You are on page 1of 3

HISTORIA GITARY

Historia gitary sięga początków życia człowieka pierwotnego, którego najważniejszym z narzędzi był łuk, służący do polowania i obrony. Podczas strzału człowiek pierwotny zauważył, że cięciwa wydaje charakterystyczny, dźwięczny dźwięk, a dodając do niej rezonator w postaci np. wyschniętego pancerza żółwia lub obciągniętej skórą drewnianej ramy, dźwięk stawał się głośniejszy. Z biegiem czasu liczba dodawanych cięciw zwiększała się i tak powstał kiedyś, prototyp wszelkich instrumentów strunowych.

Badając etymologie słowa "gitara" , bez trudu możemy stwierdzić, że wyrażeń o podobnym brzmieniu, określających różne starożytne instrumenty, było kilka. Persowie, IV wieku p.n.e. określali instrument o małym jajowatym pudle rezonansowym i bardzo długiej, zaopatrzonej w progi szyjce wyrażeniem sitar przy czym "si" oznaczało trzy, a "tar" strunę. Podobny instrument znali sąsiadujący z Persami Chaldejczycy i nazywali go qitara. Starożytni Grecy posiadali kitrę .Rzymianie zaś spadkobiercy kultury Greckiej używali nazwy cithara. Tak więc można zauważyć że za protoplastów współczesnej gitary uważa się trzystrunowe, niekiedy nawet dwustrunowe instrumenty szarpane znane w Mezopotamii około 4000 roku przed naszą erą oraz kilkustrunowe sumeryjskie liry. Babilończycy obok 15-strunowej harfy znali instrument w rodzaju lutni – zaopatrzony w 2 struny oraz długą szyjkę. Instrument podobnego kształtu odnaleziono także w starożytnym Egipcie. Dotarł on tam po 1500 r. p.n.e. jako podarek dla faraonów od przedstawicieli ludów Małej Azji. Spośród instrumentów antycznych najbardziej rozpowszechnione wśród Greków były kitara i lira – różnica między nimi polegała na odrębności kształtów. Lira była instrumentem bardziej prymitywnym. Służyła do gry w czasie zabaw i wszelkich obrzędów. Do obciągniętego skórą pancerza żółwia przymocowywano dwa ramiona z rogów bawolich, które łączono poprzeczną belką, tzw. jarzmem. Do jarzma przypinano struny wykonane z jelit baranich. Kitara była instrumentem zawodowych muzyków i poetów – śpiewaków. Posiadała drewniane pudło rezonansowe o bocznych ściankach, zakończone dwoma wygiętymi, lecz drewnianymi ramionami, połączonymi jarzmem. Dźwięk gitary był silniejszy niż dźwięk liry stąd nazywano ją "królową instrumentów". Oba te instrumenty Grecy uważali za dar bogów. Według podania wynalazcą liry miał być Hermes, opiekun kupców i

z zamiłowaniem uprawiali tą muzykę i trzymali na swych dworach kitarzystów greckicch. przypisywano wynalezienie kitary. Duży wpływ na rozwój gitary miały także instrumenty arabskie. gdzie w VII i VIII wieku zaszły bardzo ważne dla rozwoju tego instrumentu wydarzenia. W trakcie rozwoju muzyki w starożytnej Grecji kitara zajęła stanowisko dominujące. we Włoszech znany był instrument bliźniaczo podobny do współczesnej gitary. W IX w. Neron. Jednak w XVII w. Również dużą popularnością cieszył się arabski "rebec".złodziei. wypierając całkowicie z użycia lirę. Od samego ustalenia jej ósemkowatego kształtu rywalizowała z lutnią. a przykład temu dawali nawet władcy rzymscy. zaszczepili na gruncie hiszpańskim wschodnią lutnię "al’ud" – posiadała ona cztery struny oraz krótki gryf. W pierwszych wiekach naszej ery chrześcijanie posługiwali się niekiedy instrumentami strunowymi w czasie obrzędów religijnych – poszukując jednak wśród tego instrumentarium gitary trzeba przenieść się do europy zachodniej. "Vihuela de mano" otrzymała z czasem włoską nazwę "guitarra espagnola". "Mandola" ewoluowała przez trzy wieki – m. Epoka trubadurów i minnesängerów obfituje już w mnóstwo instrumentów strunowych – w tym i szarpanych.in. za czasów cesarstwa Rzymskiego lira. który przez lata zmieniał swój kształt i upodobnił się do "mandoli". zwanej także "bandolą" i "vandolą". "vihuela de penola" – uderzana za pomocą kostki. starając się wywalczyć lepszą pozycję z rodzinie instrumentów. Afryki oraz półwyspu Pirenejskiego. aż Hiszpanie nazwali ją "vihuelą". Hadrian i in. Gitara o kształtach takie jak ma dzisiaj była znana w europie już w czasach późnego średniowiecza i w epoce renesansu. hiszpański gitarzysta Ruiz de Ribayaz . Łacińskie zapiski z owych wieków wspominają o "chrotta britannica" i "rotta teutonica" jako o instrumentach używanych przez plemiona brytyjskie i germańskie. względnie kitara otrzymała nazwę cytary (cithara). Do dobrego tonu i ogólnego wykształcenia należała umiejętność gry na cytarze. "vihuela de mano" – uderzana palcami. po podbiciu w VII w. Lutnia górowała wówczas nad gitarą większą ilością strun i głośniejszym brzmieniem. przypominającej swoim kształtem lutnię. posiadał kilka odmian: "vihuela de arco" – smyczkowa. przypominającej cyfrę 8. "guitarra". "guitarra latina". Heliogabal. która na początku XVI w. Jego nazwa ewoluowała: "guisterne". którzy popisywali się przed swymi dworzanami grą na tym instrumencie. Po upadku Grecji. W hiszpańskiej Katalonii i we francuskiej Prowansji rozpowszechniony był instrument przypominający grecka kitarę. Apollinowi. Hiszpanie mieli instrument zwany "guitarra morisca" (gitara mauretańska). W XI w. patronowi muzyki i poezji. Arabowie. zyskała boczne ścianki i lekko wciętej talii.

sprawiły. że idealnie nadaje się do gry solowej. Gitara poprzez swoją długo drogę rozwoju stała się w pełni instrumentem solowym o dużych walorach i możliwościach brzmieniowych. Jak się okazało był to wzór gitary. Fernando Sor. jak i do gry w zespole kameralnym. Ferdynand Carulli. który do dzisiaj stanowi odniesienie dla współczesnych lutników.in. a wysmukła szyjka i mniejsza ilość strun umożliwiły opanowanie techniki w krótszym czasie. stosunkowo niewygórowana cena instrumentu. Feliks Horecki i Marek Sokołowski. ciekawa kolorystyka brzmienia. więc ostatecznie instrument nowoczesny. takie jak: łatwość przenoszenia. jako pierwszy użył wachlarzowego żebrowania pod płytą dla ulepszenia dźwięku. jakie w swoim rozwoju nabrała. co sprawiło że gitara szybciej uzyskiwała czystszy strój. Byli wśród nich m. Matteo Carcassi. . Po bardzo długim okresie rozwoju powstał. Okres ten nazywamy jest "złotym wiekiem gitary". Napoleon Coste. Mauro Giuliani. o dużych walorach brzmieniowych i możliwościach techniczno-wykonawczych. Znacząco to wpłynęło na popularyzacje gitary w ówczesnych czasach. Fakt ten sprawił. który w 1882 roku skonstruował gitarę większą płytę rezonansową z szerokimi bokami a także. Dodatkowe cechy. Antonio Diabelli. Obecne współczesne gitary mają swój początek w konstrukcji hiszpańskiego lutnika Antonio de Torres’a. piękny kształt (niejednokrotnie występująca jako motyw malarski). że stulecie to wydało wielu znakomitych gitarzystów. Dionisio Aguado. wygoda w graniu.zmienił w gitarze naciąg strun z podwójnego (lutniowego) na pojedynczy.