

‫ﺑﺮﻳﺪه‬

‫ﮔﺸﺖ‬

‫ﺧﻠﻴﻔﻪام‬

‫در‬

‫ﺑﻨﺪم‬

‫ﻣﻦ‬

‫از‬

‫٭٭٭‬

‫ﺳﺮ‬

‫درﻳﺎزم‬

‫ﻛﺎﻣﺮوز‬

‫ﻣﻌﺸﻮﻗﻢ‬

‫ﺧﺎك‬

‫ارﭼﻪ‬

‫ﻃﺎﻣﺎت‬

‫ﺳﺎم‬

‫ره‬

‫ﭘﺮﺳﻢ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫ﻓﺮزﻧﺪ‬

‫آﻧﺪم‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﺳﻤﺎع‬

‫ﺟﻮاب‬

‫ﺑﻴﺮون‬

‫آﻧﮕﻪ‬

‫ﺑﺮاﻓﺮازم‬

‫در‬

‫از‬

‫ﭼﺮخ‬
‫و‬

‫ﺧﺘﻢ‬

‫ﻏﻢﮔﺪاز‬

‫ﻻﻓﮕﺎه‬

‫درﻳﻦ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﭘﺮّم‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﭼﻨﮓ‬

‫ﺷﺎﻫﻤﺎت‬

‫ﻓﺮش‬

‫اﺳﺖ‬

‫از‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫رﺧﺎن‬

‫ﻓﻨﺎ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﺷﻮﻳﻢ‬

‫آﻓﺮﻳﻨﺶ‬

‫اﻳﻦ‬

‫ﺑﻴﻨﻢ‬

‫ﺑﻴﺖ‬

‫ﮔﺸﺖ‬

‫ﻣﮕﺮ‬

‫راﻫﱪان‬

‫ﺷﻄﺮﻧﺞ‬

‫دل‬

‫ﻛﻨﻢ‬

‫ﻓﺮو‬

‫وز‬

‫ﻓﻀﻮل‬

‫ﺑﺮﭙدازم‬

‫ﺗﺎﻳﺐ‬

‫ﺑﻨﺪ‬

‫ﺗﻮرم‬

‫ﺳﻴﻤﺠﻮرم‬

‫ﭼﻮ‬

‫ز‬

‫ﻣﻮرم‬

‫ﻛﻮرم‬

‫ورع ﭼﻪ ﻛﻪ ﺧﻮد ﻧﻴﺴﺖ در ﺧﺮزه زورم‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﻧﺸﺴﱳ‬
‫ﻧﮕﺮدم‬

‫اﻳﺸﺎن‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻣﻮرﻧﺪ‬

‫و‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﻟﻨﺪﻫﻮرم‬

‫ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﺑﺼﻴﺮﻧﺪ و ﻣﻦ زﺷﺖ و ﻋﻮرم‬

‫ﻛﻪ ﺧﺎﻟﻴﺴﺖ از ﺧﺸﻚ و از ﺗﺮ ﺧﻨﻮرم‬

‫از آن دوﺳﺖ و دﺷﻤﻦ ﻧﻴﺎرم ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‬

‫‪۱۳۷‬‬

‫ﻋﺎﺟﺰي‬

‫وزان‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ‬

‫ﻛﻨﻢ‬

‫ﻣﺸﻌﺒﺪ‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﻳﻜﻲ‬
‫ﻟﻘﺐ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﻮدۀ‬
‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﻲ‬

‫ﺳﻮي‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺳﺮان‬

‫وﺣﺸﺘﻢ‬

‫از‬

‫ﮔﻮﻧﻪ‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫دﻳﺪهاي‬

‫ﻣﺮدان‬

‫اﺳﺐ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﺸﻚ‬

‫ﻣﺸﻮرم‬

‫ﺗﺎزي‬

‫ﺑﺮون‬

‫دادﺳﺖ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻣﻦ‬

‫اﮔﺮ‬
‫ﻣﺮا‬

‫اﻳﻨﻢ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻢ‬
‫ﻋﻴﺐ‬

‫از‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﻮد‬
‫و‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﺧﻮد‬

‫ﺳﻮرت‬

‫ﻧﮕﻮﻳﻢ‬
‫آﻧﮕﻪ‬

‫اﻳﻨﻢ‬

‫ﻣﺮدم‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺧﻴﺰد‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭘﺲ‬

‫ﻧﻪ‬

‫دروﻳﺶ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻇﺎﻫﺮ‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺑﻮدﺳﺖ‬

‫ﺑﻮرم‬

‫ﻟﻌﻠﻢ‬

‫ﺑﻠﻮرم‬

‫ﻧﺨﻮاﻫﻲ‬

‫ﺑﻲدﻳﺪه‪:‬‬

‫ﻛﻪ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﮔﻨﺪه‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﻔﺖ‬

‫ﻓﻄﻴﺮي‬

‫ﭼﻮب‬

‫ﺑﮕﻔﺘﻢ‬

‫ﺟﻮﻫﺮ‬

‫ﺑﺪو‬

‫اﻻ اي ﻛﻪ ﻧﺎﻧﺖ ﭼﻮ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﭘﺨﺘﻪ‬
‫داﻧﻲ ﻛﻪ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻛﻮري‬

‫از‬

‫ﻣﻐﺰ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﻇﻼﻣﻢ‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬

‫داﻧﻢ ﻛﻪ‬

‫اﮔﺮ‬

‫زﻳﻨﺴﺎن‬

‫ﻣﻌﻨﻲ‬

‫اﺑﻠﻬﻲ‬

‫ﻧﭙﻮﻳﻢ‬

‫ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﭼﻮ ﺷﻴﺮﻧﺪ و ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻮ ﮔﻮرم‬

‫ﻧﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﻮري‬

‫ﻣﺴﺖ‬

‫ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﺑﻐﻠﻬﺎ‬

‫ﺷﺮ‬

‫ﺑﺎﻃﻦ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻛﻮرم‬

‫اﻛﻨﻮن‬

‫ﺗﻨﻮرم‬

‫ﻣﺮگ‬

‫ﮔﻮرم‬

‫ﻧﺪاري‬

‫ﻧﻬﺪ‬

‫ﻧﻬﺪ‬

‫ﻧﻔﻮرم‬

‫ﻣﺮگ‬

‫ﻣﺸﻮرم‬
‫ﺳﻮرم‬

‫در ﻧﻌﺖ رﺳﻮل اﻛﺮم‬

‫ﻣﺮﺣﺒﺎ اي راﻳﺖ ﺗﺤﻘﻴﻖ راﻳﺖ را ﺣﺸﻢ‬

‫راي ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺸﻢ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﻔﺮازد ﻋﻠﻢ‬

‫ﺗﺮا‬

‫در ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻪ داﻧﺴﺘﻲ ﺻﻤﺪ را از ﺻﻨﻢ‬

‫ﺗﺎ ﻧﺴﻴﻢ روي و ﻣﻮﻳﺖ ﭘﺮده از رخ ﺑﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‬

‫ﻧﻪ ﻇﻠﻢ از ﻧﻮر ﭘﻴﺪا ﺑﻮد ﻧﻪ ﻧﻮر از ﻇﻠﻢ‬

‫ﮔﺮ ﻧﺒﻮدي ﺑﻮد ﺗﻮ ﻣﻮﺟﻮد ﻛﻠﻲ را وﺟﻮد‬
‫ﮔﺮ‬

‫ﻧﺨﻮاﻧﺪي‬

‫ﻳﺰدان‬

‫»رﺣﻤﺔﻟﻠﻌﺎﻟﻤﲔ«‬

‫ﺣﻖ ﺑﻪ ﺟﺎن ﺗﻮ ﻧﻜﺮدي ﻳﺎد در ﻗﺮآن ﻗﺴﻢ‬

‫ﭼﻮن »ﻟﻌﻤﺮك« ﮔﻔﺖاﻳﻨﺠﺎﺟﺎيدﻳﮕﺮ »واﻟﻀﺤﻲ«‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻲ‬

‫ﺑﻴﻤﺎر‬

‫ﻏﻔﻠﺖ‬

‫ﺑﻮد‬

‫اﻧﺪر‬

‫راه‬

‫ﮔﺸﺘﻤﺎن روﺷﻦ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻤﻲ ﻧﻪ ﺑﻮاﻟﺤﻜﻢ‬

‫ﺣﻖ ﺗﺮا از ﺣﻘﮥ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻓﺮﻣﻮدش‪ :‬ﻧﻌﻢ‬

‫ﻻ‬

‫ﻛﺎي ﻣﺤﻤﺪ رو ﻃﺒﻴﺐ ﺣﺎذق و ﺻﺎدق ﺗﻮﻳﻲ‬

‫ﺧﻠﻖ ﻛﻦ ﺑﺎ ﺧﻠﻖ و ﺑﺮ ﻧﻪ درد اﻳﺸﺎن را ﻣﺮم‬

‫ﻣﻨﱪ و اﺳﺮار ﺗﻮ ﻫﺮدم ﺗﻤﺎم و ﻣﻄﻠﻊ‬

‫ﮔﺮ ﻛﻨﻨﺪت ﻛﺎﻓﺮان از روي ﻏﻴﺮت ﻣﺘﻬﻢ‬

‫زآن ﺑﺘﻮ دادﺳﺖ ﻳﺰدان اﻳﻦ ﺳﺮاي و آن ﺳﺮاي‬

‫ﺗﺎ ﻫﻢ اﻳﻨﺠﺎ ﻣﺤﱰم ﺑﺎﺷﻲ ﻫﻢ آﻧﺠﺎ ﻣﺤﺘﺸﻢ‬

‫»ﻃﺮﻗّﻮا« ﮔﻮﻳﺎن ﻫﻤﻪ در اﻧﺘﻈﺎرت ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ‬

‫آب از ﺳﺮ درﮔﺬﺷﺖ اي ﻣﻬﱰ ﻋﺎﱄ ﻫﻤﻢ‬

‫ﻫﺮﻛﺮا ﺷﺮﺑﺖ ﺑﻮد ﺷﺎﰲ ﺑﺪه آﻧﻚ ﻗﺪح‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ‬

‫ﻣﻬﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﺑﻬﺮه‬

‫ﺑﺮﮔﻴﺮد‬

‫ﻫﺮﻛﺮا ﺣﺠﺖ ﺑﻮد ﺣﺎﺟﺖ ﺑﺨﻮاه اﻳﻨﻚ ﻛﺮم‬

‫ﻫﺮﻛﺠﺎ‬

‫ﻣﺮاد‬

‫ﻣﺪﺗﻲ ﺑﮕﺬﺷﺖ ﺗﺎ ﻗﻮﻣﻲ ز ﻓﺮّاﺷﺎن روح‬

‫داد‬

‫ﺗﻮ‬

‫آﻣﺪ‬

‫رﺧﺖ‬

‫ﺑﺮﺑﻨﺪد‬

‫ﺳﺘﻢ‬

‫ﺑﺮدهاﻧﺪ ﺑﺮ ﺑﺎم ﻋﺎﻟﻢ رﺧﺖ از ﺑﻴﺖاﻟﺤﺮام‬
‫ﻣُﻬﺮِ ﻣﻬﺮت را ﻣﮕﺮ اﻧﺪك ﺷﻜﺴﺘﻲ داد ﺟﻢ‬

‫اي ﺟﺒﲔ ﻫﺮ ﺟﻨﲔ را ﻣُﻬﺮ ﻣِﻬﺮ ﺗﻮ ﻧﮕﺎر‬

‫ﻣﻠﻜﺖ از دﺳﺘﺶ ﺑﺮون ﺷﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﺧﺎﺗﻢ ﻻﺟﺮم‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺧﺎﺗﻢ ﺑﺮون ﺷﺪ ﭼﻨﺪ روز از دﺳﺖ او‬
‫ﻛﺤﻞ ﺣﺠﺖ ﺑﻮد آن در ﭼﺸﻢ ﻫﺮ ﺑﻴﻨﻨﺪهاي‬

‫ﻳﻌﻨﻲ از ﻣﻬﺮ ﺗﻮ ﻧﺘﻮان دور ﺑﻮدن ﻳﻚ دو دم‬

‫ﺻﺪﻫﺰاران ﺟﺎن ﻓﺪاي ﺧﺎك ﻧﻌﻠﲔ ﺗﻮ ﺑﺎد‬

‫ﻛﻮ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻛﻮي ﺗﻮ آﻣﺪ ﻳﻚ ﻗﺪم‬

‫ﻧﻌﺮهﻫﺎي ﺧﻮن ﭼﻜﺎن ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ آﻧﺠﺎ از اﻣﻢ‬

‫ﺟﺎم ﻣﺎﻻﻣﺎل دادي ﻋﺎﺷﻘﺎن را زآن ﻗﺒﻞ‬

‫ﻫﺮﻛﺮا ﺑﺮ در ﻧﻬﺎدي ﺷﺪ ز »ﻻﺷﺮي« ﺑﻪ ﻏﻢ‬

‫ﻫﺮﻛﺮا در ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻲ »ﻻﺗﺨﺎﻓﻮا« ﻣﻠﻚ اوﺳﺖ‬

‫وآن ﭼﻪ ﺣﺮﻣﺖ ﺑﺪ ﻛﻪ ﻣﻮﻻي ﺗﻮ دﻳﺪ اﻧﺪر ﻋﺠﻢ‬

‫آن ﭼﻪ دوﻟﺖ ﺑﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮد ﺗﻮ دﻳﺪ اﻧﺪر ازل‬

‫ﻋﻤﺮ او ﻫﻤﭽﻮن ﺷﻜﺮ ﮔﺮدد ﻧﺒﻴﻨﺪ ﻃﻌﻢ ﺳﻢ‬

‫ﮔﺮ ﺳﻨﺎﻳﻲ را ﺳﻨﺎﻳﻲ ﺑﺎﺷﺪ اﻧﺪر اﻧﺲ ﺗﻮ‬

‫‪۱۳۸‬‬

‫زﻫﻲ‬

‫ﭘﺸﺖ‬

‫دﻟﻴﻞ‬

‫و‬

‫ﭘﻨﺎه‬

‫راﻫﺖ‬

‫ﺷﺒﺴﺘﺎن‬
‫را‬

‫ﻧﺒﻮدي‬

‫و‬

‫ﻛﻼه‬

‫ﻧﺸﺎن‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺗﺨﺖ‬

‫ﻣﻴﺎن‬

‫از‬

‫ﺑﺮاﻳﺖ‬

‫ﺑﻮﻗﺖ‬

‫راز‬

‫ﮔﻔﱳ‬

‫ﻧﮕﻴﺮي‬

‫ﺧﺸﻢ‬

‫از‬

‫ﺗﻮﻳﻲ‬

‫ﺗﻮ‬

‫داﻧﻨﺪ‬
‫در‬

‫ﻋﺮب‬

‫ﻧﺪاﻧﻢ‬

‫رواﻧﺖ‬
‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﻮدي‬

‫آن‬

‫را‬

‫از‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺮدي‬

‫اﻳﺰد‬

‫دﻧﺪان‬

‫ﺿﺎل‬

‫و‬

‫ﺑﻮدي‬

‫ﻳﻚ‬

‫ﻫﻤﻪ‬
‫ﻛﻪ‬

‫ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﺟﺎم‬
‫ﻣﻴﺪان‬

‫در‬

‫اﻳﻤﻦ‬

‫ﺗﻮﻳﻲ‬

‫زي‬

‫ز‬

‫را‬

‫ﺳﭙﺎﻫﺖ‬

‫ﻣﺮدان‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﻨﻮك‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﺎزﻳﺎﻧﻪ‬

‫زﻧﺠﻴﺮ‬

‫ﺗﺮا‬

‫در‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﻳﺎد‬

‫آرﻧﺪ‬

‫اﻧﺪر‬

‫ﺻﻮﻣﻌﻪ‬

‫ﻓﮕﻨﺪي‬

‫و‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻛﻨﻲ‬

‫ﻧﻬﺎده‬

‫ﻫﺮآﻧﻜﻮ‬

‫ﻓﺮوﺷﻨﺪ‬

‫از‬

‫ﺷﻔﺎﻋﺖ‬

‫ﺑﺪﻳﺪي‬

‫ﺳﭙﺎه و ﺗﺨﺖ و ﻣﻠﻚ و ﮔﻨﺞ ﺑﮕﺬاﺷﺖ‬

‫ﭼﻮن‬

‫روﺷﻨﻲ‬
‫ﭼﻮ‬

‫ﺑﺎد‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬
‫ﭼﻪ‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻫﺮدو‬

‫ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ز‬

‫ﺳﻨﺎﻳﻲ‬

‫ﺑﺲ‬

‫ﻫﺴﺖ‬
‫ﺗﺎ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﮔﺮدد‬

‫ﺻﺒﺢ‬

‫آﻣﺪ‬

‫دو‬

‫از‬

‫دﻳﺠﻮر‬
‫ﺻﺒﺢ‬
‫ﺧﱪ‬

‫ﺧﺼﻢ‬

‫اي‬

‫ﺷﺪ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﻗﻮي‬
‫ﺳﺎﻳﻖ‬

‫داري‬

‫»ارﺟﻮا«‬

‫را‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻋﺪم‬

‫ﺑﻠﺦ‬

‫ﻛﻪ‬

‫ﻣﺮاد‬

‫از‬
‫از‬

‫و‬

‫ز‬

‫ﺑﺮﻛﺸﻴﺪ‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫روز‬

‫ﺟﺪا‬

‫زآﻧﻜﻪ‬

‫ﻋﺮاق‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻛﻪ‬

‫وﺟﻮد‬

‫در‬

‫ﺳﻮاد‬
‫اﻣﺎم‬

‫دوﻟﺖ‬

‫ﺑﻴﻨﻲ‬

‫ﺣﻀﺮت‬

‫ﺗﻴﺮﮔﻲ‬

‫ﭘﻴﻜﺎر‬

‫ﺳﻔﻴﻨﮥ‬
‫زود‬

‫ﺷﺪ‬

‫از‬

‫و‬

‫ﺑﺪ‬

‫ﺻﺒﺢ‬

‫از‬

‫ﺻﻠﺢﺟﻮﻳﺎن‬

‫ﻧﻮح‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬

‫زود‬

‫ﻛﻪ‬

‫رﻳﻴﺲ‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﻫﺮدو‬

‫ﻋﺰّ‬

‫ﮔﺮدد‬

‫ﺑﻠﺦ‬

‫‪۱۳۹‬‬

‫اﺛﺮ‬

‫ﻣﻠﻚ‬
‫را‬

‫از‬

‫را‬

‫اي‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﺟﺪا‬

‫داري‬
‫ﻞ‬
‫ﺟ ّ‬

‫ﺳﭙﺎه‬

‫ﻓﺮّﺷﺎن‬

‫ﻏﺸﻤﺸﻢ‬
‫ﻣﺤﻜﻢ‬

‫و‬

‫رﺳﺘﻢ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻳﻜﺪم‬

‫ﻋﺮش‬

‫ﺑﻠﻐﻢ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺧﺮّم‬

‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ‬

‫ﻳﺎد‬

‫ﻧﺴﻴﻢ‬

‫او‬

‫ادﻫﻢ‬

‫ﺧﺮّم‬

‫ﺷﺪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻋﺪم‬

‫ﺷﻮﻧﺪ‬

‫از‬

‫ﻫﻢ‬

‫در‬

‫ﺳﺮﭙده‬
‫ﻗﺎﻳﺪ‬

‫دﻣﺎدم‬

‫ﺑﺮﻫﺎﻧْﺖ‬
‫از‬

‫ذم‬
‫ﻣﺎﺗﻢ‬

‫ﭼﻮن‬

‫ﺳﺎق‬

‫وﺟﻮد‬

‫از‬

‫ﻓﺘﺢ‬

‫ﻋﺎﺻﻲ‬

‫ﺟﻬﺎن‬

‫ﻣﻨﺠﻢ‬

‫دﻳﻨﺖ‬

‫اﻓﺮﻳﺪون‬

‫از‬

‫ﻣﺴﻠّﻢ‬

‫رﻧﺠﻮر‬

‫زﻫﻲ‬

‫راﻫﺖ‬

‫اﻋﻈﻢ‬

‫ﻛﺎﻫﻦ‬

‫ﭘﻬﻠﻮاﻧﻲ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﻣﺤﺮم‬

‫ﺳﻠﻄﺎن‬

‫در ﻣﺪح اﻣﺎم زﻛﻲاﻟﺪﻳﻦﺑﻦ ﺣﻤﺰۀ ﺑ