ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΩ

ΚΑΠΟΤΕ, ΕΑΝ ΕΝΘΥΜΟΥΜΑΙ ΚΑΛΩΣ
Κάποτε, αν θυμάμαι καλά, με συμπόσιο έμοιαζε η ζωή μου, όπου κάθε καρδιά
ανοίχθηκε και κάθε λογής κρασί έτρεξε.
Ένα βράδυ, κάθισα την Ομορφιά στα πόδια μου -και τη βρήκα πικρή -και τη
βεβήλωσα.
Όρθωσα το ανάστημα μου ενάντια στη δικαιοσύνη.
Τράπηκα σε φυγή. Ω Μάγισσες, Ω Δυστυχία, Ω Μίσος , είναι που σε σας τον
θησαυρό μου εμπιστεύθηκα.
Κατάφερα να εξαφανίσω μέσα μου, όλη την ανθρώπινη ελπίδα. Με δρασκέλισμα
αθόρυβο, κτήνους βαρύθυμου, έπνιξα κάθε ευχαρίστηση.
Κάλεσα τους δήμιους για να αφανιστώ, μασώντας τις κάνες των όπλων τους.
Επικαλέστηκα τους λοιμούς για να με πνίξουν σ’ άμμο και αίμα. Η Δυστυχία ήταν ο
Θεός μου.. Στη λάσπη ξάπλωσα στεγνώνοντας τη σάρκα μου με μιαρό αέρα.
Υποδύθηκα τον ανόητο ως του σημείου παραφροσύνης.
Και η άνοιξη μου έφερε το τρομώδες γέλιο ενός ηλίθιου.

εκτός του να λεηλατήσουν. το θυμό. Οι πρόγονοι μου ποτέ δεν εξεγέρθηκαν . Αλλά αντ’ αυτού. όλοι τους χωριάτες. Τούτη η έμπνευση καταδεικνύει ότι ονειρεύτηκα. της θλιβερής σκέψης του Χριστού Εσταυρωμένου. Ψάξε το Θάνατο με όλες τις κεφαλαιώδεις επιθυμίες σου. που χρωστούν τα πάντα στη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.υπέροχη που’ ναι. ώστε μέχρι τώρα με καθοδήγησε και με κράτησε αδρανή. την απόλαυση: – και προ πάντων το ραχάτι και την τεμπελιά. έζησα παντού. Έτσι δεν μπόρεσα να κατανοήσω την επανάσταση. Έτσι κι αλλιώς η νοικοκυροσύνη φαντάζει μακριά μου. ταπεινής καταγωγής. την ακολασία. αλίγδωτα τ’ αφήνω. Η Φιλανθρωπία είναι το κλειδί. προμαχώνων της Ιερουσαλήμ. κάποια ταύτιση. πιο αργόσχολος και από έναν φρύνο. σε ένα οποιοδήποτε χρονικό σημείο της Γαλλικής ιστορίας. Τί χειρωνακτική εποχή! Ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσω τα χέρια μου. φαμίλιες σα τη δική μου. Από αυτούς κληρονόμησα την ειδωλολατρία και την αγάπη μου για ανοσιουργήματα – Ω! και όλα τα είδη της βίας. Εάν είχα έστω. Τα ενδύματα μου είναι τόσο βαρβαρικά όσο και τα δικά τους. Αναθυμούμαι την ιστορία της Γαλλίας. δεδομένου ότι εκτιμάται σε έναν συγγραφέα την έλλειψη περιγραφικής ή διδακτικής ενόρμησης. Αγαπημένε Σατανά. Ούτε καν το ίδιο μου το σώμα δε χρησιμοποίησα για να τα καταφέρω. Κάθε είδους τέχνες με τρομοκρατούν. του να κατασπαράξουν σα λύκοι. Tα μαλλιά μου όμως. Μιλώντας για οικογένειες εννοώ. μήπως και βρω ξανά την όρεξη μου. της λατρείας της Μαρίας. η στενοκεφαλιά και η αδεξιότητα μου στη μάχη. τίποτε. σταυροφόρος στους Άγιους Τόπους· το κεφάλι μου είναι γεμάτο μονοπάτια των πεδιάδων της Σουαβίας. Γνωρίζω καλά ότι ήμουν πάντα απόγονος μιας κατώτερης γενιάς. απόψεων του Βυζαντίου. στροφές στο κεφάλι μου με χίλιες γητειές βέβηλες . Α! Επαρκής είμαι απ’ αυτά: Αλλά. . και όλα τα άλλα…» κραυγάζει ο δαίμονας που κάποτε με έστεψε με τέτοιας λογής όμορφες παπαρούνες. πρεσβυτέρας κόρης της Εκκλησίας. Το χέρι που βαστά την πέννα είναι ισάξιο αυτού που κρατά τ’ αλέτρι. – Κάθομαι σαν τον λεπρό απάνου σε θρύψαλα δοχείων και τσουκνίδες. κατέχω τα χλωμά γαλάζια μάτια μου.Εντούτοις. σας ικετεύω. και τον εγωισμό σου ολάκερο. Αλλά ποιός κατέστησε τη γλώσσα μου τόσο αναξιόπιστη. Με γιους πρωτότοκους κάθε φαμίλιας ξάπλωσα. κι όλα το ίδιο μου κάνουν. Αφεντικά και εργάτες. Ούτε μια οικογένεια υπάρχει στην Ευρώπη που να μη γνωρίζω. σας επισυνάπτω τούτες τις ειδεχθείς σελίδες από το ημερολόγιο μιας καταραμένης ψυχής. όπως ένας δουλοπάροικος. Η εντιμότητα της ζητιανιάς με θλίβει. το κτήνος που δεν σκότωσαν. Οι Γαλάτες ήταν ζωογδάρτες και οι πιο αδέξιοι αχυροξηραντές της εποχής τους. « Θα παραμείνεις Ύαινα. ΒΡΟΜΙΚΟ ΑΙΜΑ Απ’ τους προγόνους μου του Γαλάτες. μη δείχνεται τόσο ενοχλημένος· και καθώς αναμένεται μερικά καθυστερημένα σημάδια δειλίας. Έπρεπε να ‘χω πάει. και μ΄ όλες σου τις αμαρτίες». όταν ήμουν έτοιμος να κοάξω! Σκέφτηκα στα παλαιά συμπόσια να ψάξω το κλειδί. Οι εγκληματίες είναι τόσο αηδιαστικοί όσο και οι ευνούχοι· Παραμένω ανέγγιχτος.

εκσφενδονίζοντας και σέρνοντας με. Αίμα ειδωλολατρικό επιστρέφει! Σιμώνουμε το Πνεύμα· γιατί ο Χριστός δεν μ’ ελεεί κληροδοτώντας την ψυχή μου με ευγένεια και ελευθερία. να κυνηγήσω. Θα αναμειχθώ με τα κοινά. Θα επιστρέψω με σιδερένια μέλη. Κατανοώ και δεδομένου ότι δεν μπορώ να εκφραστώ χωρίς λέξεις παγανιστικές. φυτεμένος σε κάποια ακρογιαλιά. στις παραλίες της Βρετάνης. όχι άλλοι ασαφείς πόλεμοι πια. Γεωγραφία.έχουμε την Ιατρική και τη Φιλοσοφία. Μα κανείς δε φεύγει – Ας ξαναπιάσουμε εξ’ αρχής τους δρόμους μας – φορτωμένους με ανηθικότητα. Καθώς έχει λεχθεί. την αιτία· το έθνος και την επιστήμη. από της λογικής την εποχή.. Κοσμογραφία. ποία γλώσσα τάχα χρησιμοποίησα για να μιλήσω. Κινούμαστε προς το Πνεύμα. η νέα αριστοκρατία! Πρόοδος! Ο κόσμος προελαύνει!…Και γιατί να μην μπορεί ν’ αλλάξει τούτο. να λιώσω το χορτάρι.στα θεμέλια ενός διαβρωμένου από τον ήλιο τείχους. Το καλύτερο για μένα είναι ένας μεθυσμένος ύπνος . Η τελική αθωότητα. είναι προφητικό. στρατιώτης του ιππικού. Α! Ένα πράγμα ακόμη· Χορεύω σε Σαββαταία τελετή σε κατακόκκινο ξέφωτο. Χημεία!… Επιστήμη. μόνο αυτό αξίζει. Ας μη διασπείρω στον κόσμο την απέχθεια και τις προδοσίες μου. ως δυνατής γενεάς θα τους φανώ. καθώς λεει κάποιος. το Ευαγγέλιο παρήλθε! Το Ευαγγέλιο! Το Ευαγγέλιο. Και ότι σας λέγω είναι βέβαιο. Αδηφάγος αναμένω το Θεό μου. η ερημιά. μ’ ανηθικότητα που έθρεψε τις ρίζες του μαρτυρίου μου. τα φορτία. Το τούτο μου εστί το αίμα – το ύστατο μυστήριο. Είναι τα οράματα των αριθμών. Δεν θυμάμαι καλά το παρελθόν τούτης της γης και τη Χριστιανοσύνη. βρήκα προσωρινό καταφύγιο κάτω από τις γερμανικές νύχτες. Σώθηκα. Να κολυμπήσω. Χρυσάφι θα κατέχω: Βάναυσος και νωθρός θα είμαι. Απεχθάνομαι την πατρίδα μου. χωρίς οικογένεια. Εμπρός! Η πορεία. αντιπροσώπων του Χριστού. Τώρα είμαι καταραμένος.Αργότερα. Ποτέ δεν φάνηκα στα συμβούλια του Χριστού· Μήτε στα συμβούλια των Λόρδων. Μηχανική. πλήξη και οργή. Αλίμονο. χτυπώντας με. όπως αυτά που συνήθιζαν να πίνουν οι αγαπημένοι μου πρόγονοι γύρω από φωτιές αναμμένες. μα πιότερο να καπνίσω· να πιω οινοπνεύματα δυνατά σα σίδερο λιωμένο. Η ημέρα μου έσβησε· εγκαταλείπω την Ευρώπη. Γυναίκες προστρέχουν τέτοιας λογής σακάτηδες αγροίκους που γυρνούν από κλίματα αναμμένα. Ποτέ δεν θα σταματήσω να βλέπω τον εαυτό μου σ’ αυτό το παρελθόν. Ο θαλασσινός αγέρας θα καυτηριάσει τους πνεύμονες μου· τα τροπικά κλίματα θα μαυρίσουν τη σάρκα μου. Αλλά πάντα ολομόναχος.των αρχαίων γυναικών τα γιατροσόφια και τα λαϊκά τραγούδια παρήλθαν. Και στη θέα ετούτη. . χορεύω μαζί με γριές και παιδιά. Α! Επιστήμη! Όλα έχουν ξαναγίνει. Τι να’ μουν άραγε στον περασμένο αιώνα: Ούτε ένα σημάδι δεν βλέπω στο παρόν μου. Για την αιωνιότητα ολάκερη θα παραμένω ο γόνος μιας κατώτερης γενιάς. καλύτερα να παραμείνω σιωπηλός. Αφήστε τις πόλεις να ανάψουν τις λάμπες τους τη νύχτα. με μαυρισμένη σάρκα και μάτια λυσσασμένα. Η ταπεινή ράτσα συγκάλυψε επαρκώς τα πάντα-τους ανθρώπους. Και τώρα είμαι εδώ. η τελική δειλία. Και οι πριγκιπικές διασκεδάσεις και τα απαγορευμένα των βασιλέων παιχνίδια.στον ουρανό ανεβαίνει. Όχι άλλοι περιπλανώμενοι.

παλιά μου φαγούρα. αυτός μόνο! ήταν μάρτυρας της δόξης και του σκοπού. . Αλλά μπορώ να σωθώ. τούτο είναι δύναμη. και στα δεξιά. η λάσπη μου φάνηκε σα μίγμα κοκκινόμαυρο. είμαι ένα κτήνος: Έχετε παραπλανηθεί…» Ναι. απάντησε σε καθένα. Αλλά από τα όργια και τη συντροφιά των γυναικών όλα μου ήταν απαγορευμένα. καθαγιασμένα. Είμαι ένα κτήνος. τις χειμωνιάτικες νύχτες. που μετακινείται στο διπλανό δωμάτιο. Ποιές ιερές εικόνες να καταστρέψει κάποιος. Στους δρόμους των πόλεων ακολούθησα το μοιραίο του άρωμα Κι ήταν δυνατότερος από Άγιο. κλαίγοντας με θλίψη που δεν μπορούσαν να με καταλάβουν. Είδα τον εαυτό μου μπροστά σε έναν όχλο. (De profundis. σφάλετε καθώς με παραδίδετε στα χέρια του νόμου. Έτσι μήτε γηρατειά.Ν’ ανασηκώσω. Εισέρχομαι στο αληθινό βασίλειο των παιδιών του Ham. που ένα θείο είδωλο το ωθεί στην τελειότητα. Ω. ασφυκτιώντας. απ’ ότι σα νάσουν πτώμα». με μια στεγνή γροθιά. είσαι ένας σκυλάραπας· Δικαστή. μια φωνή έσφιξε την παγωμένη μου καρδιά: «Αδυναμία ή Δύναμη: Υπάρχεις. μανιακοί. παγωμένος και πεινασμένος. Καλύτερα να προφυλαχθώ απ’ τη δικαιοσύνη – η σκληρή ζωή. Δεν γνωρίζεις κατά που ή γιατί πορεύεσαι.και αυτός. ένας αράπης. που κι αυτούς που καταπρόσωπο συναπάντησα. είσαι ένας σκυλάραπας· Στρατηγέ. Αυτοκράτορα. Ανάπηροι και γέροι είναι τόσο αξιοσέβαστοι που ζητούν να τους βράσουν – το καλύτερο πράγμα είναι να εγκαταλείψεις αυτή την ήπειρο. που θαύμασα τη σκληρή καταδίκη αυτών. Domine) Τι αρχίδι που είμαι! Μικρό παιδί ήμουν ακόμη. άστεγος. ανιδιοτελή μου αγάπη! Ακόμα εδώ κάτω. όπως η αντανάκλαση της λάμπας στον καθρέφτη. δυστυχείς. Σε άδειους δρόμους. μήτε κίνδυνοι: ο τρόμος δεν είναι Γάλλος Α! Τόσο πολύ προλόγισα. Δεν καταλαβαίνω τους νόμους σας· Δεν έχω καμία ηθική. Ξάφνου. Ούτε ακόμα ένας φίλος. Ποιές καρδιές θα ραγίσω. και ζήτησα συγχώρεση! – όπως η Ζαν Ντ’ Αρκ !. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα σε βλάψει πιότερο. όλοι σας. Σεις είστε ψευταράπαδες. απλά κτηνώδης. Εκ Βαθέων. είσαι σκυλάραπας. είσαι σκυλάραπας· Μεθύσατε μ’ αφορολόγητο πιοτό. πιο διαισθητικός από στρατοκόπο. Ποτέ δεν ήμουν δικός σας· Ποτέ δεν ήμουν Χριστιανός· Ανήκω στη ράτσα που τραγούδησε στο ικρίωμα. κι είδα μια θάλασσα από φλόγες και καπνός γέμισε τον ουρανό· και στ’ αριστερά. άγριοι. θαυμαστή φιλευσπλαχνία μου. ίσως μήτε να μ’ αντιλήφθηκαν. όπως ο θησαυρός στο δάσος! Καλή Τύχη ούρλιαξα.Σε ποιόν να πουληθώ. Το πρωί η ματιά μου ήταν τόσο απλανής και το πρόσωπο μου έμοιαζε τόσο άδειο. Επισκέφθηκα πανδοχεία και δωμάτια νοικιασμένα. το σκέπαστρο του φέρετρου. που η πόρτα της φυλακής θα τους κρατήσει ισόβια δεσμώτες. όπου η τρελή περιπλάνηση παρέχει καταφύγιο σε αυτούς τους τρισάθλιους. Ποιό ψέμα να κρατήσω – σε ποιό αίμα να πατήσω. Έμπορε. προς πάσα κατεύθυνση να πορευθείς. κάθε αγαθό να εκρήγνυται όπως μυριάδες κεραυνοί. Αντίκρισα με το βλέμμα του τον γαλανό ουρανό και τον οργασμό των ανθών μες στα λιβάδια. να ξαπλώσω μέσα. παραγωγής του Σατανά – αυτοί οι άνθρωποι εμπνέονται από τον πυρετό και τον καρκίνο. για όλα αυτά.« Κληρικοί. Κύριε. που προσφέρω ανώφελα αυτό. στις πόλεις. σφαλίζω τα μάτια μου στο φως σας. να στέκει αντιμέτωπος με έναν πυροσβεστικό ουλαμό. Αυταπάρνηση μου. από την παρουσία του. Καθηγητές και Ιατροί. Ποιά κτήνη να λατρέψω.

Η πλήξη δεν είναι πλέον η αγάπη μου. Δεν με φαντάζομαι να ξεκινώ για γάμο. Δεν έχω σε λάθος υποπέσει. Τα πλούτη ήταν πάντοτε κοινό αγαθό. χορός. Ο Θεός είναι η δύναμή μου. Το μετρημένο άσμα των αγγέλων αναδύεται από το ναυαγοσωστικό πλοιάριο: Είναι η θεία αγάπη. Ο κόσμος είναι καλός. Θέλω ελευθερία στη σωτηρία: πώς θα την επιτύχω. και Τον δοξάζω. ξεχνώντας όλη αυτή τη δυστυχία. Δεν υπάρχουν πλέον οι υποσχέσεις της παιδικής ηλικίας. χορός! Οι λευκοί αποβιβάζονται! Κανόνια! Τώρα πρέπει να βαφτιστούμε. Καμία περαιτέρω ανάγκη για τη θεία αγάπη ή για την αφοσίωση στο καθήκον. Δύο αγάπες! Δύναμαι να πεθάνω από αγάπη γήινη. Πώς έγινα γεροντοκόρη. εκεί όπου φως ασκητικό επιστρέφει ως νεκρικών κεριών το φως. Σώστε τους! Ο σκοπός αναγεννήθηκε μέσα μου. Χωρίς αμφιβολία η ασωτία είναι ανόητη. Η Θεϊκή Αγάπη παρέχει μόνο τα κλειδιά της γνώσης. Βλέπω ότι η φύση είναι μόνο μια επίδειξη ευγένειας. Τον ανθό της ζωής φουντώνει η εργασία. περιφρόνηση και ευσπλαχνία: Κρατώ τη θέση μου στην κορυφή της αγγελικής ιεραρχίας της καλής αίσθησης. να μια παλιά ιδέα. χορός. Αλαφρές θα’ ναι οι μέρες μου. Μα το ρολόι θα πρέπει να σημάνει στις ώρες του απόλυτου πόνου. Άφησα πίσω μου ψυχές των οποίων η θλίψη θέριεψε στη αναχώρηση μου. Μήτε η ελπίδα της διαφυγής των γηρατειών και του θανάτου.όπως οι πρώτοι μάρτυρες. ενός είδους καλλιτέχνες πλέον δεν χρειαζόμαστε! . για να βρω το κουράγιο και να αγαπήσω το θάνατο! Αν ο Θεός μου κληροδοτούσε ηρεμία ουράνια. Δεν θα υποφέρω τα βάσανα μιας ψυχής μισοπεθαμένης έναντι του Αγαθού.Άγιοι! Ισχυροί! Αναχωρητές. Η καρδιά μου διαποτίστηκε από επιείκεια. Δεν είμαι δεσμώτης του σκοπού μου. χορός! Δεν βλέπω την ώρα που οι λευκοί θα αποβιβαστούν.Κατανοώ τη φύση. τρέλα. χορός. και ο Ιησούς Χριστός να είναι πεθερός μου. διαστροφή. Δεν μετανοώ για την εποχή των συγκινήσεων και των αισθημάτων. Ο ύπνος για τους πλουσίους είναι αδύνατος. χορός. η διαστροφή επίσης· κάποιος πρέπει να πετάξει τη σαπίλα μακριά. των οποίων κάθε παρόρμηση και καταστροφή γνωρίζω – το φορτίο μου ολόκληρο κατέβασα. Είμαι ανίκανος να ζητήσω της ήττας μου παρηγοριά. Η οργή. Είμαι τόσο άσωτος. Θα ευλογήσω τη ζωή. Έχω πει: Θεός. Άραγε μπορώ σα να ‘μουν παιδί να παίξω στον Παράδεισο. Κάθε τι έχει το σκοπό του. η προσευχή. Όσον αφορά στην εγκατεστημένη ευτυχία. να πεθάνω από αφοσίωση. Οι ελαφρές απολαύσεις μ’ αφήσανε. Με καθαρό το πνεύμα σας εκτιμήστε το μέγεθος της αθωότητας μου. Όχι άλλα λόγια. αυτό το αγαπημένο σημείο του κόσμου. Η μοίρα ενός υιού πρωτότοκου. χορός. Γρήγορα! Υπάρχουν άλλες ζωές. ένα πρόωρο φέρετρο σκεπασμένο αστραφτερά δάκρυα. Θα αγαπήσω τους αδελφούς μου. Α! Κι αυτό δεν το είχα προβλέψει. και άφεση θα μου δοθεί. ιδανικά και λάθη. αιθερική. τόσο αδύναμος. θα περιέλθω στην ανυπαρξία. Αποχαιρετιστήριες χίμαιρες. εσωτερική ή όχι… όχι δεν δύναμαι. Θάβω τους πεθαμένους στην κοιλιά μου… Κραυγές. όχι δική μου· η ζωή μου δεν ζυγίζει παρά ελάχιστα. Με επιλέγετε μεταξύ των ναυαγών. κραυγές. παρασύρεται και περιπλανιέται πολύ πέρα από τη δράση. χορός. να ντυθούμε και να αρχίσουμε τη δουλειά. Δίψα και πείνα. Κατανοώ τον εαυτό μου. τύμπανα. αυτοί που παραμένουν άραγε δεν είναι φίλοι μου.

λησμοσύνη στις αρχές. Του φαρμακιού η δύναμη τα μέλη μου πώς στρίβει. Πεθαίνω της δίψας. μαγικά. ποτέ κάποιος δεν σκέφτεται τους άλλους. Πού πηγαίνουμε. η δύναμη και η ειρήνη. Αθώο μου αγόρι! – Η κόλαση δεν μπορεί να εναντιωθεί στους παγανιστές -κι είμαστε ακόμα ζωντανοί! Αργότερα. Το μόνο βέβαιο είναι. πνίγομαι. Η ζωή είναι η φάρσα που όλοι πρέπει να παίξουμε. δεν είναι καταδικασμένος. εκείνη την ώρα! Μαρία. καταστρέψατε τη ζωή μου. Διψώ. που με επιθυμούν μετά μανίας. ότι η σάρκα μου που καίγεται. αρκετά!…Ψιθυριστά σφάλματα. Πώς να περιγράψω το όραμά μου. σύμφωνα με το γράμμα του νόμου των ανθρώπων. Ένα έγκλημα. πυκνός της κόλασης ο αέρας. Σφίχνεται το κρανίο μου. ότι αντικρίζω τη δικαιοσύνη: Η κρίση μου είν’ ορθή κι ακλόνητη. Γονείς μου.Τούτη η φάρσα δεν έχει τέλος! Η αθωότητά μου είναι αρκετή να με κάνει να δακρύσω. η λίμνη στα βράχια. Οι παραισθήσεις μου είναι ατέλειωτες. Πρέπει να σιωπήσω: ποιητές και οραματιστές θα . Είμαι δέσμιος του βαπτίσματός μου. με αιώνιο βασανιστήριο! Δείτε τις φλόγες πως θεριεύουν! Όπως μου πρέπει καίγομαι. Υπερηφάνεια. οι ευγενείς φιλοδοξίες. ισοπεδώνομαι. δε χωράει ύμνους! Υπήρχαν μυριάδες χαριτωμένων πλασμάτων. το σεληνόφως την ώρα που το καμπαναριό σημαίνει μεσάνυχτα… Ο διάβολος είναι στον καμπαναριό. κάτω από αυτόν τον ήλιο! Η καρδιά μου… τα μέλη μου…. αρχίζει να μυρίζει. παιδαριώδης μουσικές. Στη μάχη.και να σκεφτείς ότι κατέχω την αλήθεια.Φρικτή ηλιθιότητα.Θα σε συνηθίσω Αυτός θα ήταν ο Γαλλικός τρόπος ζωής. γρήγορο. όπλα…χρόνος!… Πυρ! Ρίχτε μου! Εδώ! ή παραδίνομαι -δειλοί! Θα σκοτωθώ! Θα ριχτώ κάτω από τις οπλές των αλόγων! Aχ!… . ακρωτηριάζομαι. είναι φαντάσματα. Με φαντάζομαι στην Κόλαση. Εμπρός. Αρκετά! Αυτό είναι η τιμωρία σας …. Αγία Παρθένε! . το μονοπάτι της τιμής! ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ Μονορούφι κατέβασα το δηλητήριο. φοβάμαι. ότι ο θυμός μου είναι γελοίος και ανόητος.Ο Σατανάς που λέγει ότι η φωτιά είναι τιποτένια. δεν μ’ ακούν. ένα βήμα πριν την τελειότητα…. τα μηλίγγια μου στριγκλίζουν! Η νύχτα κυλά στα μάτια μου. λύτρωση. Μην του αφήσετε να με ζυγώσουν.… Ελάτε…έχω ένα μαξιλάρι στο στόμα μου. Μαρς! A! Τα πνευμόνια μου καίγονται. ένα αβρό κονσέρτο ιερής μουσικής. Ευγενείς φιλοδοξίες! Αλλά είμαι ακόμα ζωντανός! – εάν υποθέσουμε ότι η κατάρα είναι αιώνια! Βέβαια εάν κάποιος θέλει ν’ ακρωτηριαστεί. Τέλος πάντων. Τούτο είναι κατήχηση εν δράση. Σκάσε. θα μου επέτρεπε την ανυπαρξία. οι απολαύσεις της καταδίκης θα γίνουν βαθύτερες. Είμαι αδύναμος! οι άλλοι προχωρούν… Εργαλεία. -Τρισευλογημένη ας είναι η συμβουλή που μου δόθηκε! -Τα σωθικά μου καίγονται. Εμπρός. χλόη και βροχή. Τούτο μοιάζει με κόλαση. επομένως είμαι. Αλλά αυτό το είχα πάντα: όχι άλλη πίστη στην ιστορία. δε μπορώ να φωνάξω. δεν είναι εκείνες οι ευγενικές ψυχές. και δεν ξέρω τι ακόμα. όπως τη δική σας. Εκεί πέρα. πόσο πολύ διψώ! Α! νεότητα. Έλεος! Κύριε. ψεύτικα αρώματα. σκάσε επιτέλους! Ντροπή και κατηγόρια είναι όλα εδώ:. Διάβολε! Αμυδρά μετανοημένος στράφηκα στο καλό και στην ευτυχία.

Η αφή μου εξαφανίστηκε. δεν ήταν παρά γεμάτη γλυκές ηλιθιότητες. νύχτες και μέρες…. A! Για να ξαναγεννηθώ! Για να κοιτάξουν επίμονα τις παραμορφώσεις μας. μα δεν τα σπάζει … Ο Ιησούς βάδισε πάνω σε τρικυσμένα ύδατα. της γέννησης. έλεος. κι όμως δεν είμαι. Χρυσάφι και γιατρικά θα φτιάξω. η πίστη αποκαλύπτει. Πώς το μυαλό περιπλανιέται άσκοπα στη χώρα…Σατανά. χορούς ουρί του παραδείσου. της κοσμογονίας και της ανυπαρξίας. Θέλετε να εξαφανιστώ. η φρίκη των φρικών! Σατανά. να στέκει στην αναδίπλωση ενός σμαραγδένιου κύματος. τώρα. – Θέλετε νέγρικα τραγούδια.Πόσο κουρασμένος είμαι! Μου πρέπει μια δική μου κόλαση για το θυμό. η Σαξονία μου. είμαστε εκτός κόσμου. -Σκεφτείτε με. τρέξτε με τους άγριους σπόρους …ο Ιησούς πάνω σε βάτα πορφυρά πατά. ύπνος σε πύρινη φωλιά. του παρελθόντος. να καταδυθώ μήπως και το δαχτυλίδι ανακαλύψω. κατεργάρη. – είθε να σας παρηγορήσω. κρύψε με. Η ζωή μου δυστυχώς. Αυτή η μικρή πράξη με κάνει να συγχωρώ τον κόσμο. θες να με διαλύσεις με τις γοητείες σου. Και αυτό το δηλητήριο. με μακριά καστανά μαλλιά. Α τούτο! το ρολόι της ζωής μόλις σταμάτησε. με την πίστη σας και μόνο. το κάστρο μου. Όχι πια θόρυβος. Είμαι χίλιες φορές πλουσιότερος απ΄ όλους και άπληστος όσο και η θάλασσα. A!. Στο φως του φαναριού τον είδαμε εκεί. Είναι η φωτιά π’ ανασηκώνεται με τους καταραμένους. Πιστέψτε με. το δάσος μου με τις ιτιές.και απάνω ο παράδεισος – -έκσταση. η κόλαση είναι βεβαίως εδώ κάτω. αρρωστημένος αμφιφέρομαι! Κρύβομαι. Έχω την ευκαιρία να μην υποφέρω περισσότερο. Δειλινά και πρωινά. και όμως υπάρχει κάποιος: Δεν θα ήθελα να σπαταλήσω το θησαυρό μου. θεραπεύει. ταπεινοί μου εργάτες! Δεν ζητώ τις προσευχές σας. Είμαι ο κύριος της φαντασματογορίας. να με κατακάψεις. είθε να βγάλω την καρδιά μου για σας – η θαυμαστή καρδιά μου! – Καημένοι μου άνθρωποι. του μέλλοντος. το χίλιες φορές καταραμένο! Η αδυναμία μου.ζηλέψουν. θα είμαι ευτυχής. Το επιθυμεί κανείς. Απαιτώ να με διαπεράσεις μ’ ένα δικράνι. Δεν ανήκω πια στον κόσμο – η θεολογία είναι ακριβής. ακόμα και τα μικρά παιδιά. Ελάτε όλοι. μια κόλαση για την υπερηφάνειά μουκαι μια κόλαση για τα χάδια· μια συμφωνία κολάσεων! Πεθαίνω από πλήξη. εφιάλτης. ολόλευκο. Μπα! Ας κάνω όλες τις γκριμάτσες που μπορώ να σκαρφιστώ. και αυτό το φιλί. ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ Ι Η ΜΩΡΗ ΠΑΡΘΕΝΟΣ Ο ΣΑΤΑΝΙΚΟΣ ΝΥΜΦΙΟΣ . και η σκληρότητα του κόσμου! Θεέ μου. Φερδινάνδε. Αυτό είναι ο τάφος απ΄ όπου βορά των σκουληκιών γινόμαστε. Θα αποκαλύψω όλα τα μυστήρια: μυστήρια θρησκευτικά ή της φύσης. οδηγεί. του θανάτου. Ακούστε! Είμαι ταλαντούχος! Κανένας δεν υπάρχει εδώ. Απαιτώ. Σίγουρα.

και πόσοι στ’ αλήθεια τρισάθλιοι άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο. πόσοι αποχαιρετισμοί που σχίζουν . κλαιω! Στ’ αλήθεια υποφέρω. στα τέσσερα θα πέσω σφαδάζοντας στο δάπεδο. Τι ζωή! της «Άφεση. μάλιστα. με τατουάζ διάστικτος. Χαμένη είμαι. Ποτέ δεν θα δουλέψω…».«Θα μ΄ αποκεφαλίσουν και αλήθεια τούτο θα’ ναι αηδιαστικό» Ω! πώς τρεκλίζει η αύρα του εγκλήματος τούτες τις μέρες! Μερικές φορές όταν μιλά. σα Μογγόλος αποκρουστικός θα μοιάσω· θα δείτε. εκεί που αυτός με οδηγεί. ελπίζω! «Αργότερα υπηρετώ. Θέλω τα πλούτη μου να κολυμπούν στο αίμα. που διαθέτουν τόσο συναίσθημα όσο και ένα κούτσουρο. Κύριε σας ικετεύω. Ποτέ μη μου δείξετε κοσμήματα. μια φτωχή ψυχή. βασανιστήρια. Το σώμα μου ολούθε θα χαράξω. τον Ουράνιο Νυμφίο θ’ απαντήσω! Γεννήθηκα να τον – Ο Άλλος μπορεί να με χτυπήσει τώρα! «Πόσο πιο χαμηλά να φτάσω από δω. Μ’ αυτόν μοιάζει ο Διάβολος. η αγάπη και η ομορφιά περισσεύουν. Στοιχειό δεν είναι. μιλά στη δική του διάλεκτο. Ο Δαίμονας! (Αληθινός Δαίμονας. Πενθώ. ξέρετε. Κατάγομαι από φυλή αρχαία: Σκανδιναβοί οι πρόγονοι μου: πετσόκοψαν τις σάρκες τους και γεύτηκαν το ίδιο τους το αίμα. και σίγουρα καθόλου άνθρωπος). τη σκληρότητα σε γοητεία. Τι ζωή! Την αληθινή ζωή τη χάνουμε. Ουράνιε Πατέρα. σε μένα. περιφρονημένη απ’ τις πιο αξιοκαταφρόνητες καρδιές «Επιτέλους. Εξόριστοι του κόσμου. Μεθυσμένη. έχοντας βρει κάποιον που τους ταιριάζει ως σύντροφος. πόσες σκληρές εργασίες. για το θάνατο. Άφεση! Α! Άφεση! Τόσα τα δάκρυα! Και πόσα ακόμη. ακόμα κι αν τούτο σημαίνει είκοσι φορές να τα επαναλάβω…τόσο εξασθενημένη. εγώ καταραμένη και νεκρή στον κόσμο – κανείς πια δεν θα μπορεί να με σκοτώσει! Πώς να σας τον περιγράψω! Δεν μπορώ άλλο να μιλήσω. μην αποστρέφεσαι την εξομολόγηση ταπεινότερης δούλης σου. φοβάμαι. Αρκετές νύχτες ο δαίμονας του με βούτηξε και κυλιστήκαμε σε πάλη! – με τρομοκράτησε θανάσιμα καρτερώντας με σε δρόμους ή σε σπίτια. Θα τρελαθώ από θυμό. μυστηριακοί του τρόποι με γοήτευσαν. «Τον ακούω να μετατρέπει το όνειδος σε δόξα. Στην πραγματικότητα πηγαίνω. δροσίστε με. Και συχνά στρέφεται ενάντια μου. Παράτησα τα πάντα προκειμένου να τον ακολουθήσω. Αλλ’ εγώ που έχασα τα λογικά μου. τόσο τιποτένια! «Είμαι δούλα του σατανικού νυμφίου. κείνο τον καιρό ήμουν πολύ σοβαρή και βέβαια δεν είχα γεννηθεί για να γίνω σκελετός!… -Εκείνος ήταν παιδί – ή σχεδόν παιδί… Οι λεπτοί. συγκίνηση γεμάτος. Ω Ουράνιε Νυμφίε. Μ’ ακόμα έχω το δικαίωμα να κάνω ότι θέλω. μήτε φάντασμα. Ο καθένας μας ξέρει πως την αγάπη εκ νέου πρέπει ν΄ ανακαλύψει. αφήστε με να ομολογήσω. θα ουρλιάξω στους δρόμους. εάν δεν σας πειράζει παρακαλώ! «Στερημένη από σύντροφο – εκ πεποιθήσεως στερημένη…Ω. «Λεει: Δεν αγαπώ τις γυναίκες. αλλά ήδη όλα αυτά ξεφτίζουν από κτήνη. οτιδήποτε…Είναι τόσο ανόητο! « Υποφέρω. κλαιω. Μιαρή. αυτού που ξελόγιασε τις μωρές παρθένες. δεν πάει άλλο! Ω φίλοι μου…όχι. Μόλις λοιπόν κατακτήσουν τούτο. και δεν παραμένει τίποτα παρ’ εκτός μιας παγωμένης αποστροφής· τέτοιο μενού σερβίρεται στους γάμους σήμερα. Η σιγουριά είναι το μόνο πράγμα που οι γυναίκες αναζητούν. Μερικές φορές διακρίνω γυναίκες που οφείλουν να είναι ευτυχισμένες. παραλήρημα. ωθώντας μας να μετανοήσουμε.Ακούστε την εξομολόγηση παλαιού της κολάσεως συντρόφου μου: «Ω Κύριε. όχι φίλοι μου…Πότε βίωσα κάτι παρόμοιο.

Αλλά τι θέλησε από την τιποτένια. Αλίμονο! Πόσο πολύ εξαρτημένη ήμουν. Φυσικά η φιλανθρωπία του ήταν καλυμμένη με μάγια και έτσι έγινα σκλάβα του. μου είναι αδύνατο να φανταστώ στη θέση του οποιοδήποτε άλλη -ο καθένας μας βλέπει το δικό του Άγγελο και κανείς των άλλων-. Έζησα μες στην ψυχή του. θα κυνηγήσουμε στην έρημο. όλα όσα πέρασες. όταν δεν θα είμαι πια εδώ. το πιστεύω. Όφειλα να το κάνω! «Είδα ξεκάθαρα κάθε παγίδα που έστησε στη φαντασία του· κοστούμια. ξένοιαστοι κι ευτυχισμένοι. Επί πλέον. όλο και περισσότερο ποθούσα την αγάπη του…Τα φιλιά του και τα γερά του μπράτσα καθώς με σφίγγε στην αγκαλιά του. Κι αυτό επειδή κάποια μέρα θα πρέπει να φύγω. Δεν είχε ούτε ένα γνωστό· ποτέ δε θα δούλευε· Ζούσε σαν υπνοβάτης. στον οποίο εισχωρούσα. Πάντα συμφωνούσαμε. σαν σε παλάτι αμόλυντο. Στα καταγώγια. δειλή μου ύπαρξη. μου είπε: «Πόσο αστεία θα μοιάζουν όλα. Προσποιήθηκε τον παντογνώστη. έπιπλα: Άγγιξα όσα τον άγγιξαν. τον ακολουθούσα στις παράξενες και πολύπλοκες πράξεις. πόσες ώρες τις νύχτες δεν ξόδεψα. διαλυόμουν όλο και σε περισσότερα κομμάτια και καθένας θα μπορούσε να το δει αυτό. Δίπλα στ’ ακριβό του σώμα. Τον έπεισα να μου υποσχεθεί ότι δεν θα μ’ εγκατέλειπε ποτέ. Πρέπει να βοηθήσω κι άλλους: Αυτή είναι η αποστολή μου. Έτσι κι αλλιώς τι νόμιζες. Πότε άλλοτε άνθρωπος. και τυφλή. άλαλη.για ν΄ αντέξει. Στους σκοτεινούς δρόμους περιμάζεψε μέθυσους. είκοσι φορές· μου το υποσχέθηκε σαν τους όρκους που δίνουν οι εραστές. και όπου εκεί θέλησα μόνη να αφεθώ – φτωχή. εάν δε με σκότωνε! Λυπημένη και απογοητευμένη του είπα μερικές φορές «Σε καταλαβαίνω» κι αυτός αδιαφορώντας ανασήκωνε τους ώμους. έτσι ώστε τα πιο ανάξια άτομα σε αυτό να μπορούσατε να είστε εσείς. Ίσως να κατείχε τα μυστικά που θα άλλαζαν το ρουν της ζωής. Κι ήταν τόσο ανόητη η υπόσχεση του. στην Τέχνη. ούτε την καρδιά μου να πάλλεται κάτω απ’ τη δική σου. ότι δεν θα με παρασύρει στον κόσμο του. μοιάζανε με παράδεισο – έναν σκοτεινό παράδεισο. Όταν δε θα νιώθεις τα χέρια μου να σφίγγουν το κορμί σου. Η αλλιώς κάποια μέρα θα ξυπνήσω και η . Κανένας άλλος δεν θα’ χε τη δύναμη. ότι ήμασταν σα δυο μικρά παιδιά. Αίσια προχωρήσαμε. «Έτσι τα βάσανα μου συνέχισαν να μεγαλώνουν. Και μου το υποσχέθηκε. στο εμπόριο. υφάσματα. αδιάκοπα. ελεύθερα να περιπλανηθούν στης θλίψης τον Παράδεισο. Και φανταζόμουν. όπου συνήθως ήμασταν μεθυσμένοι. προσπαθώντας ν’ ανακαλύψω γιατί λαχταρούσε τόσο πολύ ν’ αποδράσει απ΄ την πραγματικότητα. Είχε τον οίκτο που μια μητέρα μοχθηρή δείχνει στα παιδιά της. -την απελπιστική δύναμη!. Δε μπορούσε να με κάνει καλύτερη. έκλαιγε συλλογιζόμενος αυτούς που μας περικύκλωναν. όσο και το «Σε καταλαβαίνω» που εγώ του έλεγα. Αν και μη νομίζεις ότι στ’ αλήθεια το διασκεδάζω…αγάπη μου…» Και κείνη τη στιγμή χάθηκε η γη κάτω απ’ τα πόδια μου. τουλάχιστον εγώ αυτό πιστεύω. τους ανθρώπους ερευνούσε μόνο. κουφή. Τι θα’ κανε. «Α! Ποτέ δεν τον ζήλεψα.τις καρδιές μας. θα ταξιδέψουμε. μήτε την ανάσα του στόματός μου στα μάτια σου. Αλλά μετά από ένα δυνατό σφιχταγκάλιασμα. πολύ μακριά. στην Ιατρική – και εγώ πάντα τον ακολούθησα παντού. τούτο είναι όλο. Ήδη ήμουν εξαρτημένη. Κάθε φορά που μου φαίνονταν μελαγχολικός. Χάνονταν με τη γλυκύτητα ενός κοριτσιού του κατηχητικού. καιροφυλαχτώντας τον ύπνο του. Γνώριζα – χωρίς να φοβάμαι – ότι θα μπορούσε στα σοβαρά να βλάψει την κοινωνία. στο καλό και στο κακό: Μα πάντα ήμουν σίγουρος. Υπάρχουν στιγμές που ξεχνώ την αθλιότητα στην οποία περιέπεσα: Θα με κάνει δυνατότερη. Ήταν δυνατό η καλοσύνη του και η ευσπλαχνία του να του δώσει μια θέση στον πραγματικό κόσμο. είχε τόση μεγάλη θέληση. Δεν θα μ’ άφηνε. ένα άλλο πρόσωπο. θα κοιμηθούμε σε πεζοδρόμια αγνώστων πόλεων. συνεργαστήκαμε. Όχι μονολόγησα. βυθίστηκα στην πιο φρικτή μαυρίλα – ξεψύχησα. εάν δυστυχώς δεν ήμουν τόσο τρισάθλια. – ν΄ αντέξει την προστασία και τον έρωτα του. που κανείς δε μου έδινε σημασία! και ακόμα. όρθια κτήνη.

ευσπλαχνικές καρδιές». και τρελαίνεται εάν κλάψω. αλλά τούτα δε μ’ απασχολούν. Ω! Αυτός ο υπέροχος κόσμος ο γιομάτος περιπέτειες βγαλμένες από παιδικά βιβλία.θα μου δοθεί ποτέ. αλλά ο κόσμος θα παραμείνει ανέγγιχτος. Είναι το γραφτό μας. σπαταλά ώρες κάνοντας με να ντρέπομαι για όλα όσα τυχόν μ’ αγγίξανε στον κόσμο. Δε γνωρίζω τα ιδανικά του. οι παλαιές όπερες. τ΄ ανόητα ρεφρέν και οι αφελείς ομοιοκατάληκτοι ρυθμοί. Μου επιτίθεται. οι μεταμφιέσεις περιπλανώμενων θιάσων. Ονομάζεται Duval. μετακινήσεις φυλών και ηπείρων· Πίστευα σ’ όλα τα μάγια. . θα σωζόμαστε! Μα η γλυκύτητα του επίσης. Armad. κολακεύτηκα με την ανακάλυψη μιας ποιητικής γλώσσας. Οριοθέτησα τη μορφή και την κίνηση κάθε συμφώνου. Τόσο πολύ υπέφερα· Αξίζω μιας ανταμοιβής… Δε μπορεί. και. μα είναι ανάγκη να γνωρίζω. επαναστάσεις των ηθών. τότε ίσως μπορέσω να παρακολουθήσω έστω και για ένα λεπτό μόνο. τις επιθυμίες μου και την αδιαφορία μου. οι νουβέλες της γιαγιάς. την Ανάληψη του αγαπημένου μου!» Κολασμένο ζευγάρι! ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΙΙ Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Και τώρα η σειρά μου. καταπνιγμένους θρησκευτικούς πολέμους. το Έψιλον για το λευκό. «Ας υποθέσω ότι μου εξέφρασε τη θλίψη του -θα την καταλάβαινα καθόλου καλύτερα από τα αστεία και τις χυδαιότητες του. η ντεμοντέ λογοτεχνία. Αλίμονο! Υπήρξαν μέρες που όλοι όσοι βρίσκονταν υπό την κυριαρχία του. Αυτά που μ΄ άρεσαν ήταν: τα παράλογα έργα ζωγραφικής. το Ιώτα για το κόκκινο. το Ύ(U)ψιλον για το πράσινο. Ίσως πρέπει να Του μιλήσω αυτοπροσώπως. Dufour. Η εξιστόρηση μιας τρέλας μου. τα διαφημιστικά φυλλάδια. Μιλά στο Θεό. αφήνοντας τις χαρές μου. με ενστικτώδεις ρυθμούς. «…Διακρίνεις αυτόν τον κομψό νεαρό μέσα σε τούτο το όμορφο και ήσυχο σπίτι. έμοιαζαν σα παιχνίδια στα χέρια ενός αλλόκοτου παραληρούντος: για πολύ καιρό ακούγονταν το τρομώδες γέλιο του. εάν θα αναληφθεί σε ουρανό. Θα με σκοτώσεις με τον τρόπο που αυτός σκότωσε τη γυναίκα. εξερευνητικά ταξίδια που κανείς δεν είχε υπόψη του. Ονειρεύτηκα σταυροφορίες. τα παιδικά βιβλιαράκια. όλοι θ’ αναγνώριζαν. Σίγουρα έχει αγιάσει. Εφηύρα των φωνηέντων το χρωματολόγιο! Το Άλφα για το μαύρο. Λεει ότι έχει ελπίδες και συγχωρέσεις. τα σκηνικά. είναι θνητή… Σκλάβα του είμαι… -Α! Μου σάλεψε! «Κάποια μέρα ως εκ θαύματος θα εξαφανιστεί. που σήμερα ή αύριο. Και κράτησα για μένα τη μετάφραση της. το Όμικρον για το κυανό. Υπάρχει και μία γυναίκα που ξόδεψε τη ζωή της αγαπώντας αυτόν το διεφθαρμένο ηλίθιο· πέθανε. τα Λατινικά της εκκλησίας. η μια μεγαλύτερη αδερφή…Εάν δεν ήταν τόσο άγριος. τα παραμύθια. ανιστόρητες δημοκρατίες. ή όπως εσύ επιθυμείς.μαγική του δύναμη θα έχει αλλάξει τους νόμους και τα ήθη. Maurice. οι λαϊκοί διάκοσμοι. τα ανορθόγραφα ερωτικά βιβλία. τα διακοσμητικά στις εξώπορτες. Είμαι στα βάθη της αβύσσου και σχεδόν έχω ξεχάσει πως προσεύχονται. -Κατόπιν επέστρεφε για να υποδυθεί μια νεαρή μητέρα. Για πολύ καρό καυχήθηκα πως κάθε πιθανού τόπου ήμουν ο κυρίαρχος και ως γελοιότητες χαρακτήριζα τις διασημότητες της σύγχρονης ζωγραφικής και ποιήσεως.

ξημερώνοντας καλοκαίρι. Οι χυμοί των δένδρων στέγνωσαν σε αμμουδιές παρθένες. Ω τούτοι οι εργάτες. Πολύ πιο μακριά κι απ΄ τα πουλιά. . λιβάδια δίχως άνθους. τις αγέλες και τις χωριατοπούλες Τι να’ πια άραγε. Και στις βαλτώδεις έρημους τους.Αρχικά ήταν κάτι σαν έρευνα. Ως πανδοχείου έμοιαζα φτηνό σημάδι -Το βράδυ. σταμάτησα την περιδίνηση. Τι θα μπορούσα να ρουφήξω απ’ το νεαρό πουλί -Φτελιές δίχως φωνή. αντίκρισα το χρυσό. Λίγο χρυσό πιοτό σε κάνει να ιδρώνεις. Έγραψα για σιωπές. ήσυχα. Ξεμπράτσωτοι πιάνουν δουλειά οι ξυλοκόποι. ανεκτίμητης αξίας φατνώματα κατασκευάζουν όπου η πόλη ουρανούς ψεύτικους θα ζωγραφίσει. συννεφιασμένος ουρανός! Να μεθύσω με τούτες τις κιτρινισμένες κολοκύθες. στη θεόρατη ξυλαποθήκη Με τον ήλιο των Εσπερίδων. κι η απουσία της αγάπης παρατείνεται. θελκτικοί Σκλάβοι Βαβυλώνιου Βασιλέα.να το γευτώ όμως αδύνατο. μακριά απ΄ την καλύβα Αγάπη μου. Αφροδίτη! Άσε για μια στιγμή τους εραστές που’ χουν ψυχές στεφανωμένες. έδωσα λέξεις στ’ απερίγραπτο. και ο αέρας του Θεού πάγωσε τις λίμνες Κλαίγοντας. για νύχτες. Εκεί πέρα. μια θύελλα δάγκασε τον ουρανό. στα ρείκια που γονάτισα με ιτιές άγουρες τριγυρισμένος καταμεσής μιας πράσινης και χλιαρής απογευματινής ομίχλης. *** Τέσσερις. Κάτω από θάμνους αναθυμιάζει τ’ άρωμα γιορτινής νυχτός. Βασίλισσα των ποιμένων με τ’ ακριβότερο ποτό .

σιμώνει η εποχή που θα παρθούμε Σαν λιβάδι που το σκεπάζει η λήθη κατάφυτο και ανθισμένο λιβάνια και ζιζάνια. άμαξες με άλογα στα μονοπάτια τ’ ουρανού. μία ορδή αγγέλων τυμπανιστών. ρίξε μας σβώλους και σμυρίγλια γης ξερής. Σύρθηκα στους δημόσιους δρόμους και με κλειστά τα μάτια παραδόθηκα στον ήλιο. ένα ατελιέ στο βυθό μιας λίμνης· σημεία και τέρατα. Εθίστηκα στις στοιχειώδεις παραισθήσεις: Θα μπορούσα ξεκάθαρα να διακρίνω ένα μουσουλμανικό τέμενος αντί ενός εργοστασίου. σιμώνει η εποχή που θα παρθούμε Τόσο πολύ περίμενα Λησμόνησα τα πάντα Φόβοι και βάσανα στους ουρανούς χαθήκαν και μια δίψα αρρωστημένη θολώνει τις φλέβες μου. Ο τίτλος μίας επιθεώρησης με γέμισε δε δέος. τα δυνατά ποτά.ξεδίψασε τους γρήγορα. Το παλιομοδίτικο στυλ ποίησης έπαιξε πάντα έναν σημαντικό ρόλο στην αλχημεία του λόγου μου. Σπάστε τις βιτρίνες των πολυτελών καταστημάτων! Και τα ατελιέ! Κάντε την πόλη να φαει τη σκόνη της. στο Θεό της Φωτιάς. «Στρατηγέ: αν σας περίσσεψε κάποιο κανόνι στα ερείπια των προμαχώνων σας. Σιμώνει. Σιμώνει. που τώρα αναπαύονται καρτερώντας να βουτηχτούν στη θάλασσα καταμεσήμερο. τυφλοπόντικες. Και έτσι εξήγησα τις μαγικές σοφιστείες μου μεταγράφοντας τις λέξεις σε οράματα! Τελικά. άρχισα να θεωρώ την αναταραχή του μυαλού μου ως ιερό πράγμα. σιμώνει η εποχή που θα παρθούμε Αγάπησα την έρημο. ο λήθαργος της παρθενίας! Ξίνισα. Αποχαιρέτησα τον κόσμο με σχεδιάσματα σα μπαλάντες: ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΙΟ ΨΗΛΟΥ ΠΥΡΓΟΥ Σιμώνει. τα φτηνομάγαζα. Οξειδώστε . τους ξερούς οπωρώνες. στο τρελό βουητό των αλογόμυγων. Αδρανούσα χτυπημένος από ένα τυραννικό πυρετό: Φθόνησα την ευδαιμονία των ζώων – κάμπιες. οι οποίες απεικονίζουν την αθωότητα της αγέννητης ψυχής.

Γεμίστε τα μπουντουάρ με τη φλογερή σκόνη των ρουμπινιών…» Ω! Η σκνίπα! Μεθυσμένος στα ουρητήρια του πανδοχείου. *** Κάτω απ’ τις φυλλωσιές ο Λύκος ούρλιαξε φτύνοντας φτερά πολύχρωμα από το συμπόσιο των πτηνών κι όπως αυτός. που μοιάζει με σκοτάδι. ίδια καταβροχθίστηκα. Του αγρού ο ήχος Ρουφήξτε το ζωντανό φαρμάκι Βοτανίζοντας. το πιο κωμικό. μόλις και μετά βίας Γεύση γης και πέτρας Πάντα ελαφρά γευματίζω Χωρίς να εξαντλώ το βράχο. πείνα. ω ευτυχία. Φάτε τις πέτρες που αυτός σπάζει Αρχαίες πέτρες εκκλησιών Βότσαλα κατακλυσμών παλαιών. μα και συνάμα όσο πιο έξαλλο μπορούσα πήρα ύφος: *** Ανακτήθηκε! Τι.τους φτερωτούς δαίμονες που στέκουν στις υδρορροές. Φρούτα και χορταρικά έτοιμα να συλλεχθούν Αλλά η αράχνη στο φράχτη απάνω τρώγει βιολέτες μόνο. το κάρβουνο και το σίδερο. Επιτέλους. και ως χρυσός σπινθήρας στο φως της φύσης έζησα. Τροφή. . Η πείνα μου ανάβει. ερωτοχτυπημένος με νηπενθές που μια αχτίδα φωτός διαλύει! ΠΕΙΝΑ Και να’ χα όρεξη. Έτσι αποκοιμήθηκα! Έτσι θυσιάστηκα Στους βωμούς του Σολόμωντα Ποτίζοντας το χώμα με σκουριά Και ανθίζοντας Κέδρους. Και πάνω στη χαρά μου. ω σκοπέ. καρβέλια σπαρμένα σε γκρίζες κοιλάδες. παραμέρισα το σκούρο μπλε του ουρανού.

. Ανακτήθηκε!! Τι. Έτσι θα απελευθερωθείς απ΄ την ανθρώπινη ψήφο από τις κοινές επιδιώξεις Πέταξε σύμφωνα με… Καμιά ελπίδα Μήτε ανάταση Επιστήμη και Υπομονή Σίγουρο είναι το βασανιστήριο Κανένα αύριο για να θυμόμαστε. Αυτός ο Κύριος δε γνωρίζει τι πράττει· Είναι ένας Άγγελος. λογόφερα σε κάποια στιγμή από τις προηγούμενες υπάρξεις τους – όπως ακριβώς δηλαδή συνέβη κι αγάπησα αυτό το γουρούνι. είναι ένας τρόπος να εξασθενείς.Η Αιωνιότητα. Καμιά από τις σοφιστείες της παραφροσύνης. – της τρέλας που κάποιος κλείδωσε. το σκουλήκι μου: Η ζωή μου θα ήταν για πάντα θεόρατη ώστε να αφιερωθεί στη δύναμη και στην ομορφιά. Είναι που αναμίχθηκε η θάλασσα με ήλιο. Κάθε πλάσμα κι άλλες διάφορες ζωές πρέπει να’ χει. Έπρεπε να ταξιδέψω. κατέχω το σύστημα. Με μερικά άτομα. Η Αιωνιότητα. Ο τρόμος με πλησίασε. για να διαλύσω τις συναγμένες στο νου μου γοητείες. Είναι η θάλασσα π΄ αναμίχθηκε με ήλιο. Καταδικασμένος κι απ΄ το ουράνιο τόξο. και από επικίνδυνους δρόμους η αδυναμία μου με οδήγησε στο όριο του κόσμου και στη Cimmeria (Κριμαία). Ήμουν έτοιμος για το θάνατο. Αρκετές μέρες μισοκοιμάμαι. Η υγεία μου απειλήθηκε. Τούτη η οικογένεια είναι σα γενιά κουταβιών. είδα τον σταυρό της παρηγοριάς ν’ αναδύεται. και ξυπνώντας. Η ευτυχία ήταν η μοίρα μου. ένας εκνευρισμός. Ω! Η αιώνια ψυχή μου. Τήρησε τους όρκους αψηφώντας τις μοναχικές νύχτες και τις αναμμένες μέρες. στη χώρα του σκότους και του ανεμοστρόβιλου. τα πιο θλιβερά μου όνειρα συνεχίζονται. Έγινα μια όπερα περίφημη: Είδα πως κάθε πλάσμα καταδικάσθηκε στην ευτυχία. που αγάπησα σαν να επρόκειτο να διώξει μακριά την ακαθαρσία μου. – δεν έχει λησμονηθεί από μένα: Θα μπορούσα να τις απαριθμήσω όλες. Στη θάλασσα. Απομεινάρια Σατινένια Η ζηλευτή αγνότητα Θέτει το καθήκον. Η δράση δεν είναι ζωή. η τύψη μου. Η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου.

θα σημάνει την ώρα του θανάτου μου Ω Εποχές. Η φιλανθρωπία είναι για μας μια άγνωστη λέξη. Για όλες τις αμφιβολίες μου. Ω Κάστρα! Αλίμονο! Η στιγμή της διαφυγής του. μου θύμισε του πετεινού το πρώτο λάλημα. Σήμερα ξέρω πώς να δοξάσω την ομορφιά.ad matutinum. Ζητωκραυγάστε για αυτή σε κάθε εποχή. χωρίς φίλους.σήμερα που οι γυναίκες είναι τόσο υποδεέστερες. Αλλά είμαστε καλλιεργημένοι· και οι σχέσεις μας με τον υπόλοιπο . πιο αδιάφορος και απ’ τον καλύτερο ζητιάνο. πέρασα αρκετό καιρό μες στα μπουλούκια τους. παράσιτα της υγιεινής και της καθαρότητας των γυναικών τους. Μόλις χθες θα στέναζα: «Ουρανοί! Υπάρχουν αρκετοί από μας καταδικασμένοι εδώ κάτω! Προσωπικά. ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ Α! Η ζωή μου σαν παιδί. Γνωριζόμαστε μεταξύ μας· αλληλοσιχαινόμαστε. Christus venit . κάθε φορά που ο πετεινός τον Γαλατών λαλεί Α! Κανένας φθόνος πια: Τη ζωή μου την έκανε ζωή του Κείνη η γοητεία είχε πάρει σάρκα και οστά διασπείροντας τις προσπάθειες Ω Εποχές. Ω Κάστρα! *** Αυτά είναι παρελθόν. υπερήφανος άπατρις. Τους ξέρω όλους.στις πιο σκοτεινές πόλεις: Ω Εποχές. είχα δίκιο: έκτοτε απέδρασα! Απέδρασα! Θα σας εξηγήσω. Ω Κάστρα! Ποια καρδιά είναι αμόλυντη. αφύσικα εγκρατής. τι ανοησία – και το χειρότερο ότι μόλις τώρα το καταλαβαίνω! Περιφρόνησα όλους αυτούς που δεν έχαναν την ευκαιρία για ένα χάδι. Έμαθα το μαγικό της Ευτυχίας: Άπαντες γοητεύει. η κύρια οδός όλων των εποχών.Ευτυχία! Το θανατερό γλυκό της τσίμπημα.

«Δεν είναι θαυμάσιο. Ο κύριος Prudhomme γεννήθηκε στο όνομα του Χριστού. η οποία ίσως να μας περικυκλώνει τώρα με τους αγγέλους της κλαίοντες!…Εάν μέχρι τούτη τη στιγμή άγρυπνος παρέμενα. τη σοφία της Ανατολής. Η ανθρωπότητα απλά περιπλανάται. της τέχνης τις αχτίδες. τόσο αρχαία . Αλλά αναφέρεσαι στην Εδέμ. Κατά κάποιο τρόπο ο νους μου τ’ απαιτεί! …Και οι δυο δεκάρες της αξίας του σκοπού μου σώθηκαν! Το μυαλό μου είναι υπό έλεγχο. ο Χριστιανισμός. Καταπίνουμε πυρετό με τα νερουλά λαχανικά μας. Έστειλα στο Διάολο τα βάγια των μαρτύρων. Δεν είχα στο μυαλό μου την κάλπικη σοφία του Κορανίου. Ο κόσμος! Επιχειρηματίες και ηλίθιοι! -Δεν είμαστε απαξιωτικοί. φυλάξου. αποδεικνύει το αυταπόδεικτο. στην αρχική και παντοτινή σοφία. Παρ΄ όλα αυτά δεν είχα καμιά πρόθεση να δραπετεύσω από τα σύγχρονα μαρτύρια. Ίσως η φύση να αισθάνεται να πλήξει με τούτα. ποτέ δεν θα είχα δώσει χώρο στα εκφυλισμένα ένστικτα. αλλά έχεις την ελεύθερη βούληση να ζήσεις στην Ανατολή σου. φουσκώνοντας από υπερηφάνεια επαναλαμβάνοντας απλά και μόνο αποδείξεις. Τούτο είναι ένα ύπουλο. δεδομένου ότι πρέπει να διαθέτουμε θράσος ή ταπεινότητα για να τους πλησιάσουμε. Δεν είναι υποκριτές! Έχοντας ξανακερδίσει δυο δεκάρες της αξίας του σκοπού μου – πως παρέρχεται τούτο. επειδή δεν συνειδητοποίησα ότι έτσι είναι ο δυτικός κόσμος. Πνεύμα μου. Αυτά τα δυτικά έλη! Δεν είναι το χλομιασμένο φως. Οι Φιλόσοφοι είναι αναπόσπαστο τμήμα του Δυτικού κόσμου. Υπάρχουν άνθρωποι οξύθυμοι. την αρχέγονη πάτρια γη. – αλλά εκλεκτικοί· πώς αυτοί θα μας αντιλαμβάνονταν. Αλλά συνειδητοποιώ ότι το πνεύμα μου κοιμάται. η φθαρμένη μορφή ή η παραπλανημένη κίνηση …. Μην είσαι ηττοπαθής. πολύ καιρό τώρα!…Εάν μέχρι τούτη τη στιγμή άγρυπνος παρέμενα…τώρα θα έπλεα σε πελάγη ευτυχίας!… Ω Αγνότητα! Αγνότητα! Σε αυτή την στιγμή της συνειδητότητας μου δόθηκε της αγνότητας το όραμα! – μέσω του πνεύματος πλησιάζουμε το Θεό! . Αυτοί είναι οι μόνοι εκλεκτοί. Δεν είναι επειδή συντηρούμε την ομίχλη. Οι Κληρικοί θα πουν: Μα φυσικά. και πως ζει.από αυτά που διακηρύσσει η επιστήμη. ηλίθιο βασανιστήριο· μία αστείρευτη πηγή των πνευματικών μου αναζητήσεων. Θα σιωπήσει μόνο όταν τελειώσουν όλα όπου ακριβώς ξεκίνησαν.μα τούτο δεν είναι δα και κανένα σπουδαίο μαρτύριο. Ποιός ο λόγος ενός σύγχρονου κόσμου. την υπερηφάνεια του εφευρέτη. ο άνθρωπος κοροϊδεύει τον εαυτό του. όσο την επιθυμείς – και βέβαια να ζήσεις με ευδαιμονία. Εντάξει τώρα το μυαλό θέλει να αναλάβει την πλήρη ευθύνη όλων των σκληρών εξελίξεων που υπέφερε. σύντομα την αλήθεια θα πλησίαζα. Εάν άγρυπνο έμενε εφεξής. τη φρενίτιδα του ληστή. Ασκήσου! – Α! Η επιστήμη δεν προοδεύει τόσο γρήγορα όσο εμείς επιθυμούμαι. Αλλά προφανώς τούτο είναι ένα όνειρο πασιφανούς νωθρότητας. Και μέθη! Και καπνός! Και άγνοια! Και τυφλή πίστη! Δεν είναι όλα τούτα απομακρυσμένα από τη σκέψη. αυτή η αγνότητα των αρχαίων φυλών! Οι Φιλόσοφοι θα πουν: Ο κόσμος δεν έχει καμία ηλικία. Όχι βεβιασμένες κινήσεις για τη λύτρωση. Δεν υπάρχει κάτι ανάλογο στην ιστορία της Ανατολής – αυτό είναι αλήθεια! Στην Εδέμ αναφερόμουν! Τί να σημαίνει αυτό στ’ όνειρο μου.κόσμο είναι αρκετά ταιριαστές. Είσαι στη Δύση. η ψευτοελίτ. Επέστρεψα στην Ανατολή. άνθρωποι χαριτωμένοι. επιμένει να παραμείνω στη Δύση.Μπορώ να δω ότι τα προβλήματά μου προήλθαν. δεδομένου ότι η Ανατολή κατέρρευσε …. εάν τέτοια δηλητήρια δημιουργούμε.

πάντα τα εξαντλημένα μάτια μου ξυπνούν στο ασημένιο αστέρι. η ψυχή. προσπάθησε να αφηγηθείς την πτώση και τον ύπνο μου. το τέλος της προκατάληψης. και τούτο έχει λεχθεί. πάντοτε. και η ζέστη αφόρητη· όλα μπορείτε να τα κάνετε και χωρίς εμένα. της νέας σοφίας. Έφθειρα τη ζωή μου. γρήγορα. πέρα απ’ τη νύχτα…τούτο το μέλλον. τη φυγή των τυράννων και των δαιμόνων. το πνεύμα. ηρωική. ας εξαπατήσουμε. γρήγορα! εκεί. Το μόχθο τον γνωρίζω· και η επιστήμη βραδυπορεί. Πότε θα φύγουμε πέρα απ΄ τις ακτές και τα βουνά. χαραγμένη σε φύλλα χρυσού. Όχι! Όχι! Τώρα επαναστατώ ενάντια στο θάνατο! Η εργασία αυτή φαίνεται πολύ εύκολη για έναν άνθρωπο με τη δική μου αλαζονεία: Το να με παραδώσεις στον κόσμο. να το αντιπαρέλθω. αιώνια ανταμοιβή…τους ξεφύγαμε. ποιο λάθος με την παρούσα αδυναμία μου πληρώνω. Είναι τόσο απλό. μυθική. Ωστόσο. «Τίποτα δεν μοιάζει ματαιότητα στην επιστήμη και στην πρόοδο!» κραυγάζει ο σύγχρονος Εκκλησιαστής. Συ που ισχυρίστηκες ότι τα ζώα τη θλίψη τους με αναφιλητά δηλώνουν. . σκέφτηκα να τελειώσω την εξιστόρηση της κόλασης μου. την ίδια νύχτα. Έχω το καθήκον μου να πράξω· αλλά θα είμαι περήφανος.Οδυνηρή κακοτυχία! Η ΑΣΤΡΑΠΗ Ανθρώπινος μόχθος! είναι η έκρηξη που την άβυσσο μου φωτίζει κατά διαστήματα. άλλο δεν μπορώ.… Τι περισσότερο να κάνω. θλιβερό! Και θα υπάρχουμε. θα ήταν μια πολύ μικρή τιμωρία. η αρχαία κόλαση. θα διασκεδάζουμε μεταξύ μας ονειρευόμενοι τερατώδεις έρωτες και φανταστικούς κόσμους. οι τρεις μάγοι. επαίτη. Το ουράνιο τραγούδι. η καρδιά. μην καταριόμαστε τη ζωή. Από την ίδια έρημο. αυτή που ο Υιός του ανθρώπου άνοιξε τις πύλες της. η μυρωδιά του θυμιάματος με χτύπησε έντονα· Φύλακας των ιερών αρωμάτων. Ας ξεκινήσουμε! Ας υποδυθούμε. Να μιλώ. να λατρέψουμε – πρώτοι εμείς! – Χριστού τη γέννηση στη γη. η πορεία των λαών! Σκλάβοι. σήμερα. Όσο για μένα. να χαιρετίσουμε τη γέννηση του νέου μόχθου. αισθανόμενοι οίκτο για τους εαυτούς μας και μαχόμενοι με τις εκφάνσεις του κόσμου. δεν μπορώ να με φανταστώ σαν τον επαίτη με τ΄ αδιάκοπα Πάτερ ημών και τα Ave Maria. μάρτυρας… Τώρα διακρίνω τη βρώμικη γνώση της παιδικής μου ηλικίας. όπως και όλοι οι άλλοι ήταν. ότι οι νεκροί απ΄ εφιάλτες κατατρέχονται. ότι οι ασθενείς απελπίζονται. καλλιτέχνη. χωρίς να των Βασιλιάδων της ζωής συγκίνηση. Κι ήταν στα σίγουρα η Κόλαση. τόσο τυχερός! Για ποιο κρίμα. – ιερέα! …στο κρεβάτι του πόνου. ληστή. περιπλανώμενε ακροβάτη. ίσως δεν θα χάσουμε την αιωνιότητα! ΠΡΩΙ Μήπως μια φορά δεν είχα νιότη αξιαγάπητη. σ’ ολάκερο τον κόσμο…Και ακόμα τα πτώματα της αμαρτωλής και αδρανούς πτώσης σκιάζουν τις καρδιές των άλλων… Α! γρήγορα. Για τελευταία φορά θα επιτεθώ προς πάσα κατεύθυνση… Ω! Φτωχή αγαπημένη μου ψυχή. Καλπάζει κείνη η προσευχή και το φως βρυχάται· Βλέπω καθαρά. εξομολογητής. Και μετά τι! …είκοσι ετών: Θα φτάσω στα είκοσι μου. μόνο αν ο καθένας σας φθάσει.

οπλισμένοι με φλογερή υπομονή σε μεγαλοπρεπείς πόλεις θα εισέλθουμε. Φθινόπωρο. Κι η βάρκα μας απάνου σε ακίνητες ομίχλες. Και στο μεταξύ. δίχως αίσθημα…Θα μπορούσα να είχα πεθάνει εκεί…Φρικτή μνήμη! Απεχθάνομαι την μιζέρια. εάν επρόκειτο να πάρω εκδίκηση! Κάποιος οφείλει να είναι απόλυτα σύγχρονος. Μα ούτε ένα χέρι φιλικό. Για αυτό μπορώ να πω ότι η νίκη κερδίσθηκε: ο τριγμός των οδόντων. και τίποτα δεν άφησα πίσω μου παρ’ εκτός του φριχτού τούτου χαμόδεντρου!… Οι πνευματικές μάχες είναι τόσο βάναυσες όσο και των ανθρώπων ο πόλεμος: αλλά το όραμα της δικαιοσύνης είναι μόνο θέλημα Θεού. Α. των ληστών. νέες διαλέκτους. Α! τα δυσώδη κουρέλια. το σύριγμα της φωτιάς. Ένα μεγάλο μου πλεονέκτημα είναι ότι τώρα μπορώ να γελώ με τους παλιούς ψευδείς μου έρωτες. Και την αυγή. τούτη είναι η παραμονή. οι χίλιοι έρωτες που με σταύρωσαν! Πότε επιτέλους θα αποκάμει τούτη η αιματορουφίχτρα. που θα κριθούν! Βλέπω ξανά τον εαυτό μου. Ας καλωσορίσουμε κάθε εισροή ζωτικότητας και αληθινής ευαισθησίας. Απάνω μου. Και τρέμω το χειμώνα. όταν με την αναζήτηση της θεϊκής διαύγειας καταγινόμαστε – πολύ μακρύτερα απ΄ όλους αυτούς που παρέρχονται με τις εποχές. η σάρκα μου διαβρωμένη απ’ τη λάσπη και την πανούκλα. κάθε δράμα. βασίλισσα. χωρίς ηθικούς φραγμούς. οι στεναγμοί της μόλυνσης μετριάζονται. Εν τάχη θα ζητήσω συγχώρεση επειδή ανατράφηκα με ψέματα. Κάθε ανόητη μνήμη μου εξασθενίζει. Γιατί μίλησα για ένα χέρι φιλικό. Και τώρα ας πηγαίνουμε. Προσπάθησα ν’ ανακαλύψω νέα άνθη. Πίστεψα πως υπερφυσικές δυνάμεις θα αποκτούσα. ένα μεγαλοπρεπές χρυσό πλεούμενο. Οι τελευταίες μου απογοητεύσεις απομακρύνονται – ζήλια των ζητιάνων. Μπορεί η φιλανθρωπία να είναι η αδελφή του θανάτου για με. στη θεόρατη πόλη μ’ ουρανό βαμμένο λάσπη και φωτιά. νέα σάρκα. των νεκρόφιλων. Και που να ψάξω βοήθεια. επειδή της άνεσης χαρακτηρίζεται εποχή! -Μερικές φορές βλέπω στον ουρανό ατέλειωτες ακτές καλυμμένες λευκών εθνών. κάθε θρίαμβο. νέα αστέρια. ξαπλωμένα μεταξύ αγνώστων δίχως ηλικία. το μουλιασμένο με βροχή ψωμί. των μυριάδων ψυχών και πτωμάτων. σκουλήκια γεμάτα τα μαλλιά κι οι μασχάλες μου κι ακόμα μεγαλύτερα σκουλήκια στην καρδιά μου. Κανένα άσμα ασμάτων: κράτησε το κερδισμένο έδαφος. η νέα ώρα είναι το λιγότερο άτεγκτη. του κάθε είδους υπανάπτυκτων – καταραμένοι. και να ντροπιάζω εκείνα τ’ άτιμα . ανεμίζει τις πολύχρωμες σημαίες του στου πρωινού την αύρα. πισωγυρίζει στης δυστυχίας το λιμάνι. επέστρεψα στο χώμα αποζητώντας μια σθεναρή πραγματικότητα να υιοθετήσω! Χωριάτη! Εξαπατήθηκα. Αλήθεια. Δύσκολη νύχτα! Το ξεραμένο αίμα καπνίζει στο πρόσωπο μου. καλά! Θα πρέπει να θάψω την φαντασία και τις αναμνήσεις μου! Η ωραία δόξα του καλλιτέχνη και του παραμυθά πάει περίπατο! Εγώ! Εγώ που ονόμασα τον εαυτό μου μάγο ή άγγελο.ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ Φθινόπωρο κιόλας! – Μα γιατί η λύπη για τον ήλιο τον αιώνιο. Δημιούργησα κάθε ξεφάντωμα. το μεθύσι.

ζευγάρια – εκεί πίσω αντίκρισα την κόλαση κάθε γυναίκας. .και θα’ ναι θεμιτό τώρα να κατέχω την αλήθεια μέσα σ’ ένα σώμα και μια ψυχή.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful