You are on page 1of 3

Gitara klasyczna

Gitara klasyczna – gitara, z której wyewoluowała cała rodzina instrumentów akustycznych i elektrycznych. Budowa Współczesną gitarę klasyczną zaprojektował Antonio de Torres Jurado. Posiadała ona większe pudło rezonansowe niż instrumenty dotychczas używane oraz belkowanie w kształcie wachlarza, co podniosło siłę i poprawiło barwę brzmienia. Gitara klasyczna wyposażona jest w miękkie struny, dawniej wykonywane z preparowanych jelit zwierzęcych, a począwszy od 1946 r. z nylonu. Gitara klasyczna ma 6 strun. Gitara klasyczna jest instrumentem stosunkowo cichym, dlatego rzadko używana w grze zespołowej. Ograniczenie to w ostatnich czasach nie jest już jednak takim problemem, gdyż powszechnie stosuje się wzmocnienie pozwalające gitarzystom nawet na wykonywanie utworów solowych z orkiestrą. Skala i strój Gitara jest instrumentem transponującym o oktawę w dół. Klasyczny strój to: E A d g h e1. Typowa skala gitary klasycznej to e-e2 (e a d1 g1 h1 e2, czyli bez transpozycji zapisu nutowego), ostatnio coraz częściej spotyka się instrumenty z dwudziestym progiem umożliwiającym wydobycie dźwięku c3. Wydobycie wyższych dźwięków możliwe jest za pomocą flażoletów. Często też, w celu rozszerzenia skali, obniża się strój najniższej struny do D. Technika gry Gitara klasyczna Na gitarze klasycznej gra się na siedząco, opierając dolne wcięcie pudła na lewym kolanie. Lewą nogę stawia się na podnóżku, z gryfem wzniesionym w górę i odchylonym od poziomu o kąt od 15° do 45°. Zamiast podnóżka, od kilku lat dostępne są na rynku poduszki lub tzw. podgitarniki (przyssawki pod gitarę), umieszczane między udem a instrumentem, które stawiają gitarę w podobnej pozycji. Obie stopy są wtedy oparte o ziemię, dzięki czemu pozycja podczas gry jest bardziej naturalna i mniej obciąża kręgosłup. Struny uderza się palcami prawej ręki. Gitarzyści klasyczni szarpią struny instrumentu

Gitara pierwszy raz była wspomniana w 1265 przez Juan Gil of Zamora w jego dziele Ars Musica. Corbetta wydał Guitarre Royal. Piątą strunę do gitary dodał Vicente Espinel. jak i w salach koncertowych. Gra kciukiem nie ogranicza się do strun basowych (pozwalając na wydobywanie ostrych i przejmujących dźwięków). dedykując ją Ludwikowi XIV. Jako instrument salonowy gitara klasyczna została . Gitara stała się bardziej popularna niż lutnia. 1770-1800 – dodanie szóstej struny do gitary. W 1487 Johannes Tinctoris opisał gitarę jako czterostrunowy instrument szarpany wynaleziony przez Katalończyków. Gitara flamenco Zarówno sposób trzymania gitary jak i technika wydobywania dźwięku dla muzyki flamenco różni się znacząco od standardowej techniki gry na gitarze klasycznej.odpowiednio upiłowanymi paznokciami o długości umożliwiającej komfortową grę. Czasem do wydobywania dźwięku używa się kostki (piórka) – plectrum. częste pasaże (z reguły grane szybko) wykonywanie są dwoma palcami (wskazującym i dużym). 1674 F. był tzw. Kształt i jakość paznokcia istotnie wpływają na barwę i jakość brzmienia instrumentu. XIX w. Tremolo flamenco jest gęstsze od klasycznego (pięć dźwięków granych linii melodycznej zamiast trzech). gdy gitara rozbrzmiewała zarówno na salonach. 1551-1555 Adrian Le Roy opublikował dziewięć ksiąg tabulatur dla gitary pieciostrunowej. Historia Gitara ma korzenie w hiszpańskiej tradycji muzycznej. np. rasgueado stosowanych we flamenco. wymuszających swobodę trzymania instrumentu przy jednoczesnej możliwości wydobywania ostrych i głośnych brzmień uderzając struny blisko podstawka. 1546 Alonso Mudarra w res Libros de Musica en Cifras para Vihuela jest pierwszym wydawnictwem publikującym muzykę na gitarę. Dotyczy to jednak gitary klasycznej wykorzystywanej w muzyce rozrywkowej. "złoty okres gitary" przypadający na I poł. Wynika to głównie z rozbudowanych technik prawej dłoni. Gitara w swojej historii przeżywała wzloty i upadki. jazzowej lub w piosence turystycznej i poezji śpiewanej. w grze stosuje się także palec mały prawej ręki. Szczytowym okresem. gdzie już w starożytności używano różnych gitaropodobnych instrumentów.

Inni znani gitarzyści klasyczni. która miała ogromny wpływ na rozwój muzyki gitarowej oraz techniki gry na tym instrumencie był Francisco Tárrega (1852-1909). hiszpański kompozytor i wirtuoz. Miguel Llobet) kontynuowali tradycję swojego mistrza. Fryderyk Chopin. Ferdinando Carulli (1770-1841). Emilio Pujol. Napoléon Coste (1806-1883). aranżacje utworów znanych kompozytorów (m. aranżer i wirtuoz Andrés Segovia. Pozostawił po sobie liczne utwory gitarowe. którzy pozostawili bogatą spuściznę gitarową to np. Fernando Sor (1778-1839). Franz Schubert. Ludwig van Beethoven) oraz szkołę gitary. Isaac Albéniz. Znaczącą rolę odegrał także Agustín Barrios Mangoré wplatając do swojej muzyki elementy folkloru południowoamerykańskiego. Hector Berlioz. Ze znanych kompozytorów muzykę na gitarę komponowali Carl Maria Von Weber. W XX wieku bardzo zasłużonym dla spopularyzowania gitary był kompozytor.wyparta przez fortepian. Jego liczni uczniowie (np. Znani muzycy Osobą. zwłaszcza Pepe Romero. Wśród gitarzystów wielu nagrań dokonali członkowie rodziny Romero. Giuseppe Verdi. Anton Diabelli (17811858). Mauro Giuliani (1781-1829). Znani kompozytorzy Wiele utworów na gitarę pozostawił wirtuoz skrzypiec Niccolò Paganini. . twórczość gitarowa stanowi jednak w dorobku tych artystów wypadki całkowicie sporadyczne i marginalne.in. Gioacchino Rossini. Dionisio Aguado (1784-1849). Joaquín Rodrigo oraz Narciso Yepes grający na klasycznej gitarze dziesięciostrunowej.