Κ Α Ρ Α

Μ Α Ρ Ξ

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΕΡΓΑ
ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑ ΛΛΙΑ
Η 18Η ΜΤΤΡΙΜΑΙΡ ΤΟΥ Λ . ΒΟΝΑΤΤΑΡΤΗ
ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΌΛΕΜΟΣ ΣΤΗ ΓΑ ΛΛΙΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ :

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ :

ΑΠΟ ΤΟ ΕΚΔΟΤΙΚΟ
ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ

ΜΕΤΡΙΝΟΥ
#

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΔΗ

ΚΑΡΑ

MAPS

01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848
ΩΣ ΤΟ 1850
Ε Ι Σ Α Γ Ω Γ Η TOV Φ . Ε Ν Γ Κ Ε Λ Σ 1
Τό εργο αυτό, πού ξαναεκδίδεται τώρα, ήταν ή πρώτη προσ­
πά θ ε ια τού Μαρς νά έξηγήσει ένα χ ομ άτι της σύγχρονης ιστο­
ρίας μέ τον υλιστικό του τρόπο άντίληψης, ξεκινώντας ά κ τή
δοσμένη οικονομική κατάσταση. Στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο
ή θεωρία αυτή είχε εφαρμοστεί σέ γενικές γραμμές πάνω σ’ ο­
λόκληρη τή νεώτερη Ιστορία. Στα άρθρα τού Μάρξ καί στα
δικά μου, πού δημοσιεύαμε στη «Νέα 'Ε φημερίδα του Ρήνου»,
χρησιμοποιούσαμε τή θεωρία αυτή συνεχώς γιά την ερμηνεία σύγ­
χρονων πολιτικών γεγονότων. ’Εδώ ά π ε να ντία ς εμελλε ν* άποδει'χτ^ί ή έσωτερική αΐτιακή συνάρτηση στήν πορεία μιας πολύχρονης
■εξέλιξης πού ήταν γιά ολόκληρη τήν Ευρώπη τόσο κρίσιμη οσο
1
Τήν εισαγωγή αυτή του "Ένγκελς, τήν ειχε παραμορφώσει τότε
φοβερά ή όπορτουνιστική ηγεσία τής γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Τό
Μάρτη του 1594, δ Βίλχελμ Αήμπνεχτ δημοσίευσε στό «Φόρ^ερτς»
(«Εμπρός»), τό κεντρικό δργανο τοΰ κόμματος, μιά σβιρα αυθαίρετα β α λ μ έ ­
να από τήν εισαγωγή άποσπασματα, καί πήρε μάλιστα &λα «όσα μπορού­
σαν νά τόν έξυπηρετήσουν γιά νά στηρίξει τήν μέ κ α θ ε θ υ σ ί α ε ι ρ η ­
νική
ταχτική,
πού
άπόριπτε
τή
χρησιμοποίηση
β ί α ς . . . » (από τό γραμμα του "Ενγκελς στό Λαφαργκ τής 3 τοΰ ’Απρί­
λη 1895). Παίρνοντας αφορμή άπ* αυτό 6 Ένγκελς έγραψε τήν 1η
τοΰ Απρίλη 1895 στόν Καούτσκι : «Μέ κατάπληξη βλέπω σήμερα στό
,,Φόρβερτς'* Ινα άπόσπασμα από τήν εισαγωγή μου πού τυπώθηκε χω­
ρίς νά ξέρω τίποτα από πριν, καί πού 5χει κουτσουρευτεί μ$ τέτιον τρόπο,
πού έμφανίζομαι σαν ένας ειρηνόφιλος λάτρης τής μέ κάθ·ε Θυσία ven--

6

ΚΑΡΛ Μ Α ΡΞ

καί τυπική, Επομένως, σύμφωνα με το πνεύμα τού συγγραφέα,
Ιμε^λε να αναχθούν τά πολιτικά γεγονότα σέ άποτελέσματα
αιτιών πού είναι σέ τβλβυταία ανάλυση οικονομικά.
"Οταν κανείς έ /τ ιμ ά ε ι γεγονότα καί ολόκληρες σειρές γεγο­
νότων από τήν τρεχουσα ιστορία πο:έ δέ Ηά. είναι σέ θέση νά
¿νατρέξε: ως τ:ς τ ε λ ε υ τ α ί ε ς οικονομικές αιτίες. *Ακόμα καί
σήμίρα, που τα σχετικά Ξίδικά όργανα του τύπου προμηθεύουν
τόσο άφθονο υλικό, θά ςιναι αδύνατά καί 3’ αυτή τήν 'Α γ γ λ ί α
νά παρακολουθεί κανείς μέρα με τή μέρα την πορεία της ριομ/,χανίας καί τού έμπορίου στήν παγκόσμια άγορά καί τίς με­
ταβολές πού συντελούνται στίς μέθοδες π α ρ α γ ω γ τ ς Ιτβι πού νά
μπορεί, οέ όποιαδήποτε στιγμή, νά βγάζει ενα γενικό σ υ μ π έ ­
ρασμα, απ' αυτούς τούς πολύμορφα μπλεγμένους καί π ά ν τ α μ ε ­
ταβαλλόμενους παράγοντες, πού χώρια ά κ αυτό. τίς περισσότερες
φορές οί σπουδαιότεροι τους ενεργούν γιά πολύν καιρό στα
κρυφά, προτού π ρ ο β ά /ο υ ν ξαφνικά στήν έπιφάνεια μέ βίαιο
τρόπο, Ή σαφής έπισκόπηση της οικονομικής ιστορίας μιας δο­
σμένης περιόδου ποτέ δέ μπορεί νά γίνει ταυτόχρονα μέ τά
γεγονότα, άλλα μόνο κατοπινά, υστέρα άπό τή σχετική συγκέν­
τρωση καί τό σχετικό κοσκίνισμα του ύλικοΰ. 'Η στατιστική
άποτελεΐ έδώ άπαραίτητο βοηθητικό μέσο, ακολουθεί ομως π ά ν ­
τα κουτσαίνοντας. ΓΓ αυτό τό λόγο, γιά τήν τρέχουσα σύγχρονη
ιστορία, ί>ά α να γκά ζετα ι κανείς πολύ συχνά νά π ρ α γ μ α τε ύ ετ α ι
μότητας. ΓΓ αυτό άχόμα πιό πολύ 8α ήβελα να δημοσιευτεί δλόκληρη ή
είσαγωγή τώρα στη „ Ν ό ϊε Τ σ ά ϊτ “ (Θεωρητική έπι&εώρηση τοιΐ γερμανςχοΟ σοσιαλίημοκρατικοΊ κόμματος. Σ η μ . Σ ή ν τ .)> Τι® να σβήσει Ιτσι
ή έλεεινη αυτή έ ντόπιο ΰη».
Μα ούτε στή «Νόιε Τσαιτ», ο Οτι στήν ¿«χωριστή §κ5οση τής μπροσούρας
τό 1595 τυπώθηκε Ολόκληρη ή είσαγωγή . * Γστερα άπό έπίμονη απαίτηση
τήζ ηγεσίας του γ ε ρ μ α ν ’.κοΟ σοσιαλϊημοκρατ:κοϋ κόμματος, πού σέ γράμ­
μα της στον Έ ν γ κ ε λ ς μιλοΟσε γ ι ά τόν κίνίυνο Ινός νέου νόμου κατα τ&ν
σοσιαλιστών στη Γερμανία, ό "Ενγκ ελς άναγκαστηκε νά σβήσει μερικά άηό
τα σημεία τής εισαγωγή ς πού ήταν πολίτικα πιό Ιντονα, καί δπου γ ι ν ό ­
ταν λόγος για τ^ν έ π ι χ ε ί ’ΐενο Ινο πλ ο αγώνα τοΟ προλεταριάτου Ινάντία
στην αστική ταέη.
Ή ηγεσία τής γερμανικής σοσιαλίημοκρατίας, πού ε ίχ ε στα χέρια της
τα αρχεία του Μ α ρ ς - Έ ν γ κ ε λ ς προσπάθησε να χρησιμοποιήσω τό κου τσοίρεμίνο κείυ,ενο τοϋ άρθρου του "Ενγκ ελς για να ϊ ι κ α ι ο λ ο γ τ σ ε ι τήν όπορτουν.Ότ'.κη πολίτικη της, καί γΓ αύτό ποτΙ 5έν 5ημοσίευσ· ¿λόκληρο τό κείμενο.
Τό πλήρες κείμενο τής εισ αγ ωγής τοΟ Έ ν γ κ ε λ ς δημοσιεύτηκε γι ά
πρώτη φορα στη Σοβιετική "Ενωση. (Σημ. Σύντ.)

01 ΤΑ-ιΚϋΙ ΑΓS2NEI ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ι *4b S2I ΤΟ , ι5υ
αα αταOepc αυτόν τόν
ματεύεται

τήν

ί π ο ψ Λ θ :ο ~ : χ ά ζ Λ ΐο

ο;χονομ.:χή

χατάστααη

παράγοντα,
jscù

7

νά ~ ρ χ γ -

.3ρ:οχεται

orr(v

άρχή Γτ,ς ο χ ε τ ό ς περ: όοου, σά δοσμένη κι αμετάβλητη γιά
ολοχληρη τήν περίοδο, ή νά παίρνε: άποψη μόνο εκείνες τίς
μεταβολές αυτής τής κατάστασης, πού προκύπτουν μόνες τους
από τά όπάρχοντα έξώφβαλμα γεγονότα καί πού χατά συνέ­
πεια προβάλλουν επίσης ανοιχτά. 1Υ αυτό η ολιστική μέθοδος
6ά υποχρεωθεί εδώ νά περιορίζεται πολύ συχνά στο νά άνάγει
τις πολιτικές συγκρούσεις στούς άγώνες συμφερόντων ανάμεσα
στ:; ύπάρχουσ*ς κοινωνικές τάζεις ή ταξικές ομάδες που τίς
δημιούργησε ή οικονομική έξέλιξη, καί νά δείχνε: ότι τά
διάφορα π ο λ ιτικ ά
κόμματα
είναι ή λίγο ή πολύ άντίστοι7 η πολιτική έκφρασή των ίδιων αυτών τάξεων καί ταξικών
ομάδων.
Κίνα: αυτονόητο ότι ή αναπόφευκτη αυτή παραμέληση των
σύγχρονων μεταβολών στην οικονομική κ α τ ά σ τα σ η — πού είναι ή
πραγματική όάση ολων των γεγονότων που πρόκειται νά έξεταστούν— δε μπορβί παρά ν’ άποτελέσε: μιά πηγή λαθών. "Ομως,
όλοι οΕ δροι για μιά γενική συνοπτική περιγραφή τής τρέχουαας
ιστορίας κλείνουν άνα πόφ ευχτα μέσα τους πηγές λαθών, πράγμα
όμως πού δεν εμποδίζει κανένα νά γράφει τήν τρέχουσα ιστορία.
"Οταν ο Μαρς άνελαρε αυτό τό έργο, ή πηγή λαθών πού
¿ναφέραμε ήταν ακόμα πιο άναπόφευχτη, Ί Ι τ α ν άπλούστατα
αδύνατο νά παρακοΛΟυ^εί ή έστω καί νά συνόψιζε: κανείς στή
οιαρκεια τής επαναστατικής περιόδου τού 1848-49 τις οικονο­
μικές μεταβολές πού συντελούνταν ταυτόχρονα. Τό ίδιο Γσχυε
γιά τούς πρώτους μήνες τής έξορίας στο Λονδίνο, τό φθινόπω­
ρο καί τό χειμώνα τού 1849-5C. Μά ακριβώς εκείνη τήν εποχή
άρχισε ό Μάρς τήν ¿ργασία του Καί παρά τή δυσμένεια αυτή
τών συνθηκών, ή άκρ:.5ής γνώση που είχε τόσο γιά τήν οικονο­
μική κατάσταση τής Γ α λλ ίας πρίν τήν επανάσταση τού Φ λ ε β ά ­
ρη, όσο καί γιά τήν πολιτική ιστορία τής χώρας αυτής υστέρα άπό
τήν επανάσταση, του επίτρεψε νά δ cσει μιά περιγραφή τών γ ε γ ο ­
νότων πού ά ποκαλύπτει μέ άφθαστο, άκομα κι ώς τά σήμερα,
τ ρ ζ ζ ο τήν έσιυτερική αιτιακή συνάρτησή τους, μιάν έκθεση πού
άντεξε λαιιποα
στή< οιπλτ < δοκιμασία,
σττν
ι>π= ι*αλε
* *
ί
« οποία τήν
4
αργότερα ο ίδιος ο .Μαρ:.
Η πρώτη δοκιμασία εγινε όταν ό Μάρξ, υστέρα άπο τήν
άνοιξη τού 1850, ,ν ή κ ε παλ: καιρό γ.α οικονομικές μελέτες

8

ΚΑΡΛ

Μ ΑΡΞ

καί άρχισε πρίν ά π ’ ολα τή μελέτη τής οικονομικής ιστορίας τής
τελευταίας δεκαετίας. Έ τ σ ι , άπό τά ίδια τά π ρ ά γ μ α τ α ξεκα­
θάρισε πέρα γιά πέρα στόν έαυτό του έκείνο πού ώς τότε τό εί­
χε συμπεράνει μισο-άπριοριστικά* από λειψά στοιχεία: οτι ή π α γ ­
κόσμια Ιμπορική κρίση τού 1847 ήταν ή καθαυτό μητέρα των Επα­
ναστάσεων τού Φλεβάρη καί τού Μάρτη, καί δτι ή βιομηχανική
ευημερία πού ξαναγύριζε βαθμιαία άπό τά μέσα τού 1846 καί
έφτασε στήν πλήρη άνθισή* της τό 1849 καί τό 1850, ήταν ή
ζωογόνα δύναμη τής ευρωπαϊκής άντέδρασης, πού ξαναδυνάμωσε.
Αοτό είχε άποφασιστική σημασία. Έ ν ώ στά τρία πρώτα άρθρα
(πού δημοσιεύτηκαν στά τεύχη τού Γενάρη, τού Φλεβάρη καί
τού Μάρτη τής «Νέας Ε φ η μ ε ρ ί δ α ς τού Ρήνου-Π ολιτικο-οικονομικής έπιθεώρησης», ’Αμβούργο 18 501) διακρίνεται άκόμα ή προσ
δοκία μι2ς νέας σύντομης άνόδου τής επαναστατικής δραστη­
ριότητας, ή ιστορική έπισκόπηση τού τελευταίου διπλού τεύ­
χους (Μ ά η ς -Ό χ τώ β ρ η ς ) πού κυκλοφόρησε τό φθινόπωρο τού
1850, έπισκόπηση πού γράφτηκε άπό τό Μάρξ καί άπό μένα,
ξεκόβει γιά π ά ν τ α μ ’ αυτές τις αόταπάτες: «Μιά νέα έ π α ν ά σταση .είνα ι δυνατή μο νά χα σάν συνέπεια μιάς νέας κρίσης. Ε ίνα ι
ομως τόσο βέβαιή, δσο καί αύτή». Αϋτή ή τ α ν έξάλλου ή μό­
νη ούσιαστική τροποποίηση πού ε ίχ α μ ε νά κάνουμε. Δέν υπήρ­
χε ά πο λ ύ τω ς τίποτα γιά ν* άλλάξουμε στήν ερμηνεία τών γε­
γονότων πού δόθηκε στά προηγούμενα κεφάλαια, οδτε στίς δια­
τυπ ω μ ένες σ’ αυτά αίτιακές συναρτήσεις, δπως τό δείχνει ή
συνέχεια τής Ι£ιστόρησης άπό τις 10 τού Μάρτη ώς τό φθινό­
πωρο τού 1850 πού δίνεται στήν ίδια αύτή έπισκόπηση. IV
αύτό καί συμπεριέλαβα αύτήν τή συνέχεια σάν τέταρτο άρθρο
στήν τωρινή v i a Ικδοση.
‘Η 6sύτερη δοκιμασία ήταν άκόμα πιό σκληρή ’Αμέσως
μετά τό π ρ α ξικ ό πη μ α τού Λουδοβίκου Βοναπάρτη τής 2 τού
Δεκέμβρη 1851, ο Μάρξ Επεξεργάστηκε ξανά τήν [στορία τής
Γαλλίας άπό τό Φ λεβάρη τού 1848 ώς τό γεγονός αυτό, δηλ.
ώς τό πραξικόπημα πού έκλεινε προσωρινά τήν έπαναστατική
*
Μ ι ο ο -ά π ρ ιο ρ ΐσ τ : κ ? : μ ισ ο - έ ^ - τ ώ ν - τ τ ρ ο τ έ ρ ω ν ,
δ ε δ ό μ ε ν α τ η ς π ε ί ρ α ς (Ση μ. Μετ.)

δ η λ . χ ω ρ ίς ν ά χ ε ι δ λ α τά

1
« N e j e R heinische Z eitung. P o lit i s c h - ö k o n o n iis c h e Revue»: Έ π ι θεώρηση π ο ύ έ κ δ ι δ ό τ α ν ά π ό τό Μαρς κ α ί τ ό ν Έ ν ^ κ ε λ ς καί τ υ π ω ν ό τ α ν ε οτό
Ά μ β ο ϋ ρ γ ο , ά πό τό Γ ε ν ά ρ η ώς τόν Ό χ τ ώ ρ ρ η 1 8 5 0 . ( Ι η μ . Σ ύ ν τ ) .

01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ IT H ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850

9

περίοδο ( « Ή Ι δ η Μπρυμαίρ τού Λουδοβίκου Βοναπάρτη», τρί­
τη Ικδοση, ’Αμβούργο, Μάϊσνερ 1 8 δ 5 ) . Σ ? αυτή τή μπροσούρα
ή περίοδος πού περιγράφεται στό σύγγραμμά μας έξετάζεται
π ά λ ι, άν καί πιό σύντομα. Ά ς συγκρίνει κανείς αότή τή δεύτε­
ρη περιγραφή, τή γραμμένη κάτω από τό φως τοΰ άποφασιστικοο γεγονότος πού συνέβηκε Ινα καί περισσότερο χρόνο άργότερα, μέ τή δική μας τήν περιγραφή καί 0ά βρει δτι ο συγγραφέας
πολύ λίγα π ρ ά γ μ α τ α θά είχε ν* άλλάξει.
Αυτό πού δίνει άκόμα στο Ιργο μας μιά όλότελα ξεχωριστή
σημασία είναι τό γεγονός δτι έκφράζει γιά πρ ώ τη φορά τ /j δια­
τύπωση μέ τήν οποία ή γενική ομοφωνία των έργατικών κομμάτων
δλων των χω ρώ ν του κόσμου συνοψίζει σύντομα τό αΓτημά τους
γιά τήν οικονομική άναμόρφωση: τό α ίτ η μ α γιά τήν ιδιοποίηση
των μέσων π α ρ α γω γή ς άπό τήν κοινωνία, Στό δεύτερο κεφάλαιο,
παίρνοντας άφορμή άπό τό «δικαίωμα στήν έργασία», πού χ α ­
ρακτηρίζεται σάν «ή πρώτη άδεξια διατύπωση οπού συνοψί­
ζονται οΕ έπαναστατικές άξιώσεις του προλεταριάτου» άναφέρετ α ι : «Πίσω δμως άπό tó δικαίωμα στήν έργασία κρύβεται ή βία
πά νω στό κεφάλαιο, πίσω
άπό τή βία π ά ν ω στό κ ε φ ά ­
λαιο, ή ι δ ι ο π ο ί η σ η
των
μέσων
παραγωγής,
ή
ύπαγω γή τους στήν οργανωμένη έργατική τάξη, Ιπομενως
ή κατάργηση τής μισθωτής έργασίας, τού κεφαλαίου καί ’τών
αμοιβαίων σχέσεών τους». Έ δ ώ λ ο ιπ ό ν — γιά πρ ώ τη φορά—
δ ιατυπώ νετα ι ή θέση πού κάνει τό σύγχρονο έργατικό σοσιαλι­
σμό νά ξεχωρίζει αυστηρά τόσο άπό τίς διάφορες άποχρώσεις
του φεουδαρχικού, άστικού, μικροαστικού κ λ π. σοσιαλισμού, δσο
καί άπό τή θολούρα τής κοινότητας άγαθών τού ούτοπικού κ αί
τού πρωτόγονου εργατικού κομμουνισμού. 'Α ν άργότερα ό Μάρξ
έπέχτεινε τή διατύπωση καί στήν ιδιοποίηση των μέσων άνταλλαγ^ς, ή εύρυνση αυτή, πού σύμφωνα μέ τό Κομμουνιστικό
Μανιφέστα ήταν έςάλλου αυτονόητη, δεν εξέφραζε παρά ενα π ό ­
ρισμα τής κύριας θέσης. Τελευταία, μερικοί σοφοί άνθρωποι στήν
Α γ γ λ ί α πρόσθ=σαν άκόμα δτι π ρ έπ ει νά μεταβιβαστούν στήν
κοινωνία και τά «μέσα διανομής». Ηά ήταν δύσκολο οί κύριοι
αυτοί νά πούν ποιά είναι αυτά τά οικονομικά μέσα διανομής
πού διαφέρουν άπό τά μέσα παραγω γής καί ανταλλαγής, έκτος
άν εννοούν τ ά π ο λ ι τ ι κ ά μέσα διανομής, τους φόρους, τή βοή-

10

ΚΑΡΑ Μ Α ΡΞ

6β:α ατούς απόρους, μαζί καί τό Σάξενβαλντ1 καί
προικοδοτήσεις. Α υτά όμως, π ρ ώ τα άπ* 2λα, είναι
κιόλας μέσα διανομές πού βρ σκονται στήν κ α τ ο χή
τας, του κράτους ή της κοινότητας, καί δεύτερο,
άκριβώς θέλουμε νά καταργήσουμε.

τις άλλες
άπό τώρα
τής ολότη­
έμείς αύτά

* * *
"Οσο γιά τις αντιλήψεις μας, γιά τούς ορούς *α: τήν π ο ­
ρεία των έπα να σ τα τικώ ν κινημάτων βρισκόμασταν ολοι, οταν ¿έ­
σπασε ή έπανάσταση τού Φλεβάρη, κάτω άπό τή γοητεία τ?(ς
ως τότε ιστορικές πείρας καί ιδιαίτερα τής ιστορικής πείρας
της Γαλλίας. Κι ακριβώς αύτή ήταν πού είχε κυριαρχήσει άπό
τό 1789 ο’ ολη τήν ευρωπαϊκή Σστορία, κι ά π ’ τήν οποία ξε­
κίνησε πάλι τό σύνθημα γιά τή γενική ανατροπή. Έ τ σ ι , Γ,ταν
αυτονόητο καί ά ναπόφ ευχτο οτι οί άντιλήψεις μας γιά τή φύση
καί τήν πορεία της «κοινωνικής)' επανάστασης πού κ η ρ ύ χ τη κ ε
στό Παρίσι τό Φλεβάρη τού 1848, της επανάστασης τού π ρ ο λ ε ­
ταριάτου, ήταν ζωηρά χρω μ ατισ μένεί μέ τις άναμνήσεις των
ποοτύπων τού 1 7 8 9 -1 8 3 0 . Καί ακόμα, οταν ή έξέγδρση τού
Παρισιού βρήκε τήν άπήχησή της στίς νικηφόρες έ£εγέρσεις της
Βιέννης, τού Μιλάνου καί τού Βερολίνου, οταν δλόκληρη ή Ευ­
ρώπη, ώς τά ρωσικά σύνορα, τρ α β ή χ τη κ ε στό κίνημα, οταν
υστέρα, τόν Ίο ύ νη , δόΟ/,κε στό ΙΙαρίσι ή πρώτη μεγάλη μάχη
γιά τήν εξουσία άνάμεσα στό προλετ αριάτ ο καί τήν άστική τά­
ξη, οταν άκόμα κι ή νίκη της τάξης αυτής κλόνισε τόσο τήν
κεφαλαιοκρατία ολων των χ ω ρ ώ ν, πού κατέφυγε ξανά στήν
άγκαλιά τής μοναρχοφεουδαρχικής αντίδρασης πού μόλις πρίν
λίγο καιρό είχ ε άνατραπεί, τότε, μέσα στίς τοτινές συνθήκες δέ
απορούσαμε νά εχουμε κ α μ ιά ν άμφιβολία οτι ή μεγάλη Απο­
φασιστική μάχη εί χε αρχίσει, οτ. Ιπ ρ ε π ε νά διβξαχΟεί ίσαμε τό
τέλος μέσα σέ μιά καί μόνη μακρόχρονη καί γε μ ά τη έναλλαγές
έπαναστατική περίοδο, οτι ομως δέ θά μπορούσε νά τελειώσει
π α ρ ά μέ τήν οριστική νίκη τού προλεταριάτου.
Ύ σ τ ε ρ α ά π ' τίς ή ττ ες τού 1849, δέ συμμεριζόμασταν κ α ­
θόλου τίς α υ τ α π ά τ ε ς τής χυδαίας δημοκρατίας πού ήταν συγκεν­

*Η φράση λ έ γ ε τ α ι γ ι ά §ναν έ π ίσκοπο πο6 6 τίτ λ ο ς του βίναι καθαρά τιμητικός καί δέν τοϋ δίνβι δι­ καίω μ α σέ κα μι άν έξουσία. έξω άπό τή χ ώ ρ α τους. ΐη ρΗΓίΦυβ (Σημ. Ό λ ε ς δμως οί ώς τώρα κυρίαρχες τάξεις δέν ήταν παρά μικρές μειοψηφίες άπέναντι στήν κυριαρχούμενη μ ά ζα τού λαου. άνάμβσα στά άνταγωνιστικά στοι­ χεία πού κρύβονταν μέσα σ’ αότό τόν ίδιο τό «λαό». σχεδόν χωρίς καμιά έςαίρεση. δηλ.) . Ε μ ε ί ς ό πολογίζαμ ε σέ ένα μακρόχρονο άγώνα. Προχώρησε άκόμα πιό π έ ρ α : δέ γκρέμισδ μονάχα την τοτινή μας πλάνη. Καί άκριβώς γι’ αδτό καί μ ο νά χα γ ι ’ αύτό. Ή χ υ ­ δαία δημοκρατία άπό τή μίά μέρα στην άλλη πρόσμενε τό νέο ξέσπασμα. Καί κάθε φορά ήταν ή ομάδα έκείνη τ7}ς μειοψηφίας πού ή κατάσταση τής οίκονομικής εξέλιξης τήν £κανε ίκανή καί την προόριζε γιά τήν έξουσία. έκλεισαν είρήνη με τό Βίσμαρκ— καί αότό έφόσον ο Βίσμαρκ Ιβρισκε οτι ά£ιζε τόν κόπο νά τό κάνει. "Ο λίς οί ώς τώρα έπαναστάσεις κ α τα λή γα νε στήν π α ρ α μ έριση μιάς ορισμένης ταξικής κυριαρχίας άπό μιάν άλλη. μιά κυρίαρχη μειοψηφία άνατρβπόταν. στήν ξβνιτιά. Έ μέθοδος πάλης του 1848 είναι σήμερα άπό κάθε άποψη παλιωμένη. μιά άλλη μειοψηφία ί π α ι ρ ν ε στή θέση τής π α λ ιά ς τό πηδάλιο τοΰ κράτους καί δια­ μόρφωνε τούς κρατικούς θεσμούς σύμφωνα μέ τά συμφέροντά της. Γ ι’ αύτό καί μάς προγράψανε καί μάς άναθεματίσανε σάν προδό­ τες της έπανάστασης οί ίδιο: εκείνοι άνθρωποι πού άργότερα. Έ ιστορία δμως έδοσδ άδικο καί σέ μας έπίσης. συνέβαινε ή κυβερνώμενη πλειοψηφία είτε νά συμμετέ­ • Ιη ρΒΓϋΙ)ΐΐ3 ΐηίίίΐβΐίιιιη — κ α τ ά λ έ ξ η : στή χώ ρα τδ>ν άπ ισ τω ν. Ειρωνικά μιλάνβ γ ι ά μιά κυβέρνηση. δναν υπουργό. μιά γιά π ά ν τ α άποφασιστική νίκη τού «λαοΰ» π ά ν ω στους «καταπιεστές».01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ IT H ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 II τρωμένη ίη ρβΓίί5ΐΐ$^ γύρω ά πό τίς προσωρινές μελλοντικές κυββρνήσεις. Ι ν α ν πρβσβιυτή κ λ π . Έ τ σ ι . κι αυτό είναι ένα σημδίο πού μέ την ευκαιρία αυτή άξιζε: νά εξεταστεί πιό λεπτομερειακά. άποκάλυψε οτι ή άποψη πού είχαμ ε τότε ήταν αυταπάτη. Ε μ ε ί ς . Οστδρα άπό τόν π α ­ ραμερισμό τ&ν «καταπιβστών». ά λ λ ά άνάτρεψε όλότελα τίς συνθήκες μέσα στίς όποιες Ιχει νά άγωνιστδί τό προλεταριάτο. Μ*τ. Αύτή υπολόγιζε σέ μιά γρήγορη. δηλώναμε άπό τό φθινόπωρο κ:όλας το Ο 1850 δτι £χει κλείσει τουλάχιστο τό π ρ ώ τ ο κεφάλαιο τής έπα να σ τα τικής περιόδου καί οτι δεν έ'πρεπε τίιίοτα νά περιμένουμ» ίσα­ με πού νά ξεσπάσει μιά νέα παγκόσμια οικονομική κρίση.

"Οτι μπορούσαν μάλιστα νά εφαρμοστούν τόσο περισσότερο. Ο! Γδ^„ οί προλεταρια­ κές μάζες στό Παρίσι άκόμα καί υστέρα άπό τή νίκη. ή χοινή μορφή ολων αδτών των έπαναστάσεων είναι δτι ήταν έπαναστάσεις τής μειοψηφίας. πού στό 1848 μπορούσες ν~ λογαριάσεις στά δ ά χ τ υ λ α τούς άνθρώπους πού κ α τ α λ ά β α ιν α ν κ ά π ω ς πρός π ο ι ά ν . ’Ακόμα χι δταν ή πλειοψηφία Ιπαιρνε ενεργό μέρος ο" αυτές.12 ΚΑΡΛ Μ Α ΡΞ χει στήν άνατροπή υπέρ αύτής τής ¿ μ ά δ α ς είτε π ά λ ι ν ’ ά ν έ χ ε ται ή συχα τήν άνατροπή. καί. αυθόρμητο. πα ρ ου ­ σίαζαν αύτά τά χαρακτηριστικά πού φαίνονταν άχώριστα ά π ό κάθε Επαναστατικό άγώνα. ή μειο­ ψηφία έμφανιζόταν σαν έκπρόσωπος όλόκληρου του λαού. είχαν απόλυτα άξεκαθάριστες άπόψεις γιά τό δρόμο πού Ιπ ρ επ ε νά άκολουθήσουν. Μήπως δεν ήταν αυτή άκριβώς ή κ α ­ τάσταση μές στήν οποία άπρεπε νά π ε τύ χ ε : μιά έπανάσταση . "Αν δμως παραβλέψουμβ τό κάθβ φο­ ρά συγκεκριμένο περιεχόμενο. "Ετσι δμως. Συνήθως δμως μόνο γιά μιά στιγμή. Ιξαφανίζονταν π ά λ ι άπό τή σκηνή οί ριζοσπάστες καί οί Ι π ιτ υ χ ίε ς τους. διασπόταν ή νικήτρια μειοψηφία: τό £να μέρος ήταν Ικανοποιη­ μένο μέ τό άποτέλεσμα. Μόλις κατορθωνόταν αυτό. ακατάβλητο. ή τα ν καί πρός τό πραγματικό ή τό φαινομενικό συμφέρον τής μεγάλη ς μάζας του λαου. Καί φαινόταν δτι μπορούσαν νά Εφαρμοστούν καί στόν άγώνα του προλεταριάτου γιά τή χ ε ιρ α φ έ τ η ­ σή του. τό άλλο ήθελ* νά πάει άκόμα πιό π έ ­ ρα έβαζε νέες διεκδικήσεις πού. έν μέρει τουλάχιστον.ατεύθυνση επρεπε νά άναζητηθεί αυτή ή χειραφέτηση. ""Ολες οί Επαναστάσεις των νεώτερων χρόνων. Στήν πραγματικότητα δμως τό ζ ή τ η μ α ήταν τούτο: οί κ α τα χτή σ εις τής πρώ της νίκης Ιξασφαλίζονταν μονάχα μέ τή δεύτερη νίκη του πιό ριζοσπαστικού κόμματος. άρχίζοντας άπό τή μεγάλη ά γ γ λ ικ ή έπανάσταση του 17ου αιώνα. μαζί μ* αυτό ¿κείνο πού ήταν άναγκαίο γιά τή στιγμή. Οί νικημένοι φώναζαν τότε γιά π ροδοαία ή ά π ό ^ ιδαν τήν ή τ τ α στήν τύχη. αυτό γινότανε— έν γνώσει ή £ χ ι— μ ο ν ά χ α γιά την έξυπηρέτηοη μιάς μειοψηφίας. Κι όμως τό κίνημα ήταν έχει ένστιχτώδικο. Κ α ί οί ριζοσπαστικές αυτές διεκδικήσεις έπιβάλλονταν σέ ξεχωριστές περιπτώσεις. δσα είχαν κερδη^εί τελευταία χάνονταν π ά λ ι ολότελα ή έν μέρει. Τό πιό μετριοπαθές κόμμα άποχτούσε πάλι την υπεροχή. ή άκόμα χαί μέ τό γεγονός τής παθητικής καί χωρίς άντίσταση στάσης τής πλειοψηφίας. δστερα άπό τήν πρώτη μεγάλη έπιτυχία. Κ α τά κανόνα.

οί άγρότες καί οί μικροαστοί. άλήθεια. αύτή ή έπαναστατική διάθεση των μαζώ ν παραχωρούσε σχεδόν π ά ν τ α τή θέση της. μόλις Ιξατμιζόταν ή αόταπάτη και δίσχωροοσε ή άπογοήτευση. ένιωθαν άκαθόριστα. ε ί χ α ν συσπειρωθεί γύρω άπό τό προλεταριάτο έτσι πού στό διάστη­ μα τής κοινής νίκης κι δστερα άκ* αότήν. ά π ό μιά μειοψηφία. μέ τήν πειστική τους ένάργεια.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩ ΝΕΣ Χ Τ Η ΓΑ Λ Λ ΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 *3 ποό κα θ ο δ η γιό τα ν. καί τίς περισσότερες φορές πολύ γρήγορα. Τό έδει­ ξε αδτό μέ τήν οίκονομική Ιπανάσταση πού άπό τό 1848 άγ- . λογική έκφραση των άναγκών τους. οί μεγάλες λαϊκές μάζες μ π ο ­ ρούσαν νά κβρδηθούν τόσο εδκολα άπό τίς μειοψηφίες πού τραβάνε μπροστά μέ άπλώς εύκολοπίστευτες άπάτες. στήν πορεία τής π ρ α χ τ ικ ή ς πραγματοποίησης. άλλά πού θά έπρεπε άρκετά γρήγορα νά τή ς ξεκαθαριστούν. Ή Ιστορία έδοσε άδικο σέ μ£ς καί σ’ δλοος δσους σκέφτον­ ταν δπως καί μείς. σέ μιά κούραση ή καί σέ μιά στροφή πρός τήν άντίθετη κατεύθυνση. δέν ‘έπρεπε νά γίνουν αύτές δ άποφασιστικός πα ράγοντας μά τό φρονηματισμένο άπό τήν πείρα π ρ ο λ ε τα ρ ιά το . ά λ λα τή φο­ ρά αδτή δ χ ι πρός τό συμφέρον τής μειοψηφίας. Ξεκαθάρισε δτι ή κατάσταση τής οίκονομικής έξέλιξης στήν ήπειρωτική Εόρώπη δέν ήταν τότε καθόλου ώρι­ μη γιά τήν παραμέριση τής καπιταλιστικές παραγωγής. Βέβαια. *Αν σ' δλες τίς μακρό­ χρονες έπα να σ τα τικ ές περιόδους. Κ α ί μή πω ς δέν δ π ή ρ χ ε Ιδώ κάθε προοπτική γιά τή μετατροπή τής Ιπανάστασης τ ή ς μειοψηφίας σέ Ιπανάσταση τής πλ ειο ψ η φ ία ς δταν τήν άνοιξη τού 1 8 5 0 — δπω ς έδειξε ο Μάρξ στό τρίτο άρ­ θρο— ή Ιξέλιξη τής άστικής δημοκρατίας πού είχε προβάλει άπό τήν «κοινωνική» Ιπανάσταση τού 1848 είχε συγκεντρώσει τήν πραγμ α τική Ιξουσια στά χέρ ια τής μεγάλης άστικής τάξης — πο6 μέσα ο9 δλα ήταν κ α ί μοναρχική— Ινώ ά ν τ ίθ ετ α δλες οί άλλες τάξεις τής κοινωνίας. δέν ήταν τότε καθόλου ξεκάθαρα γιά τή μεγάλη αδτή πλειοψηφία. ά να γκώ ν πού δέν τίς καταλάβαιναν άκόμα οί ίδιες καί πού μόνο τ ί . μά πρός τό πιό γνήσιο συμφέρον τής π λ ε ιο ψ η φ ία ς. συμφερόντων πού. τότε π ώ ς θά μπορού­ σαν νά είναι λιγότερο έπιδεχτικές βέ ίδέες πού ή τα ν ή πιό χ α ρ α ­ κτηριστική Αντανάκλαση τής οικονομικής τους κατάστασης καί δέν ή τ α ν τ ίπ ο τ α άλλο π α ρ ά ή καθαρή. είναι άλήθεια. μά γιά τήν π ρ α γ μ α ­ τοποίηση των πιό γνήσιων συμφερόντων τής ίδιας τής μεγάλης πλειοψηφίας. Έ 8 ώ δμως δέν Ιπρόκειτο γιά ά π ά τ ε ς.

βάση πού τό 1848 είχ3 επομένως άκόμα μεγάλη ικανότητα έπέχτασης. σήμερα έχουμ* τή μ ό ν η γενικά αναγνωρισμένη. στήν ανατολική Ευρώπη. πεισματικόν άγώνα. στην Ουγγαρία. τίς μάζες πού δέν ήταν αναπτυγμένες καί πού ταλαντεύονταν άνήμπορες άνάμεσα στον ένθουσιασμο καί στήν απόγνωση. Σήμερα υπάρχει ή μ ι ά κ α ί μ ό ν η μεγάλη διεθνής στρατιά τών σοσιαλιστών πού προχωρεί ά κ α τ ά σ χ ε τ α . έκτός άπό τήν ’Α γγλία. αυτό άποδείχνει μιά γιά πάντα πό­ σο άδύνατο ήταν στά 1848 νά κ α τ α χ τ η θ ε ί ή κοινωνική μετα­ βολή μέ Ιναν απλό αιφνιδιασμό. βιομηχανικά κέντρα. χωρισμένη σέ δυό δυναστικές . αυξάνει καθημερινά σέ άριθμό. ακριβώς αυτή ή βιομηχανική έπανάσταση έριξε παντού φως στίς ταξικές σχέσεις. πάνω σε καπιταλιστική βάση. πού τό προώθη­ σε ατό προσκήνιο τής κοινωνικής ανάπτυξης. καθάρια σάν κρύσταλλο θεω­ ρία του Μάρξ πού διατυπώνει μέ άκρίβεια τούς τελικούς σκο­ πούς τού αγώνα. ένώ ϊκανε τη Γερμανία μιά ολότελα πρώ της γραμμ ές βιομηχανι­ κή χ ώ ρ α — κι ολα αυτά. καί είναι υποχρεωμέ­ νη νά προωθείται σιγά-σιγά άπό τή μιά θέση στήν άλλη μέ σκληρό. πού στά 1848 δέ μποροΰ08 άκόμα κανείς νά τή διανοηθεί. Τότε είχαμ ε ένα πλήθος άπό θολά αιρετικά ευαγγέλια μέ τίς πανάκειές τους. άκόμα κι από τις συντεχνίες καί δημιούργησε μιά πραγμ ατική άστική τάξη. "Ομως. δεν υ π ή ρ χ ε παρά μόνο στό Παρίσι καί τό πολύ σέ μερικά μεγάλα. στην Πολωνία χαί τελευταία στη Ρωσία. ά πλώ θηκ ε σ? δλη τήν Ευρώπη. Τότε ε ίχ α μ ε τίς μάζες πού ξεχώριζαν καί διακρίνονταν κα τά τόπους καί έθνότητες καί πού τίς §νωνε μόνο τό αίσθημα τών κοινών βασάνων τους. τό 1848. σέ οργάνωση. σέ πειθαρχία. άν δεν τής είναι καθόλου εδκολο νά κερδίσει τή νίκη μ ’ § ν α μ ό ν ο μεγάλο χτύ π η μ α . Κι áv κι αυτή ή ισχυρή στρατιά τού προλεταριάτου δέ ν π έ τ υ χ ε άκόμα τό σκοπό.μοναρχικές . Έ τ σ ι όμως ό ά γ ώ νας των δυο αυτών μεγάλων τάξεων πού. σέ διορατικότητα καί σέ βεβαιότητα γιά τή νίκη. κι Ινα πραγ­ ματικό προλεταριάτο τής μ εγά λ η ς βιομηχανίας. έξάλειψε §να πλήθος από ενδιάμεσες υπάρξεις πού κληρονομήθηκαν άπό τήν περίοδο τής μ α ν ιφ α κ το ύ ρας καί. κι ά π ό χ τ η σ ε μιάν ένταση. στην Αυ­ στρία. Μιά άστική τάξη.14 ΚΑΡΛ Μ Α Ρ Ξ κάλιασε ολη τήν ήπειρο χαί πού γιά πρώτη φορά π ο λ ιτο γ ρ ά φ η ­ σε πραγματικά τή μεγάλη βιομηχανία στη Γαλλία.

) 2 Στήν πβρίοδο τής βασιλβίας τοϋ Ν α π ο λ έ ο ν τ α Γ" ή Γ α λ λ ία πήρ· μέρος στήν κριμαϊκή εκ στ ρα τεία ( 1 8 5 4 . δ Βίσμαρκ.6 7 ) καί τ ελ ι κ ά το 1870-71 Ι κα νέ πόλβμο κατ α τής ΙΙρωείας. 'U περίοδος των Ι π α ν α στάσεων α π ’ τά κά τω ε!χε προσωρινά κλείσει. ’Ακολούθησε μιά περίοδος επαναστάσεων ά π ’ τά πάνω. στήν τεταμένη κατάσταση κι έξασφάλισε στήν Κύρώπη τήν έσωτερική ήσυχία γιά νά της χαρίσει. οπου 6 Βοναπάρτης μέ τό π ρ ό σ χ η ­ μα ότι θέλει νά έπιβάλει τήν «αρχή των έθνοτήτων». δέν παρουσίαζε άπολύτω ς καμ ιά προο­ πτική γιά οριστική λύση— αύϋή ήταν ή κατάσταση. τήν Ιπανάστασή του άπό τά πάνω .6 1 ) καί στο Μβςικό ( 1 8 6 2 . π ή ρ · μέρος μα ζί μέ τήν ’ Α γ γ λ ί α στούς π ο λ έ μ ο υ ς έ ν α / τ ι α στήν Κίνα ( 1 8 5 6 . Ι κ α ν έ πόλβμο εν αν τία στην Αυστρία έξαιτίας τής Ι τ α λ ί α ς ( 1 6 5 9 ) . πού θάλεγβ κανείς πώς δημιουργήθηκε έπίτηδες γιά τό πραξικόπημα τού τρίτου. πού ήρί)» ο τήν έςουσία τήν έ π ο χ ή τής έπανά στ ασ ης του Ι ο ύ λ η το·3 1630 καί που ά ν α τ ρ ά π η κ ι άπό τήν έπ ανα σταση το·3 1846.ά τούς ν ο μ ι μ ό ■. (Σημ. υιοθέτησε τήν ϋδια πολιτική γιά τήν Πρωσία εκανε τό πραξικόπημά του. πού έξακολουθούσε ομως άκόμα νά ®?ναι άπειλητικό καί πού γύρω του συσπειρώνονταν ολο καί πιό π ο ­ λύ οί μικροαστοί καί οί άγρότες— ή συνεχής άπειλή μιας βίαιης έκρηςης πού μολαταύτα. άρχ ισ ε τήν κ α ι α χτηση τής ’Ινδοκί νας . Μά ή ίδια ή αυτοκρατορία Ιμελλε νά δημιουργήσει τούς ο ρους μέσα ατούς όποιους άπρεπε νά ώριμάσουν. προλεταριάτο. σ’ άντά λλ α γμ α .01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ IT H ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 ο μ ά δ ε ς1 πού πρίν ά π ’ ολα όμως ζητούσβ ήσυχία καί ά σ φ ζ λ ε ι α γ ι ά τίς χρηματικές της υποθέσεις κι άπέναντί της §να νικημένο. πού στη Γ α λλ ία ρρί^κονταν ατ7(ν έςουσία (*'ς τα 1792 χα^ώς καί στήν π · ρ ί ο ί ο της παλ ινό ρ θω σης (1 6 1 5 -1 8 3 0 ) . Σύντ ) . ρ 6 ν β ς. στίς 2 τού Δεκέμβρη 1851. Μέ τή βοήθεια τού στρατού Ιβαλε τέρμα.5 5 ) . τού ψευτοδημοκρατικού μνηστήρα τού θρόνου Λουδοβί­ κου Βοναπάρτη. 1 Πρόκ·^ται ~ΐ'. ‘Η έσωτερική ήσυχία έξασφάλισε ολη τήν α π λ α γιά τή νέα βιομηχανική άνοδο ένώ ή άνάγκη νά βρεθεί άπασχόληση γιά τό στρατό καί νά στραφούν πρός τά έξω τά έπαναστατικά ρεύμα­ τα γέννησε τούς πολέμους. όργανοτσε μιαν εκ στρ α τ εί α στή Συρία ( 1 8 6 0 . ί ΐ η μ Σύντ. τούς ό π α ί ο ύ ς τής δυναστείας τής Ό ρ λ ι α ν η ς . γύρευε νά κάνει προσαρτήσεις γ ιά τή Γαλλία. καί γ ι α τούς ό ρ λ ι α ν ι σ τ έ ς .5 6 καί 1660). μιά νέα έποχή πολέμων2. τούς όπαδούς τής νόμιμης* μ ο ν α ρ χ ία ς των Βουρρώνων. Έ επιστροφή στήν αυτοκρατορία τό 1851 πρόσφερε μιά νέα άπόδειξη γιά τήν άνωριμότητα των προλεταριακών επιδιώ ­ ξεων της εποχής εκείνης. τ ό Π 8 6 6 . άλήθεια. Ί ) μιμητής του.

ή Κομμούνα φθειρότανε στήν άκαρπη διαμάχη τών δυό κ ο μ ­ μάτω ν πού τή διχάζανε. π ά ν τ ω ς ομως άρκε τά π λ α τ ιά . τό προλεταριάτο. Καί ά ποδείχτη κε γιά άλλη μιά φορά. προκάλεσε μιά νικηφόρα έξεγερση. πού βρισκόταν τότ· σέ Ôcévt · ύ γ $ ν ή ς . Ό μ ω ς ή Κομμούνα τού Παρισιού είναι κεί­ νη πού έκλεισε τήν περίοδο αυτή. πόσο αδύνατη ηταν καί τότε ή κυριαρχία α6τή τής έργατικής τάξης. Μιά δπουλη άπόπειρα τού Θιέρσου νά κλέψει άπό τήν έθνοφρουρά τού Παρισιού τά π υ ­ ροβόλα της.π ρ α γ μ α τ ικ ό τ η τ α ή αυτοτέλεια καί ή εσωτε­ ρική ενότητα των μεγάλων Ι6νών. ΐ ό γενικό άποτέλεσμα ομως ήταν δτι στήν Ευρώπη εγιν. 01 νε­ κροθάφτες της επανάστασης του 1848 είχαν γίνει έκτελεστές τής διαθήκης τ^ς. στό πρόσωπο τής Διεθνούς.ι6 ΚΑΡΛ Μ Α ΡΞ Ινάντια στή Γερμανική Συνομοσπονδία καί τήν Αυστρία κι δ χι λιγότερο ένάντια στή βουλή των διενέξεων* της Πρωσίας.ρ ώ σ ο ς βουλή. στά χέρια της έργατικ^ς τάξης.) ** Γ : ο Ovxtp: . "Γστερα άπό τή νίκη. πού καί τά δυό δέν ήξε­ Φ Konfliktskanimer: ή πρωσική ςη μέ τήν κυβέρνηση.) .τ σ ι φ λ ι κ ά ς . Ά π ό τή μιά μεριά ή Γ αλλία έγκατέλειψε τό Παρίσι στήν τ ύ χ η του καί παρακολουθούσε πώ ς αίμοραγούσε κ ά τ ω άπό τίς σφαίρες τού Μάκ Μαόν. ^Ύστερα άπό τόν πόλεμο τού 1870-71 ο Βοναπάρτης έξαφ α ν ίζ ε τ α ι άπό τή σκηνή καί ή άποστολή τού Βίσμαρκ έχει τ ε ­ λειώσει. Βέβαια μέσα σέ σχετικ ά περιορισμένα δρια. είκοσι χρόνια δστερα άπό τήν περίοδο πού περιγράφετα: στό Ιργο μας. μέ μόνη έξαίρεση τήν Π ολ ω ­ νία. ώστε ή πορεία άνάπτυξτ. έτσι πού μπορεί τώρα νά ξανακυλήσει στήν κατάσταση του κοινού γιούνκερ**. (-τ^μ. ά λ λ α καί τη γαλλική δημοκρατία. τών μπλανκιστών (τής πλειοψηφίας) καί των προυντονιστών (τής μειοψηφίας). καί χωρίς καμ ιά διαμφισβήτηση. 'Α π ο δ ε ίχτ η κ ε καί πάλι δτι στό Παρίσι δέν είναι π ι ί δυνατή άλλη έπανά σταση. *Η Ε υ ρ ώ π η ομως ήταν πολύ μικρή γιά δυό Βοναπάρτες κι ή ειρω ­ νεία τής ιστορίας το θέλησε έτσι. Ά π * τήν άλ­ λη. έκτός άπό τήν προλεταριακή.ς τ η ς έργατίκής τάξης νά μ ή βρίσκει πιά σοβαρό έμπόδιο στις έθνικές περιπλοκές. Κ α ί π λ ά ϊ τους ορθωνόταν κιόλας απειλητι­ κός ο κληρονόμος του 1848. ό Βίσμαρκ νά άνατρέψει τό Βοναπάρτη καί 6 βασιλιάς Γουλιέλμος τής Πρωσίας ν’ άπ οκ α ταστήσει οχ: μόνο τή μικρή γερμανική αύτοκρατορία. (Σημ Α1·τ. Μ*τ. ή έξουσία έπεσε έντελώς μόνη της.

χάρη στίς πολεμικές δαπάνδς πού αυξάνονταν μέ γεωμετρική πρόοδο. έννοείται. Ό πόλεμος τού 1870 . σόμψφνα μέ τή συνθήκη «Ιρήνης πού δπογράφτηκ· στή Φρανκφο6ρτη στίς 10 το5 Μάη 1871. όπως βίχε προρλέψει δ Μάρξ. χρειάστηκαν χρόνια γιά νά άναλάβουν άπό τήν άφαίμαξη τού Μάη τού 1871.Οί ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ »84* U I ΤΟ 1850 I? ραν τί έ'πρεπε νά γίνει. έβαλε άπό τή μιά μίριά άπότομα τέλος στή βοναπαρτική περίοδο των πολέμων κι εξασφάλισε τήν ειρηνική βιο­ μ η χα νικ ή άνάπτυξη. Α ν τ ί θ ε τ α . κάνοντας αδύνατο κάθε άλλο πόλεμο.) . γιατί ευνοούνταν παράλληλα άπό π ρ α γ μ α τ ικ έ ς συνθήκες θερμοκηπίου κ ά τω άπό τίς εδλογίβς των γαλλικώ ν δι­ σεκατομμυρίων1. Ή νίκη πού δόθηκε χάρισμα ατά ίδ 7 1 έμεινε τό ίδιο άκα ρ πη . άμεση αίτια τού λυσασμένου συναγωνισμού στους π ο ­ λεμικούς έξοπλισμούς. εκτός άπό Ιναν παγκόσμιο πόλεμο πού θάναι σέ ανήκουστο βαθ­ μό φρικαλέος καί πού ή έκβασή του δέ μπορεί καθόλου νά υπο­ λογιστεί. μπόρεσε νά όποκινήσβι σωβινιστικά τή μ. τίς οβίδες.ιάν ένάντια στήν άλλη τίς άστικές τάξεις τής Γ α λ λ ία ς καί τής Γερμανίας. οπου ή βιομηχανία άναπτυσσόταν ολοένα καί πιό γρήγορα. Έ ολοκληρωτική ανατροπή ολόκληρης τής πο λ εμ ικ ές τέχνης μέ τήν Ινταςη ολου του [κανού νά φέρει οπλα πληθυσμού σέ στρατούς πού μετριένται π ιά μονάχα κ α τ ά έκατομμύρια. ο? φόροι έττασαν αέ άπρόσιτο ΰψος.γερμανικό πόλ*μο χρονολογείται ή πιό ισχυρή του άνοδος. μέ τά πυροβόλα οπλα. στή Γερμανία. καί τίς έκρηκτικές Ολες άγνωστης ως τότε ά το ΐε λ ε σ μ α τικότητας. Στή Γαλλία. Μέ τήν Παρισινή Κομμούνα έγινε πιστευτό οτι τό μ α χ η τ ι ­ κό προλεταριάτο θάφτηκβ οριστικά. 3πως κι ο αιφνιδιασμός τού 1848. Καί ή έπέτειος τής Κομμούνας τού Παρισιού ?γινβ ή πρώ τη γενική γιορτάσιμη μ έ ­ ρα ολόκληρου τού προλεταριάτου. Από τήν άλλη μεριά. Γιά τούς Ι ρ γ ά τ ε ς Γ&ν δυό χωρών α&τή ή προσάρτη­ ση Ιγινε Ινας νέος δεσμός γιά τήν έ'νωση. Ί1 προσάρτηση τ^ς ’Αλσατίας Λωρραίνης. *Ομως συνέβηκε έντελώς τό άντίθ*το: άπό τήν Κομμούνα καί άπό τό γαλλο . Σύντ. (Σημ. ρίχνοντας Ιτσι τίς φτωχότερες λαϊκές τάξεις στήν άγκα λιά του σοσιαλισμού. μετατόπισαν προσωρινά τό κέντρο βά­ ρους τού εύρωπαΐκού έργατικού κινήματος άπό τή Γ α λ λ ία στή Γερμανία.71 κι ή ή ττα τής Κομμούνας. ή σοσιαλδημοκρατία μεγάλων· άκόμα γρηγορότι1 Πρόκ·ιται γιά τά 5 5ισ·κατομμ6ρια γαλλικά φράγκα ποό πλήραίσ· ή Γαλλία στή Γιρμανία σαν άποζημίοβση γιά τόν πόλιμο το5 1870.

Τότε παράλυσε τό χέρι τού κράτους. !να άπό τά πιό κοφτερά οπλα. τό 1874: 3 5 2 .000.000. βίχαν άναγκαστεί νά υποστοον— κι αυτό άπό μέρους τών καταφρονεμένων έ ργατώ ν!— οί άποδείξεις αϋτές μετριόνταν κ α τ ά έκατομμύρια.000 ψήφους. χ ω ρ ίς νόμιμη δργάνωση. Τό 1871 έχουμε: 102. τό πιό πειθαρχημ ένο. χωρίς τό δικαίωμα του συνέρχεσΟαι καί τού συνεταιρίζεσθαι. ‘Ο νόμος ένάντια ατούς σοσια­ λιστές έξαφανίστηκε. είχαν εξαντλήσει ολα τά μέσα τους — άνώφελα. πάνω άπό τό £να τέταρτο τού συνόλου των ψήφων πού δόθηκαν. άρχισε σ τ ’ άλήΟ*ια ή γοργή ¿πέχταση: τό 1884 είχ αμ ε: 5 5 0 . >Αί>τό ίμ ω ς γρήγορα υπερνικήθηκβ κα: τώρα. ε ίχ ε ομως δυσφημιστεί έκεί άπό τό γεγονός δτι ή βοναπαρτιχή κυβέρνηση έκανε κακή χρήση αύτου του δικαιώματος. άπό τό νυχτοφύλακα ώς τόν καγκελάριο τής αυτο­ κρατορίας. είχαν προσφέρει άκόμα μιά δεύτερη μεγάλη υπηρεσία.0 0 0 .427. τό 1890: 1. δείχνοντάς τους πώς πρέ­ πει νά χρησιμοποιούν τό γενικό δικαίωμα ψήφου. Στήν Ι σ π α ν ία έπίσης. Οί χειροπιαστές άποδείςεις τής άδυναμίας τους. ή κ α τ α π λ η χ τ ικ ή ά ν ά π τ υ ξ η τού κόμ μ α τος είναι ολοφάνερη μπροστά σ' δλο τόν κόσμο μέ άδιαφιλονίκητους ά μ θ μ ο ύ ς . Τό κόμμα δια­ λύθηκε προσωρινά. χωρίς τόπο. "Ύστερα άπό τήν Κομμούνα δεν υπήρχε έργατικό κόμμα γιά νά τό χρη­ σιμοποιήσει. τό 1877 4 9 3 . Προοφέρανε στούς συντρόφους τους δλων τών χωρών ένα καινούρ­ γιο. υπή ρχε τό γενικό έκλογικό δικαίωμα άπό τήν έποχή τής δημοκρατίας."Γστερα άκολούί/ησε ή ανα­ γνώριση των προόδων αότών ά π ’ τά πάνω. Χάρη στήν εξυπνάδα μέ τήν οποία οί γερμανοί έργάτες χρησιμοποίησαν τό γδνικό έ κ λ ο γικ ό δικαίωμα π ο 6 καθιερώθηκε τό 1866. 'Η κυβέρνηση καί ο! κυρίαρχες τάξεις.787. π ο 6 οί άρχές. ο άριβμός των σοσιαλιστικών ψήφων ά ν έ βηκε σέ 1.0 0 0 . δηλ. στήν 'Ισπανία δμως ή .0 0 0 . από τίς ά ρ χές μέ τή μορφή τού νόμου ένάντια ατούς σοσιαλιστές. οί γερμανοί έργάτες. τό 1887: 7 6 3 . τό πιό γοργά άναπτυσσόμενο σοσιαλιστικό κόμ ­ μα. κ ά τ ω άπό τήν πίεση τού έκτακτου νόμου.0 0 0 σοσιαλδημοκρατικούς ψήφους. οί έργάτες βρίσκονταν μόλις στήν άρχή τών δικών τους.ι8 ΚΑΡΛ Μ Α ΡΞ ρα καί σταθερότερα. χω ρίς ε π ιτ υ χ ία . Τό γενικό δικαίωμα ψήφου υπήρχε στή Γ α λ λ ία άπό καιρό. πλάι στήν π ρ ώ ­ τη υπηρεσία τους πού προσφέρανε στήν υπόθεση τής έργατικής τάξης μέ τό άπλό καί μόνο γεγονός δτι ή ταν τό πιό ισχυρό. 6 αριθμός των ψήφων έπεσε τό 1881 σέ 3 1 2 χ ιλ ιά δ ε :. Τό κράτος είχβ έξαντλήσει τίς δυνατότητές του. άσκοπα. Χώρια δμως ά π ’ αυτό.

Κι οταν λοιπόν ο Ηίσμαρκ υποχρεώθηκε νά καθιερώσει αυτό τό δ ι­ καίωμα ψήφου σάν τό μοναδικό μέσο γιά νά παρακινήσει τό ένδίαφέρον τών μαζών γιά τά σχέδιά του. σύμ­ φωνα μέ τά λόγια τού γαλλικού μαρξιστικού π ρ ογρ άμμ ατος de m oyen de d u p erie qu* j) a été jusqiT ici. Τ ί π ρ ό γ ρ α μ μ α ί γ χ ρ ί ίιη κ * ιό 1880 ά π έ t e üuviîp'.01 ΤΑ ΞΙΚΟ Ι ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 19 άποχή ά π ’ τίς έκλογές ήταν άνέκαθεν ο κανένας γιά ολα τά σο­ βαρά κόμματα της αντιπολίτευσης. Ά κ ό μ α καί ή ελβετική π ε ί ­ ρα άπό τό γενικό εκλογικό δικαίωμα ήταν κάθε άλλο παρά Ε ν ­ θαρρυντική γιά ένα εργατικό κόμμα. άπό μέσο εξαπάτησης πού ήταν ώς τώρα. πού παρόμοιό του δεν υ πάρχει στόν κόσμο. (Σημ. τξς δημοκρατίας. Ά κ ό μ α καί τό Κομμουνιστικό Μανιφέστο ε?χε διακηρύξει τήν κ α τ ά χ τ η σ η τού γενικού εκ λογικοί δικαιώματος. σέ ίργανο χειραφ έτησης1. Στή Γερμανία τά π ρ ά γμ α τα ήταν διαφορετικά. Καί άπό τή μέρα έκείνη. en instrum ent d ? é m a n c ip a tio n .κο μέρος το3 π ρ ο 7 ράμματος τοΰ γ α λ λ ικ ο ί) έργατιχοΟ κ όμμα το ς πού τό Ι γ ρ α ψ β Ô Μάρξ.o τής Χαρρης. σάν ένα άπό τά πρώτα καί τά σπουδαιότερα καθήκοντα τού μ α χη τικού πρ ο­ λεταριάτου. σάν ένα δργανο κυβερνητικές άπάτης. Μβτάτρεψαν τό δικαίωμα ψήφου. Ε κ τ ό ς ά π ’ τό δτι μάς πληροφορούσε μέ άκρίβεια γιά τή δική μας τή δύναμη καθώς καί γιά τή δύναμη δλων τών ά ντιπά λ ω ν κομμάτων καί μ5ς πρόσφερνε έτσι ένα τέτιο μέτρο γιά νά ρυθμίζουμβ τή δ ρ ά ­ ση μας. χρησιμοποίησαν τό έκλογικό δικαίω μα μέ τέτιον τρόπο. Οι έπα να σ τά τες έργάτες τών λατινικών χωρών βίχαν συνηθίσει νά θεωρούν τό έκλογικό δικαίωμα σάν μιά παγίδα. π ρ ο φ υ λ ά γοντάς μας. πού τούς αντάμειψε χ ιλ ια π λ ά καί χρησίμευσε σάν παράδειγμα στούς έργάτες ολων τών χωρών. Κι άν τό γενικό έκλογικό δικαίωμα δέ μάς είχε φέρει άλλο κέρδος εκτός α π ’ τό δτι μάς Ι π έ τ ρ ε π ε νά μετρούμε κάθε τρία χρόνια τίς δυνάμεις μας. τόσο άπό μιάν άκαιρη άποΟάρρυνση οσο κι άπό ένα άκαιρα παράτολμο θάρρος — άν αυτό ή ταν τό μόνο κέρδος μας 1 Η φράοη αύτή ·1ναι π α ρ μ έ ν η άπό τό ·Ισαγωγ'. ï û v t . ο! εργάτες μας τά π ή ­ ραν αμέσως ατά σοβαρά καί στείλανε τόν Ά ο υ γ χ ο υ σ τ Μ πέμπελ ατό πρώτο συνταχτικό Ρ ά ϊχ σ τα γκ . ’Εκτός α π ’ τό δτι μεγάλωνε στόν ίδιο βαθμό τή βεβαιότητα τών εργατών στή νίκη καί τόν τρόμο τών ά ντιπ ά λ ω ν χάρη στήν Απροσδόκητα γρήγορη αδξηση του à p tθμού τών ψήφων πού ταχτικά δ ια πισ τω νότα ν κι Ιγινε £τσ: τό καλύτερό μας μέσο προπαγάνδας. καί ό Λασσάλ είχε ξαναδεχτεί τό σημείο αυτό. ) .

* Πρόκιιται γιά τίς διάφορβς χ « ρ · ς . τή Σα.®ν(α κλπ. κι αύτή ή μέθοδος γρήγο­ ρα ά ν α π τ ύ χ θ η κ ε π α ρ α π έ ρ α . γιά νά έξαναγκάσουμε ολα τά κόμματα νά όπερασπίσουν άκό τίς έπ:θέσ3ΐς μας τίς άπόψεις καί τις πράξεις τους. πού ως τό 1846 £λ·γε πα ντού τήν τελευταία Αποφασιστική λέξη. Σέ τί ωφελούσε στήν κυβέρνηση καί στήν αστική τάξη ο νόμος τους ένάντια ατούς σοσιαλιστές. πα ρ ά τίς Ι π ι τ υ χ ί ε ς τής άνταρσίας. καθώ ς καί στίς μάζες ϊξω άπό τή βουλή. πού άνήκαν στή σύνθεση τής γ·ρμανςκής αότοκρατορίας. μέ όλότελα διαφορετικό κύρος καί μέ ¿λότ3λα διαφορετική έλευθερία ά π ’ ο τι γινότα ν μέ τόν τύπο καί στίς συγκεντρώσεις. Κι ίτσι συνέβηκβ ή άστική τάξη καί ή κυβέρνηση νά φ τ ά σουν στό σημβίο νά φοβούνται πολύ περισσότερο τή νόμιμη. Γ ια τί καί δώ άκόμα οί δροι τού άγώ να β!χαν ουσιαστικά άλλάξει. γιά τά έ π α γ γ ε λ μ α τ ικ ά δικαστήρια. Οί έργάτες πήραν μέρος στις έκλογές για τίς βουλές των ξεχωριστών χωρών*. πού γιά τήν κα τ ά λ η ψ ή της πήρε μέρος στήν ψηφοφορία μιά σημαντική μερίδα τού προλεταριά­ του. Στην έκλογική ζύμωση μας έδοσε ίνα μοναδικό μέσο γιά νά Ιρθουμε σ* Ιπαφή μέ τίς λαϊκές μάζες έκ·ί ο που αυτές βρίσκονται άκόμα μακριά από μάς. Διαπιστώθηκ® δτι οί κρ ατικοί θε­ σμοί. πάλι θά ήταν όπ·ραρκετό. επιπλέον. 6 άγώνας στούς δρό­ μους μέ τά οδοφράγματα.20 ΚΑΡΛ Μ ΑΡΞ από τό δικαίωμα ψήφου. πρόσφερε στούς αντιπροσώ ­ πους μας στό Ρ ά ϊ χ σ τ α γ κ §να βζμα απ' οπού μπορούσαν νά μ ι­ λούν στούς αντιπάλους μας μέσα στή βουλή. προσ­ φέρουν άκόμα κι άλλβς ευκαιρίες πού έπιτρέπουν στήν έργατική τάξη νά κ α τ α π ο λ έ μ α αυτούς τούς ίδιους τούς κρατικούς θε­ σμούς. Μέ τήν άποτελδσματική όμως αύτή χρησιμοποίηση τού γβνικού δικαιώματος ψήφου μπηκ$ σέ ενέργεια μιά όλότβλα νέα μέθοδος πάλης τού προλεταριάτου. Ό μ ω ς τό γενικό δικαίωμα ψήφου έχανδ πολύ περισσότϊρα. τή Βαυαρία. οταν ή εκλογική ζύμωση καί οί σοσιαλιστικοί λόγο: στό Ρ ά ϊχ σ τα γκ άνοι­ γαν συνεχώς ρ ήγματα σ? αύτόν τό ν ό μ ο . δπου Οργανώνεται ή κυριαρχία τής άστικής τάξης.) . πολύ περισ­ σότερο τίς έχλογικές έπιτυχίες. γιά τ ά δημοτικά καί κοινοτικά συμ­ βούλια. σαν τήν Πρβοσία. είχε παλιώσει σημαντικά. Μ«τ. διαμφισβήτησαν ά π ’ τήν άστική τάξη κάθε θέση. ( Σ η μ . π α ­ ρά τήν παράνομη δράση τού έργατιχού κόμ μ α τος. μπρο­ στά σ’ ολο τό λαό καί. Έ άνταρσία τού παλιού τύπου.

χ ω ρ ίς νά γίνετα ι λόγος γιά τήν υπεράσπιση μιάς ολό­ κληρης μεγά λη ς πόλης. στή Δρέσδη τό Μάη τού 1849 — έληξαν μέ τήν ήττα τής Εξέγερσης. "Αν αύτό δέν πετύχε:.να: κάτι τό πολύ σπάνιο. άκόμα καί μέ πιό Ολιγάριθ­ μα στρατβύματα. κ α τά κανόνα δ μ ω ς ' θ ά περιορίζεται μόνο στήν κατάληψη θέσεων πού Εγκαταλείπουν τά υποχωρούντα στρατεύματα. Ί ! παθητική άντίσταση είναι Επομένως ή μορφή άγώνα πού κυριαρχεί. Ε ξ ά λ λ ο υ δμως κι οί Εξβγερμένο:. γιά εύκαιριακές προωθήσεις καί π λ α γ ιο χ τ υ π ή ματα. τό στράτευμα γίνβται άνίκανο νά δράσει ή τά χάνουν οί διοικητές του καί ή Εξέγερση νικά.. σπάνια ε!χαν υπολογίσει π ά ν ω σ’ αότή. τής Ενιαίας διοίκησης. στή Βιέννη τόν ’Ο χτώ βρη τού 1848. πολεμικά μέσα πού τά στερούνται όλότελα σχεδόν σ’ όλες τίς περ ιπτώ σεις οί Εξεγερμένοι. β. διά τα ξη ή χρησιμοποίηση τών Εφεδρειών. στις μάχ§ς των δρόμων. καί υπδράσπιση Ενός ξβχωριστού οδοφράγματος. π ρ ά γ μ α πού σ’ Εναν άγώνα άνάμεσα στούς στρατούς δυό Εμπόλεμων χωρώ ν δέν πα ίζει κανένα ρόλο ή τόν παίζει σέ πολύ μικρότβρο βαθμό. έπιβάλλδται ή υπεροχή τού καλύτερου Εξοπλι­ σμού καί τής καλύτερης Εκπαίδευσης. τής σχεδιασμένης χρησιμοποίησης τών δυνάμεων καί τής π ε ιθ α ρ ­ χίας. Ά ν γίνετα ι πού καί που Επίθεση θά γίνεται μ ονά ­ χ α σάν Εξαίρεση. Ή άμοιβαία υποστήρι­ ξη. yAv αύτό πδτύχβι. Καί βγαίνβι μόνο του ore δέ μπορβί νά γίνεται λόγος γιά τή συγκέντρωση τών δυνάμβων μ ά χ η ς σ' ένα άποφασιστικό ση­ μείο. μιά καί δέν Εμποδίζονταν άπό πολιτικούς . τότε. μέ δυό λόγια ή σύμπραξη καί ή άλληλοβοήθεια τών ξεχωριστών τμημάτων. πού -είναι ά π α ρ α ίτ η τ ε ς γιά τήν υπεράσπιση ένός διαμερίσματος μι5ς πόλης. Ε π ι ­ πλέον ό στρατός διαθέτδΐ πυροβόλα καί όλότελα Εφοδιασμένες καί Εκγυμνασμένες μονάδες μηχανικού. άμέσως μόλις οί Επιτιθέμενοι διοι­ κητές τού στρατού. ΙΥ αυτούς τό ζήτημα ήτα.* μ ο ν ά χ α νά κλονίσουν τό ήθικό τών σ τρ α τευμ ά ­ των. ΐ ό άνώτατο πού μπορδί νά καταφέρει ή Εξέγερση σέ μιά π ρ α γ μ α τ ικ ά ταχτική Ενέργεια είναι ή έντεχνη άνέγδρστ. Δέν είναι λοιπόν καθόλου παράδοξο τό γεγονός δτι ά κ ό ­ μ α καί οί μ ά χ ε ς οδοφραγμάτων πού έγιναν μέ τό μβγαλύτβρο ήρωϊσμό — στό Παρίσι τόν Ίούνη τού 1 β 4 δ .01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ IT H ΓΑΛΜ Α ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 21 "Ας μήν ίχ ο υ μ ε καμιά α δ τ α π ά τ η π ά ν ω ο* αυτό τό ζήτη­ μ α : μιά π ρ α γ μ α τ ικ ή νίκη τής Εξέγερσης π ά νω στό στρατό. δέ θά μπορέσουν νά Επιτευχθούν παρά μέ Εντελώς άνεπαρκή τρόπο καί τίς περισσότερες φορές καθό­ λου. μιά νίκη δπως κερδίζεται σέ μιά μ ά χ η άνάμυσα σέ δυό στρατεύματα.

ή νίκη ή τα ν κερδι­ σμένη. τόν ’Ιούλη το& 1830 καί τέ Φ λ εβ ά ρ η του 1848. Αύτό είναι τό κύριο σημείο πού πρέπει νάχει κανείς υπόψη του άκόμα καί οταν έςετάζει τίς πιθανότητες έπ:τυ χία ς σέ ένδεχόμενες μελλοντικές οδομαχίες. υπή ρχε άνάμεσα ατούς έξεγερμένους καί στό στράτ3υμα μ:ά πολιτοφυλακή πού. ένήργησαν άπό καθαρά στρατιωτική άποψη καί έφόσον τούς Ιμειναν πιστοί οί στρατιώτες Έους. Κι 8ταν . Έ τ σ ι . Ά ν κρατούσε ώσπου νά πβτύχει τό σκοπό του. είτε πήγαινε κ α τ ε υ ­ θείαν μέ τό μέρος τής έςέγερσης. αύλές καί σπίτια. περνώντας μέσα άπό κήπους. άλλα τό π α ρ έ κά μ πτε. έν μέρει τέλος. γιατί άλειψε ή α ποφ ασιστικότητα άπό τούς διοικητές η γιατί τούς εί · χαν δέσει τά χέρια. έν μέρει χάρη στη σημαντική συρροή νέων μ α χ η τ ικ ώ ν δυνάμεων στή διάρκεια της ν ύ χ τ α ς καί τό πρω ί τής 19 του Μάρτη. ακόμα καί στήν κλασική εποχή τών οδομαχιών. Στό Βερολίνο. Ά π ό τό 1849 κιόλας οί πιθα νότη τες αυτές ή τα ν άρκετά ισχνές. λόγω τής παράλυσης τής διοίκησης. άλλά στασιαστές.22 ΚΑΡΑ Μ Α Ρ Ξ απολογισμούς. Ό άςιωματικός είχε ά π ο χ τ ή σ ει μέ τόν καιρό πείρα τών μορφών ταχτικής στίς οδομαχίες. Ό φαντάρος δέν έβλεπε π ιά πίσω άπό τό έδόφραγμα τό «λαό». δέ βάδιζε πιά κατευθείαν καί άκάλυπτος Ι ν ί ν τ ι α στό αυτοσχέδιο προκάλυμα. 0? πολυάριθμες έ π ιτ υ χ ίε ς των έςεγερμένων ώς το 1 8 4 8 οφείλονταν σέ π ο λ λ α π λ ά αίτια. Έ κ ε ί οπου ή πολιτοφυλακή αυ­ τή ά ντιτάχθηκε άπό την άρχή στήν εξέγερση. με τή χλια ρ ή Αναπο­ φάσιστη στάση της. τότε είχαμ ε ήττα. Σ' ολες ομως τις περιπτώ σεις. κλόνιζε καί τά σ τ ρ α τε ύ μ α τα κι Ιπ ιπ λ έ ο ν προμήθευε οπλα στήν έςέγερση. τό οδόφραγμα είχε περισσότερο ηθική παρά υλική έπίδραση Έ τ α ν §να μέσο γιά νά κλονίζει τή σταθερότητα του στρατού. οπως τόν Ίο ύ ν η του 1848 στό Παρίσι. "Αν δχι. ταραχοποιούς. Ή άστική τάξη είχε παντού περάσει μέ τό μέρος τών κυβερνήσεων. οπως καί στίς πδρισσότερες οδομαχίες στην Ι σ π α ν ί α . ή νί­ κη κερδήθηκε γιατί τό στράτευμα δεν τ ά β γ α ζ ε πέρα. τό άπόβρασμα τής κοι­ νωνίας. ή έςέγερση νικήθηκε. Οί εκπρόσωποι τού «πολιτισμού καί τής ¿διοχτησίας» χαιρετίζανε καί κερνούσανε τούς στρατιώτες πού ξεκινού­ σαν γιά τήν καταστολή τών έςεγέρσεων. ¿ π α δούς τής λεηλασίας καί τής μοιρασιας. έν μέρει λόγω τής έξάντλησης καί τού κ α ­ κού έφοδιασμού τών στρατευμάτω ν. Τό οδόφραγμα είχε χάσει τή γοητεία του. τό 1848. είτε. ό λαός νίκησε. Στό ΙΙαρίσι.

σήμερα έχουμε τό μικρού διαμετρήματος τουφέκι πού γεμίζει μέ δεσμίδα άπό π ί ­ σω. Κι Ιτσι θά λείπει ένας τεράστιος μοχλός που ήταν τόσο άποτελεσματικός τό 1848.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓ2Ν ΙΕΙ ΣΤΗ ΓΑΛΑΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 £1 ΤΟ 1850 ¿3 όπή ρ χε κάποια έπιδεξιότητα. νά υπερδιπλασιαστούν μέσα σέ 24 ώρες καί νά μεγαλώσουν σέ τεράστιους στρατούς μέσα σέ 48 ώρβς. μόνο αρκεί γιά νά γκρεμίσει τό καλύτερο οδόφραγμα. Ο ί. χάρη ατούς σιδηροδρόμους. Ό οπλισμός των τεράστια ένισχυμένων αυ­ τών στρα τευμ ά τω ν Ιγινε ασύγκριτα πιο αποτελεσματικός. δέκα φορές πιό εύ­ σ το χ α καί δέκα φορές πιό γρήγορα άπό τά πρώτα. τότε ό ¿¿οπλισμός τους θά γίνει άκόμα πιό δύ­ σκολος. Τότε υπήρ­ χα ν οί μικρής σχετικά άποτελεσματικότητας συμπαγείς σφαίρες καί οβίδες τού πυροβολικού. 'Α πό τότε ομως άλλαξαν π ο λ λ ά άκόμα. πού μιά του. τό Παρίσι καί τό Βερολίνο δέν τετραπλασιάστηκαν. σήμερα έχουμε τίς κρουσιφλεγείς οβίδες. Σήμερα τό φυσίγγιο διαφέρει γιά τό κάθε τουφέκι καί ένα μόνο .λαός» θά παρουσιάζεται λοιπόν π ά ν ­ τα διχασμένος. Ά ν οί μεγάλες πόλεις Ιγιναν σημαντικά με­ γαλύτερες. πού βάλλε: τέσσερις φορές μα/. Δύσκολα θά ξαναπαρουσιαστεί μιά έςέγεροη πού θάχει τή συμπάθεια όλων των λαϊκών στρωμάτων.ρύτερα. Οί φρουρές αυτές μπορούν. Τότε υπήρχε ό κασμάς τού σκαπανέα γιά τή δ:άρηξη των τοίχων. καί ολα πρός δφελος του στρατού. αδτό τό π ετύ χ α ινε τώρα έννιά φο­ ρές στίς δέκα. έγιναν χειρότε­ ροι ολοι οί οροι. αντίθετα. Ά π ό τό 1848. Ά ν έρθουν μέ τό μέρος των έςεγερμένων περισσότερο: στρατιώτες που έχουν κάνει τήν υπηρεσία τους. Στον ταξικό ά γώ να <5έ θά συσπειρωθούν ποτέ ολα τά μεσαία στρώ­ μα τα τόσο αποκλειστικά γύρω άπό τό προλεταριάτο πού νά Εξαφανιστεί σχεδόν τό συνταγμένο γύρω άπό τήν άστική τάςη κόμμα τής άντίορασης. οι φρουρές τους ομως αυξήθηκαν πάνω άπό τέσσερις φορές. Τό 1848 υπήρχαν τά Ιμπροσθογεμή τουφέκια. #^ ς τό 1848 μπορούσε κανείς μέ μ π α ­ ρούτι καί μολύβι νά φτιάξει ο ίδιος τά άναγκαία π υ ρ ο μ α χ ικ ά . οί στρατοί μεγάλωσαν άκόμα πιό πολύ. Τά κυνηγετικά τουφέκια καί τά πολυτελή τουφέκια τών Ερασιτεχνών τών οπλοπω λείω ν— κι οταν άκόμα ή άστυνομία δέν τά έχει άχρηστεύσει άπό πρίν άφαιρώντας τους κάποιο κομάτι άπ* τό κλείστρο— άκόμα καί στόν έκ τού συστάδην άγώνα δέ μπορούν καθόλου νά συγκρίνουν μέ τό τουφέκι τού στρατιώτη πού γεμίζει μέ δεσμίδα. σήμερα υπάρχουν τά φυσίγγια μέ δυναμίτη. Ά π ό τή μεριά των έξεγερμένων.

έ άγώ νας στούς δρόμους θά γίνεται. Στό μέλλον. οί δυ­ νάμεις αδτές. οτι είνα: £να πολύπλοκο προϊόν τ ζ ς μεγά λη ς βιομηχανίας καί οτι έπομένως. Α ύ τό σημαίνει μο νά χα οτι άπό τό 1848 καί δώ οί δροι ί γ ι ν α ν άκόμα πιό δυσμενείς γιά τούς πολίτες μαχητές καί άκόμα πιό ευνοϊκοί γιά τό στρατό. ο! καινούργιες συνοικίες πού χ τίσ τη κ α ν στις μεγά λ ες πόλεις ά π ’ τό 1848 κα ί δώ Ιχουν μ α ­ κριούς. σπανιότερα στίς άρχές μιας μ εγά λ η ς έπανάστασης παρά στην κατοπινή πορεία της καί θά πρέπει νά έπιχειρείται μέ μεγαλύτερες δυνάμεις. Κ α τα λα β α ίνει λοιπόν ό άναγνώ στης γιατί οί κυρίαρχες έξουσίες θέλουν οπωσδήποτε νά μάς σπρώξουν έκεί οπου λαλεΓ τό τουφέχι καί χ τ υ π ά τό σπαθί. Μ ήπως αυτό σημαίνει οτι ατό μέλλον 6 αγώ νας στους δρό­ μους δέν πρόκειται νά παίξει πιά κανένα ρ ό λ ο . Γιατί σήμερα μας κατηγορούν γιά δειλία Ιπειβή δέν κατεβαίνουμε άμέσως στούς δρόμους. Οί κύριοι αύτοί σπαταλούν ολωσδιόλου άνώ φελα τίς π α ρ α ­ κλήσεις καί τίς προκλήσεις τους. Ινας άγώ νας ατούς δρό­ μους μπορεί λοιπόν νά νικήαει μοναχα άν ή δυσμενής αυτή κατάσταση άντισιαθμιστδΐ από άλλους παράγοντες. κιστ&ν κατά τής κυβέρνησης «έθνικής 1870. Σύντ. (Σημ. οπου είμαστε άπό τά πριν βέραιοι οτι θά νικηθούμε . Τόσο βλάκες δέν είμαστε. δέ μπορεί κανείς νά τό κατασκευάζει πρόχειρα.24 ΚΑΡΑ Μ Α Ρ Ξ σημείο Ι χ ε ι κοινό παντού. καί τή μέρα τής έξέγβρσης τών μπλανάμόνης». δτι συνεπώς τά περισσότερα τουφέκια είναι ά χ ρ η σ τα έφόσον δέν ί χ ε ι κανείς τά πολεμοφόδια πού τ α ι­ ριάζουν ειδικά σ’ αύτά. τή μέρα ποΟ ή κυβέρνηση τοΟ άνακηρύχτηκβ ή δημοκρατία. πού άπότυχ». ίσιους καί φαρδιούς δρόμους. Τρελός θά ήταν ο ε π α να σ τά τη ς έκείνος πού θ ά δ ιά λ*γε 6 ίδιος τίς καινούργιες έργατικές περιοχές το5 βόρειου καί τού άνατολικού Βερολίνου γιά μάχες ¿δοφ ραγμάτω ν. πού φαίνονται σαν ξε π ί­ τηδες καμωμένοι γιά τή δράση των νέων πυροβόλων καί τουφεκιών. Καθόλου. Καί τέλος. οπως συνέρηκε σ' ολη τή διάρκεια της μεγάλης γαλλικής έπανάστασης. "Όμως. ΓΓ αύτό. θά προτιμήσουν βέβαια τήν άνοιχτή έπίθεση άπό τήν παθητική τ α χ τ ικ ή τού οδοφράγματος. στίς 4 τού Σεπτέμβρη καί στίς 31 τού Ό χ τ ώ β ρ η του 1870 ατό ΙΙαρίσ:1. Γ ιατί μάς ίκετεύουν τόσο θερμά νά δεχτούμε έπιτέλους νά παίξουμε μιά φο­ ρά τό ρόλο τού κρέατος γιά τά κανόνια. θ ά μπορούσαν τό ίδιο νά ά παιτήσουν ά π ’ τόν έχθρό τους στόν προ­ 1 Πρόκβιται γ-td τίς 4 Σ§πτέμβρη Αουδοβίκου Βοναπάρτη άνατραέπηκ· κι γιά τίς 31 Όχτώβρη τοΟ Ιδιου χρόνου.) .

στίς 1 8 ’Ιουνίου 1815. Στή Γαλλία. άλλαξαν £χι λιγότερο καί γιά τόν ταςικο άγυ.να. ΣΟντ. δπως Ιγινε ΐτό Βαγκράμ καί στό Β α τ ε ρ λ ώ 1. στή Γ αλλία οπου επομένως ή κυβέρνηση δέ μ π ο ρβί μέ κανένα τρόπο νάχει σίγουρο τό στρατό. στήν περίπτωση αυτή. Ή άργή προπαγανδιστική δουλιά καί ή κοινοβου* Έ ν ν ο » ί τό Φρ»ιδβρίκο Η τής Πρωσίας (1740*1746. γιατί δίνουν τό αίμα τους καί τή ζωή τους. *Αν άλλαξαν oí δροι γιά τούς πολέμους άνάμεσα στά έθνη. εκτός άν κερδίσουν προη­ γούμενα τή μεγάλη μάζα τού λαού. οπου τό έδαφος εδώ και πάνω άπό εκατό χρόνια έχει ύπονομευ&εί άπο απανωτές επαναστάσεις. Σημ. της κατάχτησ ης όλων τών θέσεων πού μας βίναι προσιτές.) αυ­ . έκεί πρέπει νά π ά ­ ρουν μέρος οί Γοιες οί μάζες. Παντού Εχουν μιμηθεί τό γερμανικό παράδειγμα efe χρησιμοποίησης του έκλο­ γικού δικαιώματος. Πέρασε ο καιρός των αιφνιδιασμών. Καί στίς λατινικές χώρες επίσης κατανοούν ολο καί πιό πολύ οτι ή παλιά ταχτική πρέπει Ί αναθεωρηθεί. Γιά νά καταλάβουν ομως οί μάζες τί πρέπει νά γίνει.) 1 Σ χ ή μ ά χ η ιού Β α γ κ ρ ά μ τό 1809. τούς άγρότες. Κι αύτή ακριβώς τή δουλιά κάνουμε τώρα. ('Σημ. καί τήν κάνουμε μέ τέτια επιτυχία πού φέρνβι τόν αντίπαλο σε άπελπισία. πού παίρναν ? ω τιά με τσακμακόπετρα. II αν το ο ή άπροτταράσκευη έπιΟ εση περνά σέ δε·>τερη μοίρα. έξβγέρσεις καί σ" ολες τίς άλλες έπαναστατικές πράξεις. δη λ. 6 Ν α π ο λ έ ω ν Α ' νίκησε ιό ν στριακό στρατό. τών επαναστάσεων πού γίνονταν άπό μικρές συνειδητές μειοψη^ίβς έπικεφαλής οχι συ­ νειδητοποιημένων μαζών.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ιΗ48 ΩΣ ΤΟ ( -Su 25 σεχή πόλεμο νά π α ρ α τ α χ θ ε ί απέναντι τους σέ σχηματισμούς Sπως στον καιρό τού γερο-Φρίτς* ή σέ φάλαγγες κατά ολόκλη­ ρες μεραρχίες. συμρολή του στίς συνωμοσίες. υπομονητική δαυλιά. τά συ μ μ α χικ ά στρα­ τε ύματα ( ά γ γ λ ι κ α . πρεπει οί ίδιες νάχουν κιόλας καταλάββι γιά τί πρόκειται. οτι γι' αυτούς δέν είναι δυνατή μιά νίκη διαρκείας. στό Βατβρλώ. Μβτ.) . πρωσικά κ λ π . Έ κ ε ί οπού πρόκειται γιά μιά ολοκληρω­ τική μετατροπή τ^ς κοινωνικής οργάνωση.. χρειάζεται μακρόχρονη. νίκησα ν τό Ν α π ο λ έ ο ν τ α | ό ρ ι σ τ ι κ α . καί οπου γενικά ο! συνθήκες γιά μιά αιφνιδιαστική Επαναστατική έπίΟεση είναι πολύ πιο ευνοϊκές παρά στή Γερμανία— ακόμα καί στή Γαλλία οί σοσιαλιστές κατανοούν ολοένα καί περισσότερο. Αυτό μάς δίδαξε ή ιστορία τών τελευταίων πενήντα χρόνων. καί μάλιστα κρατώντας στό χέρι τουφέκια. όπου δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα πού νά μήν εχει δόσει ττ*.

Είναι έτσι αυτονόητο δτι οί σύντροφοί μας του Ιξωτερικού δεν πα ρα ιτούντα ι καθόλου άπό τό δικαίωμα τους στήν έπανάσταση. ?Ακόμα κι δταν στή Ρωσία θά συνέλθει τό περίφημο Ζέμσχι Σόμπορ. ή γερ ­ μανική σοσιαλδημοκρατία κατέχει μιάν ξεχωριστή θέση κι έχει έτσι. τήν Απο­ φασιστική «δύναμη κρούσης» τού διεθνούς προλεταριακού στρα­ τού. στη Δανία. Πενήντα σοσιαλιστές βρίσκονται στίς βου­ λές. πού Ακόμα κι ό σ τρ α τη γό ς φόν Μ πογκουσλάφσκι Απ’ αυτό καί μόνο τό λ αϊ­ κό δικαίωμα βγάζει τό δικαίωμα γιά πραξικόπημα πού τό διεκδικεϊ γιά τόν αύτοκράτορά του. Στο1 Βέλγιο οί έργάτες Απόσπασαν πέρσι τό έκλογικό δικαίωμα καί νίκησαν στό ένα τέταρτο τών Ικλογικών π ε ­ ριφερειών. αυτό είναι βέβαιο. Οί έπιτυχίες δέν άργησαν νάρθουν. Αποτελούν τήν πιό πολυάριθμη. τουλάχιστο στό άμεσο μέλλον. κι έχουν ρίξει χιόλας τρία υπ ο υρ γεία χι έναν πρόεδρο τής δημοκρατίας. τό μό­ νο π ρ α γ μ α τ ι κ ό «ιστορικό δικαίω μα». μα ζί μέ τούς νέους καί τίς νέες πού τούς Ακολουθούν σάν μή έκλογείς. Στήν Ε λ β ε τ ί α . οί σοσιαλιστές Αντιπροσωπεύον­ τα ι στά κοινοβούλια. άκόμα καί κε£ μπορούμε νά υπολογίζουμε με βεβαιότητα δτι θά Αντίπροσωπευθούμε. τό μόνο δικαίωμα πού πάνω του στηρίζονται δλα χωρίς έξαίρεση τά σύγχρονα κράτη. 'Ο τ ιδ ή π ο τ ε όμως χ ι άν γίνει στίς άλλες χώρες.26 ΚΑΡΑ Μ Α Ρ Ξ λβυτική δράση Αναγνωρίζονται καί δώ Ιπίσης σάν τό άμεσο καθήκον του κόμματος. στην ’Ιταλία. χω ρίς άλλο. Δεν χ α τ α χ τ ή θ η κ α ν μονάχα μια ολόκληρη σειρά άπό δημοτικά καί κοινοτικά συμβούλια. τήν πιό σ υ μ π α γή μάζα. Συζήτηση γίνεται μ ο ν ά χα για τό ζ ή τ η μ α : άπό ποια πόρτα θά μπούμε. Τά δυό έκατομμύρια έκλογείς πού στέλνει στίς κά λπες. Ακόμα καί στη Βουλγαρία καί τη Ρουμανία. αοτή ή Εθνοσυνέλευση. Έ μάζα αύτή δίνει τώρα πάνω Από τό ένα τέταρτο δλων των ψήφων. πού τόσο μ ά τ α ια τής έναντιώ νεται 6 νεαρός Νικόλαος. ένα ξεχωριστό καθήκον. μ α ζ ί καί τό Μεκλεμβούργο πού ή Αριστοκρατική του έπανάστα­ ση έληξε τό 1755 μέ «τό σύμφωνο γιά τήν κληρονομιά» ( « Ε γΙ)ν ε ^ Ι ε ί ο ί ι » ) αδτο τά ένδοξο ντοκουμέντο τής φεουδαρχίας πού {σχύει Ακόμα καί σήμερα. δλα τά κ ό μ μ α τ α συμφωνούν δτι ή Απαγόρευση νά μπούμε στό Ρ ά ϊχ σ ρ α τ (βουλή) δέ μπορεί νά συνεχιστεί άλλο. Τό δικαίωμα στήν έπανάσταση είναι τόσο Αδιαφιλονίκητα μπασμένο στή γενική συνείδηση. Καί δπως τό δείχνουν οί μερικές έκλογές γιά τό . "Οτι θά μποϋμε καί κεί. Στήν Αυστρία. Τό δικαίω μα στήν έπανάσταση είναι.

τόσο σταθερά. χάνονται μέσα στή νόμιμη κ α τ ά ­ σταση πού τ ά ίδια δημιούργησαν. οί έκλογές γιά τίς τοπικές βουλές τών ξεχωριστών κρ α τώ ν. καί θά άνα•. Έ αύξησή της συντελεΓται τόσο αύθόρμητα. Έ ομαλή ά νά πτυ ξη ομως ¿μποδιζόταν. Ά ν αύτό συνεχιστεί μέ τόν ίδιο ρυθμό τότε θά καταχτήσ ουμ ε ώς τό τέλος τού αϋώνα τό μεγαλύτερο μέρος τών μεσαίων στρωμάτων τής κ οι­ νωνίας. ώσπου νά ξεπεράσει σέ δύναμη τό κυβερνητικό σύστημα πού κυριαρχεί σήμερα. Μέ τόν καιρό θά τό οπερνικήσουμε κι αύτό. Καί μονάχα Ινα ς τρόπος ό π ά ρ χ ε ι πού # ά μπορούσε νά συγκρατήσει προσωρινά τή σταθερή δνοδο τώ ν σοσιαλιστικών μ α χ η τικ ώ ν δυ­ νάμεων στή Γερμανίας m i πού μπορούσε άκόμα γιά λίγ® καιρό νά τις ρίξει πίσω : κι αύτό είναι μιά σύγκρουση σέ με­ γάλη κ λ ίμ α κ α μέ τό στρατό. τούς μικροαστούς καί τούς μικροχωρικούς. Φ ω νάζουν άπελπισμένα μαζί μέ τόν Ό ν τ ιλ ό ν Μπαρρό : La légalité n o u s tue. ή «δύναμη κρούσης» βέ θ ά ήταν ?σως διαθέσιμη στήν κρίσιμη στιγμή.πτυσσόμαστε ώσπου νά γίνουμε ή άποφασιστική δύναμη στή χ ώ ­ ρα. σά μιά φ υ ­ σική πορεία. οί «άνατροπείς». οπως αυτοαποκαλοΰνται. Γιά νά εξαφανίσουν άπό τό πρόσωπο τής γής μέ τουφεκισμούς £να κόμμα πού άριθμεί έκατομμύρια δέ θά Ι φ τ α ν α ν ολα τά ο π ι­ σθογεμή τουφέκια τής Ε ύ ρώ π ης καί τής Α μ ε ρ ικ ή ς . μιά άφαίμαξη οπως τό 1 8 7 1 στό Παρίσι.*01 ΤΑΞΙΚΟ! ΑΓΏΝΕΣ IT H ΓΑΛΛΙΑ ΑΤΤΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 27 Ρ ά ΐχ σ τ α γκ . "Ολες οι κυβερνητικές επεμβάσεις ενάντιά της Υ ποδείχτηκαν άνήμπορες. ΐ ά κόμ μ α τα τής τάξεως. π α ρ ά μέ τά παράνομα καί τήν άνατροπή. προκόβουμε πολύ καλύτερα μέ τ ά νόμιμα μέσα. Μπορούμε σήμερα κιόλας νά υπολο­ γίζουμε σέ 2 V 4 έκατομμύρια εκλογείς. οΐ έκλογές γιά τά δημοτικά καί κοινοτικά συμβούλια %αί γ ι ά τά Επαγγελματικά δικαστήρια. πού μ π ρ ο σ τά της θά υποχρεωθούν νά σκύψουν ολες οί άλ­ λες δυνάμεις. Ί ί ειρωνεία τής παγκόσμιας ιστορίας τά άναποδογυρίζει ολ« καί τά βάζει μέ τό κεφάλι κάτω. ή άποφασιστική μ ά ­ χη θά καθυστερούσε. Τό κύριο καθήκον μας είναι νά διατηρήσουμε άσταμάτγ^τη τήν πορεία αυτής τής Ανά­ πτυξης. θά τραβούσε σέ μάκρος καί θά στοίχιζε β α ­ ρύτερες θυσίες. ή μάζα αότή αύξάνεται α κ α τάπ α υτα . Ε μ ε ί ς οί «έπανασ τάτες». ε!τε τό θέλουν είτε δχι. νά μή κατατρίβουμε σέ άγώνες προφυ­ λακών αότή τή «δύναμη κρούσης» πού μεγαλώνει καθημερινά. τόσο α κ α τ ά σ χ ε τ α καί συνάμα τόσο ήρεμα. ή νόμιμέ- . αλλά νά τή φυλάμε ά θ ιχ τ η ώς τήν άποφασιστική μέρα.

τότ* δέ> τούς μένει τε­ λικά τίποτε αλλο παρά νά σπάσουν oí loto: τή μοιραία αύτή νομιμότητα. Κι αυτοί οί άνατροπείς τ ή ς γερμανικής ομοσπονδίας καί τριών έλέω θεού θρόνων παραπονιούνται γιά ανα ­ τροπή . Τή σοσιαλδημοκρατική άνατροπή. Ρέσλερ. Μήπως ο( σημερινοί αυτοί φα­ νατικοί οπαδοί τής άντιανατροπής δεν είναι οί Ιδιοι χθεσινοί άνατροπείς. ο τήν άνατροπή. φόν* Μπογκουσλάφσκ:. Κ ι ά ν έ μ ε ί ς δεν «Γμαστ£. άνα­ τροπή πού δέ μπορεί νά υπάρξει χωρίς νά καταπατήσει τούς νό­ μους. Μπορεί νά πετύχουν την ψήφιση των νόμων τους ένάντια.. 6ά μπορούσε νά έπ:τρέψει στους θαυμαστές τού Βίσμαρκ νά βρίζουν τήν άνατροπή . τόσο τρελοί ώστε νά άφήσουμε νά μάς παρασύρουν σέ άδομαγίες γιά νά τούς φανούμε ευχάριστοι. r e g i s 1 II ote ς ( 2 η μ . διχτατορία. όλότελα διαφορετικά μέτρα. "Ολα άναπογυρίζονται πάλι. αίώνιας ζωής. Q u is tu le rit Q r a c c h o s de S ed itio n e q u e r e n t e s ? 1.) Γρd x / c u. Μήπως είμαστε Ι μ ε ί ς πού δ:ίίιξαμε τό ¿ασιλιά τού Άννόβερου. μπορεί νά μετατρέψουν ολο τόν ποινικό κώδικα σέ λάστιχο. δέ μπορούν νά τή χ τ υ π ή ­ σουν παρά μέ μ:άν άνατροπή άπό τά κόμματα τής τάξεως. ό πρώσος στρατηγός. μέσα α αύτή τή νομιμότητα: ά πο χ το ύμ ε σφιχτοδεμένα μπράτσα καί ρόδινα μάγουλα κι Ι χ ο υ με την Οψη τή. έπιστροφή στόν άπολυταρχισμό. Upcς το παρόν κάνουν νέους νόμους ένάντια στην ανατρο­ πή. ΙΙοιος. ΙΙαραβίαση του συν­ τάγματος.28 ΚΑΡΑ Μ ΑΡΞ τη τα μάς ήανατώνε:^ ενώ έμείς. δ πρώσος γραφειοκράτης. v d π α ρ α π ο ν ι ο ύ ν τ α ι 7 1 a áv ia p c íx i^ . Ό κ. Μήπως είμαστε έ μ ε ί ς πού προκαλέσαμε τόν έμ~ φύλιο πόλεμο του Í8Ó6. πού ακριβώς τώρα τήν ωφε­ λεί τόσο πολύ ή τήρηση τών νόμων. Γιά νά στριμώξουνε σοβαρά τή σοσιαλδημοκρατία h ά χρειαστεί νά πάρουν κι άλλα. Σΰντ . μπορ&Ι νά τούς κάνουν άχόμα χειρότερους. Δέ θά πετύχουν όμως τ ίπ ο τ α άλλο άπό μιά νέα απόδειξη τής άδυναμίας τους. καί é x. τόν π ρ ίγκ ιπ α εκλέκτορα τής Έ σ σης. τούς έ'δειςαν τό μοναδικό δρόμο γιά νά μπορέσουν Γσως ά κ έμ α νά χτυπήσουν τούς έργάτες πού δέ ν παρασέρνονται oé όδομαχίες. τό δούκα τού ¡Νασαου από τίς πατρογονικές. τίς νόμιμα κ λ η ­ ρονομημένες χώρβς τους καί μήπω ς εΓμαστε έμείς πού προσαρτήσαμε αυτές τίς χώρες .

"Οταν δ ια τά ζο ν τ α ν νά παραβρίσκονται στίς τελετές τών θυσιών της κυρίαρχης είδωλολατρικης Εκκλη­ σίας γιά νά άποδόοουν έκεί τίς τιμές. "Αν λοιπόν παραβιάσετε τέ σύνταγμα τού Ρ ά ιχ . οπως ο λ χ τά μικρά κράτη καί γενικά ο λα τά σύγχρονα χράτη.) . ’Ακρι­ βώς όπως μάς τό εδειξε τόαο όμορφα ο Βίσμαρκ τό 166b.τι θέ/βι μέ σας. υπόγεια. ον ο το σομφών ο πέφτει. Έξέδοσε Ινα άντισοσιαλιστικό. είναι τό π ρ ο ϊ ό ν έ ν ό ς σ υ μ φ ώ ν ο υ . οί άνατροπείς στρατιώ ­ τες άποθρασύνονταν ώς τό σημείο νά καρφιτσώνουν στό κράνος τους.Οί ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΑΑΙΑ ΑΪΤΟ TO i s . Ά ρ ν ιό τ α ν ορθά-κοφτά οτι ή θέληση τού αύτοκράτορα ήταν ό υπέρτατος νόμος. ιδιαίτερα σύμβολα . Ά π ό καιρό ομως κιόλας ένιωθε τόν εαυτό του άρκετά γερό γιά νά κάνει ά ν ο ι χ τ ά την εμφάνισή του.πόν κουράγιο. νόμο. Έ μ ε ­ ναν άκαρπες άκόμα καί ο! συνηθισμένες πιέσεις τών άνωτέρων στούς στρατιώτες. καί πέρα άπό τά σύνορα της αυτοκρατορίας. Τό κόμμα αυτό ύπόσκαφτε τή θρη­ σκεία καί ολα τά θεμέλια του κράτους. διεθνές.* άσει το σύμφωνο. έοώ χρειάζονται πρ^ςεις. "Ενα μεγάλο χρονικό διάστημα δρούσε μυστικά. ήθελα νά π ώ άντιχριστιανικέ. Έ χ ο υ ν περάσει τώρα σχεδόν ακριβώς 1600 χρόνια άπό τότε πού στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία ορού σε επίσης ε'να επικίν­ δυνο ανατρεπτικό κόμμα. η σοσιαλδημοκρατία είναι ελεύθερη καί μπορεί νά χάνει ό'. f(J αύτοκράτορας Αιοκλητιανός δέ μπορούσε πιά άλλο νά μένει ά π α τ η ς οταν έβλεπε πώς υποσκαφτόταν ή τάξη. της αυτοκρατορίας. οί χώροι τών 3 Ή θέληαη τοΟ βαοιλιά alvat ί ύπέρτατος νόμος (Σημ. Οί συγκεντρώ­ σεις τών άνατρεπτικώ ν στοιχείων άπαγορεύτηκαν. Έ μ π ρ ό : λο. ήταν χωρίς πα τρ ίδα . "Αν ένα άπό τά μέρη παρα. Ι ό tí θά κάνει ομως τότε ή σοσιαλδημοκρατία δύσκολα θά σάς τό πει στμερα. έδώ δε χω ράνε φλυαρίες. άπό τή Γ α λ α τία ως την 8Ασία. α π λ ω ν ό τ α ν πάνω j J ολες τίς χ ώ ρ ε. Μήν ς ε χ ν ά τ ε όμως οτι ή γ ε ρ μ α ν ι κ ή αυτοκρατορία. s ί>1 ΤΟ 1850 29 v o l u n t a s s u p r e m a l e x ! 1. π ρ ώ τα τού συμφώνου τών π ρ ιγκ ί­ πων άνάμεσά τους καί δεύτερο τών πριγκίπω ν μέ τό λαό. κύριοί μου. ή ύπακοή καί ή π ε ιθ α ρ χ ία μες στό στρατό του. σέ ένδειξη διαμαρτυρίας. Τό ανατρεπτικό αυτό κόμμα πού ήταν γνωστό μέ τό όνομα τών χριστιανών είχε πολλούς οπαδούς καί στό στρατό Λεγεώνες ολό­ κληρες ήταν χριστιανικές.σταυρούς. Καί τότε χ α ί τό άλλο μέρος δε δεσμεύεται π:ά ά π > αυτό. Σΰντ. Έ π έ μ β η XS δραστήρια γιατί ήταν άκόμα καιρός.

η.ενε μάλιστα άλομα ότι στή . ι σ’ αύτό ό αύτοκράτορας.τά στεύς χ ρ ισ τια νο ύ . όπως ά π α γορεύτηκαν στή ϊα ξω νία τά κόκκινα μαντήλια.τό î h50 . τά χρισ τιανικά σύπρολα. ίνουν. α π α γ ό ρ ε υ ­ σαν ορΟά-κο*. Brn o  /rc 1^95 1 Ιτίς 5 του Δ έ * £ μ £ ρ η 1894 x a i a t é ^ r / x i οτό Ρ α ϊ χ σ τ α τ . άνακήρυξε τό χριστιανισμό θρησκεία τού κράτους.γ. ο πως προβλεπεί τό ά ν τ ια ν α τρ ε π ι. άχό το jSf^ ni.τό»ι:οε μ ο ν χρχης ολόκληρης τής ρω­ μαϊκής αυτοκρατορίας.κ ο νομοσχέδιο του κυρίου ^¿ν KsAÀsp1. Ζ-ΰττ.opiqpihjxt βτίς 11 του Μαη ί 5^5. πού οί π α π ά δ ε ς τον ονό­ μασαν Μεγάλο. να ζητούν τό δίκιο τους από τά οικασττρΐ7. ό Κωσταντίνος.α οτους o c c i a À i c t é ç Τό ν ο μ ο 3 χ =Ϊ ι ο αυτό ¿r.ΚΑΡΛ Μ Α Ρ Ξ 30 συγκεντρώσεων του: κλείστηκαν ή χαΐ γκρεμίστηκαν ακόμα. ί> τού Μ&ρτη 1δ95. δεν τούς Επιτρέπανε s : î κ ι ί δεκανείς νά . Γότε ό αύτοκράτορας έκδικήΟηκε μέ τό μεγάλο διωγμό των χ ρ ισ τ ια ­ νών στά ^ 0 5 μ.) . 0. Λονδίνο. Λ ημ ο π ίίύ χη χε <>> ονχΊομκνμξνη u o yy / οτή νέα txtSoat) τοΓ eoyov τον Μ ά ρ ϊ f ùyx tAs - μ ί tu do x i μια <'uiv ι· χβιμενο τον *Ειη>χβλς ίοτ· $ιησώ &ηκαν χ υ ί ύιατηοή&Τ}κ*. Καί μ:ά πού δεν υπήρ­ χαν άκομα την Ιπ ο χ ή ¿κείνη δικαστές τόσο καλά γυμνασμένο: στό ζή τη μα τού <οερασμο*> τοό ατόμου». Ο διωγμός αύτος ήταν ο τελευταίος στο είδος του Καί ήταν τόσο αποτελεσματικός.. πού δεκαεφτά χ ρό­ νια αργότερα τό στρατό τόν άποτελούσαν στήν πλειοφηφ ία του χριστιανοί κχί ο αμέσως έ. Κ: αυτός ό έκτακτος νόμος έμεινε χω ρίς άποτελεσμα Οί χριστιανό: τον Ξεσκίσανε α π ’ τους τοίχους μέ νλευασμό. X . αναγορεύτηκαν. Σύμφ ω να 7p«>iôrivto * 0 / ιαίιχοί άγώ νις σιή Γαύλία. * §να 㧩 *#μ ο σ χ έ ΐ ι ο έναντ'.:.Νικομήδεια κάψανε τό π α λ ά τ : τή στιγμή πού βρισκόταν μ ί . * Ε γ γ χ ε λ . Ui χριστιανοί στερή ύ η κ α ν τό δικαίωμα να κατέχουν δημόσιες θέσεις. /. ¡'puqrTtjxj ¿υιό r<> φ . σταυροί χ λ π .

* τόν Κν^χελς τίτλοι βίχαν ά λ λ α χ τ * ϊ .:.<»I ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 \Αν έςαιοέσουμε λ i γi χ t κεφαλαία. μέ τή δημιουργία ενός άντίπαλου πού μ ον ά χα μέ τόν άγώνα έναντίον του τό κόμμα τζς ανατροπές ωρίμασε σ' Ινα πραγματικά Επαναστατικό κόμμα^ *ΐ£ργο τών σελίδων πού Ακολουθούν.ου ϊι νοντα: ο«μφα)να μέ τό αρχ'. 1 Η in 1A Tor IOTNJI TOV 18481 *Ύοτερα άπό τήν επανάσταση τού ’ίούλη.. αποτελέσματα των κοινωνικών σχέσεων πού δέν είχα ν ακόμα οςυνθεί σέ εντονες ταξικές αντιθέσεις— πρόσωπα. α υ τα π ά τες. íeÚTspou */. κάθε o rIkααντιχό iαέ~ * Γ I ρος άπό τά χρονικά τής εξανάστασης α π ’ ts 1848 ώς tc 1849 εχδΐ τόν τίτλο: Ή τ τ α τ η ς Ε π α ν ά σ τ α σ η ς ! Σ’ αυτές τίς ήττες δέν υπόκυτττ» ή επανάσταση. Μέ δυό λ ό γ ια : ή επαναστατική πρόοδος άνοιξε το δρόμο της ί χ ι μέ τίς άμεσες κω μικο-τραγικές κ α ταχτήσ εις της.) .κό κ » ί μ · ν ο τούτου τοϋ Ι ρ γου πού 5τ/-ο:ί80τηκβ το 1850 άτ:* τον :ί:ο τό Map.του κΕφαλα'.ar. ~'>ντ. ~ τ ή ν δ κ ίο ο η το3 1ά^5. οταν ό φιλελεύ­ θερος τ ρ α π ε ζ ίτ η ς Λαφίτ οδηγούσε στό δημαρχείο Θριαμβευτικά ! Οί τίτλο: του ττρ'υτου. μά μ ο ν ά χα μ:ά σειρά άπό ή τ τ ε ς . άλλά ¿ ν τίθετα μέ τή δημιουργία μ ιάς σφ ιχτοίεμένης ¿σχυρής άντβπ α ν ά σ τ α σης. roo ¿ χ * ό θ-ηχ e ir. σχεδία *πο τά οποία τό επαναστατικό κόμμα δέν ήταν απαλλαγμένο πρίν τήν επανάσταση τού Φ λεβάρη καί άπό τά ¿ποια δέ μ π ο ­ ρούσε νά τό απαλλάξει ή ν ί κ η τ ο ύ Φ λ ε β ά ρ η . παραστάσεις. Ύ π ό κ υ π τ α ν οΐ πρ ο επα να σ τα τικ ές π α τ ρ ο π α ρ ά δ ο τ ε ς επιριώσε:. είναι νά τό άποδείςοον αυτό. τρ.

Σττ.ύ >τ. άπό τό ¿πουργείο ώς τά γραφεία των καπνών. fva μέρος των τσιφλικάδων πού συνενώθηκαν μ ’ αυτούς— ή λεγάμενη α ρ ι σ τ ο κ ρ α τ ί α τ ο ύ χ ρ ή μ α τ ο ς . ιδ ιο χτή τες δασών. α υ ­ τή απαγόρευε τούς νόμους στίς βουλές. βασιλιάδες των σιδηροδρόμων. γνωστός άργότερα γιά τίς άνήμπορες προσπάθειές του νά άναδειχθεΐ σέ Γκιζό τής γ α λ ­ λικής αντεπανάστασης. τήν κυβέρνηση. ολης τής οίνοπαραγωγικής Γ α λλ ία ς ενάντια στό σύστημα πού κυριαρχούσε. Ί ί αντιπολίτευσή της πρό­ βαλλε τόσο πιό άποφασιστικά. βα­ σιλιάδες τού χρηματιστηρίου. ένάντια στήν κερδοσκοπία καί ατό τσιράκι της. άλλα μόνο μιά ομάδα της. έργ ο σ τα σ ιάρ χης άπό τή Ρουέν. δεν άντιπροσωπευόταν στίς βουλές παρά σά μειοψηφία. Μ) Μ π α σ τ ι ά π ρ οπ αγ άνδιζε στό ονομα τού Μπορ­ ντά) κ. 6 δριμύτερος Αντί­ π α λ ο ς τού Γκιζό. (2ημ. έκανε ατό τελευταίο διάστημα τ ή ς βασι­ λείας τού Λουδοβίκου Φ ιλ ίπ π ο υ δημοσιογραφικό άγώνα όπέρ τής βιομηχανίας.) 2 *0 δούκας τή. αοτή μοίραζε τίς δημό­ σιες θέσεις.ν έποχή τού Λουδοβίκου Φ ίλ ιπ π ο υ δέν κυριαρχούσε ή γαλλική άστική τάξη. ό π ω ς καί ή ά γ ρ ο τ ι κ ή τ ά ξ η είχαν άποκλεισθεΐ όλότελα άπό τήν πολιτική εξουσία. ’Ορλιανης άνέβηκ· οτό 6ρόνο τής Γαλλίας μ* τό όνο­ μα ΛουΪοδίκο. Έ μ ι κ ρ ο α σ τ ι κ ή τ ά ξ η σ’ δλ*ς τίς διαβαθμίσεις της. "Ο Γ κ ρ α ν τ έ ν . τό δούκα τής ’Ορλεάνης* άφ/. (Σημ.χανοραφία η οέ χα π ο ια π·ριπέτ·ια. 26ντ. μέσα στήν επίσημη άντιπολίτευση 1 Γαλλική λέςη μέ $ιφορούμ*νη έννοια : άλλοτί οημαίν·ι κουμπάρος καί Λλλοτβ συνβργός οί χ ά π ο ια μγ.σε νά τού ζβφύγουν οί λέξεις : «?Α π ό ο ώ κ α ί μ π ρ ο ς θ ά κ υ ρ ι α ρ χ ο ύ ν ο £ τ ρ α π ε ζ ί τ ε ς » . ίδιοχ τ ή τ ε ς ορυχείων. κάρβουνου καί σίδερου. τό πιό φανατικό οργανο τής άστιχ ή ς άντίδρασης τόσο μέσα στή συνταχτική δσο καί στή νομο­ θετική Εθνοσυνέλευσή. δηλ. Ό Λαφίτ είχε προδόσει τό μυστικό τής έ π α νάσταση ς. . Ή καθαυτό β ι ο μ η χ α ν ι κ ή α σ τ ι κ ή τ ά ξ η άποτβλούσε ένα μέρος τής επίσημης άντιπολίτευσης. 1834 καί 1839. τραπεζίτες.32 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ τόν C o m p è r e 1 του. Φίλιππος. Τέλος. ήταν. Αυτή κάΟηαε στό θρόνο. οαο πιό ξεκάθαρα άναπτυσσόταν ή αποκλειστική κυριαρχία τής άριστοκρατίας τού χρήματος κι 2α© πβρισσότερο αυτή ή ίδια θεωρούσε ¿¿ασφαλισμένη την κυριαρχία της π ά ν ω στήν εργατική τάξη υστέρα από τίς π ν ιγ μ έν ες στο α ίμ α έςεγέρσεις τού 1832.) . r(j Λ ε ό ν Φ ω σ έ . μέσα στή βουλή.

ΐτ( χο>ρα.Ο! ΤΑΞ KOI ΑΓ^Ν ΞΙ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ . Γενικά. οηλ. δηλ. κατα λέ. *Ύστερα άπό κάθε τέοσερα-πέντε χρόνια κι άπό Ξνα νέο δάνειο. π λ α τ ύ ς .γή τού πλουτισμού της Κάθε χρόνο κι άπό £να νέο έλ λέιμα. Κάθε νέο δάνειο τής πρόσ­ φερε μιά ν άκόμη ευκαιρία νά καταληστεύει μέ χρηματιστηρια­ κές επιχειρήσεις τό κοινό πού τοποθετούσε τά κεφάλαιά του σέ κ ρ α τικ ά ομόλογα καί πού στά μυστικά τους ήταν μπασμένες ή κυβέρνηση καί ή πλειοψηφία τής βουλής. οί σοφοί τους. οί γιατροί τους κλπ. είχε ά μ ε σ ο σ υ μ φ έ ρ ο ν στήν κ α τ α χ ρ έ ω σ η τ ο ύ κ ρ ά τ ο υ ς ..καίω. τής μ ο ­ ναρχίας του Ι ο ύ λ η τ^ν αρχουο α . πού κρατιόταν τεχ νικά στό χείλος τής χ ρ ε ω κ ο π ία ς — καί πού ^ταν υποχρεωμένο νά δ ια π ρ α γ μ α τ ε ύ ε τ α ι μέ τούς τραπεζίτες κ ά ­ τω άπό τούς πιό δυσμενείς όρους. Καί πώ ς νά ά π ο κ α τα σταΟεί αυτό :ό ισοζύγιο δίχω ς τήν περιστολή των κρατικών δαπανών. Λημοσιονομικές δυσχέρειες έκαναν τή μοναρχία του Μούλη νά είναι άπό τήν άρχή εξαρτημένη άπό τή μεγαλοαστική τ ά ­ ξη καί ή έξάρτησή της από τή μεγαλοαστική τάξη εγινε μιά άατείρευτη πηγή γιά τό μεγάλω μα τών δημοσιονομικών δ υσ χε­ ρείων.is:C'|r#cfíα πού ε:χβ ΐ'. ^ ' i ç i i ττού είχαν αύτο το !.ν* "ί. "Iîtsî ο ν ό μ α ζ α ν ero κ α β ε α ι ώ .ιαζες το j ττλ/ . εθνικής π α ρ αγω γή ς χωρίς ν’ άποκατασταθεί τό ισοζύγιο στόν προυπολογισμο.y j Ι υ ν τ . ΜΙταν άούνατο νά υ ποταχθεί ή διοίκηση του κράτους ατό συμφέρον τ r(. .84S ί2Σ ΤΟ ¡850 33 γ.ια ψ^φου. οί δικηγόρο: τους. ή όμά$α τής άστικής τάξης πού κυβερνούσε καί νομοθετούσε μέ τίς βουλές. ή ά α τά ^ ε ια σ:ήν κατάσταση τής κρατικής πίστας καί ή γνώσν τών κρατι1 Pavs ICi*al. αύτό ήταν ίσα-ίσα τό καθαυτό άντικείμενο τ ή ς κερδοσκοπίας της καί ή κύρια π/.τ. μέ μιά λέξη : οί λεγόμενες «άξιε:. τό ισοζύγιο άνάμεσα στίς κρα­ τικές δα π ά νες καί τά κρατικά έ'σοδα. ο ί i i'tí'. όλότελα έξω άπό τό pa ys lé g a l 1 βρίσκονταν oI ι δ ε ο λ ο γ ι κ ο ί έκπρόσωποι καί τ ά φερέφωνα τών tico π άνω τάξεων.καίωμα. : 6 κ ύκ λ ο ς τών ανθρώ­ πων τ:οό ε ί χ α ν ¿ κ λ ο γ ι κ ό ^'.ccr. ’Α ν τίθ ετα .καίιυμα. Τό κ ρ α τ ι κ ό I λ λ ε ι μ α. : νομ». Καί κάθε νέο δάνειο πρόσφερε στή χρηματική αριστοκρατία μιά καινούργια ευκαιρία νά κατακλέβει τό κράτος. ) . χωρίς νά ριχτεί έ'να σημαντικό μέρος ταυ φορολογικού βάρους στους ώμους της ίδιας της μ ε γ α /ο α σ τ ικ ή ς τ ά ξ η ς .·> τους. δίχως νά θιχτούν συμφέροντα πού άποτελούσαν ισάριθμα στηρίγματα τού συστήματος πού κυριαρχούC5S καί χωρίς νά ξαναρυΟμιστεί ή κατανομή τών φόρων. { .

άπότομες διακυμάνσεις στήν τρέχουσα τιμή τών κ ρ α τι­ κών τίτλων. ’Αντίθετα καί ή πιό παραμικρή δημοσιονομική μεταρύθμιση ναυαγούσε μπροστά στήν έπιροή τών τραπ εζιτώ ν. κι έφτασαν μάλιστα περίπου τά 4 0 0 εκατομμύρια φ ρ ά γ χα τό χρόνο. Κ α ί μιά που τό κρατικό έλλειμα ήταν τό άμεσο συμφέ­ ρον τής άρχουσας μερίδας της αστικής τάξης. έδινε στοάς τραπεζίτες χαί στους συνεταίρους τους: οτίς βουλές χαί στό θρόνο τή όυνατέτητα νά προκαλούν εξαι­ ρετικές. Έ έξαπάτηση τού κράτους. έδιναν έπί πλέον ευκαιρίες γιά δόλια συμβόλαια. έπαναλαμβανόυαν καί λιανικά στά δημόσια 2ργα. εξηγείται γιατί οι ? χ τ α χ τ ε ς κρατικές δαπάνες στά τελευταία χρόνια τής β α ­ σιλείας τού Λουδοβίκου Φ ιλ ίπ π ο υ ξεπερα^αν ποΛύ περισσότερο άπό τό διπλάσιο τις έκ τα κ τες κρατικές δαπάν3ς τού Ν απολέοντα.ις τών σιδηροδρο­ μικών γραμμών ήτα. οταν τ υ χ α ία ήρθε στό φως οτι στίς Γδιες τίς έπιχειρή σ . μαζί χι ενα μέρος άπό τούς υπουργούς. ένώ cl έτήσιες εξαγωγές τής Γαλλίας σπάνια άνέβαιναν στό Οψος τών 7 5 0 έκατομμυρίων φράγκων κατά μέσον·· ορο. διαχειρίσεις χαί σέ ςεχωριστούς έργολάβους. γιά δωροδοκίες.' μέτοχοι ολα τά μέλη τής πλειοψηφίας. προμηθειών. Τά τεράστια ποσά που κυλούσαν ετσι μέσα από τά χέρια τού κράτους. οπω ς γινόταν χ ο ν τοικά μέ τά δάνεια. πού φρόντισαν ϋστ=ρα σά νομοθέτες. Κ!χε τό κράτος τό δικαίωμα νά περιόριζε: πηγές εισοδήματος από τίς οποίες επρεπε νά πληρώνει τούς τόκους τού ολοένα αυξανόμενου χρέους τ ο υ . Ό Ρότσιλντ διαμαρτυρήθηκε. Ί Ι μοναρχία τού Ι ο ύ λ η δεν ήταν τ ίπ ο τ α άλλο άπό μιά με- .. καταχρήσεις καί γιά κάθε λογής μ*αγαμποντιές. Έ τ σ ι έγινε λ χ. μέ τήν τ α χ υ δ ρ ο μ ι κ ή μ ε τ α ρ ύ θ μ ι σ η .34 ΚΑΡΛ Μ ΑΡΞ χών μυστικών. που 5ε μπορούσαν νάχουν κάθε φορά οίλλο ά π ο τ έ λεσμα παρ ά τήν καταστροφή μιας μάζας μικρότερων κ εφ α λ α ι­ ούχων χαί τό μυθικά γρήγορο πλουτισμό τώ ν μεγάλων πα ι­ χτών.στοκρατία τού χ ρή μ ατος τούς χρυσούς καρπούς. νά έκτελεστούν οί γραμμές αύτές μέ Ιξοδα τού κράτους. Ο! σχέσεις άνάμεσα στη βουλή καί στην κυβέρνηση π ο λ λαπλασιάζονταν σά σχέσεις ανάμεσα σέ ξεχωριστέ. Ό λ ο ι θυμούνται τά σκάνδαλα στη βουλή. Έ άρχουσα τάξη Εκμεταλλευόταν τήν κ α τ α σ κ ε υ ή τ ώ ν σ ι δ η ρ ο δ ρ ο μ ι κ ώ ν γ ρ α μ μ ώ ν μέ τόν Γδιο τρόπο πού εκμεταλ­ λευόταν τίς κρατικές δαπάνες γενικά καί τά κρατικά δάνεια Ο7 βουλές φορτώνανε στό κράτος τά κύρια βάρη καί έξασφάλιζαν στήν κϊρδοσκοπική άρ.

*. είχε στή διάθεσή τ η . ) .« '„το.ο. ή Γδια μανία πλουτισμού. τά συμφέροντα της ¿'. ^©|ί =ρτΰυ Μακέρ ή ι α ν μια τ^ουχτβρϊ. ολες τ»'ς όργανα>μένες οη\xczizz εξουσίες. η βρωμιά καί τό alita.0 0 0 εκλογείς καί τά τσιράκια τους. τους 2 4 0 . ξέσπασαν.μβ t-ος ctr4v rrepioîo τής μ ο ν α ρ χ ί α ς τοϋ Ί θ ’*>>.οαηχανικής άστ. πού τά μερίσματα της μοιράζονταν άνάμεσα στους •»πουριού. τό C a fé Borgne* συνεχιζόταν ή ίδ'α πορνεία. ή βιομη-/ανία. 1 ’>ντ. αυτής της εταιρίας: ‘Ο Ροβέρτος Μακέρ* στό θρόνο. διεύ­ ρυνε :ό κράτος. ή γεωργία.'ς ίδιες εκείνες σκηνές πού οδηγούν κανονικά τό 3 Ρο. δεν είναι τίποτα άλλο παρά ή ά ν a γ έ ν ν η σ η τ ο ύ κ ο υ ρ ε λ ο π ρ ολ sτ a ρ: άτ ου ατά άνώ τ a τ a στρώματα της αστι­ κής κοινωνίας. ( -τ . IV χ υ ­ τό. καί επικράτησαν ά χ α λ ίν ω τ α νοσηρές καί έ κ λ υ ­ τες ορέξεις πού κάθε στιγμή Ι ρ χ ο ν τ α ν σέ σύγκρουση μέ τούς ίδιους τού. σατιρα γ ι α τ?(ν κυριαρχία τής αρ ισ το ­ κρ ατία .srr. γαλλική ς αστικής τάξης πού δέ βρίσκον­ ταν στήν εξουσία. ίδιαίτερα στίς κορυφές της α σ τ ι ­ κής κοινωνίας. μ Σύνι. εκεί πού γίνονται έ'να τό χρήμα. (~ημ. στίς πιό υψηλές βαθμίδες τής αστικής κοινωνίας παρουσιάζανε δημόσια τ. <> \ουδο"ίκος Φ ίλ ιπ π ο ς ή ταν ό δΐ5υ0υντή. άπό την αυλή ώ .οΟ χρτ. Ι ό έμπόριο. η ίδια ξετσίπωτη άπάτη. "il-Cl ôvo íoC oüv cto Παοί. ή ναυτιλία. Μακέρ (Robert /Maca ire): τύπος διαβολεμένου έ π ι χ ε ι ρ η μ α τ ί α ~ 0'> ày a r r a p a r l e s ό ττε^'γημος γ 2 λ λ ο ς η θ οπο ιός Φ ρ ε ν ι ε ρ ί κ Λ ε μ έ τ ρ κα ~ού άΐτοΟανx#. καί με ράση αύτά τά ίδ:α τά γεγονότα καί μέ τόν τύπ:^ εξούσιαζε τήν κοινή γνώμη καί év*»> σ' δλ^ς τίς σφαί­ ρες. άλλα μέ τό Επιτήδειο τσέπωμα τού έτοιμου πλούτου των άλλων. οχ: μέ τήν παραγυ>γή. Έ ν ώ τ αριστοκρατία τού χρήματος Ικανέ τούς νόμους. δέ μποοούσαν παρα νά μταίνου ν σέ κίνδυνο καί νά ζημιώνουν διαρκώς κάτω áre’ α ύ τ: τό σύστημα.κής τάςης.. Ή χρηματική άριστοκρατία. Κι δταν τό 1847. ή βιομηχανική αστική τάξη στίς μέρες τού Ι ο ύ λ η είχε γράψει ατή σημαία τ η ς : Φ τη νή κυβέρνησή g o u v e r r v m e n t à Don m a r c h é . τίς βουλές.7Ε Τ ° · c‘íPa ^*£^ τ0'^ ΌνορΙ Ντομι«. / ® Catc Borgne—xata λ«ς7( μονό^αλμο xa^evsîo. το·'. μέ τόν τρόπο πλουτισμού της. Ή μορ^τ. φώναζαν: « Διαφθορά! >.7. i τα κ α / ó f ημα κ α φ ε ν ε ί α καί x a n e À i a . ΤΑΞΙΚϋΙ ΑΓΏΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΓΠ TO I H4b ΩΣ TO i*St) 35 τοχ:κή εταιρία y : ά τήν Εκμετάλλευση τού γαλλικού έθνιχού πλούτου. αστικούς νόμους— ορέξεις ο που ο πλούτος πού προερ­ χ ό τ α ν άπ* τό π α ιχ ν ίδ ι γύρευβ φυσικά τήν ικανοποίησή του εκεί πού ή απόλαυση γίνβται άκολασία. οπω ς καί μέ τίς άπολαύσεις της. Καί οί ομάδες τ ή .

'Γστβ ρα από 2 6 μερβς π ό λ ε μ ο τά κ α θ ο λ ι ­ κοί καντό νια νικ ήθ ηκαν καί έ π ι κ ρ α τ η ο α ν οΐ . ή λαϊκή φανταρία ήταν ςαναμένη. τόν Ό χ τ ώ ρ ρ η τού 1847 να δ’.36 ΚΑΡΑ Μ Α ΡΞ κουρελοπρολεταριάτο στά πορνεία. Στά τελ η τοδ Γεναρτ. ο λαός φώναζε: « Κ ά τ ω ο[ μεγάλο: κλέφτες. ήταν πλημμυρισμένο μέ λιβέλλους — « ή δυναστεία τών Ρ ό τ σ ι λ ν τ ». Είρήν/. IV αύτό ή έξωτερινή της πο λ ιτι­ κή χαντακώθηκε μέσα σέ μιά σειρά από ταπεινώσεις του γ α λ ­ λικού Ιθνικού αίσθήματος. εγ ιν β στίς 1ί τού Νοέμρρη 1846. ρο μρ αρ ϊϊστ ηχ β ή π ό λ η έ π ί 9 μερβς ά π ό τού. στόν έ λ βετικό πόλεμο τού Ζόντερμπουντ*. ή μικροαστική τάξ/. ήταν £νας μυστικός σύν£»σμος ά μ υ / α ς πού ο υ γ κ ρ ο τή^ηκε άπό 7 έλρβτικα κ α ν τό ν ια . ( ~ η μ . Τό ξέσπασμα τής γενικής δυσφορίας Επιταχύνθηκε τελικά καί ή δυσθυμία ωρίμασε σέ στάση χάρη σέ δ υ ό π α γ κ ό σ μ ι α οικονομικά γεγονότα. Έ νίκη τών έλβετών φι­ λελεύθερων σ’ αυτό τόν ψευτοπόλεμο άνέβασε τήν α υ το π ε π ο ί­ θηση τής αστικής άντιπολίτευσης στή Γ α λ λ ία .αλί)οει με τή ρία τό Ζόντβρμπουντ.ιλβλεύββροι. Μβτ.) 1 Ή προσάρτηση τής Κρακοβίας άπό την Αυστρία.τύν . ( 2 η α ι ί ιι» οτ τ ο ύ ’ Κ ν γ χ β λ ς στήν 1 χ 5 ο ο η τού 1895). σέ συμφωνία μέ τή Ρωοία καί τήν Ιίρωοία. κάτω οι δολο­ φόνοι!». = γ ε ρ ο η τού Ιία λερ μο εγ ιν β στίς 12 τοϋ Γ ι ν α ρ η 1848. ή τ ^ ν γεμ ά τη άπό ηθική ά γα ν ά χ τη σ η . £ποι> κυρια ρχούο» ή ίπι ροη τών Ι η ­ σ ο ύ. ε π α ­ ναστατικές άναμνήσεις καί τά ε π α ν α σ τ α τ ικ ά πάθη τ η ς 1. ‘II βιομηχανική αστική τ?ξη έβλεπε τά συμφέροντά της νά κινδυνεύουν. Ή έ . στά φτω χοκομε:α καί στά τρελοκομεία. Ν α π ο λ ι τ ά ν ο υ ς . μπρός στο δικαστή. Ούτε πεντά ρ α γ:ά τή δόξα! ‘Η Ζ ί ί τ δέ φέρνει κανένα κέρδος. στά κάτεργα καί στήν κρε­ μάλα. τό Παρίσι. ή αιματηρή έξέγερση τού λαού στό Παλέρμο ένήργησε σάν ηλεκτρική έκκένωση π ά νω στήν π α ρ ά λ υτη λα ϊκή μάζα καί ξύπνησε τίς μ ε γ ά λ ε . « οι τοκογλύφοι είναι βασιλιάδες τής εποχής » >λπ — αέ τούς οποί­ ους μέ περισσότερο ή λιγότερο πν»ύμα καταγγέλλανε καί στιγ­ ματίζανε τήν κυριαρχία τής αριστοκρατίας τοΓ) χ ρ ή μ α τ ο ς . παντού καί π ά ν τ α ! *0 πόλεμος κάνει νά πέφτουν οί τρέχουσες τιμές τών χρεω γράφω ν τών 3 καί τών 4 ° /0! Νά τί είχε γράψει στή σημαία της ή Γ αλλ ία τών τοκογλύ­ φων τού χρηματιστηρίου. * Τό Ζόντβρμπουντ. . *0 έλ^ετικό< π ό λβμος τού Ζόντβρμπουντ ί ά α τ α ς β άπό τίς 4 ώς τίς 28 τού Νοέμβρη 18-47. πού άντέδρασε μέ τή μεγαλύτερη ζωηρότητα οταν ή α ρπα γή τής Πολωνίας ολοκληρώθηκε μέ τήν προσάρτηση τής Κρακοβίας από τήν Αυστρία καί οταν 6 Γκιζό προσχώρησε ενεργά στό πλευρό τής Ι ε ρ ή ς Σ υμ μαχίας. *11 ¿ λ ρ ιχ ιχ η £ουλή ά π ο φ α ο ι ο · .

Έ τ σ ι εξηγούνται οί άναρίθμητες πτωχεύσεις στή μαρίδα αυ­ τή της παρισινής αστικής τάςης. Ο α ν τ ίχ τ υ π ο ς της κρίσης αυτής δεν είχε άκόμα εξαντληθεί στήν ήπειρωτική Ευρώπη. Στό ίίαρίσι ή βιομηχανική κρίση είχε άκόμα σάν ειδική συνέπεια. οπως άπό τήν επικείμενη κατάργηση τών δ α ­ σμών τού σταριού. πού τίς ακολούθησαν κατά πό δ α ς οί πτωχεύσεις τών γεω ρ γι­ κών τραπεζών καί τό κλείσιμο τών εργοστασίων στίς εγγλέζικες βιομηχανικές περιοχές. τών σιδηροδρόμων καί αναχαιτίστηκε τό 1846 άπό μιά σ5ΐρά τυ­ χ α ί α περιστατικά. οπως καί στ ή λοιπή ηπειρωτική Ευρώπη. είχαμε την πάλη τού λαού γιά τά πιό στοιχειώδη τρόφιμα! Στό Μπυζανσέ έκτελοϋσαν τούς έξεγερμένους άπό τήν πείνα. ξέσπασε τέλος τό φΟινόπιυρο τού 1247 μέ τίς χρεωκοπίες τών μεγαλεμπόρων αποικιακών προϊόντων τού Λονδί­ νου. δέ μπορούσαν πιά νά κάνουν καμιάν έπιχείρησ^ στήν άγορά το» έζωτερικο’». Ί Ι άντιπολιτευτική αστική ταξί. τήν αποκλειστική κυριαρχ'α της άριστοκρατίας τού χρήματος.σ ο ο ι έ ς του 1845 καί τού 1846 μεγάλωσαν τό γενικό αναβρα­ σμό στό λαό. νά ρίςει στό εσωτερικό έμπόριο ένα πλήθος έργοστασιάρχες καί μεγαλεμπόρους πού. Τό ρήμαγμα τού εμπορίου καί της βιομηχανίας άπό τήν οι­ κονομική επιδημία εκανε άκόμα πιό άφόρηττ. Ιδρύσανε μεγάλα καταστήματα πού ο συναγωνισμός τους ρήμαζε κ α τά μάζες τούς μπακάληδες καί τούς μ α γ α ζ ά το ­ ρες. αιματηρές συγκρούσεις.Οί ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΜΞΙ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ¡8 ^ ί>1 ΤΟ ι*5ο 37 ' 11 ά ρ ρ ώ σ τ ε ι α τής πατάτας καί οί κ α κ έ ς . Ί Ι κρί­ ση αυτή. ξεσήκωσε σ' Ολη τή Γ α λ λ ία τήν έ κ σ τ ρ α τ ε ί α τ ώ ν σ υ μ π ο σ ί ω ν γι ά τήν έ κ λ ο γ ι κ ή μ ε τ α ρύ 0 μ ι ση πού 6ά της επέτρ-πε νά κ α τα χτή σ ε ι τήν πλειοψηφία στίς βου­ λές καί νά ανατρέψει τήν κυβέρνηση τού χρηματιστηρίου. ι1Ι ακρίβεια τού 1847 προκάλεσε στη Γαλλία. Μπρός στά αναίσχυντα οργιά της αριστοκρατίας τοΰ χρήματος. πού την προμηνούσ$ άκόμα α π ’ τό φθινόπωρο το * 184? ή μαζική χρεω κοπία τών κεροοσκόπων πάνω στίς μ ε τ ο χ ε . Τό δεύτερο μεγάλο οικονομικό γεγονός πού έπέσπευσε τό ξέσπασμα της επανάστασης ήταν μιά γ ε ν ι κ ή έ μ π ο ρ ιχή καί ρ : ο μ η χ 7 ν : κ ή κ ρ ί σ η στήν Α γ γ λ ί α . κάτω άπό τίς συνθήκες της στιγμής εκείνης. έτσι εξηγείται κι ή έπα να σ τα - . οταν ξέσπασε ή επανάσταση τού Φλεβάρη. ενώ ατό Ιίαρίσι ή βασιλική οικογένεια άποσπούσε άπό τά δικαστή­ ρια παρα χορτάτους λωποδύτες.

Τή μ ε γ ά λ η π λ ε ι ο ψ η φ ί α της την Αποτελουσαν Αντιπρόσωποι τής άστικής τάξης. Ή πρώ τη πράξη τής προσωρινής κυβέρ­ νησης ήταν ή προσπάθβιά της ν* ά π α λ λ α γ εί Απ’ αυτή τή σ υ ν τριφτική Επιροή μέ μιάν έκκληση άπό τό μβθυσμένο Παρίσι πρός • τίσω ·· Σ* δλβ ς αύτ?ς τίς προτάσβις. 6 πρ ωθυπουργός Γκι^ό άπαντο·33β: «π λ ο υ ­ 7 1 α νά γ ίν βτ β έ κ λ ο γ β ί ς » . Μιτ. *Η π ρ ο σ ω ρ ι ν ή κυβέρνηση πού προβαλδ άπό τά οδοφράγματα του Φλββάρη καθρέφτιζε άναγκαστικά στή σύνθεσή. Μ ι τ .ζό καί στίς 24 τ& s p a t τήν άντικατέστησβ μέ τήν κυβέρνηση Όντιλόν Μπαρρό. Ντυπόν ντέ λ" Έ ρ χ λ π . Τέλος. οτι ό στρατός άφοπλίστηκε χάρη στην πα θ η τικ ή στάση τής Εθνοφρουράς. (Σημ. ) 1 «National»: έφημβρίδα πού έ ί γ α ι ν ι στό Παρίτ: στα 1830-1851 . Συντ. τόν* Août Μ πλάν καί τόν Ά λ μ π έ ρ . ΓΗ δημοκρατική μικροαστική τ ά ­ ξη άντιπροσωπευόταν άπό τόν Λ ε ν τ ρ ύ -Ρ ο λ λ έ ν καί τό Φλοκόν. οί Εργάτες. *Αν τό Παρίσι χάρη στόν πολιτικό συγκεντρωτισμό έξουσιάζβι τή Γαλλία.) . της τά διάφορα κόμματα πού μοιράστηκαν τή νίκη. Αέ μ π ο ­ ρούσε νά βίναι τίποτα άλλο π α ρ ά £ ν α ς σ υ μ β ι β α σ μ ό ς ά ν ά ­ μ ε σ α σ τ ί ς δ ι ά φ ο ρ ε ς τ ά ξ β ι ς πού μαζί είχαν άνατρέψει τό θρόνο του Ι ο ύ λ η . Κ α τά τ* ά λ λ α ό Εκπρόσωπος τής έπανά• τ ά σ η ς το5 Φλεβάρη. (Σημ. ό Λουδοβίκος Φί­ λιππος Ιριςβ στίς 23 τοΟ Φλβράρη την κυ^βρνηοη Γκ'. Ανήκε στήν ά σ τ ι κ ή τ ά ξ η . ή συμμετοχή του Α α μαρτίνου στήν προσωρινή κυβέρνηση δέν υποστήριζε άμεσα κ α ­ νένα πρα γμ α τικό συμφέρον. σύμφωνα μέ τή θέση του καί τίς από­ ψεις του. τό χιμαιρικό περιεχόμενό της χαί τίς φράσβις της. (Σημ.38 ΚΑΡΛ Μ Α ΡΞ οί βουλές Απάντησαν σ1 αυτές τίς προτάσεις γιά μβταρύθμιστ^ μέ μιά ξεκάθαρη πρόκληση*. καμιά ορισμένη τάξη : ή ταν ή Γλα ή έπανάσταση του Φλεβάρη. οτι ό Λουδοβίκος Φ ίλ ιπ π ο ς πο­ λύ άργά άποφάσισβ νά σχηματίσει την κυβέρνηση Μπαρρό**. σέ στιγμές Επαναστατικών κλονισμών» Εξουσιάζουν τό Παρίσι. ή κοινή Εξέγερση μέ τίς αύ~ τ α π ά τ ε ς της. *Η Εργατική τάξη είχβ δυό μόνο Αντιπροσώπους. 3τ: φτάσανε τά π ρ ά μ α τ α ως τίς συμπλοκές Ανάμεσα ατό λαό καί ατό στρατό. οτι ή μοναρχία του Ι ο ύ λ η Αναγκάατηκβ νά παραχωρήσει τή θέση της σέ μιά προσωρινή κυβέρνηση. ή δημοκρατική Αστική τάξη άπό τούς Ανθρώπους τ ή ς κ Ν α σ ιο ν ά λ » 1* ή δυναστική άντιπολίτευση άπό τούς Κρεμιέ. που τά συμφέροντά τους όμως συγκρούον­ ταν. 5 ρ ■γατ*β τ ο ί άστικο-δημοκρατικοΟ κόμματος. τήν ποίησή της.) Φοβισμένος άπό τή λαϊκή έςέγβρση πού ςβσποΟσ*.

Μ’ αυ­ τό το μήνυμα. εξαναγκασμένες νά άφήσουν τά θεωρεία. Έ π ρ ε π ε νά περιμένουν τήν ψήφο της. ο Ρ α σ π ά ΐ γ πήγε στό δημαρχείο. Η αστική τάξη επιτρέπει στό προλεταριάτο μονάγ α έ 'ν α σφετερισμό— τό σφετερισμό τού αγώνα. τήν πλατεία. 2 0 0 . τρ α π εζίτ ε ς καί τούς δικηγόρους τ ή . Στο ονομα τού παρισινού προλεταριάτου π ρ ό σ τ α ξ ε τήν προσωρινή κυβέρ. Τό π α ρ ι­ σινό προλεταριάτο δέν έ'πρεπε νά λερώσει τή νίκη του μέ ένα σ~ετερισμό. Τά π τ ώ μ α τ α αυτών που ε ίχ α ν πέσει δέν είχαν κ α λ ά . Ί Ι δίωρη προθεσμία δέν είχε ακόμα λήξει κα: στους τοίχους τού ΙΙαρισιού άστραφταν κιόλας οί γιγάντιες ιστορικές λέξεκτ: Γαλλική Δημοκρατία! ’ Ε λ ε υ Οε ρ ί α ! Ι σ ό τ η τ α ! ?Λ δ ε ρ φ ο σ ύ ν η ! .0 0 0 άνδρών. Οί εργάτες ομως τή φορά αυτή ήταν αποφασισμένοι νά μήν ανεχθούν καμιάν απάτη σάν Εκείνη τού Ί ο υ / γ του 1830.κ α λ ά κρυώσει. ’Ά ν δέν έκτελούσαν μέσα οι δυό ώρες τήν προσταγή αυτή τού λαού.01 ΤΑΞίΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1830 39 νηφάλια Γαλλία.Με τήν ανακήρυξη τής δημοκρατίας. *11ταν έτοιμοι νά ξαναρχίσουν τόν ά γ ώ να και νά έπιραλουν τή δημοκρατία μέ τή ρία τών οπλών. έλεγε. Γό μεσημέρι της 2 5 τού Φλεβάρη ή δημοκρατία δέν είχε άκόμα άνακηρυχΟεί. Αντί μ$οικέ. ένώ αντίθετα είχ αν κιόλας μοιραστεί ολα τά υπουργεία ανάμεσα στά άσ:ικά στοιχεία τής προσωρινής κυρερν^σης κι άνάμεσα στους στρατηγού:. τά οδοφράγματα δεν είχαν π α οαμευιστεί. ομάδες τής αστικής τάξης. ολες οί τάξεις τής γα λ λ ικ ή ς κοινωνίας τ ιν ά χ τ η κ α ν ξαφνικά στήν τροχιά τής π ο λ ιτ ικ έ ς εξουσίας. είναι μ ο ν ά χ α ή πλειοψηφία τών γ άλλων. «. / ση νά άνακηρύζει τή δημοκρατία. Ό Ααμαρτινος άμφισβή:ησδ στους μ α χ η ­ τές τών οδοφραγμάτων τό δικαίωμα ν* άνακηρύξουν τή δ η μ ο ­ κρατία. οί εργάτες οέν είχαν αφοπλιστεί και ή μοναδική δύναμη πού μπορούσε νά τούς άντιμετω πίσει ήταν ή εθνο­ φρουρά. ε ίχ ε σβήσει άκόμα κι ή ό νάμνηση τών περιορισμένων σκοπούν καί κινήτρων πού είχαν σπρώ ςει τήν αστική τάξη στήν επανάσταση τού Φλεράρη. Α ρ μ ό δ ι α γι* αυτό.Νασιονάλ». πάνω στή βάση το» γενικού έκλογικού δικαιώματος. όά έπέστρεφε έπικ :'~ α /ή . Κάτω α π ' αυτές τίς συνθήκες εξαφανίστηκαν ξαφνικά οί αοφοί πολιτικοί δισταγμοί καί οί νομικοί ενδοιασμοί τής π ρ ο ­ σωρινής κυβέρνησης. τού. τό υπερώο καί νά παίξουν οί ίδιες προσωπικά στήν επαναστα­ τικά< σκτIντ I ! ^ *μέ ττI σ υ ν τ α γI Iα α τ'κ ή/ 45ασι/ εία έΕαχανίσττκε · I .

Μέ τό γενικό Εκλογικό δικαίωμα ο: ονομαστικοί ίδιοχτήτες πού άποτελούν τή μεγάλη πλειοψηφία των γάλλων. τέλος. απαγόρευσε τό δ ιά τα γμ α μέ τό 1 <Gazette de France» ( « Έ φ η μ · ρ { 5 α τ^ς Γ α λ λ ία ς » ): μια άπό τίς άρ χ αιό 17ο αίών α. γ α ι ν · στό Παρίσι άπό ι ό ν (Ση μ. π α μερίζοντας τό στέμα πού πίσω του εμενε κρυμένο τό κεφάλαιο. ό Μάρς. Έ πλειοψηφία των μεγάλων γα ιοχτη μ όν ω ν. £γιναν διαιτητές τής τ ύ χ η ς της Γαλλίας. "Κνας Εργάτες. "Οπως ή μοναρχία τού ’Ιούλη υποχρεώθηκε ν’ άνακηρύξει τόν έαυτό της μοναρχία περιστοιχισμένη άπό δημοκρατικούς θ ε σ μ ο ύ ς . οΐ ά γ ρ ό τ ε ς . Τό παρισινό προλεταριάτο άπέσπασε κι αυτήν έπίσης τήν παραχώρηση. ’Α ντίθετα .Ρ ό ς -Ζ α κ ελ έ ν δ έ ν π ή γ ε άσκοπα μέ τό μέρος τής Επανάστασης στή συνεδρίαση τής βουλής τής 24 τού Φλεβάρη. πλάϊ στή άριστοκρατία τού χ ρ ? μ α τ ο ς ο λ ε ς τ ί ς ¿ δ ι ο χ τ ή τ ρ ι ε ς τ ά ξ ε ι ς στή σφαίρα τής πολιτικής έξουσίας.Σ ύν τ ) .το κόμμα. τ*ρβς μ&ναρχ’. χ έ ς ¿ φ η μ ·ρ ( 5 < ς. Ιτσι κατάχτησ αν τίς μέρες τού Φ λεβάρη τήν α σ τ ι κ ή δ η μ ο κ ρ α τ ί α . Έ «Γκαζέτ vrs Φ ρ ά ν ς » 1 δεν προπαγάνδιζε άσκοπα μαζί μέ τίς Εφημερίδες τής ά ν τ ιπ ο λίτευσης. Ιτσι καί ή δημοκρατία τού Φλεβάρη υποχρεώθηκε ν ’ άνακηρύξει τόν έαυτό της δ η μ ο κ ρ α τ ί α π ο ύ π ε ρ ι σ τ ο ι ­ χίζεται άπό κ ο ι ν ω ν ι κ ο ύ ς θεσμούς. ή δημοκρατία τού Φλεβάρη Ιπρεπδ πρίν ά κ ολα ν*ά ο λ ο κ λ η ρ ώ σ ε ι τ ή ν κ υ ρ ι α ρ χ ί α τ ή ς ά σ τ ι κ ή ς τ ά ξ η ς μ π ά ζο ντα ς. Ε κ ε ί ν ο πού τό προλε­ τ α ρ ιά το κατάχτησε ήταν τό έδαφος τού άγώνα γιά τήν Επα­ ναστατική του χειραφέτηση. ο£ νομιμόφρονες— λυ­ τρ ώ θ η κ α ν άπό τήν πολιτική μ η δαμινότη τα οπού τούς είχε κ α ­ ταδικάσει ή μοναρχία τού Ι ο ύ λ η . Ό Λ ά . σέ καμιά περίπτωση ομως αύτή τήν ίδια τή χειραφέτηση. Εμφανίστηκε μέ μι3ς στό προσκήνιο σάν άνίξάρττ. "Οπως oI ερ γ άτ ες στίς μέρες τού Ι ο ύ λ η είχαν κ α ταχτήσ ει μέ τήν πάλη τους τήν ά σ τ ι κ ή μ ο ν α ρ χ ί α . ταυτόχρονα ομως προκαλούσδ σέ άγώ να ένάντιά του ολόκληρη τήν αστική Γαλλία. νά προβάλει καθαρά ή άστική κυριαρχία.40 ΚΑΡΑ Μ ΑΡΞ έπίσης καί ή φενάκη μιάς αυτοδύναμης άπένα ντι στήν ά σ τ ικ ή κοινωνία κρ α τικ ές Εξουσίας καθώς κ: ολόκληρη σειρά άπό δευ τερεύοντες άγώνες πού προκαλεί αυτή ή ψβυτοεξουσία! Τό προλεταριάτο Επιβάλλοντας τή δημοκρατία στήν π ρ ο­ σωρινή κυβέρνηση καί μέσω τής προσωρινής κυβέρνησης σ' ολόκληρη τή Γαλλία. Ι | . ‘If δημοκρατία τού Φ λ ε ­ βάρη έκανε.

Έ τ σ : οί άντιπρόσωποι τής εργατικής τάξης διώ χτηκ α ν άπό τήν έδρα τής προσωρινής κ υ ­ βέρνησης. Παρά τή θέληση της. νά κηρύξουν τό νέο ευαγγέλιο καί νά δόσουν δουλιά στό παρισινό προλεταριάτο. τό ίδιο όπως είχαν τοποθετήσει έναν εργάτη μέσα στήν ίδια τήν προσωρινή κυβέρνηση πλάι στήν άστική πλειοψηφία. : ίύ μό/ ΐ ς εί χε ο^ηματιοίίε:. ορθώθηκε μιά σ ο σ ι α λ ι σ τ ι κ ή σ υ ν α γ ω γ ή πού οί πρωθιερείς τ^ς. καμιάν εκτελεστική εξουσία. ό Λουι Μπλάν καί ο \ λ λ μπέρ.01 Τ Α Ξ Κ Ο ί Α Γ ΰ Ν Ι Ε : Ι Τ Η ΓΑΛΜΑ ΑΠΟ Το :»Σ Τ ο . Κι οταν λίγες μέρες αργότερα ξέχασε τίς υποσχέσεις τ^ς καί φάνη<ε σά ν ά χ ε ι χάσει άπό τά μάτ:α της τό προλεταριάτο. ’Ο ρ γ ά ν ω σ η τ ή ς ε ρ γ α σ ί α ς ! Μά . στό δημαρχείο κόβανε τό νόμισμα πού Οά κυκλοφορούσε. τού έμπορίου. δέ μπορούσαν νά ά π ο χ τη σουν άλλη υπόσταση εκτός άπό τό νεφέλωμα τής επιτροπής τού Λουξεμβούργου. Σάν αίθουσα τών συνεδριάσεων της ορίστη­ κε τό μέγαρο τού Λουξεμβούργου. αυτοί οέν είχαν στή διάθεσή τους κανέναν προϋπολο­ γισμό. δουλιά. Καί π λ ά ι στά υπουργεία τών οικονομι­ κών. στήν τ ρ ά ­ π ε ζ α καί στό χρηματιστήριο. μιά μάζα άπό 2 0 . έφόσον οί άςιώσεις τού παρισινού προλεταριάτου ςεπερνούσαν τήν άστική δημοκρατία. νά δόσει δαυλιά ο’ ολους τού: πολίτες κλπ. Έ π ρ ε π ε νά γκρεμίσουν τά στηρίγματα τής άστικής κοινωνίας κουτουλώντας πάνω τους. Σέ αντίθεση μέ κάθε βέβηλη κρατ:κή έξουσία. Ιπα:ρνε τήν υποχρέωσή να εςασφαλίσει τή ζωη των εργατών δίνοντάς του. Οί Ιρ γά τες είχαν κάνει μαζί μέ τήν άστική τάξη τήν ε π α ­ νάστασηί τού Φλεβάρη καί πλάι στ7ιν άστικήI τ ^ έϊ γύρευαν νά ι Γ ί . π λ ά ·.-3) 4* οποίο ή προσωρινή >υρί'ρνη ση . ή προσωρινή κυβέρνηση ορ:σε μιά μόνιμη ειδική έπ. Ί Ι άστι/. Καί ένώ τό Λουξεμβούργο αναζητούσε τή φιλοσοφική λίθο.0 0 0 εργάτες βάδισε πρός τό δημαρχείο μέ τήν κραυγή : «’() ρ γ ά ν ω σ η τ ή ς ε ρ γ α σ ί α ς ! Συ γ κ ρ ό τ η 3 η ειδικού υπουργείου εργασίας!).ή μερίδα τής κυβέρνησης κράτησε ά ποκλειστικά στά χέρια τη ς τήν π ^ α / μ α τ ικ ή κρατική έξουσία καί τά ηνία τής διοίκησης.I I Γ επιβάλουν τά συμφέροντά τους. τών δημόσιων έργων. είχα ν γιά καΟήκο ¿ά άνακαλύψουν τή γη τής ε π α γ γ ε ­ λίας. Κι ομως.τροπή επιφορτισμένη νά βρει τά μέ­ σα γιά τήν καλυτίρευση τής κατάστασης τών εργαζόμενων τ ά ­ ξεω ν ' /ί επιτροπή αυτή συγκροτήΟηκε άπό άντιπροσωπους τών βιοτεχνικών σωματείων τού Παρισιού μέ προέδρους τούς Λουι Μπλάν καί Ά λ μ π έ ρ . κι υστέρα άπό μεγάλη συζήτηση.

οδτι άστιχή κοινωνία. στήν "Αγγλία. άπό τή θέση της οτήν π α γ κ ό σ μ ια άγορά καί άπό τούς νόμους της. Δέν άρχίζει θεωρητικές έρευνες πάνω στά χ α θ ή χο ν τά της. οϋτβ αστική τάξη. Ή γαλλιχή β ιο μ η χα ­ νία είναι πιό ά να πτυ γμ ένη κ αί ή γα λ λική άστιχή τάξη πιό Επα­ ναστατικά Εξελιγμένη άπό τήν άστιχή τάξη τ?. Μ ονάχα ή κυριαρχία τής βιο­ μ η χ α νικ ή ς άστικής τάξης ξεριζώνει τις υλικές ρίζες τής φεου­ δ ά ρ χ ε ς κοινωνίας χα ί προλειαίνει τό έδαφος πού π ά ν ω του μ. ή τα ν άχόμα άνίκανη νά πραγματοποιήσει τή δική της Επανάσταση. των δημόσιων έ ρ γ ω ν — μήπως. Μόνο κάτω άπό τήν κ υ ρια ρ χία της ά π ο χ τ β τό προλεταριάτο Εκείνη τήν π λ α τ ιά Εθνική δπαρξη πού μπορεί νά άνεβάσει τήν Επανάστασή του στό Οψος μι£ς έθνιχής Επανάστασης. ένα προ­ λεταριακό υπουργείο Εργασίας Οάπρεπε νά είναι ένα υπουργείο τής αδυναμίας.άν· είναι δυνατή μιά προλεταριακή έπανάσταση. ένα υπουργβίο των ευσεβών πόθων. Καί π λ ά ι τ ο υ ς . Ή γ α λ ­ λική Εργατιχή τάξη δέ βρισκόταν σ’ αυτήν τή θέση. δημιουργεί τό Γίιο τά σύγχρονα μέσα π α ρ α γ ω γ ή ς πού γίνονται ίσάριθμα μέσα γιά τήν Επαναστατική του άπελευθέρωση. Μόλις μιά τάςη πού συγκεντρώνει τά Επαναστατικά συμ­ φέροντα τής κοινωνίας ξεσηκωθεί.Α2 ΚΑΡΛ ΜΑΡΕ ή μισθωτή Εργασία δέν είναι παρ ά ή σημερινή άστιχή ¿ργάνΐ»ση τής Εργασίας. ‘Η ά νά πτυ ξη τού βιομηχανικού προλεταριάτου χαθορίζετα ι γενιχά ά πό τήν άνά πτυ ξη τής βιομηχανιχής ά σ τικ ^ς τάξης. Οί συνέπειες των πράξεών της τή σπρώχνουν πιό πέρα. Μά οΣ γαλλιχές σχέσεις π α ρ α γ ω γ έ ς καθορίζονται άπό το Εξωτερικό Εμπόριο τής Γαλλίας. γιά νά παίρνει τά μέτρα πού Επιβάλλουν οί άνάγχες τοδ άγώνα. Χωρίς αύτή δέν όπάρχει οδτ ι κεφάλαιο. βρίσκει άμεσα μέσα στήν ίδια τήν κατάστασή της τό περιεχόμενο καί τό υλικό τής Επα­ ν α σ τ α τικ ές της δραστηριότητας: γιά νά τσακίζει τούς Εχθρούς. Ε ι δ ι κ ό υ π ο υ ρ ­ γ ε ί ο Ε ρ γ α σ ί α ς ! Μά τά υπουργεία τών οίχονομιχών. Πώς θά έσπα­ ζε ή Γαλλία τούς νόμους αύτούς χω ρίς έ'ναν εδρωπαΐκό ε π α ­ ναστατικό πόλεμο πού θά σκόνταφτε στό δεσπότη τής π α γ χ ό σμιας άγοράς.ς δπόλοιπης τ τ .- .ν . π λ ά ι στά ά λ ­ λα αστικά έθνη. "Όπως οι εργάτες πίστευαν δτι μπορού­ σαν νά χειραφετηθούν π λ ά ϊ-π λ ά ΐ μέ την άατιχή τάξη. τού Εμπορίου. έτσι νόμιζαν οτι μπορούσαν νά πραγματοποιήσουν μιά προλεταριακή επανάσταση μέσα στα Εθνικά τείχ η της Γαλλίας. αυτά δέν είναι τ ά αστικά υπουργεία Εργασίας. μιά Επιτροπή τού Λουξεμβούργου.

Οί γάλλοι εργάτες δέ μπορούσαν νά κάνουν ούτε ενα βήμα μπρος. Ενάντια σ’ αυτό τό καθεστώς. τή στιγμή μιας Επανάστασης. Τό γεγονός αυτό άπόδειξε ότι ή βιομηχανική αστική τάξη δεν Εξούσια­ ζε τή Γαλλία. τούς άγρότες καί τούς μικροαστούς. είναι στή Γαλλία £να μερικό γεγονός πού ΰστερα άπό τίς μέρες τού Φλεβάρη μπορούσε τόσο λιγότερο νά δόσει τό εθνικό περιεχόμενο τής Επανάστασης. στή λοι­ πή Γαλλία είναι συγκεντρωμένο σέ ξεχωριστά. Μήπως ομως ή Επανάσταση τού Φλεβάρη δέ στρεφόταν αμεσα Ενάντια σ:ήν άριστοκρατία τού χ ρ ή μ α το ς. τού μικροα­ στού ενάντια στό μεγαλέμπορα. στήν αναπτυγμένη. τόν τραπεζίτη καί τόν έργοστασιάρχη.01 ΤΑ ΞΙΚΟ Ι Α ΓΑ Μ ΕΣ ΣΤΗ Γ Α Λ Λ ΙΑ Α Π Ο ΤΟ ι 34h ίΙΣ ΤΟ 1850 43 ρων. ή πάλη τού βιομηχανικού μισθωτού Εργάτη Ενάντια στό βιομήχανο αστό.κης Ευρώπης. ήταν άκόμα κρυμένη μέσα στή γενική εξέγερση Ενάντια στήν άριστοκρατία τού χρήματος. δηλ. στό μεγάλο μέρος της. δέ μπορούσαν */ άγγίξουν ούτε μιά τρίχα τού αστικού καθεστώ ­ τος. Ί Ι βιομηχανία τής Γαλλίας ομως. εξασφαλίζει τή δική της εθνική αγορά μόνο χάρ /. Ί Ι βιομηχανική αστική τάξτ] μπορεί νά κυρίαρ­ χε: μονάχα Εκεί όπου ή σύγχρονη βιομηχανία διαμορφώνει με δι­ κό τη: τρόπο όλες τί: σχέσεις ίδιοχτησίας καί ή βιομηχανία μπορει νά άποχτήσει αυτή τή δύναμη μ ο ν ά χα Εκεί οπου κ α τ ά ­ χτησε τήν παγκόσμια αγορά. προτού ή πορεία τής επανάστασης ξεσηκώσει τή μά ζα τού έθνους πού στέκεται άνάμεσα στό προλεταριάτο καί στήν αστι­ κή τάξη. γιατί τά Εθνικά ορια δεν άρκούν γιά τήν άνάπτυξή της. οσο ή πάλη ενάντια ατούς δευτερεύοντες τρόπους Εκμετάλλευσης τού κεφαλαίου. σκόρπια βιομη­ χανικά σημεία καί χάνεται σχεδόν μέσα σέ μιά πλειοψηφία άπό αγρότες καί μικροαστούς. Ί Ι πάλη ενάντια στό κεφάλαιο. σ' ένα λίγο-πολύ τροποποιημένο σύστημα άπαγορευτικών δασμών (Prohibitivsystem ). σύγχρονη μορφή της. ή πάλη τού αγρότη Ενάντια στήν τοκογλυφία καί στίς υποθήκες. κατέχει στό Παρίσι μιά πραγματική εξουσία καί Επιροή πού τό σπρώχνουν νά π ρ οχω ρή ­ σει πιό πέρα α π ' όσο τού τό επιτρέπουν τά μέσα του. *Αν έπομένως τό γαλλικό προλε­ ταριάτο. μέ μιά λέςη Ενάντια στή χρεωκοπία. Αέν είναι λοιπόν ανεξήγητη ή προσπάθεια τού παρισι­ νού προλεταριάτου νά επιβάλει τό συμφέρον του π λ ά Γ στό άστικό συμφέρον. αντί νά τό Επιβάλει σάν τό Επαναστατικό συμ­ φέρον τής ίδιας της κοινωνίας. Αέν είναι άνεξήγητο οτι όπέστειλε τήν κ ό κ κ ι ν η σημαία μπρός στήν τ ρ ί χ ρ ω μ η . ενάντια στήν κυριαρχία τού κεφαλαίου καί . στό καίριο σημείο της.

αότή ή ονείροπόλα άνύψωση π άνω άπό τήν πάλη τώ ν τάξεων. ή κ υ ρ ι α ρ χ ί α τ ή ς ά σ τ ι κ ή ς τ ά ξ η ς είχε καταργηθει μέ τήν Εγκαθίδρυση τ ή ς δημοκρατίας.) 2 «Un Gouvernement qui su sp en de ce malentendu terrible q ui existe entre les différentes classes». . (Η έργάτες μπορούσαν νά έξαγοράσουν τή νίκη. μισο-γελο£α παραμύθια. κι ολοι οί εκατομμυριούχοι τού Παρισιού σέ έργά τες. Έ λέξη πού άνταποκρινότανε σ’ αυτή τή φανταστική κα­ τάργηση τών ταξικών σχέσεων ήταν ή F r a t e r n i t é .π ο λ ύ σάν αποτέλεσμα τής συνταγματικής μοναρχίας* στίς υποκριτικές φράσεις τών ομάδων της αστικής τάξης πού ώς τώρα ε ίχ α ν άποκλειστεί άπό τήν εξουσία.44 ΚΑΡΛ Μ Α ΡΕ προτού τήν άναγκάσει νά ένωθεί με τούς προλετάριους. ή γενική συ­ ναδέλφωση καί άδερφοσύνη. χρωστιέται ή υπηρεσία οτι άποκάλυψε. σά μακρύ νά. 1 «Moniteur Universel»: τό έπί^ημο δ ρ γ α ν ο τής γ α λ λ ι κ έ ς κ υβ έρν ηοης (Σημ. το μυστικό τής ε π α νά ­ στασης τού δέκατου έννάτου αι'ώνα: τ ή χ ε ι ρ α φ έ τ η σ η τ ο 6π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ . αύτό ήταν τό π ρ α γ μ α τικ ό σύνθημα τ ή ς επανάστασης τού Φλεβάρη. ή άδερφοσύνη. διαν χρειά­ στηκε νά προπαγανδίσει έπίσημα τίς «άγριες ονειροπολήσεις» πού ώς τότε βρίσκονταν θαμένες μέσα στά άπόκρυφα συγγράμ­ μ α τ α των σοσιαλιστών καί πού μονάχα άπό καιρό σέ καιρό έφτα­ ναν στ* αυτιά τής άστιχής τάξης. αυτός ο συναισθηματικός συμβιβασμός τών άντιφατικ ών ταξικών συμφερόντων. Έ Ευρώπη ξύπνησε ξαφνιασμένη άπ& τόν άστικό της μισολήθαργο. αότή μ ονάχα μέ τή φοβερή ήττα τού Ίού ν η . Στά μυαλά λοιπόν τών προλετά­ ριων πού συγχέανε τήν ο λ ιγαρχία τού χρή μ ατος μέ την άστική τάξη γενικά. μισο-φρικαλέα. στο δημιούργημα αύτό τών παρισινών εργατών. Αύτή ή ειδυλλιακή άφαίρεση άπό τίς ταξικές άντιθέσεις. Καί 6 Λαμαρτίνος στίς 2 4 το&· Φ λεβάρη βάφτισε τήν προσωρινή κυβέρνηση: «Μιά κυβέρνηση πού κα τα ργεί τ ή ν τ ρ ο μ ε ρ ή α ύ τ ή π α ρ ε ξ ή γ η σ η π ο ύ 6 π ά ρ χ ε ι άνάμεσα σ τ ί ς δ ι ά φ ο ρ ε ς τ ά ξ ε ι ς » 2. άπό τό Οψος Ινός ευρωπαϊκού βήματος. Σύντ. Στήν έπιτροπή τού Λουξεμβούργου. ΓΗ «Μονιτέρ» 1 ξεροκοκκίν:ζβ. τούς προμάχους της. Τό παρισινό προλετα­ ριάτο κυλιότανε στή μεγα λόψ υχη αύτή μέθη τής άδερφοσύνης. Οί τάξεις ήταν διαιρεμένες άπό μιάν άπλή π α ρ ε ξ ή γ η σ η . στη φαντασία τών άπλοΐκών δημοκρατών πού άρνιόντα* τήν ίδια τήν δπαρξη τών τάξεων ή πού τίς παραδέχονταν τό π ο λ ύ . ‘'Ολοι οί βασιλόφρονες μεταμορφωθήκανε τότδ α ί δημοκρατικούς.

τ ά δ:καστήρ:α. ή διοίκηση παραμείνανε. 6 τύπος άφέθηκε Ελεύθερος νά Εκφράζε: ολες τίς γ ν ώ ­ μες. νά Επιταχύνουν τήν Επαναστα­ τική πορεία. καθώς καί μέ τό νά ά π ο σ π α τό δικαίω­ μα στή ζωή. κανένας ά π ό τούς μεγάλους Ενόχους τής μοναρχίας τού Ι ο ύ λ η δεν κλήθηκε νά δόσει λόγο. ή προσωρινή κυβέρνηση. Οί άστοί δημοκράτες τής «Νασιονάλ» διασκέδαζαν ά λ λ ά ζο ν τ α ς τά μοναρχικά ονόματα καί κοστούμια μέ παλαιοδημοκρατικά. οι Ιταλοί Επαναστάτησαν.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 45 Ά π ό τή μεριά της. Στίς προνομιούχες τάξεις τού Εσωτερικού. καί ν' ά φ ο π λ ίζε ι τήν άντίσταση των ά ντιπ ά λ ω ν της μέ τή μαλακή υ π ο χω ρη τικότη τα καί μέ τήν έ'λλειψη άντίστασης. οί ούγγροι. Σ' αυτό προστέθηκε καί τό γεγονός οτι λίγο υστέρα άπό τήν επανάστα­ ση τού Φλεβάρη. μιά κι Εξα­ να γκά σ τη κ ε νά άνακηρύξει τή δημοκρατία. οί πόλω ν οί. ΙΥ αυτούς ή δημοκρατία οέν ή ταν πα ρ ά μιά νέα αμφίεση χορού γιά τήν πα λιά άστική κοινωνία. οί γερμανοί. νά σπρώξουν πρός τά μπρός τήν προσωρινή κ υ ­ βέρνηση ή νά τήν άνατρέψουν. Ικανέ τό π α ν γιά νά μπορούν νά τή δεχτούν ή άστική τάξη καί οι Επαρχίες. Τό παρισινό προλεταριάτο πού Εβλεπε τή δημοκρατία σά δικό του δημιούργημα. στά χέρια των παλιώ ν τους άξιω ματούχων. ό κάθε λαός σύμφωνα μέ τήν άμεση κατάστασή του. οί αυστριακοί. άλλά μάλλον μέ τό νά τρομάζει διαρκώς ή ίδια. 'Η Ρωσία καί ή Α γ γ λ ί α — ή τελευ­ ταία γιατί ή Γδια βρισκόταν σέ άναταραχή. "Οτι τό σύνθημά της ήταν νά ζήσει καί ν’ άφήσει καί τούς άλλους νά ζήσουν. Δέν υπήρ­ χαν επομένως μεγάλες Εξωτερικές περιπλοκές. Ί Ι δημοκρατία Επομέ­ νως δέ βρήκε α π έ ν α ν τ ι της κανέναν Ε θ ν ι κ ό Εχθρό. Τήν κύρια υπηρεσία της ή νεαρή δημοκρατία δεν τήν Επιδίωξε μέ τό νά εκφοβίζει τούς άλλους. ό στρατός. Γ11 α ι­ ματηρή φρίκη τής π ρ ώ τη ς γαλλικής δημοκρατίας ά π ο κ η ρ ύ χ τ η κ ε μέ τήν κατάργηση τής θα ν α τικ ή ς ποινής γιά τά π ο λ ιτ ικ ά Εγ­ κ λ ήμ α τα. Δέχτηκε θελη μ α τικ ά νά χρησιμοποιηθεί άπό τόν Κοσιντιερ στήν Εκπλήρωση άστυνομικών καθηκόντω ν γιά νά προστατεύει τήν ίδιοχτησία στό Παρίσι. Επευφημούσε φυσικά κάθε πράξη τής προσωρινής κυβέρνησης πού τή διευ­ κόλυνε νά στερεώνει τή θέση της μέσα στήν άστική κοινωνία. Εκτός άπό λίγες Εξαιρέσεις. ή π ρ ώ τ η γιατί ήταν Εκφοβισμένη — βρέθηκαν άπροετοίμαστες. διακηρύχτηκε φωναχτά ο τι ή δη­ μοκρατία είχε φιλειρηνικό χαρακτήρα. οπως Επίσης Επέτρεψε στό Λουί Μπλάν . στίς δεσποτικές δυνάμεις τού έξωτερικοϋ. πού μπορούσαν ν ’ άνάψουν τήν ενεργητικότητα.

Αύτό τήν άφόπλισε. κοινωνίας. Ίί δημόσια πίστη καί ή ι δ ι ω τ ι κ ή π ί σ τ η ήταν φυσικά κλονισμένες. ή κυκλοφορία είχε περιοριστεί. Ί Ι προσωρινή κυβέρνηση ήθελε ν ’ άφαιρέσει άπό τή δημ ο­ κρατία τήν άντιαστική της οψη. π α ­ ρ α γω γή . Στό βαθ­ μό πού πέφτουν. Σ υ ν ε χ ίζ ο ν τ α ν ο! χ ρ ε ω κ ο πίες ή μια πίσω από τήν άλλη. Οι δονήσεις τής τελευταίας ευρω παϊκής έμπορικής κρίσης δεν είχα ν άκόμα σταματήσβι. σ τ ό ν ί δ ι ο β α θ μ ό ά ν ε β α ί ν ο υ ν ή φ λ ό ­ γα καί ή δ η μ ι ο υ ρ γ ι κ ή δύναμη τής ε π α ν ά σ τ α σ η .. Δέν υ πά ρ χει πιό εύ γ λ ω ττη μαρτυρία άπό τ ά δημοσιονομικά μέτρα τ η ς γιά τό φανατισμό μέ τόν οποίο ή προσωρινή κυβέρνηση άνέλαβε αυτό τό £ργο. ή π α ρ α γ ω γ ή είχε σταματήσβι πρίν άκόμα ξεσπά­ σει ή επανάσταση τού Φλεβάρη. Τό παλιό ομως κράτος είχε Εξαφανιστεί καί ή επανάσταση στρεφόταν πριν ά π ’ ολα Ενάντια στήν όλιγαρχία του χρήματος. ούτε άπ* Ιξω. είναι άπρόσβλητο κι α π α ­ ραβίαστο. αστικής π α ρ α γω γή ς . Ή δημοκρατία δ ί συνάντησε καμιάν άντίσταση. καί του καθεστώτος της. ‘Η Επαναστατική κρίση μεγάλωσε τήν εμπορική κρίση. Ί ί δημόσια πίστη καί ή ίδιω­ τική πίστη είναι τό οικονομικό θερμόμετρο πού μ ’ αυτό μ π ο ρεί νά μετρήσει κανείς τήν ένταση μι5ς επανάστασης. ή τα ν μονάχα νά προσαρμοστεί στις συνθήκες τή. πρίν ά π ' όλα νά προσπαθήσει νά Εξασφαλίσει τήν ά ν τ α λ λ α χ τ ι κ ή αξία . Τό £ργο της επαψε π ιά νά είναι ό Επαναστατικός μετασχημ ατισ μός τού κόσμου. οδτε από μέσα. Ί Ι ί δ ι ω τ ι κ ή π ί σ τ η είχε λοιπόν παραλύσει. τήν οι­ κονομική σκλαβιά τού προλεταριάτου. ποιά επίδραση μπορούσε νάχει μιά Επανάσταση πού δ:αμφ:σβητοϋσε τή βάση τή.46 καρλ μ αρξ νά Εξομαλύνει τις διαφορές για τούς μισθούς άνάμεσα στους Εργ ά τ ες καί σ τ ’ άφεντικά. "Κπρεπε επομένως. Ί Ι δ η μ ό σ ι α π ί σ τ η στηρίζεται στήν π ε ­ ποίθηση ότι τό κράτος θά δ έχ ε τα ι νά τό Εκμεταλλεύονται οί χ ρ η ­ ματιστές τοκογλύφοι. μιά Επανάσταση πού Ιστησε αντίκρυ στό χρηματιστήριο τή σφίγγα τού Λουξεμβούργου. Ί Ι απελευθέρωση του προλεταριάτου είναι ή κατάργηση τής αστικής πίστης γιατί σημαίνει τήν κατάργηση τή. Τό Ι ρ γ ο τ η . Καί άν ή ίδιωτική πίστη στηρίζεται στήν πεποίθηση οτι ή αστική π α ρ α γω γή σ? ολη τήν Ιχ τ α σ η των σ χέ­ σεων τη. ότι τό άστικό καθεστώ . Τό ε ί χ ε βάλει ζή τη μ α τιμής νά κ ρ α ­ τήσει ά θ ι χ τ η στα μ ά τ ια τής Ε ύρώ πης την άστική τιμή τής δ η ­ μοκ ρατία ς. άστική. . ασ τι­ κή .

4 1/. Οί οικονομικές δυσχέρειες δέ μπορούσαν νά κρυφτούν άλλο καί οί μ ι κ ρ ο α ­ στ οί . πού Κ ά ν τ ιά τους ε ίχ ε κάνει τήν Ιπανάσταση τού Φλεβάρη. ή προσωρινή κυρέρνηση κατέφυγε σ' εναν άναξιόπρεπο καί παιδιακίστικο ταυτό­ χρονα κομπασμό. Τά ποσά πού ήταν κατατεθειμένα ζ τ ά ταμιευτήρια κα τα σχέθη κα ν καί μέ δ ιά τα γμ α μ ετα τρ ά π η κ α ν σέ άνεξόφλητο κρατικό χρέος. πλήρωσε στους πισ τω τές τού κράτους τούς τόκους τών χρεω γρά φω ν τών 5 r c . οχι μόνο στήν κυριαρχία της. τήν τ ρ έ χ ο υ σ α τ ι μ ή τ η ς ατό χρηματιστήριο.. Φυσικά οί χ ρη μ α τικές δυσκολίες τής προσωρινής κυβέρνη­ σης δέ λιγόστεψαν μέ τή θεατρική αύτή χειρονομία. μά καί στήν Γδια τήν Οπαρξή της. Λυτό έςερέθισε ενάντια στ^ δημ ο­ κρατία τό μ ι κ ρ ο α σ τ ό . Ά μ ε σ α άπειλούμενη από τήν έπανάσταση τού Φλεβάρη. Π ρ ο τ ο ύ ακόμα λήξε: ή νόμιμη προθεσμία πληρωμής. Έ αριστοκρατία τού χ ρ ή μ α το ς πού κυβερνούσε στήν περίοδο τής μοναρχίας τού Ι ο ύ λ η είχε τό ναό της στήν τ ρ ά π ε ζ α . γιά νά δημιουργήσει τήν έμπιστοσύνη στήν αστι­ κή ηθική καί στό αξιόχρεο της δημοκρατίας. “Ο πω ς τό χρηματιστήριο διευθύνει τήν κρατική πίστη. οταν είδαν i l / μέ τί αγωνιώδη βιασύνη γυρεύανε νά άγοράσουν τήν εμ π ισ το ­ σύνη τους. οί υ π ά λ λ η λ ο ι κ α ί ο ί έ ρ γ ά τ ε ς έπρεπε νά π λ η ­ ρώσουν γιά τήν ευχάριστη έκπληξη πού είχε κάνδι ή κυβέρνη­ ση στους π ισ τω τές τού κράτους. πού ετσι ε?τε άλλιώς βρισκότανε κιόλας σέ στενόχωρη θέση. ή α ύτοπεπ οίθτστ των κ ε ^» α λ α ιο ύ '* / ω ν Εύπντσε ί α ^»ν ι κ ά . αναγκάστηκε νά πάει νά τά πουλήσει στό χρηματιστήριο καί νά παραδοθεΐ ετσι άμεσα στά χέρια τών τοκογλύφων τού χρηματιστηρίου. ή τρ ά π εζα βάλθηκε από τήν άρχή νά δυσφημίσει τή δ τμ ο χρ α - . πού τής άφαίρεσε τό ά π ό θ ε μ ά της σέ μετρητό χρήμα. ell αστική σιγουριά.^f καί 4 fi· . Κ αί μέ τήν τρέχουσα τιμή τής δημοκρατίας στό χρη μ α τιστή ριο ανέβηκε π ά λ ι ά να γ κ α σ τικ ά ή ιδιωτική πίστη. £τσι κι ή τράπεζα διευθύνει τήν ε μ π ο ρ ι κ ή π ί σ τ η .01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 47 αυτής τής νέας κ ρ α τικ έ ς μορφές. Παίρνοντας άντίς τά βιβλιάρια τών κ α ­ ταθέσεων τού ταμιευτηρίου κρατικά χρεώγραφα. 'II κυβέρνηση δήλωσε οτι τά τ α μ ι s υ τ ή ρ ι α δέ θά εξαρ­ γυρώνουν π ιά σέ χ ρ ή μ α τά βιβλιάρια καταθέσεων πού Ξεπερ­ νούν τά 100 φράγκα. Γίά νά έξαλείψει άκόμα καί τήν υ π ό ν ο ι α οτι δέν ήθελε ή δέ μπορούσε νά εκπληρώσει τίς υποχρεώσεις που κληρονόμησε από τή μοναρχία.

48 ΚΑΡΛ Μ ΑΡΞ τία. Επέβαλε τήν α ν α γ ­ κ α σ τ ι κ ή κ υ κ λ ο φ ο ρ ί α των τραπεζογραμματίων. μέ νόμιμο τρόπο. Κ αί μιά πού η μανούβρα αυτή δέν προκάλεσε άμεσα μιάν α ντεπ α νά στα ση . Ί Ι χ ρ ε ω κ ο π ί α τ ή ς τ ρ ά π ε ζ α ς Οά ήταν ό κατακλυσμός πού στό ά ψ ε . τούς πιστωτές τού κράτους. Οί κάτοχοι τραπεζογραμματίων τρέςανε στό ταμείο της γιά νά τά άνταλλάξουν μέ χρυσό καί άσήμι. πάνω σ’ ολη τή Γαλλία. πού Επρςκειτο νά ανατρέψει. Έ κ ο ψ ε άπότομα κ ά θ ε πίστωση στους τραπεζίτες. αντίθετα. ή προσωρινή κυβέρνηση λύγιζε κ ά τ ω από τό βραχνά ενός ελλείματος πού μεγάλων». *Κπρεπε νά γίνει προσφυγή σ’ ένα ηρωικό μέσο. τούς είσοδηματίες. 'Η προσωρινή κυβέρνηση. σάν Εγγύηση γιά ένα δάνειο πού συνομολόγησε μαζί τ^ς.σ β ή σ ε θά σά­ ρωνε από τό γαλλικό Ιδαφος τήν αριστοκρατία του χρήματος. Έ προσωρινή κυβέρνηση μπορούσε. Ά ρ γό τε ρ χ υποθήκευσε στήν τράπεζα τά κ ρ α τ ι κ ά δ ά σ η . τόν πιό ισχυρό καί πιό Επικίνδυνο Εχθρό της δημοκρατίας. Ποιόν οαως νά φορολογήσουν. Τούς λύκους τού χρηματιστηρίου. ή ίδια ή άστική τάξη Οά ήταν υποχρεω­ μένη νά θεωρήσει σάν μιά τελευταία απεγνωσμένη απόπειρα σωτηρίας τήν ίδρυση από τήν κυβέρνηση μιας εθνικής τρά π εζας καί τήν υπαγωγή τής εθνικής πίστης στόν Ελεγχο τού Πνους. Μάταια ζητιάνευε π α ­ τριωτικές θυσίες. Στό μεταξύ. Αυτό θά σήμαινε από τ^ μιά οτι διακινδυνεύανε τήν κρατική πίστη καί τήν Εμπο- . ή Επανάστα­ ση του Φλεβάρη στερέωσε άμεσα καί πλάτυνε τήν τραπεζοκρα­ τία. νά Εξαναγκάσει τήν τρ ά π εζα σέ χ ρ ε ω κ ο π ί α . Μονάχα οί εργάτες τής έριξαν τήν Ελεημοσύ­ νη τους. στήν επ βολή ένυς ν έ ο υ φ ό ρ ο υ . Έ τ σ ι . Δέν είχε παρά νά κρατήσει μιά παθητική στάση καί νά Εγκαταλείψει τήν τ ρ ά π ε ζ α στήν τύχη της. γενικεύοντας τήν Ελλειψη πίστης στίς συναλλαγές. χωρίς βίαιη επέμβαση. τούς βασιλιάδες τής τρά­ πεζας. στους Εργοστασιάρχες. Μά αυτό δέν ήταν καθόλου ένα μέσο γιά νά κερδί­ σει ή δημοκρατία τήν ϊυνοια τής αστικής τάς^ς. 01 καπιταλ ιστές άποσύρανε το χρήμα πού είχ α ν καταθέσει ατά υπόγεια της τράπεζας. Έ κ α ν ε κά­ τι περισσότερο: Μετέτρεψε όλες τίς επαρχιακές τράπεζες σέ υποκαταστήματα τής Τράπεζας τής Γαλλίας καί τής Επέτρεφε ν' απλώσει τά δίχτυα τ η . είχε αναγκαστικά τον ¿ ν τ ίχ τ υ π ό της πάνω στην ίδια τήν τράπεζα. τούς βιομήχανους. τό χ ρ υ ­ σό βάθρο της μοναρχίας του Ι ο ύ λ η . Καί οταν Οά είχε πιά χ ρ ε ο ­ κοπήσει ή τρά π εζα . στους έμπορους.

) . Κάποιος ομως έπρεπε νά κληρώσε:. Οι άγρότες έ π ρ ε π ε ν ά π λ η ρ ώ σ ο υ ν τά έξοδα τ ης ε π α ν ά σ τ α σ ή ς τού Φ λ ε ­ β ά ρ η . καί σ’ αυτούς ή αντεπανάσταση βρήκε τό κυριότερο ολι­ κό της. Μέ £ ν α μονάχα μέσο μπορούσε ή προσωρινή κυβέρνηση νά παραμερίσει ολα αυτά τά έμπόδια και νά βγάλει τό κράτος άπό τόν παλιό δρόμο του — μέ τ ή ν κ ή ρ υ ξ η τ ο ύ κ ρ ά τ ο υ ς σέ κ α τ ά σ τ α σ η χ ρ ε ω κ ο π ί α ς . τή μεγάλη πλειοψηφία τού γαλλικού λαού. γιά νά μή βάλει σέ κίνδυνο τό κεφάλαιο καί γιά νά έξασφαλίσει τή λειτουργία του κρατικού μηχανισμού του. Σύντ. Σύντ. f() Jacques le b o n h o m m e 1. Ό καθένας θυμάται πώ ς άργότερα ό Λ εντρύ-Ρολλέν άφηγήθηκε μπρός στήν έθνοσυνέλευση τ ή ν ιερή άγανάχτηση μέ τήν δποία ε!χε άποκρούσει τήν άξίωση αύτή τού τοκογλύφου τού χρηματιστηρίου Φούλντ. Ό Φούλντ τού είχε προσφέρει τό μήλο άπό τό δέντρο τής γνώσεως. Ποιός θυσιάστηκε στην άστική πίστη. καί ο άγρότης τόν μ^τάτρεψε σέ ζ ή ­ τημα ζωής ή θανάτου γιά τή δημοκρατία. (Ση μ. "Ο κυβερνητικός τύπος κορόϊδευε τό παρισινό προλεταριάτο λέ­ γοντας οτι ό φόρος αυτός θά έπεφτε κυρίως πάνω στή μ εγά λη γαιοχτησία. Ά π ό τή στιγμή αύτή ή δ η μ ο κ ρ α τ ί α γιά τό γάλλο άγρότη ήταν ό φ ό ρ ο ς τ ώ ν 4 5 λ ε φ τ ώ ν καί στό παρισινό προλεταριάτο έβλεπε ο άγρότης τόν άσωτο πού καλοπερνούσε μέ δικά του Ιξοδα. ή επανάσταση τού 1848.ση έπέβαλε ενχ πρόσθετο φόρο άπό 4 5 λε'ρτά αέ κάθε φράγκο πάνω στους τέσσερις άμεσους φόρους. 1 Jacques le bonhomme: π β ρ ιφ ρ ο ν η τ ικ ό π α ρ α τ σ ο ύ κ λ ι πού κ ό λ λ η σ α ν οί 7 « λ λ ο ι τ σ ι φ λ ι κ α ί ι ς στούς χ ω ρ ι χ ο ύ ς . έμφανέστηκε στόν άγροτικό πληθυσμό μέ τήν επιβολή ένός νέου φόρου. f0 φόρο. στούς κατόχους τού ενός δισεκατομμυρίου πού χ ο ­ ρήγησε ή' παλινόρθωση2. ό ά γ ρ ό τ η ς Ή προσωρινή κυ^έρν/. (Σημ. δηλ. πού α π ’ τήν άλλη £π:δ:οΟκανε νά τίς εξαγοράσουν μέ τόσο μεγάλες θυσίες κα: ταπεινώσεις. τών 45 λεφτών ήταν γιά τό γάλλο άγρότη ζ ή τ η μ α ζωής ή θανάτου. Στήν π ρ αγμ ατικότη τα οαως ό φόρος α ύ ^ ς χτύπησε πρίν α π ’ ολα τήν ά γ ρ ο τ ι κ ή τ ά ξ η . Έ ν ώ ή επανάσταση τού 1789 άρχισε αέ τήν άποτίναξη τών φεουδαρχικών βαρών από τούς άγρότες.) 2 Π ρ ό χ · ι τ α ι γ ιά τό ποσό πού ό ρ ί σ τ η χ · τό 1825 f t a τήν ά π ο ζ η μ ί α β η ~»4ν άριστοκρατών πού ή Ι ί ι ο χ τ η σ ί α τους *1χ· κ α τ α σ χ · $ · ί στό ί ι ά σ τ η μ * ι ή ς αστ ικ ής έπ α νά σ τα σ η ς στά τ έ λ η τού 18ου αΙώνα.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΙΕΣ ΣΤΗ ΓΑΑΛΙΑ ΑΓΤΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 49 ç i κή πίστη. τού σημε­ ρινού γάλλου όπουργού των οικονομικών.

Η επανάσταση τού Φλεβάρη είχε πετά ζει τό στρατό £ξω άπό τό Παρίσι.) . άνθρωποι χωρίς καθορισμένο έπά γ γε λ μ α . γιατί ήταν μιά διαρκής διαμαρτυρία ενάντια στήν αποκατάσταση της πίστης.ς ύπαρξής της καί ο: παραχωρήσεις στό π ρ ο /ετ α ρ ιά το . άντί νά στέκεται. τό καθένα άπό χίλιους άνδρες. ‘Η χειραφέτηση των ε ρ γ α τ ώ ν — ακό­ μα καί σά φ ρ ά σ η — έγι νε ενας αβάσταχτος κίνδυνος γ:ά τή νεα δημοκρατία. Έ μ ε ν ε λοιπόν μ ο ν ά χα μιά διέξοδος : ν ' ά ν τ ι π α ρ α τ ά ξ ε ι c ν α μ έ ρ ο ς τ ών π ρ ο λ ε τ ά ρ ι ω ν Ι ν ά ν τ ι α στο ά λ λ ο . Συντ. πού στηρίζεται στήν αδιατάρα­ χτη καί ξεκάθαρη άναγνώριση τών σημερινών οικονομικών τα­ ξικών σχέσεων. πού ε π ρ ε π ε νά σπάσουν. μπροστά της σαν απειλητικός πιστωτής πού είχε νά εισπράξει πολύχρονες επαναστατικές χρεωστικές απαιτήσεις. ή άστική τάξη στίς δ ιά ­ φορες διαβαθμίσεις της. μ ε τ α τρ ά π η κ α ν σέ άλλα τόσα δ ε σ μ ά . g e n s s a n s feu et s a n s a v e u 1 πού διαφέρουν άνάλογα μέ 1 Άνθρωποι έρημοσπίτ·ς. §να στρώμα α π ’ 2που στρατολο­ γούν κάθε λογής κλέφτες κι εγκληματίες πού ζούν άπό τά ψί­ χουλα της κοινωνίας. δη λ. Έ γ ι ν ε ο στριμωγαένος οφειλέτης τής άστιχής κοινωνίας. νέους 15 ώς 2 0 χρονών. (Σημ. Ε π ι π λ έ ο ν ήταν υποχρεω μένη— άν καί δστερα άπό τήν πιό πεισματική αντίσταση καί προβάλλοντας έκατό διαφο­ ρετικά έμπόδια— ν* άνοίγει βαθμιαία καί τμηματικά τίς γ ρ α μ ­ μές της καί ν’ άφήνει νά μπαίνουν σ’ αυτές Ινοπλοι π ρ ο λ ε τ ά ­ ριοι. άποτελούσε τή μοναδική δύναμη. οί υποσχέσεις πού τού έ'γιναν. άλυτες. Οί περισσότεροι α π ' αυτούς ανήκαν στό κ ο υ ρ ε λ ο π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο πού. Έ π ρ ε π ε λοιπόν νά ξ ε μ π ε ρ δ έ ψ ε ι μ έ τ ο ύ ς I ργ ά τ ες. Γιά τό σκοπό αύτό ή προσωρινή κυβέρνηση συγκρότησε 2 4 τάγματα τής κ ι ν η τ ή ς φ ρ ο υ ρ ά ς . σ’ όλες τίς με­ γάλες πόλεις άποτελεί μιά μ ά ζ α που διακρίνεται ξεκάθαρα άπό τό βιομηχανικό προλεταριάτο. Ή τ α ν α ν α γ ­ κασμένη νά στερεώσει τίς κλονιζόμενες αστικές σχέσεις γιά νά άνταποκριθεί σε υποχρεώσεις πού μπορούν νά εκπληρωθούν μονά­ χ α μέσα στά πλαίσ:α αυτών των σχέσεων. II πίστωση εγινε ο ορος τί. Ή εθνοφρουρά. Μο­ νάχη της όμως ένιωθε πώς δέ μπορούσε ν ’ άναμετρηθεί μέ τό προλεταριάτο.ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ’Α ναγνω ρίζοντας τά γραμμάτια πού ή παλιά άστική κοι­ νωνία ε?χε παρουσιάσει στό κράτος. ή προσωρινή κυβέρνηση υ π ο τά χ τη κ ε στήν έξουσία της αστικής κοινωνίας.

δη λ.. ικανοί τόσο γιά τούς μεγαλύτερους ηρωισμούς καί ιά τ ι: πιό εςαλ/*ες αυτούυαίες. "Όταν ή κινητή φρουρά έκανε παρελάσεις στους δρόμους τού Παρισιού. Αύτα τά ε ρ γ α σ τ ή ρ ια ¿ ν ο μ ά σ τη χ α ν « Β α σ τ ίλ λ ες γ ι α τούς φ τω χο ύς » καί ήταν γ ι ’ αυτούς σπίτια τοδ τρομου (Σημ. στή δημοκρατία τούς συναρπα^αν.πουρζουαζόπαιδα πού τά π α χ ι ά τους λόγια γιά τόν υπέρ π α T510CC θάνατο καί τήν άφοσίωο/.) “ Ό νόμος γ ι α τούς φτωχο ύς πού ψη φίστηκ ε στήν ’Α γ γ λ ί α τό 1834. &ντί νά δόσει στους φ τω χο ύ ς ροή6εια σέ χ ρ ή μ α ’ ή σέ είδος. Ι ύ ν τ . ) . Ί Ι ~ρ 03ωρ:νή κυβέρνηση τούς πλήρωνε I φράγκο χ α ί 50 λεφτά Γή μέρα. μονότονες καί μή π α ρ α γ ω γ ικ έ ς δουλιές έ κ χ ω μ ά τ ω σ η ς . f Τ π α ί θ ρ ι α ε γ γ λ έ ζ ι κ α « σ π ί τ ι α ε ρ γ α σ ί α ς » * . τούς έκανε νά διακρίνοντα: έςωτερικά από τούς μπλουζοφορεμ.ενους εργατε. μπροστά ατό παρισινό προλεταριάτο ορθωνόταν ένας στρατός από 2 4 . Τό Λάθος του ήταν συγχωρητέο.» αυτούς σπιτιών ε ρ γ α σ ί α ς (workhouses). Έ τ σ ι . Τή θεωρούσε σάν τήν π ρ ο λ ε τ α ρ ι α κ ή φρουρά. είτε τούς όριοαν αξιωματικούς από τόν ταχτικό στρατό. δη λ. μά πού δέν άπαρνιούντ** ττοτέ τήν ιδιότητά τους των λ α τζα ρ ό νι1. ήταν κ α τ ά λ λτλοι . Γ:ά αρχηγούς.ζιιζ') τού έθνους στό όποιο ανήκουν.οι ΤΑΞΙΚΟΙ Α Π 2 Ν Ε Ι ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΤΤΟ ΤΟ 1848 $2Σ ΤΟ 1850 . Ε κ α τ ό χιλιάδες έργάτες πεταγμένοι στούς δρόμους από τήν κρίση καί τήν έπανάαταση στρατολογήθηκαν από τόν υπουρ­ γό Μαρί στά λεγόμενα έθνικά εργαστήρια. μέ μεροκάματο 2 3 πεντάρες. πρόβλε πβ τήν Ιδρυση γ. Σύντ. Τα σ τ ο ιχ ε ία αύτα χ ρ η οιμ οποιή ^η κ αν συχνά άπό τίς α π ο λ υ τ α ρ χ ι κ έ ς κυ^ερνήοεις γ ι α χ ν τ ε π α ν α σ τ α τ ι κ ο ύ ς σκοπούς (Ζημ. ριψοκίνδυνους άνδρες.0 0 0 νέους. τούς αγόραζε. είτε αυτοί οί ίδιοι εκλέγανε νεαρά μ. στους κ ο υ ρ ε λ ο π ρ ο λ ε τ ά ­ ριους. Έ β λ ε π ε σ' αυτήν τούς πρωτοπόρους μαχη τές του ατά οδοφράγματα. Κάτω άπό τή φανταχτερή αύτή ονομασία δέν κρυβότανε παρά ή άπασχόληση τών εργατών σέ ανιαρές. Στη νεαρή 7 Χίχία πού ή κυβέρνηση τούς στρατολογούσε. σέ άντίθεση μέ τήν αστική εθνοφρουρά. ΙΙλάϊ στήν κινητή φρουρά ή κυβέρνηση αποφάσισε νά συγκδντρώσει γύρω της κι ένα στρατό από εργάτες τής βιομηχα­ νίας. ένας στρατός βγαλμένος μέσα α π ’ τό ίδιο του τό περιβάλλον. γερούς. τίποτα περισσότερο ά π ’ αύ3 Lazzaroni: όνομασία πού δίνουν στήν ’Ιταλία cxa ξεκληρισμένα σ τ ο ιχ ε ία πού έ χ α σ α ν την τα ς ιχή τους ύπόσταση.'ίαΟϋί ~ο'/ ιζ-. οσο καί γιά τίς π ο τ α π ο τ ε ρ ^ ληατρίχες πράξεις καί γιά τήν πιό βρώμικη διαφθορά. Τούς εδοσ© ιδιαίτ ερη στολή. τό προλεταριάτο τήν υποδεχόταν μέ ζ η τ ω κ ρ α υ γ έ ς ."-ά ο>α.

Ε ί χ ε δημιουργήσει έ'να σ τ ρ α τ ό φτιαγμένο γιά ν ά σ τ α σ ι ά ζ ε ι . οί ρητορίες τού Λουξεμβούργου. ένώ ή δική τους ή κ α τάστασ η γ ιν ό τ α ν μέ­ ρα μέ τή μέρα πιό άνυπόφορη. Τ ά έθνικά έργαστήρια. άκρι6ώς δπω ς οί Ιργάτες γελάστηκαν μέ την κινητή φρουρά. στήν ά σ τι­ κή πίστη καί στήν άστική δημοκρατία. Μέ άληθινή λύσα λογάριαζαν τά ποσά πού κ α τ α β ρ ό χ θιζ α ν οί λ ω ­ ποδύτες προλετάριοι. που έπινοήθηκαν σέ άμεση άντίθεση μέ τό Λουξεμβούργο. Ε θ ν ι κ ά έ ρ γ α σ τ ή ρ ι α — ήταν ή δνομασία των λαϊκών εργαστηρίων πού κήρυττε ό Λουί Μ πλάν στο Λουξεμβούργο. Ό χ ι μέ τό περιεχόμενό τους. Έ ίδια ή προσωρινή κυβέρνηση στά κρυφά διέδοσε τή φήμη δτι τά έθνικά α υ τά έρ­ γαστήρια ή τα ν εΰρημα τού Λουί Μ πλάν καί τό π ρ ά γ μ α φαι­ νόταν τόσο πιό πιστευτό. ό προφήτης τόίν έθνικών έργαστηρίων. οί διαδη­ λώσεις τω ν εργατών στους δρόμους τού Παρισιού— νά πού γ ύ ­ ρευαν νά βρουν τήν α ίτ ία τής άθλιότη τά ς τους. Κρατική σύνταξη γιά μιά ψευτοδουλιά.52 K^P^ Μ Α Ρ Ξ τό δέν ήταν τά έθνικά αυτά έργαστήρια. Έ προσωρινή κυβέρνηση πίστευε δτι μ* αύτά οργάνωσε κι έ' ν α δ ε ύ τ ε ρ ο π ρ ο λ ε τ α ρ ι α κ έ σ τ ρ α τ ό ε ν ά ν τ ι α σ τ ο υ ς ί δ ι ο υ ς τ ο ύ ς έ ρ γ ά τ ε ς . ήταν ή πρώτη πραγματοποίηση τού σοσιαλισμού πού τόν έστη­ να ν έτσι μαζί τους στόν πάσσαλο τής άτίμωσης. μισοσκόπιμη σύγχιση πού έκανε ^ παρισινή άστική τάξη. άλλά μέ τόν τ ίτλ ο τους. σέ μιά ραδιουργία παρεξηγήσεων πού θυμίζουν τις φάρσες των υπηρετών τής ίσπανικής κωμωδίας. ήταν μέλος τής προσωρινής κυβέρνησης. αυτά τά «σπίτια έργασίας». Ιδοσαν άφορμή. μόλις θά ήταν άρκετά δυναμωμένη γιά νά ξεκόψει άν<κχ τ ά μέ τίς α ύ τα πά τες τού Φ λεβάρη. Σ ’ αυτά βρήκε τ α υ τ ό χ ρ ο ­ να τό σημείο πάνω στό δποίο μπορούσε νά κατευθύνει τήν έπί~ θεση. τά έ θ ν ι κ ά έ ρ γ α σ τ ή ρ ι α ή τα ν ή Ινσάρκωση τ ή ς διαμαρτυρίας τού προλεταριάτου ένάντια στήν άστική βιομηχανία. δλη | κακοκεφιά των μ ι κ ρ ο α σ τ ώ ν στράφηκε τ αυ τόχρ ον α ένάντια σ’ αυτά τά έθνικά έργαστήρια πού έγιναν ο κοινός στόχος. Ό λ η ή δυσφορία. πού ό Λουί Μ πλάν. χά ρη στήν κοινή έπιγραφη τους. αύτός είναι ό σοσιαλισμός ! μουρμούριζαν μέσα τους. Τ ή φορά αυτή ή άστική τάξη γελάστηκε μέ τά εθνικά έργαστήρια. ‘Ωστόσο π έ τ υ χ ε ε ν α σκοπό. Καί μέσα στή μισοαφελή. στήν τεχνη τά τροφοδοτούμενη κοινή γνώμη τής Γ α λ λ ία ς καί τής Ευρώπης. Κ αί κανένας . Τά έργαστήρια τού Μαρί. Πάνω τους λοιπόν στρά­ φηκε 3λο τό μίσος τής άστικής τάξης.

στήν Επικείμενη συμπλοκή άνάμεσα στήν άστική τ ά ­ ξη καί στό προλεταριάτο. κίνήθηκε πρός τό δημαρχείο. Στίς 16 τού Μάρτη ομως. π ό τ ε άπό τήν ’Ιταλία. Στίς 1 7 τ ο ύ Μ ά ρ τ η καί στίς 1 6 τ ο ύ ’Α π ρ ί λ η ?γιναν οι πρώτες ά ψ ιμ α χ ίες τής μεγάλης ταξικής π ά λ η ς πού ή άστική δημοκρατία εκρυβε κάτω άπό τίς φτερούγες της. άνάλογα μέ τίς περιστάσεις. εκανε μιά διαδήλωση εχθρική πρός τήν προσωρινή κυβέρνηση. Έ 17 τού Μάρτη Εξατμίστηκε σέ μιά μελοδρα­ ματική σκηνή καί άν τή μέρα αυτή τό παρισινό προλεταριάτο έδειξε γιά άλλη μιά φορά τό γιγάντιο ανάστημά του. πού κρεμόταν χωρίς Ελ­ π ίδ α σωτηρίας π ά ν ω Απ’ τό βάραθρο τής χρεω κοπίας. ή άσ τική τάξη — μέσα καί !£ω άπό τήν προσωρινή κυβέρνηση— ήταν ά κό μ α πιό αποφασισμένη νά τό τσακίσει. π ό τε άπό τά πιό μακρυνά μέρη τής νοτ. ολα τά μεσαία στρώματα τής κοινωνίας. Έ τ σ ι . καί πού κάθε νέο ταχυδρομ είο έφερνε χ α ί νέες είδήσεις γιά τήν Επανάσταση. κ α τ ά σ τ α σ η πού δεν τού Επέτρεπε κ αμ ιάν άποφασιστική ενέργεια. βρί­ σκονταν στά χ έρ ια τής άστικής τάξης.οανατολικής Ευρώπης καί συντηρούσε τή γενική μέθη το® λαού. νά προκαλέσει. τόν ά π ο χ λ ίΐσ μ ό τών αστικών μελών της καί νά Επιβάλει τήν αναβολή τής μέρας τών εκλογών γιά τήν Εθνοσυνέλευση καί τήν Εθνο­ φρουρά. Στερέωσε τήν προσωρινή κυβέρνηση αντί νά τήν υποτάξει. όλες οΐ άπ οφασιστικές θέσεις. Βρέθηκε στήν άνάγκη >ά στραφεί Ε ν ά ν τ ι α στήν άστική τάξη καί νά πάρει τό μ έ­ ρος τής άστικής δημοκρατίας πού νόμισε οτι οιαμφισβητούσαν τήν ύπαρξή της. Καί ό λαός. "Ο άρχικός σκοπός τής διαδήλωσης ήταν νά ξαναφέρει τήν προσωρινή κυβέρνηση στό δρόμο τής Επανά­ στασης. Έ 1 7 τ ο ύ Μ ά ρ τ η άποκάλυψε τή διφορούμενη κατάστα­ ση τού προλεταριάτου. Ί Ι 16 τ ο ύ ’ Α π ρ ί λ η ήταν μιά π α ρ ε ξ ή γ η σ η πού σκά­ . φέρνοντάς του συνεχείς μαρτυρίες γιά μιά νίκη πού τού είχε κιόλας ξεφύγει. τή στιγμή πού τά κ ύ μ α ­ τα τής Επανάστασης του Φ λ εβ άρ η υψώνονταν πά νω ά π ’ δλη τήν ηπειρωτική Ε υρώ π η. Μέ τίς κραυγές: « Κ ά τ ω ό ΛεντρύΡολλέν !». πότε άπό τή Γερμανία.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΌ ΤΟ (848 Q Z ΤΟ 1850 53 £έ φ α ν α τ ίζ ε τ α ι περισσότερο ενάντια στις δήθεν μηχανοραφίες τών κομμουνιστών άπό τό μίκροαστό. στίς 17 τού Μάρτη βρέθηκε στήν άνάγκη νά φω νά ξει: «Ζήτω ο ΛεντρύΡολλέν ! Ζήτω ή προσωρινή κυβέρνηση !». ολα τά π λ ε ο ν ε χ τ ή μ α τ α . ή άστική τάξη πού τήν Εκ­ προσωπούσε ή Εθνοφρουρά.

τό δημαρχείο καταλαμβάνεται ολόκληρο άπό τούς έΟνοφρουρούς. Οί δημοκράτες αυτοί έβλεπαν σ’ ολη τή Γαλλία. διαδόθηκε σάν αστραπή σ’ ολο τό Παρίσι ή φήμη οτι ο! εργάτες είχ α ν συγκεντρωθεί οπλισμένο: ατό πεδίο του Ά ρ ε ω ς .54 ΚΑΡΛ Μ ΑΡΞ ρωσε ή προσωρινή κυβέρνηση μαζί μέ την άστική τάξη. ο Ρ α σ π ά ϊγ. π ο λ ί τ ε ς μέ τ ά ίδια συμφέροντα. μαθαίνουν μέ κατάπληξη οτι τό αστικό Παρίσι νίκησε τή σκιά τους. Είδαμε γιατί αγρότες καί μ ι­ κροαστοί υποχρεώθηκαν νά ψηφίσουν. Π ο λ ­ λοί Ιργάτες είχαν συγκεντρωθεί στο πεδίο τοΰ Ά ρ ε ω ς καί στέ ιπποδρόμιο γιά νά προετοιμάσουν τις έκλογές τους γιά το ε π ι­ τελείο τής έθνοφρουράς. Σαλπίζουν γενικό προσκλητήριο — 6 Αεντρύ-Ρολλέν. κάτω από την ηγεσία του Αουί Ι ίπ λ ά ν . έκπροσώπους των διαφόρων τάξεων στίς οποίες υποδιαιρείται. Αύτή ήτα ν ή λ α τ ρ ε ί α τ ο υ ς γ ι ά τ ό λ αό . Σ ’ ολο τό Παρίσι βροντούν οι κραυγές: «Κ άτω οί κομμουνιστές! Κάτω έ Αουί Μπλάν. οί έκλογές φέρανε στό φως τής ήμέρας τόν π ρ α γ μ α τ ι κ ό λαό. ο Καμπέ!».000 άνδρες είναι στά οπλα. ολες ετοιμες νά σώσουν τήν πατρίδα καί τήν κοινωνία. γιά νά βαδίσουν από κεί πρός τό δημ αρ­ χείο. ’Αντί όμως τό φ α ν τ α σ τ ι κ ό λαό τους. Τό γενικό έκλογικό δικαίωμα δέν είχε τή μαγική δύναμη που του είχαν άποδόσδΐ οι παλιοΰ τύπου δημοκράτες. ό Μαρράστ κι ο Λαμαρτίνος τσακώνονταν αργότερα ποιος είχε την τιμή νά πάρει πρώτος αυτή τήν π ρ ω ­ τοβουλία — καί. ή τουλ ά χισ το στην πλειοψηφία των γάλλων.Μπλανκί. του Κ ά ­ μπε καί τοΰ Ρασπάϊγ. "Οταν οί εργάτες εμφανίζονται τέλος μπρός στο δημαρχείο γιά νά παραδοσουν στην προσωρι­ νή κυβέρνηση τό ποσό ενός πατριωτικού έράνου πού είχαν κ ά ­ νει ατό πεδίο του Ά ρ ε ω ς . μέ τίς ίδιες αντιλήψεις κ λ π. νά ρίξουν την προσωρινή κυβέρνηση καί vJ άνακηρύςουν μιά κομμουνιστική κυβέρνηση. μέσα σέ μιάν ώρα 100. Ξαφνικά. δηλ. ενώ άμέτρητες επιτροπές έρχονται νά υποβάλλουν τά σέβη τους στην προσωρινή κυβέρνηση. του Μ πλανκί. κάτω άπό τήν καθοδή- . σέ μιά υποθετική μ άχη πού σκαρώθηκε μέ τήν πιό μ εγά λη περίσκεψη. ό . Στίς 4 του Μάη συνήλθε ή ε θ ν ο σ υ ν έ λ ε υ σ η πού είχε προέλθει άπό ά μ ε σ ε ς γ ε ν ι κ έ ς έ κ λ ο γ έ ς . ά/τό τή μιά toe την άλλη άκρη. Ή φοβερή άπόπειρα τής 16 τού Α π ρ ί λ η Ιδοσε τό πρόσχη μα γ ι ά τ ή ν α ν ά κ λ η ­ ση τ ο υ σ τ ρ α τ ο ύ σ τ ό Π α ρ ί σ ι — πού ήταν ο πρ α γμ α τικ ό ς σκοπός τής άδέξια σκηνοθετημένης κωμωδίας — καί γιά τίς αν­ τιδραστικές ομοσπονδιακές διαδηλώσεις των επαρχιών.

νά επιτρέπει στά διάφορα μεσαία στρώ­ μ α τα τής αστικής κοινωνίας νά απαλλαχθού ν γρήγορα άπό τίς α υ τα π ά τ ε ς καί τίς απογοητεύσεις τους. Στη σ υ ντα χτική Εθνοσυνέλευση. τό πολιτικό ξαναστέριωμα τής αστι­ κής κοινωνίας. περιβάλλοντάς τα μέ τό φωτο­ στέφανο μιας κοινή: αντιπολίτευσης. ά π ο τε λ ε ί τήν πολιτική του άνασυγκρότηαη. μέ μιά λέξη είναι ή α σ τ ι κ ή δ η μ ο κ ρ α τ ί α . r. Μονάχα στό ονομα τής δημοκρατίας μπορούσαν ν ’ άναλάβουν τόν αγώνα Ενάντια στό προλεταριάτο. νά φέρνει μ’ ενα τ ίν α γ μα όλες τίς ομάδες τής έκμεταλλεύτριας τάξης στήν κορυφή τού κράτους καί νά τούς άποσπά έτσι τή μάσκα τής ψευτιάς. είναι ή δημοκρατία πού δέν ά π ο τ ε λ ε ΐ Επαναστατικό οπλο Ενάντια στό άστικό καθεστώς αλλά πού. M ix . πού συνήλθε στίς 4 τού Μάη.) . 'Ο ισχυρισμός αυτός αντήχησε άπό τό βήμα τής Εθνοσυνέλευ­ * ' Ε κ λ ο γ ι κ ό τίμημα ή Census — πρόκ §ιταΐ γ ιά τό χ α 6 ·σ τ ώ ς σύμφωνα μέ τό όποίο γ ι ά ν' άπ ο χτήα » ι κ α ν είς τό έ κ λ ο γ ι κ ο δικαίωμα t i v a i ύ π ο χ ρ ι ω μένος νά παρουαιασβι άρισμένα :τεριουσ.ακα στοιχβία. είχε ώστόσο τό ασύγκριτα μεγαλύτερο προτέρημα νά ξαπολύει τήν πάλη τών τάξεων. οπως τό είχαν νομίσε: ο? άγαθοί δημοκράτες. Έ δημοκρατία πού άνακηρύχτηκε άπό τήν εθνοσυνέλευση. Δέν πρόκειται γιά τή δημοκρατία μέ τού: κοινωνικούς θεσμούς. δηλ. ή άναγνωρισμένη άπό τό γαλλικό λαό δημοκρατία. '11 δ η μ ο κ ρ α τ ί α χ ρ ο ν ο λ ο γ ε ί τ α ι άπό τίς 4 τού Μ ά η κ ι δ χ ι ά π ό τ ί ς 25 τ ο ύ Φ λ ε β ά ρ η . άντίθετα.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 55 γ 7)3η τής άστοχης τάξης πού ήταν γιομάτη μαχητική διάθεση καί τών μεγάλων γαιοχτημόνων πού λυσούσαν γ:ά παλινόρθωση.ob καθορίζονται ά π ’ τό νόμο. Ινώ ή μοναρχία μέ τό Εκλογικό της τίμημα* Επέτρεπε μ ον ά χα σέ ορισμένα τμήματα τής αστικής τάξης νά Εκτεθούν κι άφηνε τά άλλα κρυμένα στά παρασκήνια. γιά τήν οπτασία που πλανιόταν μπρός στά μ ά τ ια τών μ α χ η τ ώ ν τών οδοφραγμάτων. ή μόνη νόμιμη δημο­ κρατία. Δέν πρόκειται γιά τή δημοκρατία πού Επέβαλε τό παρισινό προλεταριάτο στήν πρ ο­ σωρινή κυβέρνηση. ’Ακόμα καί οί νομιμόφρονες κι ο: ορλεανικοί δέν τόλμησαν στήν άρχή νά παρουσιαστούν παρά μέ τή μάσκα τού άστικού δημοκρατισμού. (Σημ. "Αν ομως τό γενικό εκλογικό δικαίωμα δέν ήταν ή θαυματουργή μαγική ράβδος. οί α σ τ ο ί δ η μ ο κ ρ ά τ ε ς . οί δημοκράτες τής «Νασιονάλ» ε ίχ α ν τήν υπεροχή.

άπέριψδ τήν πρόταση γιά έ'να είδικό υπουργείο εργασίας καί α π ο δ έχτη κ ε μέ θυελ/. αλλά ε ν ά ν τ ι α στήν άστική τάξη. άνακήρυξε ο ρ θ ά . οτι ο λ η ή ζωή τής προσωρινής κυβέρνησης συνοψιζοταν ο’ έ'να διαρκή ά γώ να ενάν­ τια στίς οιεκδικήσεις τού προλεταριάτου.ώδικδς επευφημίες τή δήλωση τού υπουρ­ γού Τρελά οτι: «Πρόκειται μ ο ν ά χ α ν ά ε π α ν α φ έ ρ ο υ μ ε τ ή ν έ ρ γ α σ ί α α τ ο ύ ς π α λ ι ο ύ ς ορούς της». τούς αν­ τιπροσώ πους τού προλεταριάτου. "Ολα αυτά ? μ ω : δέν αρκο* σαν* Ή δημοκρατία τού Φ λ ε ­ βάρη καταχτήΟηκε από τούς εργάτες μέ τήν παθητική υποστή­ ριξή τής αστικής τάξης. οτι οί υποσχέσεις πού τού είχαν δοθεί έγιναν ένας αφόρητος κίνδυνος γιά τή νεα δημοκρατία. γιά νά άποκρυστα/Λω^εί επίσημα ή κυριαρχία τής ά σ τ ι κ η ς δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς . μόλις Οά πολεμούσαν οχι μ έ τήν άστική τάξη. οτι τό παρισινό προλεταριάτο ήταν άκόμα άνίκανο νά προχωρήσει μέ άλλο τρ >πο πέρα άπό τήν άστική δημοκρατία πα ρ ά μέ τή σ κ έ ψ tj καί μέ τή φ α ν τ α σ ί α . οτι ομως ή προσιυρινή κυρέρνηση άναγκάστηκε κ ά ­ τω άπό τήν άμεση πίεση τού προλεταριάτου νά τήν εξαγγείλει σά μιά δ η μ ο κ ρ α τ ί α μ έ κ ο ι ν ω ν ι κ ο ύ ς θ ε σ μ ο ύ ς . Έ εθνοσυνέλευση ξέκοψε άμέσως μέ τίς κοι­ νωνικές α υ τ α π ά τ ε ς τής έπανάστασης τού Φλεβάρη. Ί Ι άστική τάξη έπρεπε ν1 άποκρού- . πού τήν είχε διορίσει ή !δια ή εθνοσυνέλευση. ολόκληρη ή Γ αλλία δίκαζε τό παρι­ σινό προλεταριάτο. τό Λουί Μπλάν καί τόν Ά λ μπέρ. Οί προ/. Στήν εθνοσυνέλευση. έτσι χρειαζόταν καί μιά δεύτερη μ ά ­ χη γιά νά ά π α \λ α χ θ $ ι ή δημοκρατία άπό τίς σοσιαλιστικές π α ­ ραχωρήσεις. Έ π ρ ε π ε νά νικηθούν στούς δρόμους. έπρεπε νά τούς δείξουν οτι ήταν καταδικασμένοι σέ ήττα. μέ τίς σοσιαλιστικές παραχωρήσεις της.κ ο φ τ ά τήν ά σ τ ι κ ή δ η μ ο κ ρ α τ ί α καί μ ο ν ά χα τήν άστι­ κή δημοκρατία. οτι τήν εξυπηρέτησε παντού οπου έδρασε π ρ α γμ α τικ ά .ετάριοι με τό δίκιο τους θεω­ ρούσαν τόν εαυτό τους νινητή τού Φλεβάρη. “Οπως ή δημοκρατία τού Φ λ ε ­ βάρη. Α π ό κ λ ε ισ ε άμέσως άπό τήν έκτελεστική ε π ι­ τροπή. χρειάστηκε μιά μ ά χ η του προλεταριάτου πού ε : y ε ενωθεί μαζί μέ τήν άστική τάξη ενάντια στή ρασ λεία.56 ΚΑΡΛ Μ Α Ρ Ξ σης καί βρήχε τήν άπήχησή του σ’ ολο τό δημοκρατικό καί ά ν τιδημοκρατικό άστικό τύπο. Καί δίδαμε οτι πρ α γμ α τικά ή δημοκρατία του Φλεβάρη δέν ήταν καί δέ μπορούσε νά είναι τίπ ο τα άλλο άπό μιά ά σ τ ι κ ή δημοκρατία. καί προράλανε τίς υπερφίαλες αξιώσεις τού νικητή.

μέ τέ οπλο στό χέρι. ή νά χτυπήσουν.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ TO I Η-iS VI ΤΟ 1850 57 ose. Πάνω σ' αύτά ή συνταχτική συνέλευση έπέστησε ε π ι­ τ α χ τ ικ ά τήν προσοχή τής εκτελεστικής επιτροπής πού δέν περίμενε παρά ν" άκούσει δτι τό δικό της σχέδιο επικυρώνεται σαν προσταγή τής εθνοσυνέλευσης. 11 lau t eil hrnr! Πρέπει νά τ ε ­ λειώνουμε μ" αυτή τήν κατάσταση! Μ αυτή τήν κραυγή ή έΟνοσυνέλευση εκδήλωσε τήν απόφασή της νά εξαναγκάσει τό π ρ ο ­ λεταριάτο νά δέσει τήν αποφασιστική μάχη.ρ'. Καί τό πραγματικό / ίκνο της άστική. δπως είδαμε. έςορίζοντας στή Σολόν τούς μ ή γεννημένους στό ΙΙαρίσι εργάτες. τις διεκδικήσεις τού προλεταριάτου. βρίστηκαν καί χλευάστηκαν άνοιχτά. Σύντ. 'Α π ά ν τ η σ α ν στίς 22 τού Ί ο ύ ν η με μιά γ ιγ ά ν τ ια έςέγερση δπου δόθηκε ή πρώτη μ ε 1 'Γ στερα από τα γ ε γ ο ν ό τ α τής 15 τοϋ Μάη του 1?4β. Τέλος. χ ι α ο τ τ κ α ν καί ρ ί χ τ η χ α ν οτίς ^ υ λ α κ έ ς της Bevcsv ( 1 η μ . Μ εκτελεστική έπιτροπη έβγαλε μιά σειρά προκλητικά διατάγματα.ί. d ΙομΓ. έ Ί / μ~£ρ.Ο ολων των άνύπχντριυν εργατών άπό τά εθνικά έργαστήρια ή τήν ένταςή τους στό στρατό. στίς 21 τού Ίούνη. ό Μπαρμπές.) . ό Ραοπα'. μετατρέποντας τό μερο­ κά μ ατο σέ πληρωμή μέ τό κομάτι. γιά εκτέλεση δήθεν έργων εκχω μά τω σ ης. Στούς Ιργάτες δέν έμενε άλλη έ κ λ ο γ ή : έπρεπε ή νά π ε βάνουν άπό τήν πείνα. είναι ή ή τ τ α τ ο υ Ιούνη. μέ μόνο απο­ τέλεσμα νά παραδόσει τους δραστήριους αρχηγούς του στούς θε­ σμοφύλακες :ής αστικής τ ά ξ η ς 1. καί λ . ί π ω ς τό ί ι ά τ α γ μ α πού απαγόρευε τ ς λαϊκές συγκεντρώσεις κλπ.γ. ‘Ο κύριος όμως οτόχος τής επίθεσης ήταν. τά έ θ ν ι κ ά ε ρ γ α ­ σ τ ή ρ ι α . Απο τό βήμα τής συνταχτικής εθνοσυνέλευσης οί εργάτες προκλή6ηκαν. δημοσιεύ­ τηκε σ:τ « Μονιτέρ" έ ν α διάταγμ α πού πρόσταζε τό Βίαιο διώίψ. Αυτά τά έργα έ κ χ ω μ ά τω σ η ς ήταν μ ονάχα ένα ρητορικό σχήμα γιά τόν έξωραϊσμό τής απέλασής τους. όταν προσπάθησε μάταια νά κ α ­ ταχτήσει καί πά λι τήν επαναστατική του έπιροή. Ί1 εκτελεστική επιτροπή είχε αρχίσει κάνοντας δυσκολό­ τερη τήν εΓσοδο ατά εθνικά έργαστήρια. οπως έλεγαν στούς συντρόφους τους ο! έργάτες πού έπέστρε^αν α π ο ­ γοητευμένοι από τή Σολόν. γ ε ς μέ ρε ς α ρ γ ό τ ε ρ α κ: ό Μ π λ α ν χ ί . δημοκρατίας δέν ε!να: ή ν ί κ η τ ο υ Φ λ ε {~ άρ η . Ί ο προλεταριάτο επέσπευσε τή / ΰση οταν ατίς 15 του Μ ά εισέβαλε στήν έθνοσυνέ/ευση.

πέντε ολόκληρες μέρες κρατούσαν σέ δύσκολη θέση τό στρατό. Kîvαι γνωστό δτ: οί εργάτες μέ πρωτοφανέρωτη γενναιότητα καί μεγαλοφυ£α. ή εκτελεστική έπιτροπή. Οί έπίσημοι άντιπρόσωποι τής γαλλικής δημοκρατίας ήταν τόσο πολύ έπηρεασμένοι άπό τή δημοκρατική ιδεολογία. 000 αιχμαλώτους. Τά πυροτεχνήματα του Λαμαρτίνου μεταβλήθηκαν στους εμπρηστικούς πυραύλους τού Καβαινιάκ. Ξεσκίστηκε τό πέπλο πού κάλυπτε τή δημοκρατία. Έ «Fraternité». χ ω ­ ρίς μέσα καί στό μεγαλύτερο μέρος τους. ΤΗταν ένας άγώνας γιά τή διατήρηση ή τήν έκμηδένιση τού ά σ τ ι κ ο ύ καθεστώτος. ή αδερφοσύνη των άντίθετων τάξεων. "Οσο γ:ά τήν άμεση εντύπωση πού προξένησε σέ μάς ή είδηση γιά τήν ή τ τ α του Ίούνη. βογγούσε. . ή γνήσια. διαλύθηκε σά μιά οπτασία. ή πεζή της έ'κφραση ε?ναι ό έ μ φ ύ λ ι ο ς π ό λ ε μ ο ς . μπρο ς στή · σοβαρότητα των γεγονότων. δσο τά συμφέροντα τής άστικής τάξης ήταν άδελφωμένα μέ τά συμφέροντα τού προλεταριάτου. Είναι γνωστό δτι ή αστική τάξη. Σά νά χα ν άποναρκωθεί άπό τόν καπν ό τού μπαρουτιού πού μέσα του διαλύθηκε ή φανταστική δημοκρατία τους. τήν παρισινή εθνοφρουρά καί τήν έθνοφρουρά πού ήρθε άπό τίς έπαρχίες. Ινώ τό Παρίσι του προλεταριάτου καιγόταν. χωρίς όπλα. ό πόλεμος άνάμεσα στην εργασία καί στό κεφάλαιο. χωρίς άρχηγούς. τήν κινητή φρουρά. πού ή μιά τους εκμεταλλεύεται τήν άλλη. σέ κ ά ­ θε στρατώνα— ή άληθινή της. γιά τή θανάσιμη άγωνία πού πέρασε.58 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ γάλη μάχ η άνάμεσα στις δυό τάξεις πού χωρίζουν τή σύγχρο­ νη κοινωνία. Έ άδερφοσύνη αύτή λ α μπ άδ ι αζ ε μπρος σ’ δλα τά παράθυρα τού Παρισιού τό βράδυ τής 2 5 τού Ίούνη όταν τό Παρίσι τής ά σ ^κ ή ς τάξης ήταν φωταγωγημένο. Ή άδερφοσύνη κράτησε άκριβώς τόσον καιρό. άς μάς επιτρέψε: 6 Αναγνώ­ στης νά τήν περιγράφουμε μέ τά λόγια τής «Νέας Ε φ η μ ε ρ ί δ α ς τού Ρήνου»: «Το τελευταίο επίσημο υπόλειμα τής επανάστασης του Φλεβάρη. αίμοραγούσε. πού μόνο μερικές βδομάδες άργότερα άρχισαν νά διαισθάνονται τή σημασία τής μ ά χ η ς το6 ’Ιούνη. ο εμφύλιος πόλεμος στην πιό φοβερή του μορφή. χωρίς κοινό σχέδιο. Αποζημιώθηκε μέ μιάν άνήκουστη χτηνωδία κι έσφαξε πάνω άπό 3. αυτή ή «Fraternité» πού διακηρύχτηκε τό Φλεβάρη καί γράφτηκε μέ κεφαλαία γράμ­ ματα πάνω στό μέτωπο του Παρισιού. σέ κάθε φυλακή.

» Τ ά ξ ι ς ! αυτή ήταν ή πολεμική κραυγή του Γκιζό. άπό τό 1789 καί υστέρα. δογματικοί σοσιαλιστές πού ζητιάνευαν στίς πόρτες τής αστικής τάξης Ελεημοσύνη γιά τό λαό καί πού τούς Επιτρέπανε νά κάνουν πολύωρα κ η ρ ύγ μ α τ α καί νά Εκτίθενται τόσον και ­ ρό οσο χρειαζόταν γιά ν’ αποκοιμίζουν τό προλεταριακό λιον­ τάρι. ή μιά π λ ά ϊ στήν άλλη. Τ ά ξ ι ς ! φωνάζει δ Καβαινιάκ. 'Αλίμονο στόν Ίούνη! άντήχησε 6 αντίλαλος τής Ε υ ­ ρώπης. τήν δπαρξη τής φράσης.ΌΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 59 »Σχολαστικοί τής π α λ ι £ ς Επαναστατικής παράδοσης τού 1793. άφηναν ά θ ι χ τ η τή σκλαβιά τών εργατών. ή άποκρουστική Επανάσταση. Κ α ­ μι ά άπό τίς πολυάριθμες Επαναστάσεις τής γαλλικής άστικής τάξης.α τού προλεταριάτου. δεν άποτελούσε απόπει ρα κ α τ ά τής τ ά ξ ε ω ς . Κ. Ό Ί ο ύ ν η ς παραβίασε αυτή τήν τάξη. γιατί ή δημοκρατία ξεγύμνωσε τό κεφάλι του ίδιου του τέρατ ος άφαιρώντας τό στέμα πού τό προστάτευε καί τό έκρυβε. γιατί στή θέση τής φράσης μπήκε τό π ρ ά γ μ α . δ χ τ η ν ώ δ η ς αντίλαλος τής γαλλικής Εθνοσυνέλευσης καί τής δη­ μοκρατ ικής άστικής τάξης. » Έ Επανάσταση τού Φλεβάρη ήταν ή ό μ ο ρ φ η Επανάσταση. Εκτός άπό τό Εστεμμένο κεφάλι. γιατί ο! άντιΟέσεις πού ξέσπασαν μέσα της Ενάντια στή βασιλεία κοιμουνταν άνε ςέλ ιχ τα . Τ ά ξ ι ς ! βροντούσαν οί μύδροι τών πολυβό/ ων του δταν σχίζανε τό σώμ. Ή Ε π α ν ά σ τ α σ η τ ο ύ Ί ο ύ νη είναι ή ά σ χ η μ η επανάσταση. δημοκράτες πού ξαναζητούσαν ολόκληρο τό παλιό άστικό καθεστώς. ή Επανάσταση πού συγκέντρωνε τή γενική συμπάθεια. τούς έφερε τήν ανατροπή τής δυναστείας. Έ άστική τάξη ε ξ α ν ά γ κ α σ ε τό παρισινό προλεταριάτο . γιατί ολες τους άφηναν άθιχτη τήν κυριαρχία τής τάξης. τού Ρ.» 29 τού Ίούνη 1848). άφηναν άθιχτο τό ά σ τ ι κ ό καθεστώς. αρμονικά. οταν ή Ταρσοβία εγινε ρωσική. Αντιπολιτευόμενοι οπαδοί τής δυναστείας πού ή τ ύχ η. μά ν' άλλάξουν μονάγ α τό κόψιμό τ η ς — αυτοί ήταν ο! σύμμαχοι μέ τούς οποίους © λαός έκανε τό Φλεβάρη του. άντίς μιάν κυβερνητική α λ­ λ α γ ή. νομιμόφρονες πού δεν ήθελαν νά βγάλουν τή λιβρέα. ’Αλίμονο στόν Ίούνη!» («X. οσο συχνά κι άν άλλαζε ή π ο ­ λιτική μορφή αυτής τής κυριαρχίας κι αυτής τής σκλαβιας. ό οπαδός του Γκιζό. γιατί ή κοι­ νωνική πά λ η πού άποτελούσε τό βάθρο της είχε άποχτήσει μο νάχα μιάν άέρινη ύπαρξη. τού λόγου. Τ άξις! φώναζε ό Σεμπαστιάνι.

ήταν έπόμενο νά μετατραττεΐ άμέσως σέ α σ τ ι κ ή τ ρ ο ­ μ ο κ ρ α τ ί α . τή σκλαβιά της εργασίας. Ούτε οι άμεσες ομολογημένες ανάγ­ κες του τό έ σ πρω χνα ν νά θέλει τή βίαιη ανατροπή της άστι­ κής τάξης* οδτε μπορούσε ν* άνταποκριθεί σ’ αυτό τό καθήκον* Xρειάστηκε νά τό πληροφορήσει επίσημα ή «Μονιτέρ». σάν τό κράτος πού 6 έ μο λογημένος σκοπός του είναι νά διαιωνίσει τήν κυριαρχία του κ ε ­ φαλαίου. νά βλέπουν στήν ή τ τ α του τήν α ί τ ί χ τής αθλιότητάς τους. νά προσχωρούν ολο καί περισσότερο στό προλεταριάτο. μπήκε τό θαρραλέο ε π α ν α ­ στατικό μ αχ ητ ικό σύνθημα: ’ Α ν α τ ρ ο π ή τ ή ς α σ τ ι κ ή ς τ ά ­ ξης! Δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τή ς ε ρ γ α τ ι κ ή ς τ ά ξ η ς ! Τό προλεταριάτο με τατρέ ποντ ας τόν τάφο του σέ λίκνο τής ά σ τ ι κ ή ς δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς αν άγκασε τήν τελευταία νά π αρ ο υ­ σιαστεί στήν καθαρή της μορφή. μιά ουτοπί α πού γίνεται έγκλημα μό­ λις θελήσει νά γίνει πραγμ ατι κότ ητα. Ιτσι τώρα ήταν υποχρεωμένο. τά μεσαία στρο μ α τ α τής άστικής κοι­ νωνίας. μι κρόπρεπες καί μάλι­ στα αστικές στό περιεχόμενο. γιατί ή υπαρςή του είναι ό ορος τής δικής της ζωής — ή λυτρωμένη ά π ’ ολα τά δεσμά αστική κ υ ­ ριαρχία. καί πού ήθελε νά τί ς άποσπάσει από τή δημοκρατία τού Φλεβάρη.60 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ νά χάνε: τήν έξέγερση το_ Ίούνη. *Οπως προηγούμενα εβλεπαν τήν αι τί α τής άθλιότ^τάς τους στήν άνοδο τού προλεταριάτου. στό βαθμό πού ή θέση τους γινόταν πιό ανυπόφορη κι ή άντ:θέ­ σή τους μέ τήν αστική τάξη τραχύτερη. Μιά καί τό προλεταριάτο εί χε παραμεριστεί π ρ ο ­ σωρινά από τή σκηνή καί μιά καί ή αστική διχτατορία ε ί χ ε Αναγνωριστεί επίσημα. Σ' αυτό τό γεγονός β ρ ε χ ό ­ ταν κιόλας ή καταδίκη του. Ά ν ή έξέγερση τού Ίούνη άνέβασε παντού σ’ ολη τ/'ν ηπει­ ρωτική Ευρώπη τήν αυτοπεποίθηση τής άστικής τάξης καί τ ήν έσπρωξε σέ μιάν άνοι χτή σ υ μ μ αχ ί α μέ τή φεουδαρχική βασιλεία ένάντια στό λαό.ς «άστικής δημοκρατίας. οί μικροαστοί καί ή αγροτική τάξη ήταν άναγκασμένοι. Έ χ ο ν τ α ς διαρκώς μπρός στά μάτ ια της τόν γεμάτο ουλές αδυσώπητο καί άκατανίκητα έχθρό της — ακατανίκητο. ποιό ήταν τό πρώτο θύμα αυτής της σ υ μ μ α- . Στ ή θέση των διεκδική­ σεων πού ήταν υπερβολικές στή μορφή. οτι π έ ρασε ό καιρός πού ή δ ημοκρατία έ'χρινε σκόπιμο νά υποκλίνε­ ται μπρος στίς αυταπάτες του καί μόνο ή ήττα του τό επεισ» γιά τήν αλήθεια οτι κι ή πιό παραμικρή καλυτέρευση τής κ α ­ τάστασής του παραμένει ο ύ τ ο τ τ ί α μ : σ α σ τ ά π λ αίσ:α τϊ.

τό μόνο πού πάνω του μπορεί νά πραγματο πο ιηθε ί ή κοινωνική επανάσταση τού 19ου αιώνα. ή κ ό κ κ ι ν η σημαία! Καί μείς άναφωνουμε: Ί Ι ε π α ν ά σ τ α σ η π έ Ο α ν β ! Ζ η ­ τώ ή Επανάσταση! II 13 Τ Ο Γ ΙΟΊΓΝΗ 1849 "Η 2 5 τού Φλεβάρη 1848 παραχώρησε στή Γαλλία τή δ η ­ μ ο κ ρ α τ ί α . τ αυτόχρο­ να ομως ή τύχη αυτών των εθνικών επαναστάσεων υ ποτάχτηκα στην τύχη της προλεταριακής επανάστασής καί τού. Καί υστέρα από τον Ίούνη ή επανάσταση σήμαινε: ά ν α τ ρ ο - . Ί1 ή τ τ α του Ί ο ύ ν η τήν Εμπόδισε νά στεριώσει τήν κυριαρχία: της καί νά συγκρατήσε: τό λαό μισοϊκανοποιημένο. γ:ά νά μπορεί νά διεξάγει τόν εμφύλιο πόλεμο πρός τά μέσα. μισοδυσαρεστη(" ενο στό πιο χ α ­ μηλό σκαλοπάτι της αστικής επα νά στα ση :. μέ τις νίκες τής "Ιερής Σ υ μ μ α χ ί α .. της Αυστρίας καί τ ης Πρωσίας. ούτε ό πολωνός. Έ νέα γαλλι κή επανάσταση είναι αναγκασμένη νά Εγκαταλείψει άμέσως τό εθνικό έδαφος καί νά κ α τ α χ τ ή σ ε ι τ ό ε υ ρ ω π α ϊ κ ό έ δ α φ ο ς . «φαιρέθηκε ή φαινομενική αυτοτέλεια. Τέλος. "Ετσι. . πού κάθε καινούργια προλεταριακή εξέγερση στή Γ α λλ ί α πρ έπε ι νά συμπ ίπτ ει άμεσα μ' έναν π α γ κ ό σ μ ι ο π ό λ ε μ ο . Ούτε ο ουγγρος πρόκειται νά λευτερωθεί. κ ά τ ω ά π ό οποιεσδήποτε συνθήκες. Μόνο λοιπόν μέ τήν ή τ τ α τού Ίούνη δημιουργήθηκαν όλες οί συνθήκες πού Επιτρέπουν στή Γ α λ λ ί α ν’ άνα /ά βε ι τήν π ρ ω ­ τ ο β ο υ λ ί α της ευρωπαϊκής επανάστασης.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΙΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ¡848 ΩΣ ΤΟ 1850 5ι χ ί ας . ή άνεξαρτησία τους άπό τή με γ ά λ η κοινωνική άνατροπή. ή ήττα τού Ίούνη φανέρωσε στις δεσποτικές δυνά­ μεις της Ευρώπης τό μυστικό οτι ή Γαλλία ήταν αναγκασμένη. ή 2 5 τού Ίούνη τής Επέβαλε τήν Ε π α ν ά σ τ α σ η . ο! λαοί πού είχαν αρχίσει τον αγώνα γιά τήν εθνική άνεξαρτησία τους παραοόθηκαν στήν υπέρτερη δ ύ ­ ναμη τής Ρωσίας. Μόνο αφού ρουτήχ τ η χ ε στό α ί μα τών έ ς ε γ ε ρ μ έ ν ω ν τ ο ύ ’ Ι ο ύ ν η ή τ ρί ­ χρωμη σημαία έγινε ή σημαία τής εύρωπαϊκής επα νά στα ση . ούτε 6 ίταλός οσον καιρό ο ερ­ γ ά τ ης θά παραμένει σκλάβος! Τέλος. Έ ΓδΐίΧ ή ηπειρωτική άστική τάξη. ή Ευρώπη π ή ­ ρε μι ά τ έ τ ι α οψη. νά διατηρεί την ειρήνη πρός τ ά Ιξω.

στή συνταχτ:κή εθνοσυνέλευση α πό τό κόμμα τών ορεινών* καί στον τύπο από τή «Ρεφόρμ***.ν ovgm ' ' í p o r \ ^: uz: i í á p i s T s p c t α υ τ ο ί *Μ>\ε >tSc. Ιρ:ξε δίχως αντίσταση τό δεμένο χειροπόοαρα ΙΙαρίσι οτά πόοια τ η .Ί I οί i') τ . 1 - M s :. ι ι ι ν -> ς Γ. . χ τ^ νώ ο ης υπεροψία τής νίκης τών αστών καί ό ά χα λί νω το ς φανατισμός τών χωρικών γ:ά την ίδιοχτησία. ξε^έoavs στό οευτερεύοντα ρόλο τών σωματοφυλάκων τών τρί χρω­ μων δημοκρατών.κή σ τ ά ­ ση απέναντι στήν αστική τάξη. Τούς δόσανε τ ά παπ ούτ σια στο χέρι.~ = υ£ á v * í " .κροαστών δημοκρατών πού Αντιπροσωπεύονταν στην εκτελεστική επιτροπή από τό Λεντρύ-Ρολλέν. >.oucT' f)v £ /4·ΐ' . 5 .ξΐ / εί τ " 1 S 4 S.ς . Έ τ σ ι . / “ . AJ£τ ) 15 . * " : * Γ υ γ α τ ή ς c u ' i ¿ Α.ν./Γό · ι *. από τούς οποίους οέ μπορούσαν ν’ άποσπάσουν καμ:ά παραχώρηση. : .. ?Απ" τά κ ά τ ω λοιπόν οέν ύ πή ρχ ε κανένας κίνδυνος! Μαζί μέ τήν Επαναστατική δύναμη τών εργατών τ σα κί στ η­ κε καί ή π ο λ ι τ ί ΐ η 1π:ροή τών ρεπουμπλι κάνων δημοκρατών. g :t a . πού η rav όμως υποχρεωμένο: νά όποστηρ:’ Ο ρ ε ι ν ο ί -i . στίς μέρες τού Ίούνη είχαν πολεμήσει ενάντιά του μαζ: μέ τούς : 0: ο1j ς .sifs τ έ ν τ α ν .ρατο»ν c t 7 ( c * j v τ α χ τ ι κ 7.ΚΑΡΛ Μ Α ΡΞ 62 π ή τ ή ς α σ τ ι κ ή ς κ ο ι ν ω ν ί α ς . II ' ^ ' / ' . . < j i s . οσο στέκεται πίσω της τό προλεταριάτο. Μέ τή νίκη.*?.ς τ<. ή πολιτική έξοοσία Ιπεσε α ναγκασ τι κά στά χέρια της. .· .η άπειλ^τική. κ α : c t c ( M a . ένώ πριν από τό Φ λε βάρ η.τ.>. »i κ a ’ ονιαν cíe pa.ee.: a ¿ s :ς τ·'(ς a n / . μόνοι τους ανατί ναξαν τή ράση π ά ν ω στήν όποία υψωνόταν τό κόμμα τους σά δύναμη. ένώ στίς έπαρχίες επικρατούσε μιά ηθική κατάσταση πολιορκίας. Ί1 ψευ­ τ ο σ υμ μ α χ ία πού κ λ ί ί ι τ η κ ε μ ’ αυτούς απρόθυμα καί ύστερό3ού­ λα τήν επο χή τής προσωρινής κυβέρνησης καί τής Εκτελεστι­ κής επιτροπής κ α τ α γ γέ λ θη κ ε ανοιχτά από τούς αστούς δημο­ κράτες. α:ίς 5 . u 7 ' .τί'/. > . v ' .ς ¿ n a v a ο ~ ο υ τ η ν api o·:?. τών μ. c:ty#v π ε ρ ί ο δ ο τ ή ς J n a v α ^ α ^ η ς . ά ν τ pe c . ΙΙεριφρονημενοι καί παραπεταμένο: σάν σύμμαχο:. γιατί ή μικροαστική τάξη μπορεΐ τόσον καιρό μ ο ν ά χ α νά κρατήσει μιάν έπαναστατ.κ> τ '■>¿7. δη λ. n a p i i v \ i n ¿ tw t t . 11 t. ς c dvs * p.' a v -χ/Ί. σήμαινε: ά ν α τ ρ ο π ή τ η ς μ ο ρ φ ή ς τ ο ύ κ ρ ά τ ο υ ς . Ί1 κατάσταση πολιορκί­ α .%-& Λ 1S4S o: ά ν * τ ί Γ ρ Ί c f « r s i tf ov μ : κ . a · ? ^ a r > τ a ν c " a : ' · ι ν Λ' |.' α λ η ς ·γα> λ'.■? i:'¿ ' r>L ‘ M1 K 7 ~ ' a > τ Tap ** a is'» i x ' 1. a : í a slva*. . v ' j v í ' s j : r 4 κ α ί ¿zcp] ς τ η vo:ic<>st:x^ eu vs * s s m . Ό άγώνας τού Ί ο ύ νη καθοδηγήθηκε από τή δ η μ ο κ ρ α ­ τ ι κ ή ομάδα της αστικής τάξης. (·: d ι­ / a /Τ./. ¿ c p . 1 . Στίς 16 τού "Απρίλη είχαν συνωμοτήσει μαζί μέ τούς αστούς δ η μ ο κ ρ ά τ ε ς ενάντια στο προλεταριάτο. οτ·.

λ ί ­ γο υστέρα άπό τις μέρες τού Ί ο υ ν / . ’Ακόμα καί έπαναστατες γαλλο: συγγραφείς. τ:ς θέσεις τών νομαρχών. ο Κ α β α ι ν : ά κ . καί ό ά ρ χ : σ υ ν τ ά χ τ η ς της Μαρράστ ¿7:vs ό μόνιμος πρόεδρο: τής συνταντι κης εθνοσυνέλευση:. τότε ή συνέλευση είχε στή διάθεσή της τίς ψήφους . 11 νίκτI του Ί ου ντI υπο* Iι Γ I χρεωσε γ:ά μ:ά στιγμή ¿λόκληρη τήν αστική Γαλλία νά χ α ι ­ ρετίσω: στό πρόσωπο του Κα5α:ν:άκ τό σωτήρα τ / ς . ο: ομάδάς αυτές. τούς στρατηγούς τη:. υστέρα από τίς μέρες του Ί ού ν^ έμεινε ό α π ο κ λ ε ι σ τ ι κ ό ς ε κ π ρ ό σ ω ­ π ο ς τού α σ τ ι κ ο ύ δ η μ ο κ ρ α τ ι σ μ ο ύ καί φανέρωνε τόσο πιό αποφασιστικά αυτή τήν πλευρά. τή διεύθυνσή τών ταχυδρομείων. σάν τελετάρχης. ή ά σ τ : κ ο δ η μ ο κ ρ α τ : κ ή ομάδα. ςαναπόχτησε τό άντ:δί(μοκρατικό κόμμα τήν ανεξαρτησία του. Ί Ι κλίκα τής Ά α σ .01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΜΑ ΑΠΟ TO iS . ο ν ά / ' > ήταν yI δ υ ν α σ τ ε ί α τ ή1ς * 1τ ο ί /ν . μέ τούς συγγραφείς τη:. ενίσχυοαν τ^ν πλάνη o. Ε π ι κ ε φ α λ ή ς τ ή : εκτελεστι­ κής εξουσία: βρισκόταν ο στρατηγός της. τίς άξ’ες της. ή στρατιωτική διχτατορία καί ή κατάσταση πολ:ορκίας στό Ιίαρίσ: δεν τού επέτρεψαν παρά νά έχτείνε: τίς κεραίες του πολυ δε:λά καί μέ μεγάλη προφύλαξή. Κι οταν. "Οταν ? μ τ α ι ν ί ζ ή τ / (μα νά υπεράσπισε: τή μ ο ρ *: ή τής αστικής δημο­ κρατίας.. τά υπουργεία. Τέλος. οί όρλεανικοί κ α ί οί νομιμόφρονες. τήi «Λ’ασιονάλ". συγκεντρώθηκε ^υρω άπό μ:ά πα:ισ:νή εφι r< ιαερίοα.S ΩΣ ΤΟ . τ·ς θέσεις τών ανώτερων αξιωματικών πού είχαν μείνε: κενές στό στρατό. τή δι­ εύθυνσή τής αστυνομίας. ΤΙ έ^νηεοίοα αυτί I ε:νε * I Γ * | 1 ι * τίς δικές της εκδόσεις στίς έπαρχίες. Στά σαλόνια του. βρέθηκαν από τήν αρ­ χή νά ε:να: μειοψηφία μέσα στή συνταχτ:κή εθνοσυνέλευση. ο· ω! ί< τ· : δ rI lI l ο κ ιο α τ ί a :. Πρ:ν τίς μέρες τού Ίούνη δεν τόλμησαν ν ’ α ν τ ι δ ρ ά σ ο υ ν παρ χ μέ τό προσωπείο τού άστικού δτιιοκρατισιιού. του: τραπε­ ζίτες καί τού: δ:*/ηγορους τη:.t ο! βασ λόφρονες κυριαρχουοαν στή συνταχτική εθνο­ συνέλευσή. 'Από τό 1830. S50 63 ζουν τήν κυριαρχία τών τρίχρωμων κάθε φορα πού ο: άντιδημοκρατικές αστικές ομάδες φαινόταν οτι δ:αμφ:3βητούσαν αυτή τήν κυρ:αρχ(α καί μαζί της τή δημοκρατία. τούς βουλευτές της. τούς εκπροσώπους Tr:. άπόο:οε τ:μές έ: ονοματος τής * καθώς πρέ~ε: δημοκρατίας. Κ α ­ ι τέλαβε αμέσως όλα τά κρατ:κά αξιώματα. i n o ένα ε ί ­ δος οε:/ίας μπρός στη δ / μο κρ ατ ι νή παράδοση. Ί Ι συνταχτική ουνελευα^. τίς φιλοδο­ ξίες της. αντίθετα. οσο περισσότερο >ατέρεε έ:ω Απο τή συνέλευση ή έπιροή τών τρίχρωμων δημοκρατών.

τον κρατικό ρόλο. άποτελούν ισαΖσα τό περιεχόμενο τής αστικής δημοκρατίας. άλλά ό άστικός δημοκρατι­ σμός πού έφαρμοζοταν στή ζωή καί στίς πράξεις αυτής τής συντ αχτ ικής συνέλευσης. ε μ φ ύ ­ λ ι ο ς π ό λ ε μ ο ς ! Γ ια τί δεν άπλωσε τίς σοφές κα. Σ ’ ολη τή διάρκεια τής κυριαρχίας της. αλλά καί νά ζητήσει λογαριασμό άπό τούς ε π α ν α ­ στάτες γ*. οί υλικοί Spot της ταξικής κυριαρχίας της καί τής ταξικής εκμετάλλευσης.ά τή ματαίωση μιας πρωθυπουργίας. Οί αστοί δημοκράτες φλογίζονταν άπό άνυπομονησία νά ξεφορτωθούν τούς άντιπάλους αυτούς. τήν έμβριθή επι πολαιότητα πού δεν είχε νά έκδικηθεί μ ον άχα μιά δυναστεία. σ υ ­ ν ω μ ο σ ί α . τ ό τ ε ο δ τ ε ο τρόπος Ικφρασής της δεν τη χώριζε π:ά άπό τις ομάδες τών δασιλοφρόνων άστών. 15 τού Μάη. Έ συν ταχτική συνέ­ λευση ε 7. τό Αεντρύ-Ρολλέν καί τόν Κοσιντιέρ.χε τή λεπτότ ητα νά παραδεχτεί οτι στό πρόσωπο τών έπα νασ τα τών τού Ίούνη δέ δ ίκα ζε εγκληματίες. 16 τού 'Απρίλη. ά π ό π s ι ρ α . στό βάθος τής σκη­ νής γινόταν μιά αδιάκοπη τελετή θυσιών — οί συνεχείς καταδίκες τών αι χμα λωτι σμ ένων επαναστατών του Ί ο ύ ν η άπό τά στρα­ τοδικεία ή έ έκτοπισμός τους χ ωρί ς δίκη. 2 3 τού Ίούνη. πού στό τέλος δεν πέσανε ούτε σκο­ τώθηκε. οσον καιρό Ιπαιζδ στό προσκήνιο τον κύριο. τό μεγαλόπρεπο μηδενικό ( n ul li té g r a v e ) . Τήν ικανοποίηση τής ανησικακίας τους δέ μπορούσαν νά τήν έμπιστευθούν σέ πιό κ α τ ά λ ­ ληλο υποκείμενο άπό τόν κ. άφο$ τ ά συμφέροντα της άστικής τάξης.έγκληματο- . ’Ασφαλής εγγύηση τής άνοΐκτιρμοσύνης του! Αυτός έ Μπαρρό λοιπόν διορίστηκβ πρόεδρος τής άνακριτικής ε πιτ ροπής καί σκάρωσε μιά δίκη μέ τά ολα της ενάντια στήν επανάσταση τού <ί>λό6άρη. πού συνοψί­ ζε τα ι έ'τσι: 17 τού Μάρτη. ’ Ο ν τ ι λ ό ν Μ π α ρ ρ ό . ά ν α κ ρ ι τ ι κ ή ς έ π ι τ ρ ο π ή ς γιά τά γεγονότα του Ί ο ύ ν η καί τής 15 του Μάη καί γιά τή συμμετοχή τώψ ήγετών του σοσιαλιστικού καί του δημοκρατικού κόμματος στά γεγονότα αυτών τών ήμερων. τήν ενσάρκωση του φι­ λελευθερισμού.64 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ των ρεπουμπλικάνων δημοκρατών. Λεν ήταν λοιπόν ό βασιλισμος. *Όταν έπρόκειτο νά υπερασπί­ σει τό π ε ρ ι ε χ ό μ ε ν ο . ά λ λ ά τσάκιζα έχθρους. τόν πρώην α ρχηγό τής δυναστικής Αντιπολίτευσης. Ή άνάκριση στρεφόταν άμεσα ένάντια στό Λουί Μπλάν. αλλά σάπισε. δ ι α δ ή λ ω σ η . Ί Ι πρώτη πράξη τής σ υ ν τ α χ τ ι κ ή ς έθνοσυνέλευσης ήταν © διορισμός μ ι α .

Αποκλείστηκε ή συμμετοχή στό σώμα τών ενόρκων μεγάλου τμή μα τος τού γαλλικού πληθυσμού πού δ ίν ξέ? ει οϋ:ε Ανάγνωση. οδ:ε γραφή. π ρ α μ α ­ τευτάδες. πού τό είχε άρχισε: στις 15 τού Μάη. μεθυσμένοι άπό τή νίκη. έτρεξαν πίσω στά μ αγ αζ ι ά τους. (Σημ. Ί ί ^Ζουρνάλ ντέ Ν τ ε α π ά » 1 απάντησε: ή 24 τού Φλεβάρη είναι ή ϊ δ ρ υ σ η τ η ς 'Ρ ώ μ / 4ς . Στή βιχσύνη τους ομως νά ξαναδόσουν πίσω στίς παλιές άστικές σχέσεις τίς παλιές τους έγγυήσεις καί νά Εξαλείψουν κάθε ίχνος πού άφησαν πίσω τους τά κ ύ μ α τ α της Επανάστασης. Κανένας βέν είχε Αγωνιστεί στίς μέρδς τού Ίο ύνη γιά τή σω­ τηρία της ίδιοχτησίας καί γι ά τήν άποκατάσταση τής πίστης πιό φ αν ατ ι κά άπό τούς παρισινούς μικροαστούς — τούς καφετζήδες. πού είχε συλλάβει ή προσωρινή κυβέρνηση καί πού τό υιοθέτησε ¿ανά ό Γκου­ τ σ ό — μέ τή μορφή Ενός ενυπόθηκου δανείου — άπορίφΟηκε άπό τή συν τ α χ τ ι κ ή συνέλευση () νόμος πού περιόριζε τή μέρα Εργασίας σί δέκα ώρες καταργήΟηκε. τούς ταβερνιάρηδες. τούς μικρεμπόρους. Τό σχέδιο γιά φορολογία τού κεφαλαίου.) . Επαγγελματίες κ λ π . βρήκαν τ ην είσοδο φραγμένη Από §να σωτήρα τής ίδιοχτησίας. Ί Ι κ α τ α γ ω γ ή τών κρατών χ ά ν ετ αι μέσα σ’ ενα μύθο. Ό Λουί Μπ / άν καί ό Κοσιντιέρ παραδοθηνα? ατά δι­ καστήρια. μά πού οέν πρέπει νά τον συζητάει.01 ΤΑΞΙΚΉ ΑΓΩΝΙΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ I Η »8 ΩΣ ΤΟ 1850 65 λογι κές έρευνες του ως τίς 2 4 του Φλεβάρη. Τό μαγαζί Ανασκουμπώθηκε καί βάδισε Ενάντια στό οδόφραγμα γιά ν* άποκαταστήσει τήν κυ­ κλοφορία πού οδηγεί άπό τό δρόμο στό μαγαζί. Πίσω ομως ά π ό τό έ δόφραγ μα στέκονταν οι πελάτες κι οί οφειλέτες. πού πρέπει κανείς νά τό> πιστεύει. Ί Ι φυλάκιση γιά χρέη μ π ή κ ε ξανά σ' εφαρμογή. Ί Ι Εθνοσυνέλευση ολοκλήρωσε το έργο τού αυτοκα0αρμού τ η: . Κι οταν τ ά ¿ δο φρ άγ μ ατ α γκρε­ μίστηκαν κι cl Εργάτες συντρίφτηκαν κι οταν cl μαγαζάτορες. Ξαναεφαρμόστηκε ή κατάθεση χ ρη μα τι κή ς Εγ­ γύησης γιά τίς έφημερίοες. Περιορίστηκε τό δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι. οί άστοί δημοκράτες σκόνταψαν σέ μιάν Αντίσταση πού τούς Απειλούσε μέ Αναπάντεχο κίνδυνο. Γιατί οχι κι άπό τό δ ικαί ωμα ψήφου. Σόντ.ι·ρί5α τ:ού ΙΒγ*ς·#· στό Παρίσι à r ' τό 1789. £ναν Επίσημο π ρ ά χ τ ο ρ α τής πίστης. πού τούς παρουσίαζε τίς Απει1 «journal des Débats»: συντηρητική κα8ημ·ρινή 4φη. μ πρός του οί πιστωτές τού μαγαζιού. τ ο ύ ς έστιάτορες.

τού κεφαλαιούχου πού τούς είχε δανείζει με­ τρητά χ ρ ή μ α τ α . Ι ν ο ν ό μ α τ ι τ ή ς ί δ ι ο χ τ η σ ί α ς . τού Ιργοατααιάρχη πού είχε έμπιστίυθεί σ’ αυ­ τούς τούς λιανοπωλητές εμπορεύματα γιά πούληση. τού τραπεζίτη πού τούς είχε προεςοφλήσεί τό γραμμάτιο.C00 εμπορικών επιχειρήσεων τού Παρισιού δεν εί χαν πληρώσει τό νοίκι τους άπό τό Φλεβάρη. μπορούσε νά ξαναξεκαθαριστεΓ κι ο μικρός λογαριασμός μέ τό μπακά λη.χους του τόν αναξιόχρεο Οφειλέτη μαζί μέ τή γυ ν αί ­ κ α καί τ ά παιδιά του. Ούτε τό μαγαζ ί τους. κ η ρ ύχ τη κ ε άνοιχτά υστέρα άπό τόν Ίούνη. Τά έμπορεύματα πού πουλούσαν δέν ήταν ίδιοχτηοία τους. ’ Α π ο κ α τ ά σ τ α σ η τ ή ς π ί σ τ η ς ! Μά ή ξαναδυναμωμένη πίστη Ι π ο δ ε ί χ τ η χ ε ένας ζ ω η­ ρός καί γεμάτος ζήλο θεός. Ά ν ή έθνοσυνέλευση ε ίχε διατάξει νά γίνει άνάκριση γιά. Τό μαγαζί πού φυ λ άγ α­ νε Ssv ήταν ίδιοχτησία τους. . οσο χρειαζόταν γιά νά τούς οδηγήσουν στό πεδίο τής μάχης. πού άπό τό Φλεβάρη καί ΰοτ-ρα κέρδιζε χρόνο καί πού είχε φαινομενικά αγνοηθεί. e H ο ν ο μ α σ τ ι κ ή ί δ ι ο χ τ η σ ί α τ ο υ ς είχε άφεθεί ¿ π ε ί ­ ρα χ τη τόσον καιρό. παραδίνοντας τήν εικονική ίδιοχτησία τοι> στό κεφάλαιο καί ρίχνοντας τόν ίδιο στή φυλακή γιά χρέη.66 KARA MAPH λητικές έπιστολες: ληξιπρόθεσμο γραμμάτιο! ληξιπρόθεσμο νο£— κι! ληξιπρόθεσμη τραβηχτική! χρεωκοπημένο μαγαζί! χ ρε ωχ οπη μένος μαγαζάτορας! Δι άσωση της ιδιοχτησίας! "Ομως τό σπίτι οπου κατοικούσαν δεν ήταν ίδιοχτησία τους. στή φυλακή πού ξαναϋψώθηκε άπειλητικά πάνω άπό τά π τ ώ μ α τ χ των έξεγερμένων τού Ίούνη. ουτε τό πιάτο ο που τρώγανε. πρός δφελος τού μεγαλέμπορα πού είχε δόοει επί πίστώαει τίς πρώτες Ολες σ? αυτού: τούς έπαγγελματί ες. στίς έπαρχίες πάνω άπό 11 έχατομμύρια. ΟΙ μικροαστοί είδαν μέ τρόμο δτι τ σακί ζο ν τα ς τούς Εργά­ τες παραδόσανε τούς εαυτούς τους χωρίς αντίσταση στά χέρια των πιστωτών τους. ούτε τό κρεβάτι ο που κοιμούνταν άνήχαν πι ά σ' αυτούς. Στό Παρίσι τό συνολικό ποσο τών γρ αμ μ ατ ίω ν πού έχκρεμοοσε ή πληρωμή τους ήταν π άν ω άπό 21 εκατομμύ­ ρια φράγκα. ακριβώς γιατί έ'δ:ω:ε άπό τούς τέσ­ σερις το. Ή χ ρ ε ω κ ο π ί α τους. Τ ώ ρ χ πού ε ί χε ξεκαθαριστεί έ μεγάλος λογαριασμός μέ τό προλετα­ ριάτο. Οί ίδιοχ τή τε ς π άν ω άπό 7. Α π ’ αυτούς ά*ρ:βώς έμπαινε ζ ή τ η μ α ν ά σ ω θ ε ί α υ ­ τ ή ή ί δ ι ο χ τ η σ ί α πρός οφελος του ίδιοχτήτη πού τούς εί­ χε νοικιάσει τό σπίτι.

3 από 24 σ τ ίς π ρ ο κ λ ή θ η τ ή ν κ α ί αίτηση γ ιά ίο ια π α ιδ ιά μ έ τ ο υ π α ρ ά τ α σ η à n c c s i c c i σ τ ε κ ό τ α ν γ :ά Σ υ γ κ ε ν τ ρ ώ θ η κ α ν έ μ π ο ρ ιο ο ικ ε ίο υ π ο σ ο σ τ ό . "Η άστι­ κή τάξη ομως άνάδδΐξε τόν τοκογλύφο σαράφη κι ¿ρλεανικό Φούλντ. Στίς 22 τού Αύγούστου 1848 ή εθνοσυνέλευση άπόριψε τούς «φιλικούς συμβιβασμούς».χοί ευμρ'. μ ο ρ φ ή τυύ οί y oc. ) καί *3ύ.Ο! ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΓΟ IM S ΩΣ TO I95U τήν π ο λ : τ : κ ή σ το ί τά μ έ τή σ ειρ ά α σ τ ι κ ά κ α τ ά μ ά ζ ε ς λ η τ : χ ά ν ά γ ια έ π α ν ά σ : α α η Φ λ ε ^ ά ρ r . ό κομμουνι­ στής Ρα σ πά ϊγ . όφιιλέτες ( Ι η μ . έ ς ε τ ά σ τ η κ ε . ~ '. "Κνα μεγάλο μέρος άπό τούς μικροαστούς καταστράφηκε ολοκληρωτικά καί στούς υπό­ λοιπους επιτράπηκε νά συνεχίσουν τίς δουλιες τους κάτ ω άπό ορούς πεύ τούς έκαναν πέρα γιά πέρα δουλοπάροικους τοά κεφαλαίου. δεχόμενος χ ε ψ ε τ ο υ ς. ^7 τ/'ν τ ν> σ τ ή ν συ - σ τ ι γ ­ τ ω ν ά μ ν η σ τ ε ία . ο:: τ ό μ έ τή τ α λ α ν τ ε υ ό τ α ν . α π ό φ α σ ή ν ά ε ν α α υ τ ό κ α ί χ ρ η μ α τ ι σ τ η ρ ί ο υ π ο ύ τ / ς ζ ή τ η μ α έ Ο ν ο σ υ ν :/ε υ σ η ν : λ ε υ σ / έ μ π ο ρ ο κ α ί ά π ό π ισ τ ω τ ή π λ η ρ ω μ ή κ ά θ ε = :α ιτ ία ς υ σ τ έ ρ α τ ό ν γ :ά σέ ω ς α ί θ ο υ σ α δ ο θ ε ί./ έ ξ ε γ ε ρ μ έ ν ω ν Σ α ίν ε : χ α ν τό Φ λ ε β ά ρ η ζ η τ ο ύ σ α ν 24 τίς τ ο ύ τ ώ ρ α τ ο ύ ά π ο γίνε: έτ μ Οά μ α γ α ζ ί ρ : ο μ π ο ρ ο ύ σ ε τ ο υ ο τ α ν Λ τ ε ν ίς .: α π α ί τ η σ α ν ξ ε κ α θ α ρ ίσ ει σ τ α σ ι μ ό τ η τ α ς έ τ ο 'μ ά σ ε ι ν ά π ίρ α . Ί! ξ α φ ν ι κ ά π λ η ­ 7. μ ό ν ο Γο μή. χ ρ έ η σ τ ή ν υ π ο χ ρ έ ω σ η ρ ω μ έ ς έ ν ο χ ή . ή κοινοβουλευτική αύτή ρήςη πήρβ τήν άστική. Στίς 19 τού Σ ε π τ έ μ ­ βρη 1848.cordais à Γ amiable*. Έ τ σ ι . καί ή συνέλευση ςαναβρηκε τήν άκαμψία της. . μ ι κ ρ ο α ­ α ν ά κ ρ ισ η τίς / π ο υ ά π ε ι κ α ί α π α ι τ ή σ ε ις μ :ά οτι σ ά ν χ ι λ ι ά ο ε ς μ ιά ν εμ α Ο ε π ρ ό τ α σ η ν ό μ ο υ ο τι. Τά c o n c o r d a t s à Γ a mi a b l e . Φ λ ε β ά ρ η . Ιούς μικροαστούς τούς έπιασε τρεμούλα μπρός στό άναστη­ μένο φάντασμα τού Ίούνη. Έ τ σ ι .οτωτός.^ασμοί i v a u t c a στ . ο πρ ί γκ ιπ α ς Λουδο­ βίκος Βον απάρτης κ: έ φυλακισμένος της Βενσέν. J ds t . ύ . αφού άπο καιρό πιά μέσα στήν εθνοσυνέλευση oi δημοκρατικοί άντιπρόσωποι των μικροαστών είχαν άπωθη0ε: από τούς δημοκράτες αντιπροσώπους της αστικής τάςης. μ<:σα σέ κατάσταση πολιορκίας. oi φιλικοί συμβιβα­ σμοί ανάμεσα στόν πιστωτή καί στόν οφειλέτη άπορ ίφθη καν στά πιό ουσιαστικά τους σημεία. α π ’ ολες τίς μεριές τ α υτ όχρ ονα εγινδ άνοιχτή • Φ Λ'. τήν π ρ α γμ α τι κή οικονομική σημασία της. γ υ ν α ίκ ε ς έ γ γ ρ α φ η φ τ ώ - κ α λ ά cor. παραδ:\ όντας τούς μικροαστούς οφει­ λέτες στό ελεος των αστών πιστωτών. έ κλέχ τηκαν αντιπρόσωποι τού Ιίαρισιού. σ τ ή ν n e /.

Στό μεταξύ ή κοινωνική εΰνοια γιά τήν κινητή φρουρά κι ό δυσανάλογα μεγαλύτερος μισθός της εξερέθιζε τό σ τ ρ α τ ό . οί γενίτσα­ ροι του Καραινιάκ. στήν Αυστρία — αυτή ή μιά μέρα τής έπικράτησης κατάστρεψε δεκαοχτώ χοόνια άντιπολίτευσης τής «Νασιονάλ». Έ ν ώ οί μικροαστοί ε ίχ αν δρέψει σάν καρπό τής νίκης τοδ Ίουνη τή χρεωκοπία καί τή δικαστική έκκαθάριση. τή «Νασιονάλ». ένώ ταυτόχρονα έξαφανίζονταν δλες ¿κεί­ νες οί έθνικές α ύ τ α π ά τ ε ς μέ τις οποίες ό άστικός δημοκρατι­ σμός μέ τήν έφημερίδα του.) 2 Ή Καρχηϊόνα πρέπ·ι νά καταστραφ·1. είχε κατορθώσει. ενάντια στον Καβαινιάκ. τοΰ g é n t i l h o m m e 1 τής τρίχρωμης που έ π α ι ­ ζε τό ρόλο τοΰ Ά μ φ ι τ ρ ύ ο ν α καί τοΰ τρουβαδούρου μαζί τής καθώς πρέπει δημοκρατίας. Σονκ. (Ζ ημ. Ό Καβαινιάκ καί ή εθνοσυνέλευ­ ση δέ μπορούσαν νά προστρέξουν σ’ άλλο μέσο π α ρ ά σ’ ένα δάνειο πού τούς έριχνε άκόμα πιο βαθιά κάτω άπό τό ζυγό τής άριστοκρατίας του χρήματος. Σύντ.68 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ κήρυξη πολέμου ένάντια στη συνταχτική ¿Ονοσυνέλευση. πού ό Καβαινιάκ καί ή έθνοσυνέλευση έπαιξαν στη Β ό ρ ε ι α ’Ι τ α λ ί α γιά νά τήν παραδόσουν. ο ί κ ι ν η τ έ ς φ ρ ο υ ρ έ ς . τήν έποχή τοΰ Λουδοβίκου Φι λί ππου. στήν έ ποχ ή τοΰ Λουδοβίκου Φι λίππου. ένάντι* στόν αστικό δημοκρατισμό. νά πάρει μαζί του i v a μέρος τοΰ στρατοΰ και τής αγροτικής τάξης. Ό ρόλος τοδ μεσολαβητή.) . βρήκαν την άμοιβ*ί τους στήν τρυφερή άγκα λι ά τών κοκοτών καί οί «νεαροί σωτήρες τής κοινωνίας» δέχονταν κάθε λογής τιμές στά σαλό­ νια τοΰ Μαρράστ. Καμιά κυβέρνηση δέν ήταν λιγότερο έθνική άπό τήν κυ­ βέρνηση τής «Νασιονάλ». άπό κοινοδ μέ τήν ’Αγγλία. ένώ τό κρατικό έλλέιμα φούσκωνε ξανά από τά έξοδα τής έξέγερσης τοΰ Ίο ύ νη καί τά κρατικά έσοδα έπεφταν διαρκώς έξαιτίας τοΰ σταματήματος τής παραγωγής. Δε χρειάζεται νά εξηγηθεί οτι ή μαζική χρεωκοπία των παρισινών μικροαστών έμελλε νά έχει τόν ά ντ ί χ τ υ π ό της πολύ πιό πέρα άπό τον κύκλο των άμεσων θυμάτων της καί νά κλοvísji γ ι ’ άλλη μιά φορά τό άστικό εμπόριο. ή «Νασιονάλ» ζοΰσβ παραφράζοντας καθημερινά τό ρητό τοΰ Κ άτωνα: Ca r th ag i ne m e s s e d e l e n d a n r . Κα μ ιά δέν ή τ α ν πιό δου1 Gentilhomme: ιππότης. τού περιορισμού τής κατανάλωσης καί τής μείωσης των εισαγωγών. (Σημ. καμιά δέν ήταν πιό έξαρτημένη άπά τήν Α γ γ λ ί α καί.

Καί τό στρατιώτη δέν τόν χ ρ ει α ζ ό τ α ν τ ώρ α π α ρ ά μόνο στό ρόλο τού χωροφύλακα. ειρωνεία της ίστορίας έκαμε τόν Μπαστίντ. Ί Ι μετονομασία του χριστιανικού ήμερολογίου σέ δημοκρατικό. μετ αφρ άζοντ ας το στήν πολιτική γλώσσα: ή άστική τάξη δέν Ιχει βασιλιά. L’ argent ne a pas d e maître ! Τό χ ρή μ α δέν i y e i άφεντικό! ' Ο π ω ς ή συντ α χ τ ί κ ή συνέλευση.4ννης z(b y μ·γαλ<ην άντι?ρ"::τ:κό x a ^ e -τωτος Ναπολέοντα (2ημ.xy. ήταν ή δ ιχτατορί α της αστικής τάξης μέ τό σπαθί. Α' *ΰρα)πα. ή κα τ άρ ­ τιση ένός δημοκρατικού σ υ ν τ ά γ μ α τ ο ς . Ε κ ε ί οπου προχο>ρησβ π:ό πέρα από μιά/ άπ λή ά λ λ α γ ή κ ο σ τ ο ύ μ ι ώ ν κατανωρούαε απλώς στά π ρ α χ τ ι κ ά τά συντελεσμένα γεγονότα. έ’τσι κι αυτός έξιοανίκευσε τό π α ­ λιό αυτό εκλογικό γνωμικό τού tiers-état**. ’ Κτσι κ α τ α χ ώ ρ η σ ε π α ν η γ υ ρ ι κ ά τό γεγονός τής εγκαθίδρυσης τής δη­ μοκρατίας. γιά ν* άνασχευάζει κάθε άρθρο του μέ ένα τηλεγράφημά του.ς ( 1 61 4 . Γ0 Κ α βαι νιάκ έκρυβε κ ά τ ω άπό τά αυστηρά χαρακτηριστικά της π α λαιοοημοκρατ:κής κα ρτε ρι κό τητ ας τήν άηδιαστική υποταγή στους ταπεινωτικούς ορούς τών αστικών κ α θ ή κ ο ν τ ο ς του. ν ^ ρ ^ ϋ ^ η έπαναοιαςη ουνόρων τοΟ τη.1 8 1 5 ) s ! / χ ν τ τ α λ ’.'-ίττ.) ** t :Crs-Ctal: τ.κή . κοινωνία r.v Oni την έταναοταςη το Ο 175«) (~η[ΐ. η αοτικη *τ-. υπουργό τών έξωτερικών της Γαλλίας. τό γεγονός τής καθιέρωσης τοϋ γενικού εκλογικού δι♦ 01 δυνα'ΐεων πό την λική ά-οςο-ςβ'.p’. Καί τό «μεγάλο οργανικό Ιργο» τής σ υ ν τ α χ τ ι κ ή ς εθνοσυ­ νέλευσης ή τα ν ή επεξεργασία αυτής τής μ ο ρ φ ή ς. ή α λ η ­ θινή μορφή τ ης κυριαρχίας της είναι ή δημοκρατία.κ&ν K î/a /c a c x o ~ Γ .) γαλλ'. καί I α/λίας το) συνβίρίου ε<το/α Γ. γ 2 \ · : ά . του "Αγίου Βαρ­ θολομαίου σέ "Αγιο Ροβεσπιερο.69 01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΏΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ I84y S2I ΤΟ 1650 λ'.η <:τη ç s c ’j îapx'. Γιά μιά στιγμή ο στρατός καί ή αγροτική τάξη είχαν π ι ­ στέψει οτι ταυτόχρονα μέ τή στρατιωτική δ ιχτατορι α ε ίχ αν βάλε: στήν ημερήσια διάταξη της Γ αλλ ία ς τόν πό>εμο πρός τά Ιξω καί τή «occa». τόν πρώην σ υ ν τ ά χ τ η της εξωτερικής πολίτικης της «Νασιονάλ».τικοΟ πρίν το τού 1732 της Η'. f0 Κα^αινιάκ ομιος δεν ήταν ή διχτατορια του σπαθιού πάνω στην αστική κοινωνία.κή άπέ να ντ ι στην Ι ε ρ ή Σ υ μ μα χ ί α καί ή «Νασιονάλ» είχε ζ η ­ τήσει άπό ένα Γκιζό νά ξεσκιστούν οί συνθήκες τής Βιέννης*. δέν αλλαξε τόν και^ό ή τόν £νεμο περισσότερο άπό οτι τό σύνταγμα αύτό μετέβαλε ή εμελλε νά μ ε τ α ο άλ ει τήν άστική κοινωνία.ολ'. τ^ςη.ο ύ καί υτήρχ» την πρίν τη άποκαταοταση γαλτ0> ¥ Max. Mît.

κήρυξε τήν π α ­ ράταση τής κατ ά ατ α ση ς πολιορκίας. Έ τ σ ι κ α ­ ταχώρησε καί ταχτοποίησε τό γεγονός της οιχτατορίας τού Καβαινιάκ. δστερα από τίς φρικαλεότητες της 15 τού Μάη καί τ η ς 2 5 τού Ίούνη. Τό σύνταγμα αυτό απεναντίας δέν Ιπικύρωνε καμιά κοινωνική επανάσταση. κρατιόταν μό­ νο μέ τήν κατάργηση ολων τ ων καθιερωμένων τύπων. οχι χ ωρί ς ταλέντο. σ’ αυτό τό α καδημαϊ ­ κό καθήκον. () Μαρράστ. Λυό μέρες πρίν άρχίσει τήν έπεξεργασία τού συντάγματος.στην π ρ α γ μ α τ ι κ ό τ η τ α . τό γεγονός της μιάς μόνης κυρίαρχης έθνοσυνέλευσης στή θέση των δυο περιορισμένων συνταχτικών βουλών. τή στιγμή άκρι βώ: πού τό υποχθόνιο μπουμ πο υνη τό είχε κ:ό/ ας προαναγ­ γείλει τήν ήφαιστειακή έ'κρηςη πού θά ανατίναζε καί τό έδα­ φος ακόμα πού πατούσε. Προηγούμενα τά συντάγ­ μ α τ α συντάσσονταν καί έγκρίνονταν μελις ή πορεία τής κοινω­ νικές ανατροπής είχε φτάσει σ' ένα σημείο ηρεμίας. Στο πρώτ ο σχέδιο συντάγματος πού καταρτίστηκε πρίν ά πό τίς μέρες τού Ί ούνη. πρώην άρχισυντ ά χ τ η ς τής « Χασιονάλ» καί τώρα ά ρ χ ι ο υ ν τ ά χ τ η ς τού σ υντ άγ­ ματος. ’Α π ό τό μηχανισμό της π α ί ιας μοναρχί ας άφαιρέθηκαν οί βασιλικές επιγραφές καί στή θέση τους κολλήθηκαν δημοκρατικές. Τό υπόλοιπο μέρος τού συν­ τ άγ μα το ς ήταν £ργο ορολογίας. U συν ταχτι κή συνέλευση έμοιαζε μέ κείνον τόν χιλιανό δημόσιο υ πά λλη λο που ήθελε νά ρυθμίσει μονιμότερα τίς σ χ έ ­ σεις τής ίδιοχτησίας τής γής μέ ένα κτ ηματολόγιο.70 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ χ α ιώ μα τ ος . είχε πρ ολ ηπ τι κά περιβάλει τόν πρόεδρό τ η ς γι ά τό συμ­ φέρον της δικής της ασφάλειας. αιρετή βασιλεία. Έ ν ώ στή θεωρία χ:ί : α ζ ε μέ τό δια­ βήτη τίς μορφές μέ τίς οποίες ε κφραζόταν δ ημοκρατικά ή κυ­ ριαρχία τ ής άστικής τάξης. Αντικαθιστώντας τή μόνιμη. τά κατάφερε. μόλις οί νέες ταξικές σχέσεις είχαν σταθεροποιηθεί καί οί άντι μαχόμενες ομάδες τής άρχουσας τάξης ε ίχαν καταφύγει σ' Ι να συμβι­ βασμό πού τούς έπετρεπε νά συνεχίσουν τήν π ά λη άναμεσά τους καί ταυτόχρονα ν ’ αποκλείουν α π ’ τήν π ά λ η αυτή τήν ά ποκαμωμέ νη μάζα τού λαού. ανεύθυνη κληρονομική βα­ σιλεία μέ μια μεταβατική. μέ τ ε τ ρά ­ χρονη προεδρία. έπικύρωνε τήν προσωρινή νίκη τής πα λι άς κοινωνίας πάνω στήν έπανάσταση. βρισκόταν ακόμα τό r O i ί a u t r i j Va i l » » . μέ τήν κ α τ ά σ τ α σ η π ο λ ι ο ρ κ ί α ς . μέ τήν ά ν ο ι χ τ ή βία. Έ τ σ ι δέν παράλειψε ν ’ άνακηρύςει σέ οργανι­ κό νόμο τίς ε κ τ α κ τ ε ς έςουσίες μέ τις οποίες ή εθνοσυνέλευση. υπεύθυνη.

μέ τή νόμιμη απαγόρευση τής προοδευτικής φορολογίας. ευσεβής πόθος. οί τρίχρωμοι δημοκράτες είχαν θυσιάσει π ρ α γ μ α τ ι κ ά τή μικρή αστική τάξη σ:ή μεγάλη. στή­ ριγμά τής δημοκρατίας τους. σχέσεις τής οικονομικής ζωής. Έ συντ α χ τ ι κ ή συνέλευση. ή κατάργηση της μισθωτής εργασίας. . του κεφαλαίου α αί τών αμοιβαίων σχέσεών τους. που μπορεί νά εφαρμοστεί σέ μεγαλύτερη ή μ ι ­ κρότερη κλίμακα μέσα στά πλαίσια τών σημερινών π α ρ α γ ω γ ι ­ κών σχέσεων : ήταν τό μοναδικό μέσο γιά νά προσδέσουν τ ά μεσαία στρώματα τής αστικής κοινωνίας στήν «καθώς πρέπει» δημοκρατία. Καί ποιό σύγχρονο κράτος δεν τρέφε: τούς ¿ πόρους του μέ τόν £να η μέ τόν άλλο τρόπο. Ιτσι εξόρισε κ: αυτή στόν αίώνα τόν ά πα ντ α ά π ’ τή δημοκρατία της τήν π ρ ο ο δ ε υ τ ι κ ή φο­ ρ ο λ ο γ ί α .κε στό d r o i t à Γ a s s i s t a n c e . Καί ή προοδευτική φορολογία δέν είναι μόνο ένα άστικό μέτρο. πού εθετε ουσιαστικά τό έπαναστατικό προλε­ τ αριάτο εκτός νόμου. Τό δ'. ’Ενώ εκμεταλλευόταν τούς δημοκράτες τής <λασ:ονάλ» γιά νά σταθεροποιήσει πά λ : τίς π αλ ι έ. Μέ τήν ευκαιρία τών φιλικών συμβιβασμών. ή πρώτη άδέξια διατύπωση οπού συ­ νοψίζονται οί Επαναστατικές άξιώσεις τού προλεταριάτου. γιά νά έλαττώσουν τό δημόσιο χρέος καί ν ’ ά π ο κρούσουν τ^-ν άντιδημοκρατική πλειοψηφία τής αστικής τάξης. Ποιά όμως τάξη άπόμενε τότε σά. έπομένως. ά π ’ τήν άλλη σκόπευε νά εκμεταλλευτεί τίς ςανασταί^εροποιημένες κοινωνικές σχέσεις.καίωμα στήν έργασία είναι.ανε στό ίο:ο επίπεδο τήν αστική μεταρύΟμισ^ μέ τήν προλε­ ταριακή επανάσταση. με τ^ν άστική Ιννοια. ΙΙίσω άκ* τό « δ ι κ α ί ω μ α σ τ ή ν ε ρ γ α σ ί α » βρισκόταν ή έξέγερση του Ίούνη. ήταν υποχρεωμένη νά ρίξει τό άνάθεμα στό «δικαίωμα στήν έργασία».01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 71 τ ο δικαίωμα στήν έργασία. Αότό μδτατράπί. π ί ­ σω α π ’ τή βία π ά ν ω oró κεφάλαιο ή ιδιοποίηση τών μέσων π αρ α γω γή ς . ή υπαγωγή τους στήν οργανωμένη έργατική τάξη. "Οπως ο Πλ άτ ων έςόρισε τούς πο ι­ η τ έ ς α π ’ τή δημοκρατία του. ήταν γιά λόγους άρχής υποχρεωμένη νά βγάλει τή διατύπωση τ ο υ δ ι κ α ι ώ μ α τ ο ς ε ρ γ α σ ί α ς ά π ’ τό σύνταγμα. αύτό τό νόμο τών νόμων. ένας άθλιος. στο δικαίωμα νά παίρνε: βοήθημα άπ* τό δημόσιο. IIίσα) δμως ά π ’ τό δι­ κ α ί ω μ α στήν εργασία κρύρεται ή βία π άν ω στό κεφάλαιο. 'Αναγόρευσαν τό μεμονωμένο αυτό γεγονός σέ άρχ ή . ένας π α ραλογισμός. Ό μ ω ς δε στα­ μάτησε στό σημείο αύτό. Ί Ι μεγαλοαστική τάξτΓ Κι αό^ηνής ή μάζ α ήταν άντ ι δ^ μ οκ ρ απ κή . Βά/.

άναστήΟηκδ στό εκατονταπλάσιο μέ αυτούς τούς άμετάθετους ιεροεξεταστές τής νομιμότητας. πού βοηθούν σέ κάθε στιγμή τίς εχθρικές τάξεις νά νικήσουν καί πού διαμφισβητούν αυτά τά ίδια τά θεμέλια τής άστικής κοινωνίας. τό μετσ- / . κλπ. Ά π * τις αρ χέ ς κιόλας τού Ό χ τ ώ 3 ρ η ό Καβα:^ νιάκ άναγκάστηκβ νά χάνε: τούς πρώην υπουργούς το5 Λο υδο­ βίκου Φι λί ππου . οσο κι άν άγαναχτούσαν καί θορυβούσαν οί άμυαλο: που­ ριτανοί του ίδιου τού κό μματ ός του. πού τήν άμφισβη* τοΰσ3 ή προσωρινή κυβέρνηση. Ό £ ν α ς βασιλιάς πού ·1χε κα θ αι ρέστί. Στριμώχνει τήν πολιτική κυριαρ­ χ ί α της μέσα σέ δημοκρατικούς ορούς. Αν αγ ό ρε υ σε σέ συνταγματι κό νόμο τή μ ο ν ι μ ό τ η τ α τ ω ν δ ι κ α σ τ ώ ν . τούς άγρότες. άπ* τήν άλλη βιαζόταν νά ξαναδόσεί τήν πατροπαράδοτη άσυλία σ’ Ι ν α σώμα πού άποτελούσε τόν πιό λυσασμενο καί φανατικό υ π ε ­ ρασπιστή του παλιού κράτους. ’Από τούς δεύτερους νά μήν π5 ν ε πίσω άπ* τήν κοινωνική παλινόρθωση στήν πολιτική παλινόρθωση. άφαιρεί τίς πολιτικές έγγυήσεις αυτής τής εξουσίας. τή συνύπαρξη δυό κυρίαρχων σωμάτων. υπουργούς τής δημοκρα­ τίας. Ί Ι κύρια ομως άντίφαση τού συντάγματος αυτού είναι τ ο ύτ η: Μέ τό γενικό έκλογικό δικαίωμα παραδίνει τήν πολιτι­ κή εξουσία στίς τάξεις πού έπιοιώκει νά διαιωνίσει τήν κοινω­ νική σκλαβιά τ ο υ ς : στό προλεταριάτο. Οί αντιφάσεις αυτές δέν πολυσκοτίζανε τούς αστούς δημο­ κράτες. κλπ. Ντυφόρ καί Βιβιέν. ξέπεσαν άπ* τή θέση ένός κ ό μ μ α τ ο ς στήν κατάσταση μ:άς κ λ ί κ α ς .72 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ γιά ν ’ άποκαταστήσει τις πολιτικές μορφές πού άνταποκρίνον-* ταν σ’ αυτές. τούς μικροα­ στούς. Καί ά π ’ τήν τάξη πού κατοχυρώνει τήν παλιά κοινωνι­ κή έξουσία της. ‘Ο γαλλικός τύπος ανάλυσε πολύπλευρα τίς άντιφάσεις τού συντάγματος τού Μαρράστ π χ . Σ:ό βαθμό πού έπαυαν νά είνα: ά π α ρ α ί τ η τ ο ι — καί ήταν απαραίτητοι μόνο σάν πρόμαχοι τής παΧιάς κοινωνίας ένάντια στό έπαναστατικό π ρο λε ταρ ιάτε — λίγες βδομάδες δστ?οα ά π ’ τή νίκη τους. της έθνοσυνέλευσης καί του προέδρου. ά π ’ τήν άστική τάξη. ’Από τους πρώτους ά πα ιτ ε ί νά μήν προχωρήσουν άπ* τήν πολιτική χειρα­ φέτησή στήν κο:νων:κή χειραφέτηση. Κι οσο γιά τό σύνταγμα. Έ ν ώ τό τρίχρωμο σύνταγμα άπόριπτβ κάθβ συμβιβασμό μέ τή μικροαστική τάξη καί δέν κατόρθωνε νά προσδέσει κανένα νέο στοιχείο τής κοινωνίας στή νέα κρατική μορφή.

ι^ρη. Μόνο α π ’ τή μέρα αυτή χρονολογείται ό Φ λ ε β ά ­ ρης τών γ ά λ / ω ν αγροτών. Ε κ ε ί ν ο πού ε πρεπε νά συν τ αχ θ εί μ* αυτό ήταν πρίν α π ’ ολα ή κυριαρχία τής κλίχας. ‘Ο Σ αούλ-Καβαινι άκ νικήθηκε έξι φορές. Τό σύμβολο πού Εξέφραζε τήν είσο­ δό τους στό Επαναστατικό κίνημα. γιά νά κρατούν διαρκώς π ά ν ω α π ' τήν πλειοψηφία τής άστικής τάξης τό δίλημα τών ημερών τού Ί ο υ ν η : β α σ ί λ ε ι ο τής « λ α σ ι ο ν ά λ » ή β α σ ί λ ε ι ο τής α ν α ρ χ ί α ς . κατεργάρικα απλοϊκό. τόν πρόεδρο. μά δ Δαβίδ*Ναπολέων π έ τ υ χ ε έξι Εκατομμύρια. Ελπίζανε νά μ π ο ­ ρούν νά παίζουν οσο ήθελαν μ ? αυτή τήν ίδια τήν εικονική Εξουσία. ¿τίς 2 τού Σδπτέμβρη ή συν τ αχ τική συνέ/ ευση είχε αποφασίσει νά μή δ ια­ λυθεί προτού Εκδοθ-ούν οί οργανικοί νόμοι πού θά συμπληοώναvs τό σύνταγμα. αγροίκα υπέροχο. ή νομοθετική συνέλευση ή προέχταση τής συνταχτικής συνέλευσης. Ίοσο βέραιη ήταν δτι χαιρετούσβ στόν άνθρωπ άκ ο τού συντάγματος τό γιό τής μάνας του! Γιά λόγους π ρ ο ­ φύλαξης είχε προρλεφτεί οτι άν κανένας ά π ’ τούς υποψήφιους δεν έπαιρνε δυό εκατομμύρια ψήφους.01 ΤΑΞίΚΟί ΑΓΏΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ TO 18 48 <21 ΤΟ ¡850 χ α ρ ί ζ ο ν τ α ν σά μ:ά μεγάλη μ η χ α ν ο ρ α φ ί α. ‘Ωστόσο. μεγαλοφυέστατα ηλίθιος αναχρονισμός. Γύρευε τό «γιό τής μάνας του» καί βρή­ κε «τόν ανεψιό τού θειού του». Ί Ι 10 τού Δεκέμβρη 1848 ήταν ή μέρα τής α γ ρ ο τ ι κ ή ς Ε ξ έ γ ε ρ σ η ς . αποφάσισε νά φέρει τ ώρ α στή ζωή τό πιό γνήσιο δημιούργημά της. Στά βάθη τής Εκλογικής κ ά λ π η ς βρισκόταν ή θα­ νατ ική καταδίκη της. κουτοπόνηρο. Ή δημοκρατία slye ά ν α γ - . υπολογισμένη δεισιδαιμονία. πολύ πρίν κλείσει ο κύκλος τής δικής της δραστηριότητας. π α θ η ­ τική φάρσα. Ί Ι επεξεργασία τού συντάγματος πού άρχισε στίς 4 τού Σεπτέμβρη. τελείωσε στίς 2 3 τού Ό χ τ ώ β ρ η . ή Εκλογή θά περνούσε α π ’ τό έθνος στή συνταχτική. Ί ) πρόεδρος Επρεπε νά είναι ή προέ/ταοη τού Κ α βαινιάκ. Ό Σαο ύλ -Κα βα ινι άκ πέτυχβ ένα Εκατομμύριο ψήφους. α π ’ τίς 10 κιόλας τού Δεκ?. Ε λ π ί ζ α ν ε νά καταντήσουν μιάν εικονική έξουαία τήν π ολ ιτ ι κή εξουσία τών λαϊκών μαζών. κοσμοϊστορικό καραγκι οζιλί κι κι ένα άκαταλαρίστικο γιά τό λογικό τών π ο λ ι ­ τι σμένων ανθρώπων ίερογ/υφικό — αοτό τό c i μ β ο / ο παρίστανε ολοφάνερα τή φυσιογνωμία τής τάξης πού Αντιπροσωπεύει τή βαρβαρότητα μέσα στόν πολιτισμό. "Ανώφελες προφυλάξεις! Ή πρώτ η μέρα τ ής έφαρμογξς τού συvτάγματoc ήτ^ν ή τελευταία μέρα τής κυριαρχίας τής β υνταχτικής .

άνθρωπος πού ε!χ* άντιπροσωπεύσει έξαντλητ: κά «2 συμφέροντα καί τή φαντασία τής véaç τάξης των αγροτών ttoü ε ί χ ε δημιουργηθεί στά 1789. ή έκλογή τοδ Ναπολέοντα σήμαινε τήν καθαίρεση τού Καβαινιάκ. Ί Ι δημοκρατία πού καταψήφισαν ήταν ή δ η μ ο κ ρ α τ ί α τ ώ ν πλουσίων. κ ά ­ τω ο: ττλούσιβ:. v i ve Γ Empereur! 'Οχ: άλλο: φόρο:. Γιά τήν πλειοψ/^φία τής μ ε γ α λ ο α σ τ ι κ ή ς τ ά ξ η ς . Ο: άλλες τάξεις συνέβαλαν στό νά όλοκληρωθεί ή έ κλ ογι κή νίκη τών άγροτών. Γιά τό π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο .ΚΑΡΛ Μ £ Ρ Ξ γείλε: τήν παρουσία της στήν τάξη αύ τή μέ τό φ ο ρ ο ε : σ π ρ ά χ τ ο ρ α κ: Ικείνη άναγγέλθηκε στή δημοκρατία με τόν α ό τ ο κ ρ ά τ ο ρ α ?0 . τήν π τ ώ σ η τής συν ταχτικής. Μ:ά καί ε ί χ α ν οποδυΟεί γιά μιά στιγμή τό ρόλο τών ενεργών ήρώων τού έπαναστατικού ο ρ ά μ α ­ τος. τήν απο πομπ ή τού άστικού δημοκρατισμού. τήν ά κύρωσή τής νίκης τού Ίούνη. τά μάτ: α τους ήταν έπίμονα στραμένα πρός τό ΙΙαρίσ:. ή έκλογή τού Ναπολέοντα σήμαινε άνο:χτή ρήξη μέ τήν ο μά­ δα πού υποχρεώθηκε νά τή χρησιμοποιήσει γιά μιά στιγμή ενάν­ τια στήν επανάσταση. Μέ σημαίες καί μέ μουσικές τράβηξαν στ ά ε κλο­ γικά τ μ ή μ α τ α φωνάζοντας : Pl us cf i môpt s . "Ο Ναπο λέ ων στή θέση τού Κ α β α ι ν ι ά χ σήμαινε γιά τήν πλειοψηφία τής μεγαλοαστικής τάξης τή μοναργία στή θέση τής δημοκρατίας. μ ο ς των χωρικών.Ναπολέων ή τ α / ο μόνο. κάτ ω ή δημοκρατία. Κ: άπό τή μ=ρα κείνη πού οι αγρότες είχαν άφαιρέσει ά π ’ τή Γαλλί α μιά κυβέρνηση καί της ε ίχαν δόσει μιάν άλλη. δε μπορούσαν πιά να υποβιβαστούν στόν άδρανή κι άβουλο ρόλο τού χορού. *0 Ναπ ολ έω ν δίν ήτ^ν γ:ά τούς αγρότες ενα πρόσωπο. ζήτω ό αύτοκράτορας! II:σα> ά π ’ τόν αΰτοκράτορα κρυβόταν ό π ό λ . καί πού τής ?γινε ανυπόφορη μόλις ή όμάδα αύτή γύρεψε νά σ τ ε ι ρ ο π ο ι ή σ ε ι τήν προσωρινή θέση της σάν 6έση συνταγματική. τήν άρχή τής βασιλικής π α ­ λινόρθωσης. ά λ λ ά Ι να πρόγραμμα. à b i s la république. 'Η αγροτιά γράφοντας τό δνομα 1ο6 Ναπολέοντα στήν προμετω­ πί δα της δημοκρατίας χήρυττε στό έςωτβρίκό τόν πόλεμο καί στό έσωτερικό τήν έττιβολή των ταξικών συμφερόντων της. ό Ναπολέίυν σήμαινε τήν κυριαρχία τού οφειλέτη πάνω στόν πιστωτή. ενα ντροπαλό υπαινι γμό γ:ά τό δούκα τής Ό ρ λ ε ά - . à bas les riches. '11 10 του Δεκέμβρη ήταν τό πραξικόπημα τών ά γ ρ ο τών πού ανάτρεψε τήν τοτε κυβέρνηση. Γ:ά τή μ ι κ ρ ο α σ τ ι κ ή τ ά ξ η .

Οά ήταν ισάριθμες διαμαρτυρίες ένάντια σέ κάθε προεδρία. κ άτ ω ή αστική δημο­ κρατία! Ό υπουργός λ τυ φ ό ρ τό δήλωσε ανοιχτά στή συνταχ τική συνέλευση: ή 10 τού Λεκέμρρη είναι μ:ά δεύτερη 24 τού Φλεβάρη. Te κόμμα αυτό— ή δημοκρατική μικροαστική τάξη καί ό κοινοβουλευτικός Αντιπρόσωπός της. μ π ο ­ ρούσε νά σημαίνει τό π αν εκτός ά π ’ τόν έαυ:ό του. Οά ήταν άλλες τόσες ψήφοι ενάντια στό Λ ε ντ ρύ -Ρολλ έν . ( . κης ( v s ' ΐ ’. Ο· ψήφοι γιά τό Ρ α σ π ά ι γ — οί προλετάριοι κ: ο! σοσιαλιστές εκπρόσωποί του: τό δήλωσαν με γαλ όφων α— Οά ήταν μιά απλ ή έπίδειξη. Έ μικροαστική τάξη καί τό προλεταριάτο είχαν ψηφίσει en b l o c 2 γ ι ά τό Λαπολέοντα.ςτ' .υτό του. 'ί2στόσο. ή τ α ν τό Ι μ ^ / τ / ι α τ'Τ>ν Β ο υ ρ ^ ό ν ^ ν . οπως έγραψε ή < λ έ α εφημερίδα του Ρ ή ­ νου». ό πιό απλοϊκός άνθρωπος τής Γαλλίας ν' άποχτήσβ: τήν πιό π ο λ λ α πλ ή σημασία. . γιά τόν πόλεμο. α όλων τών συνασπισμένων ενάντια στήν άστική δ ημοκρατία κ ο μ μ ά τ ω ν . ο: ορεινοί— χειρίζεται α ν­ τίθετα τήν υποψηφιότητα τού Λεντρύ. τόν κρυμένο κάτω α π ’ τίς βιολέττες κρίνο1. ’Ακριβώς έπειδή δέν ήταν τί ποτ α. γιά νά ψηφίσουν ε ν ά ν τ ι α στον Κα^αινιάκ καί γιά νά στερήσουν μέ τήν ένωση των ψήφων του.Ναπολέων ήταν τό σ υ λ λ o yI : κ ό ό ν ο · i μ.. *ΚΕάλλ:υ αύττ ί ταν y τελευταία άπόπειοά του: 1 Ό κ ρ ί ν ο . οσο διαφορετικό νόημα κι άν είχε τό όνομα τού λ α π ο λ έ ο ν τ α στό στόμα των διαφόρων τάξεων. ο πρώτο: τ ή : δημοκρατικής μικροαστικής τ ά :υ .μ' .Ρολλέν μέ όλη τήν π α ­ ν / ι **υοικτ μέ τ τν οποία σ υ νV<Οι^ ε νά Ξεγελάει τόν I » I σ οι: α ο I ό τ γIτ α Γ I I :’7.Ρ ο λ λ έ ν κι ó Ρ α σ π ά ϊ γ ήταν τά κ ύρ : α ο ν ό μ α τ α . ) . ό δεύτερο: τού επαναστατικού προλεταριάτου. κ άτ ω ή συνταχτική.η α . ένάντια στό Γδιο τό σύνταγμα.' ΐ ηΟ Ίοναρ*/(ac. Ό Α ε ν τ ρ ύ.ύ ν τ . Τέλος ο σ τ ρ α ­ τ ό ς ψήφισε στό πρόσωπο τού Ναπολέοντα ενάντια στήν κινη­ τή φρουρά. ή πρώτη πράξη πού μ ’ αυτήν τό προλεταριάτο :έκο*3 σάν ανεξάρτητο πολιτικό κόμμα από τό δ /μ οκ ρ ατ ι κο κόμμα. τήν τελική απόφαση α π' τή συνταχτική. δη λ. ένάντια στό ειδύλλιο τής 8'ρήνης.Μα: :κ3* ( Ι η -i Ι ύ ν τ Λ . Τό πιό προοδευ­ τικό τ μ ή μα καί των δυό τάξεων παρουσίασε ώστόσο τού: δι­ κούς° του ύπο'νΤi zio'jc. κάτω ό Καβαινιάκ.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ I S 4S ΩΣ ΤΟ I ί?50 νης. f( ) . Έ τ σ ι ουνέρηκε. μέ τό ονομα αυ:ό η καθεμι ά τους έγραφε σ:ό ψηφοδέλτιό τ η ς : Κά τω τό κομμά τη. ^ λασιονάλ». τ η ς λβζιτ' .

έμφανίστηκε κυ ρι αρ χι κά στό προσκήνιό της. Ί Ι Γαλλία είχ* τώρα π λ ά ι στους ο ρ ε ι ν ο ύ ς κι ένα Ν α π ο λ έ ο ν τ α . άλλά από ενα βασιλικό διάταγμα τής 2 4 τού Φλεβάρη. αλλά από ένα γερουσίαστικό βούλευμα του 1804.. έτσι βρήκε έναν πρωθυπουργό πού δέ λογάριαζε τήν κυβέρνησή του άπό τίς 20 τού Δεκέμβρη. μπήκε ταυτόχρονα τέρμα καί στην π ατ ρ ο π α ρ ά δ ο ­ τη δεισιδαιμονία γ:ά τό Ναπολέοντα. δέ θά σήμαινε τή διαγραφή της Γδιας της μάχ ης του Ί ο ύ ν η . ό Λουδοβίκος Ναπολέων . δέν άποτελούσε ά6λιότερη παρωδία τού παλιού Ναπολέοντα άπό τήν παρωδία των παλιών Ορεινών πού άποτελούσαν οΐ τωρινοί ορεινοί μέ τίς δανεισμένες ά π ’ τό 1793 φράσεις τους χαί μέ τίς δ ημαγωγι κές πόζες τους. Έ τ σ ι . π ρ ω τ ό τ υ π ο ονομα χι αυτό μπορούσε νά τό κάνει μ ο ν ά χ α δταν ή σύγχρονη έπαναστατι κή τάξη. Στίς 10 τού Δεκέμβρη δέ νικήβηκε μονάχα τό δημοκρατικό άστιχό κόμμα άλ λα χαί ή δημοκρατική μικροαστική τάξη καί ο! Ορει­ νοί της. Ο Ό ν τ ι λ ό ν Μπαρρό. Μήπως ή ά ν άχληση του διατάγματος της 2 7 τού Ίούνη. εγινε έ πρώτος υπουργός του Λουδοβίκου Ν α ­ πολέοντα. Σάν νόμιμος διάδοχος τού Λουδοβίκου Φιλίππου. άποριψε τήν πρόταση νά δοθεί ¿μνηστεία στούς έξεγερμένους του Ί ού ν η. ¿ τ ί ς 2 0 του Δεκέμβρη ό Καοαινιάκ παραιτήθηκε καί ή συντ α χ τ ι κ ή συνέλευση άνακήρυξε τό Λουδοβίκο Ναπολέοντα πρόε­ δρο τής δημοκρατίας.7* ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ ν* άντ ιταχ 6ε ί στό προλεταριάτο σάν άνεξάρτητο κόμμα. Μίιορεΐ νά πει κανδίς οτι ή 10 του Δεκέμβρη ξάφνιασε τούς ορεινούς καί τούς έκαμε νά τά χάσουν γιά τό γεγονός καί μόνο δτι ή χον* τροκομένη άγροτική φάρσα έβαλε τέλος στόν κλασικό π αρ αλ ­ ληλισμό μέ τήν παλι ά επανάσταση. τήν τελευταί α μέ­ ρα τής άποκλειστικής έςουσίας τη. Έ έπανάσταση κ ατ όρθ ω­ σε νά βρει τόν έαυτό της μ ο ν ά χα όταν άπόχτησε τό δ ι κ ό τ η ς . Ό Λουδοβίκος Ναπολέων μέ τό κ α πέλο του αύτοχράτορα χαί μέ τόν αετό. πού χωρίς δικαστική ά π ό φαση είχε στείλει στην έξορία 15. ο τελευταίος υπουργός του Λουδοβί­ κου Φ ι λί ππο υ. εό βιομηχανικό π ρ ο λ ε τ α ­ ριάτο.000 έξεγερμένους. Στίς 19 τού Δεκέμβρη. απόδειξη οτι χαί οI δυό δέν ήταν παρά οι άψυ­ χες γελοιογραφίες των μεγάλων π ραγμ ατι κο τή τω ν πού £φεραν πα λι ά τά ονόματα τους. "Οπως ο Λουδοβίκος Ναπολέων λογάριαζε τήν έξουσία του οχι από τίς 10 του Δεκέμβρη. μαζί μέ τήν πατ ροπαράδοτ η δεισιδαιμονία γιά τό 1793.

Γδιος ό Γκιζό. Σ ’ αύτό. Μβτ. §να διαγωνισμό μουσικής άνάμβσα στόν ’Απόλλωνα καί στόν Πάνα. αυτή ή ένσάρκωση τού Αστικού φιλελευθερισμού. Κ α ί δέν Απόφυγε τήν Αποστασία κι αυτός δ Μπαρρό. Ί Ι έπανάσταση ανέβαζε γρήγορα στήν κορυφή τού κράτους τό ένα πίσω Απ1 τό άλλο.) σέ . παλαίβοντας π ά ν τ α Ανώ­ φελα γιά τό υπουργικό χαρτοφ υ λάκ ιο. Ά ν σέ ορι­ σμένες στιγμές ή πσρα πολύ χ τ υ π η τ ή Αντίθεση άνάμεσα στά γαϊδουράγκαθα του παρόντος καί στίς δάφνβς του παρελθόντος τρόμαζε κι αύτό τόν Γδιο. μά ό Γκιζό μέ τό ολύμπιο μέτωπο τού Ό ν τιλ ό ν . τίς παλιές τους φράσεις καί γιά νά π ε τ α χ τ ο ύ ν τελικά Από τό λαό όλα μαζί ενωμένα σ’ Ινα σιχαμερό μίγμα. δέν είχε Ακόμα φθαρεί. τόν δρλεανικό καί 6ολταιρικό προσκολλήθηκε σάν υπουργός τών θρησκευμάτων ό νομ:μόφρων καί ίησουίτης Φαλλού.Ο! ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 77 έκανε ήπιότερη τήν κυββρνητική Αλλαγή διατηρώντας τήν π α ­ λιά κυβέρνηση. Τό εΓδωλο πού Ιβλεπε στόν καθρέφτη ήταν τού Γκιζό. ολα τά π α λ ιά κόμματα τή ς Αντιπολί­ τευσης γιά νά υποχρεωθούν ν* άπαρνηθούν καί ν" Ανακαλέσουν οχι μόνο στήν πράξη. *0 ’Απόλλων όργισμένος το3 χάρισβ τότ· γ α ϊ­ δουρινά αύτιά/Από δώ προέρχβται ή έκφραση «αύτιi τοΰ Μίδα». στήν κοπριά τής ιστορίας. γιατί δέν είχε βρβί τόν καιρό νά εμφανιστεί στή ζωή. πού π ά ν τ α ομως Ιξουσίαζε τό Μπαρρό. Ιδοσβ τό ppapilo στόν τβλβυταίο. πού είχ ε Ασυνείδητα χρησιμεύσει γιά τό πέρασμα τής «Νασιονάλ» στούς δημοκρατικούς. πού δεκαοχτώ δλόκληρα χρόνια έκρυβε τήν π ο τ α π ή κουφότητα τού πνεύματός του π ί ­ σω Από τή σοβαροφανή έξωτερική συμπεριφορά του. Οί αρχηγοί τών βασιλικών άστικών ομάδων του σύστησαν αυτή τήν Ικλογή. ήταν Ακόμα πιό κατάλληλο ν" Αποτβλέσει μέ πλήρη τή συνείδηση τό πέρασμα άπό τήν άστική δημοκρατία στή μοναρχία. eO *Οντιλόν Μπαρρό ήταν ό άρχηγός τού μοναδικού π α ­ λιού κ ό μ μ α το ς τής Αντιπολίτευσης πού. τού Γκιζό πού ό Μπαρρό πάντα τόν φθονούσε. πού άλλωστε δέν είχ ε τόν καιρό νά φθαρεί. μά καί στά λόγια άκόμα. * Μίδας: μυθικόο βασιλιάς ττ)ς Φρυγίας. *0 Μπαρρό τής 2 4 τού Φ λεβάρη φανερώθηκε μονάχα στό Μπαρρό τής 2 0 τού Δεκέμβρη.(Σημ. Αύτό ομως πού παράλειπε νά βλέπει στόν καθρέφτη ή τα ν τά αύτιά τού Μίδα*. μ ι ά άπλή ματιά στόν καθρέφτη τού ξανάδινε τήν δπουργική α ύτοκυριαρχία καί τόν Ανθρώπινο αύτοθαυμασμό. Σύμφωνα μέ τό μύθο. Τό κεφάλι της π α λ ια ς δυναστικές Αντιπολί­ τευσης.

ή θέση τών κομμάτων. των ορλεανικών..:ο Λο·ιίν:κο. *::3τηκϊ ^ τ : τ α τ =υ ι ατ α κα: π ='!α*5 : τ ί ν Γ>. Μονάχα ή προκατακλυσμιαία συνταχτική συνέ­ λευση βρισκόταν άκόμα στή θέση της. ττο■» μ ο ύ μ » ν ο ς τό Ν α π ο λ δ ο ν τ α Λ' α ύ τ ο α ν α κ η ρ ϋ χ ί ν η κ β τέ 1 5 5 0 Λ υ τ ο κ ρ α τ : . '() νομιμόφρων Σανγκαρνιέ άνελαόε τήν ενιαία ανώτατη διοίκηση τής εθνοφρουράς τού διαμερίσματος τού Ση­ κουάνα. Έ λ ε ι π ε μονάχα ό βοναπαρτικός. τό δημαρχείο τού ΙΙαρισιού. ή θρησκεία. τα βουβά πρόσωπα. γιατί ο Σ ο υ λ ο ύ κ * δεν παρίστανε άκόμα τόν Τουσαίν Λουβερτύρ**. Τ σ τ ε ρ α άπό τή δημιουργία τής γής. Ή διεύθυνση τής αστυ­ νομίας. οί υποβολείς.’»^ -ο το·) '/. ολη ή κατάσταση. Ό λ α ό ς α ρ π α . ή διεύθυνση τών ταχυδρομείων. ας τής 'Αιτήί. Ί Ι πρώτη ττράςη τής κυβέρνησής του ήταν ή αποκατάσταση τής παλιας βασι­ λικής διοίκησης. ή γενική εισαγγελία. τής κινητής φρουράς καί τών μαχητικών τ μ τ μ ά τ ω ν τής πρώτης μεραρχίας τού στρατού. το υπουργείο των έσωτερικών α ν α ­ τέθηκε στό Λοόν Φωσέ. οι κομπάρσοι. Τό δίκαιο. τό περιεχόμενο τής σύγκρουσής.τυ~ ο .α ν ί γ. Μϊτ ) * * Ύ ο υ ο α ί ν Λ ί υ ρ β ρ τ υ ρ ( 1 7 4 3 ./α _τοα- . τά κοστούμια. η^'. ( .1502). ( 1 7 3 ο .ε. Ό ορλεανικός Μπυζώ διο­ ρίστηκε άνώτατος διοικητής τού στρατού τών Ά λ π ε ω ν . ‘II α λ ­ λαγή αυτή τών κρατικών λειτουργών συνεχίστηκε χωρίς δι ακο­ πή σ’ ολη τήν περίοδο τής κυβέρνησης Μπαρρό. χ ώρια α π ’ αυτά. τό μαλίίουσιανό.1 5 0 3 ) : νίγ:. Από τήν ώρα ν ι ω ς ή εθνοσυνέλευσή έγκατέστησ» τό Βοναπάρτη. Τό κόμμα τής «Νασιονάλ» απομακρύνθηκε αμέσως α π ’ όλες τίς ανώτερες θέσε:: οπού είχε φωλιάσει. Ό Βοναπάρτης έκρυβε ακόμα τήν όρεξή του νά παραστήσει τό λ’απολέοντα. στό δημιουργο της δέν έμε­ * —ο υ λ ο ύ κ : π ρ ο δ ϊ ρ ο ς τϊ.V 1· Μϊ τ.'. Κα: στή συγ­ κροτημένη δημοκρατία τί θέση είχε μιά συνταχτική συνέλευση. ή Γαλλία πέρασε από τήν περίοδο τής δημοκρατικής συγκρότη­ σης στήν περίοδο τής συγκροτημένης δημοκρατίας. υς ¿τρατ. ή γλώσσα. οι ηθοποιοί. ή πολιτική οικονομία! Ί ί κυβέρνηση Μπαρρό περιείχε δλα αυτά καί. τ η. τρχ * ς κ α ί ο τ ρ α τ η ^ ο ύ ς κ α ί ο ρ γ ά ν ο υ · τ η ν α υ λ η τ ου καΤ3 τ: ^ λ λ ι κ ε Γρ:. μιά συνένωση των νομιμοφρόνων κ α . ι : ά^ 3 τ'„ / Ά*. ν ' .«: *->/. Αί χμαλ: · ’. β μ£ π ν · ’) μα αυ τ ή την ¿ ι ο ι ό τ η τ α ¿ ί ^ ν τ α ς .ς·3. Στό ά ψε. που ο Ποναπάρτης έγκατέστησε τό Μπαρρό κι ό Μπαρρό τό Σανγκαρν."8 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ Αίγες μέρες αργότερα. ό φ α λ λ ό ς ϋ ο υ λ ο υ κ " .σβήσε άλλαςε ή έπίσημη σκηνή — τά σκηνικά. μα^β ψΐ 'ύρ<»ι του Ο λ ό κ λ η ρ ο ¿ττι τβλεϊ ο ά~. όλα καταλήφθηκαν από παλια τ σ ανά­ κια τής μοναρχίας. .*τ Λ^υ:ςρίκο Β ο ν α π α ρ τ η τ ί π α ρ α τ ο ο ά κ λ ’. ) γα'-λ. τά θέματα τού δράματος.ς ν έ γ ρ ι κ ε ς δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς τ ή ς ’ Λ .

Ή κυβέρνηση Μπαρρό δί μπορούσε νά βάλει ατό στόμα τού έκλεχτού των Αγροτών έ'να π:ό τσουχτερό επίγραμμα . Ά π ό ρ ι ψ ε τήν πρόταση τού ύπουρ- . Ί ! πρώτη του σκέψη ήταν νά κράτησε:. ίδιαίτερα στά μάτια τού πληθυσμού της υπαίθρου. στίς 27 τού Δεκέμβρη. δεν τού έμενε μήπως ή συνταχτική παντοδυναμία. κάτω άπό οπο:εσδήποτε περιστάσεις. :ά τούς εκλογείς του από τίς λέξε:ς .01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΟΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 9. νΑν τού είχαν άποσπαστεί ολοι οι μοχλοί της εκτελεστικής εξουσίας.Σ ΤΟ IS50 79 νε πιά τίποτα άλλο παρά νά καταφύγει στον ουρανό. Έ φ τ α ν ε νά εκτοπίστε: ή κυβέρνηση Μπαρρό από μ:ά κυβέρνηση της χΝασιονάλ» και τό μοναρχικό προσωπικό θά ^ταν υποχρεωμένο νά έγκαταλείψε: άμέσο)ς τά διοικητικά μεyapa γιά νά έπιστ^έψει πάλι θριαμβευτικά τό τρίχρωμο προσω­ πικό. ' Ε π α ν α φ ο ρ ά τ ο ύ φ ό ρ ο υ τ ο ύ α λ α τ ι ο ύ ! Με τό φόρο τού αλατιού. την κυριαρ­ χική θέση πού κατείχε. Ί Ι εθνοσυνέλευση Αποφάσισε τήν ανατροπή της κυρέρντστς κι ήI ίδια ήi κυόέον/'σΛ πρςσχερε u:áv εύκα ιρ α νά της I I* ι · 1 4 Γ Τ Γ t » επιτεθούν. CH εθνοσυνέλευση ήταν τό τελευταίο άσυλο τού κόμματος των αστών ρεπουμπλικάνων. καί από xs: νά καταχτήσει πάλι τό χ α ­ μένο έδαφος. 'Όλο: θυμούνται ότι Ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης σήμαινε γιά τούς αγρότες : ' Ο χ: άλλοι φόροι! "Κςι μέρες κάθισε στην προεδρι­ κή έδρα καί τήν έβδομη. Η συνταχτικη συνέλευση ήταν αποφασισμένη νά μην ακολούθησε: το π α ­ ράδειγμά του. τέτια ευκαιρία πού πιο κατάλληλη δε μπορούσε νά επινοήσει ή συν ταχτική. ό Βοναπάρτης ?χασε τό επαναστατικό του αλάτι — ο Ναπολέων της αγροτικής εξέγερσης διαλύθηκε σάν οπτασία κ^ί δέν έμεινε τίποτα άλλο παρά ό μεγάλος άγνωστος της μοναρχοαστικης μηχανοραφίας. Καί ή κυβέρνηση Μπαρρό δέν Ικανέ χωρίς πρόθεση πρώτη κυβερνητι­ κή πράςη τού προέδρου αυτή τήν πράξη της χοντροκομένης καί χωρίς τακτ Απογοήτευσης Η συνταχτική συνέλευση μέ τή σειρά της άρπαξε διψασμένα τή διπλή ευκαιρία νά ρίξει τήν κυβέρνηση καί νά παρουσια­ στεί μπρος στόν έκλεχιό της αγροτιάς σάν αντιπρόσωπος τών αγροτικών συμφερόντων. ή κυβέρνησή του πρότεινε τή 8 ι α τ ή ρ η σ η τ ο ύ φ ό ρ ο υ τ ο ύ α λ α τ ι ο ύ πού ή προσωρινή κυβέρνηση είχε Πατάξει τήν κατάργησή τ ο υ / Ο φόρος τού αλατιού μοιράζεται με τό· φόρο τού κρασιού τό προ­ νόμιο νά είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος του παλιού γαλλικό·' δημο­ σιονομικού συστήματος.

πάνω άπό τήν οποία ή έθνοσυνέλευση α^ωρείται μ ο ν ά χ α σάν ήθική δύναμη. Έ τ σ ι άρχισε ή μακρόχρο­ νη έκείνη μο νομαχί α πού γεμίζει ολόκληρο τό δεύτερο μισό τής ύπαρξης τής σονταχτικής. 'Έναν πρόε­ δρο δμως πού σύμφωνα μέ τήν πραγμ ατι κότ ητα. Ιλάττωσε τό φόρο του άλατιού στό Ινα τρίτο τού προηγούμενου ποσοϋ. Γελοία άντ αλλ αγή Î Ξέχασε πώς οί ψηφοφο­ ρίες τ ης ε ίχ αν χάσει τήν άναγκαστική κυκλοφορία τους. Έ àrcoptψη τού φόρου τού άλατιού συντέλεσεμόνο στό νά ωριμάσει ή ά π ό <ραση τού Βοναπάρτη καί τής κυβέρνησής του «ν ά ξ ε μ π ε ρ δ έ ­ ψ ο υ ν » μέ τή συνταχτική συνέλευση. Έ 2 9 τού Γενάρη. άλλά καί πού χ ώρια ά π ’ αύτό. οί μεγάλες μέρες αυτής τής κρίσης. λ χ . υστέρα ά π αύτή την κ α τ α ψ ή φ ι σ η . τήν παραίτηση τ ής κυβέρνησης. ή 21 τού Μάρτη καί ή 8 τού Μάη είναι οί j o u r n é e s . Ή έρμηνεία αύτή τής 2 9 τού Γενάρη συγ­ χ έ ε ι τή μορφή τού ά γώ να άπό τό κοινοβουλευτικό βήμα. καί πίσω άπό τόν πρόεδρο στέκονταν έξι έκατομμύρια πού εί χαν καταθέσει στην κ ά λ π η ισάριθμες ψήφους πού καταψήφιζαν τή συνταχτική. δέν ήταν μο­ ν ά χ α κατοχυρωμένος στόν ίδιο βαθμό πού ήταν καί ή έθνοσυνέ­ λευση άπό τό γενικό έκλογικό δικαίωμα. Αύτό δέ σήμαινε δτ: μιά μονόπλευ­ ρη συνταγματική έξουσία στβκόταν άντ ιμέ τωπ η σέ μιάν άλλη. ε ίχ αν θεωρήσει τήν 2 9 τού Γενάρη σάν Ικδήλωση μιας συ ντ α γμ ατ ι κή ς άντίφασης. "Εναν πρόεδρο τέλος πού ήταν άκόμα άπόλυτα κύριος ολόκληρης τής έκτελεστικής έξουσίας.8ο ΚΑΡΛ Μ ΑΡΞ γού τών οικονομικών. συγκέντρωνε στό πρόσωπό του δλες τίς ψήφους πού μοι­ ράζονταν καί έκατοντάδες φορές κοματιάζονταν Ανάμεσα στά ξεχωριστά μέλη τής έθνοσυνέλευσης. ό Λουί Μπλάν. . και περίμενε ήσυχα. Οί γάλλοι. Έ συνταχτική άνταπόδοσε στό έθνος τήν άποδοκιμαστική ψή<ρο του. πού σύμφωνα μέ τό κείμε­ νο τού συντάγματος ήταν όπεύθυνος άπέναντί της. μέ τό π ρ α γ μ α τ ι κ ό περιεχόμενο τού άγώνα. αύξάνοντας Ιτσι κ α τ ά 6 0 Ι κ α τ ο μ μύρια τό κρατικό έλλειμα πού είχε φτάσει τ ά 5 6 0 έκατομμύρια. τ ής άντί φασης Ανάμεσα σέ μιά κυρίαρχη έθνοσυνέλευση πού δέ μ π ο ­ ρούσε νά διαλυθεί καί πού εί χε προκύψει άπό τό γενικό έκλογικό δικαίωμα καί σ’ êvav πρόεδρο. Τόσο λ ίγ ο κ α τ ά λ α β ε τόν καινούργιο κόσμο πού τήν τριγύριζε καί τήν ίδια τ η θέση της πού είχε άλλάξει. Πίσω άπό τήν κυβέρνηση στεκόταν ό πρόεδρος. άπ* τόν τ ύ π ο καί στίς λέσχες. Ό Λουδοβίκος Βον απ άρ τη ς στεκόταν Αντιμέτωπος στή συνταχτι κή έθνοσυνέλευση. άλλοι τόσοι πρόδρομοι τής 1 3 τ ο ύ Ί ο ύ ν η .

’Απ ό τήν άλλη ήταν ολόκληρη ή βασιλόφρονη μά ζα τής Αστικής τάξης πού μόνη μπορούσε νά κ υ ­ βερνά μέσα σ* αυτή τή συγκροτημένη αστική δημοκρατία.ρέσει Από τό σύνταγμα τά ιδεολογικά στολίδια του καί νά π ρα γμ ατ οπ οι ήσ ει μέ τή δική της νομοθεσία καί μέ τή δική της διοίκηση τούς Απαραίτητους δρους γιά τήν υποδούλωση τού προλεταριάτου.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 8ι οτ: ή εκτελεστική εξουσία στεκόταν Αντιμέτωπη στη νομοθετική. ετσι κι ό Βοναπάρτης ά ντ ιπροσώπευ 2 τή νομοθετική εθνοσυνέλευση πού δεν είχε ακόμα Αποχωριστεί α π ’ αυτόν. ’Από τή μιά ήταν ή μικρή δημοκρατική Ομά­ δα τής Αστικής τάξης. Έ συνταχτική . Ε κ ε ί ν ο ι λοιπόν πού βρέθηκαν α ντ ιμέ τω ποι στίς 2 9 τού Γενάρη δεν ήταν ό πρόεδρος καί ή εθνοσυνέλευση τ ή ς ί δ ι ­ α ς δημοκρατίας. τίς αυταπάτες της. Αύτό σήμαινε δτι ή ίδια ή συγκροτημένη άστική δημοκρατία στεκόταν Αντιμέτωπη στά όργανα της συγκρότησής της. "Οπως ή συνταχτική εθνοσυνέλευση Αντιπροσώπευε τόν Καβαινιάκ πού είχε ξαναγυρίσει στούς κ ό λ ­ πους της. γι ατ ί ή έκλογή αυτή έπαναλήφθηκε στίς έκλογές τής νέας έθνοσυνέλευσης. δυό δυνάμεις πού ενσάρ­ κωναν όλότελα διαφορετικές περίοδες στήν πορεία τής ύπαρξης τής δημοκρατίας. ή τα ν ή εθνοσυνέλευση τής δημοκρατίας πού βρισκόταν στό στάδιο τής γέννησής τ ης καί ο πρόεδρος τής δ η­ μοκρατίας πού είχε πιά σχηματιστεί. ή μό­ νη πού μπορούσε νά Αφαί. πού μόνη μπορούσε νά άνακηρύςε: τή δημοκρατία. Αντι­ μέτωπη στις φιλόδοξες μηχανοραφίες καί στίς ιδεολογικές άτταΐτήσεις της επαναστατικής ομάδας τής Αστικής τάξης πού την είχε ιδρύσει καί πού τώρα κ ατ ά π λ η χ τ η Ιβρισκε δτι ή συγκροτημένη δημοκρατία της εμοιαζε μέ μιά παλινορθωμένη μοναρχία καί πού ήθελε μέ τή βία νά παρατείνει τήν περ{οδο τής συγκρότησης μέ τίς συνθήκες της. Έ εκλογή τού Βοναπάρτη μπορούσε νά έςηγηθεί μονάνα γι ατ ί έβαλε στη θέση έ ν ό ς ονόματος τίς π ολ λα πλ ές σημασίες του. νά τήν Αποσπάσει μέ οδομαχίες καί μέ τρομοκρατία από τό προλεταριάτο καί νά χαράξει στό σύνταγμα τά ιδεώ­ δη χ αρακτηριστι κά τ ψ . Ί1 εντολή τής π α λ ι ά ς είχε Ακυρωθεί στίς 10 τού Δεκέμβρη. τή γλώσσα της καί τά πρόσωπά της καί νά εμποδίσει τήν ώρι­ μη αστική δημοκρατία νά προβάλει στην ολοκληρωμένη καί χ α ­ ρακτηριστική μορφή της. τήν έθνοσυνέλευση τής συγκροτημένης αστικής δημοκρατίας. Ί Ι θύελλα πού ξέσπασε στίς 2 9 τού Γενάρη συσσώρευε τά στοιχεία της σ’ δλο τό διάστημα τού Γενάρη. δ η \ .

μόλις υστέρα άπό δυό βδομάδων απόλαυσή της. Έ τ σ ι ήταν δι πλά ανίκανη νά στερεώσει μέ τούς αντίστοι χους θεσμούς τήν άστική δημοκρα­ τ ία. πρότεινε στη συν τ αχ τ ική νά δέσε: στόν έαυτό της μιάν οριστική ψήφο αποδοκιμασίας. Μ*τ. Ή κυβέρνηση Μπαρρό. τήν πρωθυπουργία πού είχε επιτέλους αρπάξει καί πού οί δημοκράτες τού τήν είχαν κ α ­ θυστερήσει μιά φορά γιά ένα ο λόκλ/ ρο d e c e n n i u m .82 ΚΑΡΛ Μ 4ΡΞ ήθελε μέ τήν άποδοκιμαστική της ψήφο νά σπρώξε: τήν κυβέρ­ νηση Μπαρρό σέ παραίτηση. Μαζί μέ τήν πρόταση τού Ρατώ. (Σημ. έ Ρατώ. "Ο Μπαρρό ¿ ολύμπιος. «Είναι ανίκανη % πρόσθετε ει­ ρωνικά. πού δέν τήν κατ αλάβαι νε πιά.ς πρός στό προλεταριάτο είχε σπάσει καί ή αστική της δραστηριότητα καί μέ τήν αντίθεσή της πρός τούς ^ασιλόφρονες είχε ξαναζωντανέψει ό δημο­ κρατικός της ύπερεΑουσιασμός. Καί μ ή π ω ς δεν κλόνιζε τήν πίστη δταν παρετειν= τήν προσωρινή κα­ τάσταση καί οταν μέ τό Μπαρρο διαμφισρητούσε τό Βοναπάρτη καί μέ τό Βον απ^ρτη διαμφισρητούσε πάλι τή συγκροτημέ­ νη δημοκρατία. Συντ. στήν Γδια αυτή συν τ αχ τ ική πού τόν Λ υγουστο ακόμα είχε αποφασί ­ σει νά μή διαλυθεί πριν έκδόσει μιά σειρά οργανικούς νόμους πού θά συμπλήρωναν τό σύνταγμα. "Ο κυβερνητικός Φούλντ τής δήλωσε κατάμουτρα οτι ή διάλυσή της ήταν αν αγ κα ία « γ ι ά τ ή ν α π ο κ α τ ά σ τ α σ η τ ή ς κ λ ο ν ι σ μ έ ν η ς π ί σ τ η ς ». Καί πραγματικά. την πρόταση αυτή στη συντ αχτ ική. α ντ ι ­ προσώπε υε μονάχα τό παρελθόν. άντίθετα. δηλ.) 1 Ρα βα σσκ ια . Στίς 6 τού Γενάρη. κατά δια­ ταγή της κυβέρνησης. r() Μπαρρό μεταχειρίστηκε αυτή τήν άθλια συνέλευσ/j πιό τυραννικά άπό κάθε τύραννο. καί ά π ’ ολβς τίς γωνιές τής Γ αλλ ίας έ πε φτ αν βροχή καθημερινά π ά ­ νω στό κεφάλι τής συνταχτικής δέματα άπό billets d o u x 1 πού * &lipvoaç àve ς Ιπους toD ΐταλού (Ιημ. Καί πρ αγμ ατι κά ! Μαζί μέ τήν Αποκλειστική αντίθεσή τ/. ενας από τούς πιο ασήμαντους βουλευτές υπόβαλε. Τά πιο ή πι ά του λόγια ήταν: « Μ ’αυτήν κανένα μέλλον δεν είναι δυνατό». γιά δέκα μήνες.) συγγραφέα Άριόοτου (1474-1533) . ν’ αποφασίσει τήν αυτοκτονία της καί νά δ:ατάξει τήν α ύ τ ο δ ι ά λ υ σ ή τ η ς . εγινε Ό ρ λ ά ν δ ο : ο μαινόμενος* οταν σκέφτηκε οτι Οά τού άποσπούσαν πάλι. ή κυβέρνηση ξεσήκωσε μιά θ ύ ε λ λ α ά π ό έ γ γ ρ α φ ε ς α ν α φ ο ρ έ ς σ? ολη τή χώρα. «νά περιοάλ/ ξ: τή δημοκρατία μέ τούς θεσμού: πού εί­ ναι αναγκαίοι γιά τ r. στερέωσή της».

γιατί οί αντίπαλοί της επικαλούνταν ένάντιά της τό γενικό εκλογικό δικαίωμα. οι ήρωες αυτοί των ήμερων τού Ίούνη. προκαλούσε άντιαναφορές μέ τίς οποίες έ£αζε va της ζ η ­ τούν να παραμείνει στή ζωή. Διέταξε τή δ ι ά λ υ σ η τ ή ς κ ι ν η τ ή ς φ ρ ο υ ρ ά ς . Δέ μπορούσδ νά στηριχτεί σέ κα­ μιά κανονική εξουσία γιατί έπρόκειτο γ:ά άγώνα ένάντια στή νό­ μιμη εξουσία. έτσι καί ή κυβέρνηση τού Βοναπάρτη Ιάτρεψε τήν επίθεσή της ενάντια στήν κινητή φρουρά οταν χρειάστηκε νά μπεί τέλος στίς άφόρητες πιά άξιώσεις τής δημοκρατικής μερίδας τής αστικής τάξης. "Οπως ή εκτελεστική επιτροπή τής συνταχτικής κατηύθυνε τή βάρβαρη επίθεσή της ενάντια στά εθνικά εργαστήρια οταν χρειάστηκε νά βάλει τέλος στίς αξιώσεις τού προλεταριάτου πού είχαν γίνει άφόρητες. Δέ μπορούσε ν* άνατρέψει ττ. :ά r / . Οί μισοί άπό τούς άνδρες της άπολύθηκαν καί πετάχτηκαν στούς δρόμους. Μόνο μ ι ά δυνατότητα της Ιμενε. Οί αναφορές ήταν συμπληρωματικά σχόλια γιά τή 10 τού Δεκέμβρη. άποτελούσαν τό Δεκέμβρη τήν οργανωμένη ααχητική δύναμη της δημοκρατικής ομάδας τής αστικής τάξης. γιατί ή κυβέρνηση δέ ζήτησε τήν εμπιστοσύνη της. όπως άκρι^ώς πρίν τόν Ίούνη τά ε θ ν ι κ ά ε ρ γ α σ τ ή ρ ι α εί­ χαν άποτελέσει τήν οργανωμένη μαχητική δύναμη τού επαναστα­ τικού. ο £ λ έ σ χ ε ς . οπως προσπάθησε νά τό κάνε: άχόμα μιά φορά στίς ό καί στίς 2 6 τού Γενάρη. ή συνταχτική δέ μ π ο ­ ρούσε νά άναφερθεί στίς γενικές εκλογές σάν πηγή της προέ­ λευσής της. Στή σύγκρουσή της μέ τόν πρόεδρο. Η κινητή φρουρά βρέθηκε στήν κατάσταση τών στασιαστών τού Ίούνη καί καθημερινά ό τύπος δημοσίευε ά ν ο ι χ τ έ ς δ η λ ώ σ ε ι ς μ ε τ α ν ο ί α ς όπου ή φρουρά . άπό τή με. ή δυ­ νατότητα τής ε ξ έ γ ε ρ σ η ς . Ί1 ζύμωση αυτή συνεχίστηκε όλο τό Γενάρη. Ί Ι συν ταχτική. ή κ ι ν η τ ή φ ρ ο υ ρ ά καί τά κέντρα τού επαναστατικού προλε­ ταριάτου. 01 μ α χ η τι κέ ς δυνάμεις της εξέγερ­ σης ήταν τό δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ό τ μ ή μ α τ η ς ε θ ν ο φ ρ ο υ ρ ά ς .I ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓί’ΝΕΣ IT H ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ >>Ι ΤΟ IS50 83 λίγο-πολύ κατηγορηματικά εκφράζανε τήν άπαίτηση νά δ ι α λ υ h%: καί va χ άνι: τή διαθήκη της. μέ μοναρχικό τ ρ ό ­ πο καί ό μισθός τους κατέβηκε στό έπίπεδο τού συνηθισμένου μισθού των ταχτικών στρατευμάτων. Γ0 εκλογικός αγώνας ανάμεσα 3τό Βοναπάρΐη καί στον Καραινιάκ άνανεώθηκδ σάν ένας άγώνας αναφορών όπέρ καί κατά τής διάλυσης της έθνοσυνέλευσης. . οί ά λ ­ λοι οργανώθηκαν αντί μέ δημοκρατικό.προλεταριάτου. eH κινητή φρουρά.ν κυρέρνηση μέ ψήφο αποδοκιμασίας.

Ρολλέν κατέθεσε πρόταση. τά κ όμ μ α τ α κατέλαβαν πάλ ι τις παλιές τους θέσεις τού Φ λ ε ­ βάρη. ή δ η­ μοκρατία γιά τήν οποία πολεμούσαν ήταν π ά λι ή ακαθόριστη δημοκρατία τών ημερών τού Φλεβάρη.84 ΚΑΡΛ Μ Α ΡΞ άναγνώρι^δ τήν ένοχή της γιά τόν Ίο ύνη καί ικέτευε τό προλε­ ταριάτο νά τή συγχωρήσει. πού κάθε κόμμα ε π ι φ υ ­ λασσόταν νά τήν καθορίσει οπίης τού ταίριαζε. ξέγινε πάλι. τ ι έγινε. Γ ιά νά κρατηθούν οί Γδιοι ε πι κε φαλής τής άστικής δημοκρατίας ξβαζαν υπό συζήτηση αυτή τήν !δια τήν αστική δη­ μοκρατία. νά χ αρακτ ηριστε ί τό νομοσχέδιο κ ατ επ εί γον καί νά συζητηθεί αμέσως. νά κατηγορηθεί ή κυβέρνηση γιά π α ρ α β ί α ­ ση τού συντάγματος. ‘Η συνταχτική άπόριψε τήν πρόταση νά χαρακτηριστεί τό νομοσχέδιο κα τεπ εί γο ν καί στίς 27 τού Γβνάρη ό Λ ε ν τ ρ ύ . Στίς 26 τού Γενάρη ό υπουργός Φωσέ πρότεινε ¡να νόμο γιά τό δικαίωμα τού συνεταιρίζεσθαι. υπογραμμένη από 2 3 0 βουλευτές.ς 2 7 τού Γενάρη ένα δημ ό­ σιο μανιφέστο άνάγγειλε τή συμφιλίωση καί τήν ένωσή τους — καί προετοίμαζαν στίς λέσχες τό έδαφος γιά τήν εξέγερση. Έ με τατροπή τής κυβέρνησης σέ κ α τ η γ ο ­ ρούμενο σέ στιγμές πού μιά τέτια πράξη άποτελούσε ένα οχι . μαζε ύτηκαν άναγκαστικά γύρω της ολα τά συστατικά στοιχεία τή. Ό . δίχως ομως καί νά συμμερίζονται τις αυ ταπάτ ες τού Φ λ ε ­ βάρη. πού ή πρώτη του πα ράγραφος έλεγε: « Ο ί λ έ σ χ ε ς α π α γ ο ρ ε ύ ο ν τ α ι » . Καί οί λ έ σ χ ε ς . ΟΕ τρίχρωμοι δημοκράτες τής «Νασιονάλ» στηρίχτηκαν πάλι στους ρεπουμπλικάνους δημοκράτες τής «Ρεφόρμ» καί τούς σπρώξανε σάν π ρομ άχο υς στην πρ ώτ η γραμμή τού κοινοβουλευ­ τικού αγώνα. Υ π ό ­ βαλε τήν πρόταση. Οί ρεπουμπλικάνοι δημοκράτες στηρίχτηκαν π ά λι ατ ούς σοσιαλιστές δημοκράτες — στ. οί α ποκρ υστ αλ ­ λώσεις τού έπαναστατι κού κινήματος ςανάγιναν ρευστέ:. καί στό πρόσωπο τ ής συγκροτημένης άστικής δημοκρα­ τίας τήν άστική δημοκρατία γενικά. Ά π ό τή στιγμή πού ή συνταχτική συνέ­ λευση διαμφισβήτησε στό πρόσωπο τού Μπαρρό τόν πρόεδρο. Γιά μιά στιγμή. δημοκρατίας τού Φ λ ε3 ά ρ η — ολα τά κ ό μ μα τ α πού θέλανε ν* άνατρέψουν τήν υπάρχουσα δημοκρατία καί πού θέλανε μέ μιά βίαιη παλινδρομική κίνηση νά τή μετατρέφουν σέ δημοκρατία των ταξικών συμφε­ ρόντων καί άρχών τους. καί στό πρόσωπο τού προέδρου τή συγκροτημένη άστική δημο­ κρατία. Ί ) κυβερνητικός τύπος έολβπε μέ τό δίκιο του τούς τρί χρωμου: δη­ μοκράτες τής «Νασιονάλ» σάν τούς άναστημένους στασιαστές τού Ίούνη.

γιατί δέ διαθέτανε κανένα νόμιμο μέσο γιά νά τή διαλύσου ν. ό Ρασ πά ϊγ κ λ π. Ανάμεσα στους έ π α ν α στάτες προλετάριους. ξ αν άπ αι ρν ε τό φυσιολογικό της χ α ρα κτ ήρα . τού δικαστή.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓ2ΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 « Σ ΤΟ 1850 85 λεπτό ξ&σκέπασμα τής α δ υν α μ ί α . ή μιά ανήμπορη διαμαρτυρία τού κ α τ ή γ ο ­ ρου ένάντια σ’ αύτή τήν Γδια τήν πλειοψηφία. ^ ν ε τόν δημοκρατικό νόμιμο τίτλο του. . δηλαδή τής πλειοψηφίας της βουλής. Ά ν ή συνταχτική. ΐ( συνταχτική συνέ­ λευση δ έ χ τ η κ ε τήν πρότασή του. έ άδυσώπητος Μπαρρό τή βασάνιζε μέ τήν π ρ ό ­ ταση ν ’ άποσπάσδΐ τούς κρατούμενους τού Μάη άπό τό όρκωz'j οικαστήριο καί νά τούς πα ραπέ μψε ι στό άνώτατο δ ι κα στ ή­ ριο. καί τή στιγμή πού ή έθνοσυνέλευση γύρευε συμ­ μάχους ένάντιά του μέσα στίς λέσχες. ό Μπάρμπες. r 11τα ν γι* αότό υποχρεωμένος νά βγάλει Απ’ τό συρτάρι τόν αύτοκρατορικό νόμιμο τίτλο του. Αντιμετωπίζοντας τή συνταχτική.έγερση. Μέ τό πραξι κόπημα. μέσα στό κόμ μα τού Μπλανκί. αύτήν Ακρι­ βώς τή στιγμή. Είναι ν* απορεί κανείς πώς ή Αγωνία καί ο φόβος μ ή ­ πως καί χάσει ένα υπουργικό χ α ρτ ο φ υ λ ά κ ι ο ξεγέννησαν άπό τό κεφάλι έν'. σπρώχνονταν στό πραξικόπημα. Π αυτοκρατορικός ομως τίτλος ςυπνούσε τόν ορλεανικό νόμι- . σπρωχνόταν στήν ε ξ έ γ ε ρ σ η . αότό ήταν τό με­ γάλο Ι π α ν ασ τ α τι κ ό Ατού πού οί δψιμοι ορεινοί Ι π α ι ζ α ν άπό δώ καί μπρος σέ κάθβ Αποκορύφωμα της κρίσης. είχαν προσπαθήσει νά διαλύσουν τή συνταχτική συνέλευση εισ­ βάλλοντας στήν αΓθουσα των συνεδριάσεών της έπικεφαλής τού παρισινού προλεταριάτου. ’Απ έ να ν τι στούς δράστες της È. "Γστερα άπό πολλές ταλαντεύσεις. ο πρόεδρος ξέσκιζε τό σύνταγμα καί ε σ . πού τήν είχε έφεύρει τό κόμμα τής «Νασιονάλ.ς Μπαρρό τέτια Ιξυπνα ευρήματα. Ή συνταχτική όμως ήταν ή μητέρα του συ ντ ά γ­ ματος καί τό σ ύ ν τ α γ μ α ήταν ή μητέρα τού προέδρου. τή στιγμή πού αυτός ο Γδιος παρουσιάστηκε μπροστά της σάν §νας βασι­ λικός Μπλανκί. Η Γδια ή συνέλευση είχε άναθέσει στό Μπαρρό τήν Ανάκριση των κατηγορουμένων το Ο Μάη καί τώρα. στήν H a ut e C o u r . Φ τ ω χ ο ί ορεινοί πού συνθλίβονταν κ ά τ ω άπό τό βάρος τού ονόματος τους! Στις 15 τού Μάη. άξια ενός Μπομαρσαί. f() Μπαρρό προετοίμασε στήν Γδια συνέ­ λευση μ:ά ηθική έκδοση της 15 τού Μάη όταν θέλησε νά υ πα γο ρ εύ ­ σει τήν αύτοδιάλυσή της καί νά κλείσει τήν αΓθουσα των συνεδριά­ σ ε ω ν της. του Μάη. ό πρόεδρος καί οί υπουργοί. αντ ιμε τωπί ζοντας τόν πρόεδρο καί τούς υπουργούς. ό Μπλανκί.

φώναζε ό Όν τ ιλ ό ν Μπαρρό. τή νομιμόφρονη μοναρχία. Μ π ο ­ ρούσαν νά ελπίζουν οτ: στό πρόσωπο τού στρατηγού Σανγκαρνιέ θά Ιβρισκαν τόν Μ ό ν κ 1 τους. όρλεανικοί. Μιά στάση θά τού είχε έπιτρέψει. νά παραβιάσει τό σύνταγμα πρός τό συμφέρον τού Γδιου. Τό γκρέμισμα τής νόμιμης δημοκρατίας μ π ο ­ ρούσε μόνο νά φέρει στην κορφή τον άκρο άντίποδά της. ή άν εχ τι κό τ ητ α απέναντι στίς ψευτοπαλικαριές των νομίμοφρόνων — ο λα αυτά ήταν ισάριθμες προκλήσεις γιά στάση. Έ φ τ α σ ε επιτέλους ή 29 τού Γενάρη. κινητή 1 Τ ζ ό ρ τ ζ Μόνκ. όσο στίς προλεταριακές λέσχες 6 ερχομός τής κ ό κ κ ι ν η ς δ η μ ο ­ κρατίας. ή μέρα πού θά έ'πρεπε νά παρθεί ή απόφαση πάνω στήν πρόταση τού Ματιέ (ντε λά Τ^τρόμ) γιά τήν χωρίς ορούς άπόριψη τής πρότα­ σης Ρα τώ .1 6 6 9 ) : Υ π α ι ν ι γ μ ό ς γ ι α χόν ά γ γ λ ο σ τ ρ α τ η γ ό πού σχά 1 6 6 0 χ ρ η σ ι μ ο π ο ί η σ ε χά σ τ ρ α τ ε ύ μ α τ α του γ ι ά τη ν π α λ ι ν ό ρ θ ω σ η τ η ς δυ ν α σ τ εία ς ι ώ ν Σχιούαρτ. ( 1 6 0 8 . Περίμενε τό σύνθημά της από τή σονταχτική κι δχι από τήν κυβέρνηση. ‘Ο ερχομός τής λ ε υ κ ή ς μ ο ­ ν α ρ χ ί α ς διακηρυσσόταν τόσο ανοιχτά στίς λέσχες τους. τού συντάγματος. I I κτηνώδης επέμβαση τού "Οντιλόν Μπαρρό στήν εθνοσυνέλευσή. ή διάλυση της κινητής φρουράς. Αία ή στάση παρέμεινε βουβή. μέ τό πρόσχημα τής «δη­ μόσιας σωτηρίας» νά διαλύσει τή συνταχτική. ή επαναφορά τού Αερμινιέ τού κ α θ η γ ητ ή πού ήταν ανυπόφορος άκόμα καί στήν ε π ο ­ χή τού Γκιζό. Οί νομιμοφρονεςείχαν επίγνωση οτ: ή στιγ­ μή ήταν ευνοϊκή καί συνωμοτούσαν στό φως της ήμέρας. βοναπαρτικοί. «41 νομιμότητα μάς σκοτώνει». οταν κι οί δυό δέ μπορούσαν ν’ άντιτάςουν στό δημο­ κρατικό σφετερισμό παρά τούς εξίσου σφετερισμένους μοναρχι­ κούς τίτλους τους.) . ή πρόταση γιά τή διάλυση των λεσχών. Σ ό ν τ . (Ση μ . ή κα κο πο ίη ­ ση των ά ρ χ η γ ώ ν της άπό τό Σανγκαρνιέ. σέ μιά στιγμή πού τό κόμμα των ορλεανικών δέν ήταν ακόμα παρά ό νικημένος τού Φλεβάρη καί δ Βοναπάρτης δέν ήταν ακόμα παρά ό νικητής τής 10 τού Δε­ κέμβρη.86 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ μο τ ίτ λο καί οί δυό π ά λ ι ώχριούσαν μπροστά στό νόμιμο τίτλο των νομίμοφρόνων. ή μέ μεγάλο θόρυβο παύση πενήντα τρίχρωμων νομαρχών καί ή αντικατάστασή τους μέ βασιλόφρονες. Ή κυβέρνηση θά μπορούσε νά ξεφύγει α π ’ ολες τις δυσκο­ λίες άν κατόρθωνε ν4 καταπνίξει μ 5 έπιτυχί α μιά όποιαδήποτε στάση. χ\ομιμόφρονες.

στήν ήμερήσια διάταξη της εθνοσυνέ­ λευσης βρισκόταν τό νομοσχέδιο τού Φωσέ ένάντια στό δ ι κ α ί ω ­ μα του συνεταιρίζβσθαι: ή κ α τ ά ρ γ η σ η τ ώ ν λ ε σ χ ώ ν . τ ώρ α γιά τό ιδανικό του. Δεν υ π ά ρ ­ χ ει άνάγκη νά τονιστεί δτι οί καθώς πρέπει δημοκράτες π ο ύ ­ λησαν τό υψηλό φρόνημα της ιδεολογίας τους φτηνότερα άπό τήν έγκόσμια άπόλαυση της κυβερνητικής έξουσίας.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 φρουρά. αυτή ή λεοντόκαρδη συνέ­ λευση δέν τ αλ αν τ εύ τ ηκ ε οΰτε στιγμή. έβαλε περιορισμούς σέ μιά σ υ ντ α χ τ ι κή δράση. σ* αυτή τή μεγάλη κωμωδία τών μη χανοραφιών. τό κέντρο αυτό δπου δ ι α ­ σταυρώνονταν δλες ο? Ι λπ ίδ ες . Ή συνταχτική βρήκε την αίθουσα τών συνεδριάσεων π ι α ­ σμένη άπό τό στρατό. Οι ορεινοί έδειξαν έλλειψη ε παν αστατ ικής ενεργητικότητας καί πολίτικης κατανόησης ε πι τρέ πο ντα ς στό κόμμα τής «Νασιονάλ» νά τούς μεταχειριστεί. λέσχες — ολο: συνωμοτούσαν κείνη τη μέρα. ‘Η συνέλευση. στήν κρίση της 21 του Μάρτη έμπαινε ζήτημα δπαρξης του συντάγματος — τότε έπρόκειτο γιά τό προσωπικό του κόμματος τής «Νασιονάλ». *Αν στήν κρίση του Γενάρη έμπαινε ζήτημα ύπαρξης της σ υ ν τα χτ ι κή ς. τ ό ­ σο έ ν ά ν π α στόν υποτιθέμενο εχθρό. Στίς 21 του Μάρτη. Στήν προσπάθεια αυτή ναυάγησε. Τό κόμμα της « Μα­ σιό νά λ» είχε κάνει τήν τελευταία προσπάθεια γιά νά διατηρή­ σει στή συγκροτημένη δημοκρατί α τό μονοπώλιο της εξουσίας πού τό κατείχε στήν περίοδο της διαμόρφωσης της άστικης δ η ­ μοκρατίας. έπιθεωρουσε Ινα μέρος τών στρατευμάτων στήν πλατ εί α ‘Ομονοίας. πού τά ά ν α γκ αι α της πλαίσια ήταν ή κατάσταση π ο ­ λιορκίας του Παρισιού. ’Ό ν τ α ς ή ίδια σέ κατάσταση πολιορκίας. ορεινοί. οι ζ υ μ ώ ­ σεις. Ό Β ον απ άρ τη ς κ αβ άλλ α στό άλογο. Τό . Έ κ δ ι κ η θ η κ ε με τρόπο πού ήταν αντάξιός της. ο! προσδοκίες. άλ λά κι Ινιωθε πώ ς ήταν υποχρεωμένος νά δ ι α τ η ­ ρήσει άνέπ&φα τά δπλα τού άντι πά λου του. Ό Σανγκαρνιέ έπαιζε θέατρο μέ μιά έπίδειξη στρατηγικών γ υ μ ν α ­ σίων. υπόγραψε τήν Ιδια της θανατική -καταδίκη καί άπόριψε τή χωρίς ορούς άπόριψη της πρότασης Ρ α τ ώ . ’ Εμοιαζε μέ κείνον τό μ α χ η τ ή πού δ χι μόνο φοβόταν νά χρησιμοποιήσει τά δ π λ α του. σάν κ ρ ά χ τ η της δ ι αμά χης . οί έντάσεις καί ο! συνωμοσίες. διατάσσοντας τήν άλλη μέρα νά γίνουν ανακρίσεις για τήν τρομάρα πού της είχε ενσπείρει ή κυβέρνηση στις 2 9 του Γ ε ν ά ­ ρη. οί φόβοι. δσο κι ενάντια στόν υπο­ τιθέμενο σύμμαχο. δταν πλησίασε περισσότερο άπό κάθε άλλη φορά ή κοσμοϊστορική στιγμή της. Μέ περιφρόνηση στό θάνατο.

*Αν. Αποσύρθη­ κε σέ μιάν ιδιαίτερη αίθουσα τού γραφείου. Ε κ ε ί ν ο πού έ'πρεπε πρίν Απ" ο λα νά θεσπίσει τό σύνταγμα ήταν ή κυ­ ριαρχία της Αστικής τάξης.88 ΚΑΡΛ Μ Α ΡΞ άρθρο 8 του σ υ ν τ άγ μα τ ος έ γ γ υ ά τ α ι σ5 δλους τούς γάλλους τέ δι κα ίωμα του συνεταιρίζεσθαι. Κρεμιέ θ υ ­ μήθηκε δτι Από δω μπορεί κανείς νά πάει κατευθείαν στό δρόμο. μέ τό άστικό καθεστώς. τά συνω­ μοτικά κέντρα τοο επαναστατικού προλεταριάτου. δε θά επρεπε μήπως ν> Απαγορεύονται Από τό νόμο. τό σύνταγμα μπορούσε νά έννοει μόνο τά σω μ ατ εί α πού βρίσκονταν σέ αρμονία μέ τήν κυριαρ­ χ ί α της Αστικής τάξης. ξαφνικά φωτίστηκε καί γύ- . συγκροτημένη δημοκρατία. Καί άν στήν προκατ ακλυ σμ ιαί α έ ποχ ή τής δημοκρατίας. . οί Πανιέρ. Καί οι λέσχες ■ — τί άλλο ήταν παρά ένας συνασπισμός ολόκληρης της εργατικής τάξης ενάντια σ* ολόκληρη την Αστική τάξη. δταν έγκρίθηκε τό άρθρο γιά τήν άπαγόρευση τών λεσχών. τό σύ ντ αγμα εκφραζόταν γενικά* δέν υ π ή ρ χ α ν τ ά χ α ή κυβέρνηση καί ή Εθνοσυνέλευση γιά νά τό έρμηνεύσουν καί νά τό εφαρμόσουν σέ κάθε ειδική π ε ρ ί π τ ω ­ ση. μέ τόν α ρ χ ά γ γ ε λ ο Κ α β α ι ν ι ά κ καί τόν πατέρα τής Ικκλησί ας Μαρράστ έπι κε φα λ^ς . Ντυκλέρ κ λ π. Αλλά Μάρτης τού 1849. δηλ. Τό κόμμα τής «Νασιονάλ». στά γραφεία τ ής έπιτροπής. Μήπως δεν ήταν άλλες τόσες σ υ ν τ α χ τ ι κ έ ς συνελεύσεις τοο προλεταριάτου καί άλλες τό­ σες έτοιμοπόλεμες στρατιωτικές μονάδες τής έξέγερσης. στήν τ α χ τ οπ οι η μέ ν η. Οί τρίχρωμοι δημο­ κράτες δέν ε ί χαν τ ί πο τ α άλλο ν’ Αντιτάξουν σ" α υτ ή τήν π ε ­ ζή ίρμηνεί α του συ ντ ά γμ ατ ο ς Ι κτό ς άπό τήν έμφαντι κή φρασεο­ λογία του συντάγματος. γιά λόγους θεωρητικής ευπρέπειας. ψήφισαν γιά τήν κυβέρνηση καί τής έξασφάλισαν έτσι τήν πλειοψηφία. Τό άλλο μέρος. ή συγκρότηση ένός εργατικού κράτους ένάντια ατό άστικό κράτος. Οί λ έσ χε ς δμως ήταν τά σημεία συγκέντρωσης. οί λέσχες Απαγορεύονταν ουσιαστικά Από τήν κατ άστα ση πολιορ­ κίας. Έ ν α μέρος Απ’ αύτούς. Είναι φανβρό λοιπόν πώς μέ τό δι­ κ α ί ω μα τού συνεταιρίζεσθαι. Έ άπαγόρευση των λεσχών ήταν λοιπόν μιά Αναμφισβήτητη παραβίαση του συντάγματος. Έ ίδια ή εθνο­ συνέλευση είχε Απαγορεύσει τό συνασπισμό των έργατών έ νάντια στους κεφαλαιοκράτες τους. £Η εθνοσυνέλευση εί χε παραλύσει: δέν ε ίχε π ι ά άπαρτία. κι δτι τώρα δέν ήταν πιά Φλεβάρης τού 1848. δ κ. Στήν κ α ­ τ ά λλ ηλ η στιγμή.Ρολλέν καί τούς ορεινούς — «καί Αντάλλαξαν γνώμες». μ α ζ ί μέ τόν Λ ε ν τρύ . καί ή συνταχτική ή ίδια Ι π ρ ε π ε νά ευλογήσει τή βεβήλωση των αγίων τ η.

κι αυτή τή φορά ένάντια καί στό Βοναπάρτη. γιά νά τόν μπαρκάρει καί νά τόν οδη­ γήσει στη Γαλλία. Μέ τόν π ά π α ό Καβαινιάκ ήθελε νά ψαρέψει τούς π α ­ πάδες. πού ζούσε τίς τελευταίες της μέρες. νΑς συνεννοηθούμε γιά τή ρ ωμαϊ ­ κή εκστρατεία. πού ενώ τυραννιόνταν διαρκώς άπό έπαναστατικές διαθέσεις. κ α τ έ λ α β ε ή γ α λ λ ι κ ή φρ ο υ ρ ά πού ά ν έ λ α β ε να π ρ ο σ τ α τ ε ύ σ ε ι τα π α π ι κ ά έ ί α ς. ( Σημ. έξαπατημένοι γιά μιάν άκόμα φορά. ) Τό . Ί 1 έκστρατεία τού Καβαινι άκ— μιά έκλογική δια* Ο ν ^ . ή π ο ­ λιτική του άτίμωση καί ή στρατιωτική του καταισχύνη. ή πρώτη ίταλική Ικστρατεία τού δεύτερου Βοναπ ά ρ τ η βρισκόταν στην ημερήσια διάταξη. Ό π ά π α ς θά ευλογούσε τήν κα θ ώς πρέπει δημοκρατία καί θά έξασφάλιζε τήν εκλογή τού Καβαινι άκ σάν προέδρου. τής Ρ ώ μ η ς άπό τή γαλλική δημοκρατία. Έ τ σ ι π α ί χ τ η κ ε ή κωμωδία.η έ ν α ν τ ί α ατα λ α ι κ α κ ι ν ή μ α τ α . ή ε ξ ω τ ε ρ ι κ ή π ο λ ι τ ι κ ή τ η ς . Ά π ό τά μέσα κιόλας τού λ ο έ μ β ρ η 1848.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 89 ρισΞ πίσω στήν αίθουσα των συνεδριάσων τής εθνοσυνέλευσης καί άπό πίσω του άκολούθησαν ο: ορεινοί. η σχέ­ ση τής συγκροτημένης δημοκρατίας μέ τήν ευρωπαϊκή ε π α ν ά ­ σταση. Λέν έμενε νά κανονιστεί παρα έ ν α μόνο σημείο. Ί Ι έπίθεση τού γαλλικού στρατού ένάντια στη Ρώμη. Καί ή συνταχτική ή ίδια είχε θε­ σπίσει οτι ή παραβίαση τού ^ άμματος του συντάγματος άποτελεί τη μόνη πιστή πραγματοποίησή τού πνεύματός του. επιζητούσαν έπίσης διαρκώς συνταγματικές δ υ­ νατότητες κι ένιωθαν τόν εαυτό τους άκομα περισσότερο στη θέση του όταν βρίσκονταν π:σω άπό τούς αστούς δημοκράτες π α ­ ρά όταν βρίσκονταν μπροστά στό επαναστατικό προλεταριάτο. Στίς 8 τού Μάη 1849 επικρατούσε μιά ασυνήθιστη έξαψη στη συνταχτική. Ρώμ η . Οι ορεινοί εί χαν γιά μιάν άκόμα φορά παίξει τό μεγάλο τους άτού: Ό Λεντρύ-Ρολλέν είχε καταθέσει στό προεδρικό τ ραπέζι τήν ά π α ρ α ί τ η τ η μή­ νυση ένάντια στήν κυβέρνηση. Τό τροπάριο τής 8 τού Μάη έπα ναλ ήφθ ηκ ε άργότερα σάν τροπάριο τής 13 τού Ί ού νη . γιά παραβίαση τού συντάγματος. η απόκρουσή του άπό τούς ρωμαίους. μέ τούς π α π ά δ ε ς τούς χωρικούς καί μέ τούς χωρικούς τήν προεδρία. ή ά ν α ν ­ δρη δολοφονία τής δ ημ οκρ ατ ία .ν ε ο ο ί ΐ ί β : Ι τ α λ ι κό λ ι μ ά ν ι καί ο χ υ ρ ό κ ο ν τ ά ζ τ 7. Μετ. ο Κ α β α ι νιάκ ε ίχε στείλει πολεμικό στόλο στήν Τσιβιταβέκια* γιά νά προστατεύσει τόν π ά π α . δηλ.

ό Λεντ ρύ. δέν ήταν μυστι­ κό γιά τή συνταχτική συνέλευση. τή Νεάπολη καί τήν Αυστρία. τόσο φοβερή οσο ή έπανάσταση τού Ί ούνη. στό πρό­ σωπο τών ρωμαίων ε π α να σ τα τ ών χ τυπούσαν τούς συμμάχους τών γάλλων επαναστατών. καί επομένως στήν παπ:κή Ρώμη. ένάντια στό αστικό κ α ­ θεστώς. Ή άποφαση τού υπουργικού συμβουλίου της 23 τού Δεκέμβρη. Έ έπέμραση αυτή άπό κοινού μέ την Αυστρία καί τή Ν ε ά ­ πολη υπέρ τού π ά π α κι ενάντια στη ρωμαϊκή δημοκρατία. χωρίς τόν π ά π α δέ μπορούσε νά υ πάρ χε ι καθολικισμός. άποφασίστηκε στήν πρώτη συνεδρίαση τού υπουργικού συμβουλίου τού Βοναπάρτη. μέ τήν Ι ε ρ ή Συμμαχί α. Μαζί μέ τήν πίστη έχασαν τήν εύκολοπιστία τους καί μαζί μέ τόν π ά π α τήν πίστη. Καί οΐ συνασπισμένοι ορλεανικοί καί νομιμόφρονες κ υ ­ βερνούσαν στό δνομα τού Βοναπάρτη ! Προτού παλινορθωθεί ό βασιλιάς. Ι πρ επ ε νά παλινορθωθεΐ ή έξουσία πού καθαγιάζει τούς βασιλιάδες. χ ω ­ ρίς τήν άρχαία Ρώμη υποταγμένη στήν κοσμική Ιξουσία του δε μπορούσε νά υπάρχει π ά π α ς . 'Η έπανάσταση της Ρώμης ήταν λοιπόν μιά απόπειρα ενάντια στήν ίδιοχτησία. ' Η υποθήκη τού αγρότη πάνω στά ουράνια αγαθά έγγυ3ται τήν υποθήκη τού άστού πάνω στά α γαθά τού αγρότη. χρειαζόταν δμως τή διατήρηση τού π ά π α γιά νά διατηρήσει τούς χωρικούς τού προέδρου. χωρί ς τόν καθολικισμό δέ μπορούσε νά υπάρχει γαλλική θρησκεία. 'Ακόμα άπό τίς δ τού Γενά­ ρη. καί χωρίς θρησκεία τί θά γινόταν ή παλιά γαλλική κο:νωνία. Ε ί χ ε μέσα της τό σπέρμα της επέμβασης της Γαλλίας ύπέρ τού π άπ α . στίς 2 3 τού Δεκέμβρη.90 ΚΑΡΛ Μ ΑΡΞ <ρημιση στόν άμεσότερο σκοπό τ ης — ήταν ταυτόχρονα μια διαμαρτυρία καί μιά άπειλή ένάντια στην επανάσταση της Ρώμης. Ή κυβέρνηση άρνήθηκε καί ή εθνοσυνέλευση πέρασε στήν ήμερήσια διάταξη. Ή α πο κ α ­ ταστημένη αστική κυριαρχία στή Γαλλία άπαιτούσε τήν π α λ ι ­ νόρθωση της π απ ι κ ή ς κυριαρχίας στή Ρώμη. ‘Η εύκολοπιστία τών αγροτών τόν ε ί χ ε κάνει πρόεδρο. Πίστεψε τ ά λόγια .Ρολλέν είχε κάνει έπερώτηση στήν κυβέρνηση σχετικά μέ τήν άπόφαση αυτή. Ό Φαλλού στήν κυβέρ­ νηση σήμαινε ό π ά π α ς στή Ρ ώ μ ^. Ό Βοναπάρτης δέ χρειαζόταν άλλο τόν π ά π α γ:ά νά γίνει πρόεδρος τών χωρικών. ’Ανεξάρτητα άπό τή βασιλοφροσύνη τους. Ή συμμαχία τών άντεπαναστατικών τάξεων στή συγκροτημένη γαλλική δημοκρατία συμπληρωνόταν αναγκαστικά μέ τή συμμαχία της γαλλικής δημοκρατίας. Τέλος.

μπαρκάρανε γιά τήν Τσιβιταβέκια 14. ο Κ ά ρ ο λ ο ς .Ά λ βέρτος ε?χε παραιτηθεί καί ό αυστριακό. Έ τ σ ι Ιδοσε στήν κυβέρνησή Ελα τ ά μέσα γιά νά έπέμβει Ινάντια στή Ρώμη. κατάληψης Ινός σημείου στήν ' Α ν ω Ι τ α λ ί α . Γιά τό λόγο αυτό μαζί μέ τή Λομβαρδία καί τό Πεδεμόντιο θά Ιττεφτε κι ή Ρώμη. έορεψδ μιά ψήφο έμπιστοσύνης άπό την έθνοσυνέλευση κι έξουσιοδοτήθηκε νά κ α τ α λ ά ­ βει προσωρινά έ'να έπίκαιρο σημείο στήν Ά ν ω ’Ιταλία γιά νά υποστηρίξει έτσι τις ειρηνικές διαπραγματεύσεις μέ τήν Αυστρία γιά τό ζήτημα τής ακεραιότητας τού έδάφους τής Σαρδηνίας καί γιά τό ζήτημα τής Ρώμης. 200. ο ρόλος τής εθνοσυνέλευσης ήταν να προσποιείται οτι πιστεύει ατό ύέμα τη. Δέν έβλεπε τί έκανε ή κυβέρνηση. *Η συ ντ αχ τι κή κατ άντησε νά μήν τολμά νά ξέρει τί έ πρ ε πε ν ά κ ά ­ νει ή συγκροτημένη δημοκρατία. καί νά σώζει έτσι τά δημοκρατικά προσχήματα. Έ συνταχτική ζήτησε άπό τήν κυβέρνηση νά πάρει . Ε ίν α ι γνωστό δτι ή τ ύ χ η τής Ι τ α ­ λίας χρίνεται στά πεδία των μαχ ών τής Βόρειας Ι τ α λ ί α ς . ένώ προσποιόταν δτι τής έπέτρεψε νά έπέμβει ένάντια στήν Αυστρία. Μήπως ή έθνοσυνέλευση πήρε ξαφνικά τήν κυβέρνησή Μπαρρό γιά τήν π α λ ι ά επιτροπή δημόσιας σωτηρίας. Τή φορά αυτή μάλιστα. τού Λεντ ρύ-Ρολλέν. Ά ν δμως έ ρόλος της κυβέρ­ νησης ήταν νά λεε: ψέματα. Ξέρουμε δτι ολόκληρο το Γενάρη δέν έχαν· άλλο παρά va την καταψηφίζει.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓ8ΝΕ£ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 Q I ΤΟ 1850 τής κυβέρνησης.000 φράγκα γιά νά συντηρηθεί γιά ένα τρίμηνο 4 <3τόλος έπέμβασης στή Μεσόγειο. Κάτω άπ* αύτό τό διάφανο πέπλο κρυβόταν ή έκστρατεία Ινάντια στη Ρ ώ μη . στρατός χτυπούσε τις πύλες τής Γαλλίας. Ή τόν ί α υ τ ό τ^ς γιά τή συμβατική . Στίς 16 too Α π ρ ί λ η ή έθνοσυνέλευση χορήγησε στήν κυβέρνηση πίστωοη 1. Στο μεταξύ το Ιΐεοεμοντιο ε?χε νικηθεί. δηλ. Τέλος. Ά κ ο υ ε μόνο τί έλεγε. 000 άνδρες κ ά τ ω ά πό τίς δ ιαταγές τοδ Ούντινό. στίς 8 τού Μάη π α ί χ τ η κ ε ή τελευταία σκηνή τής κωμω­ δίας. Στις 14 τού Α π ρ ί λ η . ή ή Γαλλία έπρεπε νά κηρύξει τόν πόλεμο στην Αυστρία καί κατ ά συνέπεια καί στήν ευρωπαϊκή Αντεπα­ νάσταση. καί ό Καβαινι άκ την πολιτική τής προσωρινής κυβέρνησης. Ποιός λοιπόν έ λόγος τής στρα­ τ ι ω τ ι κ ή . Ή κυβέρνηση άπόδειςε δτι οτΐϊ Βόρεια Ι τ α λ ί α ε£χ· συνεχίσει μονάχα την πολιτική τού Καβαινιάκ. ‘Ο Λεντρύ-Ρολλέν έκανε μιάν έντονη έ πε ρώτηση. Τέ τι α π ί ­ στη δέ Θά μπορούσε νά βρεί κανείς οδτε στον Ι σ ρ α ή λ .

Τό ίδιο κείνο βράδυ ό Βοναπάρτης δη­ μοσίευα« ένα γ ράμμα στη «Μονιτέρ». περιφρονητικά παραπβταμένη άπό τ ήν Αστική τάξη πού ή τα ν ίργανό της. *Η άθλια αυτή συνέλευση άποσύρθηκδ άπό τή σκηνή άφοϊ> είχε χαρίσει στόν εαυτό της τήν Ικανοποίηση. Στίς 11 τού Μάη.ρούς τής έτταναοτασης χι έ φ α ρ μ ο ο ι ττ. ν* άπορίψει τήν πρόταση άμνηστείας γιά τούς έξεγερμένους τού Ίούνη. ένώ κατοπινά: »πστοποιούσ* τήν Οπαρίή της έπαναλαβαίνοντας π ά ν τ α τήν κα­ ταδίκη τών καταδικασμένων. δ ίχως έλπίδα γιά τό μέλλον*. ίτεθαίνοντας τ μ η μ α τ ι κ ά ένώ ζούσε άκόμα. στίς 21 τού Μάρτη παραδέχεται οτι ή π α ρ α ­ βίαση τού συντάγματος σημαίνδΐ τήν εφαρμογή του καί. ήξβρε μ ο ν ά χ α νά. κακοποιημένη. έχ/.92 ΚΑΡΛ Μ ΑΡΞ σ* μέτρα γιά νά έπαναφέρβι τήν ιταλική Ιχστρατεία στό σ κ ο π έ που τής ε !/ β καθοριστεί. Αντί νά ξεσχίσουν αύτό τόν ιστό τής άπατης. θ ανάσι μα μισημένη άπό τό λαό. π α ρ α δ έ χ ε τ α ι οτι οί βασιλικές Αστικές ομάδες είναι τά φυσικά Αφεντικά τής δημοκρατίας πού συγκρότησε ή ίδια.*>ηκ» στίς 10 τού Μάρτη 1793.1 7 9 5 ) : δημόοιος κ α τή γο ρ ο ς τοΟ έτ:αναστατ'. Εξαναγκασμένη στό δεύτε­ ρο μισό τής ζωής της ν ’ άποκηρύσσει τό πρώτο. τό μι­ κροαστικό μοσχαρίσιο τομάρι τους! Τό τελευταίο μισό τής ζωής τής συνταχτικής συνοψίζεται σέ τ ούτ ο: Στίς 29 τού Γβνάρη. Καί ο[ ορεινοί. έπαιρναν τόσο τρ αγικά τήν κοινορουλβυτική κωμωδί α. άναπολ ώντ ας διαρκώς στή μνήμη τή νίκη τού Ίου νη καί ξαναζώντας την. δυό μέρδς πρίν τήν έπέτείο της γέννησής της. πού πήγαιναν νά παίξουν οί ίδιοι σ? αυτή τήν κωμωδία τό ρόλο τού Φουκιέ-Τβνβίλ* καί πρόδιναν* κάτω άπό τή δανεισμένη άπό τή συμβατική λεοντή τους. οπου ¿ξέφραζε την πιο με­ γ άλ η ευγνωμοσύνη του στόν Ούντινό. Έ κ α ν β ά ν β λ έ η τα ά γ ώ ν α S v d v n a c t v j . γαλβανίζει τό ίδιο της τό πτ ώμα.έ-Τβνρίλ ( 1 7 4 6 . "Ενας βρυκόλακας πού ζούσε άπ& τό αίμα τών έξεγερμένων του Ίούνη! * Φουχ'. Μέ τή δύναμή της τσακισμένη.χά& δικαστηρίου τ:ου ου ροττ. ή έθνοσυνέλευση άπόριψε τό κατηγορητήριο ένάντια στόν ιδιο τό Βοναπάρτη καί στην κυβέρνησή του.ν έπανα-6 τ α « κ ή τρομοκρατία (Ι'ημ. ότι ή μεγαλόστομα διακηρυγμένη παθητική συμμαχ ία τής γαλλικής δημοκρατίας μέ τούς άγωνιζόμενους λαούς ση­ μαίνει τήν ένεργό σ υ μμ α χ ί α της μέ τήν ευρωπαϊκή Αντεπανάσταση. στερημένη άπό· τίς δημοκρατικές αυταπάτες της. δ ίχως νά Ιχβι δημιουργήσει τ ί π ο τ α τό μεγάλο στό παρβλθόν. Μετ. στίς 11 τού Μάη. στίς 4 τού Μάη. π α ρ α ­ μερισμένη.) .

τό ρ ααιλικό ονομα γιά τήν κυριαρχούσα έπιροή τών συμφέροντος τής ά>λης ομάδας. Λυό κύριες ¿μάδες βρίσκονταν αντιμέτωπες. Τό κ ό μ μ α τ ή ς τ ά ξ ε ω ς συγκροτήύηκε Αμέσως ύστερα από τί: μέρες τού Ίούνη. ενας χαιρέκακο.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΙΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ Τυ ι ^48 £1 ΤΟ ι*>5υ 93 Πίσω της άφηνε τό κρατικό δ'λδί μα χουσκο μέν: από τά Ιξοδα της ές:γερσης τού Ίούνη. τών . Η ο υ ρ ρ ώ ν ο ι /¡ταν τό βασιλικό ί νομα γιά την κυριαρχούσα έπι ροή τών συμφερόντων τής μ ι ά ς ομάδας. ή α ρ ι σ τ ο κ ρ α τ ί α τ ο ·> χ ρ ή μ α τ ο ς καί ή β ι ο μ η χ α ν ι κ ή Α σ τ ι κ ή τ ά : η στήν περίοδο τής μ ο ν α ρ χ ί α : τ ο ύ ’ Ι ο ύ λ η . τών αστών δημοκρατών. καί τό δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ό-σ ο σ ι α λ ι σ τ ι κ ό η κ ό κ κ ι ν ο κ ό μ μ α . από τά ίςοδα τής Εκστρατείας της Ρώμης. από τό χάσιμσ του φόρου του 4λατ ιού. ΊΙ Αστική τάξη δ ι α σ π ά σ τ η / ε σ3 όυό μεγάλες μαρίδες πού ή καθεμιά μέ τή σειρά της εί χε κρατήσει δ ι α ­ δ οχικά τό μονοπώλιο τής έςουσί ας: οί μ ε γ ά λ ο : γ α : ο χ τ ή μ ο ν έ ς σ :ήν περίοδο τής π α λ : ν ο ρ Οω μ έ ν η ς μ ο ν α ρ χ ί α ς .κο·>ν > α . τό κ ό μ μ α τ ή ς τ ά ς ε ω ς . γέρος πού θεωρούσβ τόν Ιαυτό του ευτυχισμένο γιατί φόρτωνε στο γε/. Ά ν ή Αστική δ ημονρατία δέ μποροοσ3 νά είναι τ ί π ο τ α άλλο από τήν ©κλη­ ρωμένη καί > αύ 2 ρά Εκβρασμένη κυριαρχία ό / ό κ / η ρ η ς τής αστιχής τ α ί η ς . Από την αποζημίωση πού εοοσε στους 'διοχτήτες φυ­ τειών γιά τήν κατάργησή της δου/είας τών μ αυρών. Ά π ό τίς Αρχές τού Μάρτη είχε αρχίσω: ή ζύμωση γιά τίς έκλογές της ν ο μ ο 6 ε τ ι κ ή ς έ 6 ν ο σ υ ν έ /. μ ή τ ω ς ά μπορούσε να ε?ναι τίποτε ' / / / ο Από τήν κυριαρχία τ<· ν συμπ/ηρωμένο/ν από τούς νόμιμός ρονες ο ρ / € α ν. σ υ σ η ς . Τό Α ν ώ ν υ μ ο ρ α σ λ ε ι ο τ ή ς δ η μ ο κ ρ α ­ τ ί α ς ήταν τό μονο οπού κ: οι δυό ομάδες μπορούσαν νά δ ια­ τηρήσουν μέ Γση έίουσία τό κοινό ταΕικό συμφέρον οίχως νά π α ­ ραιτηθούν Από τόν Αμοιβαίο τους Ανταγωνισμό. Από το χάσιμο τού φόρου τού κρασιού πού Αποφάσισε τήν κατάργησή του οταν βρισκόταν πιά στις τελευταίες της στιγμές. αποκαλύφΟηχε τό μυστικό τής ύπαρξής του: έ συ ν α σ π ι σ αι ό ς5 τ ώ ν ο ιο λ ε α ν : κ ώ ν καί τ ώ ν ν ο Γμ : ·¡ι ο τ· ι: ό ν ω ν σ’ ( ν α κ ό μ μ α . Ό ρ λ ε ά ν ο ι . πού κάτω Από τό ονομα αυτό οί τρίχρωμο: δημοκράτες τής «Νασιονάλ» προσπαθούσαν νά παραστήσουν ένα κόμμα.αστο κ λ η ­ ρονόμο του ένα προσβλητικό χρέος τιμής. ί·ι π/ ηρωμ ένο ιν από τούς ορ/:αν*>ούζ νόμιμο- . Μονάχα δμως Αφοϋ ή 10 του Λεκέμρρη τού έπέτρεψε νά ξετινάξει Από πάνω του τήν κλίκα τής <Νασιονάλ». ’Ανά­ μεσα στά δυό στέκονταν οί φ ί λ ο : τ ο ύ σ υ ν τ ά γ μ α τ ο ς .

αν ρασ:λ:κή. άπο την αντίθεσή τους μέ τό επαναστατικό προλεταρ. I >*αμωσε την καΟεμ. του. 0 0 00 . ¿ρισ.με.χη μορ^η με άωρους / j a . τους.λο.. αν .σε.π.? ρ / : χ .αν άμε . <'Νασ:ονάλ· επαθε συνι ν:στI αρενών '.οανίκευσαν χαί πού tc ατό/'. του.rav σ ? ι\ κο• ι I 3 Τ Γ ρυ./ο·Τpovsc.ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ 94 cf ρό νω ν. τή μοναρχία.α μπορούν να τάχουν καλά μεταξύ τους και ότι άναόαλουν γη’ άυρ:σ:ον τήν παλινόρθωση. καί νά διατηρήσουν τ^ ν οργάνωση α ί τ ? . ρχσ.ίκρυσε τούς σ*>να . τή δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ή μ ο ρ ν η τής αστι κή. να έπιράλει τήν κοινή κυριαρχία.σαν μέ αρχαία αραβουργήματα. τ ο ύ ' Ι ο ύ λ η .α στή δημοχρχτ α.7 οτι σττν T.α π αλ ι^ ρ ν ω ση χαί τήν άποχλεισει/.ιχδες' του κο’ΐ’ΐατος »ΐΓς. που ολ ο κα: π^νσσοτ^οο . δη/ να πχλ.α την κυριαρχία τής κλίκα.ί/ουν νά συσπειρωθούν γύρω απο το ποολ·ι · Γ I Γ > ταριατο σαν κ =ντρο του. Λεν καταλάραιναν ότι αν καθεμ:α άπο τ:.. .τ: μονάχα στή δημοκρατ.κα '. τ ή ο ύ ν b ε σ η τ ή ς π α λ ι ν ό ρ θ ω σ η ς κ α ί τ ή ς μ ο ­ ν α ρ χ ί α . δυο όμαόες της αστικής τάξης πού ερλεπαν μοναχα το ι δ ι α ί τ ε ρ ο τους καθεστώς. ό r μοκρατ. ο: ίδιοι ο: ρασ:/»ο·τ ρονες δε γε­ λάστηκαν λιγότ^ρο σχετικά μέ τό γεγονός τής ενοποιημένης κυ­ ρ·.^ δύνα·Ρ άπο τ.. O’jv τεΛ. ένωμε ν /I. £.α:.η πα/ ινορθωση κα: που αρ­ γότερα διατηρούσαν τή δημοκρατ. δηλ. 1 * 1r κ Λεΐ'-ΐχ » II Τ τΝ. ομά­ δες του.3 έ:ο ^όετερώνουν ή μιά τήν ά / / η .. πού αρχικά πίστευαν σ: μ.α­ τό καί απο τήν jeν τ ί 0 *j ή τους μέ τίς μεταρατι κ... : >ο όμαόες χα: τ ν έκανε άχυμα π.ή επικράτηση της άλλης ¿μάοας. πού το :ό ο fc!'£ :όρυσε:. τό προϊόν τής χημικης του. ηταν υπο/ρεωμενη. Οί αστοί δημοκράτες τής «Νασιονάλ* βεν άντ:προσυ.νορOiuji. τό α ν ώ ν υ μ ο ρ α σ ί λ s ι ο τ η . πού ομως στο πρόσωπό του χαιρέτισαν π ρ : α π ’ ό/. άπέναντ: στ:. ή.ρή τ). στο στόμα ίναντ.Ουμη να ·>πυταχνε: σ τ η ν α/ κη. α .. Ί ί άπθΛχυ.. Έ : α ν α γ κ α σμενε. ταςε. ν. χα: μέ Οανασ.π:υαν καμιά ομάδα τής τάςης τους πού νά στηρί­ ζεται πχνω σέ οικονομικές ράσεις. *Αν τό κ^ιιΐια τή. ένοχης επρετε αναγκαστικά νά ε!να: δ η μ ο κ ρ α τ ι ­ δτμοκρατια ή/ λευκτI και τ< 1γ α / α ^. / // · ("!tr I . ρ ασ. Ί \ τ σ : ρλεπουμε αυτου. :εχωρ:στά παρμένη. τη. νά καταβάλουν ολη τήν ενωμένη δύ­ ναμή του. κυριαρχία. να ¿ μ Λ .α εποεπε .ς γ . ο η μ ο κ ρ α τ ί α ς που τό έί.ο ινικχνη χαι π:ο απρ.ψ ταξεω. μπρο. σ~ις δ:αύ..ουσ* x. Ί1 σημασία τους καί 4 ιστορικός τίτλος τους ήταν μονάχα ότι στήν περίοδο τής μοναρχ .έ.. ρονες. πέτυχαν νά κατισχύσβι τό γεν:κο καΟεστιί ς της άστικης τάξης.χ απο τ:. αι α ο κ ό . ι ιΙ ( ναρχ.σμ»νου.η τής ¿νωπενη.

.. καί τούς ορου. τού. κρατικού.^ρν ητι κής ¿ξουσία.. κοινωνία. ¿κλογέ. τ α ς τ . τή. τή Γαλλία. άπιστου. ’Οργάνωσε τά 6 π ο κ α τ α σ : ή μ α τ ά του σ' ολτ. υλικής π α ρ α γ ω γ ή ς καθώς καί των κοινωνικών σχέσεων πού άπορέουν ά π ’ αύττ. αγρο­ τικής τάξη. άκομα μακριά ά. φυσικούς έκπρόσωπου. . χ~ . . . ίοεολογου. τ ι χ η . βλέπανε στού. τή οιατηρήση των ορων ύπαρξη. μ ε γ ά λ ο υ .| >τ ιτ α : ' . επιστάτες. τού. Ορη α χ ε ί α . λ . 3ασιλιάοε. ταξικής κυ­ ριαρχίας της. . τά » 1στή συνασπι3’tévr I f έπαναστατημένα π. νά απολύει τού. τούς οοε. Μποροΰσ3 τ έ ­ λος. θαυματουργές του δυναμ»ι. ¿τη ρουλή» 3όσια* : : . μέ τό Γ πα να σ: 7 :: νό προ/εταριατο. ^ντα. άξιωματούχου. κυ . ά νυ π ο τ α χ τ ο υ ς Εργάτες. τ υ χ ο δ ι ώ χ τ ε ς . τού. τ ή . πού βρίσκονται κάτω άπό τήν αστική του εξάρτηση.. / ω ν τ α . ! Φ υ ­ σικά τήν ταςική κυριαρχία τ η . ι ο ι ο χ τ η σ ί α ς . που α ν­ τιπροσωπευόταν σ' ολη τή χ ώρα άπό αναρίθμητους μικρού. τ ή . οτλ. μ . προλήψεων.. ¿ πα λλήλου. ο ' κ ο γ έ ν β ι α ς . τ ? . Το κόμμα αυτό. £ιέΟετε τήν έπιροή τής υπάρχουσα. μ α μ:ά σύνα­ ξη άπό γέρους άνάπηρους πού ήταν γεμάτοι δ ε ι σ ι δ α μ ο ν ε . τή. είχ3 μισθώσει ολου. πρ : =. ιδι οχτησία. δημοκρατικού.:ε στ:. καί ττ^ν μικρών του. υπηρέτε. ν χ . αστική.. Λυτοί βέν άποτ3λούσαν σοβαρή όμάδα τής αστική. τ ά. είχε μ:ά στρατιά άπο α π λ ή ­ ρωτους υποτελείς μί σα σ' ολόκληρη τη μαζα των μικροαστών καί των αγροτών. τής τ ά ξ η . Το κόμμα τ ή . ορού.ι τουργού. Τό κ ο μ ­ μά τής τάςεως είχε τεράστια χ ρ η μ α τ ι κ α μέσα. ς ·. ε ω . π α λ ι α .Ο! ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΜΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ι $49 ΩΣ ΤΟ ι S50 Τ ό χ c μ μ 2 τ ή ς τ ά ς ε ω ς διακήρυξε άμεσα στό έκλογικό τσο πρόγραμμα τήν κυριαρχία τή.ν: j. τ ή. τής κυριαρχίας τ η . ¡ Ίοναπαρτπτέ. τ ή. χ ρ . γ ’ά τό ιιομμα τ ή .το το ε πα ν ασ τ α­ τικό κίνημα. :σ<ί π ο τ ο υ . σιδηροδρομικού. γραφι άδε . τής ίοιοχ τησί α. Κίδαμε πώς ο: χοινο^ουλε ^ ηττ?ς ε ’ναν . : / ε δ?>. πού καί πού. α . 5χπροσώπ·ους τή. μπορούσε νά τ:μωρ3ί σάν στάση τήν απορί νΓ τών Υποψηφίων του.. ολου.ν.. £πρεπ* φυσικά νά συνενωΟουν μέ το μεγάλο τορέα των Επαναστατικών συμ. του..α τ μ ή μα τ α τής μ κροαστικής κα. πού.ερόντΐι>ν. τάξης.. Απείθαρχους κολλήγους. τ ή . νά διατηρεί τήν πλάνη οτι ή δημοκρατική συνταχτική ε ίχε ¿μποδίσει τό Βον απάρτη τής 10 του Δεκέμβρη ν* ¿ποκαλ^ψ3ΐ τ ί . τάξη. τάξεως δεν άναφέραμε τού. καί πήρε μεγάλη πλειοψηφία στή νομοθετική o j w ' -ευση Μπρός άντε παναστατι κτ| ά: τ. μικρής του. και από νεαρού. Μ . τούς παρουσίαζ» σάν κυριαρχία τού πολιτισμού καί σάν αναγκαίου. τού.

εναντία στον τύπο. τ. *' · ΓΚ Ο’. / Τ ρ α Γ7. στά συμπόσια. -> ' « ' -τη / ΐ . ο α γ ώ να ς γ:ά τ ι ν προεδρία. η τέτια πού μπορούν νά προηγηΟούν μ ον ά χα άπό έναν κοινωνικό κατακλυσμό. χ . χ ρ ε ω κ ^ π α ε ίχαν σπρώξε: τή* πραγματι κή μ:/ροαστ:κή τ α : ' έ ίω από τή ζου^ή. άπό τή/ μεοα τού τε^ιατισΗου της κ α τ ά σ τ α σ τ<:. >.ρατία. >α*. ή ανάρτηση τών πορ1 IίροχΓ. το κ ό μ ­ μα των ί ρ γ α τ ώ ν να! τό κ : μ μ α τών μικροαστών. . * ✓-.κ6 ο« ίΟ χρο. Ικανέ νά φανιύν οί π ρα γμ ατι κο ί έ παναστάτες του προλεταριάτου σάν προ)ΐογενη τέρατα. Ι τ ί ς 2 7 τ :ύ I ενάρτ. ϋ τ λ α ν χ : κ·.ς τών (:ασ:/. Ιο κονωνικο >.. π ί ν α τ ε μιά ολόκληρη αέ. ή εκλογική ζύμωση. έΡ.ν ·>-/( ς . ^. τ4 κ ό κ κ ι ν ο κόμμα. •1) . οί ' ρεινοί καί οί σοσια/ιστ-ς ε ί χαν γ ι ο ρ τ / ο ε ι τ/ συμφιλ ο'στ τους.ς μέρε.>δης επιβο­ λή τών αστικών συμιρερόν'. 4 Μ. μ π ρ ό .Ο ς οι συμ^ιρατμο.μ 1 6 ντ. ο{ αύΟάδε:. Ί Ιομττρ'ί κι & ς£ £·.> α . Λ ου! Μ πλαν. 1 κ : ι . ϋστερα ο α γ ώ ­ νας τού προέδρου μέ τή συντακτική. Ι τ ό μδγάλο συμπόσιο τού Ψ/ ε ~ά ρ η τού 1849 ανανέωσαν τό συμβόλαιο Ινωσή.ρα άπό πυρετικές συγκινήσεις. I]ρώτα..πολ:οσ·/:α* από τές» ί ι I I I / 1 ι ·■ ' Ν του ( ί χ τ ί-' ρ ρ υ . **Λ μτ. *Λ ? μ τ. στό μικρό ανάστημα τού προέορου των συνασπισμένων ίασιλο::ρόνων. η χτην?. η δίκη στη Μ τ ο ύ ρ ζ \ πού. ή εκτέλεση τών φο­ νιάδων τυΟ Μ πρε α2.. κ ^ ο τ η κ α / οι β. Κ >τζ Φ) ς γ:. ο ι.) λ * · /\ ' «Λ καί Χυ^Γ. του.«^.ί· ν.'ί'·/ ‘Ο Μίτ':·ν/...96 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ ταριάτου χαι τ. ςττ ν κ ο :ί ιΐ : 71. > κ ι ’1 γ κ : ·■* X ζ~ι '· ' ■:& ' γοο/ Γ. « " ΖΊ ( Ι ν ι.αφορ®ς μ α / ρ ' / > / 5 ς γ. οί ο υ ν ε / ε ΐ : οίκε. γ/.'·)/ ορΐ’·. '. ς υ> ττ . αστυνομικέ: ί ζ ζ \ ι ζ ί ζ τ> ς κυοέρντση.αί:κ2. γιά τίς λέσχες.ο1η Κ 0 Ζ\Ί\ \ ^ Γ· 1 ■ _ \ . τών <καθώς πρέπει» δη­ μοκρατών.3 ρ- ο ν'ί. 5 α γ ώ ν α . Ά ο' οΰ είχε γιά μια στιγμή παοαλύσε: από την αγωνία ποό ακολούθησε τ . Μ γ ρε α : Α : ·.νΟ) -^ ο λ• • » ρ ιατου. 1 χοτώ " ~ / 1 ·♦ / Ο ' έ »1 ^ ^Γ £„· ΤΟ 'Ο Ί'Ζ *Ζ'α -*: / ' ^ ί 25> ιοί Ί ο ό ^ | ~1 / Ί ί 2 " 9 Μ'Ο /| -^ Λ τ: 9)' α / *ιέ ^ ος !Μ η ί ". οηλ.χτ . η γα / / :/./. ^· α / 0 1 ? ρ ! . -' 'ο Οί λ] Ί α μμΤΤ'ί ζ_. (Ιτ.

Χ.ρ:ονων. τού Ίουνη. τ έ π α ιτού μ ον άχα εν ας κατακλυσμός άφηνε: πάνο) στην επιφάνεια τί}ς κοινωνίας.ο. προκλήσε.:'.’ΐΊ <υ ζ ί:.α: ι ό οημοχ ρ ιτικό κομμά.ν τ:όλ^ ' 2 * ο ^ (/. κ α ^ α ί . οί ρί^ α:ε.ή ο/μυ/. ο υ «ί^οιαςβ ο: . ένώυηκαν γιά νά σχηματίζουν το σ ο σ ι α λ ό η μ ο κ ρ α τ : κ ο κ ο μ . ατούς π ρ α γ ­ ματ ικο ύς προλετάριου.-'.Ί'α ν. ✓ ι ’ α τη ί Κν4 5 τα ΐί1> 35 ν ·) Μ '> τι2. Αί γ ^ Μ-ο ) > '. μ ον^ >2 <: ΧΆτα την χα* ^ τ' ) Ίου » ·. τ': ν δημοκρατικών ορεινών καί Τ'ον δογματικών σοσι­ αλιστών τού προλεταριάτου.

κι αύτός τού χάρισε τήν ήττα. μέσα σ" αυτή τήν πλημμυρίδα καί τήν άμπω­ τη τών έπαναστατικών παθών. κι αύτός τούς άνταπόδοσε τούς με­ γάλους στρατηγούς πού πίσω τους κρυβόταν ό καραβανάς δε­ κανέα:. τήν έπιστροφή τού δισεκατομμυρίου πού πληρώ&ηχε στους νομιμό­ φρονες. ψ ηφ ί ζο ντ ας γιά τό Βοναπάρτη. έλπίδων καί άπογοητεύσεων. αναγκ? οχτ. καχέ^υγαν αχέ 4. στό άψε-σ. τό συ­ νασπισμένο δημοκρατικό κόμμα. ή αδιάκοπη πάλη άνάμεσα σ. άπρεπε νά γιορτάσει. "Γςτβρα άπ* τίς μ4ρ»ς χο > Ίουνη. άλλαζε τίς θέσεις τών κομμάτων καί των τάξεων.ή συγκροττμ£νη δημο­ κρατία καί στή συνταχτική. δηλαδή. Ό ίδιος ο στρατός είχε μολυνΟεί άπό τόν επαναστατικέ πυρετό. ά λ ­ λα καί τό κόκκινο κόμμα τούς πρόσφερε άντί τό ϊνομα. είχε ψηφίσει γιά τή νίκη. ο( διάφορες τάξεις τής γαλλι κής κοινωνίας άπρεπε άναγκαστικά νά μετράνε τίς έποχές τής άνάπτυξής της κα τά έρδομάίβς. *Η άντιπαναίτα^η. άντί τήν άπατηλή άπαλλαγή άπό τούς φόρους. Μ*ι.01 ΤΑΞΙΚΟ! ΑΓΩΝΙΕΣ ΙΤ Η ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1818 'Λ Ι ΤΟ 1850 ιραί των τού Λουί Μπλάν καί τού Κοσιντιέρ· στόν πάσαλο τ1}ς Ατίμωσης. μέσα σ’ αύτό τέ στρόβιλο τού κινήματος. Χωρίς αμφιβολία τό κόκκινο κόμμα. 5ν δχι τή νίκη. ή έκστρατεία της Ρώμης. οτι έ στρα • Ό Λ ου! Μπλ * ν καί ό Κοοιντιέρ κατηγορΐ. πού κάθε στιγμή μετάτρειΐ6 τού* νικητές σέ νικημένου. τα ττορχραίχα τους αχόν παςαλο χτς άχίμωοης. καί τούς νικημένους σέ νικητές καί πού. τή ρύθμιση τών υποθηκών καί τήν κατάργηση τής το­ κογλυφίας.κ* να άρχ«ςχ·( να καρφώο»'. Στό πρόσωπό του είχε ψη­ φίσει γιά τό μικρό δεκανέα πού πίσω του βρισκόταν ό μεγά­ λος επαναστάτης στρατηγός. ο: εξεγέρσεις ενάντια στους τοπ:χούς ηγεμόνες στή Γερμανία. που κάθε στιγμή έσπρωχνε τήν επανάσταση πίσω στην αφετηρία της. οχη λΟοα ττ^. οχ: τό Ιίαρίσ:. τό περιεχόμενο. ή έπαί σχυντη ή τ τ α τοο γαλλικού στρατού μπροστά στή Ρώμη. 2π«*ς τίς μετρούσαν προηγούμενα μέ πενηνταετίες. ο δοξασμένος ουγ­ γρικό. Λέν είχαν μ ο ν ά χα άπογοητευθεί άπό τό Ναπολέοντα.* *Ένα σημαντι­ κό μέρος τών άγροτών καί τών έπαρχιών ήταν έπαναστατημίνο. μέσα σ' αυτό τό μαρτύριο τής ιστορι­ κής αναταραχής. ή γορ­ γή πορεία τής ευρωπαϊκής άντεπανάστασης.^ηκαν Ιχι πήραν μέρος στα γιγ ο ν ^ τ α χ?ς 15 του Μαη καί ο την έ ¿Ιγερ -η το 5 Ίοΰνη 1548 χαΐ παραπ$ ι ^ η κ α / :« 5: κ η .) . («ημ. αγώνας. τούς /(ορισμούς τους καί τίς συνδέσεις τους.κό.?ΐ)χιρ'. τουλάχιστο μεγάλους θριάμβους.ίησε.

X -î . J j * u Η ϋ ^ *> < uu -.'vi

'CO' H ft O c μft X 1 0 X 0 * * -ïî o ° — ï ' "p < .ν I ...«· u ^ ft< s- K' ^ ^ w < 'B ♦1 . ft >' 11 Ή — Ci ft < .) "Γ* « fl c| ΰ /.T. \ c ^r #.*1 s : ** .^ ε< «η V ^r\ r1 < ^ -v> ^ ‘ < ·" η o*. p r. 4 ^ ^ -: CJ •v < ..κ· Β *1θε .y «0 f' <1 < ^ Λ « > ft o ft H S Λ ^ « m w T* 'í · o.U . · . hi u ft * s.'1 ■v> | « ·1 ->' '.ft Sf t ' ^v : . O · -J . . *« xo -g-£ ft.Û . ■'c·· «*1 ! ~ ■« ° -fc k f»l X <■ ÍI» <4 ft •1 >* < ’ f U r1 M .· >' n w: o ^ X >.. Ό H ft ir ft ^ y (' ^ ^ v. ’ nΝ T . C. O wf t -.· -. SÎ.£ ° ^t s u1Γ~ ” Η m w # · . *« 4 roff>-* •Γ1 .7 ^ w X P A o^ fto “*###BOT_TEXT###gt; V» ftft W »Π» «*») ·çzc PF -' '.5:' ε··>.>■ ·ι > v ^' -i 1 < ΓΪ v• ^-■.< . a Ί f t <1 '-Í cV .ίi n ? . ·· « 2.o -< Π» fW t . V.' κ £ ■p ' O <-■ V ” * . ^ r >. ^ η η I > «> — < O.4 O Cl O nr m * . ) . Π v ^ ' in et t . ¿ r~ O ) « ■· ft vT V . 0 <11 vX” ft^ ·} 7\ η 5C •V* ^0 ~n c . :< >- S· o O .4. V. -H Η ¿ ό ·υ 4 . 0 ft ri l>f H f t c i i Όs • p* · £ £ ' * 8 . ri ^ VT nr '■V' i W '* -« A ·« m . . λ •p o ..· ç>.*1 e f^I ' ' »] '^ (n X ¡T < u • 1 _-■< V 1 -W rr> J ft« ft' V m a Ci ft ’r· 4>' >' u O ' wi <* t» í s— í .-<. .1O.w .i m *~ ^4J rJ^ “ _»u t* Π.M W ' «4 r4 j n W 8 ..vft\ 0 ft· > ' > <Ί * >: « -. ^ O * ¿ i O» " fr>. >> •^ X ft V <n. Q *1 »**· ·* • .-. ft ¥‘ X v> O 2 . -4{ X » y ·■ ç o > ' V M ^ 1 f* ^ ' g ^ ft τ= *μ.«/» . ..<·>..« ηf t an C«*l ¥ 1 « ^ ** ί! y w & . .' *■> U < ft T= ' -.i Η ξ <■ j r . 4- r-f ft. 4 .: O ' ·.' ■? " r' * · ΜC O ■p f t e ·" ' ‘ « ■ ."i Γ: w •ft > ' 0 C ~i{u u .crv -f t ' .** ^ ^ ·* ^ . fn <*«#» r>° t' XC“n^!‘■ - μ oO *. “< ? 2 .. ¥ \ w Ρ < IΊP ft V Π s i\ A 9 ^ >\^3 ίv ' V n. ^ C» X » rt 3 o^ O *O i" < B* .> T . ft ^ ^ C ι>» 0 » .f t ✓ ».4 1« m ft.V.'* η t ' << ^ ft ^'cf'» *“<¡\ i P Ί < * o .<--1 · ο.1 ft:.V !' m.a> n V»» ■c <r X 2 ι^ χ .Ί ^ · .· \ « X H (% «0 O «4 I ' ft w .« ft "P C O "V> Π O u ”5 “ . o -. S ·' ~ ΐ “• 1 .1 < S’ Ä áaHO ' ε·^: i ' 7 ·« 5-5·'^_-w .Î ^ '■ \ >r . o ’ ' o ftft « Mo -< . O· ' .*: *t ^ — ft C■ 1 .ι ./il Q 1^* SÚ ^ k <ú Co | aU -c C' ^^ ' íí ^C* ft) V-*· ^ /'w ^ P j -j l . s r * ο η ·.. n W r J p H j í .«* ftf t ' ί ’ *fwlt °i > W V K 1 · .X ^ :-’ « 0 ft O.? *« o ^ ^ m χ ° S r ^ ° x o Í ^ 2 ~*äS. . r4 ri w w ■/ » · / ? . pB <.4 u s n .ΤΛ .l w £. «r1 ^<.X f t . O · < o" S ϊ i . H H X ^ft w __ v m .' ft * 1 f t . < *###BOT_TEXT###gt; a 0 ·'V . « ¿ · " ο V» ° 'Λ c £ « ° ' -¡m η . *. ^< ΟΟ ­ °c> ru' ^ ^H °uV) ^f t ft.Γ| . ft * f ■·» V1 .'i>·^ ft < < c c •* m ft. v -S ° Ϊ ^ M <-i ft .f t4 · ο. ^ < H -*ΐ «* w U-'f t . ^rn X x — _ . χ · · y 1' 0 ° v_ S S · «0· > ϋ - j > - a î». .Í? f* I :.-«*·'I < T-* ft 'n \ :\ X i .) <1 _. ^ "Λ Λ îΓî. aa ¿i ' ’ ■. ^ § fe S Μ O -s ' ε· ^ X — 5 0 m.< '· _______ ft «4 * '* V MH -^ O' p #> > < -Λ T · 'H ► μ *ή<T| —λ ·* £ ·* * O ' fe-· t. < ft. c . V O) o ^ Q £ S - y . hH S -w' ^ 1 «" Ό**Λ.f >. .N ( ) H. 1M Π» *1 ^ X c ■» •1 ft ?< c *1 iTr\ u •i \ 1 f t m t > »f t■ « * . < yX ft . ^ ft rrv.U' H ^ uM ' ft .«1 «-4 *-“ * ft.«>_££ ft* C. X *P O o ------- O. > y "> - O • · > 'V> ΓΙ ' V- fn ·# i·» : f»t ri 0 >. X N O O ^ o ** X '«. ^> C o» - Of r·^ £ ft ~ IP in . ^ ί* «1 Γ> T. 4 0 ft* < j' ·/1 f’V u > · rl * * > . ?V ä :H. I 40 -* v> 0 V' 0 0 1 ft l « ft mm « . >' / iv'i « í'1i ·-·...'. ^f·"t'. ° « *X_ . . Z^ -- «' H « ε ·>Η ! < ft' < T? § . ?* < ?» < ft < ft ft f t .s Ϊ.T» P ^ j < -* v* t— * « ft <· /*^ V w .< 1 / 'i :\ ft #* y i>> • 1 9· X H ftu t » *"« >· í ? » a .ϊ'P -^¡ .2 * vi ^ -ο μ rj ίί ó < ·· .* y o V v^ i) H o . 2 »-> ft g. . u Γ.* Ο vi « ^ y ft -rf.-ί ft <t __ -H^ -C* < X X ff tt .« » 1: .. /-k ^ ..'.p _ ^nox. < S' » . ο -.X >' p r <■ "P 4 :♦ m m f m· -¥ > "· >' ^ i V ft< ■V' ε M 0 :■· »1 · < « y.‘ !" v c t' -1 . · ■ ■ / ' • ‘ S S ft/S 's ^ J “1 Í 'x' η (n >' Ί ( «>) » O u S. ./>' H >' y~ fftr»K» ^ O V' n ÎÎ * -./» __ · ^ ¥*»1 Γ. .u « .1.' =· :i ·> ï ê f ·' .1 <■ uu < . * ·*###BOT_TEXT###gt; "ft g.V ri ^ »^ ¥ 4 I r -* Λ -y m> . ^ <o ft o ^ ° ' n o . X X ft > ' O % "* f 4 O ri O ' c -rf 4 \ "V :• :1 r»> c. : . H Ό X>·· C = ' w ft. U 'V> 11 Π ^ -. C' 7 M <f « f t ' -JÇ^ <■ u/.n 'i M W v>' r.< b c " ·· » .1 V>.-p · ft i :« ^ X ^ ο ϋ h p x .™ » . C' «4 *μ . ♦.4ν> S^' 1 O ^ “’ > ' fn-f n . î? < ç <_ «h Z * ' iS >' ·'' t- . ^ . Ά > «-· r· · V ft '" * »V..0Ο οΟ c o .u ’ ?. W t r-i ' * · . *' Ü * » ft ■“ ' t ' ft H Λϊ C' X ·/ « £ ’ < ë· *” ft w < ^ -V' “O ^ m 0 ■'· > ft* < »< r' IW .. ‘ s ÍJ 0 i') 4 \ . \m ‘ * ° " V w il Í ' O " <* « · ft r4 V> ^ i U ^ λ t•1 l ^ Hr~ -###BOT_TEXT###gt; Λι lw ! > ^ ^ < J O ' "V> 0 * «. 3 > ν' P r! S _ % . J . t ft..«/· ^ .^ ft O o ftft NΓ7"-' c>.íí ■ ó O X '*■' Ί · |J *l * ^ Ό r" . ^ .·< . o < *1 m.' «< ftf t ' C. H * W ο “ g ν J ^ ? -4 . < --4 oC ' í * «r C c m (> V» -" > ___ft CV . i.. Γ··ί ftO . V. w ·· Q « - ¥ 1 ° í 4 ft '· ni "}.·' hH ·-..·* ν < £ Γη <# > <* Λ') f t . < 5 ^ 5 . ’ O V / H r-t ’V u _ . ^ . w.o~ c* n> ςX •v> 0 Π a|i ·?*· ^ <*» 0Ο.IJW f>t < O 2 . . H »■» fi r>' O ' 0 >■ ¥ » ft ft.W XH * *nο . . 4 \ -: C-' "* » C> ft b* ^ t C' < ft 1 ΤΓ im^· *0 .-í ^ V * ^ n * \ ^ V w U Χ ^v'' K' V' X rlS' Vf t >> o % ~ 0. « ^ V/ 1 ^ ° O « >t ff tt ' < f t .Vi ^ ή0 .’ 0 X ft O c ·. 3 cl< _|û O£' ·ci t (*>'Γ rI .jj S. ft ^ π> -μ ^ w' s .■.ft ft. '4 r. 4 w-<i tt \ H a . cw .O f· < Q r \ tmf »1 X : l K V ' X X Ο X *V> Λ η f t . Λ> v' V.< i yu g s ? · .

Γ ο λ λ έ ν ή τ α ν ή φ υσ ι ογ νω μί α τής δ η μο κ ρα τ ικ ής μι*ροα : τ . άλ λά μον άχα σέ μιά π α ρ έ λ α ­ ση. ή νομοΙ ε τ ι κ ή συνελευση άπόριψε τή μήνυση άχριβώς οπως τήν ε ίχε ¿ π ο ρ .i a r : * ί τ η τ α . Γό κόμμα της «Νασιονάλη. . Ο Λ ε ν τ ρ ύ . Στίς 12 τού Ί ο ύ ν η.η μ .v τον ήρωά τους στο πρόσωπο το·> Λ ε ν τ ρ ύ .χ. γιά νά ξέρουμε οτι τό κίνημα νικήθηκε χαί οτι ο Ίο ύνη ς του 1849 ή τ α ν μια γελοιογραφία τ:σο κ α ­ τ αγ έλ αστ η οσο χαί τιποτένια του Ίούνη του 1848.Ρ ο λ λ έ ν Ικανέ μήνυση ένάντια στόν ποοεδρο καί τήν κυβέρνηση γιά παραβίαση τού συντάγματος. >3. d v a f t p t t a i ή 2 9 το3 Μαη.. οί πιό γνωστοί ά ρ χ η γ ο ί τους εξαφανίστηκαν i ~ c τή σκηνή.ες κ ο ι ν ω ­ νικές διεκδικήσεις. c£ απειλές.στές α υ τ ή ς τής τάξης.Ρ ο λ λ έ ν . 6 αρχισυντάκτης καί ο Ό ρ φ ε α ς τής «καθώς πρέπει» δημοκρατίας. ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή ς ε ν ε ρ γ η τ ι κ ό τ η τ α ς K £ p : c £ \ 0 x αν σε κοινοβουλ:υτικές έπι θέ σί ΐ ς.τ ή ν r p a ^ .1 : τική τάξη: ε. Στίς 11 τού Ίούνη Ι π ι ν α λ ή φ θ η κ ε ή σύγκρουση τής 8 του Μάη καί. r" V-’.οι ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ TO Ι84Η ί21 TO 1850 x3p:33ST3po ή Εξωχερικ*υ 3η τ ή . . £χι ομως οέ οδομαχίες. ( . μά τή φορά αυτή τό προλεταριάτο έσπρωξε τούς ορ»ινούς στούς δρό­ μους.'χαν νά προβάλουν π^ρί^ου τίς Ιί'. η '*ομο* · τ ι κ ή σ υ ν έ λ · υ ο η 4 ρ χ ι ο · τί ς ¿ ρ γ α α ί ι ς της. οί μι σο . πρίν α π ’ όλους οί μισ ο . Ί Ι με­ γά λ η υποχώρηση τής 13 τού Ίούνη δέν επισκιάστηκε παρά άπό χήν άκόμα μεγαλύτερη έκθεση τής μ ά χ η ς τού Σανγχαρνι έ. ο Λ ε ν τ ρ ύ . οί πουροί δημοκρατικοί νικήθηκαν κατά κράτος οτίς ί χλ ογί ζ* Μ:ά Ελάχιστη μειοψηφία τους στάλΟήκε στη νο­ μοθετική βουλή. στήν υποβολή μ η v^j£tt»v. «οί πάση θυσία φίλοι τού συντάγματος^. σέ βροντερούς λό­ γους καί οέ α κ ρ ό τ η τ ε ς πού £$ν π ρ ο χ ω ρ ο ύ σ α ν πέρα ά π ό τ ά *όγ:α. ο τ ί ς 2 8 του Μ?η. τού 1 Στ ήν π ρ ώ τ η κ α ί i ο* δ λ § ς τί ς κ α τ ο π ι ν έ ς έ κ * έ ο · ι ς τοϋ Ιργου*. ακόμα χι 6 Μαρράστ.επαν αστατε ς καί οί πέ ρα γ ι ά πέρα υύτοπικο* μεταρυΜμ. ) .\( rv jcc. «01 τ β ξ ι χ ο ί ά γ & ν · ς οτή Γ α λ λ ί α » χ α ί οτή « Ιδη Μπ ρ υ μ α ί ρ t c ö Δ ο υ ί ο ρ κοι> Bs v a r . Στίς 2S τού Μ άη 1 συνήλθε ή νομοθετική συνέλευση. κ ή ς τ ά ί η ς . ' Κ π ρ ε π ε λοιπ:ον Ολα τ ά με οαί α στρο>ματ<χ τ η ς x : .ψει στίς 11 του Μάη ή συνταχτική συνέλευση. Ενάντια στό κ ό μ μ α τής * ά : ε ω : ε πρ επ ε νά Kpoiü’Jr/jQ'iV ¿τ ήν πρώτη γραμμή. a ρτη».συν Γηρητικοί. στό μέτρο πού τ ραβι όνταν στό ε π α ν α σ τ α τ ι κ ό κίνημ α. ατό ί ν ο μ α τών όρ3ΐνών. Α ρ κ ε ί νά είπωθεί ότι οί ορεινοί βρίσκονταν επικεφαλής «ότής τής κίνησης. γιά το βομβαρδισμό τής Ρώμης. . Οι ϊ γ ρ ό τ ε ς βρίσκονταν σχήν Γδια π ερ ίπο υ θέση μέ τή ρ .ύ ν τ . ατήν ύψωση της φωνής.

τό εκτελεστικό πρόσωπο μέ τά σβησμένα καί ρηχά χαρακτηριστικά τού Λ.ς Ικ5ίχηστ}ς οτήν Ι λ λ η ν ι χ ή μ υ θολογία (-τ. τούς εφευρίσκει. την ε ί / ε χαράξει ή συγκροτη­ μένη άατική δημοκρατία μέ μιάν ακατονόμαστη κωμωδία πού έπαιξε μέ τή μικροαστική τάξη ‘Ο Ίούνης τού 1849 ήταν ή Νέμδαη* τού Ί ού νη τού 1848. δπως λέει κι ό Έ λ τ έ τ ι ο ς .:> είν?ι συγκροτημένη ή κυ­ ριαρχία της αστικής τάξης. Στίς 2 £ τού Μάη 1849 εδειίε και τό δεύτερο πρόσωπό του. Στις 2 0 το·> Δεκέμβρη υπήρχε μονάχα τό πρώτο μ σ ό της συγ­ κροτημένης ¿στ ικής δημοκρατίας. ΐ ό ν Ίο ύν^ του 1848 η διαμορφω/όμενη άστική δη­ μοκρατία $ίχε χαράξει τή μέρα τής γέννησής της στο μητρώο της Ιστορίας μέ μιάν απερίγραπτη μ άχ η ενάντια ατό προλετα­ ριάτο. ήταν παντοδύναμο. ολοκληρώθηκε ή έμφάνιση τής συνταγματικής δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς . Κ40β κοι­ νωνική έ ποχ ή χ ρ ε ι ά ζ ε τ α ι τούς μ. Σπρεπε τώρα νά δείξει τί ήταν. 111 Σ Υ Ν Έ Π Ε Ι Ε Σ ΓΗΣ 13 TOT 10ΓΝΊΙ 1849 Στίς 20 τού Δεκέμβρη. ή κοινή κυριαρχία επομένως τών δυό μεγάλων ¡^ασίλοφρόνων ομάδων πού άποτελούν τή γαλλική * Ν έ μ ·ο η : τ?. Τόν Ίούνη τού 1849 δέ νικήθηκαν οί έργάτες.. καί τόν Ίούνη τού 1849. ό π ρ ό ε δ ρ ο ς . Ί ) Ίουνης τού 1819 δεν ήταν ή αιματηρή τ ρα γω δί α ανάμεσα στη μισθωτή εργασία κα£ στό κεφάλαιο. τό ν ο ­ μοθετικό. οηλ. μά πέσανε οί μικροαστοί πού στέκονταν ανά­ μεσα σ’ αυτούς καί στην έπανάσταση. πού παίχ τηκε άνάμεσα στόν ¿φειλέτη καί τόν πιστωτή. τό κεφάλι τού Ίανού τ ή . Βοναπάρτη. Μέ τή νομοθετική Εθνοσυνέλευση. κατάσπαρτο από ούλές πού τού είχαν αφήσει τά οργιά τής παλινόρθωσης καί ή μοναρχία τού Ι ο ύ λ η .0 0 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ μεγάλου άν5ρα πού ξιφούρνισε τό κόμμα τ?. οπ. τής δημοκρα­ τικής μορφής τού κράτους.ς τάξεως.β/άλους άνδρες της κι οτα* δεν τούς βρίσκsi. μά τό γεμάτο μέ φυλακές αξιοθρήνητο δράμα. Στις 2 8 τ οΙ Μάη συμπληρώθηκε μέ τό άλλο μιοό. Τό κόμμα τής τάξδως είχε νικήσει. μέ τ η ν ο μ ο θ ε τ ι κ ή σ υ ­ ν έ λ ε υ σ η . σ υ ν ­ τ α γ μ α τ ι κ ή ς δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς δέν είχε ακόμα cε 'cει παρ ά τ* έ ν α του μόνο πρόσωπο.μ Μ · 0 .

τούς απαγορεύει λοιπόν Ε. τών συνασπισμένων νομιμοφρονων καί ¿ρλεανικών. Έ ν ώ ή γαλλική δημοκρατία Εγινε έτσι ΐδιοχτησία του συνασπισμού τών βασιλικών κομμάτων. Τό άρθρο 5 τοδ συντάγματος λέει: « Ί Ι γαλλική δημοκρατί α οέ χρησιμοποιεί π ο ­ τέ τίς δυνάμεις της Ενάντια στήν Ελευθερία κανενός άλλου λαού» — κι ο πρόεδρος χρησιμοποιεί τό γαλλικό στρατό Ενάντια στήν ελευθερία τής Ρώμης. Εστω καί μέ τή δύναμη των οπλο. πραγματικό. ή Πρωσία βάδισε ένάντια στό σ τ ρ α τ ί τών οπαδών τού συντάγματος τού Ρ ά ι χ . ένάντια στ© σύνταγμα. Ο Λ ε ν τ ρύ . Δι ατύπωσε ένα κατηγορητήριο ενάντια στους υπουργούς.ίσου ρητά τόν πόλεμο Ενάντια στ>' Ρ ώ μ η — καί Ο Ούντινό βομ­ βαρδίζει τή Ρώμ ^. γυμνό. *Μ ό τ ή δ ύ ν α μ η τ ώ ν ο π λ ων ' ά τάντησε ή έ χ α τ ο ν τ α π / ασιασ'ΐεν/ ή/ο'. συμπυκνωμένο. ρίαιο. οίχως τή συγκατάθεση τής εθνοσυνέλευσης./ικά κατέθεσε οτο τραπ^ζ« . λιτό. Ί Ι Ρωσία βίσέραλε στήν Ουγγαρία. ο ευρωπαϊκός συνασπισμός τών άντεπαναστατικών δυνάμεων. Επιχειρούσε τ αυ τό χρ ονα μια γενική σταυροφορία Ενάντια στα τε­ λευταία καταφύγια τών Επαναστάσεων τού Μάρτη. Ί Ι ευρωπαϊκή κρίση πλησίαζε ολοφάνερα σέ μιάν αποφασιστική καμπή» Τά μάτια ολης της Ευρώπης ήταν στραμένα στό ΙΙαρίσι καί τ ά μάτ ια ολου τού 11αρ:σ:ού στή νομοθετική συνέλευση.Ρο λ/ ε ν ε'πανία α ρ 3 τήν προκ/ ητ:κή δήλωσή καί τρ. Ί Ι απόφαση πού πήρε ή συ ντ αχτ ική στίς δ τού Μάη δίνει ρητή εντολή στους υπουργούς νά Επαναφέρουν τήν Εκστρατεία τής Ρώμης τό τ α ­ χύτερο ο τήν αρχική της άποστολή.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΤΤΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ >850 ΙΟί Αστική τάξτ. Κτσι ό Λεντρύ-Ρολλέν καλούσε τό ίδιο τό σ ύντ αγμά μάρτυρα κατηγορίας Ενάντια στό Βοναπάρτη καί τους υπουργούς του Μπρος στή βασιλική πλειοψηφία της Εθνοσυνέ­ λευσής ό συνήγορος αυτός τού συντάγματος ξεστόμισε τήν άπει/ ητιν. Στίς 11 τού Ίούνη ό Λεντρύ-Ρολλέν άνέβηκε στό μή μ* της. "11 έπι'Οεση ενάντια στή δημο κρ ατί α τής Ρώμης εί­ ναι Επίθεση Ενάντια στή γαλλική δημοκρατία.’ίαστό τό σύνταγμα μ ’ ολα τά μέσα. τών ορεινών Ί Ι πλε:οψ/( Τία άπάντη-ε μ' ένα φοβερό Οορυρο.ν · .ή δήλωση: δημοκρατικοί Οά κατορθώσουν νά κάνουν αε. καί έ Ουντίνέ βομρσρδισε τή Ρώμη. τ ο') κ ό μ μ α τ ο ς τ η ς τ ά ξ ε ω ς. Δέν εργαλε λόγο. Ί Ι επίθεση ένάντια στη Ρώμη ε?ναι Επ:6εσ/. Τό άρθρο 54 τού συντάγματος α π α γ ο ­ ρεύει στήν εκτελεστική Εξουσία νά κηρύχνει όποιοδήποτε πό λ ε­ μο. Ό πρόεδρος τής εθνοσυνέλευσης χ χ / £ : ε τό Λ»/τρυ-Ρο//>:ν στήν τ ΐ ζ ^ .

οτι είχε έτσι Επιδο­ κιμάσει σά «συνταγματική» τήν επίθεση ένάντια στή Ρώμη. Τό σύνταγμα άπαγόρευε. Μήπως ο μ ω ς δέν είνα. απευθύνοντας μέ εΐδικό άρθρο έκκληση σέ κάθε πολί τη νά τό προστατεύσει. μά έκ3ΐνο πού ο γαλλικός στρατός χ τ υ ­ πούσε στή Ρώ μη δεν ήταν. καί μήπως ή παραβίαση τού συν­ τ ά γ μ α τ ο ς δέν άοχιζει άκό τή στιγμή πού μιά άπό τίς δημ ό- . μά μονάχα σέ κείνους πού τό ε ί χ α ν δ εχ τ ε ί . Μήπως οταν & Λεντρύ-Ρολλέν άνα^ερόταν στήν απόφαση τής συ ν τα χτ ι κή ς τής 5 του Μάη.Ρο λλ έ ν ο:: θά μπορούσε νά χτύπησε: τήν Εθνοσυνέλευση μέ τό σύνταγμα καί τον πρόεδρο μέ τ ήν έθνοσυνέλευση. δταν κα! τότε άκόμα πού ήταν ζωντανή £νας Ό ν τ ι λ ό ν Μπαρρό δίχε σκάσει τή θέλησή της. οπως δ π α π ά ς είναι ο αυθεντικός ερμηνευτής τής βίβλοι> καί ό δικαστής ό αυθεντικός ερμηνευτής του νόμου. οτι τέλος προσέφευγε Από τή δημοκρατική συνταχτική στή βασιλική νομοθετική. τού προέδρου τήν πρόταση γιά τήν παραπομπή σέ δίκη τού Βοναπάρτη καί τών υπουργών του.Ρολλέ ν έκανε ίφδση μονάχα ένάντια σέ μιά δ ι ­ καστική άπόφαση πού είχε ήδη έκδοθεί. *Ότι ό Βοναπάρτης καί ή βασιλική πλειο ψηφία τής Εθνοσυνέλευσης ήταν οί αυθεντικοί ερμηνευτές τού σ υ ν τ ά γ μ α ­ τος. κατ ά τήν κυβέρνηση. Μέ ^61 ¿ήφους ένάντια σε 2 0 3 ή Εθνοσυνέλευση αποφάσισε νά περάσει χωρίς άλλη δια­ δικασία ά πό τό βομβαρδισμό τής Ρώ μ ης στήν ημερήσιέ διάταξη. #0 Λε ντ ρύ -Ρολλ έν στηρίχτηκε σ’ αυτό τό άρθρο. Τό ίδιο τό σύνταγμα καλεί σέ βοήθεια τήν έξέγερση. οτι ε ί χ ε άθωώοβι τόν πρόεδρο καί τούς υπουργούς του. είχε ξεχάσει οτι στίς 11 τού Μάη ή ίδια συντα­ χ τ ι κ ή είχε άπορίψει τήν πρώτη του πρόταση γιά π α ρ α π ο μ π ή σέ δίκη τού Βοναπάρτη καί των υπουργών του. Μήπως ο! ορεινοί δεν είχανε κατ αλάβει ακόμα. Πίστευε ό Λε ντ ρύ . οτι 5τσι δ Λε ντ ρύ. π α ρ ’ ολη τήν πείρα τής συντ αχτ ικής συνέλευσης. ο! δημόσιες άρχές ταυτ όχρ ονα οργανωμένες γιά τήν προστασία τού συντάγματος.102 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ. βέβαια. Ό τ ι τό κείμενό του άπρεπε νά ερμηνεύεται στή βιώσιμη έν­ νοια του καί οτι ή άστική Ιννο:α ήταν ή μόνη βιώσιμη £ννοιά του. ή <'έ/ευθερία* ¿ λ λ ά «ό δεσποτισμός τής αναρχί ας». οτι ή έρμηνε'α τού συντάγματος δεν άνήκε πιά σέ κείνους πού τό είχαν κάνει. κάθε έπίθεση ένάντια στήν ίλευθερία ξένων λαών. Μήπως ή πρόσφατα δγαλμένη άπό γενικές έκλογές έθνοσυνέλευση έπρεπ ε νά νιώθει τόν εαυτό της δεσμευμένο άπό τή διαθήκη τ ή ς πεθαμένης συνταχτικής.

έΓτρεττε νά τσακίσει στό π ρ ό σ ω π ο τ ο ύ Β ο ν α π ά ρ τ η καί των ύπουρ.01 ΤΑΞ. Ουτε £λβ:ψαν άπό τον καιρό τής συμβατικής π α ρ α δ ε ί γ μ α ­ τ α κοινοβουλευτικών εξεγέρσεων πού είχαν ξαφνικά άνατρέψ·ι ριζικά τή σχέση ανάμεσα ατήν πλειοψηφία χα ί τή μειοψηφία— καί γιατί oí ve οι ¿psivoí νά μήν πετύχουν κείνο πού είχαν πβτ ύ χ ε ι οί παλιοί. Το προλεταριάτο θά το χρησ. κι οι δυό τους. Ί Ι λαϊκή έξαψη στό ΙΙαρίακ %V/t χ ι ά σ ε ι σέ κρίσιμο σημείο. χώρι α α π ’ αύτσ. ’Κκείνο πού οί όρεινοί^άποπ^ιράΟηκαν ατίς 11 τοΰ Ί ο ύ νη ήταν μ l ά ε ξ έ γ ε ρ σ η μ έ σ α σ τ ά ο ρ : α τ ο ύ χ α λ α ρ ο ύ λ όγ ο υ δ η λ α δ ή μιά καθαρά κ ο ι ν ο β ο υ λ ε υ τ ι κ ή ε ξ έ γ ε ρ σ η . Ί Ι Γοια ή νομοθετική πλειοψηφία ήταν a xc .: να τσακίσουν τή δύναμη της αστικής τάξης δίχως νά λύ­ σουν τά χέρια τού προλεταριάτου ή ν ’ άφήσουν μον άχα v i φαίνεται σαν προοπτική ένα τετιο πράμα.γε προσπαθήσει ή συ ντ αχτ :χ ή νά ακυρώσει με τόν Γδιο τ ρ ο π ο τ ή ν εκλογή τού Βοναπαρτη* οταν τόσο πεισματικά έπέμενε στήν α π ο π ο μπ ή τής κυρ^ρνησης Μπαρρό-Φαλλού.μοποιοΰσαν χωρί ς νά γίνει επ'χινδυνο. α παρτιζόταν από ηλικιωμένους κυρίους. ο! ópsivoí. έχλογής της. . όπως π J ντα. κατόρθωσαν νά πετύχουν μέ μιά κοινοβουλευτική έςεγεραη τό μ εγάλ ο σκοπέ του. ή δημοκρατική μι κροα­ στική τάξη καί οί άντιπρόσωποί της. έγινε μιά συνάντηση ανάμεσα σέ μερικά μέλη τών Óptt- . δέ λαχταρούσε τί ποτα άλλο άπό τό νά δει τόν αγώνα νά διεξάγεται πάνω α πό τό κε­ φάλι τ η. οε μαινόταν νά κλίνε: ευνοϊ­ κ ά πρός τήν κυβέρνηση. *Γστερα άπο τήν ψήφο της εθνοσυνέλευση! στίς 11 xofr I ο υ ν η. Ά ν ο: ορεινοί π ε τ ύ ­ χαιναν μιά κοινοβουλευτική έξ:γ»ρση. ανάμεσα στά πεθαμένα πνεύματα το& κοινοβουλίου. στά σύννεφα. Καί ο πρόεδρος τής δημοκρατίας. άν κρίνε: κανείς á r e τίς ψήφους του στίς εκλογές. Μήπως οέν ί'.ΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΓΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 Q1 ΤΟ i 830 Ι0 3 α:ε. οΐ υπουργοί τής δημοκρατίας. Ό στρατός. ή εθνοσυνέλευση τής δημοκρατίας ρρίσχονταν σέ πλέρια άρμονία μεταςύ τους. Τελικά. ών του. Μέ τή σειρά της ή δημο­ κρατι κή μικροαστική ταςη.i a πολύ νεαρή καί δέν είχε ΙδραιωΟεί καί. έ:έγερσης των λαϊκών μαζών. Ή πλειοψ η'fía τής συνέλευσης. συ ντ α γμ ατ ι κέ ς εξουσίες έπαναστατεΓ ένάντια στήν άλλη. φοβισμένη από τό ενδεχόμενό μι3ς Ι ν ο π λ η .α έπεφτε κατευθείαν στά χέρια τους. τήν Ιδια της τή ο ^ α α η χα: τή σημασία τής ίδιας τ ή . τό πηδάλιο τού κράτους ·.— ούτε ο! συνθήκες τής στιγμής φαίνονταν δυ­ σμενείς γι ά μιά τέτια επιχείρηση.

'Αν χό προλεταριάτο παρά χή θέληση τών Ορεινών. αύχό θά σήμαινε γιά χο προλεταριάτο. χό είχε διώξει κατά μάζες από τό ΙΙαρίσι. Στίς 12 τού Ίο ύνη ο ίδιος ό υπουργός Αακρός έκανε στή νομοθετική συνέλευση τήν πρόταση νά περάσει αμέσως σχή συ­ ζήτηση τής μήνυσης. νύχτα. δεμένο μέ τή σ υ μ μ α χ ί α μέ χούς ορεινού. ορεινού. νά βγουν £ξω ά π' χά ορια τού κοινοβουλευτικού αγώνα στην περίπτωση πού θά άπορίπτονταν ή μήνυσή ί ο υ . Ί Ι πλειοψηφία τής εθνοσυνέλευσης ήχαν άποφασισμένη νά σπρώςε: : ξ(ο αχούς δρό­ μους χήν άνχάρχικη μειοψηφία. είχαν μαζί χους την ήθική δύναμη τών μ ι κρε μπό ρω ν. δηλ. χόσο ύποπτοι. άρχιζε χή στιγμή ¿κείνη χήν εξέγερση. Ή ανάμνηση τού Ίούνη χού 1848 αναχάραζε ζωηρότερα a r ó κάθε άλλη φορά τίς γραμμές τού παρισινού προλεταριάτου. Ί7. τό ποολεταριάτο κράχησε χήν ίδια στά­ ση τού σκεπτικιστή-παρατηρητή καί πρόσμενε ν’ αρχίζει στά σοβαρά μιά ά μ ε τ ά χ λ η χ η συμπλοκή άνάμεσα σχή δημοκρατική έθνοφρουρά χαί σχό στρατό γιά νά ριχτεί χόχε σχή μ άχ η χαί στήν επανάσταση καί νά τήν οδηγήσει πέρα από τό μικροαστι­ κό σκοπό πού τής βάζανε. . Ό κύβος ερίφθη. μιάν ανώφελη επανάληψη τών ήμερων χού Ίο ύνη χού 1848 χ ω ­ ρίς νά υπάρχουν οί συνθήκες πού χό έσπρωξαν χότ$ αχόν α π ε ­ γνωσμένο αγώνα. Οί ορεινοί πού ε’χαν άπόσχει άπ* χήν .. *ΙΙταν ομω.104 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ νων καί σέ άντιπροσώπους τών μυστικών έργατικών έταιριών. υπ^οεχτιμούσαν τήν έπιροή τους μέσα σχό σχραχό. Καί δικαιολογημένα. είχαν σχή διάθεσή τους χό δημοκρατικό τμή μα χής έΟνοφρουράς. Λεν ήθελαν μέ κανένα τρόπο ν ’ άφήσουν νά το ύ: ξεφύγει ή V /·3·* άπ* τά χέρια. ή μήνυση άπορίφθηκε μέ 3 7 7 ψήφους ένάνχια σέ 8. Μά κι ή μειοψηφία δέ μπορού­ σε πι ά νά υποχωρήσει. όρεινούς νά ε κ τ ε θ ο ύ ν . Σ* ολη χή διάρ­ κεια τής 13 τού Ίούνη. δσο κι οί άντίπαλοί τους. Οί παρισινοί εργάτες ε ί χ αν δ ιδ αχ τ εί στό αιματηρό σχολειό τού Ίούνη τού 1848. Οί σύμμαχοι ήχαν ατού. Οί τελευταίοι έπέμειναν νά ξ α π ο λ υ θ ^ ή έπίθεση ι ό ίδιο βρά­ δυ. Οί αντιπρόσωποι τού προλεταριάχου έκαναν τό μονο λογικό π ρά γμ α : υποχρέωσαν τού. Οί όρεινοί άπόριψαν κ ατ ηγορ ηματ ικά χό σχέδιο αυτό. Σέ περίπτωση νίκης ήχαν συγκρο­ τημένη κιόλας ή προλεχαριακή Κομμούνα πού θά έπαιρνε τή θέση της π λ ά ϊ στήν έπίσημη κυβέρνηση. (Η χελευχαΐοι αντιπροσώπευαν στη βουλή τό μεγαλύτερο αριθμό των νομών. πού μέσα σ’ ολα χό είχε άποοεκαχίσει ή χολέρα χαί ή ανεργία. ή κυβέρνηση ε ίχε πάρει ολα τ ά μέτρα γιά τήν άμυνα καί γιά τήν έπίθεση.

καί καλούσε τήν έθνοφρουρά. ενα σύνθημα πού δέ σήμαινε τί ποτα ά/ λο χα ρά « Κ ά τ ω ή έ π α ν ά σ τ α σ η !» 1 « D é m o c r a t i e p a c i f i q u e » ( « ΚΙ ρ η Μκ ή Δ η μ ο κ ρ α τ ί α » ) : Ό ρ γ α ν ο ôrraî'MV t o ) Φουρ: έ r ού Ι ρ γ α ι ν · i n d K c v c ' . ()[ ορεινοί ήταν αποφασισμένοι να έ π: ρά/ ουν τό σεβασμό τού συντάγματος [ιέ ολα τά μέσα « ε κ τ ό ς α π ό τ ή ρί a τ ώ ν ο π λ ώ ν » . v i t p s v cto ΙΙαρίσ. Ί Ι απομάκρυνση άπό τό χτ'ριο τ ή . τά ξημερώματα τό «’Ορος» κοιλοπονούσε. Kt α π ’ τούς περιζωμένους κοινοβουλευτι­ κούς αντιπροσώπους του. πίσω άπό τό σ ύ ν τ α γ μ α .1 8 3 I. ατά γραφεία της έ'ρηαδρίδας « D é­ mocratie p a a t i q u i /)ι . Οορυ. *Αναό: μ ta π ολυωρη. τού άστικοοημοκρατικού κόμματος. *ου/ής εσπασδ τή δύναμή τους άκρ:3ώς οπως ό γίγαντας ’Ανταίος. «Φίλοι τού συντάγματος·'. τό στρατό καί τέλος έ π ίση ς καί τό λαό. καί ένώ δ Κ a :3 a ι ν ι ά κ έ 3αλε το σπαθί του στή διάθεση τού κόμματος τής τας^ως. n o j κρυβόταν πίσω άπό τήν άσπίδα τους.01 ΤΜιΚΟΙ AfL'Nr i ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ι Μ * <:Ι TO ib50 105 ψηφοφορία ξεχύθηκαν αγαναχτισμένο: στίς αίθουσίς προπαγάνδας Γης «Ειρηνικής δημοκρατίας >. l ’j v i ) τών eta . ές* εί χαν ψηφίσει έ ν α ν τ ί ο ν xt δλοι οί άλλοι υ π έ ρ τής άπόριψης τής μήνυσης. Καί γέννησε «μιά διακήρυξη πρός τό λαό» πού τό προΛ τής 13 τού Ίούνη καταχωρήθηκε σ* μιά λίγο πολύ ντροπαλή θέση σέ δυό σοσιαλιστικές εφημερίδες. Καί μήπως δε φαίνονταν σάν φυσικοί άσπιδοφόροι αυτού τού κόμματος. . Κτρυσσε « έ κ τ ό ς σ υ ν τ ά γ ­ ματος» ( h o r s la C o n s t i t u t o r ) τόν πρόεορο. Ιχ αν ε τη δύναμή του όταν απομακρυνόταν άπό τή μάνα του. 1 8 4 ' . ήταν τό σύν6 τ μ α που εοιχνε. « Ζ ή τ α ) τ ό σ ύ ν τ α γ μ α ! » . νά «ξεσηκ(υθούν».*«» δικη καί ασυνάρτητη συζήτηση. τό μεγαλύτερο μέ ρ. π:σω άπό τίς α ρ χ έ ς τους. τούς ό πουργο υς καί τήν πλειοψηφία τής νομοθετικής συνέλευσης. ς τής κλίκας αρπάχτηκε λα ίμα ρ­ γα άπό τήν ευκαιρία γ ά νά 6γδί άπό τή θέση του τού πολιτι­ κού παρία καί γιά νά εισχωρήσει στίς γραμμές τού δημοκρατι­ κού κόμματος. έτσ: ονόμαζαν τόν εαυτό τους τά συντρίμια τής κ / ι κ α ς τής · *Νασ:ονάλ». Σαμψώνδς σ:ίς αίθουσες τής νομοθετικής συνέλευσης. Στήν απόβαση αυτή υποστηρίχτηκαν άπό ένα μανι ­ φέστο καί άπό μιζν αντιπροσωπεία τών «φί / ων τού συντάγμα­ τ ο ς '·. ( I r u. έ γιός της γης. δεν ήταν παρα φιλισταίοι στίς αίθουσες τής " Ειρηνικής δημοκρατίας».

μιά κραυγή ριγμένη μ η χ α ­ νικά. Ά π ό τό πολύφωνο τραγούδι έλειπε ή φωνή της καρδιάς. μιά λεγοπενη ε ι ρ η ν ι κ ή £ια£ήλωση των μικροαστών δη λ. ο£ υπόκωφες φήμες γιά τό φόνο άοπλων πολιτών στά βουλεβάρτα κι ή αυξανόμενη τ αραχή στούς δρόμους φαίνονταν νά προμηνούν τό πλησίασμα μιας Ιξέγερσης. όταν ή πομπή πέρασε μπροστά άπό τά γραφεία τών «^:λων τοο συντάγματος» κι ένας πληρωμένος κήρυκας του συντάγματος φάνηκε στή στέγη τού χτιρίου. σχίζοντας μέ δύναμη τόν άερα μέ τό ήμίψηλό του καί άπό τά πελώρια πνευμόνια του άφηνε νά πέφτει σά χοντρό χ αλά ζι πά νω στά κεφάλια τών προσκυ­ νητών τό σύνθημα: « Ζ ή τ ω τ ό σ ύ ν τ α γ μ α ! . μόνο καί μόνο γιά νά Εκπληρωθεί τό κοινο­ βουλευτικό κάλεσμα «στά δπλα» τής 11 τού Ίούνη. επικεφαλής μιάς μικρής ομάδας άπό βουλευτές. παγερά καί οχ: με καθαρή συνείδηση άπό τά μέλη της πομπής καί πού ή η χώ του λαού πού πλημμύριζε τά πεζοδρόμια άντί νά τή δυναμώσει σάν βροντή. πού προχωρούσαν μέ τήν κραυγή: «Ζ ή τ ω τ ό Σ ύ ν τ α γ μ α ! . Κ. στό μ ι γαλύτερο μέρος τους έθνοφρουροί. ρίχνοντας άκόμα πίσω της μερικές αραιές κραυ­ γές: «στά δπλα!».0 0 0 άνδρες. σκόρπισε μόλις ή βίαιη αυτή διάλυση τής ειρηνι­ κής πομπής. 01 προνοητικοί αυτοί Εθνοφρουροί άφησαν τούς ά ντ ι προσώπους τους στά κρύα το6 λουτρού. . Ισωσε τήν τ ιμή τών ορεινών. άοπλο:. άκόμα χαί τό π υ ρ ο ­ βολικό τού Παρισιού Εμπόδιζε τό λαό νά οτήσει οδοφράγματα. * 0 Λ ε ν τ ρ ύ . Είναι γνωστό οτι ή πομπή μόλις έφτασε στή γωνιά τής οδού λ’τβλ α π α ί Ιγινε δβχτή στά βουλεβάρτα άπό τούς δραγόνους καί τούς ακροβολιστές τού Σανγκαρνιέ μέ έναν τρόπο πού δεν ήταν καθόλου κοινοβουλευτικός. στίς 13 του Ίούνη. Κά τω άπό τήν προστασία του παρισινού π υ ­ ροβολικού.ιο6 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ Στή συνταγματική προκήρυξη ι ώ ν ορβινών ά νταποκρίθηχι. τήν επαναλάμβανε μέ ειρωνεία. Οί όρεινοί όμως μάταια πβρίμεναν τήν π έ μ πτ η καί τήν Ι κτη λεγεώνα. πού ε!χε συγκεντρωθεί στό ΓΙαλαί Λασιονάλ. οτι σκόρπισε στό άψε-σβήσε πρός όλες τίς χατδυΟύνσεις. πού ήταν συγκεντρωμένη στήν έδό Λτυαζάρ. Ί Ι πλειοψηφία τών ορεινών.Ρ ο λ λ έ ν. ανακατεμένοι μέ μέλη τών μυστικών Εργατικών τμημάτων. δρόμους πού ξεκίνησε ¿ π έ τό Σατοντό καί διέσχισε τις λεωφόρους. τράβη­ ξαν γιά τό μουσείο τών τεχνών καί Επαγγελμάτων δπου έπρεπε νά φτάσουν ή πέ μπτ η καί ή έκτη λεγεώνα τής έθνοφρουρδς. φάνηκε γιά μιά στιγμή σά νά τούς εί γ ε κυριεύσε* τό κωμικό τής κατάστασης. 3 0 . μιά πομπή ατού.

Μονάχα στή Λυόν τά π ρ ά γ μ α τ α έφταναν σέ μιά πεισματι­ κή. πού γιά οφελός της συνωμοτούσε αδιάκοπα μέσα στ ήν προσωρινή κυβέρνηση καί στήν εκτελεστική επιτροπή καί πού. αιματηρή σύγκρουση. Έ τ α ι έληίε . Η 13 τού Ίού νη σπάζει τήν αντίστασή της καί κάνει τετελεσμένο γεγονός τή ν ο μ ο θ ε τ ι κ ή δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τών ενωμένων ρασ:λοφρόνων. Ά π ό τή στιγμή αυτή ή εθνοσυνέλευση δέν είναι πιά παρά μ :α ε π ι τ ρ ο π ή δημόσιας σ ω τ η ρ ί α ς τού κ ό μ μ α τ ο ς της τάξεως. τούς υπουργούς καί τήν πλειοψηφία τής έΟνοσυνέλευσης. Η 13 τού ΊούνηI κλείνει τ?'I ν t π ο ώ τ τI π ε ρΓ ί ο δ ο σ τ τ4 ζωή της συνταγματικής δημοκρατίας πού είχε Αρχίσει τήν ομαλή ύπαρξή της στίς 28 τού Μάη 1849 μέ τό άνοιγμα της νομοθετικές συνέλευσης. Οί ορεινοί είχαν κηρύξει τήν πλειοψηφία τής νομο&ετικης συνέ­ λευσης «έκτός συντάγματος».τ. η 13 τού Ίούνη έχασε στόν α ντ ίχτ υπο της τον αρχικό χαρακτήρα της. *Αν ή 2 3 τού Ίούνη τού 1848 ήταν η εξέγερση του ε π α ν α ­ στατικού προλεταριάτου. στίς μέρες του Ίούνη.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ TO i 848 12Σ ΤΟ ι b5o Ι0 7 μ:ά χαωτική σύγχιση έχανε αδύνατη κάβε απόφαση. r* 13 τού Ίούνη τού 184^. "Ολη ή περίοδος αυτού τού προλόγου είναι γεμάτη από τό Οορυρώδη αγώνα άνάμεσα στό κόμμα της τάξεως καί στους ορεινούς. τό βιομηχανικό προλεταριάτο ορίσκόντα: άμεσα αντιμετο>πα. ή πλειοψηφία παράδοσε τούς ορεινούς στό ανώ τα το δικαστήριο γιά παραβίαση τού συν­ . τά ταχτι κά στρατεύματα προχώρησαν μέ έφ1 όπλου λόγχη. μ ξρ:x ο: α ντ ι πρ ό ­ σωπό: πιάστηκαν αιχμάλωτοι. πού η βιομηχανική αστική τάίη κ α . Έ δ ώ ./ 13 τού Ί ο ύ ν τ·. ανάμεσα στήν αστική ταςη καί στή μικροαστική τάξ/ . Τό Παρίσι είχε ¡3άλε: < ύ π ό κ α τ η γ ο ρ ί α ν » τόν πρόε­ δρο. πού μά τα ια αντιστέκεται ενάντια στή σταθεροποίηση της αστικής δημοκρατίας. και ή καθεμιά από τίς δυό αύτές εξεγέρσεις ήταν η κ λ α σ ι κ ά κ α θ α ρ ή έκφραση της τάξης πού τήν είχε κάνει. "Οπου αλλού ξέσπα­ σε στίς επαρχίες δέν πήρε φωτιά — ήταν μ:ά ψυχρή αστραπή. γ( ταv r i έζέ* * · γερση τών δημοκρατικών μικροαστών. ενώ οΕ άλλο: διέφυγαν. κι αυτοί εραλαν τό Παρίσ: σέ « κ α τ ά σ τ α σ η π ο λ : ο ρ κ ί ας». πού τό κίνημα τών εργατών δέν πλα:σ:ώνεται καί δέν καθορίζεται άπό τό γενικό κίνημα. πολέμησε γ·/ αύτ^ν μέ φανατισμό ένάντια στό προλεταριάτο.

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ τάγματος καί πρόγραψε καθετί πού είχε άκόμα κάποιο σφρί­ γος σ* αυτούς. ’Αντίθετα ή λεγεώνα τής αριστοκρατίας τού χρήματος. δέ μπορούσε π α ρ ά νά διαλυθεί στα αρχικά συστατικά του αέρη. δφειλαν ν ’ αποχωρήσουν ομα­ δικά άν θέλανε νά σώσουν την τιμή τους. πού στίς 13 τού Ί ού ν/ έπέδρά­ με στά τυπογρα φεί α τού Μπουλέ καί τού Ρού. μέ στέρηση των άποδοχών τους. ή άπέλαση τών πολιτικών προσφύγων. τά πανταχού παρόντα δικαστήρια. πιεστές. διεκπεραιωτές καί παραγιούς. ρήμαξε τά γραφεία τών δημοκρατικών εφημερίδων καί συνέλαβε αυθαίρετα συντάχτες. οί φυλακές τού Ιίαρισιού άσφυχτικά γεμάτες. Μέ τή διάλυση τού παρισινού πυροβολικού καί της 8ης. μέ λογοκρισία. μέ φυλάκιση. ή παύση όλων τών έφημερίδων πού ξεπερνούσαν τά ορια τής «Νασιονάλ». Μέ μιά τ έτια πράξη θά Ι πι τ α χ υ ν ό τ α ν ή διάλυση τού κόμματος τής τ ά ξ ε ι ς . ή πλειοψηφία αναγόρευσε σέ νόμο τόν κ ο ι ν ο β ο υ λ ε υ τ ι κ ό δ ε σ π ο τ ι σ μ ό τ η ς . Οί ορεινοί άποδεκατίστηκαν ώς το σημείο νά καταντήσουν ένας κορμός δ ί χ ω ς χδφάλ: καί δίχως καρδιά. στοιχειοθέτες. 5 Επ έ­ βαλε ενα νέο κ α ν ο ν ι σ μ ό πού εκμηδενίζει την ελευθερία τού ρήματος καί δίνε: στόν πρόβδρο της εθνοσυνέλευσης το δικαίω­ μα νά τιμωρεί τούς αντιπροσώπους γιά παραβίαση τού κανονι ­ σμού. 9ης καί 12ης λεγεώνας τής εθνοφρουράς. Έ ν α ς νέος ν ό μ ο ς γ ι ά τ ό ν τ ύ π ο . πού κάθε τόσο τίς Ι π α να λ άρ αι νε καί . βρήκε υποστήριξη άπό τό ρήμα τής εθνοσυνέλευσης. με προσωρινή αποβολή. ή νέα εκκαθάριση τής στρα­ τιάς τών κρατικών υπαλλήλων πού είχε τόαες φορές εκκαθαριστεί —. Ί1 μειοψηφία είχε προχωρήσει ώς το σημείο ν ’ άποπειραθει μιά κοινοβουλευτική εξέγβρση. ενας νέος ν ό μ ο ς γ ι ά τό δ ι κ α ί ω μ α τού σ υ ν ε τ α ι ρ ί ζ ε σ θ α ι . Οι βου­ λευτές των ορεινών πού άπόμειναν. ο! δημοκράτες μικροαστοί έ χασαν μαζί μέ τήν κ ο ι ν ο β ο υ λ ε υ τ ι κ ή τ ο υ ς δύναμη καί τήν έ ν ο π λ ή τους δύναμη. μέ πρόστιμο. ενας νέος νόμος γιά τήν κ α τ ά σ τ α σ η π ο λ ι ο ρ κ ί α ς . έ'σπ:ασε τά π ι ε ­ στήρια. ΙΙάνω από το κορμί των ορεινών κρέμασε στή θέση τού ξίφους μιά ¿έργα. Σ' ολη τήν εχταση τής Γαλλίας έπαναλήφθηκε ή διάλυση τών υπόπτων για δημοκρατισμό έθνοφρουρών. "Από τή στιγμή πού δέ θά τό συ γκρα τού σε πια ούτε Γχνος Αντιπολίτευσης.αυτές ήταν οί άν απ όφ ευ χτ α συνηθισμένες κ ο ι ν ο τ ο π ί ε ς τής νικήτριας αντίδρασης. ή παράδοση τής Λυόν καί τών πέντε γ ύ ­ ρω της νομών στίς χτηνωδίες τού στρατιωτικού δεσποτισμού.

άδιάντροπη εκ­ δήλωση των ρ α σ : λ ι κ ώ ν π ε π ο ι θ ή σ ε ω ν .νίασν τή: 6 τI Iι ι ο κ ρΓ α τ : κ ή/ . άλλά πρ:ν ά π ’ ολα ένάντ:α στίς μεσαίες τάξεις. Ίο υ /η χα: Αύγουστο. Ωστόσο ή εποχή αυτή χαρακτ/ρίζεται οχ: ά π ’ τήν π ρ α γ μ α τ : κ ή άλλά απ' τήν κ α τ ’ α ρ χ ή ν Εκμετάλλευση τής νίκης.. ή άλα^ονική παοα. παρά γ:ά τό γεγονός χα: μόνο οτι τή φορά αυτή στρέφονταν οχ: μονάχα ενάντια ατό ΙΙαρίσ:. χ ω ­ ρίς ένας οποιοσδήποτε νομιμόφρονας έπαρχκήτης ευπατρίδης νά­ χε: διαπιατ(ΐ)σει πανηγυρικά οτι π : τέ δεν είχε αναγνωρίσει τή ο/μοκρατία. ή επανάσταση τού <1»λ ε ά ρ / νάχε: κη­ ρυχτεί δημόσια συμφορά απ’ τό ρήμα τής εθνοσυνέλευσής.λ. τάξεως γιά τό ποιός Ο’ άπόδειχνε μέ τεκμήρια τή ¿ααιλοφροαύν/./ ? ι» έ *ιιιά λέ:τ. άνΟρώπους γιά τά φιλελεύθερα αμαρτήματα πού τυχόν διέπραξε στήν περίοδο τ*(ς μοναρχίας. ά λ /ά χ: ενάντ:α ατούς νομούς. προσβολές3 σε μάρος τής δ/αοκοατία. άπορόφησαν ολη τη νομοθετική δραστηριότητα τής εθνοσυνέλευσης ατούς μήνες Ίούνη.ση αυτών των άττοφααεων. τήν Ί τ α / ί α καί τή Γερμανία κα: πίστευε οτ: ή παλ:νόρΟωση έκρουε κιόλας τίς πυ/ες τής Γαλλίας. > ^:λάοεσχα • * · Γ ι [ Γ 3 / » ·ι » * ’ * » επιπόλαιτI διαλάλ/στ. οχ: α π ’ τή φ ρ ά σ / . 13 τού Ίούνη.ι ’ / I ί I / π ε : α ς δίνουν σ’ αυτή τήν περίοδο έναν ιδιαίτερο τόνο κα: χρώμα. άλλά άπ' τήν αίτιο/όγ/. Ο: κατασταλτ:κο: νόμο:. "II άνεπιφύ/αχτ^. χωρίς ένας άπ τού. Ζήτω τό σύνταγμα! ίταν ή πολεμική κραυγή των ν ι ­ κ η μ έ ν ω ν τή..εύ π Γρ έ. νΛρχ:σε μιά αληθινή άμιλλα άνάμεσα ατούς άρχηγους των ομάδων τού κόμ­ ματος τή. οχ: ά π ’ τίς άποφάσεις τής εθνοσυνέλευσής. μά άπ' τή φράσ/. δτ. Δεν περνούσε μέρα χωρί. ^ ί>Σ ΤΟ ι κ5υ τ:ού δέν άξιζε: ν' άναφερΟούν υστέρα ά. δηι I ι I ^ II I ■ Ι ' Ι μοκρατικής γ/ο^ασας.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΠ2ΝΙΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ . Οί ν ι κ η τ έ ς είχαν λοιπόν άποδεσιιευ:ε: ά π ’ τήν υποχο:σ:α τής συνταγματική. μά άπ' τόν τόνο καί τή χειρονομία πού εμψυχώνουν τή φράση. των σκοπών τής3 π α λ : ν όΓ ρ Ο ωIσ.. οχ: α π ’ τό γεγονός. του ά π ’ τίς στήλες τής «Μονιτέρ» καί γιά τό ποιός Οά έςομολογιόταν. φίμωναν άκόμα π:ό γερά τόν τύπο χαί καταργούσαν το δικαίωμα τού συνετα:ρ:ζεσύα:. άνανδρους λιποτάχτες κα: προδοιες τής μοναρχίας του Ιούλη νά έχει δι/γηΟει τίς όψιμες I 4 I ί ί . Οά μεταμελ:όταν χα: Οά ζητούσε συγχώρεση άπ' τό θεό καί τού. ο/: μονάχα Ενάντια στό π ρ ο λ ε τ α ρ ι το. τή.π’ τις σφαγές καί τούς έκτοπισμούς τού Ίούνη. ΊΙ άντεπανάσταση είχε υποτάξει τήν Ουγ­ γαρία. οι περ:οΛρονητ:κά ύπεοοπτικέ. πού άφηναν ο την κρίση της κυρέρνησης την κήρυξη τής κατάστασης πολ:ουκ:ας.

6 βιέρσος πού μετάνιωνε γιά τίς μηχανοραφίες του ενάντια στό Μολέ. Έ ν α ς άντιπρόσωπος του λαού πρότεινε νά χορηγηθεί ένα μέρος ά π 9 τό χρήμα πού προοριζόταν γιά τήν ανακούφιση τών τραυματ. II κραυγή <Ζήτω ή δ ημοκρα­ τία! » καταδιωκόταν σάν σοσιαλδημοκρατική.λ χ .HO ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ πράξεις ήρωισμού πού μόνη ή φιλανθρωπία του Λουδοβίκου Φί λιππου η άλλες παρανοήσεις τόν ε ί χ αν έμποδίσει νά έκτ«λέσει. Καί ή συνέλευση χειροκροτούσs σάν φρενιασμένη κάθε φορά που ά π ’ τά χεί λια τών ρητόρων της άκουγόταν ένα ε πί γρ α μμ α ενάντια στή δημοκρα­ τία. Κάθε παράβαση καί τή. ό Μπαρρό γιά τίς μηχανοραφίες του ένάντια καί στούς τρεις μαζί. ό Μπαραγκέ ν τ ’ Ί λ λ ι έ άπάντησε : «Ιΐροτιμώ τή λευκή τρομοκρατία ά π ’ τήν κόκκινη τρομοκρατία» ( J ’a i m e m i e u x la t e r r e u r b l a n c h e q u e la t e r r e u r r o u g e ) . τούς μό­ νους πού στίς μέρες έκείνες είχαν σταθεί άξιοι τής πατρίδας. . ένας αντιπρόσωπος δήλωσε: «Φοροΰμαι λιγότερο τήν είσβολή τών πρώσων απ' τήν είσοδο τών επαναστατών προσφύγων στή Γαλλία». ό Μολέ γιά τίς μηχανοραφίες του ενάντια στό Γκιζό. Τό άςιοθαύμαστο στίς μέρες τού Φλεβάρη δεν ήταν ή με­ γα λο ψυ χί α τού νικητή λαού. Μέ τή σειρά τους άνέ^αιναν στό [3ήμα οί όρλεανικοί γιά νά έκφράσουν τή μετάνοιά τους γιά τή συνωμοσία τους ένάντια στή νόμιμη μοναρχία. μέ τή λέξη «c i t ove n ?» * — ενθουσίαζε τούς Ιππότες τής τάςεως. επέσπευσαν τήν άνατροπή τής μον αρχ ίας γενικά. ένάντια στήν επανάσταση. μά ή αυτοθυσία καί ή μετριοπά­ θεια τών βασιλοφρόνων. μέ τήν άντίστασή τους ένάντια στήν παράνομη μοναρχία. Έ ν α ς άλλος ήθελε νά M o b i l δι άταγμα γιά τήν ανέγερση ενός Ι φιππου ανδριάντα τού δούκα τής ’Ορλεάνης στήν πλατβία του ιπποδρομίου.Φν τού Φλεβάρη στούς δ η μ ο τ ι κ ο ύ ς φρουρούς. Στά παράπονα γιά τήν τρομοκρατία πού οργανώθηκε στή Λυον καί στούς γειτονικούς νομούς. ενάντια στό σύνταγμα. οί νομιμόφρονες πού κατέκριναν τον εαυτό τους ότι. Ό Ηιέρσος άποκάλεσε τό σύνταγμα βρωμόχαρτο. Τή μέρα τής ¿πετείου τής μάχης τού Ηατερλώ. II κραυγή «Ζήτω ή σοσιαλδημοκρατική δημοκρατία !» κηρύχτηκε αντισυνταγματική. πού τού έπέτρεψαν νά νικήσει. υπέρ τής βασιλείας. τής προσφώνησης τών άντιπροσώπων. π:ό παραμικρής δημοκρατικής εθιμοτυπίας . ύπ=ρ τής Ιερής αυμμαχίας.

»av l l ap::: a . ενα Σανγκαρνιέ. π:ύ ?γ:ναν κάτω α π ’ την επίδραση τής κατάστασ/ς πολιορκίας και τής ά π ο / ή : ενός μεγάλου μέρους τού προλεταριάτου α π ’ τίς κάλπες. I * Η κ α τ ά σ τ α σ ή π ο / ιορκίας στό Παρί σι ε ί χ ε π ά λ : λήξε:. εν μέρ®: μέ τήν πρόθεση νά παραβρεΟοόν στά νομαρ­ χιακά συμρού) :α πού μόλις ε ί χ α ν αρχίσει τί. τ ό π αλιό κλασι κό οογ α /ο τ':>ν ? rι ιί ο κ Γ? α τ ι κ ’*> ν i σ τ ώ ν <4 Οί μ υ σ τ ι κ έ ς ε τ α ι ρ ί ε ς μ ε γ ά λ ω ν α ν σ" £ χ τ α σ η χαί ?ντ αστ στον ίδιο í n h u í πού τ τ α ν αδύνατ ο νά οιατ? ο r 0 ούν οι δ 1 « S i è c l e ( « \ίί·'·να^' ι καί ·\! ‘r e s s e i. έ'να . έν μέρε» γ:ατί κουράστηκαν α π ’ τό πολύμηνο δργιο ττ. ο π α λ ι ό ς φ: λολογ : κός εκ­ π ρ ό σ ωπ ο ς τών μ ο ν α ρ χ ο . έργασίες τους. ρΐ ΐ β. . ή κατάληψη τής Ρώμης α π ’ τό γαλλικό στρατό. τ ή ς δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς . ε κ δ η μ ο κ ρ α ­ τό παλι ό . τήν αφρόκρεμα τ'·'ν νομ:μοφρόνων χλ ( τών ορλεανικών. την Ιερή Εξέτασή.ς υ I •/ a. ^ ** α σ : / . ): χα^τ(:ι&ρινδ . σ η ' ν περί οδο τ ή/ :* κ α τ α σ τ α λ τ ι κ 4ά νοιιοΟεσίας >α: του ι*ασ: / ' κου :.ν ά ν α ο ο λ ν 'Τ) ν £ ρ γ α σ : ί wr/■ / π ε ρ ί ο 5 ς υ π α ρ ς η : τ η ς ο η μ ο κ ρ: aα τ ■α ς. λ α σ ι ο ν ά λ » .σητη τους θυμοκρατί α. 6 τ ύπος ε ί χ ε π ά λ : αρχί σει τ δ ρ α σ τ r p i ó τ/(τά του. καί τήν τρομοκρατία τών καλό­ γ ε ρ ω ν . 3 κ σ ο σ ι α λ ί σ τ η κ ε ή «. στά μέσα τού Λύγούστσ . Μ έ ττ.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 III Οί παρισινές συμπληρωματικές εκλογές τής δ τοΰ Ιούλη. ή εί­ σοδος στή Pe μη τών πορφυρών πανιεροτήτων με τήν ακολου­ θία τους. σάν αντιπροσώ­ που: τής έΟνοσυνε/ ευσης κα " ρ ο υ ρ ο υ .’ tc 1856.Μcaí . απ οτ: υπο:τ νά :οτ Or σουν “Ου" ' ·*" ι i i μ'. προσΟεοαν νέε: ν ί κ ε ς στή νίκη τού Ίούνη καί μεγάλωσαν ττι ι ·ι:'τ I τού κόπματος τή: τάίεω: ι I 3 I* Τέλος.ε~αντι · uaι * Τ ι τος ε κ δ η μ ο κ ρ α τ ί σ τ η κ ε ή Siècle". Στό δ· αστ ημα πού ήτ αν π α ύ μ έ ν α τά σο σ ι α λ δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ά φ ύ λ / α . οί ρασιλόφρονες έβγαλαν οιάτα-'αα *

ά αιά ó’iiyw Iι I ι “ ι ι άνα:θ/? I τών έο* ι | ασιών τ ί Jς» εΟνοσυνέλευσης.σ υ ν τ α γ υ α τ : κ ώ ν μι κροαστών. ( I r a ΙΟντ ) ê χ r >ι β - . Μέ διάφανή ειρωνεία αφησαν μ :ά επιτροπή από ε£κοσιπέντε αντιπροσώπους.ς ρασιλοφροσύνης τους.ι / ο / ο γ ι κ ό όργ ανο τών ι σ τ ώ ν τίστηκε ή ( Presse μ s τ α ρ υ Ο μ : σ τ ώ ν. κ ή περίο­ ή C συνταγματικής δ ο ςν τ ώ ν τ Iο α μ π ο υ κ : σ ιιι ώ ν.

Έ μ π α ι ν ε τό ζή τη μ α νά υποχρεωθούν τά νομαρχιακά συμβούλια νά ξεστομίσουν Εκείνο πού ή πλειούηφία τής Εθνοσυνέλευσης δέν τό /μ ησ ε ακόμα νά προφέρει. ΟΣ μάζες πού άπόμειναν κέρδισαν τό δίκό τους τό κεφάλι. ) . *Αν ομως ή πλειοψηφία τών νομαρ­ χιακών συμβουλίων έκχοαζόταν γιά τήν άναθεώο/. Σύντ. Κάθε ταλέντο σύμφιονα μέ τά £ργα του! Στό μεταξύ ό Λουδοβίκος Βοναπάρτης είχε έπωφεληθεί ά π ’ τίς διακοπές τής Εθνοσυνέλευσης γιά νά κάνει πρι γκι πι κά ταξίδια στίς Επαρχίες. οί ύπερβόρειες ωμότητες τής νι κή τρ ια ς άντεπανάστασης στήν Ούγγαρία. στό Μπάντεν.112 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ μ ό σ ι βς λ έ σ χ ε ς . δέ θά »1 £πρεπε μήπο)ς ή Εθνοσυνέλευση νά θυσιάσει τήν παρθενιά τού συντάγματος στή φωνή τής Γ αλλ ία:. άπ τίς φρίκες τής κόκκινης μοναρχίατ μέ τήν π ρ α γ ­ ματική ά π ε λ πι σ τι κή κατάσταση πού δημιουργεί. π ο ύ δέν εί χαν κ α μ ι ά οικονομική σημασία. 5 μ=.ση. στον Εγγονό τού 'Αγίου Λουδο­ βίκου2 καί ή μάζα τών λαϊκών άντιπροσώπων. τό μ ν η ­ του γ α λ λ ι κ ο ύ θρόνου. Σ ύ ν τ . πού μόλις ε ί χ α ν συνέλθει. ά γ ρ ι ο τ ρ ό . · . ί γ ι ν α ν άπο πολιτική άποψη ίσάριθμα μέοα σύνδεσης τού προλεταριάτου. Ή 13 τού Ί ο ύ ν η είχβ κόψει τά επίσημα κεφάλια τών διάφορων μισοεπαναστ ατικών κομμάτων.ο την έ π α ν ά στην Ο ύ γ γ α ρ ί α χ α ί στήν ’Ι τ α λ ί α (Ση. 01 β ι ο μ η χ α ν ι κ έ ς ¿ ρ γ α ν ώ σ ε ι ς τ ών έ ρ γ α τ ώ ν . ( Σ η μ . 0£ χυδαίες βιαιοπραγίες. πού ήταν άνβχτές σάν κ αθ α ρ ά έμπορικές έταιρίες. ραδιουργούσε ατά νομαρχιακά συμβούλια. Κανένας σο­ σιαλιστής δέν ε κανε στή Γαλλία περισσότερη ε πα ν α σ τ α τ ι κ ή προ­ παγάνδα ά π ’ τόν Χαϋνάου1. κι αυτό μόνο από μι ά ν εθνοσυνέλευση πού θά τή συγκαλούσαν ειδικά γ ι ’ αυτό τό σχοπό. ξέπλυναν τήν «κόκκινη δημοκρατία». ΟΣ Σππότες της τάξεως είχαν ασκήσει Εκφο­ βισμό μέ προφητβίες γιά τήν τρομοκρατία της κόκκινης δημο­ κρατίας.ι. ) Π ρ ό κ ε ι τ α ι γ ι ά τόν κ ό μ η τ α Σ α μ ι ό ρ ( α ρ γ ό τ ε ρ α Ε ρ ρ ί κ ο Ε'). στή Ρ ώ ­ μη. πού ήταν φίλοι τής τάξεως. καί οί δυσαριστημένες μεσαίες τάξιις της γαλλικής κοινωνίας άρχισαν νά προτιμούν τίς Επαγγελίες τής κόκκινης δημοκρατίας μέ τίς προβληματικές της φρίκες. Ί Ι Εθνοσυνέλευση ετρεφε σ' αυτέ: τ ί : Επαρχιακές συνελεύσεις τις Γοιες έ λπ ί δ ί ς πού έτρεΛ 1 στα?η 2 στήρα Γ » ι ί ι I I Α υ σ τ ρ ι α κ ό ς σ τ ρ α τ η γ ό ς ~ού χ α : α Γ . τό σύνταγμα δέ μπορούσε ν’ αναθεωρηθεί πρίν α π ’ τό 1852. Σύμφωνα μέ τίς διατάξεις του συντάγματος. τήν επείγουσα πρόταση γιά ά με σ η α ν α θ ε ώ ρ η σ η τού σ υ ν τ ά γ μ α τ ο ς . οί πιό θερμόαιμοι νομιμόφρονες π ή γ α ι ­ ναν σέ προσκύνημα στό Έ μ ς .

χ α ν γ ί ν ε : / / ε . πού ε κδ ηλ ώ­ θηκαν στά πρ ιγκι πι κά ταξίδια. ϋυντ. α τ ού σ υ ν τ ά γ μ α τ ο ς . στις λίγο-πολύ διάφανες Από­ πειρες χειραφέτησης τού προέδρου.1 ΐ π ΐ ^ ί ΐ ^ βό ΐ)]< 1 ' II φ υ ο ι ο γ ν ω μ ί α τ η ς ϊ . ή ιδια ή κυβέρνηση ή τα ν διαιρεμένη στό ζ ή τ η μ α τής πολιτικής σ χ ε τι κ ά μέ τή Ρώμη χαί στό ζ ή τ η μα τοδ φ ό ρ ο υ π ά ν ω σ τ ό ε ι σ ό δ η μ α . ε ’χ α ν ό η μ ι ο υ V 1 άνα: ι·έΤών Ρ7'. II φωνή χ /(. . Μ·τ.) 1 Ιίόσο α λλ α ςι άζό τότ». στη γε μά τ η αξιώσεις γλωσ­ σά τών βοναπαρτικών εφημερίδων.οτ στ τ ο ) 3υ >:α'*ιατος ματαιωΠ α / αυε^ . α σ τ ά ορ .( I. Γ α /λια ς . -‘ ς α ι ο έ σ ε : ς . Σύντ. . είχε μι/ήσεί.ί ? 4 ι . μ ά κ α ι ΐ :α '.α τ η ς ζ ω ή ς τά προσκυνήματα * ϊί ο ρ λ ε α ν : κ ο ■ ε . ρ . κα: μάλιστα της αστικής Γα/ *ιας.ανά ή νομοθετική : 0νο αυ ν5λ ευ τ? — 1Λ11ί υ Γ. ο ' ίΓ ?ρου*. >· — -----I ω σ τ ζ τών κ ε . ί χη ί.εανικών με τό \ ο ν δ ίν ο 2. · Ν Λ 1 Μ Γ Α Λ Α Α Α Π ' > ϊ . * Μ α ο·: π τ»φρηδε. κ ' ^ ' · * ~ ο ύ αI ια ό : ν γΟε / ε ν:ά / / / τ α / ά : ε : τ < ν ► α ρ χ : ώ.) 2 *0 Αουϊορίκος Φίλιππος πού ·1 χ· καταφύγ·ι οτήν *Αγγλία υοχ·ρα άπό τήν έπανάσταση το ΟΦλι^αρη. (Σημ. ® I : . ψ ' " ο υ . Έ ν α ά π ’ τά πρώτα νομοσχέδια τής κυβέρνησης Μπαρρό στή νομοθετική συνέλευση πού συνήλθε . σης α π ’ τ α ν ο μ α ρ χ ι α κ ά σ υ μ β ο ύ λ ι α :η ν ε ! χ ε ξ α ν ^ φ ε ρ ε .' Ρ /. πού πρότεινε ο υπουργός Πασά χαί καταγγέλθηκε α π ’ τούς συντηρητικούς σάν σοσιαλιστικός. I λ ' I.ίίρνη^η πού τόν προδινε διαρκώς σ' αυτή τή ν εθνοσυνέλευ­ ση Τέλος. -ν. . *Ορλεαν:κοί καί νομιμόφρονες ενωμένοι ά γ α ν α χ τ ο ύ σαν για τίς μηχανοραφίες τών βοναπαρτικών. Λ Γ 1. (Σημ.- Οεΐ υπόνοιες α π' τίς διαπραγματεύσεις τών ορ/.I Γ < I ι ./ Λ/ ιτ ι κ ή< ο πό· ψ^ που εποεπε νά :τν πραγματοποιώΟ/ κ ε ά π τ α •• >»«α τα όργανα Γ ι * ι > ι ι · σου^ απ τ:.) . (Σημ. της Ε θ ν ο σ υ ν έ λ ε υ σ η ι κ τ ό ς από *χερ:. * ϋ Τ- > .ο Μ'Λυν.ανά ήταν μιά αίτηση πίστωσης 3 0 0 . ναι ε ν/ ε ηιλήσει Ενάντια στ?ν άναθεώοι γI σ/I ι ί ι Στ:: αρχές το*> Ό χτ ώ ^ ρ η συνήλθε . Ί1 Εθνοσυνέλευση * Ούγγροι άρματωλοί. ( ίί έφ ημερίδες τών δυό έμάοων είχαν συδαυλίσει τή φωτιά καί ε ί χ α ν ζυγιάσει τις αμοιβαίες αξιώσεις τών μνηστή­ ρων τους. 0 0 0 φράγκων για τ ήν πληρωμή τής σύνταξης χηρείας στή δ ο ύ χ ι σ σ α τ ή ς " Ο ρ λ ε ά ν η ς . Ί ί τι I. ^5 „ 2 V 0 : χ α / .3!. ζοΟσ· στά π·ρίχωρα τοΟ Αονδίνοϋ. τών νομαρχιακών συμ *. ‘Ο Λουδορίκος Βοναπάρτης αγαναχτούσε ενάντια στήν εθνοσυνέλευσή πού Ιρρισκε νόμι­ μη μόνο τή νομιμόφρονη -ορλ εα νι κή συνωμοσία ενάντια στήν κυ.

(Ση μ. (Σημ. Τό γ ράμμα τού Βοναπάρτη μέ σκόπιμη άδιακρισία άνασήκωνε τό π α ρ α π έ τ α σ μ α τής κυβέρνησής του. ο ύ τε ή συνέλευση (ραινόταν δ ι ατ εθ ει ­ μένη νά τήν π α ρ α χ ω ρ ή σ ε ι .* Τό γ ρ ά μ μ α τού προέδρου . Κ α ί ο Λ ο υ δ ο ρ ί κ ο ς Β ο ν α π ά ρ τ η ς τ α ­ λ αν τ ε υ ό τ α ν ".) 5 Ά φ ή ο τ β τα α υ τ ά ! Ά φ ή σ τ · τα α υ τ ά ! (Σημ. ό εισηγητής τής Επιτροπής. μέ τή σειρά του. Μήπως κύριε Ούγκώ πιστεύετε πώς σάς πι 1 Ή Καίσαρας ή Κλιού! KÀ'. άγνόησε όλότελα τό φτερούγισμα τού Βοναπάρτη κι άρκ^στηκε νά μεταφράσει στά γα λλι κά τήν παπ ική προσφώνηση. μά ο Βίκτωρ Ούγκώ πού προσπάθησε νά σώσει τόν πρόεδρο μέ μιάν ημερήσια διά­ ταξη. Σύντ. ή πλειοψηφία Εθαψε τήν πρόταση τού Ούγκώ. 'Ο Η : έ ρ σ ο ς. τού ν τ ρ ο π α λ ο ύ ζ η τ ι ά ­ νου. Ό π ά π α ς . Συν t. Λεν ήταν ή κυβέρνηση. A llo n s doue ! A llons donc! Ποιός λοιπόν διάβολος παίρνει στά σοβαρά τ ό ν κύριο Βοναπάρτη . Ό ίδιος ό πρόεδρος . ‘Η πολιτική τού προέδρου. Allons donc ! Allons donc!® Μ’ αυτό τό άνευλαβές κι επιπόλαιο Επιφώνημα.πως π ά ν τ α μ π ρ ο σ τ ά στο δ ί λ η μ μ α : A u t C a e s a r a u t C U h y ! 1. υπουργούς καί τήν εθνική συνέλευση άπό τήν άλλη. Σύντ. είχε δημοσιεύσει μιά προσφώνηση motu proprio2 πού άπόκρουε κάθε περιορισμό στήν άποκαταστημένη κυ­ ριαρχία του.ιι4 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ τήν ένέκρινε κ α ί πρόσθεσε στον π ί ν α κ α τ ω ν χ ρ εώ ν τού γ α λ λ ι ­ κού έθν ους ενα ποσό απ ό έ φ τ ά ε κ α τ ο μ μ ύ ρ ι α φ ρ ά γ κ α . . αύςηαε τήν ένταση ανάμεσα στό Βοναπάρτη άπό τή μιά μεριά. Ί Ι δεύτερη υπουργική αίτηση πίστωσης γιά 9 εκατομ­ μύρια φράγκα γιά τά έ ξ ο δ α τ ή ς Ε κ σ τ ρ α τ ε ί α ς τ ή ς Ρ ώ μ η ς . Έ τ σ ι .) τούς ά ν α - . γιά νά ποζάρει ό ίδιος μπρός στή γαλαρία σάν μιά καλοπροαίρετη ά λ ­ λα παραγνωρισμένη κι αλυσοδεμένη μέσα στό ίδιο τό σπίτι της μεγαλοφυία.cO: φυλακή τοϋ ΙΙαριοιοϋ γ ια ς ι ο χ ρ ι ο υ ς ό φ · ι λ ί τ 5 ς. Δεν ήταν ή πρ ώτ η φορά πού έπαιζε φιλάρεσκα μέ τά «κρυφά φτερουγίσματα μιας λέφτερης ψυχής». Εξακολουθούσε ν ά π α ί ζ ε ι μ ’ ε π ι ­ τ υ χ ί α τό ρόλο τού « p a u v r e h o n t e u x . καί τού. ενώ ό Λ ο υ δ ο ρ ί κ ο ς Φ ί λ ι π π ο . δπου ή έθνοσυνέλευση Ιπρεπβ νά Εκφράσει τή συμφωνία της μέ τό γράμμ α τού Ναπολέοντα. ούτ» ή κυβέρνηση τ ο λ μ ο ύ σ ε νά πρ ο τ εί νε ι τ ή ν αύξηση ά π ο δ ο /cfrv γι ά το Β ο ν α π ά ρ τ η .) * Mé δική του πρωτοβουλία. ‘Ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης δημοσίευαε στή «Μονιτέρ» ενα γράμμα πρός τόν υπασπιστή του ’Εντγκάρ Νέΰ πού δέσμευε τήν π α π ι κ ή κυβέρνηση μέ συνταγματικές Εγγυήσεις.

θ ρ ό ν ο υ . σ τή ν ΧΟΟ' j φ γ' XQ’> X££ ££ ' £ ι» \i~£/£f'V .i το ο εο '.:z'iy jv'. .. : ά ν ^ χ λ τ iα l/ y :ά . . s :j " v («) v ( ) :ά'. TTV t Ii ZI ~0>V ' I l : ί v ώ v x %ι T t*' v I » ' . :~ρο · κα: τοί ανίερου. που μέ άρκετά τραχιά λόγια άνάγγελνε τήν άπόλυσ/ τή: κυβέρνησης Mrappó καί τό σ γ η1μ ατ πμό νέας κυ^ε^ντσ?:. v ε .τ τ ν r. τ ών ά π / α ν ώ ν ά σ τ έ ο* ων I τη ς κ ο ι ν ω ν ί α ς Ο ευ ιά χ α ί τί: γ / ε .í j : a : í t r. Ί ΐ χυ :εον ( στ Mrappó . o: i ' ·> . ·Γi IΗάΛΛΟν '/ / . τό φ ώ ­ ξ ε χ ν ώ ν τ α ς σ ά ν σ τ ό α π λ ό ς Λ ο υ β ο ΐ ί - H o v a r á o• TI r ο τ ι δ ε ν ε ί ν ε κ εο ο ίσ ε: Ti roTa »jlέ τ τ ν π α ο ο υ σ ί α . ’J. 11^ :. σ χ ε * .·ι s £ ρ v* £ : χ λ : το . π α ύ ε τ ε στον rpósopo: All« m s t h i f i c ' A l l o n s d o n c ! Ι1 -w / .Φα> / ο '» ’ > I I t i l l Γ Γ . ξ σ £ τ ι π ο τ : */ / / ο r a p a %i χ α τ £ *ά ' ~ . : χ ε x x - -« 7>· 0> : ^: . τ ών ρ α σ λ ι κ ' ”ν v£Vf'ov κα: £7ί £" π οI ο λ ε τ α ρi ι α κ ν »: o r o s» à : . r o ύ . του 'V. ν ? r : 3 χ £ r ο ■j. ο Λο υ δ ο β» ί κ ο :·* Β ο ν α π ά ρΓτ ηI:· ά π ά ν τ η»σ ε κ ο στή νομοθετική συνέ/ ευση μ 5 ενα μήνυμα. V. ^ »ι έι α Ιί:ναπαο£:_- 3£ »m a ’ ταν άοκ. κ α θ α ρ ά 0 ί £ ^ ν ά τ ώ ν Η έ λ ο υ ν κ ε ίν ο ν χ α ί Λ η μ ο σ Ο ε ν γ_: ε ξ ο ρ ί α ς ! γ ιά τ η τ ή ν α σ τ ο ύ ς έ τ : ο : ω κ ο μ ε ν £ ς á r e ^ ε.>\ c.Ίιν νά £ £ o- £ : £ £ (i) v * α £ : λ : χ r·' ν c ·. τ η ς . "II ά γ α ν ά χ τ / σ η της r ' î i o l . μ ν η σ τ ή ρ ε ς ε ρ χ ό τ α ν σέ ·:α τ :λ :κ η ς ά ζ α : ρ έ σ ο υ ν O i τ ο ύ ς ορίσει τ η : τή τ ο ύ : Οά r c u ¿ ν ά χ / τ σ τ ν ά κ α τ α γ ω γ ή ." *α κα.v i a ç τον ά ν ά γ / α ο Ε ? αε σ ως ν ά ζ / τ ή σ ε : σ υ γ /Vf' μη γ:ά το £ ε : ^ λο α^££ ά λ υ τ ω μ α :£■. I I I του οτ: άν ο! σ υ ν α σ π σ μ έ ν ο ι ' α σ ι λ ό φ ρ ο ν ε : τόν χ ρ ε ι ά ζ ο ν τ α ν icCo στη Γ α λ λ ί α σάν ο ύ ο έ τ ε ρ ο π ρ ό σ ω π ο στ ήν προε δρι κή εδρα. ε π φ α ν ή ιο ιώ τ r ς ! ΙΙ:ό του ' y :a οέ τ η ς α ύ τ η ς σ η α α α ί α τ ώ ν μ ν η σ τ ή ρ ω ν μ ε γ α / ε : ο r ού a r ó Γ: τ ο ·')ς |i r ο ρ ο ύ ^ε νά νά ά ρ μ ο ζ ε .Ζ ί^ ι τ ώ ν £ υ £ π υ γ ο λ α μ π ί δ ω ν n p o T Í o s : : i π ¿ χ ρc υ £ £ χ. £ * ! // ^ : α χ ο γ = ν £ : α : ο . ‘. ^ ' y :s : ι ο ί r p u w v . τ ο . ζ ή σ ε : # ΙΙ ό φ ω τ ο σ τ έ ­ á r ó μ ε . £ ? £ α TTO'J £ £ £X£ X7.£/ . 3 :ηο: .τα π ο« ο τ α σ / ¡ : r Jν άν:υλαν.ν α ρ ρ ά μ ^ ι ρ ο λ έ α α π λ ο ύ : σχοΓτός! φ α ν ο τ ε λ ε υ τ α ί ο τό μ ε γ α λ ε ί ο ν α ξ ε τ ή ν ο τ ή ς Μ π ε ρ ρ υ ε .*T ’Ni' : : ΤΗ Γ Λ *s ίΛ -ΥΠΟ Τ " - L’I ' () "S·. . κ α μ ι ά ν υ τ τ ο μ 'ΐα α η σέ £ M r s έ '. £££> Λ ά 7 1£ ££ V θύ 3t OC£ I !Xά . τ £ ύ £ ν ο !Λ.Vl f ¿ Γ Τ γ ΟΟ. > κ υ ο έ «ο ν /« ίι I δεν το έ κ / * ε .. ε ίπ ο Ο ε ί £ ε ν ψ ή φ ο υ . 1 ή• ν 1η* τού \ ο έ αι 5ι οι τ ι. τή ς το ύ II ο:~ τ έ ν ά a r ó κ α ν ε ί ς . .: μν . Κ ε σ τ φ α λ ί ? :. : ο ο λ 5 α \ λ . £ r. οί σοβαροί μνηστήρες τού στέ[ ΐ ατος ε r ρ ε r s νά με ί ν ο υ ν με τό ν ε φ έ λ ωμ α τής εξορί α: . μ α κρ ι ά a r ó τά ' έ ^ η λ α φλέ ματα.’> I ο ύ ν η.oo£aor α·'τή· * i . > .t i xs ?i ·oV( :/ I ά ν α η ε υ α στο H o v a r á s*T ? I y 7: I %\ S 3’/VE/ ££ £7 ( I ΊΕ £7 3 Tí I 07I I ' ._ : . κ α . ν £ > στο ίδιο 3 III I ) Λ' £ £ £I α Γ Ο T£ I%V *r α -££ 1X3 U . τ ό τ ? ν ε ^ ώ κ α - ν ο μ ι μ ο φ ρ ό ν ω ν . χ ο y ε ν s : to ν καί τή ν χ α ν η σ τ ε ί α τ ίο ν π α : : α : £ ών £ .

τή δημοκρατία. "Οπως ό Κάντ θεωρεί τή δημοκρατία σάν τή μόνη ¿ρθολογική μορφή κράτους. τό κόμ­ μα τής τάξεως υπερασπίζει τόν τίτλο τής κοινής του κυριαρχίας. κ: άπέναντι στούς νομιμόφρονβς οί ¿ρλβανικοί οπερσσπίζουν τό status q u o 1. ) .ιι6 ΚΑΡΑ Μ ΑΡΞ ήταν ή κυβέρνηση τού βασιλικού συνασπιομού. ιή δημοκρατία. Ό λ ε ς αυτές οί ομάδες τοο κόμματος τής τάξεως. ό Βοναπάρτης υπερασπί­ ζει τόν τίτλο τής πραγματικής έξουσίας του. καί τό κόμμα τής τάξεως ήταν άντιδημοτικό. ή κ υ β έ ρ ν η σ η τ&ν έ μ π ο ρ ο δ π α λ λ ή λ ω ν . προσταγή τοο πραχτικού λόγου. Κατέχοντας ό Βο­ ναπάρτης τήν έκτελεστική έξουσία είχε συγκεντρώσει γύρω του £να πλήθος άπό συμφέροντα κι 6 αγώνας ένάντια στην άναρχία υποχρέωνε τό κόμμα της τάξεως νά μ&γαλώνε: τήν έπιροή τοο Βοναπάρτη. τ ο ύ ή πραγματοποίησή του ποτέ δέν κατορθώνεται μά πού πρέπιι 1 Τό δ π ά ρ χ ο ν κ αθ· σ τώ ς. γιατί άν ό Βοναπάρτης δέν ήταν πιά δη­ μοφιλής. ’Απέναντι στίς παλινορθωτικές δρέξεις τοϋ Βοναπάρτη. ό καυγάς άνάμβσα στήν έκτ·λ·στική καί τή νομοθετι­ κή έξουσία. δηλ. καθώς καί ή αναγκαιότητα μιας όποιασδήποτ· μοναρχικής παλινόρθωσης θά τούς Ανάγκαζε ν ’ Αναγνωρίσουν τόν ο ό δ έ τ β ρ ο μ ν η σ τ ή ρ α . τή μορφή δπου έξουδετβρώνονται καί Αναβάλλονται γιά τό μ έ λ ­ λον οί ιδιαίτερες Α£ιώσ·ις— τή δ η μ ο κ ρ α τ ί α . Ό Βοναπάρτης δέν ήταν πιά ό ο ύ δ έ τ ε ρ ο ς μονάχα ά ν θ ρ ω π ο ς τής 10 τού Δεκέμβρη 1848. τό δργανο τού προέ­ δρου ένάντια στή νομοθετική συνέλευση. *Από τήν 1η τού Νοέμβρη 1849 χρονολογείται ή τρίτη περίοδος της ζωής τής συνταγματικής δημοκρατίας. Μήπως δέ θά μπορούσε νά έλπίσει οτι ό Ανταγωνισμός των ορλβανικών καί των νομιμοφρόνων. πού ή καθεμιά τους ίχ ε ι στήν καρδιά της τό δικό της βασιλιά καί τή δική της παλινόρθωση έπιβάλλουν άμοιβαία. ’Απέναντι στίς παλινορθωτικές όρέξβις των ένωμένών ¿ρλεανικών καί νομιμοφρόνων. ’Απέναντι στους όρλεανικούς οΐ νομιμόφρονες. ( Σ η μ . πού τόσο θαύμαζε ό Γκιζό. τή δημοκρατία. άπέναντι στίς σφβτεριστικές καί στασιαστικές όρέξεις τών Αντιπάλων τους. τήν κοινή κυριαρχία τής Αστικής τάξης. περίοδος πού κλείνει μέ τή 10η τοο Μάρτη 1850. ή κυβέρνηση ντ’ '&πούλ ήταν ή κυβέρνηση τού Βοναπάρτη. Α ρ χ ίζ ε ι τό κανονικό παιγνίδι τ©ν συνταγματικών θβσμΦν. 2 6 ν τ .

]) αποκατάσταση αυτή ί ταν ή αναγκαία συμπλήρωση τών άλλων αποκαταστάσεων πού ά τοτ ελούν ισάριθμους χρίκους στήν αλυσίδα τής συν ταγμα τι κή.ο ε τ ν ί ε ι (λύκο τού χρηματιστηρίου) υπουρ­ γό τών οικονομικών.. ζωντανή μορφή. Φ ί λ ι π π ο ς δεν βίχε ποτέ τολμήσει νά κάνε: £να άληθινό Ι ο ί φ . Ό υπουργός τη. ή άριστοκρατία τού χ ρή αα το . ανάγγβλνε στή «Μονιτέρ» τήν α ποκατ άστ ατή τ η. ί ^ ι Γ I I ^ » ί · * | # Γ . εγινε στά χέρια τών συνασπισμένων μοναρχικαύν μιά γεμάτη περιεχόμενο. πού είχε όγει από τά χέρια των αστών δημοκρατών σάν μιά κούρια ιδεολογική δια­ τύπωσή. άπό τό χρηματιστήριο καί προς τό συμφέ­ ρον τού χρηματιστηρίου. οι ρασιλόφρονες. Ό Λουδοβίκο. ¡1 αστική δημο­ κρατία έσπρωξε παντού στήν πρώτη γραμιιή εκείνο πού ο: διάφορές μοναρχίες. τών οικονομικών ήταν ό Φ ο ύ λ ν τ. . Μέ τό διορισμό τού Φούλντ. Στη θέσ^ ονομάτων αγίων έ ' α λ ε τά αστικά κύρια ονόματα τών κυρίαρχων ταξικών συμ­ φερόντων. δέν άνέτρεψε αλλά στερέωσε τήν αριστοκρατία τού χ ρή μ α τ ο ς . ». τή διαχείριση της δημόσιας περιουσία. Προσγείωσε αυτό πού εκείνες είχαν ανεβάσει στά ουράνια. κυβέρνηση. "Ολη ή περιγραφή μας έδειξε πώς ή δημοκρατία. έπρεπε στά υπουργεία του τά προνομιούχα συμφέροντα νά τά εκπροσω­ πούν Ι ν ό ' ΐ α τ α πού ιδεολογικά ήταν ανιδιοτελή. '< > Φούλντ ύπουρ γός τών οικονομικών. Έ τ σ ι ή συνταγματική δημοκρατία.1 x7 01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΑΜΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 «πάντα νά είναι ο ¿πιδι&κόμενος σκοπός καί ιό σταθδρό άνζιχείμ ε ν ο τής σκέψης-— Ιτσι θεωρούσαν χ α ί τή μ ο ν α ρ χ ί α αυτοί οί ρασιλόφρονβ. σ υ ν α σ π ί σ ο υ καί ή ί ’ΐ ζ ί ν υ τ τ η . κρα­ τούσαν κρυμένο στό βάθος τής σκηνής. Μιά πού ή μοναρχία του ηταν ή ιδεώδης ονομασία γιά τ ήν κυριαρχία τ η . εΓμαστε οί αληθινοί στυλοβάτες της συνταγμα­ τικής δημοκρατία. σήμαινε τήν έπίσημη παράδοσή τού εθνι­ κού πλούτου της Γαλλίας στό χρηματι στήριο. τ ή. άπό τ τ ν π^ώτη μέρα τής ύπαρξής της. μεγαλοαστική: τάξης. δταν έ λ ε γ ε : « Έ μ ε ΐ ς . Κι 6 θίέρσος μι>ουσε τήν αλήθεια περισσότερο α π ' οτι υποπτευόταν. κυβέρνησης τών έμποροϋπαλλήλων έχει καί μ ι ά ν άλλη σημασία. Οι παραχωρήσεις όμως πού τής έκαμε ή δημοκρατία ήταν ένα πεπρωμένο στό οποίο υποτασσόταν χ ω ­ ρίς νά θέλει νά τό προκαλεί. Ί ί πτώστ. Μέ τό Φ ο ύ λ ν τ ή κυβερνητική π ρ ω ­ τοβουλία ξανάπεσε στά χέρια τής άριστοκρατίας τοϋ χ ρ ή μ α τ ο ς . δημοκρατίας. τόσο ή νόμιμη οσο καί ή ορ/εανική.

'Οσο γ:ά τούς νομ:μό^ρονες. Μήπω. αυξανό­ μενη καταχρέωση τού κράτους Καί ή καταχρέωσα του κράτους. Γενικά. μέτοχο: στ: πα. τών ορυχείων καί τών σι­ δηροδρόμου. :τό παιχνίδι του χρηματιστηρίου. είχαν συμμετάσχε: π ρ α χ τ ι κ ά σέ δλα τα κερδο­ σκοπικά δργ:α τού χρηματιστηρίου. Μήπως οί εκπρόσωποι καί τά τ α λ έ ν τ α τών ορλεαν:κών δεν ε:να: ο: π α ­ λιοί σύμμαχο: καί συνένοχο: τής αριστοκρατίας τού χρήματος. α π ό δε ι ξη : άκ^μα καί ή Α ί σ τ «ο : α. ή αριστοκρατία τού χ ρή ματος άποτελε: ή ίδια εν? βαρυσήμαντο μέρος τού 3ασ:/:κού συνασπισμού. όλο: αυτοί ο. . ’Απόδειξη: ή Α γ γ λ ί α . όπου τά κρατικά ομόλογα αποτελούν τό π:ό σημαντικό αντικείμενο κερδοσκοπίας καί τό χρηιιατισττριο τ τν κύο:α άγορά γ:ά τήν τοποΟεττστ 4 1 τών κεφαλαίων πού αποβλέπουν νά άξιοποΐίύούν ί χ : παραγωγικά. στ:ς χ ρηματι κέ: υποθέσεις. σέ μ:ά τέτια χώρα. Μή πως δεν είναι ή ίδια ή ΧΡυ3ή φά λα γγ α τού ¿ρλεανισμού. μιά αμέτρητη μ ά ζ α από ανθρώπους α π ’ όλες τις άστ:κές ή μ:σο-αστικές τά. πού στήν ττ»ρ :ο ο ο τού Λουδοβίκου Φι λ ί π π ο υ σασιΐόταν στον άποκλεισμό από τήν εξουσία ή στήν υποταγή των άλλων αστικών ομάδων. στήν περίοδο κ:όλα. ΤΙ απάντηση είναι απλή : ΙΙρίν α π ’ ολα. δημοκρατία. τού Λουδοβί­ κου Φι λ ίπ πο υ . όευτερεύοντε.τώς ή συνασπισμένη αστική τάξ ^ μπορούσΕ νά υποφέρει καί νά ανέχεται την κυριαρχία των χρηματιστών.ε:ς. ’Από το γεγονός οτι τά έξοδά του ξεπερνούν διαρκώς τά έσοδά του. Σέ μ:ά χώρα σάν τή Γαλλία. όφεί/ε: νά συμμετέχει στο δημόσιο χρέος. μιά δυσαναλογία πού δίναι ταυτόχρονα καί ή αίτία καί το αποτέλεσμα του συστήματος τών κρατικών δανείων I ι ι Γ Γ I Ι ι I Γ * I I .χνίδ: τού χρηματιστηρίου δέ ρρισκουν τά φυσικά του. πού ή κοι­ νή κυρερνητ:κή εξουσία του ονομαζετα. ή συνένωση τής μεγάλης γαιοχτησίας με τούς υψηλούς χρηματικούς κύκλους άποτελεί £να 6 μ α λ ό γεγονος. πού τά αντιπροσωπεύει στό σύνολό τους .118 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ Θά ρωτήσουν. οπου ο όγκος τής εθνικής π αρ αγω γή ς βρίσκεται σέ δυσανάλογα χαμηλότερο επίπεδο από τό μέγεθος τού έΟνικού χρέους. ’Από τί καθορίζεται τό πέρασμα τής κρατικής περιουσία. στηρί γματα καί τούς αρχηγούς τους στήν ¿μάδα πού αντιπροσωπεύει αύτά τά συμ­ φέροντα στίς πιο κολοσσιαίες διαστάσεις. τού χ ρ ή μ α τ ο ς . στά χέρια τής αριστοκρατία. Ά π ο τή διαρκώ.

τάςης του. νά Ι ο χ ε τ α ι οσο το δυνατό λιγότερο σέ σχέσ·ις με τήν αστική κοινωνία Τό κόμμα της τάξεως ήταν Αδύνατο ν’ Ακο­ λουθήσει αυτό τό δρόμο. Μ’ αυτό τόν κρατικό προϋπολογισμό συν­ δέεται απαραίτητα ή κρατική καταχρέωση καί μαζί μέ τήν κ ρ α ­ τική κατ αχρέωση συνδέονται απ αρ α ίτ ητ α ή κυριαρχία της κ$ρδοσκοπίας* στά κοατικά οαόλογα τών πιστωτών τού κοάτους. γιατί οσο πιο πολύπλευρα Απειλούνταν ή κυριαρχία του καί οι ορο: ύπαρξης τ ή . Αναμφισβήτητα. επομένως ή Ελάττωση τών φόρων πού μπαίνουν στήν παραγωγή. Μήπως όμως τό κόμμα τής τ ά ί ε ω ς θά θυσίαζε τό δικό του τόν πλούτο στό βωμό της π α ­ τρίδας νιά νά άποσπάσει τόν εθνικό πλούτο άπό τήν εκμετάλ­ λευση τού χ ρ η μ α τ ι σ τ η ρ ί ο υ . δηλ.οδά του. χωροφυλακής τή στιγμή πού πληθαίνουν οί επιθέσεις ενάντια στά πρόσωπα καί στήν 'διοχτησία. νά ά π λ ο ποιήσει κ α ι ν ά περιο. τών λύκων τού χ ρ η μ α τ ι ­ στηρίου. Οί έ ρ γ ο σ τ α σ ι ά ρ χ ε ς . νά Απασχολεί οσο τό δυνατό μικρότερο προ­ σωπικά. Δέ μπορεί κανείς νά ελαττώνει τήν αριθμητική δύναμη τ η . χωρίς μιά ολοκληρωτική Ανατροπή τού γαλλικού κρά­ τους δέ μπορούσε νά γίνει καμιά Ανατροπή στό γαλλικό κ ρ α ­ τικό προϋπολογισμό. μιλούμε γιά του: μεγιστάνας τής βιο­ μηχανίας.σει τόν κυβερνητικό οργανισμό.) . I « I I *' τών τραπεζιτών. επομένως ή ελάττωση τών κρατικών χρεών πού ‘ Λέν rxav τόσυ :λακας. τών χ ρη ματέ απορ ων. τόσο πιό τ:ολυ αναγκαζόταν νά μεγαλώνει τά μέσα του καταστολής. Αλλά προσωρινό ισοζύγιο στόν προϋπολογισμό του. Τό συμφέρον τους. (1η·ι. γιά τούς μικρότερους βιομήχανους. ρίχνοντας ατούς ώμους των πιό πλούσιων τά:εί··ν ε κ τ α κ τ ο υ ς φ ό ο ο υ ς..Of ΤΑΞΙΚΟ! ΑΓΏΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 19 4-8 Q I ΤΟ ¡850 ]\ 9 Γιά νά ξ ϊ ϊ ύ γ ε : Απ’ αυτή τήν καταχρέωση. ε!ναι ή έλάττωση τών έξόδων παρ αγωγή ς. πού στήν περίοδο τού Λουδοβίκου Φ ί λ ι π πο υ $?χαν άποτελέσει τήν π λ α τ ι ά βάση τής δυναστικής αντιπολίτευσης. Κ7τε πρέπει τό κράτος νά έπιδιώξει νά άποφύγει τά χρέη κα: νά ά ποκατ αστ ήσε ι ένα άμεσο. -ύντ. P a s si b e t e ! 1 ’Έτσι. νά κυβερνά οσο τό δυνατό λιγότερο. τήν π α ν τ α χο ύ παρουοία το·) με τά κρατικά του όργανα. το κ ρά τος π ρέ ­ π ε ι ' ε?τε νά έλαττώσει τά £. Μονάχα μιά όμάδα τού κόμματος της τάξεως ένδιαφεροταν άμεσα στήν Ανατροπή της αριστοκρατίας τού χρήματος. τήν έπίσ^μη ανάμιξή του έξ ονόματος του κράτους. Δέ μιλούμε γιά τούς μεσαίους.

ως τούς Ιραλε μυαλό. μέ τόν παγκόσμιο πόλεμο. έπ'. Στήν ’Αγ γλί α ή ριομηχανία εχει ανάγκη άπό το έ / ε υ ­ άερο εμπόριο. ό ταξικός πόλεμος μέσα στούς κόλπους τής γαλλικής κοινωνίας μετατρέπεται σέ παγκόσμιο π ό ­ λεμο άνάμδσα στά έ θν η . ό εργάτης κάνε: αύτό πού κανονικά θά ήταν καθήκον τού μικροαστού — καί τότε ποιος λύνει τό προρλημα τού ε ρ γ ά τ η . καί γ ι > αυτό ο: γάλλοι ριομή χάνοι δέν εξουσιάζουν τή γ αλ λι κή άσ:ική τάξη. Στή Γαλλία. δηλ.120 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ υ: τόκοι τους μπαίνουν στους τόρους. οέν είναι . στή Γαλλία διακηρύσσεται. Τό πρόβλημα αύτο δέ λύνεται πουθενά μέσα στά εθνικά τείχη.ς μά τό οργανωτικό ά ρχίν ημά της. Γ:’ αύτό στή Γ αλλία ό έργοστασιάρχ η ς έγινε αναγκαστικά τό πιό φανατικό μέλος τού κόμματος τής τάξεως. τό βιομήχανο κεφαλαι οκράτη. νά μπουν επικεφαλής τού κινήματος καί ταυτόχρονα νά σ π ρ ώ ­ ξουν στήν πρώτη γραμμή τά ταξικά τους συμφέροντα. Ι ο Φλεράοη ε ίχαν παραγνωρίσει τή θέση τους.κεφαλής τής σταυροφορίας ενάντια στήν τράπε­ ζα καί στήν άριστοκρατία τού χ ρ η μ α τ ι σ τ η ρ ί ο υ Γ:ατί οχ: στή Γαλλία : Ι τ ή ν ’Αγ γ λί α ε π ά ρ α τ ε : η ριομηχανία. άπό τό εθνικό μονοπώλιο. δέ μπορούν. δασμούς. επομένως ή άνατροπή τής αριστοκρατίας τοΰ χρήματος. στή Γαλλία ή γεωργία. ο Φλεράρης ου. Στήν ' Α γ γ λ ί α — καί οί μεγαλύτερο: γάλλοι έργοστασιάρχες είναι μικροαστοί σέ σύγκριση με τούς άγγλους ανταγωνιστές τους— ρλέπουμε π ρ α γ μ α τ ι κ ά τούς εργοστασιάρχ^ς. στή Γ αλλ ία άπό προστατευτικού. έναν Μπράιτ. Κίναι υποχρεωμένοι νά ραδίζουν στήν ουρά τής έπανάστασης καί νά έξυπηρετουν συμφέροντα πού είναι αντίθετα μέ τά γενικά συμφέ­ ροντα τής τάξης τους. ό μικροαστός κάνει αύτό πού κανονικά θά £πρεπε νά κάνε: 6 ριομή χ ά ν ος άστός. έναν Κόμπντεν. Γ:ά νά επιβάλλουν τα συμφέροντα τους απέναντι στίς ά λ ­ λες ομάδες τής αστικής τάςης. Τί είναι ή ε/ άττωσ/ τού κ έ ρ δ ο υ ς του άπό τούς χ ρ η ­ ματιστές μπροστά στήν κατάργηση τού κ έ ρ δ ο υ ς ά π ό το π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο . Κα: ποιόν άλλον άπειλούν π:ό άμεσα οί εργάτες έκτος άπό τον εργοδότη. οπω ς οι άγγλοι. π λ ά ι στά άλλα μονοπώλια Ί1 γ α λ ­ λική βιομηχανί α οέν έςουσιάζει τή γαλλική π α ρ α γ ω γ τ . τό προλεταριάτο μπα' νει ε π ι κε ­ φαλής τού λαου εκείνου πού έςουσιάζει τήν π αγ κ ό σ μι α άγορά. επικεφαλής τής Α γ γ λ ί α ς Τί επανάσταση πού ρρίσκει εδώ οχι το τέρμα τ/'. Κανένας Στή Γαλλ ία δέ λύ­ νεται. ΤΙ λύση δέν άρχίζει παρά τή στιγμή πού.

. fO (ί)ούλντ> πού ε?χε συστήσει παλιότερα τήν κρατική χ ρε ω κ ο π ί α στο Λεντρύ . πλάι στις άλλες ζηλόφθονες άστικές ο μ ά ­ 1 Στις δ του Ί ο υ / η 1847.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΏΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ¡hiS ΩΣ TO ISS0 ]2 Ι μ:α επανάσταση ρραχύπνοη. σύστησε τό κρατικό £λλειμα καί στή νομο θετική συνέλευση.·ατ'. Ά ν η κ ? ατούς πουρι­ τανούς. Καί ό ΙΙασύ ε ι χ s πλέξει τό εγκώμιο τού παλιού φορολογικού συστήματος καί είχε συστήσει τή διατήρηση τού φόρου στά κρ α­ σιά. ΎποσχέΟηκε οικονομίες πού τό μυστικό τους άποκαλύφΟηκι αργότερα μέ τό γεγονός δτι λχ. πού ολοι τελικά κατέληγαν σέ νέα δάνεια.e : s a α υ τ ο κ τ ο ν ί α . c ΐ ή ν ! χ 5 ο ςη τ ο Ο 1 8 9 5 ) . μττρςς στή βουλή τών ό μ ο τ ί μ ων ( C h a m d r e (les pairs ) ά ρ χ ι ο ε f¡ I ίκη του Π α ρ μ α ν τ ι έ κ α ί του ο τ ρ α τ η γ ο ϋ Κυμττιδρ. Λεν έχει μόνο νά καταχτήσει εναν κόσμο. ^6ς. ό Φούλντ άνέρηκε στό ρή­ μα τής έύνοσυνέ/ευσης καί ανάλυσε τό δημοσιονομικό του σύ­ στημα. τού φό­ ρου τού εισοδήματος. χ ρ η μ α τ ι κ έ ς γο·. cí δαπάνες ε λ ατ ­ τώθηκαν κ α τ ά εξήντα έκατομμύρια ένώ τό κυμαινόμενο χρέος αυξήθηκε κατά διακόσια εκατομμύρια — ταχυδακτ υλου ργι κό κόλ­ πο στό άράδιασμα τών αριθμών. στη ζ ι α ρ κ ε ι α τ ή . πού κ α τ η γ &Ρ ^ ύ ν τ α / -για ί ω ρ ο ί ο κ ί α κ ρ α τ ι κ ώ ν υ π α λ λ ή λ ω ν γ ι α να . Κιχ* εξηγήσει τήν αναγκαιότητα ενός νέου φόρου. του ΙΙασύ! Καί ο ΙΙασύ επίστς δέν γταν ε π α ν α σ τ ά τ τ ς . ‘Ο τ · λ · υ τ α ί ο ς Ι κ α ν έ μια ir. ( Σ η μ s ί ω c η τ ο υ Έ ν γ χ » λ ς. φυσικά. Στήν περίοδο τού Φούλντ. καί ατούς πιό σιβνούς έμπιστους τού Τεστ. Στις 14 τού λοέμρρη 1849. τΗταν ε ν α ς π α }ιος υπουργός τού Λουδορίκου Φιλί ππου. καθ-ώς χ α ί του τ ό τ · υττουργ οϋ τΦν ί η μ ό σ ι ω ν Ipatev Τε^τ. ί ε χ τ η χ * τ έ τ ι ε ς χ ρ η μ α τ ι κ έ ς ί ω ρ ο ί ο κ ί β ς .Ρολλέν. áv δε Οέ/ανε τήν κρατική χρεωκοπία. *ü T s c t ¿ κτ ό ς από τη χ ρ η μ α τ ι κ ή ~ ο ι ν ή ?ι κα ττ ηκβ και cá τρία χ ρ ό ν ι α ί υ/ α χ ή . στήν κατάστρωση τών λογαρια­ σμών. νA ς ξανάρΟουμε στο Φουλν τ. ή αριστοκρατία τού χρήματος δεν εμφανίστηκε. τού αποδ ιοπομπαίου τράγου τής μοναρχίας τού Ι ο ύ λ η 1.ir. '.ς μέσα άπό τήν έρημο. Ή τωρινή γενιά μοιάζει μέ τούς έρρα'ους πού τούς οδηγεί ο Μωϋσ/. τύπου Ντυφόρ. ί ί χ η ς . πρέπει καί νά χαθεί γιά νά κάνει τόπο στους ανΟρ^ήττους πού είναι ώριμοι για εναν κ α ι ­ νούργιο κόσμο.β τ ό χ ο α ν μ s ν έ χ χ ώ ρ η ς η α λ α τ ι υ : υ χ · ί ω ν . "Ολοι κ α τ α ί ι κ α ο τ η κ α ν e s ραρι ε. μά ξέσχισε ταυτόχρονα τόν π έπ λο από τό κρατικό έ λ λέι­ μα. π ο ύ ήταν μιά άπολογία του παλιού φορολογικού συ­ στήματος ! Διατήρηση τού φόρου ατά κρασιά! Κα τάρ γησ η τού φόρου τού εισοδήματος.

ένας άξιοσέβαστος φόρος. Ί Ι κυβέρνηση «ίναι τά όργανα καταστολής. ‘Ο φόρος είναι ο π έ μ π τ ο ς θεός. * ι Γ I .ντ δ έχ τ ηκ ε αυτή τήν πρόταση ατό ί νο μ α τής κυβέρνησης του Βο ν απ ά ρτ η. όπως στήν περίο­ δο τού Λουδοβίκου Φι λίππου. πλάι στήν ίδιοχτησία. οί μυστηριώδεις θιακυμάνσ3ΐς των κρατικών χ ρε ωγράφων. καί στίς 2 0 τού Δεκέμβρη 1849. §νας ηλίθιος τού κόμματος τής τάςεως. σέ αιά προσρολή μι σανθρωπί ας ενάντια οτή διάδοχό Τ7ς.ΚΑΡΑ 12 2 ΜΑΡΞ δες μέ τόσο ξεδιάντροπα διεφθαρμένο τρόπο. τήν επέτειο τής μέρας πού ο Βοναπάρτης άνακ η ρ ύ χ τ η κ ε πρόεδρος. συνηθισμένος μά §νας πατροπαράδοτος φόρος. είναι 6 στρα­ τός. §νας φόρος πού τόν διαπνέει μοναρχικό πνεύμα. ‘Ο Κρετόν. ε ίχε προτείνει τή διατήρηση τού φό­ ρου τού κρασιού ακόμα πριν τήν άναρολή τής συνόδου τής νο­ μοθετικής συνέλευσης. ό νόμος γιά τό σιδηρόδρομο τού Άρινιόν. πού γιά μιά σ τ ι γ μ ή άποτέλεσαν τό ζήτημα τής ημέρας σ’ ολο τό Παρίσι. ή έΟνοσυνέλβυση ψήφισε τήν Ε π α ν α φ ο ­ ρά τού φόρ ου στά κρασιά. Τέλος ο: άτυχες κερδοσκοπίες τού Φ ο υ / ν τ καί τού Βοναπάρτη π ά νω στίς έκλογές τής 10 τού Μάρτη. Μέ τήν επίσημη ά ποκατ άστ αση τής αριστοκρατίας του χ ρ ή ­ ματος. Έ σ υντ αχτ ική . Ό εισηγητής αυτής τής ε παν αφοράς οέν ήταν χ ρη μ α τι στ ή ς. είναι ο! π α π ά δ ε ς . είχε καταργήσει τό φόρο τού κρασιού γιά τό σωτήριον £τος 1850. τήν οίκογένεια. *Η επίθεση έ νάντ ια’στό φόρο είναι επίθεση τών αναρχικών ενάντια ατού. συγκάλυψη τού έλλείματος. είναι ή αστυνομία. Ο συλλογι­ σμός του ή τα ν κ α τ α π λ τ χ τ ι κ ά α π λ ό ς : 'Ο φόρος είναι τό ρυζί τής μ ά ν α ς ά π ’ τό οποίο βυζαίνει ή κυβέρνηση. είναι τ ά όργανα τής έξουσίας. Ά π ό ο ε ι ς / . Καί μέ τόν καιρό. ή παλ ιά άγυρτεία τού χρηματιστηρίου εκδηλώθηκε πιό ά πρ οκά λυπ τα . οί όπουργοί. οί δικαστές. είναι οί κρατικοί λειτουργοί. Μέ τήν κατάργηση π α λ ι ώ ν φόρων δέ •μπορούσαν νά πληρωθούν νέα χρέη. τήν τάςη καί τή θρησκεία Καί ό φόρος τού κρασιού είναι αναμφισβήτητα ένας φόρος καί δέν είναι μάλιστα Ι ν α . Ό Φού/. ήταν ό αρχηγός τών ίησουιτών Μ ον τ α λ α μ π έ ρ . φρουρούς τής τ ή ­ ξεως πού προστατεύουν τήν υλική καί πνευματική παραγωγή τής αστικής κοινωνίας άπό τίς επιδρομές τών προλετάριων β α ν ­ δάλων. ο γαλλικός λαός εμελλε σύντομα νά φτάσει πάλι μ π ρο ­ στά σε αιά 24 τού Φ λ ε ^ ά ρ τ . Μά τό σύστημα ήταν τό ίδιο: διαρκής αδςηση των χρεών.

Ο αληθινός. *0 <·ανεψιός τού θειο Ο του δέν είνα: ό πρώτος άπό τήν οίκο. έ μεγάλος .01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΟΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ TO is ts ί?Σ ΤΟ ι ΗSO 123 \ 1ve f i m p ñ t d e s b o . s s u n s ! 1 T h r e e c h e e r s a n d o n e c h e e r m »re !2 "Οταν ο γάλλος χωρικός ζωγραφίζει στόν τοΙχο τό διά­ βολο. σά δ. Τό 1830 είχε όποσχεθει τήν κατάργηση τού φόρου στα κρασιά. Τέλος. άπο το φόρο αυτό πού. ένε:ά του πού χνυπηθηκε άπό τό φόρο του κρασ:ού.) . Ε λ έ ν η ότ: ή επαναφορά τού φόρου το·· κρασ:ου είχε συντελέσε: πε ρ^σότ ερο άπό καθετί άλλο στήν πτώση του. Δέ συνήθιζε ' r ^ f > ν\ ν * «\ f / ■>' Τ’ ' 4 O i O r va κάνει αυτο που ελεγε η να λεε: αυτο που εκανε. ό Βον απ άρ τη ς τόν εχασε άπό χ α ζ ο μ ά ρ α του.οταΐ^Σημ. γιατί τον β:νε άποίενώσε: άπό τού: ά^ρότε: ττ : νότ:α: Γ α / λ ί α : . οί Ιησουί­ τες τόν χ άσανε άπό χαζομάρ α τους.ατήσε: I i ■ της στή « g e n t tailiabJe à merci et m iséricord e» 4. Σύντ ) τ'»>ν à c ù î CT a κ: a ù f. τόν ζωγράφιζε: μέ τή μορφή τού φοροεισπράχτορα.ημένη μορφή. άφησε. Ή θρησκεία τής τ άς ε ω: τόν ε'/αοε a r ó χ α ζ ο μ ά ρ α της.μ. π οI ο Iτ / iν ά ε ι τήν έπα-αστα¿ Τ . ή νομοθετική συνέλευση τόν ξα' . όπως υποσχέθηκε το παν.αστ< τού Μοντα/αιιπέρ. (-τ. » i p s t a φορολογούμενων. . I Γ ι I τ : / ή κατα:γίοα.αθήκη της μιά εντολή σύμφω­ να tαέ τήν οποία ό ζορος κοασιού επ^επε νά έεα^αν:στεί / * Γ Γ τού ι » ' ι τήν 1η τού Γενάρη 1850. οέν είνε τό λόγο I / * άνά*'κ/ é I νά κ. ΊΗ gOe n t i i h o m m e r i e .μ. Καί Γσα-?σα οέκα μέρες πρίν άπό τήν 1η τού Γενάρη 1850.ύντ ) . στήν αγκαλιά τού σ ο σ ι α λ ι σ μ ο ύ . έγ:νε άθεος καί ρίχτηκ» στήν α γ κ α ­ λιά του όια. ο π ω ς είπαμε. κατά τήν έ'/.Ναπολέων. δήλωνε στήν Λγ.Τρία 3 Ιό 4 κ: ά κό μα ένα (-V·1 ) (Στ. ό άγρότης εμ»:νε χωρίς Oes. > I Γ ■ I - 1 Ζη-ω ό φόρος -άνω ατα Γ. ή συνταχτική πού δέν όποσχέθηκε τί­ ποτα. φυσικά. Τό '¿όρο τού κρασιού πού άπό τν’ ν εποχή το » Λουδοβίκου X I V σ^/κέντρωνε τό λα:κό μίσος (όλεπε τά σ υ γ / ρ α μ μ α τ α τού Μ πουαγκ: λμπέρ καί τού Βομπάν). δέν προπορεύτηκαν μο ν ά χα οί κοζάκο: μά καί ο: ύποσχέσε:ς γ:ά τήν κατάργηση τού φόρου τού κρασιού. Ά π ό ττ στιγμή πού ό Μοντχλαμπερ άνύψο>σε αέ Osó τό φόρο.όλου. Ι ο 1ο4ο υποσχέθηκε τήν κατάργηση τού φόρου τού κρασιού.φ . "Οταν εγιν· ή παλινόρθωση στή Γ αλ ­ λία. Ιυ ντ . ιόν είχε καταργήσει ή π^ ώ τη επανάσταση καί τόν ¿ανάφερβ τό 1808 ό Ναπολέων μέ τροποπο'. Ί Ι 20 τού Δεκέμβρη 1349 είχε έκθέ­ σε: ά με τά κλ ητ α τήν 20 τού Δεκέμβρη 1848.

υπόσχεται τήν κατάργηση τού rôpou τού κρασιού καί μόλις τούς έχει ξεγελάσει. σά χρηματικό βραβείο γ:ά τή νοθεία καί τήν παραποίηση των κρασιών. είναι ένας προοδευτικός φόρος από τήν ά νά ποδ η. λίγο-πολύ τυχαίο γεγο­ νός. τόν έβλεπε νά ξαναμπαίνει άπο τό παράθυρο. Αυξάνει λοιπόν με γεωμετρική πρόοδο. μά ακόμα πιο πολύ οί μικροί. τούς σκοπούς της. χ ώ ρ ι α ά π ’ αυτό. καί μ ετ ατρ έπε ι κάθε π ό ­ λη σέ μ:ά ξένη χ ώ ρ α μέ προστατευτικούς δ ασμούς ένάντια στό γαλλικό κρασί. Ι τ ό φόρο τού κρασιού ό αγρότης δοκιμάζει τό μπουκέτο τής κυβέρνησης. Καί κά6» φορά πού τόν πετούσε έξω άπό τήν πόρτα. Καί. καταλαβαίνει ιδιαίτερα τό φανατισμό των αγροτών ένάντια στό φόρο τού κρασιού. Οί άγρότες έχουν τίς ιδιαίτερες ίστορικ:ς παραδόσεις τους. πού μ ε τ α φ ρ ά ζ ο ν τ α ι άπό π ατ έ ρα σέ γιό καί σ’ αυτό τό σχολειό τ ής ιστορίας ψιθυρίζεται ο τ : κάθε κυβέρνηση. γιατί ίδρύει γραφεία γιά τήν εισπραξη διαπυλίων τελών ( o c t r o i s ) ατίς πύλες όλων των πόλεων μέ πληθυσμό π ά ν ω άπό 4 . Καί τέλο*. φόρου του κρασιού. είναι ισάριθμο: κηρυγμένοι έχθροί του φόρου τού κρασιού. γιατί τά ποοοστά τού φόρου είναι τά ίδια για τά / α ϊ χ ά κ ρ α­ σιά καί γ:ά τά κρασιά πολυτελείας. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς τό μίσος τού λαού γενικά. Ί ) τρόπος τής είσπρα­ ξής του ε?ναι μισητός. " Ο­ . οσον καιρό θέλει νά ξεγελά τους άγρότες. ο* ταβερνιάρηδες. στίς 2 0 τού Δεκέμβρη. 0 0 0 κατοίκους. σήμαινε ο τ :: ο Λ ο υ ­ δ ο β ί κ ο ς Β ο ν α π ά ρ τ η ς ε ί ν α ι σ ά ν τ ο ύ ς ά λ λ ο υ ς . Λιγοστεύει την κατανάλωση. οσο έλατχώνεται ή περιουσία των κατ αναλωτ ών. Καί ό π λ η ­ θυσμός τής Γαλ/. Έ τ σ ι ο γαλλικός λαός διαρχώς τόν κυνηγούσε. Η έπαναφορά το'. Καί Ινώ κάν=: τούς εργάτες τής πόλης ανίκανους νά πληρώνουν το κρασί. ό φόρος του κρασιού λιγοστεύοντας τήν κατ ανάλωση πΞριορίζ^ι γι ά τήν π αρ α γ ω γ ή τήν άγορά κατανάλωσης. οί marchands de vins.124 ΚΑΡΛ M AΡΞ νάφερε. Ιό λαϊκό μίσος έναντια ατό φόρο τού κρασιού έξηγβίται μ4 τό γεγονός ότι συγκεντρώνει μέσα του όλες τίς μισητές πλευρές τού γαλλικού φορολογιχού συστήματος. Προχαλεί επομένως άμεσα τή δηλητηρίαση των εργαζομένων τάξεων. τόν διατηρεί ή τόν ξαναφέρνει. ό τρόπος τής κατανομής του άριστοκρατικός. κάνει τούς οινοπαραγωγούς άνίκανους νά τό που/ήσουν. πού τό κέρδος τ ου: έξαρτάται άμεσα άπό τήν κατανάλωση τού κρασιού. οί άγρότες δέν είδαν στην έ παναφορά του ένα μεμονιομένο. Οί μεγάλοι κρασέαποροι.ίας έχε: 12 περίπου εκατομμύρια ο ινοπαραγω­ γούς.

ή υ π ο θ ή κ η . Ό σ ο δμως μεγαλώνει τό κομάτιασμα τής γής. . δηλ. και μέ τίς άναφορές ένάντια στό ζρόρο τού κρασιού. τόσο περισσότερο σταματά ή επέν­ δυση κεφαλαίων στή γή. Ιτσι πάνω στό σύγχρονο κομάτι τής γής συσσωρεύονται οί δ π ο θ ή κ ε ς . Στό βαθμό λοιπόν πο6 κοματιάζβται ή γ5). Κί οσο άπό τή μιά μεριά αΰξαινε ό πληθυσμός. τά μεγάλα έγγειοβελτιωτικά £ργα. ό καταμερισμός τής δουλιάς. τόσο περισσότερο λείπουν άπό τό μι­ . γίνονται 8λο καί πιό άδύνατα.ένεχυρογραμμάτιο πάνω στή γή. Μά στήν άναλογία πού άνέβαινε ή τιμή που πλή­ ρωνε ό άγρότης γιά τό χομάτι γής. τών άγγαρειών χλπ. εΓτε τό άγόραζε άπευθείας. Ή χρησιμοποίηση μηχανών στή γή. τόσο περισσότερο τό κοματάκι τής γής άποτελέί μαζί μέ τά πανάθλια έφόδιά του τό μοναδικό κεφάλαιο του μικρού άγρότη. Ό πληθυσμός τής υπαίθρου— πάνω άπό τά δυό τρίτα δλου τού γαλλικού πληθυσμού— άποτελείται στό μεγαλύτβρο μέρος του άπό τούς λεγάμενους έλεύθερους ¿ δ ι ο χ τ ή τ ε ς γ ή ς . πού άριθμοδσαν έκατομμύρια υπογραφές. τόσο περισσότερο άπό τήν άλλη μεριά μεγάλωνε τό χομάτιασμα τής γής καί τόσο ή τιμή τών χοματιών τής Υής γινόταν άχριβότερη. Οί έπόμενβς ομως γενιές πλήρωναν. γιατί μαζί μέ τή στενότητά τους αδξαινε χαί ή ζή­ τησή τους.Ο ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 Ι2 $ μως δέν ήταν σάν τούς άλλους: ήταν μιά έ φ ε ύ ρ ε σ η τ ώ ν ά γ ρ ο τ ώ ν . δέν είχε πληρώσει άντίτιμο γιά τή γη. μέ τή μορφή τής τ ιμήί Τή£ι α^τό πού οί μισο-δουλοπάροικοι πρόγονοί τους τό πλήρωναν μέ τή μορφή τής γαιοπροσόδου. Ινώ τά μ ή π α ρ α γ ω γ ι κ ά Ι ξ ο δ α καλλιέργειας αόξάνουν στήν ίδια άναλογία μέ τό κομάτιασμα αδτοό τοδ Γδιου του όργάνου παραγωγής. Έ πρώτη γενιά. εΓτε τού τό λογάριαζαν οί συγχληρονόμοι του σάν κεφάλαιο. άπόσυραν τις ψήφους πού είχαν δόσβι §να χρόνο πρωτήτβρα στόν «άνεψιό του θειου του». στόν Γδιο βαθμό έλαττώνεται καί ή γονιμότη­ τά της. πού ή έπανάσταση τού 1789 τήν άπελευθέρωσε δωρεάν άπό τά φεουδαρχικά βάρη της. Κι δλα αύτά. στήν Γδια άναλογία μεγάλωνε άναγχαστιχά χαί ή χ α τ α χ ρ έ ω σ η τ ο υ ά γ ρ ό τ η . άσχετα μέ τό άν ό μικρός κληρούχος ?χει ή δ χι κεφάλαιο. Γιατί τό δικαίωμα τού πι­ στωτή πάνω στή γή δνομάζεται ό π ο θ ή χ η . δπως ή κατασκευή άποχετβυτικών καί άρδβυτικών διωρύγων κλπ. τής δεκάτης. Ά π ό τήν άλλη μεριά: στό καθεστώς του χοματιάσματος ή γή είναι γιά τούς ¿διοχτήτες της £να άπλό ί ρ γ α ν ο π α ρ α γ ω γ ή ς . Κι δπως πάνω στό μεσαιωνικό χτήμα συσσωρεύ­ ονταν τά π ρ ο ν ό μ ι α .

γίνεται με τή σειρά του αιτία.126 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ κρό αγρότη ή γή. ή υποθήκευση γεννά τήν υ π ο ­ θήκευση.ι σ £:. οχι μονάχα τό βιομηχανικό κέρδος. στά χέρια τού τ ο κ ο γ λ ύ φ ο υ καί οί τ ο κ ο γ λ υ φ ι κ ο ί τ ό κ ο ι γίνονται ακόμα πιό υπέρογκοι. Καί κεί­ νο πού ήταν . εν μέρει ή διχομανία των άγροτών γιά τούς οποίους ή απόλαυση τής ι δ ιο χτ /ο ίας περιορί­ . Τέλος τά κ α ­ θ α ρ ά έ σ ο δ α ελαττώνονται στήν ίδια αναλογία πού μεγαλώνει ή α κ α θ ά ρ ι σ τ η κ α τ α ν ά λ ω σ ή στήν αναλογία πού ή ιοιοχ τη σ ί α κρατά ό λ ' ν / η ρ η τήν οικογένεια του αγρότη μακριά άπό άλλε. κι Ελαττώ­ νεται ή γ ο ν ι μ ο τ η τ ά τ η ς . Ι τ ό μέτρο λοιπόν πού αυξάνει ο πληθυσμός. μέ τή μορφή των τόκο>ν γιά τίς μή ενυπό­ θηκες π ρ ο κ α τ α β ο λ έ ς τ ο υ τ ο κ ο γ λ ύ φ ο υ . ή κάθε καινούργια γενιά ξεκίνα κάτω άπό πιο δυ­ σμενείς καί πιό βαριούς ο ρους. οχι μ ον άχα τή γαιοπρόσοδο. δηλαδή νά τό Επιβαρύνει μέ νέες υποθήκες. γής. εν μέρει οί αναρίθμητες μικροσυγχρούσεις ανά­ μεσα στούς ίδι οχτήτες των κοματιών γής που συνορεύουν καί διασταυρώνονται α π ' όλες τίς μεριές. πού τά προκαλοΰσαν εν μέρει άμεσα οί ίδιες οί δ ια τυ ­ πώσεις μέ τίς οποίες ή γαλ λι κή νομοθεσία περιβάλλει τήν ι <51ο χτη σί α τής γής. ’Έ τ σ ι ό γ άλλος άγρότης Ιφτασε στο σημείο νά παραχωρεί στον κεφαλαιοκράτη. τά χ ρή ματα καί ή μόρφωση γιά νά μπορεί νά εφαρμόζει τίς προόδους τής γεωπονίας καί τόσο περισσότε­ ρο πάει πρός τ ά πίσω ή καλλιεργεια τ ή. ή ιδιοχτησία πού ωστόσο έέν είναι ικανή νά τ^* ^τ. μέ μιά λέξη ϊ χ ι μονάχα ολόκληρο τό κ α θ α ρ ό κ έ ρ δ ο ς . Ί ί πορεία αυτή Επιταχύνθηκε στη Γαλλία μέ τή συνεχή α ύ ­ ξηση τ ο υ φ ο ρ ο λ ο γ ι κ ο ύ β ά ρ ο υ ς καί μέ τ ά δ ι κ α σ τ ι κ ά ΙΕ ο θα. στό ίδιο μέτρο π α ρ α κ μ ά ζ ε ι ή γ ε ω ρ γ ί α κ α ί κ α τ α χ ρ ε ώ ν ε τ α ι ό α γ ρ ό τ η ς . καί μαζί μ' αύτον τό κομάτι ασμα τ ή ς γής.ίποτίλεσμα. αλλά ακόμα κι §να μ έ ρ ο ς τ ο ύ μ ι σ θ ο ύ Ε ρ γ α σ ί α ς . Ί Ι κ ά ­ θε γενιά αφήνει πίσω της τήν ερχόμενη πιό βαθιά βουτηγμένη στά χρέη. άσχολίες. πέφτει άπε υθεία. ή γή. στό Γδ:ο μέτρο γίνεται α κ ρ ι ­ β ό τ ε ρ ο τ ό ό ρ γ α ν ο τ ή ς π α ρ α γ ω γ ή ς . κι οταν γιά τόν αγρότη γίνεται άδυνατο νά προσφέρει μέ τό κομάτι τής γής του ένα ενέχυρο γιά κ α ι ν ο ύ ρ γ ι α χ ρ έ η . μέ τή μορφή των τ ό κ ω ν γιά τίς δεσμευτικές ο π ο θ ή κ ε ς τής γής. καί νά κατρακυλάει στό έπίπεδο τού Ιρλανδού Ενοικιαστή τής γή ς— κι ολα αυτά μέ τό π ρό σχ ημα οτι είναι α τ ο μ ι κ ό ς ί ο ι ο χ τ η τ η ς .

είναι ό ίο:ος: τό κεφάλαιο. 100 έκατομμύρια γ:ά δικαστικούς υπαλλήλους. ή 1 Οί αριθμοί πού δίνε: ό Μαρς ?4 σ υ μ φ ω ν ο ύ ν 'Γό κ ε ί μ ε ν ο . Ό τίτλος ίδιοχτησίας τού αγρό­ τη είναι τό μαγικό μέσο. μαζί καί στήν κ α τ α νά λω ση των δουλευτάδων. Σύμφωνα μέ τή στατιστική έκθεση τού 1840. Μόνο ή π: ώση τού κεφαλαίου μπορεί νά σηκώσει τόν αγρότη.η μ .178. Άπ* αυτά.. ~ ύ ν τ ) . μπαίνουν σ’ αυτό τόν υπολογισμό. π ι θ αν ό ν άπό τ υ π ο γ ρ α φ ι κ ό λ:χ8ος. Ί Ι σ ο σ ι α λ δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ή . Βλέπει κανείς οτι ή εκμετάλλευσή τους δέ διαφέρει πα ρ ά στή μ ο ρ φ ή άπό τήν εκμετάλλευση τού βιο­ μηχανικού προλεταριάτου. τό πρόσχημα. 000 φράγκα. *0 εκμεταλλευτή. Κα ταλαβαί νε ι κανείς ποιά ήταν ή κατάσταση των γάλλων αγροτών.685. Ί Ι κεφαλαιοκρατική τάξλ( έκμεταλλεύεται τήν άγροτική τάξη μέ τούς κ ρ α τ ι κ ο ύ ς φ ό ρ ο υ ς . από τό τυπογρα' * i xe γ ι α τ ί καί στή μια καί στήν ά λ λ η π ε ρ ί π τ ω σ η τό καθ αρό ε ΐ σ ό ί η μ α κ α τ α κ ά τ ο ι κ ο βίνα: μ ι χ ρ ό τ β ρ ο ά π ό 2 5 φ ρ ά γ κ α . 1 7 8 . άπό τά όποια 5 5 0 εκατομμύρια πρέπει ν’ άφαιρεθούν γιά τόκους υποθηκών. Μόνο μιά ά ν τ ι κεφαλαιοκρατική. 350 έκατομμύρια γιά φό­ ρους καί 107 εκατομμύρια γιά δ:κα: ώματα πρωτοκόλλου. 3 . Οί ξεχωριστοί κεφαλαιοκράτες εκμεταλλεύονται τούς ξεχωριστούς άγρότες μέ τήν υ π ο θ ή κ η καί τήν τ ο κ ο γ λ υ φ ί α . 0 0 0 . 5 5 2 . τό γ ε ν ι κ ό σ υ μ π έ ρ α σ μ α τοΟ Ma p. Μένει λοιπόν τό £να τρίτο του καθαρού προϊόντος. ά ν α φ ^ ρ ε ι 5 3S Εκατομμύρι α αντί 5 7 3 έ κ α τ ‘ Ο’κος. πού μ" αυτό τόν» διε­ γείρει ένάντια στό βιομηχανικό προλεταριάτο. 0 0 0 φράγκα. τό κεφάλαιο τόν κρατά κάτω α π ’ τή γοητεία του. 5έν έ πηρε α^ε τα· . οταν ή δημοκρατία είχε προσθέσει κι άλλα καινούρ­ για ¿άρη στά π α λ ι ά . τόν κοινωνικό του έξευτελισαό. "Αν αυτό τό μοιράσουμε κ α τ ά κάτοικο τότε δέν αναλογούν ουτε 25 φράγκα κ α ­ θαρό προϊόν στόν κ α θ έ ν α 1· Φυσικά οδτε ή μή ένυπόθηκη τ οκο­ γλυφία. ούτε τά έξοδα γ:ά δικηγόρους κλπ. τό άκαθάριστο προϊόν του γαλλικού εδάφους ήταν 5 2 3 7 .01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΜΕΣ I T H ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 521 ΤΟ 1850 1. ( . 538 έκατομμύρια. ζεται στή φανατική οπεράσπιση της φανταστικής ιδιοχτησίας. 0 0 0 φράγκα πηγαίνουν στά Ιξοδα καλλιέρ­ γειας. ‘Η σ υ ν τ α γ μ α τ ι κ ή δ η μ ο κ ρ α τ ί α είναι ή οιχτατορία των ένωμένων έκμεταλλευτών του. Μένε: £να χαθαρό προϊόν άπό 1. τέλη χαρτοσήμου. πού μ ’ αυτό. φόρους υποθήκης κλπ. μιά προλεταριακή κυβέρνηση μπορεί νά σπάσει τήν οικονομική του αθλιότητα. τ ο υ δ ι κ α ι ώ μ α τ ο ς τ ή ς I δ ι ο χ τ η σ ί α ς.

Φάνηκε κιόλας στίς έκλογές γιά τή νομο­ θετική συνέλευση. καί οί άπογοητεύσεις πού δοκίμαζε τή μιά δστερα άπό τήν άλλη. φάνηκε στήν κατάσταση πολιορκίας τών πέντε νομών πού συνορεύουν μέ τή Αυόν. Ό ίδιος πρέπει ν* άποφααίσβι γιά τήν τύχη του. μέ έπαναστατική ταχύτητα. Τά κυβερνητικά μέτρα καί οί νόμοι τού Γενάρη χαί τού Φλεβάρη τού 1850 στρέφονται σχεδόν άποκλειστικά ένάντια στούς ν ο μ ο ύ ς καί στούς ά γ ρ ό τ ε ς . ‘Η βαθμιαία μεταστροφή τών αγροτών έκδηλώθηκε μέ διά­ φορα συμπτώματα. είναι ή διχτατορία τών συμμάχων του. στό κέντρο αυτό τής λευκής τρομοκρατίας στά 1815. 1 Chambre introuvable : I t o t ό ν ό μ α ο · * · ρ £ α σ ι λ ό φ ρ ο ν α κι ά ν τ ιΐ ρ α σ τ ι κ ή βουλή πού άπό τή δ · 6 τ ·ρη πτώση τ&3 Ν α π ο λ έ ο ν τ α στα Έ ν γ κ ι λ ς στήν Ικδοση τ ο 3 16 9 ή Ιατορία τή φ α ν α τ . σ’ αυ­ τό τό θέατρο τών πιό φοβερών κακουργημάτων ένάντια στούς δημοκρατικούς στά 1794 και 1795. φάνηκε λίγους μήνβς Οστερα άπό τίς 13 τού Ίούνη στήν έκλογή ένός ορεινού στή θέση τού πρώην προέδρου τής «μοναδικές στά χρονικά βουλής» (Chambre introuvable)1 ά κ ό τό νομό τής Ζιρόντ. σ’ αύτή τή γή τής επαγγελίας τών νομιμοφρόνων.128 ΚΑΡΛ Μ Α ΡΞ κ ό κ κ ι ν η δημοκρατία. μέ τή χτηνώδιχη έρμηνεία καί παρουσίαση τών προθέσεων καί ίδβών τών σοσιαλιστών. Αυτή ή έπαναστατικοποίηση τής πιό στά­ σιμης τάξης έκδηλώνεται ολοφάνερα Οστερα άπό τήν έπαναφορά τού φόρου τού κρασιού.α. φάνηκε στίς 2 0 τού Δβχέμβρη 1549 στήν έκλογή ένός κόκκινου στή θέση ένός νομιμόφρονα δουλευτή πού πέθανε στό νομό Ντύ Γκάρ. Ά λ λ ά ή πιό κατανοητή γλώσσα ήταν ή πείρα πού είχε κερδί­ σει ή άγροτική τάξη μέ τή χρήση τού δικαιώματος ψήφου. *Η γλώσσα αδτή τού έγινε πιο κατανοητή χάρη στά άντί^ετα γραφτά τού κόμματος τής τάξεως πού Ιπίσης μέ τη σειρά του στράφηκε σ’ αύτόν καί μέ τή χοντροκομένη όπερβολή. Καί ή ζυγαριά άνεβαίνει ή κατεβαίνει άνάλογα μέ τίς ψήφους πού ό άγρότης ρίχνει στην κάλπη. Αύτό είναι ή πιό τρανή άπόδειξη τής προόδου τους. ( Σ η μ · ί ω σ η τ ο 3 5). Έ τσι μιλούσαν οΐ σοσιαλιστές σέ φυλλά­ δια. σε έγκόλπια χι άλλα ήμβρολόγ'. κ ή ύέ κ λ έ χ χ η κ · άμέαως υοτ·ρα 1815. άγγιζε τή λεπτή χορδή τού χωρικού καί άπερερέθιζε τή μεγάλη του ίρεξη γ:ά τον άπαγορευμένο καρπό. ο που σκοτώθηκαν δημόσια φιλελεύθεροι χαί διαμαρτυρόμενοι. Οί Ε π α ν α σ τ ά σ ε ι ς ε ί ν α ι οί ά τ μ ο μ η χ α ν έ ς της Ι σ τ ο ρ ί α ς . σέ προκηρύξεις κάθδ λογής. .

Ό ν ό μ ο ς έ ν ά ν τ ι α α τ ο ύ ς ο α σ κ α λ ο ύ ς πού υπέβαλλε αυ­ τούς τούς προικισμένους άνΟριΰπους. ο ύ μετάτρεψε τό χ ωρο­ φύλακα σέ ιεροεξεταστή του νομάρχη. καί μπολιάσανε κάθε χωριό μέ τήν Ιπανάσταση. Μήπως άπό τήν άλλη μεριά. σάν κυ­ νηγημένα αγρί μια από τή μια κοινότητα στην ά λ / η . άπό τό κέντρο. καί πρίν ά π ολα του δημάρχου. οί προτάσεις αύτές τού Βοναπάρτη καί ή ufoθέτησή τους άπό τήν έθνοσυνέλευση δεν άποδείχνουν τήν ένότητα τών ίυ ό έξουσιών τής σύνταγμα- . στην αυθαιρεσία τού ν ο μά ρχ η. ό άπόμΐϊρες γων:ές τής π:ό απόκεντρης κοινότητας. καί πού θργ^νο)νε τήν κατα ακ οπε ία ακό­ μα καί ο τ ί ς π . αυτούς τούς έχπροσώπους. χ ο ν ­ τρικά. Οί νόμοι καί τά μέτρα πού άναρέραμ* πιό πάνω έδοσαν στήν έπίθεση καί στήν άντίσταση γ ε ν ι κ ό χαρακτήρα. Τά μεγάλα μ*έτρα. τις Ικαναν θέμα τής καθημερινής συζήτησης σέ κάθε χαλύβα. b L'Z Γ'> . του υπονομάρχ/. τού νομάρχη πού καταδίωκε αυτούς τούς προλετάριους τής τάξης των μορφωμένων. ή δ ι α τ α γ ή πού μετάτρεπε τίς δεκαεφτά στρα­ τιωτικές πβριφέρδίες τής Γαλλίας σέ τέσσερα πασσαλίκια καί παραχωρούσε στούς γάλλους τούς στρατώνες καί τόν καταυ­ λισμό σάν έθνικό τους σαλόνι. ή περιφρονητική άπόριψη τών αΖτή’σεων τών άγροτών γιά τήν άπόδοση τού δισεκατομμυρίου κλπ. ’Α π ε ­ γνωσμένες προσπάθειες νά καταχτήσει ξανά τό κόμμα τής τάξεως τούς νομούς καί τούς άγρότες τών νομών. παιδαγωγούς καί διερμηνείς τών π ί θ ω ν της άγροτικής τάξης. τού φόρου τών 4 5 λεφτών.I K O i Α Π 2 Ν Ε Σ Σ Τ Η ΓΑΛΛΙΑ Α Π Ο ΓΟ . ?πως ή διατήρηση τού φόρου τού κρασιού.ο ι T A . 8 5 0 1 29 ‘ II έ γ κ ύ κ λ ι ο . έ ν τ ό πι σαν καί έ ξ α γ ρ ό τ ι σ α ν τήν έ π α ν ά σ τ α σ η . δλα αότά τά νομο­ θετικά Αστροπελέκια χτυπούσαν τήν άγροτική τάξη μονομιδς. τ ο ’> 1ί π ο ύ λ γ.. ' Ο ν ό μ ο ς γ ι ά τ ή ν έ κ π α ί ­ δ ε υ σ η πού μ’ αύτόν τό κόμμα τής τάξεως διακήρυσσε τήν άναισ^ησία και τή βίαιη άποβλάκωση τής Γαλλίας σάγ> δρο τής ζωής της κάτω άπό τό καθεστώς τού γενικού έκλογικού δι­ καιώματος— τί ήταν δλοι αδτοί οί νόμοι καί τά μέτρα. τό ν ο ­ μ ο σ χ έ δ ι ο ένάντια στούς π ρ ο έ δ ρ ο υ ς των κ ο ι ν ο τ ή ­ τ ω ν πού έκανε νά κρέμεται π ά ν ω άπό τά κεφάλια τους ή δαμόκλειος σπάθη τής άπόλυσης καί πού σέ κάθε στιγμή έφερ­ νε αύτούς τούς προέδρους τών αγροτικών κοινοτήτων ά ντ ι μέτωποος μέ τον προείρο τής δημοκρατίας καί μέ τό κόμμα τής τάξεως. Τά μέσα αύτά οά μ έ σ α κ α τ α σ τ ο λ ή ς ήταν Ιλεεινά καί στραγγάλιζαν τόν Γδιο τους τό σκοπό.

Στήν εθνοσυνέλευσή δέν πολυάρεσβ τό γεγονός οτι 6 Βοναπάρτης. Μήπως ό Σ ο υ λ ο ύ κ . ούτε χι αυτή ά κό μ α ή άπόριψη των φιλικών συμβιβασμών. υστέρα από τήν άπόχτηση μιας δικής του. τόσο ανάμεσα στίς διάφορες ομάδες τού κόμματος τής τάξεως. ά π ’ τέ τ ρα χ ύ μήνυμά τ ο υ 1 δέ διαβεβαίωνε τή νομοθετική συνέλευση γιά τήν άφοσίωσή του στο καθεστώς. Σύ ντ. αμέσως ύστερα α π ’ τό πραξικόπημά του. οπως κι ό ίδιος ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης δέν ήταν π αρ ά ή σαχλή γελοιογραφία τού Ναπολέοντα. δεν ξεσήκωσε πε­ ρισσότερο τόν παρισινό μαγαζάτορα ά π ’ αυτή τή φιλάρεσκη Επί­ δειξη του ι η σ ο υ ι τ ι σ μ ο ύ . μέ τό μήνυμα πού έστειλε αμέσως υστέρα ό Κ α ρ λ ι έ . κάλεσε τούς ανάπηρους τής μοναρχίας πού ε ί χαν ξαναδιοριστεί νομάρχες καί τούς έβαλε σάν ορο γιά νά κρατήσουν τίς θέσεις τους νά κάνουν Αντισυνταγματική ζ ύ­ μωση } ιά τήν Ιπανε κλ ογή του σάν προέδρου. Ό ν ό μ ο ς γ ι ά τ ή ν έ κ π α ί δ β υ α η μάς δείχνει τή συμμ α χ ί α των νέων καθολικών μέ τούς παλιούς β ο λ τ α ϊ κ ο ύ ς . Τίποτα. αυτή ή βρώμικη κ α / χυδαία γελοιογραφία του Φουσέ. Μή­ πως ή εξουσία των ενωμένων α σ τ ώ ν μπορούσε νά είναι τίποτα άλλο άπό τό συνασπισμένο δεσποτισμό της φιλοϊησουΐτικής πα­ λινόρθωσης καί τής μοναρχίας τοΓ> Ι ού λη πού παρίστανε . Μήπως όέν έπρεπε νά πάρουν πίσω από τό λαό τά ο πλ α πού τού είχαν μοιράσει γιά νά επικρατήσουν ατούς άμοιβαίους τους αγώνες ή μιά αστική ομάδα ενάντια στήν άλλη ομάδα. οταν πρόκειται γίά τήν καταστολή της άναρΧί αϊ .) . βοναπαρτικής. αμέσως ύστερα . πού ά π ο κ ά λ υ π τ ε στό κοινό τίς κρυφές επιθυμίες του προέδρου. δ η ο Β ο ν απ ά ρτ τ ς Ιδρυσε μιά δική του εφημερίδα «?0 Ν α π ο ­ λέων». όσο κι ανάμεσα στήν έθνοσυνέλευση καί στό Βοναπάρτη. γιά τήν κ ατ α στ ολ ή ολων των τάξεων πού ξεση­ κώνονται έ ν ά ν τ ι α ‘ατήν αστική δικτατορία.1 30 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ τικής δημοχρατίας. άκριβώ. άπό τή στιγμή πού ο λαός άρχισε νά ορθώνεται ενάντια στήν ένωμένη τους δ ι χ τ α τ ο ρ ί α . Στό μεταξύ συνεχίζονται ο: συγκρούσεις. (Σημ. Λέν τής πολυάρβσε τό γεγονός οτι ο Καρλιέ γιόρτασε την άνάληψη των κα­ θηκόντων του μέ τό κλείσιμο μιας λέσχης των νομιμοφρόνων.ον έ λευθεροστοχαστή. ένώ οι υπουργοί του ήταν υποχρεωμένοι νά τίς άπο1 Πρόκ»ιται γ ι ά τό μήνυμα πού Ιοτ βιλε 5 Ν α π ο λ έ ω ν Γ' πρός τήν έίΚοσυν·λ·υση καί άνα κοίνων * δ η βιχ* διαλύοβι τήν κυ£?ρνηοη Μπαρρό χ α ί · ! χ · σ χ η μ α τ ίσ · ι 4 λ λ η . δηλαδή. κυβέρνησης.

Στα Ι λ λ ' ν:χα rïï'i II χ / . Έ άντεπανάσταση π ρ α γ μ α ­ τ ο π ο ι ο ύ σ ε β ί α ι α τ ό σ υ γ κ ε ν τ ρ ω τ ι σ μ ό . μέ μιά τράπε­ ζα δανείων τιμής. Δέν τή.01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ I η 4η <>Σ ΤΟ . Δέν τής πολυάρεσε τέλος ή ξετσ:πωσιά μ ί τήν οποία έβαλαν τού. M s O χυχλογορήοΕ: μέ ~ό»' ι / ■- . ε ί λ ε π ε μέ δυσφοράχ τούς ικανότερους όρλεανικούς νά ξαναπαίρνουν ολες σχεδόν τίς θέσεις και νά μεγαλώνει ό σ υ γ κ ε ν τ ρ ω τ ι σ μ ό ς . ζ'ω . δημιουργώντας Ιτσι τό έ τ ο ι μ ο π ο λ ε μ ι κ ό τ α μ ε ί ο τής επανάστασης. Ινώ τό ίδιο γύρευε τή σωτηρία του κα τ’ ά ρ / ή ν στήν ά π ο κ έ ντρώση.850 *3* άπό τό βήμα τής νομοθετικής συνέλευσης. μέ τή σειρά του. οΐ όρλβανικοί έβλεπαν μέ δυσφορία τήν ά ρ χ ή τής νομιμότητας πού πρόβαλλε στήν Ι πι φά νε ια νά αντιτάσσεται στή νόθα ά ρ χ ή τους. Μέ μιά λέ­ ξη. "Ο Η ι έ ρ σ ο ς ά^ησε νά τού ςεφύγουν απειλητικά λόγια γιά «πραξικοπή­ ματα >(coups d ’é t at ) καί «παράτολμες πράξεις» (coups de têie). Τό κόμμα τών νομιμοφρόνων. άπόβλεπε σέ 6?ελος τής προσωπ ική ς έξουσίας τού Ηοναπάρτη. δηλαδή προε­ τοίμαζε τό μηχανισμό τής έπανάστασης. έβλεπαν τούς έαυτούς τους κάθε στ:γμή νά τούς παραμελούν καί νά τούς κ α κομ ετ αχ ει ρί ζο ντ αι όπως Êvucç ΧΓ*ρύσσουν * «Τά Μ υ ^ χ ό ρ η μ α τοϋ Σύ. σ υ γ κ ε ν τ ρ ω π ο ι ο ύ σ ε άκόμα καί τό χρυσάφι καί τό άσήμι τής Γαλλίας στήν τ ρά πεζα τών Παρισίων. Δέν πο λυ άρεαε οτήν εθνοσυνέλευση ή πεισματική διατήρηση τής κυβέρ­ νησης.* (ΣΥ. Ινώ ό πρόεδρος κρατούσε γιά τόν εαυτό του τή λιανική δημοχι λί α μέ ςεχωριστές πράξεις άπον ο.ιής χάριτος. Και πραγματ:κά. Τέλος. υπουργούς νά προτείνουν τόν εκτόπισμά στο ’Αλγέρι τών υπόλοιπων στασιαστών τού Ίούνη μέ σκοπό νά φορτώσουν χοντρι κά τήν α ντ ι δη μο τι κότ ητ α στή νομοθετική συ­ νέλευση. πολυάρεσε ή προσπάθεια νά κερδηθεί ή εύνοια τών ύπαξιωματικών μέ μιάν αύξηση ιών αποδ οχ ών τους κα τά τέσσερις πεντάρες τή μέρα καί ή εύνοια τού προλεταριάτου μέ μιά λο­ γοκλοπή άπό τά «Μυστήρια» τού Ευγενίου Συ*.μ. Καί ή νομοθετική συνέλευση εκδικιόταν ιό Ηοναπάρτη άπ ορίπ: οντας κάθε πρόταα^ νόμου πού έκανε για τόν εαυτό του καί εξετάζοντας μέ Οορυβώδικη δ υ : π : σ τ ί α κάθε πρόταση νόμου πού έκανε γιά τό γενικό συμφέρον. ε κ δ : κ 16 ταν μ έ τ ή σ υ ν ω μ ο σ ί α τ ή ς π ε ρ ι φ ρ ό ν η σ η ς . γιά νά δε: μ ή π ω ς ό νόμος αυτός μέ τήν αύξηση τής εκτελεστι κής εξουσίας. Μέ τήν υποχρεωτική κυκλοφορία τών τ ρα πεζο γραμ ματ ίω ν. παρά τίς πολλές καταψηφίσεις πού τή βάραιναν.

Τή ρύθμιση τού κρατικού προϋ­ πολογισμού τή θεωρούν σοσιαλισμό! γιατί χ τ υ π ά τό μονοπώλιο τής χ ρ η μ α τ ι κ η ς ομάδας τού κόμματος τής τάξεως. Οί διεκδικήσεις τού κόμματος τού έλεύθερου έμπορίου. Ή Ιλευθερία τού τύπου. τή μ ε γ ά λ η γ α ι ο χ τ η σ ί α. νά τά μετα­ χειρίζεται ή επίσημη δημοκρατία σάν αντιπάλους. είδαμε αγρότες.132 ΚΑΡΛ Μ ΑΡΕ εδγενής σύζυγος παραμελεί καί κακομεταχειρίζεται τήν άστή γυναίκα του. ή γενική δημόσια έκπαίδευση θεωρούνται σοσιαλισμός. ε ί χ ι ώριμάσβι τίς . ο πως τό βαφτίζουν οί άντί παλ οί του. τού πιό προοδευ­ τικού άγγλικού άστικού κόμματος. # Σιγά-σιγά. του κόμματος τής κόκκινης δημοκρατίας. νά βαδίζουν στό πλευρό τού προλεταριάτου. σοσιαλισμός! γι ατί χ τυ πού ν τό γενικό μονοπώλιο τ ού κόμματος τής τάξεως. ή δ ι α τ ή ρ η σ η ρεπ ο υ μ π λ ι κ ά ν ι κ ώ ν δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ώ ν θ ε σ μ ώ ν σάν ο ρ γ ά ­ νων τού κ ι ν ή μ α τ ο ς τ ους . μικροαστούς. Εμφανίζονται στή Γ α λ λ ί α σάν Ισάριθμες σοσιαλιστικές διεκδικήσεις. τά μεσαία στ ρώματα γενικά. Τήν κατάργηση τών προστατευτικών δασμών τή θεωρούν σοσιαλισμό! γ ι ατ ί χ τ υ π ά τό μονοπώλιο τής β ι ο μ η χ α ν ι κ ή ς ομάδας τού κόμματος τής τάξεως. άπό τόν άστικό φιλελευθερισμό ώς τήν επαναστατική τρομοκρατία— τόσο πολύ άπέ χ ου ν μεταξύ τους τά άκρα πού άποτελούν τό σημείο άφετηρίας καί τό τέρμα τού κόμματος της «άναρχί ας ». ή σ υ σ π ε ί ρ ω σ η γ ύ ρ ω α π ό τό π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο σάν τήν ά π ο $ ασι ατ ι κή επανα­ σ τ α τ ι κ ή δ ύ ν α μ η — αυτά είναι τά κοινά χαρακτηριστικά τού λ ε γ ό μ ε ν ο υ κ ό μ μ α τ ο ς τ ή ς σ ο σ ι α λ δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς . καί σιτηρών τή θεωρούν σοσια­ λισμό ! γιατί χ τ υ π ά τό μονοπώλιο τής τρίτης ομάδας του κ ό μ μ α ­ τος τ ής τάξεως. Τήν έλεύθερη είσαγωγή ξένου κρέατος. Ά π ό τήν πιό μικρή μεταρύθμιση τής παλιάς κοινωνικής άταξίας ώς τήν άνατροπή τού παλιού κοινωνικού καθεστώτος. Αυτό τό κόμμα της α ν α ρ χ ί α ς . τήν κ α θ ο λ ι κ ή . Τόσο γρήγορα ή πορεία τής επανάσ ταση . δηλ. ' Η α ν τ α ρ ­ σία έ ν ά ν τ ι α στ ην α σ τ ι κ ή διχτατορία. νά έ'ρχονται σέ άνοιχτή άντίθεση μέ τήν επίσημη δημοκρατία. τό δικαίωμΛ τού συνεταφίζβσθαι. ή ανάγκη μ ι α ς ά λ λ α γ η■ς τ η ς κ ο ι ν ω ν ί α ς . Ό βολταιρισμός θεωρείται σοσιαλισμός I γιατί χ τ υ π ά μιά τ έ τ α ρ τ η όμάδα τού κόμματος τής τ ά ξ ε ω ς . δέν είναι λιγότερο άπό τό κ ό μ μ α τής τ ά ξ ε ω ς £νας συνασπισμός άπό διαφορετικά συμφέροντα.

" Ο μ ω ς . τού εμπορίου χαί τής γεωργίας. Σκόπιμη ά τΛ ττ{ τών μέν. τού «Τύπου» χ α ί τού € Α ί ώ ν α >\ πού μέ περισσότερη ή λιγότερη συνέπεια θέλει ν’ άνατρέψει τήν Εξουσία τής άριστοκρατίας τού χρήματος καί ν ’ Απε­ λευθερώσει τή βιομηχανί α καί τό εμπόριο άπό τά ώς τώρα οεσμά τους. καί οί πιό μετριοπαθείς διεκδικήσεις τών μεσαίων τάξεων. κρύβεται ό σο σ ι α λ ι σ μ ό ς τής «Νασι ονάλ». προσεταιρίζεται ένα μέρος τών εργατών χ α ί τών μι­ κροαστών. Ανάλογα μέ τίς οικονομικές συνθήκες καί μέ τις γενικές ε π α ν α ­ στατικές ανάγκες τής τάξης ή της ταξικής ομάδας πού πρ ο­ κύπτο υν άπό τίς συνθήκες αότές. Ί ό κεφάλαιο τή συντρίβει μέ τό σ υ ν α γ ω ν ι σ μ ό κι αύτή ζητα ε ν ώ σ ε ι ς πού νά έχουν τήν υ π ο ­ στήριξη τού κράτους. σ’ έ ν α σημείο συμφωνεί: στό οτι διακηρύσσει ότι ε?να: μέσο χ ε ι ρ α φ έ τ η σ η ς τ ο ύ π ρ ο ­ λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ καί οτι ή χειραφέτηση τού τελευταίου είναι ό σ κ ο ­ π ό ς του. πού παρουσιάζουν τον ά λ λα γμ ένο σύμφωνα μέ τίς άνάγκε ς τους χόσμο σάν τόν καλύτερο ά π ? ολους τούς κόσμους. γύρω άπό τήν κ ό κ κ ι ν η σ η ­ μαία. πού τ ά συμφέροντά τους τά άπαρνιούνται οί έχπρόσωποί τους στό κόμμα τής τάξεως. φυσικά. Μιά χι ¿νειρεύε- . ι ό κεφάλαιο κυνήγα τή μικροαστική τάξη κυρίως σάν π ι σ τ ω τ ή ς γ ι ’ αυτό κι αυτή ζητα πιστωτικά Ιδρύματα. ό μ ι κ ρ ο α σ τ ι κ ό ς σ ο σ ι α ­ λ ι σ μ ό ς . Τό κεφάλαιο τήν κ ατ α β ά λ λ ε ι μέ τή σ υ γ ­ κ έ ν τ ρ ω σ ή τ ο υ χι αότή ζ ητά π ρ ο ο δ ε υ τ ι κ ο ύ ς φ ό ρ ο υ ς . Αναγκάζονταν νά συσπειρώνονται γύρω ά πό τή σημαία τού πιό άκρου άνατρεπτικου κόμματος. α υτ απάτ η τών άλλων. ό κ α τ ' εξοχήν σοσιαλισμός. ώστε οί φίλο: τών μεταρυθμίσεων ολων τών άπο χρ ώοεων. έφόσον δέν τ α υ τ ίζ ον τα ι πιά μέ τά δικά τους ιδιωτικά μονοπώλια. Κίναι ό σοσ'αλισμός τής βιομηχανίας.01 ΤΑΞΙΚΟΙ A r Q N E I ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 Q I ΤΟ i 850 133 ¿συνθήκες. π«ριορισμούς στό κληρονομικό δ ι καίωμα. 8Α π ’ αυτόν τόν ά σ τ ι χό σ ο σ ι α λ ι σ μ ό πού. σαν τήν πραγματοποί ηση όλων τών επανασ τατ ικών διεκδικήσεων καί σαν τήν έξ ά λ ε'ψ η όλων τών ε παναστατ ικών συγκρούσεων. ξεχωρίζει ή καθαυτό. έκτέλεση άπό τό κρά* τος με γάλων Ιργων καί άλλα μέτρα πού ρ ί α ι α π α ρ ε μ π ο ­ δ ί ζ ο υ ν τ/ | ν α 5 ξ η σ η τ ο ύ κ ε φ α λ α ί ο υ . Κ ά τ ω άπό τίς γ ε ν ι κ έ ς σοσιαλιστικές φράσεις του «κόμματος τής αναρχίας». οσο ποικιλόμορφος κ: άν ήταν ο σ ο σ ι α λ ι σ μ ό ς τών Ειαφόρων μεγάλων τμημάτων τού κόμματος τής αναρχίας. πού λίγο-πολύ μοιάζουν μεταξύ τους. όπως όλες οί ποικιλίες τού σο­ σιαλισμού.

αυτοί οΐ σοσιαλιστές γίνονται ο: Εκλεκτικοί ή οί θιασώτες των σημερινών σοσιαλιστικών σ υ σ τ η μ ά τ ω ν του δ ο γ μ α τ ι κ ο ύ σ ο σ ι α λ ι σ μ ο ύ . π ο ύ άποτ*λούσε τή θεω­ ρητική έκφραση τού προλεταριάτου μόνο οσον καιρό δέν ε ίχε Ακόμα Αν απτυχθεί σ' ένα Ελεύθερο ιστορικό αύτοτελές κίνημα*. Έ ν ώ τό προλεταριάτο παραχωρεί αυτόν τό σο­ σιαλισμό στή μικροαστική τάξη. Έ ν ώ αυτός ό δ ο γ μ α τ ι ­ κός σοσιαλισμός κατ ά βάθος Εξιδανικεύει μονάχα τήν τωρινή κοινωνία. κοινωνικής έπανάστασης ένάντια στό ά λ λ ο — τό π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο συσπει­ ρώνεται ολο καί πιό πολύ γύρω άπό τόν Ε π α ν α σ τ α τ ι κ ό σ ο σ ι α λ ι σ μ ό . σ χη μα τί ζε ι γι* αύτή μιάν εικόνα χ ωρί ς σκιές καί θέλει νά Επιβάλει τό ιδανικό του Ενάντια στήν πραγμ ατι κότ ητα τής τωρι­ νής κοινωνίας. κ ή ρ υ ξ η τ ή ς Ε π α ν ά ­ σ τ α σ η ς . γιά τόν οποίο ή ίδια ή άστική τάξη έχει έφεύρει τό ονομα Μ π λ α ν κ ί . εϋτε σάν Ατομικοί Εφευρέτες. ή τ α ξ ι κ ή δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τού προλεταριάτου. . "Ο σοσιαλισμός αυτός είναι ή δ ι α ρ κ ή . Έ ν ώ ή π ά λη τών διαφόρων σοσ:αλιστών ήγετών άνάμεσά τους Αποκαλύπτει οτι τό καθένα άπό τά λεγόμενα συστήματα δέν είναι π α ρά ή άξίωση νά όποστηριχθεί τό ένα άπό τά μ ετ αβα τι κά σημεία τ ή . ράζει στη θέση τής κοινής. Έ τ σ : . γ:ά τήν κατάργηση ολων τών σχέσεων παραγωγής πού πάνω τους στηρίζονται ο! ταξικές δια­ κρίσεις γιά τήν κατάργηση ολων τών κοινωνικών σχέσεων. κοινωνικής π αρ αγω γή ς. γιά τ ή νάνα τρ οπή ολων τών ίδεών πού προκύ πτ ουν ά πό αυτές τίς κοινωνικές σχέσεις. που άνταποκρίνονται σ’ α δ τ έ ς τ ί ς σχέσεις πα ραγωγής . τ ήν εγκεφαλική δραστηριότητα τού ξεχωρ:στοο σχολαστικού καί πρίν α π ’ ολα εξαλείφει στη φαντασία του τήν Επαναστατική π ά λ η των τάξεων μέ τίς Αναγκαιότητές της χρησι μοποι ώντας μικρά τε­ χ ν ά σ μ α τ α ή μεγάλους συναισθηματισμούς. σάν άναγκαίο με τ αβα τι κό σημείο γιά τήν κ α τ ά ρ γ η σ η τ ώ ν τ α ­ ξ ι κ ώ ν δ ι α κ ρ ί σ ε ω ν γ ε ν ι κ ά . υποτάσσει ολόκληρο τό κίνημα σέ μιάν άπό τίς Επιδιώξεις του.134 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ται δμως τήν ειρηνική π ρα γμ ατ οπ οί ησ η τού σοσιαλισμού τ η ς — έκτός Γσως άπό μιά δεύτβρη λιγοήμερη επανάσταση τού Φ λ ε ­ βάρη— τήν Ερχόμενη ιστορική πορεία τή φαντάζεται φυσικά σάν Ε φ α ρ μ ο γ ή σ υ σ τ η μ ά τ ω ν πού τά επινοούν ή πού τά έ χο υ ν έπινοήσε: ομαδικά. ό δ ο γ μ α τ ι κ ό ς σ ο σ ι α λ ι ­ σ μ ό ς . *0 χώρος αυτής τής περιγραφής δέν επιτρέπει τήν π α ρ α ­ πέρα Ανάπτυξη αυτού τού θέματος. Έ ν ώ λοιπόν ή ο υ τ ο π ί α . γυρω άπό τόν κ ο μ μ ο υ ν ι σ μ ό . οί στοχαστές τής κοινωνίας.

προκάλεσε τό λαό κόβοντας τά δέντρα τής έλευΟερίας. που I Γ I I I ι Τ ι / . κατάστασης πολιορκίας ατό ΙΙαρίσ. με τήν είσρολή τών χοζιχκων. δεν έ ΐ λ ε π ε παρά ¿ ν α μέσο γιά νά ργεΐ άπό τή σιχαμερή καί αφόρητη αυτή Οεστ — τή σ τ ά σ η . καί στ ου. Μάταια. ?Λν τά δέντρα τής ελευθερίας έχασαν τή θέ­ ση τους. α στήν κυρέρνηση. Τό μόνο πού π έ τ υ ­ χε ό 12πούλ ή:αν νά τον αναχ αλέσει ο πρόεδρος στήν τάξη . πλησιάζανε οί εκλογές για τήν α ντ ικα ­ τάσταση τών προγραμμενων ορεινών της 13 του Ί ο ύ ν η. Σ^ί. Οάταν αναγκασμένοι νά κάνουν παραχωρήσεις απέναντι σέ μιά κυβέρ­ νηση πού θάχει κερδίσει τή νίκη ένάντια στήν άναρχία. Ά π ό τήν άλλη μεριά. Μάταια ό κυ^εονητικός αέ τ?ν χ α τ ά ρΓν<γισ τ/ τού γενικού ι 4 4 * τύπος* άπε:λησ> I < » I Εκλογικού δικαιώματος. που εί­ χαν αναβληθεί καί καθυστερήσει γιά ένα . Μια στάση στό Παρίσι Οά έπέτρ=πε τήν κήρυΕη τή. έ ν ι ν τ . οί φίλοι τής τ ά ­ ξεως. Ή κυβέρνηση. ένώ οί νομοί γίνονταν ολο καί πιο άρέραιοι κ: ή Γδια ή νομοθετική ουνε/«ευση γινόταν ολο καί πιο γκρινιάρικα μπρος στις απαιτήσεις του γάλλου Σουλούκ. £τσι καί 3 τό κόμμα τ ή : « ά ν α ρ χ ί α ς » μπήκε επικεφαλής τό π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο . άν δέ 6έλαν οί Γδιοι νά χαρακτηριστούν αναρχικοί. δηλώνοντας ότι ή κυ­ ρέρνηση ή τα ν έτοιμη νά την αντιμετωπίσει. νομούς καί επομένως Οά έπέτρεπε νά έπ^ρεασθούν οί έκλογές. μέσα στήν ίδια τή νομο6:τ:κή ό ν τ ’ Ί2πούλ κάλεσε ανοιχτά τήν αριστερά νά κατέρει στούς δρόμους. συσπειρώθηκαν γύρω άπό τό προλεταριάτο. πού τήν πεοι^οονουσαν οί έχΟοοί ττς. Μάταια. αυτή ή ίδια £χαθο το κεφάλι της καί οπισθοχώρησε φοβισμένη μπρος στήν ίδια της τήν π ρ ό κ λ η σ η . 11 κυρέρνηση ρ ίχ τη κε ατή δουλιά. I I τήν κακομετ αχ ει ρίζον ταν καί που καθημερινά τήν Εξευτέλιζαν οί δήθεν φίλοι της. Έ ν ώ οί διάφορες τάςεις πού ενώθηκαν 3* ένα ε πα ν α ­ στατικό σύνδεσμο. οπως στό κόμμα τής τ ά ξ ε ω ς μπήκε α ν α γκ α ­ στικά επικεφαλής ή α ρ ι σ τ ο κ ρ α τ ί α τ ο ύ χ ρ ή μ α τ ο ς . Λεν $!χ$ μεγαλύτερη επι τυχία τό γεγονός ο τι άφαίρεσε ά κ ό τήν ¿ναμνηστική στήλη τού Ι ο ύ ­ λη τά κ α μ ω μ έν α μέ άμάραντους στεφάνια.01 ΤΑΗίΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ ¡*>50 ! 35 Είδαμε οτι. Ή εθνοσυνέλευσή ωστόσο δέχ τηκε τήν αδέξια αυτή απόπειρα χει ραφέτησης τού Βοναπάρτη μέ παγερή δυσπιστία.·εγάΛ0 χρονικό δ ιά­ στημα. αρχές τού Φ λ ε β ά ­ ρη 1830. Έ δ ο σ ε σ’ ένα μέρος τού στρατού τήν ευκαιρία γιά επαναστατι κές διαδηλώσεις καί στήν έΟνοσυνέλευση τήν ευκαιρία γιά μιά λίγο-πολύ σκεπασμέ­ νη ψήφ ο μ ή έμπιστοσύνη.

ο ^ τ ι π ρ ό σ ω π ο ς τής σοσιαλιστικής μικροαστι­ κής τάξης. γνωστός σάν κομμουνιστής συγγραφέας από τό βιβλίο του «1 ιά τη διανομή τού πλούτου». ενώ ε:. ό άντιπρόσωπος του έπαναστα: /ού προλεταριάτου. ο π ω ς τό Φ λ ε β ά ή τ α ν ή κ ερ η . Μάταιη. 0? τρεις αυτοί ’»ποφήαιοι άντιποοσώπευαν τίς τρβίς σύμμ α χ ε ς τάξεις: Έ π ι κ ε . Ή τ α ν φίλος τού Μπλανκι καί είχε πάρει μέρος στην ά πόπε ιρα τ ής 15 τού Μ^η.ια-ος τής «Ναστονάλ» πού είχε έκτεΟεί λιγοτερο α π ’ ολους. Γ0 Κ α ρ ν ό .. Τέλος. δεν ε μ π ό ­ δισαν τήν έκλογική επιτροπή. D a p 1 ολί ς τίς αντίθετες προσπάθειες. ήταν κα ί ή προφητεία γιά μ:άν έ πανάσ τα στ στις 2 4 τ ο υ Φ λ ε β ά ρ η . πού βρισκόταν όλότελα κ ά τ ω από τήν έπιροή των έρ γατών. ό γιός τού Καρνό της συμβατικής. νά βάλει τρείς υποψήφιους γιά τό Ιίαρίσι: Τό ν τ ε Φ λ ο τ . ρίτος. μέλος τού κόμ. Έ π ρ ό κ ε ι το *I ιά iIv a γ έ ρ ι κ ο σ υ ν α σ π ι σ α1 ό έ ν ά ν τ ι α σ τ ήIν ά σ τ ικ η τ ά c η /„ α ί : τ ή ν κυβέρνηση. πού οϊ δημοκρατικές του γνώμες εί χαν άπο χτήσει μιά σοσ ια λι στή ν έννοια απέναντι στό κόμμα τής τάξεως. ό στασιαστής του Ίούνη. γιατί ετοιμαζόταν νά κάνε: ε π α ν ά σ τ α σ η . . τό Β ι ν τ ά λ καί τόν Κ α ρ ν ό .136 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ καί τό κόμμα τής τάςεως μέ κρυφή χαιρεκακί α άφησε ένα βουλευτή τής άριστερας νά περιγελάσει τίς σφετεριστικές διαθέ­ σεις του Βοναπάρτη. υπουργός τής π α ι δ ε ί α ς στην προσωρινή κυ ­ βέρνηση καί στήν εκτελεστική επιτροπή. άπό τούς εκτοπισμένους τού Ί ο ύ νη . 'Ο ν τ ε Φ λ ό τ ή τ α ν ένα. Λ ύτή τή φορά ο . τέλος. Π λ ά ϊ του ό δ ο γ μα τ ι ­ κός σοσιαλιστής. νίκησαν ο: σοσιαλι­ στές υποψήφιοι 'Ο ίδιος ό στρατός ψήφισε γιά τό στασιαστή . μιά ζ ω ν τ α ­ νή διαμαρτυρία ένάντια τ „6 νόμο των 'η σουιτών γιά τήν ε κπαί δευ­ ση./α^ άπό καιρό / ά σ ε : τή δική τους τήν Ιννοια. χ ά ρη ατό δημο­ κρατικό του νομοσχέδιο γ:ά τή δημόσια έκπαίδευση.ως τ ό π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο ζ α λ ή τού ε π α ν α σ τ α τ ι κ ο ύ συνδέσμου.ς. ήταν άλλοτδ γραμματέας τού Λουί Μπλ άνστ ήν επιτροπή τού Λουξεμβούργου. πού αμνηστεύτηκε χάρη σέ μ:ά άπό τίς εμπνεύσεις έκδίνες του Βοναπάρτη πού είχαν σ / ο π ό νά τόν κάνουν δημοφιλή. Έ κυβέρνηση κ α τάφερε ά πλ ώ ς νά αγνόησε: ο λαός την 2 4 του Φλεβάρη. ήταν. Oí προκλήσεις τής κυβέρνησης. ό ·. τού οργανωτή τής νίκης. Τό προλεταριάτο δεν έπέτρεψε νά τό προκαλέσουν σί σ τ ά ­ ση.·. *0 Β ι ν τ ά λ . ό Αντιπρόσωπος τού δημοκρατικού αστικού κόμματ ος. πού μεγάλωναν μον άχα τό γενικό ΙρεΟισμό ενάντια στην υπάρχουσα κατάσταση.

. οοηγόρη οαν. α υ τ ό γ ί ν ε τ α ι μονο γ ι α τ ί ά π ε λ π ί σ τ η κ α ν ο τ ι μ π ο ρ ε ί νά σ τ α θ ε ί η α σ τ ι κ ή δ η μ ο κ ρ α τ ί α . . κ α ί α έ τ ί ς η?'/ίΖ πρεσ^ζυανε οτά χ : · /.ς 10 τού Μ ά ρ τ η ά π ο τ ε λ ο ύ σ α ν δ ι α μ α ρ τ υ ρ ί α ε ν ά ν ­ τ ι α στήν π λ ε ι ο ψ η φ ί α τ η ς 13 τού Μ ά η .Ο! ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΏΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΤΤΟ ΤΟ ¡« 4 S Ω Σ ΤΟ 1850 137 τού *Is ú v rr ε ν ά ν τ ι α στό δικό του υπουργό τω ν σ τ ρ α τ ι ω τ ι κ ώ ν . φ ώ ν α ζ ε ο Σ ε γ κ υ ρ ντ* Ά γ κ ε σ ό . Τ ό κ ί μ μ α τ η . . ς α ν α γ ύρισ αν πίσω σ τ η ν ε θ ν ο σ υ ν έ λ ε υ σ ή ~ λ λ α σά'. π αρά μ ι ά ν ά ν ά λ ο γ η περίπτωση: τήν ά π ο τ υ ν ' α τού Λ τ ' 12σέ. ΤΗ τ α ν ή α ν α ί ρ ε σ η της 1C τ j ύ Λ ε κ έ μ .:* τ. ()· ο ρ ε ι ­ νοί. α υ τ ό σ υ μ β α ί ν ε ι μόνο γ ι α τ ί α π ε λ π ί ζ ε τ α ι ο τ ι θά π α ρ α μ ε ί ν ε ι πρόεδρος. ^ τ α ν σα νά τ o y ε χ τ υ τ ή ^ ε ι α σ τ ρ ο ­ π ε λ έ κ ι . ε : : κ α ί οί δ ι ώ χ τ ε ς των στασια στών του Ιούνη. Ά ν κ α μ ι ά φορά θ υ μ ο ύ ν τα ι ο τι ε ί ν α ι β α σ ι λ ι κ έ ς . . Ά ν ο Β ο ν α π ά ρ τ η ς θ υ ­ μ ά τ α ι ο τ ι ε ί ν α ι ό μ ν η σ τ ή ρ α ς τού θρόνου. σ τ ή φ ά σ η της διάλυ­ σής της. ζα ν « γ ύ ρ ι σ α ν ομω. Π ί σ ω άπό τ ά ψηφοδε. Ο ί έχλογες της 1C τ ο ί Μ ά οτ / I 5 Ο! 5ί ί τ α ν ή ά να ί ρεση τού Ί ο υ ν /. υ π υ ρ γ ο του Λ α :τ. ή σ υ ντα γμ α τική δημ ο­ κ ρ α τ ί α μ π α ί ν ε ι αέ μ ι ά νέα φάση. ο ο ·> 1 S 4 : οι συ 7 . προχω ρ/μένος σ α λ π ι γ κ τ ή ς τ ή ς ε π α ν ά σ τ α σ η ς . /J. Με τή 10 το ύ Μ ά ρ τ η 1850. πού ε ί χ ε π άρει μέρ ος σ τ ή ν εξέγερ ση τ ο ύ Ί ο υ ν η . ecos αν μ ι ά π λ ε ι ο ψ η φ ί α από ορεινούς. Γ1ϊ 10 τού Μ ά ρ τ η ή τ α ν μ ιά ε π α ν ά σ τ α σ η .#φία στο κ ό μ μ α τ η ς τά ς εω ς . έ'να άπό τά πιο π ρ ο ο δ ε υ τ ι κ ά μ έ λ η τού κ ό μ μ α τ ο ς τής τ ά ς ε ω ς . :α ν α ( :·ρ: :α ν στήν εθ ν ο ­ συνέλευση. « Ί Ι ψήφος της 10 τού Μ ά ρ τ η ε ί ν α ι 6 π ό λ ε μ ο ς » .: ν ο μ ο υ τ οέν τό γ.»vosso'acvoi ο*πό . π ρ ω θ υ π ο υ ρ ­ γού τ ο ύ Κ α ρ ό λ ο υ X α τ ά 1830 Γέλ$ς. ί ) : έ κ λ ο γ ί ς στου. τ ^ : : ^ . Ο ί έ κ λ ο γ έ ς τΤ. σ>·. ύ .~:ο:. Λ α ί τ . Ο ι δ ιά φ ο ρ ες ο μ ά δ ες τ η ς π λ ε ιο ψ η φ ία ς ε ί ν α ι π ά λ ι έν ω μ έν ε ς κ α ί ά ν α μ ε τ α ξ ύ τους κ α ί αέ τό Β ο ν α π ά ρ τ η * ε ί ν α ι π ά λ ι οί σωτηρες της τά ς εω ς . ό Β ο ν α π ά ρ τ η ς ά π α ν τά υστέρα άπό ./ τ ι α κ ρ ύ β ο ν τ α ν ο: π έ τ ρ ε ς τού λ ιθ ό σ τρω του . ή τ α ν ή ά κ ύ ρ ω ο η τ ώ ν ε κ λ ο γ ώ ν της 13 τ ο ύ Μ ά η .α σάν α ρ χ η γ ό ς τη ς. Σ τ ή ν ε κ λ ο γ ή τού ντε Φλότ. έ κ τ ο π ισ μ έ ν ο υ ς . ο: ε κ λ ο γ έ ς τ ή ς 10 τού Μ ά ρ τ η 1 8 5 0 . πού ή τ α ν π ρ ο γ ρ α μ μ έ ν ο : a·. πού ε ί χ α ν δ έ σ ε ι τ ή ν π λ ε ι . Τ Η τ α ν ή α ν α ί ρ ε σ η τ η ς 1 3 τ ο υ ' Ι ο ύ ν η 1 8 4 Ο . ρη : ό Να­ πολέων ε ί χ ε ά π ο τ ύ χ ε ι αέ τ ό ν π ρ ο ^ . Η κ ο ι ν ο β ο υ λ ε υ τ ι κ ή ί σ τ ο ρ ία τ η ς Γ α λ λ : ? ς οέ γ ν ώ ρ ι ζ ε .'ν ?Ονοσυ\ £A¿ugr. κ ι ό ί δ ι ο : ό Β ο ν α π ά ρ τ η ς ε ί ν α ι π ά λ ι ό ουδέτερος άνθρωπός τους. κ α : oye π.

§νας ά σ τ α μ ά τ / τ ο ς καί άνελεητος πόλεμος. "Αν ή κοινωνία οεν εξοντώ­ σει τό σοσιαλισμό. Σ ’ αυτή τή μονομαχία τής άπόγνωσης. «Άνα'. Ο: μ α γ α ζ ά ­ τορες τού ΙΙαρ. Στήν εκλο­ γή τού Β : ν τ ά λ μέ τήν κατάπν:ςη τού αοσ:αλ:στ:κού τύπου Το κόμμα της τά. γύρευε: v i διαλύσει τούς δ:κούς του τούς φό­ βους μέ τις κραυγές τού τύπου του.οιού υγάλανε στ:. Αύτό σημαίνε: δτι ή άστιχή συνέλευση άντιπροσωπεύει τώρα μονάχα τήν άστιχή τάςη.ιεσα ατό σοσ»αλισ*ιό καί ττ* ν κοινω• 4 Γ νία γίνεται μ:ά μονομαχία μέχρ: θανάτου.000 ψηφοφόρους τού Παρισιού! Μιά νύχτα Βαρθολομαίου γ:ά του. <<): υπερααπ:σ:ές τ η . Í 8 4 9 . Αυτό σημαίνει οτι είναι άδύνατος ένας δεύτερος Ί ο ύ ν η ς ί δ 4 δ . Μήπως οέ θά πρέπει νά κατασταλεί άχόμα κα ί αύτό τό κυριότερο οργανο καταστολής. Καί τό χ όμμα τής τάςεως προφέρει τον τελευταίο του λ ό γ ο : «Πρέπει νά . με τό ο:ορισμο τού Μ π α ρ ό ς σάν υπουργού των έσωτερικών. Στήν εκλογή τού Κ α ρ ν ό ά π α ν τ ά ή νομοθ£τ:κή συνέλευ­ ση με τήν ά π : δ ο χ ή τού νόμου γ:α τήν εκπαίδευα^. ένώ ή άντίσταση έχατονταπλασιάστηκε. 1 ά όργανά του ρίχνονται μέ τό μεγαλύτερο φανατισμό ένάντ:α στούς « μ α γ α ζ ά τ ο ρ ε ς τ ο ύ II α ρ : σ : ο ύ » . « δ ε κ α π λ ά σ : α κ α τ α σ τ ο λ ή ! » . γυρεύε: τή σωτηρία της στό στρατόπεδο των άχτημόνων. π ρέ ­ πε: να χ α θ ε ί ό εν ας από τούς δυο. φω­ νάζει ένα από τά όργανά του. 6 σοσιαλισμός θά έςοντώσε: τήν κοινω­ νία . τού Λεντρύ-Ρολλέν καί τού Γκινάρ. ή μ:χρή ιδιοχτησία. τάςεως πρέπε: ν άναλά:ουν τήν επίθεση ένάντ:α ατό κόχχ:νο κόμμα». εκλογές γιά άντιπρόσωπό τους τόν παριοινό στασιαστή τού Ί ο ύ νη . kT¿ σπαθί είνα: ιερό». τά οδοφράγματα της θρησκείας. σοα:αλ:στές! Κα ί τό κόμμα τής τάςεως πιστεύει γ:ά μιά στιγμή οτ: ή νίχη του είναι βέβαιη. γιατί ό υποτελής τ^ς. Αυτό σημαίνει δτι είνα: άδύνατη μ:ά δεύτερη 13 τού Ίούντ. τού κατήγορου του Μπλανκί καί τού Μ τ α ρ α χ έ ς .ε(υ. κράζε: ένας τρίτος κόκορας τής τάςεως. τού Μπαρός. Αυτό σημαίνε: δτι έχει σπάσε: ή ηθική έπιροή τού κεφαλαίου. Υ ψ ώσ τ ε τά οδο­ φράγματα τής τάςεως.ι 38 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ εντολή τού κόμματος τής τάςεως. Τό κόμμα τής τάςεως επιστρέφει φυσ:κά στην άναπόφευχτη κοινοτοπία του: «Περ:σσότερη κ α τ α σ τ ο λ ή ! » φ ώ­ ναζε:. ACτό σημαίνε: οτι ή μεγάλη ιδιοχτησία χάθηκε. Μ ά ή δύναμή του καταστολής έχει ε λατ τωθε ί δέκα φορές. τά οδο­ φράγματα τής οικογένειας! Πρέπει νά ξεμπερδεύουμε μέ τούς 127. ό σ τ ρ α τ ό ς . ςρωνά^ε: ενα άλλο.

O ' G r e C S 1.* Μήπως τό γενικό εκλογικό δι καί ωμα πυύ καταργεί κάθε ιρορά τήν υ π ί ρ χουσα κρατική έεουσία καί τή δημιουργεί ξανά άπό τήν άρχή μέσα α π ’ του.α στο *ερο Ί / ι ο ν μ? . δ'/κα'ωσε. πρόγονοί μ * : .£ΐ γ : ’ αύτό. Τό σύντ αγμα αίναι ένα φρούριο πού δέν π ρ ο α τ α τ : . *<' ε ν ι κ ο υ έ κ λ οI' : κ ό δ ι κ α ί ω μk α .^ τής κυρ -'apy/iC Οέ> ^ση. δη λ.. "Γοτερα από τή 10 τού Μάρ­ τη 1850 ποιός μπορούσε ακόμα ν' ά α φ : :άλ/. Λ·ς . Μά μήπως έχει π:ά τό σύνταγμα κανένα νόημα. άπό τή στιγμή πού τό περιεχόμενο αυτού τού εκλογικού ί ι κ α ι ώ μ α Tcr. 2 0 του Δεκέμβρη 1846. π ο / . Ί Ι άστική τάξη. ΤΙ αστική κυριαρχία. κόλ πο υς της. ( Σ η μ ι ί ω c r .ο'I :κό οικαίωιια τού. τήν κυριαρχία της. ιο ρ κη μ έν ο υς ! Κ: / ί . αυτής τής κυρίαρχης Οέ / ησης οέ ν είναι πι ά ή αστική κυ ­ ριαρχία. έ?α'ρ ο. ρ / ή τ ί .01 ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850 ζ39 ζ ά β ί ΐ ο σ ι δ ε ρ έ ν ι ο . . ά π ο ρ ί π το ν τα ς τό γενικό έκλογικό δικαίω­ 1 (j recs — λ ο γ ο π α ί γ ν ι ο : έ λ λ η ν β ς ά λ λ α έ~ί:τ(ς καί αντοί πού ά π έ Ι π<ίγγ « ) μ α ν. μ ατο: ’/7ΐ τό γ · ν ι κ ό I κ λ οc 11 κ a τ a »ο **1ι σ 4t τ/ ο *·. . ε ι πα ρά τοΟ. τήν ρ νή π ό / / 7. τού / α ο ύ — αυτό είναι τό νόηαα τού αστικού συντ ά­ γματος. ϊ τ ί :·» 10 του Μάοτν ι ι * 1850 to γενικό έκλογ:>ό ο:κα:ωμα έ’δοσε άδ:κο στόν !δ:ο τόν ¿αυτό του.ν κοι/. Μήπως δέν είναι καθήκον τής άστ-κής τάςης νά ρύθ­ μιζε: τό δικαίωμα ψήφου ετοι πού τό δικαίωμα αύτό νά Ι π ι διώκει αυτό πού είναι λογικό. δέν άπίΐλει νά ύψωσε.α στ/. >:α:α λέςη τού κ ό μ ­ ματος τ /.α . χ μ ά / ω τ ο ι » .κι ο / ι τους π ο /.ιέ τα 9 :νά αας I ** ο π / α . τήν ίδια τήν άναρ χί α σέ έςουσία. τ ή . κλο:ός της άσφυχτικής νομιμότητας. ς τάεεως. 13 τ:ύ Μάη 1 8 4 ν) και στ:. σάν Ι κ γρ α σ μ έ ν ^ ~ρά. τ ή ήταν τ : / . . ό ί / κ ^ τ α / τ / σ α μ ε on»· : ο. γίναμε ο: Γο : ο : ν ’. δε ράζει σέ κίνδυνο κάθε στιγμή δλες τ ί r ύπάρχουσες έςουσίες. στ . νά πο/εατ Α χ ό τό Φλ®~ i * σουαϊ | I'. σ^ν άπόοοια καί άποτέλ*σμα του γενικού έκλογικου δικαιώματος. Πρέτ:ε.ιά τού Sou­ se Oi Ή π ο υ . δέν κ α τ α ρ γ ε ί κάθε σταθερότητα.ο j Έ » x t λ ς σ τ ή ν I χ C ο ο η τ ο υ 18 9 5). τό γενικό Ικ/. ‘Η 3υ ντα γ μ α τ ικ ή δημοκρα τί α e! ν ζ : ά ο υ ν α τ η. 4 τού Μάη 1 8 4 ο . Δ ε / τ ή κ α μ ε τούς δε­ σμού .hρa . ράρη του 1 84 8 πο> ε μ / σ α μ ε τήν επανάστασή με τ ά 2 πλ α τ η ς κα· π ά ν ω ατό ό : ν ο τ . Ιο ύ ι μ ΐ / Ό ομω: του συντά-.. : r . 8 του Ιού/ ή 1 8 4 9 . αστικής όιχτατουίας 1τ . στ·. δίν Εκμηδενίζει τό κύρος τής εςουσία.//7. λ s ρc 'j ν ν*:α χ ι ρ τ ι α .

πόλη τής ftppav'xc. υ ν άτελή.. Ιύντ ) . Επανάστασής. επ ανάσταση. κα( π ρ έ π ε ι τώρα να σ τ s ρ ε ω 0 ε : έ ν ά ντ ι α στή θέληση του λ α g ύ . συμποσιακό ττ. α τ α φ ε υ γ . όλ α δίνει πρό σχη μα .ροοφύγων τήν ¿ποχή τής γαλλικΐ. από μ έπί- καθορισμένο άστικές τους Μοιάζουν τήν < μ:σο-επαναστατικές τάζεις. τή. μόνη μορφή. καινούργιας σ υ ν τ α γ μ α τ ικ ή ς τό νεανικό δικά του Τό άπό εξουσίας.ς.ς. τήν επιγραφή: Ύστερα άπό μένα ας ό κατακλυσμός! 1 Κομπλέντς:. (Σημ.140 ΚΑΡΑ Μ ΑΡΞ μα μέ τό οποίο είχε π2ρι. Επανάστασης. Ι β γ α λ ε "II τίς γενικό μέ κ ε ί ν ο ν τό γέρο πού θερμοκήπιο moi γ:ά κυριαρχίας α δύνα τη 10 του Μ ά ρ τ η Après Ερθει n ie λούσα κα : μδλη ο τι ήταν του στήν οί διάφορες τους. τέλεια μορφή τής τ α ξ ικ ή ς μορφή τής ραμένα ΊΙ τό του. Κάθε τίς γιά όμως τή. πρόσχημα τέτιο γιά* συμπόσια. άφυυ ν. τ : : τ^ν ενωμένη ς χίας. Μέ επανάσταση έχει ανάγκ η όι*ασμ ένε ς.. I3 δικ αίω μα νά ε κ δ η λ ω θ ο ύ ν ν* α ύτα πα τώνται κτήρα τή ε χ £: χώριζε τίς ομάδες τού επαναστατικού συν­ πρόσχημα επιτρέπει ένα 6ά συντελούσε γενικό ρ·ναι 6ά ιοια ίδιο τόν εαυτό γ ε ν :χ 6 άπό Κ ο μ π λ έ ν τ ς 1 πού στήν Εκλογικό ένα ανάγκη ά λλο μέσα στόν γ ε νιχ ό επανάσταση σάν είχε μ μιά του τά π α ι ­ αυτά τα μονάχα μα­ άϊία. χα. ό εξωτερικό. πΐί από τή πίσω στήν τής μ ο ν α ρ­ γιά νά ά ποχτ ήσ ει πάσεντούκι σκεπάσει τους τή. γχαταστήσε: τή ν ξυπνά. ομολογεί ανοιχτά οτι: Η διχτατορία μ α ς χ ρ ά τ r 1 ε ως τώρα χ ά ρ r στη bέλ η3η το > α α ο ύ . Γα/λία. στην ε : σ β ο λ ή . ά / λ ά Ιζω.~ κα ί ή επα­ Κά^ε ομάδες τή τήν ιδιαί- πιό δημοκρατία le τή . Μέ c τήν εισβολή. γυρεύει τά στηρίγματα της οχ: πι ά μέσα στή Γ α λ / ί α .ής àrav?ςχαατ. βασανίζεται νά IS 5 0 Ι ό χαρα­ συνέπειες δημοκρατίας.ς άζτι ν. Καί κατά συνέπεια. ζήτημα ( )ί συνασπισμένες κα τ ώ τ ε ρ η . στή μορφή τό από είναι κ ι ό λ α . έδρα του τά Εύνιχά πά^τ. πούντα.I ένάντ:α ύεση ενάντια νούργ: α ατό νάσταση έχε: τερο πρ όσ χη μα δέσμου κα( τής τους θέ μα κατάλληλο τό ζάλιζε: έπερχόμενης οιχής πρώτης. κέντρο ιών γαλλων àvxsπαναστατΛν βύγεν&ν Γ.3λη0εί ως τώρα κι α π ’ οπου αντλούσε την π α ν τ ο δ υ ν α μ ί α της. στα τ«λη το'3 Ιδού αίώνα. φέρει d élu g e' καί άπό δ ικ αίω μα δυνατή ισχυρή ξ ν^ ψήτν ' /χτζ- μορφή καί τήν του. σφρίγος.

Ο) ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΙ Ι Τ Η ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ . περιγράφεταί Οστερα. πώς ή άνθιση τού έμπορίου καί τής βιομηχανίας πού ξαναγύρισε στο διάστημα του 1848 καί πού άνέβηκε σέ άκόμα ψηλότερο σημείο τό 1849. Έ ν α πλήθος άπό έταιρίες ξεττήδησαν. Ειδικά γιά τή Γαλλία. μ ’ δλο πού έδώ ο! ψηλές τιμές τής πρώτης Ολης έχουν έπιδράσει ανασταλτικά δπως £γινε καί στήν ’Αγγλία. >4* Ω ΐ ΤΟ . Σάν πρόσχημα γιά τίς κερδοσκοπίες αυτές χρησίμευσε ή έκμ. πού ή χαμηλή τιμή τών μετοχών τους χσί τά χρωματισμένα μέ σοσιαλισμό προγράμματά τους άπευθύνονται άμεσα στά πουγγι ά τ^ς μικροαστικής τάξης καί τών έργατών καί πού 6λες χωρίς έξαίρεση καταλήγουν σέ κείνη τήν καθαρή άπάτη πού είναι χαρακτηριστική μόνο στούς γάλλους καί τούς κινέζους. Έ 5 ώ . έπίσης καί τά έργοατάσια μπαμπακερών τής Ρουέν καί τής Μολούζ πάνε αρκετά καλά.) 14 ι IV Η ΚΑΤΑΡΠΙΣΚ Ί Ο Ϊ Γ Κ ΜΚ ο ν ΕΚΛο ΓΙ Κην ΔΙ ΚΑΙΏΜΑΤΟΣ ΓΟ 1850 ^Ή συνέχεια των τριών προ^γού. ή συνέχεια αύτή λέβι:)1 Τά Γδια συμπτώματα φανερώθηκαν στή Γαλλία άπό τό 1849 καί ίδιαίτβρα άπό τίς άρχές του 1850. τής «Νέας Ε φ η μ ε ρ ί δ α ς τού Ρήνου». άφοϋ περιγράφετα' πρώτα ή μεγάλη έμπορική κρίση πού ξέσπασε στήν ' Α γ γ λ ί α τό 1847 καί άφοο έξηγιέται άίτό τόν άντίχτυπό της στήν ήπ5:ρωτική Ευρώπη ή ο£υνση των έκεί πολιτικών περιπλοκών καί ή μετατροπή τους στίς έπαναστάσεις τού Φλεβάρη καί του Μάρ­ τη του 1848. Χώρια ά π ’ αύτό. π α ρ ά λ υ σ ε τ ή ν Επαναστατική 5νοδο καί £κανε δυνατές τίς ταυτόχρονες νίκες τής άντίδρασης.sS.χ£/·'υ/ κεφαλαίων βρίσκε­ ται στήν «άνα^χόπηση» τού τελευταίου ςιπλοΰ τεύχους (5-6). ή έξέλιξη τής περιόδου άνθισης στη Γαλλία εύνοήθηκε ιδιαί­ τερα άπό τήν πλατιά τελωνειακή μεταρυθμιση στήν ’Ισπανία καί άπό τή μείωση τών δασμών πάνω στά διάφορα είδη πολυτελείας στό Με­ ξικό.ν ί χ ί ο ο η τοϋ 1595. Έ έξαγωγή γαλλικών ¿μπορευμάτων μεγάλωσε σημαντικά καί στίς δυό αότές αγορές. Σύντ. (Σημ. Μιά μάλιστα ά π ’ αδτές τίς έταιρίες προστατεύεται 1 Ή ι ΐ σ α γ α γ ι χ ή αύτή π α ρ ά γρ α φ ος γ ρ ά ψ η χ η άηό τόν ττ. "II αδξηση τού κεφαλαίου στή Γαλλία οδήγησε σέ μιά σειρά κερδοσκοπίες. Οί παρισινές βιομηχανίες έργάζονται μέ πλήρη άπασχόληση.) "Ε νγχιλς γιά .ετάλλευση σέ μεγάλη κ λ ί ­ μακα τών χρυσωρυχείων τής Καλιρορνίας.

του λίρες. εκατομμύριο. ήταν τότε. δηλ. Ή αύξηση α υ ­ τή 6ε συνοδεύτηκε Από μ. έννιά π ρώτ ου ς μήνες τού 1848 τ ά 6 3 ε κ α τ ο μ μ ύ ρ ι α φ ρά γ κα . 0 0 0 λίρες στερλίνες). ένα Ανήκουστο γ|α τή Γαλλία ποσό.2 8 0. ή κυκλοφορία αυτή Ανέβηκε σέ 4 8 2 εκατομμύρια φράγκα ή σέ 1 ° .τ/.χνει π ε ­ ρίλαμπρα ποσο σωστή ήταν ή βεβαίωσή μας σ’ ένα προηγούμενο τεύχος. ή αυξημένη κ υ κλ οφο ρί α τ ων τ ρ α π ε ζ ο γ ρ α μ μ α τ ί ω ν συνοδεύτηκε Από τή σταθερή αυςτση της συσσώρευσης τού χ ρ υ ­ σού κ α ί του Ασημιού ατά υ π ό γ ε ι α τής τ ρά πε ζα ς. ΐ ί1 ρΓ ηI 1 8 5 0 — I * ^ 4 9 6 ε κ α τ ο μ μ ύ ρ ι α φ ρ ά γ κ α ή 1 9 . Τό αποτέλεσμα αυτό γίνεται Ακόμα πιό έξώφΟαλμο Από τήν Ακολου^η επισκόπηση τής γαλλικής τ ραπεζι τι κής νομοθεσίας στά τελευταία χρόνια.καν πα\ΐ χα• ι ι I « I I I τ ά ενα χαί πάν·«. Ε ξ ά λ λ ο υ τό Σ ε π τ ε μ ρ ρ η του 1850 χ α ί σέ σύγκοισ^ μέ τόν :5:ο άν να τού 1849 άγε. στους εννιά μήνες τού 1 8 4 9 τα 9 5 έ κ α τ ο μ μ ύ ρ ι α φ ρ ά γ κ α χα ί ατούς Αντίστοιχους μήνες του 1 δ50 τ ά 9 3 έ κ α τ ο μ μ ύ ρ . οχ: μόνο δεν άνατράπηχ3 Από τήν επανάσταση. των πληρωμών το:ς μετρητοίς από την τραπεζα.I στ Από 4 . II κυκλοφορία των τ ρ α π ε ζ ο γ ρα μ μα τ ί ων τ^ς μαζι με τίς επαρχιακές τράπεζες. 0 00 λίρες.ε~ 2 τού Σ ε π τ έ '. δηλ. Αλλά οτι Αντίθετα δυνάμωσε ακό­ μα πιό πολύ. ή κατά 5 εκατομμύρια λίρες. Στις 15 τού Μάρτη 1848 ή τ ρ απ εζ α είχε εξουσιοδοτηθεί νά οιακόψει τι: π λ ε ρ ωμ έ ς το:ς μ~τρη:οις.142 ΚΑΡΑ Μ ΑΡΞ άμεσα Από την κυβέρνηση.άν υποτίμηση των τ ρ α π ε ζ ο γ ρ α μ μ α τ ί ω ν ’Α π εν αν τ ί ας . ή τ ράπ εζ α έςουσιοοοτήΟηκε νά έκδόσει τ ρ απ εζ ογ ρα μ μά τ ια ι ώ ν 2 0 0 φράγκων Τό μικρότερο τ ρ α π ε ζ ο / ρ α μ μ ά τ ι ο ήταν ως τότε των 500 φράγκων. ° 2 0 . '11 πιό ντυπ*/ τή άπόόει: γ ν :ά τν ν α π £ κ α τ ά ο τ α σ τ τ ή . μέ το νομο τής 6 τού Α^γούστου τού 1850. Τό γ ε ­ γονός ότι ή τράπεζα μπόρεσε £τσ: ν’ αύξησε: τήν κυκλοφορία της καί συνεπώς ν" Ανεβάσει τό ενεργό κεφάλαιό της κατά 123 εκα­ τομμύρια φράγκα. έτσ: πού τό κ α λοκαίοι ττ^ τά 14 ίκα4 τού 1850 τό »μ ε τα λ / :κό ΑποΟειια I «. Ο: ε ισ αγ ωγ ικ ο ί τ ελωνειακοί δασμοί στή Γ α λ λ ί α Ι φ τ α σ α ν ατού. 8 4 0 . ε ύτ μ:ρ:ας είναι ή έ π α ν ά / η φ η . α φραγκα. Στίς 10 τού Μυύνη 1847. άποδε. (*ί εξαγωγές έπισης αυξήθηκαν τό 1849 χαί Ακόμα πιό ποκύ τό 18^0. ότι ή Αριστοκρατία τού χ ρ ή μ α τ ο ς . 0 0 0 λίρες στερλίνες. μ:ά αυό. 3 7 3 εκατομμύρια φράγκα ( 1 4 . Στίς 2 του Λοέμβρη 184^. 3 θ 0 . 0 0 0 / ίοες καί ττ. Κνα δι άταγμα τής 15 τού Μάρτη 1848 καθιέρωσε τά τ ρα π εζ ογ ρ α μ μ ά τ ι α τής τράπεζας τής Γαλλίας σάν Γ« ι # - I ι ί I # * I . μια αύ: ησ ^ από 5 ε κ α τ ο μ μ ύ ρ ι α περίπου λίρες.έ'^τα^ε έ τομμύρια περί.

Δέν είχε παρά νά στρέψει τό βλέμα του πέρα απ' τή Μ ά γ χ η γιά νά δ εί οτι τό γεγονός αυτό. υστέρα ¿ πό τήν προσωρινή κυβέρνηση. ήα α.νόμο πού δριζ* μίαν α ν α γ κ α σ τ ι κ ή τιμή γ ι α τ ι τ ρ α π ε ζ ο γ ρ α μ μ ά τ ι α κι ¿ . Οί καλές σοδιές στά • I t <~ * ι ι · i 1 Γίά νά σώσει τήν τ ρ ά π * ζ α τής ’Α γ γ λ ί α ς άπό τή χρβ ω κο π ία. πού γι ’ αυτόν ήταν Ανήκουστο στήν Ιστορία τής Αστικής κοινωνίας. τά εικοσιπέντε έκατομμύρια άγρότες.ο ΙΙρουντόν α:ό συμπέρασμα ο τι ή τ ράπ εζ α Οά επρεπε τώρα νά ργάλει τό παλιό φιδίσιο δέρμα της καί νά μεταμορφωθεί σέ μιά προυντονική λαϊκή τ ράπεζα. ( I r . Η έκδοση τ ρ α π ε ζ ο γ ρ α μ μ α ­ τίων περιορίστηκε στά 3 5 0 εκατομμύρια φράγκα. σέ 4 4 2 εκατομ­ μύρια φράγκα.νό χ'. ή κ ο * Μρνηση ψήφισ* στά 1797 έν αν • ( ίι κ ό . τοαπεϋογοαιιιιατίων σέ 5 2 5 έκατυμμύρια φράγκα. έδιναν τόν τόνο στό ΙΙαρίσι.ής πίστης στά χέρια της τ ράπεζας καί ή συσσώρευα^ ολου τ ο Γ) γαλλικού χρυσού καί Ασημιού στά υπόγεια τής τ ράπεζας. ό νόμος τής 6 τού Αύγουστου ί 3 5 0 άττοκατάστησε τή μετατρεψιμότητα τών τ ρα πε ζο γ ρα μ μα τ ίω ν σέ μεταλλ. μ XfcvT. Γαυτόχρονα έξουσιοδοτήθηκβ νά εκδίδει τ ραπεζογραμμάτ ιά τών 100 φρ άγ ­ κων. Ί ά γεγονότα αυτά. ή μ ά ζ α τού πληθυσμού. οδήγησαν τόν κυρ. Τέλος. ο υ σ ΐο ? οτο’3 α· την τρ α π β ζ α να ο τ α μ α τή c t i τήν άν τα / λ α γ η τΉν τ ρ α π ε ζ ο γ ρ α μ μ α τ ί ω ν της μέ χρυ^ό. υποφέρουν άπό με γά λη κρίση. ΙΙαρά τήν προσωρινή β ιομηχανι κή κι εμπορική άνθιση της Γαλλίας. "Ο ΙΙρουντόν δέν είχδ κάν άνάγκη νά γνωρίζει τήν ιστορία τού περιορισμού τών α γ γ λ ι κ ώ ν τραπεζών τού 1 7 9 7 .1 8 1 9 1.Οί ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΪΤΟ ΤΟ I S4S ΩΣ ΤΟ ¡850 143 νόμιμο νόμισμα κι α π ά λ λ α ξ ε τήν τ ρ ά π ε ζ α άπο τήν υποχρ2ωση νά τά εξαργυρώνει τοίς ρ τ ρ η τ ο ί ς . αυ~ t7 33 τό α ν ώ τα τ ο οοιο έκδοση. "Ενα δ ι ά τα γμ α τής 2 7 τού ’Απρίλη έ π έ : α λ ε τή σ υ γ χ ώ ­ νευση τών νομαρχιακών τραπεζών μέ τήν τ ρ ά π ε ζ α τής Γαλλίας. ή συνεχής $υ:ηση τής κ υ ­ κ λ ο φ ο ρ ί α ς . ήταν τόσο άμαθείς γιά τήν ουσία καί τ" Αποτελέσματα τών μέ­ τρων πού Εφαρμόστηκαν οσο κι ο! Γδιοι οί κύριοι τής προσωρι­ νές κυβέρνησης. δέν ή τα ν τ ί π ο ­ τα περισσότ3ρο άπό ένα πέρα γιά πέρα ομαλό αστικό φαινόμε­ νά. Μέ τά νόμο τοΟ 1819 ςανοτρχίσ* ή Α ν τα λ λ α γή τών τραπβΤογραμματίων (ιέ χρυςό . πού συνέβαινε τώρα μόλις γιά πρώτη φορά στη Γ αλλ ία. ή συγκέντρωση ί λ η ς τής γαλλι/. Βλέπουμε οτι οί δήθεν ε πα να σ τά τ ες θεωρητικοί πού. Έ ν α άλλο δ ι ά τα γ μ α τής 2 τού Μάη 1848 αυςησ» τήν έκδοση τ ραπδζογραμμα: ίων άπό τήν τράπεζα τής Γ αλλ ία. "Ενα δ ι ά τα γμ α της 22 τού Δεκέμβρη 1 8 4 9 .) .

ή ηπειρωτική Ε υ ρ ώ ­ πη έκανε ασύγκριτα μεγαλύτερες εξαγωγές στην ’Α γ γ λ ί α παρά σέ οποιαδήποτε άλλη χώρα. δε μπορεί νά γίνεται λόγος γιά πραγματική έπανάσταση. μέσα στήν οποία οί π α ρ α γ ω ­ γικές δυνάμεις τής αστικής κοινωνίας ά να πτ ύ σσ ον τ αι τόσο π λ ο υ ­ σιοπάροχα. ΙΙρώτα. Μ ι ί τ έτ ια έπανάσταση είναι δυνατή μόνο σέ περίοδες πού ο ί δ υ ό αυτοί π α ρ ά γ ο ν τ ε ς . έρχονται στήν ηπειρωτική Ευρώπη μέ δευτερεύουσα καί τριτεύουσα μορφή. ξεζουμισμένων άπό την τοκογλυφία καί τσακισμένων άπό τούς φόρου. είναι πέρα για πέρα ανίκανη γ:ά ό. Έ π ε ι τ α ή ' Α γ γ λ ί α έξάγει ατίς υπερπόντιες χώρες Ασύγκριτα περισσότερα α π ’ οσα έξάγει ολόκληρη ή ηπειρωτική Ευρώπη. Μά οί έςα^ωγές αύτές στήν ’Α γ ­ γλία έςαρτώνται άπό τή θέση τής 'Αγγλίας.144 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ τελευταία χρόνια έριξαν τίς τιμές των σιτηρών πολύ πιό κ ά τ ω α π ' 8 τι τίς έριξαν στήν 'Αγγλία. Ιτσι πού οί ποσότητες τών ηπειρωτικών εξαγωγών σ' αύτές τίς χώρες έξαρτώνται πάντα άπό τίς κάθε φορά υπερπόντιες εξαγωγές τής ’Α γ γ λ ί α ς . της κρίσης άρχίζει στην ηπειρωτική Ε υ ­ ρώπη αργότερα α χ ό την ' Α γ γλ ί α. αγροτών— σέ καμι ά περίπτωση δέ μπορεί νά είναι λ α μ ­ πρή. Ί 1 ίστορία τών τελευταίων τριών χρόνων έχει ωστόσο αποδείξει αρκετά δτι ή τάξη αυτή του πληθυσμού.τοιαδήποτε επαναστατική πρωτ οβουλί α. ’Α π ό τήν άλλη μεριά ό βαθμός πού ο! ηπειρωτικές έιταναστάσεις έπ ιδρουν στήν ’Αγγλία. οί σ ύ γ χ ρ ο ν ε ς παραγωγικές δ υ ν ά μ ε ι ς κσί οί ά σ τ ι κ έ ς π α ρ α γ ω γ ι κ έ ς μ ο ρ φ έ ς . κι ή θέση των κατ αχρ εωμέ ­ νων. έτσι άρχίζει άργότερα καί ή περίοδος της άνθισης.ρα τού αστικού σώματος παρά στήν καρδιά του. Οί διά­ φορες φάσεις του κύκλου πού διαγράφει π ά ν τ α ά π ' την άρχή ή άστική κοινωνία. Αυτή ε!ναι ό δημιουργός τού άστικού κόσμου. ι ό άρχικό προτσές γίνεσαι πάντα στην Αγγλία. γ ι α ­ τί εδώ είνχι περισσότερες ο: δυνατότητες έξομάλυνσης. ή ώς ποιό σημείο χ τ υ ­ πούν μόνο τούς πολιτικούς σχ ηματισμούς τους. "Αν λοιπόν ο: κρίσεις γεννούν επαναστάσεις πρώτα στήν ήπειρωτική Ε υ ρ ώ π η ή αιτία τους ώστόσο βρίσκεται π ά ν τ α στήν ’Α γ ­ γλία. Κίνα: φυσικό οί βίαιες έκρήξεις νά έκδηλώνονται νωρίτε­ ρα στά ά/. Μέ τή γενική αυτή άνθιση. είναι τ αυ τ όχ ρο να τό θερμόμετρο πού δ εί­ χ ν ε ι ώς ποιό σημείο ο: έπαναστάσεις αύτές βάζουν πραγματικά σέ κίνδυνο τις άστικές συνθήκες ζωής. ιδιαίτερα άπό τή σχέση τ / ς μέ τήν υπερπόντια άγορά. οσο αύτό είναι γενικά δυνατό μέσα ατίς άστικές σχέσεις. "Οπως ή περίοδο.

παρουσίασε έναν υ πο­ ψήφιο πού θά έκπροσιοποϋσε τή ν ί κ η τού Ίούνη. * . οΰ ϊ^υλ»ί)- ~··/. -ν. τού αίσθηματία . ο . Ά ς περάσουμε τί»>ρα στή Γ α λ λ ί α .λπ. ()[ λογής-λογής κ α υ γ ά ­ δες στούς ¿ποίους έπ:δ:δοντα: τώρα οί αντιπρόσωπο: τών ξεχ(υριστών Ομάδων του ηπειρωτικού κόμματος της τάςεως καί έ κ ­ θετου ν ή μιά δμάδα τήν άλλη.01 ΤΑΞΙΚΟ! ΑΓ ΩΝΕΣ Σ Τ Η Γ Α Λ Λ Ά Α Π Ο ΤΟ ι 8 *β ΩΣ Τ Ο ι *00 *45 νοντα: σε α ν τ ί φ α σ η μεταξύ τους. ν.ε υ - οί « ¿ργατρ·. συνήθιζε ατούς νόμ:μους θριάμρους άντί στούς επαναστατικούς. ' Ί ημερομηνία της τελικής απόφαση: αναβλήθηκε γ:ά άλλη μιά φορά. Εί ναι όμως τόσο .τήσει τις ‘. στις έκλογές της ίΟ του Μάρτη. ' Εν άν τι α σ ' α υ τ ή τήν καλοπροαίρετη υποψηφιότητα. ν α σταματήσει τήν άστική άνάπτυξη.μικροα­ στού κοινωνικού φαντασιοκόπου. οχ: μονάχα δε δίνουν καθόλου αφορμή γ:ά νέες έπαναστάσε:ς. Μ ι ά ν έ α ε π α ν ά σ τ α σ η ε ί ν α : δ υ ν α τ ή μ ό ν ο σ ά ν ε π α κ ό λ ο υ θ ο μ ι α ς νέα. Ί Ι επαναστατική σημασία τή.·? τ ν .τ ί :>α ι η ο σ ο κ ι α υ τ ή ή κ ρ ί σ η . . '.ιατα ο τ ή Ιχλκ. ‘Ο λαό. ή ά π ο κ α τ ά σ τ α ση τής εξέγερσης τού Ίούνη τελικά κατα-τράφγ κε όλότελα μέ τήν υποψηφιότητα τού Ευγενίου Σύ. ( · ι^ ι ο ι .*. /''. . Ί Ι νίκη τής 10 τοΰ Μάρτη έ'παψε νά είνα: άποφασιατική. καθώς κ: ί λ η ή ήθικ/.τί η ¿άση τών αχέαεων είνα: προσωρινά τόσο άσφαλής καί. πού είχε γίνει πιο το/μ/. Ί Ι παρισινή Ι πιτροπή.»ν σέ ί ι ά φ ο ς α <~ Γ 1· Μ*τ. ΙΙάνω σ’ αυτή τή βάση θά σπάσουν ολες οί προσπάθειες τής άντίδραση. ΙΙροκαλώντας νά γίνουν νέες έκλογές στις 2 δ του Λ π ρί /. &. Ί Ι δύναμη έντασης του λαού χαλαρώθηκε. κριζέττες*. π κωμικός * Γ*ριζ4ττ·. μά αντίθετα είνα: δυνατοί μόνο • :7. κάτι πού ή αντίδραση δεν τό ξέρε:. ρ?Γ.ρο χάρη στήν τ α ­ λαντευόμενη πολιτική τών άντ :πάλων του. οπου οί ορεινοί καί ή μι ­ κροαστική τάςη άντιπροαωπεύονταν γερά. Ό Ιίιντάλ βγήκε βουλευτής οχ: μόνο στό Παρίσι άλλά καί στόν Κάτω Ρήνο.ύΐ.^. τό κόμμα τής τάςεως. τόν παρακίνησαν νά δεχτεί τήν εντολή τής εκλογικής περιφέρειας τού Κάτ ω Ρ ή ­ νου. κρί σής .) ό ¿ ο μ ζ ' ο χ ζ ζ α ζ τ η ζ '. πού τό προλεταριάτο απορού­ σε τό πολύ νά τον δεχτεί σάν χωρατό γιά νά εύχαρι. τόσο ά σ τ : κ ή . λαός μόνος του ακύρωσε τή νίκη πού είχε π ε τ ύ χ ε : ενω­ μένο: μέ τούς μικροαστούς. ά γ α ν ά χ τ η σ / κ: ολες οί ένθουσιώδικες διακηρύςε:» τών δημ οκρ α­ τών. Γ. 10 του Μάρτη.

146 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ αδτός δποψήφιος ήταν έ σπαρτιατικός οικογενειάρχης Λεκλέρ* πού στό μεταξύ δ τύπος τού είχε ά~οσπάσει κομάτι μέ κομάτς τήν ήρωϊκή π α νο π λί α του. π α ρ μ ί ν ο ί ~ ' τό όμ<·>νυμο ^»ατοικό Ι ρ γ ο τοδ Β ίκ τβ ρ Οόγκώ (Ιτ. στίς νέε. Λογάριαζαν σ:αΟερά.ς τά. ό λ τ ς οτη Γ»:. παθητικότητα. ή υποψηφιότητα τού Συ καί ο: διαθέσεις τών όρ-ιν'^ν καί τής μικροαστικής τάξης το είχαν πείσε: πέρα γιά πέρα οτι ήταν Αποφασισμένοι κ άτ ω από όποι=σοή::οτ3 περιστάσεις νά μείνουν ήσυχοι. νομοθετική ς υ ν ί ' β υ ο η Γ. Λεν ήταν Λ ο ι π ό ν ή χυβέρνηση πού πρότεινε τήν κατάργηση τού γενικού Εχ λ ο ικού δικαιώματος στή συνέλευση: ή πλειοψηφία της συνέλευσης τήν *ρέτ·ινε στόν Εαυτό της. Στίς 8 τού Μάη τό σχέδιο παρουσιάστηκε στή ¿ουλή.εο>. Ή νέα Εκλογική νίκη της 98 τού ’Απρίλη έκαν® Υπεροπτικούς τούς ορεινούς χαί τή μικροαστική τ ί ς η .. *11 κυβέρνηση άπό φυγε νά κάνει ή ίδια καί μέ δική της ιόθύνη τή νομοθετική αυτή πρόταση.μανία στό μ ι α α ί α ν α . 'Ολόκληρος ό σοσιαλδημοκρατικός τύπος σηχώΟηκε σάν ενας άνθρωπος γιά νά κ η ρ ^ ε ι στό λαό τήν ά νά γκη νά τηρήσει άζ:ο«ρεπή στάση.) . πού ο: νέες Εκλο­ γές. *0 ύπ α ΐν ιγ ιός γίν βτ αι γ ιά τα κοινορουλβυτικά γ ρ α φ δ ί α το·} κ ό μ μ α τ ο ς τ ή ς ταςβοος οττ.Ρολλέν καί στήν έΟνοσυνέ/ευση μιά πλει οψϊ)φία από ορεινού. στούς δεκαεφτά «μπο υρ γκρ άφ ους »1.μ.. άπάντ ησε στίς δυό εκλογικές νίκες μέ τόν ε κ λ ο ­ γ ι κ ό ν ό μ ο που καταργούσε τό γενικό Εκλογικό οικαίωμα. Τό κόμμα τ/. Αναθέτοντας τήν επεξεργασία τού νομοσχεδίου στούς μεγάλους άξι ωματούχους της πλειοψηφίας αυτής. Έ κ α ν ε μιά φαινομενική χα ρα χώρ ησ η στήν πλειοψη^ία. Σύντ. Ο: ορεινοί Αναγάλλιαζαν χιόλα. καί νά δεί­ ξει Εμπιστοσύνη στούς αντιπροσώπους του. χ αί πού στίς εκλογές ήττήΟηκε π ε ­ ρίλαμπρα. μέ τή σκέψη οτι ύά μπορούσαν νά φτάσουν στό τέρμα των πόθων τους μέ καθαρά νόμιμο τρόπο καί χ ω ­ ρίς νά σπρώξουν π ά λ ι στό προσκήνιο τό προλεταριάτο μέ μιά νέα Επανάσταση.οϋ τα μέλη του ¿ν ομα ζ ο ν τ α ν βίρ ον ικά μπ ου ρ γκ ρ ά φ οι γ ια νά χαρα κτη ρισ τ«' Ι τ ο ι ή ανίσχυρη ά κ ό ρ ·ο τη δίψα γ ι ά τήν έ ς ο υ εία καί οι φ ι ο υ ί α ρ χ ι κ έ ς έ π ϊ ι ώ ς β ι ς ι ώ ν μονα ρ­ χικ ώ ν Τό πα ρ α τσούκ λ ι »!να·. Κάθε άρθρο τών Εφημερίδων αυτών ήταν καί μιά ομολογία δτι αιά Επανάσταση θά Εξόντωνε πρίν ά π 1 ολα τό λεγόμενο επαναστατικό τύπο καί 1 Β υ Γ ^ Γ 3 ί ε π : στρατιωτικοί ϊ ι ο ι κ η τ έ ς μι£ς Γ . με γαλ οπρ επή Ηρεμία. εκλογές τού 1852 νά φέρουν μέ τό γενικό εκλογικό δικαίωμα στήν προε­ δρική έ'δρα τό Λεντρύ.

Ή πλειοψηφία τού λαού ε ΐ / s περά^ει α π ’ τό σχολειό ixrtvo άνάπτυξης. ή μακρό­ χρονη αργοπορία τής οριστικής λύσης. Στίς 22 τού Μάη. δτι όμως πρός τό παρόν δεν υπήρχε τέτια άνάγκη. ο: ορεινοί άντέταςαν ένα σεμνό καί πο λ ι­ τισμένο ανθρωπισμό. πού τό γενικό έκλογικό δικαίωμα μπορεί νά . Οί ορεινοί κλαίγον­ τ αν : μήπως λοιπόν θέλανε πραγματικά νά προκαλεσουν μέ κά­ βε Ουσία επαναστάσεις. άγριες έπιθέσεις τού Ηιέρσου καί τού Μονταλαμπέρ. Ύ π ό γ ρ α ψ ε μόνος του τή θανατική του καταδίκη. Ό δήθεν έ π α ν ασ τ α τ κό ς τύπος πρόδοσε ολόκληρο τό μυ­ στικό του. Ιΐρο• πάθ ησαν νά έκδικηθούν μέ μιά γραφτή διαμαρτυρία δπου δή­ λωναν τήν άθωότητά τους γιά τό βιασμό τού συντάγματος. Τό κόμμα τής τάξεως απάντησε οτι τό σύνταγμα θά παραβιαζόταν άν αυτό ήταν ¿ναγκαϊο. Οί ίδιοι άνθρωποι πού ε!χαν αποδείξει μέ τέτια πανηγυρική έμβρίθεια οτι ή έθνοσυνέλευση καί κάθε βουλευτής χωριστά θά παραιτούνταν άν άπαρνιούνταν τόν εντο­ λοδότη τους λαό. έπομένως. γιατί τό σύνταγμα ήταν κατάλληλο γ:ά κάθε ερμηνεία καί γι α­ τί μόνο ή πλειοψηφία ήταν άρμόδια ν’ άποφασίσει γ :ά τή σω­ στή ερμηνεία. έμπόδιζαν κάθε άπόπειρα γιά έπανάσταση ί π* τή μεριά τού προλεταριάτου. αλλά »άνω άτ. Τό κόμμα τής τάςεως τούς παρέπεμψε στό έδαφος ο που φυ­ τρώνει τό δίκαιο. "Ενας στρατός άπό 150. ή μικροψυχία των ορεινών και τών νεοεκλεγμένων ¿ν τιπροσώπων. Καί τό κόμμα τής τάξι ως άπάντησβ: §ά τίς περιμένουμε. μ:ά διαμαρτυρία πού δεν τήν κατέθεσαν κάν άνοι χτά. κόλλησαν στίς έδρες τους καί γύρευαν τώρα ξαφνικά ά π ’ τή χ ώρ α νά δράσει στή θέση τους. λύθηκβ τό προκαταρκτικό ζή τη μα μέ 4 6 2 ψήφους κατά 227.’ ολα ή έμπορική καί βιομηχανική άνθιση. στήν αστική ιδιοχτησία. Ι τ α ν στίς 31 τού Μάη ψηφίστηκ* πανηγυρικά ό νόμος. Στίς 21 τού Μάη οί όρεινοί έβαλαν τό προκαταρκτικό ζήτημα σέ συζήττση καί πρότειναν τήν άπόριψη ολόκληρου τού νομοσχεδίου γιατί παραβίαζβ τό σύνταγμα. ή μεγαλόπρεπη ήρεμία τών μικροαστών. Στίς άχ αλί νωτ ες. έμπαινε τώρα ζήτημα γιά τήν αυτοσυντήρησή του. ή κατευναστική στάση τού τύπου. Σ τη ρ ί χ τ η κ αν πάνω στό έδαφος τού δικαί­ ου. Τό γενικό εκλογικό δικαίωμα είχε έκπληρώσει τήν α π οοτολή του. Και κάθονταν άχόμα έκεί μέ άπάθεια. μά πού τή βάλανε λαθραία στήν πίσω τσέπη τού προέδρου.000 άντρ3ς στό Παρίσι. καί νά δράσει μά λίστα μέ άναφορές.01 ΤΑΞίΚΟί ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 Q 1 ΤΟ 1850 1 47 Ζτι.

Ντυπέν δεν έπέ:ρεψε νά πάρουν τό λόγο οί ρήτορες των ορεινών. ό Ζιραρντέν ομως διώχτηκε d î t ’ τους κόλπους τους σάν άνάξως. Μιά πρόταση νόμου της κυβέρνησης. Ο τύπος τοο κόμματος τής τάξεως ε?χε πρόκαλέσει οχ: μόνο τήν κατ άργηση τού γενικού εκλογικού δικαιώ- . ‘Ο πρόεδρο. Οί ορεινοί έδειξαν ακόμα μεγαλύτερη δραστηριότητα σε μιάν ευκαιρία πού π*ρουσιάστηκΐ λίγο αργότερα. ένα νέο ν ό μ ο π ε ρ ί τ ύ π ο υ . Μέ τήν υπογραφή κάθε άρθρου ή εφημερίδα γινόταν μιά ά τ λ ή συλ­ λογή άπό φιλολογικές εισφορές λιγότερο ή περισσότερο γνωστών προσώπων. Καί τό άποτέλεσμ. πού εγινε άπό πολλές απόψεις δραστικότερη με τίς τροπολογίες τού κόμματός τής τ ά ξεως. α ν α ν ώ ν υ­ μος. καί ανώνυμης κοινής γνώμης. έπεβαλε ένα έ κτακ το χ α ρ ­ τόσημο ατά μυθι στορήματα-έπι φυλλίόες (άπάντησ^ στήν εκλογή του Ευγενίου Σύ). έκδόσει. Έφόσον ό ημερήσιος τ ύ π ο ς ή . Ό εκλογικός νόμος χρειαζόταν άκόμα μιά συμπλήρωση. Οί δ ιατάξει. ενα ορισμένο άοιθμό τυπ ογραφικά φύλλα καί τελικά όρισε οτι κάθε άρθρο εφημερίδας πρέπει νά φέρει τήν υπογραφή τού συντάχτη. ε γ γ ύ η ­ σης σκότωσαν τό λεγόμενό επαναστατικό τύπο. Έ π ρ ε π ε νά παραμεριστεί άπό μιάν επανάσταση ή α π ’ τήν άντίδραση. θεώρη­ σε τήν εξαφάνισή του σάν μιά ικανοποίηση γιά τήν κατάργηση τού γενικού έκλογικοΰ δ ι κ αι ώ μα τ ο. .α ήταν οτι : οί ορεινοί έμειναν άκίνητοι στ:. φορολόγησε ολες τίς βδομαδιάτικ-ς ή μηνιάτ ι κ ε . 'Ο λαο. ’Α π ’ τό ΰψος τού βήματος ο υπουργός των στρατιωτικών ν τ ’ ’ϋ π ο ύ λ ε£χ« όνομάσει τήν επανάσταση τού Φλεβάρη ολέθρια κ α τ ασ τρ ο φ ή. π?ύ δπως π ά ν: α . ά λ λ ά καί το»> όπισθογράφου. "Ωστόσο. ουτε η τάση ού* τε τό άποτελεσμα τού νέου νόμου περιορίστηκαν μόνο σ’ αύτή τή μερίδα τού τύπου.π ολ ό κακά άτομ ικά χρεο)στικά γ ρ αμ μ ά τ ι α πού ή ά::ν καί ή κυκλοφορία τους έξαρτιόνταν α π ’ τήν πίστη £χι μόνο τού εκδότη. ο>. έδρες τους. τ ότε οί εφημερίδες κυκλοφορούσαν σάν τό χαρτονόμισμα τής δημόσιας γνώμης. ΤΙΙταν ή τρίτη δύναμη μέσα στό κράτος. Τ ώ ρα διαλύΟτκαν ι ί λ ί γ ο. ν' αποχωρήσουν άμέσως ομαδικά. Ό Ζιραρντέν πρότεινε στούς ορεινού. έ μφανι ζόταν σάν δργανο της Αναρίθμητη. γιά τά ποσά τ ή . Καί δεν άργησε π ο / ύ ναρθεΐ. διχκρίνονταν ά π ’ τό γεμάτο η θ ι ­ κή ά γ α ν ά χ τ η σ η θόρυβο πού έκαναν.148 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ τόν έξυπηρετήσει μ ο ν ά χ α μέσα σέ μιάν ε παναστατ ική περίοδο. αύξησε τά ποσά των εγγυήσεων. Κάθε άρθρο ξέπεφτε στό έπίπεδο μιας ά γγε λί ας.

δυό te s ti m on ia paupertatis* όπου άπό δε ι*/ναν ό. I k c . χ α dr. ) 1 Λτ(μο:::ογρα.ν Ο 4 T e s t i m o n i a p a u p e r t a t i s .μδρςνή έφ ημ ερ '. Προτού νά ξεκινήσουν γιά τό σπίτι τους.* Ω Σ Τ Ο i η30 149 μ α τ ο c. ro·") t a i p 6pz του. αλλά καί τά έσχατα μέτρα ενάντια orcv <κακό > τύπο. έ βγ α­ λαν δυό μανιφέστα. πού είχαν υποστηρίξει τοίς μετ ρητ οί .^ «Constitut ionnel ΚαΟτ. ψηφίστηκε. τής «Κονστιτουσιονέλ»2 κλπ. διεύθυνση καί χαρακτηριστικά. με όνομα. Στή συζήτηση γιά τό νόμο περί τύπου. κι ακό­ μα πιό πολύ γιά τούς ξεχωριστούς επαρ χι ακο ύς άντιπροσώπους του. δπως ο κ Λεμουάν τής « Ν τ ε μ π ά » . -•-. Ί2στόσο κι ό ίδιος ο *καλός ' τύπος με τήν άνησυχασπκή του ανωνυμία /. ο! δυο ομάδες τών ορεινών. (w %μ. όπως ο Γκρανιέ ντε Κασανιάκ» ή σέ παλ ιο πατ σαρο’φες πού αύτονομάζονταν πολιτικοί. έκαναν ελεεινή εντύπωση με τή διατυμπανιζόμίνη π ο λι τ ι­ κή 3οφία τους.ταν ενοχλητικός για τό κόμμα τής τάξεως. Ί Ι διά­ ταξη γ:ά τήν υποχρεωτική υπογραφή χτύπησε πριν α π ’ όλα αυ­ τόν. τού Λουδοβίκου Φ ι ­ λίππου. ο! ορεινοί είχαν κι όλας εεπέσει σέ τετιο βαθμό ηθικής έξαχρείωσης πού υποχρεώ­ θηκαν νά άρκούνται σ:ό νά χειροκροτούν τίς λαμπρές μ ακ ρύ yορίες μ :γζς παλιάς διασημότητας τής ε π οχ ή . ( Ι η μ .o r cir ν . τό ε π α ­ ναστατικό καί δημοκρατικό κόμμα ά π ο ο ύ ρ ε τ αι ά π ? τήν έπίσημη σκηνή.a . Βίκτωρ Ούγχώ.νβ c í e ílap íc. τής ·ΓΛσσαμπλέ Νασιονάλ»1. τού κ. Στή θέση του.cpi a:. Ό νόμο. οί σοσιαλιστές δημοκράτες καί ci δημοκρατικοί σοσιαλιστές. το ύ Ιργα'.οι ΤΑΞΙΚ ΟΙ Α Γ Ω Ν : Σ Σ Τ Η ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1 8 . ~ού Ιργα ιν « otó l la p i c : i n t i 1848 ώς τό ! 557. όπως ο Καπφίγκ.~οι. ~υντ.l m e r S ' μέ μακρόχρο­ νη πείρα. όταν ή μυστηριώδης τους παρέα άποσυντεΟηκε μονομιάς σέ εξαγοραζόμενους p e n n y .xûjy. μά οι άςιοσέβαστες φίρμες τής «Ζουρνάλ ντε Χ τ ε μπά . ί ϊ η ι ι .) . à r f τό 1815 <*»ς tó 1370.: άν ή εξουσία καί ή ε πιτυχί α δεν είχαν βρεθεί ποτέ μέ τό μέρος τους. Τά ονόματα τών δημοκρατικών δημοσιογράφων ήταν α ρ­ κετά γνωστά. 2 6 ν χ . λίγο Οατερα α π ’ τό κλείσιμο τής συνόδου. Μά­ ταια ο καλός τύπος οδυρόταν γι ά τήν ά χ α ρ ι σ τ ί α μέ τήν οποία ανταμείβονταν ο' υπηρεσίες του. (Σημ.λ η ρ ώ ν ο ν τ α : μ= τό στίχο. χ λπ. Σ·'>ντ. τό κ ό μ μ α δεν ήθελε πιά παρά τόν π λ η ρω ­ μένο συγγραφέα. Με τόν εκλογικό νόμο καί μέ τό νόμο περί τύπου. κάθε δυνα­ τή υπόθεση.κών μοvapX'. αυτοί τ ουλάχι στο βρέθηκαν π ά ν τ α μέ τό μέρος 1 « Assemblée Nationale : Κα&ηιιβρινή έφ η 'ί βρ ίΐ α μονα ρχικ ών ά ρ χ ό ν . ή σε φιλάρβσκους καρυδοΟραΰστες.ία ιών ςυνταγματ'. .

Τό κόμμα τής τάξεως θεωρούσε συνάμα τόν Εκλογικό νόμο 1 Λ α μ ο υ ρ έ τ : ρουλ»υτής στή νομοθβτική σ υ ν έ λιυ σ η τόν καιρό τής γ α λ ­ λ ικ ή ς έπ α να α τα οη ς στα τ έ λ η το·Τ 18ου αιώνα. "Γστ·ρα άπό τήν πρόταση αυτή. μνησικακία. 16): « Ά τ . οταν έλεγε οτ : : Ε μ ε ί ς οί βασιλόφρονες. Ή κωμωδία τών δημοκρατικών μέ τό στανιό. Καί ο Ηιέρσος μιλούσε πιό Αληθινά Απ’ οτι υποπτεύεται. ’Α π έ ν α ν τ ι στίς πα>ινορθωτικές ορέξεις τού Βοναπάρτ/. ή Anónsipa κάθε ομάδας νά μετατρέψει κάθε νίκη Ενάντια στον κοινό Εχθρό σέ ήττα γιά τούς προσωρινούς της συμμάχους. ή διαρκώς Ανανεωμένη άπειλή τού κόμματος τής τάξεως νά διαλυθεί στά συστατικά του μέρη κ α ί ή ό λ : έ ν α Επα­ ναλαμβανόμενη συσπείρωση τών ομάδων του. οί ακατάπαυτες προστριβές Ανάμεσα στό Β^ ν α π ά ρ τ η καί τ ήν Εδνοσυνέλευση.1 50 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ τής αιώνιας δικαιοσύνης καί δλων τών άλλων αίώνιων Αληθειών* *Ας δούμε τώρα τό κόμμα της τάξ?ως.) . δπω ς ήταν Απόμινο. "Εγιν* διάσημος γ ι α τήν πρόταοή του στίς 7 τοδ 'Ιού λ η 1792.ιμοφρόνων ό Β ον απ άρ τη ς υπερασπίζει τόν τίτλο της π ρ α γ μ α ­ τικής εξουσίας τ ο υ : τή δημοκρατία. "Ολες αυτές οί ομάδες τού κόμματος τής τάξεως. τό ύπο κριτικ ό αύτό « ά 5 β λ * ι κ ό φιλί» ξ * χ ά ο τ η κ · ό λ ό τ β λ α . (Χημ. ή Αμοιβαία ζήλια. οΐ ά ν τ ιπρόοωποι τών έχθρικ<^ν κομμά τω ν ρ ίχ τ η κ α ν ό 8ν ας στήν ά γ κ α λ ι α τοϋ ά λ ­ λου. α π έ να ντ ι στίς σφετεριστικές καί στασιαστικές ορέξεις τών Αντιπάλων τους. ’Α π έν αν τι ατούς ορλεανικούς. . εΓμαστε τά Αληθινά στηρίγματα τής σ υ ν τ α γ μ α τ ι ­ κής δημοκρατίας». νά μπβί τ έρ μ α σέ κ α 6ι κ ομμα τικ ή δ ι χ ο γ ν ω μ ί α μ ’ δνα ά ί · λ φ ι κ ό φ ιλ ί. ‘Η ^Νέα Ε φ η μ ε ρ ί ­ δα τού Ρήνου» έλεγε σ χ ε τι κ ά (τεύχος 3. τή μορ­ φή δπου εξουδετερώνονται καί ά ναβάλλονυιι γ:ά τό μέλλον οί ιδιαίτερες Αξιώσεις: τή δ η μ ο κ ρ α τ ί α . επιράλλουν Αμοι­ βαία. καταπόνηση. τό Ακούραστο ς ε σ π ί θ ω μ α πού τελειώvti πάντα μ ’ Ινα φιλί τού Λαμουρέτ \ Ελη αυτή ή δυσάρεστη κωμωδία τών παρεξηγήσεων πο τέ δεν ξετυλίχτηκε πιό κλασι κά Από οτι έγινε στή διάρκεια τού τελευταίου Εξάμηνου. σελ. πού ή καθεμι ά τους έχει στην καρδ:ά της τό δ ι ­ κό τ ης βασιλιά καί τή δική της παλινόρθωση.. τό κόμμα τής τάξεως υ πε ρα­ σπίζει τόν τίτλο τής κοινής του κ υρι αρ χί ας : τή δημοκρατία. ua τήν 5 λ λ η μέρα. . οί νομιμόφρονες— καί απέναντι στούς νομιμόφρονες * οί όρλεανικοί. έ ν α ν τ ί στις π αλ ι νο ρ()ωτικές ορέξεις τών ενωμένων όρλ=ανικών καί νομ. υπερασπίζουν τό status q u o : τή δημοκρατία. ή Α ν τ ι π ά ­ θεια πρόζ τό ύ πάρχον καθεστώς καί τό συνεχές στερέωμά το υ. τήν κοινή κυριαρχία τής Αστικής τάξης. ΣΟντ.

Ικανβ μι άν άνοιχτή καί σφοδρή έπίθεση ένάντια στήν έθνοσυνέλιυση. πού μ' αυτήν είχε έςαγοράσει τήν αρμονία άνάμεσα στή νομοθετική καί τήν εκτελεστική εξουσία. καί ή συνέλίυση τελικά υποχώρησε στό ζήτημα. Κι οταν πιά στή συζήτηση γιά τό νόμο π$ρί τύπου. πού στρεφόταν ειδικά ενάντια στίς δευτερεύουσας σημασίας Εφη­ μερίδες. έκατ ο μ μ υ ρ ί ω ν . "Ο έκδότης τής «Πουβουάρ» κ λ ή θ η χ ι οέ άπολογία μπρός στήν έθνοσυνέλευση καί καταδικάστηκ* . άλλά. Ί ί έθνοσυνέλευση μπορούσε μ ή π ως νά ερθεΐ σέ σύγ­ κρουση μέ τήν έκτελεατική Ιςουσία σέ μιά στιγμή πού είχε κη­ ρύξει έκτός νόμου τή μδγάλη πλειοψηφία τών γάλλων . Έ γ ι ν α ν §να πλήθος θορυβώδεις άπόπειρες γιά συνδιαλλαγή. Καί σάν νά μήν ίκανοποιήθηκε μ* αύτό. 'Ο Βοναπάρτης άπό τή μεριά του. στό Σανγκαρνιέ.0 0 0 φράγκα. στήν πραγμα τι κότ η­ τα. υποβλήθηκε ή τροπολογία γιά τήν υπογραφή τών άρθρων. χειρίστηκε τόν έκλογιχό νόμο σάν μιά παραχώρηση πρός τή συνέλευση. Ί ί επιτροπή της άπόριψε τήν πρόταση. Δέ χορήγησε λοιπόν τά δυο έκατομμύρ:α στό Βοναπάρτη.ταν έ έκλεχτός τών εξ. Καί ή κ ύ ­ ρια δύναμη τού Βοναπάρτη άπέναντι στή συνέλευση δέ στηρι­ ζόταν μήπως ατό γεγονός οτι Γ. "Ορθώ­ θηκε οργισμένη. Ά ν τ ί μιά κατ' αρχήν χρονιάτικη αύξηση τού μισθού του κ α τ ά τρία έκατομμύρια. Αύτό τό δώρο πού τού πέταξβ ή έθνοσυνέλευση χωρίς προ­ θυμία. φάνηκε σάν νά θέλε: νά σπρώξει τά π ρ ά γ μ α τ α ατά άκρα. Μ ήπω ς ή κυβέρνηση δέν £ {χζ π α ρα:τηΟεί οταν παράδοσε τή σύνταξη καί τήν εύθύνη τής δικής του πρότασης στήν έπιτροπή τών δεκαεφτά. ή « Πουβουάρ». 1 6 0 . πού τόν είχαν στερήσει άπό τό έκλογικό δικαίωμα. ό στρατηγός τού κόμματος τής τάξεως κι ό προ­ στάτης πού έπιβλήθηχε στό Βοναπάρτη. Ό ¿οναπαρτικός τύπος θορυβούσε πάλι Ινάντια στήν Ιθνοσυ/έλευση. πάρτη. ό βοναπαρτικός τύπος απείλησε καί παρέπεμψ* τή συνέλευση στόν ξεκλη­ ρισμένο λαό. τό κυριότερο βοναπαρτικό φύλλο. ?γινε δεχτό άπό τό Βοναπάρτη όλότελα στό πνεύμα του δωρητή. τού χορήγησε μιά βοή­ θεια άπό 2 . Ικανέ τήν παραχώρηση αύτή μόνο άφού τήν ύποστήριξί Σανγκαρνιέ. μά ταυτόχρονα έκ~ δικήθηκε κ α τ ’ αρχήν. Οί υπουργοί ρρέθηκαν στήν άνάγκη ν* άποκηρύξουν τό φύλλο μπροστά στή συνέλευση. πού εκπροσωπούσαν τά ίόιωτικά συμφέροντα τού Βονα. Σάν άνταμο:ρή 6 χυδαίος τ υχ ο δι ώχ τ ης ζήτησε μ:άν αυςηση τών αποδοχών του κατά τρία έκατομμύρια τό χρόνο.01 ΤΑΞΙΚΟΙ Λ Γ β Ν Ε Ι ΣΤΗ ΓΑΑΑΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 2Σ ΤΟ 1850 Ι5 Ι σάν μιά νίκη ένάντια στό Βοναπάρτη.

ήταν ο νόμιμος διάδοχός του στό θρόνο. ο ’Κρρικος ό Ε'. Τέλος ήρθε τό ζήτημα της Αναβολής των συνεδριάσεων τής ¿ουλής. ή ιίααγγελία καταδίωξε Αμέσως πολλές νομιμόφρονες έφημερίδις γιά παραβίαση του συντάγματος. "Ο Λου­ δοβίκος Φ ί λ ι π π ο ς ήταν ό σφ3τεριστής. Λίγο πριν και ιδιαί τερα αμέσως μετά τήν αναβολή των συνεδριάσεων τής ¿ουλής. γιά νά καταδειχτεί στόν πρόεδρο ή αφοσίωση τή. ’Από τή μόνιμη επιτροπή των είκοσιοχ τ ώ μελών πού έμεναν στη διάρκεια των διακοπών σάν φρουροί τής αρετής τή. Οι εφημερίδες ήταν γεμάτες Από συμφιλιωτικέ. Ό κόμης των ΙΙαρισίων Απ’ τήν άλλη μεριά. σέ 5 . δημοκρατίας. προτάσεις πού λέγεται οτι είχαν συζητηθεί στό κρεβάτι τού άρρωστου Λουδο­ βίκου Φ ι λ ί π π ο υ . Ιήν ά λ ­ λη μέρα ή «Πουβουάρ» δημοσίευσβ Ινα άκόμα αύθαδέστερο ά ρ ­ θρο ένίντια στή συνέλιυση χαί σάν Ανταπόδοαη γιά λογαριασμό τί)ς κυβέρνησης.ς Αντίδρασης στίς έπαρχίες.θυμούσε. ή συνέλευσή έβαλε στην ίδια τήν ψήφο έμπιστοσύνης τή σφραγίδα τής έλλειψη. Καί έπειοή ο Βοναπάρτης δέν Ικρυβε καθόλου οτι το μό ­ νο π ρ ά γ μ α πού τό/ ένδιέφερε ήταν νά Απαλλαγεί Από τήν ενο­ χ λητ ική επίβλεψη τής εθνοσυνέλευσης. τήν έπ. έν μέρει γιά νά φροντίσουν ο: δ ι ά ­ φοροι βουλευτές γιά τά ιδιωτικά τους συμφέροντα. έν μέρει γιά νά χάνε: τίς φα­ τριαστικές του μηχανοραφίες. Στη θέση του. ε μ π ι ­ στοσύνης στόν πρόεδρο. ΓΓ αυτό ή συνέλευση Ανέβαλε τίς συνεδριάσεις Ζι\ς άπό τίς 11 τού Αύγουστου <7>ς τις ί 1 τού λ ο Εμρρη.152 ΚΑΡΑ ΜΑΡΞ στό άνώτατο χρηματικό πρόοπμο. οί ορλεανικοί καί οί νομιμόφρονες. φάνηκαν σάν νά θέλουν νά συμφιλιωθούν. έ κ λ έ χ τ η κ α / μάλιστα καί μερικοί δημοκρατι­ κοί τού ^Αίώνα» καί τής «Νασιονάλ ·. κι αυτό. Κ: οί δυό τή χρειάζονταν γιά νά κατοχυρώσουν καί νά προωθήσουν ιίς νίκες τ?. οταν ό θάνατος τού Λου­ δοβίκου Φ ι λ ί π π ο υ Απλοποίησε ξαφνικά τήν κατάσταση. ο άν­ θρωπος πού τού στέρησαν τό θρόνο. Ό Βοναπάρτης έπιθυμούσε την ά ν α υ λ η γιά νά μπορέ­ σει νά ένεργβί χωρίς νά ¿μποδίζεται άπό τή συνέλευση Ιό κόμ­ μα τής τάξεω. μιά κι ο Ε ρ ρ ί κ ο ς ό ί> δέν :?χε παιδιά. στόν ""Αγιο Λεονάρδο. οί δυό μεγάλες ομάδες τού κόμματος τής τάίεως. 0 0 0 φράγκα. μέ μιά συγχώνευση των δυό βασιλικών οίκων πού πολεμούσαν κ ά τ ω Από τις σημαίες τους. Κάθε πρόφασή γι* Αντίρηση στή συγχώνευση τών δυό δυναστικών συμφερόντων ε?χε τ ώ ­ . πλειοψηφίας στή συνταγματική δημο­ κρατία. Απομακρύνθηκαν ολοι οί ¿οναπαρτικοί.

Οί ¿ρλεανικοί άγαλλιούσαν γιά τό προσβλητικό σκάνδαλο πού τό μ α ­ νιφέστο αύτό π ρ ο χ ά / ε σ ε στόν τυπο καί ξέν έκρυβαν ουτε σ τ ι γ­ μή τήν ¿ νοι χτή τ ου. / -X--3TUJ. ιών όρλεανικών. είνα: π ρ ά γ μ ατ α όλότελα Απαράδεχτα γιά τήν κ υ ρ