ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΩ

ΚΑΠΟΤΕ, ΕΑΝ ΕΝΘΥΜΟΥΜΑΙ ΚΑΛΩΣ
Κάποτε, αν θυμάμαι καλά, με συμπόσιο έμοιαζε η ζωή μου, όπου κάθε καρδιά
ανοίχθηκε και κάθε λογής κρασί έτρεξε.
Ένα βράδυ, κάθισα την Ομορφιά στα πόδια μου -και τη βρήκα πικρή -και τη
βεβήλωσα.
Όρθωσα το ανάστημα μου ενάντια στη δικαιοσύνη.
Τράπηκα σε φυγή. Ω Μάγισσες, Ω Δυστυχία, Ω Μίσος , είναι που σε σας τον
θησαυρό μου εμπιστεύθηκα.
Κατάφερα να εξαφανίσω μέσα μου, όλη την ανθρώπινη ελπίδα. Με δρασκέλισμα
αθόρυβο, κτήνους βαρύθυμου, έπνιξα κάθε ευχαρίστηση.
Κάλεσα τους δήμιους για να αφανιστώ, μασώντας τις κάνες των όπλων τους.
Επικαλέστηκα τους λοιμούς για να με πνίξουν σ’ άμμο και αίμα. Η Δυστυχία ήταν ο
Θεός μου.. Στη λάσπη ξάπλωσα στεγνώνοντας τη σάρκα μου με μιαρό αέρα.
Υποδύθηκα τον ανόητο ως του σημείου παραφροσύνης.
Και η άνοιξη μου έφερε το τρομώδες γέλιο ενός ηλίθιου.

« Θα παραμείνεις Ύαινα. Ούτε μια οικογένεια υπάρχει στην Ευρώπη που να μη γνωρίζω. κατέχω τα χλωμά γαλάζια μάτια μου. Η εντιμότητα της ζητιανιάς με θλίβει. προμαχώνων της Ιερουσαλήμ. το θυμό. Α! Επαρκής είμαι απ’ αυτά: Αλλά. δεδομένου ότι εκτιμάται σε έναν συγγραφέα την έλλειψη περιγραφικής ή διδακτικής ενόρμησης. Ούτε καν το ίδιο μου το σώμα δε χρησιμοποίησα για να τα καταφέρω. Η Φιλανθρωπία είναι το κλειδί. Αλλά αντ’ αυτού. όπως ένας δουλοπάροικος. Με γιους πρωτότοκους κάθε φαμίλιας ξάπλωσα. ΒΡΟΜΙΚΟ ΑΙΜΑ Απ’ τους προγόνους μου του Γαλάτες.υπέροχη που’ ναι. έζησα παντού. αλίγδωτα τ’ αφήνω. Το χέρι που βαστά την πέννα είναι ισάξιο αυτού που κρατά τ’ αλέτρι. κι όλα το ίδιο μου κάνουν. – Κάθομαι σαν τον λεπρό απάνου σε θρύψαλα δοχείων και τσουκνίδες. απόψεων του Βυζαντίου. Τούτη η έμπνευση καταδεικνύει ότι ονειρεύτηκα. και τον εγωισμό σου ολάκερο. ώστε μέχρι τώρα με καθοδήγησε και με κράτησε αδρανή. πιο αργόσχολος και από έναν φρύνο. όταν ήμουν έτοιμος να κοάξω! Σκέφτηκα στα παλαιά συμπόσια να ψάξω το κλειδί. όλοι τους χωριάτες. Γνωρίζω καλά ότι ήμουν πάντα απόγονος μιας κατώτερης γενιάς. Έτσι δεν μπόρεσα να κατανοήσω την επανάσταση. Έτσι κι αλλιώς η νοικοκυροσύνη φαντάζει μακριά μου. Κάθε είδους τέχνες με τρομοκρατούν. που χρωστούν τα πάντα στη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. το κτήνος που δεν σκότωσαν. και μ΄ όλες σου τις αμαρτίες». Τα ενδύματα μου είναι τόσο βαρβαρικά όσο και τα δικά τους.Εντούτοις. Αφεντικά και εργάτες. Αναθυμούμαι την ιστορία της Γαλλίας. ταπεινής καταγωγής. σας επισυνάπτω τούτες τις ειδεχθείς σελίδες από το ημερολόγιο μιας καταραμένης ψυχής. σταυροφόρος στους Άγιους Τόπους· το κεφάλι μου είναι γεμάτο μονοπάτια των πεδιάδων της Σουαβίας. Έπρεπε να ‘χω πάει. Ψάξε το Θάνατο με όλες τις κεφαλαιώδεις επιθυμίες σου. Μιλώντας για οικογένειες εννοώ. στροφές στο κεφάλι μου με χίλιες γητειές βέβηλες . Οι εγκληματίες είναι τόσο αηδιαστικοί όσο και οι ευνούχοι· Παραμένω ανέγγιχτος. του να κατασπαράξουν σα λύκοι. κάποια ταύτιση. πρεσβυτέρας κόρης της Εκκλησίας. μήπως και βρω ξανά την όρεξη μου. Από αυτούς κληρονόμησα την ειδωλολατρία και την αγάπη μου για ανοσιουργήματα – Ω! και όλα τα είδη της βίας. φαμίλιες σα τη δική μου. σας ικετεύω. Εάν είχα έστω. Αλλά ποιός κατέστησε τη γλώσσα μου τόσο αναξιόπιστη. Αγαπημένε Σατανά. Οι Γαλάτες ήταν ζωογδάρτες και οι πιο αδέξιοι αχυροξηραντές της εποχής τους. της λατρείας της Μαρίας. η στενοκεφαλιά και η αδεξιότητα μου στη μάχη. Οι πρόγονοι μου ποτέ δεν εξεγέρθηκαν . μη δείχνεται τόσο ενοχλημένος· και καθώς αναμένεται μερικά καθυστερημένα σημάδια δειλίας. της θλιβερής σκέψης του Χριστού Εσταυρωμένου. την απόλαυση: – και προ πάντων το ραχάτι και την τεμπελιά. τίποτε. και όλα τα άλλα…» κραυγάζει ο δαίμονας που κάποτε με έστεψε με τέτοιας λογής όμορφες παπαρούνες. σε ένα οποιοδήποτε χρονικό σημείο της Γαλλικής ιστορίας. την ακολασία. Tα μαλλιά μου όμως. . Τί χειρωνακτική εποχή! Ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσω τα χέρια μου. εκτός του να λεηλατήσουν.

Για την αιωνιότητα ολάκερη θα παραμένω ο γόνος μιας κατώτερης γενιάς. Η ημέρα μου έσβησε· εγκαταλείπω την Ευρώπη. η ερημιά. στις παραλίες της Βρετάνης. Το τούτο μου εστί το αίμα – το ύστατο μυστήριο. Ποτέ δεν θα σταματήσω να βλέπω τον εαυτό μου σ’ αυτό το παρελθόν. Χρυσάφι θα κατέχω: Βάναυσος και νωθρός θα είμαι. χτυπώντας με. Εμπρός! Η πορεία. Θα επιστρέψω με σιδερένια μέλη. όπως αυτά που συνήθιζαν να πίνουν οι αγαπημένοι μου πρόγονοι γύρω από φωτιές αναμμένες. αντιπροσώπων του Χριστού. Ποτέ δεν φάνηκα στα συμβούλια του Χριστού· Μήτε στα συμβούλια των Λόρδων. είναι προφητικό. Και τώρα είμαι εδώ. Όχι άλλοι περιπλανώμενοι. η νέα αριστοκρατία! Πρόοδος! Ο κόσμος προελαύνει!…Και γιατί να μην μπορεί ν’ αλλάξει τούτο. να κυνηγήσω. Χημεία!… Επιστήμη. Η τελική αθωότητα. Κοσμογραφία. Μα κανείς δε φεύγει – Ας ξαναπιάσουμε εξ’ αρχής τους δρόμους μας – φορτωμένους με ανηθικότητα. Και στη θέα ετούτη. καθώς λεει κάποιος. ποία γλώσσα τάχα χρησιμοποίησα για να μιλήσω. Καθώς έχει λεχθεί. Αλλά πάντα ολομόναχος. Αίμα ειδωλολατρικό επιστρέφει! Σιμώνουμε το Πνεύμα· γιατί ο Χριστός δεν μ’ ελεεί κληροδοτώντας την ψυχή μου με ευγένεια και ελευθερία. όχι άλλοι ασαφείς πόλεμοι πια. το Ευαγγέλιο παρήλθε! Το Ευαγγέλιο! Το Ευαγγέλιο. στρατιώτης του ιππικού. μόνο αυτό αξίζει. Μηχανική. Τι να’ μουν άραγε στον περασμένο αιώνα: Ούτε ένα σημάδι δεν βλέπω στο παρόν μου. την αιτία· το έθνος και την επιστήμη. βρήκα προσωρινό καταφύγιο κάτω από τις γερμανικές νύχτες. από της λογικής την εποχή.Αργότερα. Κατανοώ και δεδομένου ότι δεν μπορώ να εκφραστώ χωρίς λέξεις παγανιστικές. χορεύω μαζί με γριές και παιδιά. Αφήστε τις πόλεις να ανάψουν τις λάμπες τους τη νύχτα. Ας μη διασπείρω στον κόσμο την απέχθεια και τις προδοσίες μου. Θα αναμειχθώ με τα κοινά. . χωρίς οικογένεια. πλήξη και οργή. καλύτερα να παραμείνω σιωπηλός. Α! Επιστήμη! Όλα έχουν ξαναγίνει. να λιώσω το χορτάρι. Η ταπεινή ράτσα συγκάλυψε επαρκώς τα πάντα-τους ανθρώπους. Και οι πριγκιπικές διασκεδάσεις και τα απαγορευμένα των βασιλέων παιχνίδια.έχουμε την Ιατρική και τη Φιλοσοφία. Και ότι σας λέγω είναι βέβαιο. η τελική δειλία. Γεωγραφία. Σώθηκα. μ’ ανηθικότητα που έθρεψε τις ρίζες του μαρτυρίου μου. Το καλύτερο για μένα είναι ένας μεθυσμένος ύπνος . ως δυνατής γενεάς θα τους φανώ. εκσφενδονίζοντας και σέρνοντας με.στον ουρανό ανεβαίνει. Είναι τα οράματα των αριθμών. φυτεμένος σε κάποια ακρογιαλιά. Αδηφάγος αναμένω το Θεό μου. μα πιότερο να καπνίσω· να πιω οινοπνεύματα δυνατά σα σίδερο λιωμένο. Α! Ένα πράγμα ακόμη· Χορεύω σε Σαββαταία τελετή σε κατακόκκινο ξέφωτο. τα φορτία. Δεν θυμάμαι καλά το παρελθόν τούτης της γης και τη Χριστιανοσύνη. Απεχθάνομαι την πατρίδα μου..των αρχαίων γυναικών τα γιατροσόφια και τα λαϊκά τραγούδια παρήλθαν.στα θεμέλια ενός διαβρωμένου από τον ήλιο τείχους. Αλίμονο. με μαυρισμένη σάρκα και μάτια λυσσασμένα. Τώρα είμαι καταραμένος. Γυναίκες προστρέχουν τέτοιας λογής σακάτηδες αγροίκους που γυρνούν από κλίματα αναμμένα. Ο θαλασσινός αγέρας θα καυτηριάσει τους πνεύμονες μου· τα τροπικά κλίματα θα μαυρίσουν τη σάρκα μου. Κινούμαστε προς το Πνεύμα. Να κολυμπήσω.

Ποιές ιερές εικόνες να καταστρέψει κάποιος. θαυμαστή φιλευσπλαχνία μου. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα σε βλάψει πιότερο. μήτε κίνδυνοι: ο τρόμος δεν είναι Γάλλος Α! Τόσο πολύ προλόγισα. Αυταπάρνηση μου. κάθε αγαθό να εκρήγνυται όπως μυριάδες κεραυνοί. Αυτοκράτορα. άστεγος. Στους δρόμους των πόλεων ακολούθησα το μοιραίο του άρωμα Κι ήταν δυνατότερος από Άγιο. άγριοι. μια φωνή έσφιξε την παγωμένη μου καρδιά: «Αδυναμία ή Δύναμη: Υπάρχεις. προς πάσα κατεύθυνση να πορευθείς. Είμαι ένα κτήνος. Ω. Ποιό ψέμα να κρατήσω – σε ποιό αίμα να πατήσω. και ζήτησα συγχώρεση! – όπως η Ζαν Ντ’ Αρκ !. η λάσπη μου φάνηκε σα μίγμα κοκκινόμαυρο. και στα δεξιά. όπου η τρελή περιπλάνηση παρέχει καταφύγιο σε αυτούς τους τρισάθλιους. τούτο είναι δύναμη. όπως η αντανάκλαση της λάμπας στον καθρέφτη. Κύριε. είσαι ένας σκυλάραπας· Στρατηγέ.και αυτός. μανιακοί. απάντησε σε καθένα. απλά κτηνώδης. Έτσι μήτε γηρατειά. που η πόρτα της φυλακής θα τους κρατήσει ισόβια δεσμώτες. με μια στεγνή γροθιά. Επισκέφθηκα πανδοχεία και δωμάτια νοικιασμένα. που προσφέρω ανώφελα αυτό. είσαι σκυλάραπας. Ούτε ακόμα ένας φίλος. Δεν καταλαβαίνω τους νόμους σας· Δεν έχω καμία ηθική. όπως ο θησαυρός στο δάσος! Καλή Τύχη ούρλιαξα. που θαύμασα τη σκληρή καταδίκη αυτών. που μετακινείται στο διπλανό δωμάτιο. είσαι σκυλάραπας· Μεθύσατε μ’ αφορολόγητο πιοτό. να ξαπλώσω μέσα. Σεις είστε ψευταράπαδες. κλαίγοντας με θλίψη που δεν μπορούσαν να με καταλάβουν. παλιά μου φαγούρα. Καλύτερα να προφυλαχθώ απ’ τη δικαιοσύνη – η σκληρή ζωή. το σκέπαστρο του φέρετρου. παραγωγής του Σατανά – αυτοί οι άνθρωποι εμπνέονται από τον πυρετό και τον καρκίνο. ένας αράπης. ανιδιοτελή μου αγάπη! Ακόμα εδώ κάτω. Δεν γνωρίζεις κατά που ή γιατί πορεύεσαι. Είδα τον εαυτό μου μπροστά σε έναν όχλο. πιο διαισθητικός από στρατοκόπο. είσαι ένας σκυλάραπας· Δικαστή.Ν’ ανασηκώσω. δυστυχείς. να στέκει αντιμέτωπος με έναν πυροσβεστικό ουλαμό. Ποτέ δεν ήμουν δικός σας· Ποτέ δεν ήμουν Χριστιανός· Ανήκω στη ράτσα που τραγούδησε στο ικρίωμα. Έμπορε. αυτός μόνο! ήταν μάρτυρας της δόξης και του σκοπού. σφάλετε καθώς με παραδίδετε στα χέρια του νόμου. για όλα αυτά. στις πόλεις. κι είδα μια θάλασσα από φλόγες και καπνός γέμισε τον ουρανό· και στ’ αριστερά. Αλλά μπορώ να σωθώ. Ξάφνου. Αλλά από τα όργια και τη συντροφιά των γυναικών όλα μου ήταν απαγορευμένα. τις χειμωνιάτικες νύχτες. Εισέρχομαι στο αληθινό βασίλειο των παιδιών του Ham. Εκ Βαθέων. όλοι σας. από την παρουσία του. Ανάπηροι και γέροι είναι τόσο αξιοσέβαστοι που ζητούν να τους βράσουν – το καλύτερο πράγμα είναι να εγκαταλείψεις αυτή την ήπειρο.Σε ποιόν να πουληθώ. Ποιά κτήνη να λατρέψω. που κι αυτούς που καταπρόσωπο συναπάντησα. Domine) Τι αρχίδι που είμαι! Μικρό παιδί ήμουν ακόμη. που ένα θείο είδωλο το ωθεί στην τελειότητα. ασφυκτιώντας. Το πρωί η ματιά μου ήταν τόσο απλανής και το πρόσωπο μου έμοιαζε τόσο άδειο. καθαγιασμένα. απ’ ότι σα νάσουν πτώμα».« Κληρικοί. ίσως μήτε να μ’ αντιλήφθηκαν. παγωμένος και πεινασμένος. Καθηγητές και Ιατροί. Σε άδειους δρόμους. είμαι ένα κτήνος: Έχετε παραπλανηθεί…» Ναι. (De profundis. Ποιές καρδιές θα ραγίσω. σφαλίζω τα μάτια μου στο φως σας. Αντίκρισα με το βλέμμα του τον γαλανό ουρανό και τον οργασμό των ανθών μες στα λιβάδια. .

ενός είδους καλλιτέχνες πλέον δεν χρειαζόμαστε! . Καμία περαιτέρω ανάγκη για τη θεία αγάπη ή για την αφοσίωση στο καθήκον. Δεν υπάρχουν πλέον οι υποσχέσεις της παιδικής ηλικίας. Με καθαρό το πνεύμα σας εκτιμήστε το μέγεθος της αθωότητας μου. Η καρδιά μου διαποτίστηκε από επιείκεια. Δεν θα υποφέρω τα βάσανα μιας ψυχής μισοπεθαμένης έναντι του Αγαθού. Θα ευλογήσω τη ζωή. χορός. Δεν έχω σε λάθος υποπέσει. τόσο αδύναμος. να πεθάνω από αφοσίωση. εκεί όπου φως ασκητικό επιστρέφει ως νεκρικών κεριών το φως. Α! Κι αυτό δεν το είχα προβλέψει. Με επιλέγετε μεταξύ των ναυαγών. Θα αγαπήσω τους αδελφούς μου. Η πλήξη δεν είναι πλέον η αγάπη μου. και Τον δοξάζω. των οποίων κάθε παρόρμηση και καταστροφή γνωρίζω – το φορτίο μου ολόκληρο κατέβασα. Δίψα και πείνα. Δεν μετανοώ για την εποχή των συγκινήσεων και των αισθημάτων. Η Θεϊκή Αγάπη παρέχει μόνο τα κλειδιά της γνώσης. Είμαι ανίκανος να ζητήσω της ήττας μου παρηγοριά. Δεν είμαι δεσμώτης του σκοπού μου.Άγιοι! Ισχυροί! Αναχωρητές. Η μοίρα ενός υιού πρωτότοκου. Οι ελαφρές απολαύσεις μ’ αφήσανε. Κατανοώ τον εαυτό μου. διαστροφή. Βλέπω ότι η φύση είναι μόνο μια επίδειξη ευγένειας. να μια παλιά ιδέα. περιφρόνηση και ευσπλαχνία: Κρατώ τη θέση μου στην κορυφή της αγγελικής ιεραρχίας της καλής αίσθησης. Χωρίς αμφιβολία η ασωτία είναι ανόητη. Δύο αγάπες! Δύναμαι να πεθάνω από αγάπη γήινη. η διαστροφή επίσης· κάποιος πρέπει να πετάξει τη σαπίλα μακριά. Κάθε τι έχει το σκοπό του. Άραγε μπορώ σα να ‘μουν παιδί να παίξω στον Παράδεισο. Έχω πει: Θεός. Τον ανθό της ζωής φουντώνει η εργασία. για να βρω το κουράγιο και να αγαπήσω το θάνατο! Αν ο Θεός μου κληροδοτούσε ηρεμία ουράνια. Αλαφρές θα’ ναι οι μέρες μου. Ο κόσμος είναι καλός. να ντυθούμε και να αρχίσουμε τη δουλειά. αυτό το αγαπημένο σημείο του κόσμου. Ο Θεός είναι η δύναμή μου. ένα πρόωρο φέρετρο σκεπασμένο αστραφτερά δάκρυα. Δεν με φαντάζομαι να ξεκινώ για γάμο. Σώστε τους! Ο σκοπός αναγεννήθηκε μέσα μου. Θάβω τους πεθαμένους στην κοιλιά μου… Κραυγές. Θέλω ελευθερία στη σωτηρία: πώς θα την επιτύχω. κραυγές. χορός. Αποχαιρετιστήριες χίμαιρες. και ο Ιησούς Χριστός να είναι πεθερός μου. τρέλα. Η οργή. όχι δική μου· η ζωή μου δεν ζυγίζει παρά ελάχιστα. Είμαι τόσο άσωτος. Ο ύπνος για τους πλουσίους είναι αδύνατος. και άφεση θα μου δοθεί. χορός. Γρήγορα! Υπάρχουν άλλες ζωές. χορός. χορός. Όσον αφορά στην εγκατεστημένη ευτυχία.όπως οι πρώτοι μάρτυρες.Κατανοώ τη φύση. τύμπανα. παρασύρεται και περιπλανιέται πολύ πέρα από τη δράση. χορός! Δεν βλέπω την ώρα που οι λευκοί θα αποβιβαστούν. ξεχνώντας όλη αυτή τη δυστυχία. Μα το ρολόι θα πρέπει να σημάνει στις ώρες του απόλυτου πόνου. η προσευχή. Όχι άλλα λόγια. Τα πλούτη ήταν πάντοτε κοινό αγαθό. αυτοί που παραμένουν άραγε δεν είναι φίλοι μου. Πώς έγινα γεροντοκόρη. χορός! Οι λευκοί αποβιβάζονται! Κανόνια! Τώρα πρέπει να βαφτιστούμε. θα περιέλθω στην ανυπαρξία. εσωτερική ή όχι… όχι δεν δύναμαι. αιθερική. Άφησα πίσω μου ψυχές των οποίων η θλίψη θέριεψε στη αναχώρηση μου. ιδανικά και λάθη. Το μετρημένο άσμα των αγγέλων αναδύεται από το ναυαγοσωστικό πλοιάριο: Είναι η θεία αγάπη. Μήτε η ελπίδα της διαφυγής των γηρατειών και του θανάτου. χορός.

Έλεος! Κύριε. Εμπρός. Διάβολε! Αμυδρά μετανοημένος στράφηκα στο καλό και στην ευτυχία. χλόη και βροχή. δε μπορώ να φωνάξω. Υπερηφάνεια. Πρέπει να σιωπήσω: ποιητές και οραματιστές θα . η δύναμη και η ειρήνη. σκάσε επιτέλους! Ντροπή και κατηγόρια είναι όλα εδώ:. Μην του αφήσετε να με ζυγώσουν. ότι η σάρκα μου που καίγεται. Πεθαίνω της δίψας. που με επιθυμούν μετά μανίας. πνίγομαι. Πού πηγαίνουμε. μαγικά. Αγία Παρθένε! .… Ελάτε…έχω ένα μαξιλάρι στο στόμα μου. το σεληνόφως την ώρα που το καμπαναριό σημαίνει μεσάνυχτα… Ο διάβολος είναι στον καμπαναριό.Φρικτή ηλιθιότητα. Τούτο είναι κατήχηση εν δράση. Μαρς! A! Τα πνευμόνια μου καίγονται. Αλλά αυτό το είχα πάντα: όχι άλλη πίστη στην ιστορία. και δεν ξέρω τι ακόμα. γρήγορο. οι απολαύσεις της καταδίκης θα γίνουν βαθύτερες. Αρκετά! Αυτό είναι η τιμωρία σας …. Γονείς μου. δεν μ’ ακούν. Αθώο μου αγόρι! – Η κόλαση δεν μπορεί να εναντιωθεί στους παγανιστές -κι είμαστε ακόμα ζωντανοί! Αργότερα. η λίμνη στα βράχια. εκείνη την ώρα! Μαρία. σύμφωνα με το γράμμα του νόμου των ανθρώπων.Ο Σατανάς που λέγει ότι η φωτιά είναι τιποτένια. Με φαντάζομαι στην Κόλαση. όπλα…χρόνος!… Πυρ! Ρίχτε μου! Εδώ! ή παραδίνομαι -δειλοί! Θα σκοτωθώ! Θα ριχτώ κάτω από τις οπλές των αλόγων! Aχ!… . επομένως είμαι. θα μου επέτρεπε την ανυπαρξία. φοβάμαι. ακρωτηριάζομαι. Εμπρός. δεν είναι εκείνες οι ευγενικές ψυχές. Είμαι αδύναμος! οι άλλοι προχωρούν… Εργαλεία. Τούτο μοιάζει με κόλαση. αρχίζει να μυρίζει.και να σκεφτείς ότι κατέχω την αλήθεια. Το μόνο βέβαιο είναι.Τούτη η φάρσα δεν έχει τέλος! Η αθωότητά μου είναι αρκετή να με κάνει να δακρύσω.Θα σε συνηθίσω Αυτός θα ήταν ο Γαλλικός τρόπος ζωής. πόσο πολύ διψώ! Α! νεότητα. ότι ο θυμός μου είναι γελοίος και ανόητος. οι ευγενείς φιλοδοξίες. πυκνός της κόλασης ο αέρας. -Τρισευλογημένη ας είναι η συμβουλή που μου δόθηκε! -Τα σωθικά μου καίγονται. Πώς να περιγράψω το όραμά μου. ότι αντικρίζω τη δικαιοσύνη: Η κρίση μου είν’ ορθή κι ακλόνητη. τα μηλίγγια μου στριγκλίζουν! Η νύχτα κυλά στα μάτια μου. κάτω από αυτόν τον ήλιο! Η καρδιά μου… τα μέλη μου…. Ένα έγκλημα. ποτέ κάποιος δεν σκέφτεται τους άλλους. με αιώνιο βασανιστήριο! Δείτε τις φλόγες πως θεριεύουν! Όπως μου πρέπει καίγομαι. αρκετά!…Ψιθυριστά σφάλματα. δε χωράει ύμνους! Υπήρχαν μυριάδες χαριτωμένων πλασμάτων. Τέλος πάντων. Στη μάχη. δεν είναι καταδικασμένος. Σφίχνεται το κρανίο μου. όπως τη δική σας. λύτρωση. Ευγενείς φιλοδοξίες! Αλλά είμαι ακόμα ζωντανός! – εάν υποθέσουμε ότι η κατάρα είναι αιώνια! Βέβαια εάν κάποιος θέλει ν’ ακρωτηριαστεί. καταστρέψατε τη ζωή μου. Είμαι δέσμιος του βαπτίσματός μου. ισοπεδώνομαι. Εκεί πέρα. είναι φαντάσματα. ένα αβρό κονσέρτο ιερής μουσικής. παιδαριώδης μουσικές. ένα βήμα πριν την τελειότητα…. ψεύτικα αρώματα. Η ζωή είναι η φάρσα που όλοι πρέπει να παίξουμε. Του φαρμακιού η δύναμη τα μέλη μου πώς στρίβει. Οι παραισθήσεις μου είναι ατέλειωτες. Διψώ. λησμοσύνη στις αρχές. Σκάσε. το μονοπάτι της τιμής! ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ Μονορούφι κατέβασα το δηλητήριο.

A!. Αυτό είναι ο τάφος απ΄ όπου βορά των σκουληκιών γινόμαστε. το χίλιες φορές καταραμένο! Η αδυναμία μου. κατεργάρη. ολόλευκο. Η αφή μου εξαφανίστηκε. οδηγεί. Είμαι ο κύριος της φαντασματογορίας. Μπα! Ας κάνω όλες τις γκριμάτσες που μπορώ να σκαρφιστώ. της γέννησης. Πώς το μυαλό περιπλανιέται άσκοπα στη χώρα…Σατανά. να καταδυθώ μήπως και το δαχτυλίδι ανακαλύψω. κι όμως δεν είμαι. είθε να βγάλω την καρδιά μου για σας – η θαυμαστή καρδιά μου! – Καημένοι μου άνθρωποι. A! Για να ξαναγεννηθώ! Για να κοιτάξουν επίμονα τις παραμορφώσεις μας. η πίστη αποκαλύπτει. Είμαι χίλιες φορές πλουσιότερος απ΄ όλους και άπληστος όσο και η θάλασσα. δεν ήταν παρά γεμάτη γλυκές ηλιθιότητες. – είθε να σας παρηγορήσω. Ελάτε όλοι. μα δεν τα σπάζει … Ο Ιησούς βάδισε πάνω σε τρικυσμένα ύδατα. η κόλαση είναι βεβαίως εδώ κάτω. Απαιτώ. το δάσος μου με τις ιτιές. αρρωστημένος αμφιφέρομαι! Κρύβομαι. είμαστε εκτός κόσμου. Δειλινά και πρωινά. – Θέλετε νέγρικα τραγούδια. -Σκεφτείτε με. με την πίστη σας και μόνο. Σίγουρα. το κάστρο μου. θα είμαι ευτυχής. η φρίκη των φρικών! Σατανά. ταπεινοί μου εργάτες! Δεν ζητώ τις προσευχές σας. τρέξτε με τους άγριους σπόρους …ο Ιησούς πάνω σε βάτα πορφυρά πατά. τώρα. κρύψε με. Πιστέψτε με. έλεος. με μακριά καστανά μαλλιά.ζηλέψουν. Θέλετε να εξαφανιστώ. και όμως υπάρχει κάποιος: Δεν θα ήθελα να σπαταλήσω το θησαυρό μου. εφιάλτης. και αυτό το φιλί. Θα αποκαλύψω όλα τα μυστήρια: μυστήρια θρησκευτικά ή της φύσης. Έχω την ευκαιρία να μην υποφέρω περισσότερο. θες να με διαλύσεις με τις γοητείες σου. του παρελθόντος. Είναι η φωτιά π’ ανασηκώνεται με τους καταραμένους. χορούς ουρί του παραδείσου. Αυτή η μικρή πράξη με κάνει να συγχωρώ τον κόσμο. να στέκει στην αναδίπλωση ενός σμαραγδένιου κύματος. ακόμα και τα μικρά παιδιά. να με κατακάψεις. η Σαξονία μου.και απάνω ο παράδεισος – -έκσταση. Χρυσάφι και γιατρικά θα φτιάξω. του μέλλοντος. ύπνος σε πύρινη φωλιά. της κοσμογονίας και της ανυπαρξίας. Η ζωή μου δυστυχώς. Το επιθυμεί κανείς. Απαιτώ να με διαπεράσεις μ’ ένα δικράνι. Όχι πια θόρυβος.Πόσο κουρασμένος είμαι! Μου πρέπει μια δική μου κόλαση για το θυμό. Δεν ανήκω πια στον κόσμο – η θεολογία είναι ακριβής. του θανάτου. Ακούστε! Είμαι ταλαντούχος! Κανένας δεν υπάρχει εδώ. Α τούτο! το ρολόι της ζωής μόλις σταμάτησε. ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ Ι Η ΜΩΡΗ ΠΑΡΘΕΝΟΣ Ο ΣΑΤΑΝΙΚΟΣ ΝΥΜΦΙΟΣ . θεραπεύει. Και αυτό το δηλητήριο. μια κόλαση για την υπερηφάνειά μουκαι μια κόλαση για τα χάδια· μια συμφωνία κολάσεων! Πεθαίνω από πλήξη. Φερδινάνδε. νύχτες και μέρες…. Στο φως του φαναριού τον είδαμε εκεί. και η σκληρότητα του κόσμου! Θεέ μου.

Ω Ουράνιε Νυμφίε. πόσες σκληρές εργασίες. με τατουάζ διάστικτος.Ακούστε την εξομολόγηση παλαιού της κολάσεως συντρόφου μου: «Ω Κύριε. Χαμένη είμαι. κλαιω. και δεν παραμένει τίποτα παρ’ εκτός μιας παγωμένης αποστροφής· τέτοιο μενού σερβίρεται στους γάμους σήμερα. τον Ουράνιο Νυμφίο θ’ απαντήσω! Γεννήθηκα να τον – Ο Άλλος μπορεί να με χτυπήσει τώρα! «Πόσο πιο χαμηλά να φτάσω από δω. Τι ζωή! Την αληθινή ζωή τη χάνουμε.«Θα μ΄ αποκεφαλίσουν και αλήθεια τούτο θα’ ναι αηδιαστικό» Ω! πώς τρεκλίζει η αύρα του εγκλήματος τούτες τις μέρες! Μερικές φορές όταν μιλά. κλαιω! Στ’ αλήθεια υποφέρω. Μ’ αυτόν μοιάζει ο Διάβολος. Παράτησα τα πάντα προκειμένου να τον ακολουθήσω. για το θάνατο. συγκίνηση γεμάτος. Θέλω τα πλούτη μου να κολυμπούν στο αίμα. «Λεει: Δεν αγαπώ τις γυναίκες. περιφρονημένη απ’ τις πιο αξιοκαταφρόνητες καρδιές «Επιτέλους. θα ουρλιάξω στους δρόμους. ελπίζω! «Αργότερα υπηρετώ. αφήστε με να ομολογήσω. μάλιστα. τόσο τιποτένια! «Είμαι δούλα του σατανικού νυμφίου. Ο καθένας μας ξέρει πως την αγάπη εκ νέου πρέπει ν΄ ανακαλύψει. Μόλις λοιπόν κατακτήσουν τούτο. Αλλ’ εγώ που έχασα τα λογικά μου. βασανιστήρια. Η σιγουριά είναι το μόνο πράγμα που οι γυναίκες αναζητούν. Μεθυσμένη. Στην πραγματικότητα πηγαίνω. ωθώντας μας να μετανοήσουμε. σε μένα. φοβάμαι. μυστηριακοί του τρόποι με γοήτευσαν. ξέρετε. σα Μογγόλος αποκρουστικός θα μοιάσω· θα δείτε. κείνο τον καιρό ήμουν πολύ σοβαρή και βέβαια δεν είχα γεννηθεί για να γίνω σκελετός!… -Εκείνος ήταν παιδί – ή σχεδόν παιδί… Οι λεπτοί. Ουράνιε Πατέρα. έχοντας βρει κάποιον που τους ταιριάζει ως σύντροφος. εκεί που αυτός με οδηγεί. παραλήρημα. δεν πάει άλλο! Ω φίλοι μου…όχι. Κατάγομαι από φυλή αρχαία: Σκανδιναβοί οι πρόγονοι μου: πετσόκοψαν τις σάρκες τους και γεύτηκαν το ίδιο τους το αίμα. Μιαρή. και σίγουρα καθόλου άνθρωπος). Ποτέ δεν θα δουλέψω…». Το σώμα μου ολούθε θα χαράξω. η αγάπη και η ομορφιά περισσεύουν. δροσίστε με. Πενθώ. και πόσοι στ’ αλήθεια τρισάθλιοι άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο. Αρκετές νύχτες ο δαίμονας του με βούτηξε και κυλιστήκαμε σε πάλη! – με τρομοκράτησε θανάσιμα καρτερώντας με σε δρόμους ή σε σπίτια. Και συχνά στρέφεται ενάντια μου. που διαθέτουν τόσο συναίσθημα όσο και ένα κούτσουρο. αυτού που ξελόγιασε τις μωρές παρθένες. μιλά στη δική του διάλεκτο. Ο Δαίμονας! (Αληθινός Δαίμονας. Κύριε σας ικετεύω. Άφεση! Α! Άφεση! Τόσα τα δάκρυα! Και πόσα ακόμη. εάν δεν σας πειράζει παρακαλώ! «Στερημένη από σύντροφο – εκ πεποιθήσεως στερημένη…Ω. ακόμα κι αν τούτο σημαίνει είκοσι φορές να τα επαναλάβω…τόσο εξασθενημένη. μήτε φάντασμα. μια φτωχή ψυχή. στα τέσσερα θα πέσω σφαδάζοντας στο δάπεδο. πόσοι αποχαιρετισμοί που σχίζουν . Στοιχειό δεν είναι. Εξόριστοι του κόσμου. Θα τρελαθώ από θυμό. Ποτέ μη μου δείξετε κοσμήματα. τη σκληρότητα σε γοητεία. Μ’ ακόμα έχω το δικαίωμα να κάνω ότι θέλω. οτιδήποτε…Είναι τόσο ανόητο! « Υποφέρω. μην αποστρέφεσαι την εξομολόγηση ταπεινότερης δούλης σου. όχι φίλοι μου…Πότε βίωσα κάτι παρόμοιο. εγώ καταραμένη και νεκρή στον κόσμο – κανείς πια δεν θα μπορεί να με σκοτώσει! Πώς να σας τον περιγράψω! Δεν μπορώ άλλο να μιλήσω. Μερικές φορές διακρίνω γυναίκες που οφείλουν να είναι ευτυχισμένες. αλλά ήδη όλα αυτά ξεφτίζουν από κτήνη. Τι ζωή! της «Άφεση. «Τον ακούω να μετατρέπει το όνειδος σε δόξα.

Έτσι κι αλλιώς τι νόμιζες. ούτε την καρδιά μου να πάλλεται κάτω απ’ τη δική σου. όλο και περισσότερο ποθούσα την αγάπη του…Τα φιλιά του και τα γερά του μπράτσα καθώς με σφίγγε στην αγκαλιά του. όταν δεν θα είμαι πια εδώ. μου είναι αδύνατο να φανταστώ στη θέση του οποιοδήποτε άλλη -ο καθένας μας βλέπει το δικό του Άγγελο και κανείς των άλλων-. – ν΄ αντέξει την προστασία και τον έρωτα του. όρθια κτήνη. Προσποιήθηκε τον παντογνώστη. Η αλλιώς κάποια μέρα θα ξυπνήσω και η . στο καλό και στο κακό: Μα πάντα ήμουν σίγουρος. στην Τέχνη. Δίπλα στ’ ακριβό του σώμα. Όφειλα να το κάνω! «Είδα ξεκάθαρα κάθε παγίδα που έστησε στη φαντασία του· κοστούμια. μήτε την ανάσα του στόματός μου στα μάτια σου. Δεν θα μ’ άφηνε. έτσι ώστε τα πιο ανάξια άτομα σε αυτό να μπορούσατε να είστε εσείς. το πιστεύω. Τι θα’ κανε. Ίσως να κατείχε τα μυστικά που θα άλλαζαν το ρουν της ζωής. Δε μπορούσε να με κάνει καλύτερη. είχε τόση μεγάλη θέληση. βυθίστηκα στην πιο φρικτή μαυρίλα – ξεψύχησα. αδιάκοπα. όπου συνήθως ήμασταν μεθυσμένοι. Δεν είχε ούτε ένα γνωστό· ποτέ δε θα δούλευε· Ζούσε σαν υπνοβάτης. Αλλά μετά από ένα δυνατό σφιχταγκάλιασμα. έκλαιγε συλλογιζόμενος αυτούς που μας περικύκλωναν. που κανείς δε μου έδινε σημασία! και ακόμα.τις καρδιές μας. Τον έπεισα να μου υποσχεθεί ότι δεν θα μ’ εγκατέλειπε ποτέ. Επί πλέον. Πάντα συμφωνούσαμε. μοιάζανε με παράδεισο – έναν σκοτεινό παράδεισο. και όπου εκεί θέλησα μόνη να αφεθώ – φτωχή. σαν σε παλάτι αμόλυντο. ότι ήμασταν σα δυο μικρά παιδιά. «Α! Ποτέ δεν τον ζήλεψα. Κάθε φορά που μου φαίνονταν μελαγχολικός. Υπάρχουν στιγμές που ξεχνώ την αθλιότητα στην οποία περιέπεσα: Θα με κάνει δυνατότερη. Στα καταγώγια. Και φανταζόμουν. δειλή μου ύπαρξη. ότι δεν θα με παρασύρει στον κόσμο του. «Έτσι τα βάσανα μου συνέχισαν να μεγαλώνουν. Ήταν δυνατό η καλοσύνη του και η ευσπλαχνία του να του δώσει μια θέση στον πραγματικό κόσμο. Φυσικά η φιλανθρωπία του ήταν καλυμμένη με μάγια και έτσι έγινα σκλάβα του. στην Ιατρική – και εγώ πάντα τον ακολούθησα παντού. προσπαθώντας ν’ ανακαλύψω γιατί λαχταρούσε τόσο πολύ ν’ αποδράσει απ΄ την πραγματικότητα. κουφή. έπιπλα: Άγγιξα όσα τον άγγιξαν. -την απελπιστική δύναμη!. συνεργαστήκαμε. τους ανθρώπους ερευνούσε μόνο. εάν δυστυχώς δεν ήμουν τόσο τρισάθλια. ένα άλλο πρόσωπο. ελεύθερα να περιπλανηθούν στης θλίψης τον Παράδεισο. τουλάχιστον εγώ αυτό πιστεύω. στο εμπόριο. Στους σκοτεινούς δρόμους περιμάζεψε μέθυσους. Πρέπει να βοηθήσω κι άλλους: Αυτή είναι η αποστολή μου. Ήδη ήμουν εξαρτημένη.για ν΄ αντέξει. πολύ μακριά. Αίσια προχωρήσαμε. τον ακολουθούσα στις παράξενες και πολύπλοκες πράξεις. Έζησα μες στην ψυχή του. Αλλά τι θέλησε από την τιποτένια. στον οποίο εισχωρούσα. διαλυόμουν όλο και σε περισσότερα κομμάτια και καθένας θα μπορούσε να το δει αυτό. εάν δε με σκότωνε! Λυπημένη και απογοητευμένη του είπα μερικές φορές «Σε καταλαβαίνω» κι αυτός αδιαφορώντας ανασήκωνε τους ώμους. πόσες ώρες τις νύχτες δεν ξόδεψα. Κανένας άλλος δεν θα’ χε τη δύναμη. Αλίμονο! Πόσο πολύ εξαρτημένη ήμουν. ξένοιαστοι κι ευτυχισμένοι. Είχε τον οίκτο που μια μητέρα μοχθηρή δείχνει στα παιδιά της. είκοσι φορές· μου το υποσχέθηκε σαν τους όρκους που δίνουν οι εραστές. θα κυνηγήσουμε στην έρημο. και τυφλή. Αν και μη νομίζεις ότι στ’ αλήθεια το διασκεδάζω…αγάπη μου…» Και κείνη τη στιγμή χάθηκε η γη κάτω απ’ τα πόδια μου. μου είπε: «Πόσο αστεία θα μοιάζουν όλα. άλαλη. Κι αυτό επειδή κάποια μέρα θα πρέπει να φύγω. καιροφυλαχτώντας τον ύπνο του. Όχι μονολόγησα. υφάσματα. τούτο είναι όλο. όσο και το «Σε καταλαβαίνω» που εγώ του έλεγα. όλα όσα πέρασες. θα ταξιδέψουμε. Χάνονταν με τη γλυκύτητα ενός κοριτσιού του κατηχητικού. Γνώριζα – χωρίς να φοβάμαι – ότι θα μπορούσε στα σοβαρά να βλάψει την κοινωνία. Και μου το υποσχέθηκε. Πότε άλλοτε άνθρωπος. Κι ήταν τόσο ανόητη η υπόσχεση του. θα κοιμηθούμε σε πεζοδρόμια αγνώστων πόλεων. Όταν δε θα νιώθεις τα χέρια μου να σφίγγουν το κορμί σου.

Είναι το γραφτό μας. επαναστάσεις των ηθών. . ή όπως εσύ επιθυμείς. την Ανάληψη του αγαπημένου μου!» Κολασμένο ζευγάρι! ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΙΙ Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Και τώρα η σειρά μου. Τόσο πολύ υπέφερα· Αξίζω μιας ανταμοιβής… Δε μπορεί. ανιστόρητες δημοκρατίες. το Ύ(U)ψιλον για το πράσινο. η μια μεγαλύτερη αδερφή…Εάν δεν ήταν τόσο άγριος. τα παιδικά βιβλιαράκια. «Ας υποθέσω ότι μου εξέφρασε τη θλίψη του -θα την καταλάβαινα καθόλου καλύτερα από τα αστεία και τις χυδαιότητες του. τότε ίσως μπορέσω να παρακολουθήσω έστω και για ένα λεπτό μόνο. με ενστικτώδεις ρυθμούς. καταπνιγμένους θρησκευτικούς πολέμους. Οριοθέτησα τη μορφή και την κίνηση κάθε συμφώνου. και τρελαίνεται εάν κλάψω. είναι θνητή… Σκλάβα του είμαι… -Α! Μου σάλεψε! «Κάποια μέρα ως εκ θαύματος θα εξαφανιστεί. εάν θα αναληφθεί σε ουρανό. κολακεύτηκα με την ανακάλυψη μιας ποιητικής γλώσσας. μα είναι ανάγκη να γνωρίζω. εξερευνητικά ταξίδια που κανείς δεν είχε υπόψη του. Ίσως πρέπει να Του μιλήσω αυτοπροσώπως. το Όμικρον για το κυανό. οι λαϊκοί διάκοσμοι. τα παραμύθια. οι νουβέλες της γιαγιάς. τ΄ ανόητα ρεφρέν και οι αφελείς ομοιοκατάληκτοι ρυθμοί. το Ιώτα για το κόκκινο. τα ανορθόγραφα ερωτικά βιβλία. Εφηύρα των φωνηέντων το χρωματολόγιο! Το Άλφα για το μαύρο. αλλά τούτα δε μ’ απασχολούν. Αλίμονο! Υπήρξαν μέρες που όλοι όσοι βρίσκονταν υπό την κυριαρχία του. -Κατόπιν επέστρεφε για να υποδυθεί μια νεαρή μητέρα. αφήνοντας τις χαρές μου. τα σκηνικά. ευσπλαχνικές καρδιές». όλοι θ’ αναγνώριζαν. οι παλαιές όπερες. Μιλά στο Θεό. σπαταλά ώρες κάνοντας με να ντρέπομαι για όλα όσα τυχόν μ’ αγγίξανε στον κόσμο. οι μεταμφιέσεις περιπλανώμενων θιάσων. Και κράτησα για μένα τη μετάφραση της. Είμαι στα βάθη της αβύσσου και σχεδόν έχω ξεχάσει πως προσεύχονται. Η εξιστόρηση μιας τρέλας μου. αλλά ο κόσμος θα παραμείνει ανέγγιχτος. η ντεμοντέ λογοτεχνία. τα Λατινικά της εκκλησίας. Δε γνωρίζω τα ιδανικά του. Ονομάζεται Duval. το Έψιλον για το λευκό.μαγική του δύναμη θα έχει αλλάξει τους νόμους και τα ήθη. Ω! Αυτός ο υπέροχος κόσμος ο γιομάτος περιπέτειες βγαλμένες από παιδικά βιβλία. τα διαφημιστικά φυλλάδια. Μου επιτίθεται. Για πολύ καρό καυχήθηκα πως κάθε πιθανού τόπου ήμουν ο κυρίαρχος και ως γελοιότητες χαρακτήριζα τις διασημότητες της σύγχρονης ζωγραφικής και ποιήσεως. Υπάρχει και μία γυναίκα που ξόδεψε τη ζωή της αγαπώντας αυτόν το διεφθαρμένο ηλίθιο· πέθανε. Σίγουρα έχει αγιάσει. Dufour. Αυτά που μ΄ άρεσαν ήταν: τα παράλογα έργα ζωγραφικής. Armad. Ονειρεύτηκα σταυροφορίες. Maurice. «…Διακρίνεις αυτόν τον κομψό νεαρό μέσα σε τούτο το όμορφο και ήσυχο σπίτι.θα μου δοθεί ποτέ. μετακινήσεις φυλών και ηπείρων· Πίστευα σ’ όλα τα μάγια. Λεει ότι έχει ελπίδες και συγχωρέσεις. θα σωζόμαστε! Μα η γλυκύτητα του επίσης. έμοιαζαν σα παιχνίδια στα χέρια ενός αλλόκοτου παραληρούντος: για πολύ καιρό ακούγονταν το τρομώδες γέλιο του. τις επιθυμίες μου και την αδιαφορία μου. και. Θα με σκοτώσεις με τον τρόπο που αυτός σκότωσε τη γυναίκα. τα διακοσμητικά στις εξώπορτες. που σήμερα ή αύριο.

Λίγο χρυσό πιοτό σε κάνει να ιδρώνεις. μια θύελλα δάγκασε τον ουρανό.να το γευτώ όμως αδύνατο. μακριά απ΄ την καλύβα Αγάπη μου. Πολύ πιο μακριά κι απ΄ τα πουλιά. Βασίλισσα των ποιμένων με τ’ ακριβότερο ποτό . Ω τούτοι οι εργάτες. Και στις βαλτώδεις έρημους τους. έδωσα λέξεις στ’ απερίγραπτο. τις αγέλες και τις χωριατοπούλες Τι να’ πια άραγε. αντίκρισα το χρυσό. Έγραψα για σιωπές. ήσυχα.Αρχικά ήταν κάτι σαν έρευνα. Ως πανδοχείου έμοιαζα φτηνό σημάδι -Το βράδυ. συννεφιασμένος ουρανός! Να μεθύσω με τούτες τις κιτρινισμένες κολοκύθες. κι η απουσία της αγάπης παρατείνεται. Εκεί πέρα. ανεκτίμητης αξίας φατνώματα κατασκευάζουν όπου η πόλη ουρανούς ψεύτικους θα ζωγραφίσει. . λιβάδια δίχως άνθους. και ο αέρας του Θεού πάγωσε τις λίμνες Κλαίγοντας. Κάτω από θάμνους αναθυμιάζει τ’ άρωμα γιορτινής νυχτός. Τι θα μπορούσα να ρουφήξω απ’ το νεαρό πουλί -Φτελιές δίχως φωνή. Αφροδίτη! Άσε για μια στιγμή τους εραστές που’ χουν ψυχές στεφανωμένες. στη θεόρατη ξυλαποθήκη Με τον ήλιο των Εσπερίδων. στα ρείκια που γονάτισα με ιτιές άγουρες τριγυρισμένος καταμεσής μιας πράσινης και χλιαρής απογευματινής ομίχλης. ξημερώνοντας καλοκαίρι. για νύχτες. *** Τέσσερις. Ξεμπράτσωτοι πιάνουν δουλειά οι ξυλοκόποι. Οι χυμοί των δένδρων στέγνωσαν σε αμμουδιές παρθένες. σταμάτησα την περιδίνηση. θελκτικοί Σκλάβοι Βαβυλώνιου Βασιλέα.

στο τρελό βουητό των αλογόμυγων. τους ξερούς οπωρώνες. μία ορδή αγγέλων τυμπανιστών. «Στρατηγέ: αν σας περίσσεψε κάποιο κανόνι στα ερείπια των προμαχώνων σας. ένα ατελιέ στο βυθό μιας λίμνης· σημεία και τέρατα. σιμώνει η εποχή που θα παρθούμε Τόσο πολύ περίμενα Λησμόνησα τα πάντα Φόβοι και βάσανα στους ουρανούς χαθήκαν και μια δίψα αρρωστημένη θολώνει τις φλέβες μου. Αποχαιρέτησα τον κόσμο με σχεδιάσματα σα μπαλάντες: ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΙΟ ΨΗΛΟΥ ΠΥΡΓΟΥ Σιμώνει. Εθίστηκα στις στοιχειώδεις παραισθήσεις: Θα μπορούσα ξεκάθαρα να διακρίνω ένα μουσουλμανικό τέμενος αντί ενός εργοστασίου. Ο τίτλος μίας επιθεώρησης με γέμισε δε δέος. τυφλοπόντικες. οι οποίες απεικονίζουν την αθωότητα της αγέννητης ψυχής. Αδρανούσα χτυπημένος από ένα τυραννικό πυρετό: Φθόνησα την ευδαιμονία των ζώων – κάμπιες. ρίξε μας σβώλους και σμυρίγλια γης ξερής. Και έτσι εξήγησα τις μαγικές σοφιστείες μου μεταγράφοντας τις λέξεις σε οράματα! Τελικά. άρχισα να θεωρώ την αναταραχή του μυαλού μου ως ιερό πράγμα. Σύρθηκα στους δημόσιους δρόμους και με κλειστά τα μάτια παραδόθηκα στον ήλιο. ο λήθαργος της παρθενίας! Ξίνισα. σιμώνει η εποχή που θα παρθούμε Αγάπησα την έρημο.ξεδίψασε τους γρήγορα. Οξειδώστε . Το παλιομοδίτικο στυλ ποίησης έπαιξε πάντα έναν σημαντικό ρόλο στην αλχημεία του λόγου μου. σιμώνει η εποχή που θα παρθούμε Σαν λιβάδι που το σκεπάζει η λήθη κατάφυτο και ανθισμένο λιβάνια και ζιζάνια. άμαξες με άλογα στα μονοπάτια τ’ ουρανού. που τώρα αναπαύονται καρτερώντας να βουτηχτούν στη θάλασσα καταμεσήμερο. στο Θεό της Φωτιάς. Σπάστε τις βιτρίνες των πολυτελών καταστημάτων! Και τα ατελιέ! Κάντε την πόλη να φαει τη σκόνη της. Σιμώνει. Σιμώνει. τα φτηνομάγαζα. τα δυνατά ποτά.

ω ευτυχία. που μοιάζει με σκοτάδι. το πιο κωμικό. Επιτέλους. μα και συνάμα όσο πιο έξαλλο μπορούσα πήρα ύφος: *** Ανακτήθηκε! Τι. παραμέρισα το σκούρο μπλε του ουρανού. ερωτοχτυπημένος με νηπενθές που μια αχτίδα φωτός διαλύει! ΠΕΙΝΑ Και να’ χα όρεξη. Τροφή. πείνα. καρβέλια σπαρμένα σε γκρίζες κοιλάδες. Και πάνω στη χαρά μου. Φάτε τις πέτρες που αυτός σπάζει Αρχαίες πέτρες εκκλησιών Βότσαλα κατακλυσμών παλαιών. Φρούτα και χορταρικά έτοιμα να συλλεχθούν Αλλά η αράχνη στο φράχτη απάνω τρώγει βιολέτες μόνο. *** Κάτω απ’ τις φυλλωσιές ο Λύκος ούρλιαξε φτύνοντας φτερά πολύχρωμα από το συμπόσιο των πτηνών κι όπως αυτός. Γεμίστε τα μπουντουάρ με τη φλογερή σκόνη των ρουμπινιών…» Ω! Η σκνίπα! Μεθυσμένος στα ουρητήρια του πανδοχείου. Η πείνα μου ανάβει.τους φτερωτούς δαίμονες που στέκουν στις υδρορροές. Έτσι αποκοιμήθηκα! Έτσι θυσιάστηκα Στους βωμούς του Σολόμωντα Ποτίζοντας το χώμα με σκουριά Και ανθίζοντας Κέδρους. το κάρβουνο και το σίδερο. και ως χρυσός σπινθήρας στο φως της φύσης έζησα. μόλις και μετά βίας Γεύση γης και πέτρας Πάντα ελαφρά γευματίζω Χωρίς να εξαντλώ το βράχο. . Του αγρού ο ήχος Ρουφήξτε το ζωντανό φαρμάκι Βοτανίζοντας. ίδια καταβροχθίστηκα. ω σκοπέ.

Η Αιωνιότητα. Τούτη η οικογένεια είναι σα γενιά κουταβιών. είδα τον σταυρό της παρηγοριάς ν’ αναδύεται. Έπρεπε να ταξιδέψω. Αρκετές μέρες μισοκοιμάμαι. Έτσι θα απελευθερωθείς απ΄ την ανθρώπινη ψήφο από τις κοινές επιδιώξεις Πέταξε σύμφωνα με… Καμιά ελπίδα Μήτε ανάταση Επιστήμη και Υπομονή Σίγουρο είναι το βασανιστήριο Κανένα αύριο για να θυμόμαστε.Η Αιωνιότητα. Έγινα μια όπερα περίφημη: Είδα πως κάθε πλάσμα καταδικάσθηκε στην ευτυχία. Ανακτήθηκε!! Τι. και από επικίνδυνους δρόμους η αδυναμία μου με οδήγησε στο όριο του κόσμου και στη Cimmeria (Κριμαία). Η υγεία μου απειλήθηκε. Στη θάλασσα. η τύψη μου. για να διαλύσω τις συναγμένες στο νου μου γοητείες. Ήμουν έτοιμος για το θάνατο. Είναι που αναμίχθηκε η θάλασσα με ήλιο. Κάθε πλάσμα κι άλλες διάφορες ζωές πρέπει να’ χει. λογόφερα σε κάποια στιγμή από τις προηγούμενες υπάρξεις τους – όπως ακριβώς δηλαδή συνέβη κι αγάπησα αυτό το γουρούνι. που αγάπησα σαν να επρόκειτο να διώξει μακριά την ακαθαρσία μου. – δεν έχει λησμονηθεί από μένα: Θα μπορούσα να τις απαριθμήσω όλες. Με μερικά άτομα. Τήρησε τους όρκους αψηφώντας τις μοναχικές νύχτες και τις αναμμένες μέρες. στη χώρα του σκότους και του ανεμοστρόβιλου. Καταδικασμένος κι απ΄ το ουράνιο τόξο. τα πιο θλιβερά μου όνειρα συνεχίζονται. κατέχω το σύστημα. – της τρέλας που κάποιος κλείδωσε. Καμιά από τις σοφιστείες της παραφροσύνης. Ω! Η αιώνια ψυχή μου. Η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου. Η δράση δεν είναι ζωή. είναι ένας τρόπος να εξασθενείς. Απομεινάρια Σατινένια Η ζηλευτή αγνότητα Θέτει το καθήκον. Αυτός ο Κύριος δε γνωρίζει τι πράττει· Είναι ένας Άγγελος. Είναι η θάλασσα π΄ αναμίχθηκε με ήλιο. Η ευτυχία ήταν η μοίρα μου. Ο τρόμος με πλησίασε. το σκουλήκι μου: Η ζωή μου θα ήταν για πάντα θεόρατη ώστε να αφιερωθεί στη δύναμη και στην ομορφιά. . και ξυπνώντας. ένας εκνευρισμός.

τι ανοησία – και το χειρότερο ότι μόλις τώρα το καταλαβαίνω! Περιφρόνησα όλους αυτούς που δεν έχαναν την ευκαιρία για ένα χάδι.ad matutinum.Ευτυχία! Το θανατερό γλυκό της τσίμπημα. Ζητωκραυγάστε για αυτή σε κάθε εποχή. θα σημάνει την ώρα του θανάτου μου Ω Εποχές. Γνωριζόμαστε μεταξύ μας· αλληλοσιχαινόμαστε. υπερήφανος άπατρις. είχα δίκιο: έκτοτε απέδρασα! Απέδρασα! Θα σας εξηγήσω. ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ Α! Η ζωή μου σαν παιδί. Αλλά είμαστε καλλιεργημένοι· και οι σχέσεις μας με τον υπόλοιπο . παράσιτα της υγιεινής και της καθαρότητας των γυναικών τους. μου θύμισε του πετεινού το πρώτο λάλημα. Για όλες τις αμφιβολίες μου. Τους ξέρω όλους. Christus venit . χωρίς φίλους. Ω Κάστρα! Αλίμονο! Η στιγμή της διαφυγής του. Ω Κάστρα! Ποια καρδιά είναι αμόλυντη.στις πιο σκοτεινές πόλεις: Ω Εποχές. Σήμερα ξέρω πώς να δοξάσω την ομορφιά. πιο αδιάφορος και απ’ τον καλύτερο ζητιάνο. κάθε φορά που ο πετεινός τον Γαλατών λαλεί Α! Κανένας φθόνος πια: Τη ζωή μου την έκανε ζωή του Κείνη η γοητεία είχε πάρει σάρκα και οστά διασπείροντας τις προσπάθειες Ω Εποχές. πέρασα αρκετό καιρό μες στα μπουλούκια τους. αφύσικα εγκρατής. Έμαθα το μαγικό της Ευτυχίας: Άπαντες γοητεύει.σήμερα που οι γυναίκες είναι τόσο υποδεέστερες. Ω Κάστρα! *** Αυτά είναι παρελθόν. Μόλις χθες θα στέναζα: «Ουρανοί! Υπάρχουν αρκετοί από μας καταδικασμένοι εδώ κάτω! Προσωπικά. Η φιλανθρωπία είναι για μας μια άγνωστη λέξη. η κύρια οδός όλων των εποχών.

Οι Κληρικοί θα πουν: Μα φυσικά. την υπερηφάνεια του εφευρέτη. Κατά κάποιο τρόπο ο νους μου τ’ απαιτεί! …Και οι δυο δεκάρες της αξίας του σκοπού μου σώθηκαν! Το μυαλό μου είναι υπό έλεγχο. Αλλά συνειδητοποιώ ότι το πνεύμα μου κοιμάται. όσο την επιθυμείς – και βέβαια να ζήσεις με ευδαιμονία. η οποία ίσως να μας περικυκλώνει τώρα με τους αγγέλους της κλαίοντες!…Εάν μέχρι τούτη τη στιγμή άγρυπνος παρέμενα. Έστειλα στο Διάολο τα βάγια των μαρτύρων. Καταπίνουμε πυρετό με τα νερουλά λαχανικά μας. άνθρωποι χαριτωμένοι. Η ανθρωπότητα απλά περιπλανάται. Παρ΄ όλα αυτά δεν είχα καμιά πρόθεση να δραπετεύσω από τα σύγχρονα μαρτύρια. Τούτο είναι ένα ύπουλο. αποδεικνύει το αυταπόδεικτο. Υπάρχουν άνθρωποι οξύθυμοι. και πως ζει. την αρχέγονη πάτρια γη. ο Χριστιανισμός. Δεν είναι επειδή συντηρούμε την ομίχλη. Ο κόσμος! Επιχειρηματίες και ηλίθιοι! -Δεν είμαστε απαξιωτικοί. Επέστρεψα στην Ανατολή. φυλάξου. αυτή η αγνότητα των αρχαίων φυλών! Οι Φιλόσοφοι θα πουν: Ο κόσμος δεν έχει καμία ηλικία. Και μέθη! Και καπνός! Και άγνοια! Και τυφλή πίστη! Δεν είναι όλα τούτα απομακρυσμένα από τη σκέψη. Αυτά τα δυτικά έλη! Δεν είναι το χλομιασμένο φως. – αλλά εκλεκτικοί· πώς αυτοί θα μας αντιλαμβάνονταν. ποτέ δεν θα είχα δώσει χώρο στα εκφυλισμένα ένστικτα. «Δεν είναι θαυμάσιο. ηλίθιο βασανιστήριο· μία αστείρευτη πηγή των πνευματικών μου αναζητήσεων. Δεν υπάρχει κάτι ανάλογο στην ιστορία της Ανατολής – αυτό είναι αλήθεια! Στην Εδέμ αναφερόμουν! Τί να σημαίνει αυτό στ’ όνειρο μου. Αυτοί είναι οι μόνοι εκλεκτοί. δεδομένου ότι η Ανατολή κατέρρευσε …. αλλά έχεις την ελεύθερη βούληση να ζήσεις στην Ανατολή σου. Εντάξει τώρα το μυαλό θέλει να αναλάβει την πλήρη ευθύνη όλων των σκληρών εξελίξεων που υπέφερε. Δεν είναι υποκριτές! Έχοντας ξανακερδίσει δυο δεκάρες της αξίας του σκοπού μου – πως παρέρχεται τούτο. Όχι βεβιασμένες κινήσεις για τη λύτρωση.μα τούτο δεν είναι δα και κανένα σπουδαίο μαρτύριο. η φθαρμένη μορφή ή η παραπλανημένη κίνηση …. Πνεύμα μου. ο άνθρωπος κοροϊδεύει τον εαυτό του. επειδή δεν συνειδητοποίησα ότι έτσι είναι ο δυτικός κόσμος. Είσαι στη Δύση.από αυτά που διακηρύσσει η επιστήμη. Εάν άγρυπνο έμενε εφεξής. πολύ καιρό τώρα!…Εάν μέχρι τούτη τη στιγμή άγρυπνος παρέμενα…τώρα θα έπλεα σε πελάγη ευτυχίας!… Ω Αγνότητα! Αγνότητα! Σε αυτή την στιγμή της συνειδητότητας μου δόθηκε της αγνότητας το όραμα! – μέσω του πνεύματος πλησιάζουμε το Θεό! . της τέχνης τις αχτίδες. Ίσως η φύση να αισθάνεται να πλήξει με τούτα. η ψευτοελίτ. δεδομένου ότι πρέπει να διαθέτουμε θράσος ή ταπεινότητα για να τους πλησιάσουμε.κόσμο είναι αρκετά ταιριαστές. επιμένει να παραμείνω στη Δύση. Μην είσαι ηττοπαθής. σύντομα την αλήθεια θα πλησίαζα. Αλλά προφανώς τούτο είναι ένα όνειρο πασιφανούς νωθρότητας.Μπορώ να δω ότι τα προβλήματά μου προήλθαν. στην αρχική και παντοτινή σοφία. τη σοφία της Ανατολής. Ασκήσου! – Α! Η επιστήμη δεν προοδεύει τόσο γρήγορα όσο εμείς επιθυμούμαι. Αλλά αναφέρεσαι στην Εδέμ. τόσο αρχαία . Θα σιωπήσει μόνο όταν τελειώσουν όλα όπου ακριβώς ξεκίνησαν. Ο κύριος Prudhomme γεννήθηκε στο όνομα του Χριστού. τη φρενίτιδα του ληστή. εάν τέτοια δηλητήρια δημιουργούμε. Οι Φιλόσοφοι είναι αναπόσπαστο τμήμα του Δυτικού κόσμου. φουσκώνοντας από υπερηφάνεια επαναλαμβάνοντας απλά και μόνο αποδείξεις. Δεν είχα στο μυαλό μου την κάλπικη σοφία του Κορανίου. Ποιός ο λόγος ενός σύγχρονου κόσμου.

Ωστόσο. όπως και όλοι οι άλλοι ήταν. Συ που ισχυρίστηκες ότι τα ζώα τη θλίψη τους με αναφιλητά δηλώνουν. επαίτη. ίσως δεν θα χάσουμε την αιωνιότητα! ΠΡΩΙ Μήπως μια φορά δεν είχα νιότη αξιαγάπητη. Από την ίδια έρημο. – ιερέα! …στο κρεβάτι του πόνου. η αρχαία κόλαση. δεν μπορώ να με φανταστώ σαν τον επαίτη με τ΄ αδιάκοπα Πάτερ ημών και τα Ave Maria. Είναι τόσο απλό. ληστή. Για τελευταία φορά θα επιτεθώ προς πάσα κατεύθυνση… Ω! Φτωχή αγαπημένη μου ψυχή. χωρίς να των Βασιλιάδων της ζωής συγκίνηση. το τέλος της προκατάληψης. χαραγμένη σε φύλλα χρυσού. της νέας σοφίας. να χαιρετίσουμε τη γέννηση του νέου μόχθου. Πότε θα φύγουμε πέρα απ΄ τις ακτές και τα βουνά. καλλιτέχνη. προσπάθησε να αφηγηθείς την πτώση και τον ύπνο μου. Το ουράνιο τραγούδι. μην καταριόμαστε τη ζωή. εξομολογητής. την ίδια νύχτα. Ας ξεκινήσουμε! Ας υποδυθούμε. τόσο τυχερός! Για ποιο κρίμα. ηρωική. να το αντιπαρέλθω. μάρτυρας… Τώρα διακρίνω τη βρώμικη γνώση της παιδικής μου ηλικίας. περιπλανώμενε ακροβάτη. «Τίποτα δεν μοιάζει ματαιότητα στην επιστήμη και στην πρόοδο!» κραυγάζει ο σύγχρονος Εκκλησιαστής. ότι οι ασθενείς απελπίζονται.Οδυνηρή κακοτυχία! Η ΑΣΤΡΑΠΗ Ανθρώπινος μόχθος! είναι η έκρηξη που την άβυσσο μου φωτίζει κατά διαστήματα. ότι οι νεκροί απ΄ εφιάλτες κατατρέχονται. τη φυγή των τυράννων και των δαιμόνων. Το μόχθο τον γνωρίζω· και η επιστήμη βραδυπορεί. Όχι! Όχι! Τώρα επαναστατώ ενάντια στο θάνατο! Η εργασία αυτή φαίνεται πολύ εύκολη για έναν άνθρωπο με τη δική μου αλαζονεία: Το να με παραδώσεις στον κόσμο. η ψυχή. μόνο αν ο καθένας σας φθάσει. ας εξαπατήσουμε. η καρδιά.… Τι περισσότερο να κάνω. θλιβερό! Και θα υπάρχουμε. και τούτο έχει λεχθεί. πάντοτε. Έχω το καθήκον μου να πράξω· αλλά θα είμαι περήφανος. το πνεύμα. γρήγορα. θα ήταν μια πολύ μικρή τιμωρία. Καλπάζει κείνη η προσευχή και το φως βρυχάται· Βλέπω καθαρά. άλλο δεν μπορώ. αισθανόμενοι οίκτο για τους εαυτούς μας και μαχόμενοι με τις εκφάνσεις του κόσμου. πάντα τα εξαντλημένα μάτια μου ξυπνούν στο ασημένιο αστέρι. πέρα απ’ τη νύχτα…τούτο το μέλλον. Κι ήταν στα σίγουρα η Κόλαση. η πορεία των λαών! Σκλάβοι. Και μετά τι! …είκοσι ετών: Θα φτάσω στα είκοσι μου. Έφθειρα τη ζωή μου. αιώνια ανταμοιβή…τους ξεφύγαμε. μυθική. Όσο για μένα. σήμερα. και η ζέστη αφόρητη· όλα μπορείτε να τα κάνετε και χωρίς εμένα. αυτή που ο Υιός του ανθρώπου άνοιξε τις πύλες της. οι τρεις μάγοι. θα διασκεδάζουμε μεταξύ μας ονειρευόμενοι τερατώδεις έρωτες και φανταστικούς κόσμους. σ’ ολάκερο τον κόσμο…Και ακόμα τα πτώματα της αμαρτωλής και αδρανούς πτώσης σκιάζουν τις καρδιές των άλλων… Α! γρήγορα. να λατρέψουμε – πρώτοι εμείς! – Χριστού τη γέννηση στη γη. σκέφτηκα να τελειώσω την εξιστόρηση της κόλασης μου. η μυρωδιά του θυμιάματος με χτύπησε έντονα· Φύλακας των ιερών αρωμάτων. ποιο λάθος με την παρούσα αδυναμία μου πληρώνω. Να μιλώ. γρήγορα! εκεί. .

νέα αστέρια. η νέα ώρα είναι το λιγότερο άτεγκτη. χωρίς ηθικούς φραγμούς. και να ντροπιάζω εκείνα τ’ άτιμα . που θα κριθούν! Βλέπω ξανά τον εαυτό μου. κάθε δράμα. Ένα μεγάλο μου πλεονέκτημα είναι ότι τώρα μπορώ να γελώ με τους παλιούς ψευδείς μου έρωτες. των μυριάδων ψυχών και πτωμάτων. Για αυτό μπορώ να πω ότι η νίκη κερδίσθηκε: ο τριγμός των οδόντων. το μουλιασμένο με βροχή ψωμί. Γιατί μίλησα για ένα χέρι φιλικό. ξαπλωμένα μεταξύ αγνώστων δίχως ηλικία. Και που να ψάξω βοήθεια. Α. όταν με την αναζήτηση της θεϊκής διαύγειας καταγινόμαστε – πολύ μακρύτερα απ΄ όλους αυτούς που παρέρχονται με τις εποχές. καλά! Θα πρέπει να θάψω την φαντασία και τις αναμνήσεις μου! Η ωραία δόξα του καλλιτέχνη και του παραμυθά πάει περίπατο! Εγώ! Εγώ που ονόμασα τον εαυτό μου μάγο ή άγγελο. Προσπάθησα ν’ ανακαλύψω νέα άνθη. το σύριγμα της φωτιάς. επειδή της άνεσης χαρακτηρίζεται εποχή! -Μερικές φορές βλέπω στον ουρανό ατέλειωτες ακτές καλυμμένες λευκών εθνών. Πίστεψα πως υπερφυσικές δυνάμεις θα αποκτούσα. των νεκρόφιλων. εάν επρόκειτο να πάρω εκδίκηση! Κάποιος οφείλει να είναι απόλυτα σύγχρονος. Μα ούτε ένα χέρι φιλικό. πισωγυρίζει στης δυστυχίας το λιμάνι. σκουλήκια γεμάτα τα μαλλιά κι οι μασχάλες μου κι ακόμα μεγαλύτερα σκουλήκια στην καρδιά μου. η σάρκα μου διαβρωμένη απ’ τη λάσπη και την πανούκλα. Απάνω μου. οι στεναγμοί της μόλυνσης μετριάζονται. Δημιούργησα κάθε ξεφάντωμα. το μεθύσι.ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ Φθινόπωρο κιόλας! – Μα γιατί η λύπη για τον ήλιο τον αιώνιο. στη θεόρατη πόλη μ’ ουρανό βαμμένο λάσπη και φωτιά. βασίλισσα. Αλήθεια. νέες διαλέκτους. οπλισμένοι με φλογερή υπομονή σε μεγαλοπρεπείς πόλεις θα εισέλθουμε. ένα μεγαλοπρεπές χρυσό πλεούμενο. ανεμίζει τις πολύχρωμες σημαίες του στου πρωινού την αύρα. Φθινόπωρο. Ας καλωσορίσουμε κάθε εισροή ζωτικότητας και αληθινής ευαισθησίας. Εν τάχη θα ζητήσω συγχώρεση επειδή ανατράφηκα με ψέματα. δίχως αίσθημα…Θα μπορούσα να είχα πεθάνει εκεί…Φρικτή μνήμη! Απεχθάνομαι την μιζέρια. Και την αυγή. Κάθε ανόητη μνήμη μου εξασθενίζει. Οι τελευταίες μου απογοητεύσεις απομακρύνονται – ζήλια των ζητιάνων. Και στο μεταξύ. Κανένα άσμα ασμάτων: κράτησε το κερδισμένο έδαφος. κάθε θρίαμβο. τούτη είναι η παραμονή. Και τώρα ας πηγαίνουμε. Κι η βάρκα μας απάνου σε ακίνητες ομίχλες. Α! τα δυσώδη κουρέλια. Δύσκολη νύχτα! Το ξεραμένο αίμα καπνίζει στο πρόσωπο μου. και τίποτα δεν άφησα πίσω μου παρ’ εκτός του φριχτού τούτου χαμόδεντρου!… Οι πνευματικές μάχες είναι τόσο βάναυσες όσο και των ανθρώπων ο πόλεμος: αλλά το όραμα της δικαιοσύνης είναι μόνο θέλημα Θεού. των ληστών. οι χίλιοι έρωτες που με σταύρωσαν! Πότε επιτέλους θα αποκάμει τούτη η αιματορουφίχτρα. επέστρεψα στο χώμα αποζητώντας μια σθεναρή πραγματικότητα να υιοθετήσω! Χωριάτη! Εξαπατήθηκα. Μπορεί η φιλανθρωπία να είναι η αδελφή του θανάτου για με. του κάθε είδους υπανάπτυκτων – καταραμένοι. νέα σάρκα. Και τρέμω το χειμώνα.

και θα’ ναι θεμιτό τώρα να κατέχω την αλήθεια μέσα σ’ ένα σώμα και μια ψυχή. .ζευγάρια – εκεί πίσω αντίκρισα την κόλαση κάθε γυναίκας.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful