Αρ.

Φύλλου 22
URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com
ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ
Διανέμεται Δωρεάν

Φωτογραφία: Γιώργος Τζανίνης

2

Αρ. Φύλλου 22

Απρίλης,

με τη πόλη μας να γιορτάζει τα 90 της χρόνια.
Ο προσφυγικός συνοικισμός που μεγάλωσε και έγινε πόλη.
Στην άκρη της άλλης μεγάλης μας πόλης, στο όριο,
στη σκιά του «τρελού».
Από αυτό το τεύχος αρχίζουμε να σκαλίζουμε τα κομμάτια της ιστορίας
της πόλης,
άρρηκτα δεμένης με την ιστορία της χώρας.
Το βιβλίο του Απόστολου Κοκκόλια για τα 90 χρόνια του βύρωνα, φαίνεται
ότι ξύπνησε μνήμες φυλαγμένες στα σεντούκια των επιγόνων των παλιών
προσφύγων.
Τι το καλύτερο για ένα ιστορικό βιβλίο από το να κινητοποιεί τους πολίτες
να συμπληρώσουν γεγονότα, να καταθέσουν υλικό.
Η Ιστορία σε συνεχή ροή.

Υ.Γ. Μάης

με εργατική πρωτομαγιά Μεγάλη Τετάρτη κάνει αμφίβολη την
Ανάσταση…
Παρόλα αυτά οι Διαδρομές σας εύχονται από καρδιάς:

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ !
ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

Μάρκαρετ Θάτσερ μακαρίτισσα πλέον! Η πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα λένε μερικοί. Η πιο σκοτεινή θα πω εγώ. Αν ψάξουμε στα πρόσωπα της
πολιτικής παγκοσμίως νομίζω δεν θα βρούμε κανέναν άλλο που ο θάνατος θα
έβγαζε ανθρώπους στο δρόμο για πανηγυρισμούς μια δεκαετία μάλιστα μετά
την απομάκρυνση του από την πολιτική. Γέμισαν οι αγγλικές pub ιλαρότητα και
η πλατεία Trafalgar ενθουσιασμένους άγγλους με έναν...θάνατο...Συμπεριφορά
που στην Ελλάδα μοιάζει και λίγο ανάρμοστη απέναντι στους νεκρούς. Αυτή
η γυναίκα ωστόσο που κατόρθωσε όπως έγραψαν και ορισμένες εφημερίδες
να γίνει …ισμός προφανώς δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο. Η πολιτική που εφάρμοσε με αυταρχισμό και απίστευτο ταξικό πείσμα έχει καταλυτικές συνέπειες
ακόμη στη Μ.Βρετανία και όχι μόνο. Ολόκληρες πόλεις -με έντονο το εργατικό
στοιχείο- της Μ.Βρετανίας βιώνουν και σήμερα ακόμη τα αποτελέσματα της
πολιτικής της Θάτσερ. Έχουν μετατραπεί σε πόλεις ανέργων-φαντασμάτων
και εξαθλίωσης. Άνθρωποι εκτός παραγωγικής διαδικασίας για δεκαετίες. Δεν

ξέρω αν μπορεί κανείς να αναλογιστεί τι μπορεί να σημαίνει για μια οικογένεια
και για στη συνέχεια για τον κοινωνικό ιστό δεκαετίες ανεργίας. Σήμερα οι άνθρωποι αυτοί έχουν μάλλον ξεχάσει ποια ακριβώς είναι η αιτία της εξαθλίωσης
τους. Το έχουν πνίξει το αίτιο μέσα σε πολλά μπουκάλια αλκοόλ και μπύρας
και σε πολλές περιπτώσεις άλλων ουσιών. Το κοινωνικό κράτος που βάναυσα
επίσης διέλυσε η πολιτική της Θάτσερ τους κρατάει σε ένα επίπεδο απλής
επιβίωσης. Μια επιβίωση που ανεβάζει τα νούμερα της παιδικής φτώχιας στα
ύψη μέσα σε σπίτια που έχουν να συντηρηθούν χρόνια. Το βασικό δόγμα λοιπόν του Θατσερισμού «όλα για το άτομο» μεταφράστηκε με ευκολία σε όλα για
το άτομο που ανήκει στην αστική τάξη άντε σε κάποιες περιπτώσεις και στα
μεσαία στρώματα. Οι υπόλοιποι δεν αποτελούν στοιχεία του οπτικού πεδίου
του συστήματος. Το ίδιο που συντελείται τα τελευταία χρόνια του μνημονίου
και στην Ελλάδα. Με αφορμή την κακοδιαχείριση και το χρέος συντελείται μια
τεράστια κοινωνική μεταβολή. Άνθρωποι και οικογένειες που μέχρι χθες ζούσαν με αξιοπρέπεια δουλεύοντας φυσικά ατελείωτες ώρες σε δυο και τρεις
δουλειές σήμερα εξωθούνται στο περιθώριο. Με τους λογαριασμούς απλήρωτους και μια τεράστια αγωνία για το αύριο. Κατάσταση παραλυτική. Είναι
φανερό ότι με το θάνατο της Θάτσερ έκλεισε απλά «συμβολικά» μια φάση
της θεωρίας του νεοφιλελευθερισμού. Έχει ανοίξει προ πολλού όμως μια άλλη
πιο σκληρή και αδυσώπητη. Οι καπιταλιστικές κοινωνίες περνάνε σε μια νέου
τύπου διαστρωμάτωση. Και εδώ πράγματι υπάρχει μια κόκκινη γραμμή. Όσοι
βρεθούν κάτω από αυτήν απλά δεν θα έχουν καμία προοπτική για τον εαυτό
τους και τα παιδιά τους. Καταρρέει λοιπόν η θεωρία των ικανών, των άξιων,
που με την ιδιωτική πρωτοβουλία τους, μακριά από συλλογικής διαδικασίες
και συνδικαλισμούς μπορούν να ευημερήσουν γιατί απλά το αξίζουν. Εκτός
και αν δεχτούμε ότι 1.500.000 άνεργοι απλά δεν τα κατάφεραν. Η αναδιάταξη
που συντελείται σε κοινωνικό επίπεδο αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα πρέπει
να το καταλάβουμε πέρα από ιδεοληψίες και υποκειμενισμούς ότι είναι βαθιά
ταξική και μεροληπτεί υπέρ των ισχυρών και από τέτοια σκοπιά φυσικά πρέπει
να είναι και η απάντηση…

3

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Οι προκλήσεις της Ιστορίας και οι

δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς
1) Στις νέες συνθήκες
που διαμορφωθήκαν
μετά το αποτέλεσμα
της 17 του Ιούνη στην
Ελλάδα, συνυπάρχουν
για πρώτη φορά στη
πρόσφατη ιστορία της
τόσο διακριτά δυο κυρίαρχες αντίθετες καταΒ. Τζαφάς
στάσεις : ή η χώρα θα
οδηγηθεί σύντομα στη
κατάρρευση-καταστροφή όπου θα σαρωθούν τα
βασικά στοιχειώδη δικαιώματα στη ζωή της πλειοψηφίας των εργαζομένων χωρίς τη δυνατότητα
αναστροφής ή οι αριστερές πολιτικές δυνάμεις και
το λαϊκό κίνημα μέσα από δυσκολίες θα αρχίσουν
την ανασυγκρότηση της χώρας εφαρμόζοντας νέα
εναλλακτικό, προοδευτικό, ριζοσπαστικό αριστερό πρόγραμμα ανοίγοντας νέους δρόμους και νέα
εποχή για τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς σε
αναπτυγμένες χώρες στη καρδιά της Ευρώπης.
2) Σε αυτή την ιστορική φάση μετάβασης, ανατροπών, ρήξεων και ριζοσπαστικών αλλαγών για να
παραμείνει ανοικτός ο δρόμος της ελπίδας, πρέπει
άμεσα οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς
εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίσουν ορισμένες βασικές προκλήσεις.
Η βασικότερη από όλες είναι η προετοιμασία (πολιτική-οργανωτική) του λαϊκού κινήματος.
Είναι προφανές ότι αυτή η προετοιμασία αφορά
όλες αυτές τις πολιτικές δυνάμεις και το συνδικαλιστικό κίνημα. Προϋπόθεση είναι να υπάρξουν
άμεσα πολιτικές συγκλίσεις για τους άμεσους και
μεσοπρόθεσμους στόχους και η από κοινού ή παράλληλα δράση που θα προετοιμάζει το λαό και θα
δημιουργεί το αντίστοιχο κλίμα.
3)Στα πλαίσια αυτά κομβικό σημείο αποτελεί και
η θέση για την ΕΕ, την Ευρωζώνη και το χρέος.
Κοινός τόπος και εκτίμηση είναι ότι τα μνημονιακά προγράμματα λιτότητας που επιβάλλονται εις
βάρος του λαού δεν βγαίνουν και οδηγούν τη χώρα
στη τελική χρεοκοπία, ενώ στην Ευρωζώνη από τη
μία δημιουργούν διαλυτικές τάσεις κάτω από την
πίεση των αγώνων και τους ανταγωνισμούς των
κυρίαρχων κύκλων, από την άλλη προσπαθούν να
τη θωρακίσουν σε ακόμα πιο συντηρητικές – αυταρχικές κατευθύνσεις (νέο Δημοσιονομικό σύμφωνο)
4) Ο βασικός άξονας της πολιτικής που ακολουθούν οι ριζοσπαστικές δυνάμεις της αριστεράς το
τελευταίο διάστημα (2012-2013) είναι η ανατροπή
της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ με την ηγεμονία της Γερμανίας

(κατάργηση μνημονίου – επαναδιαπραγμάτευση
δανειακής σύμβασης για το χρέος)
που θα γίνει με
την αμφισβήτηση
αυτής της πολιτικής σε μια χώρα
(Ελλάδα) και την
ταυτόχρονη
κινητοποίηση των
λαών του ευρωπαϊκού νότου που
θα
επιβάλλουν
άλλους συσχετισμούς εντός της ευρωζώνης.
Η θέση αυτή, που παίρνει υπ’ όψιν της τους συσχετισμούς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι μια επιλογή
πολιτικής τακτικής που έχει σαν προϋπόθεση την
θέση ότι ο μηχανισμός της ευρωζώνης μπορεί να
διαφοροποιηθεί από τα μέσα, σε κατεύθυνση δημοκρατική – φιλολαϊκή.
Αυτό όμως δημιουργεί πολιτικά σοβαρές αυταπάτες για τη φύση και το χαρακτήρα της ΕΕ και από
τα πράγματα δημιουργεί προβλήματα προσανατολισμού των αγώνων και των στόχων του λαϊκού
κινήματος.
Με τη πολιτική αυτή οι ριζοσπαστικές δυνάμεις της
αριστεράς προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την
πρωτοφανή επίθεση που δέχθηκαν, ότι θα οδηγήσουν τη χώρα εκτός Ευρώ και άρα στη καταστροφή και αντέστρεψαν το επιχείρημα ότι τα μνημόνια
οδηγούν στη διάλυση και στην έξοδο από το Ευρώ.
Κατάφεραν έτσι να συσπειρώσουν εκλογικά ένα
σημαντικό κομμάτι του λαού και να αναδεχθούν
σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Στη κατάσταση που
δημιουργήθηκε μετά τις εκλογές, η πλειοψηφία του
κόσμου πιστεύει ότι η κατάσταση πρέπει να αντιμετωπισθεί εντός Ευρώπης, ενώ ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι αμφισβητεί αυτή την προοπτική
μέσα από τα καθημερινά αδιέξοδα που βιώνει και
που αποκαλύπτουν στον απλό κόσμο τη φύση και
το χαρακτήρα αυτών των μηχανισμών.
5) Επειδή όμως η κατάσταση γίνεται ολοένα και
πιο δύσκολη στην Ευρωζώνη (Ισπανία – Ιταλία),
στη Ελλάδα τα νέα μέτρα (13-14) θα ισοπεδώσουν
τον κόσμο και θα καταστρέψουν τη χώρα (ξεπούλημα), ενώ ταυτόχρονα οι εξελίξεις στην Κύπρο
επιβεβαιώνουν ότι δεν έχουν τέλος οι εκβιασμοί
(γενικευμένο κούρεμα καταθέσεων που αφορά όλο
τον ευρωπαϊκό νότο), ολοένα και περισσότεροι
καταλαβαίνουν ότι αυτός ο φαύλος κύκλος είναι
αδιέξοδο θανατηφόρο και πρέπει να σταματήσει.
Ταυτόχρονα δεν είναι καθόλου σίγουρο πια ότι οι

επιλογές των κυρίαρχων κύκλων θα συνεχίσουν
να θεωρούν ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει
εντός Ευρωζώνης, αρά η θέση ότι μας θέλουν για
να μη χάσουν τα λεφτά τους ή για να συνεχισθεί η
εσωτερική υποτίμηση και το ξεπούλημα της χώρας
μπορεί να έχει ημερομηνία τέλους στους επόμενους
μήνες.
6) Με αυτό το δεδομένο και εν όψει τέτοιων δραματικών εξελίξεων, που αντιμετωπίζει η Αριστερά
πρέπει άμεσα να γίνουν αλλαγές στη τακτική και
τους στόχους.
Οι απόψεις «το νόμισμα δεν είναι φετίχ», ή «καμιά
θυσία για το ευρώ» «πρώτα η κοινωνία και μετά το
χρέος» είναι απολύτως απαραίτητο να κυριαρχήσουν στην πολιτική της ριζοσπαστικής αριστεράς
για να διευκολύνουν συγκλίσεις - ενωτικούς αγώνες και γενικότερα τη απαραίτητη προετοιμασία
των εργαζομένων για τις δύσκολες καταστάσεις
που έρχονται.
Οι αλλαγές αυτές στην τακτική και στους στόχους
δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεις την πρώτη σου επιλογή (κατάργηση μνημονίων, διαπραγμάτευση του
χρέους) αλλά δείχνεις αποφασισμένος να μην υποκύψεις στους εκβιασμούς και στην τρομοκρατία
που θα επιχειρήσουν, προετοιμάζεις καλύτερα το
λαό να στηρίξει τις επιλογές σου.
Σε κάθε περίπτωση, περνάς το μήνυμα στους λαούς που πλήττονται απ’ αυτές τις πολιτικές, ότι οι
επιλογές του ευρώ και της ευρωζώνης δεν μπορούν
με κάθε τίμημα να αποτελούν μονόδρομο.
Σε τελική ανάλυση στηρίζεσαι και εκφράζεις τις λαϊκές δυνάμεις που υιοθέτησαν τη θέση για κυβέρνηση της αριστεράς για μια πορεία ρήξεων με της δυνάμεις του κατεστημένου και ανασυγκρότησης της
χώρας σε προοδευτική – φιλολαϊκή κατεύθυνση.
Το γάντι που πετάει προκλητικά η ιστορία πρέπει
να το σηκώσουμε, να το κρατήσουμε και να δώσουμε τον αγώνα.
Στους εκβιασμούς της ιστορίας δεν υπάρχουν άλλου είδους περιθώρια.

Αρ. Φύλλου 22

4

Ελληνική δημοκρατία... 40 ετών
Σε ορισμένες χώρες της Βόρειας Ευρώπης η εκλογική άνοδος της Χρυσής Αυγής αποδίδεται στην
υποτιθέμενα επισφαλή δημοκρατία της Ελλάδας
λόγω της πρόσφατης ιστορίας της δικτατορίας.
Σε μέσα ενημέρωσης από Βρετανία και Ολλανδία υπάρχουν άρθρα και συζητήσεις που ισχυρίζονται ότι ο μη δημοκρατικός 20ος αιώνας στην
Ελλάδα (Μεταξάς 1936-1941, Κατοχή 1941-45,
Δικτατορία συνταγματαρχών 1967-74) δεν παρείχε την κατάλληλη εμπειρία στους Έλληνες για να
αποκτήσουν δημοκρατική συνείδηση.
Πέραν της ειρωνείας ότι κατά καιρούς η Ελλάδα
παρουσιάζεται από τη Δύση ως εφευρέτης της
δημοκρατίας, είναι προφανής η παρανόηση της
μετα-δικτατορικής περιόδου από τα δυτικά ΜΜΕ.
Καταρχάς ο εκδημοκρατισμός των θεσμών στην
Ελλάδα μετά το 1974 ήταν διάχυτος και σε πολλές
περιπτώσεις πιο προοδευτικός από πολλά ευρωπαϊκά κράτη (π.χ. σε θέματα εργατικού δικαίου
και οργάνωσης φοιτητικών συλλόγων). Ιδεολογικά η «μεταπολίτευση» είναι μια ισχυρή έννοια
στην ελληνική γλώσσα και χαρακτηρίζει την πρόσφατη πολιτική ιστορία στην Ελλάδα. Ακόμα και η
παραδοσιακή Δεξιά αποδίδει φόρο τιμής ετησίως
στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου σε μια από τις
πιο αντικαθεστωτικές επετείους στην Ευρώπη.
Καμία φιλο-χουντική οργάνωση δεν είχε πολιτική
επιτυχία πριν την οικονομική κρίση στην Ελλάδα.
Σε όλο το φάσμα πολιτικού διαλόγου, από τα σχολικά βιβλία μέχρι και τις τηλεοπτικές συζητήσεις,
η σύγχρονη εθνική ταυτότητα έχει βασιστεί σε
αντι-δικτατορική ρητορική. Και βέβαια μην ξεχνάμε ότι για παράδειγμα η ναζιστική περίοδος στη
Γερμανία είναι πολύ πιο σκοτεινή από την ελληνική δικτατορία, οδηγώντας τον ευρύ γερμανικό
πληθυσμό να απορρίπτει τέτοιες ιδεολογίες και
να φέρει ακόμα και σήμερα το αίσθημα ενοχής για
τα εγκλήματα των ναζιστών.
Παρά τη διαδεδομένη ξενοφοβία και το ρατσισμό
των ψηφοφόρων της ΧΑ (και ευρύτερα της ελληνικής κοινωνίας δεδομένου ότι ακόμα και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν συχνά ξενοφοβικές
τάσεις), υποστηρίζουν τη ΧΑ παρότι είναι φασιστική και φιλο-χουντική. Η ΧΑ λαϊκίζει και ελίσσεται, πλάθοντας το «έθνος» και την «ελληνικότητα»
ανάλογα με τους στόχους της. Η πολιτική της ατζέντα είναι προφανώς μιλιταριστική και ολοκληρωτική, αλλά οι ψηφοφόροι έλκονται από το προφίλ
της ως δραστήριος φορέας με εναλλακτικές προτάσεις σε σχέση με τα παραδοσιακά κόμματα που
οι ψηφοφόροι της θεωρούν ως αποτυχημένα και
παρηκμασμένα. Από τη δεκαετία του 1990, όταν
χιλιάδες μετανάστες έφταναν στην Ελλάδα από
πρώην σοσιαλιστικές χώρες, μέχρι και το 2009,

με τη μετανάστευση από τη νότια Ασία να έχει
κορυφωθεί, οι ψηφοφόροι δε στήριξαν φασιστικά
κόμματα, και ο μοναδικός ισχυρός ξενοφοβικός
πολιτικός φορέας (παρόμοιος με τα πρόσφατα
βορειο-ευρωπαϊκά ακροδεξιά μορφώματα) ήταν
το ΛΑ.Ο.Σ.
Ομολογουμένως η ΧΑ έχει εγκαθιδρυθεί με σχετική
επιτυχία στη συνείδηση πολλών αγανακτισμένων
Ελλήνων. Παρόλα αυτά προβάλλεται άνισα στα
ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Οι ακτιβισμοί των μελών της είναι μονίμως στο κέντρο της προσοχής αλλά όταν
αποτυγχάνουν, προβάλλονται σπάνια. Επίσης
είτε με αντι-φασιστικές πορείες ή με την τοπική
αντίδραση κατοίκων γίνονται συχνά διαμαρτυρίες
κατά των δραστηριοτήτων της ΧΑ, θυμίζοντας ότι
η φασιστοφιλία είναι περιορισμένη στην Ελλάδα.
Και μην ξεχνάμε ότι η στρατηγική της ΧΑ είναι να
δραστηριοποιείται κυρίως στα
σκοτεινά, σαν τάγμα εφόδου, τονίζοντας το ρόλο
της ως παρακρατική οργάνωση.
Ο πρόσφατος εκλογικός εξτρεμισμός, με τη μορφή φιλο-φασιστικής ψήφου, προέρχεται από την
οικονομική εξαθλίωση λόγω των πολιτικών λιτότητας που επιβάλλονται από το ΔΝΤ και την ΕΕ. Οι
σχέσεις κέντρου και περιφέρειας στην ΕΕ (με την
Ελλάδα π.χ. ως χώρα-καταναλωτή και τη Γερμανία παραγωγό) έχουν φέρει την Ελλάδα στο στρατόπεδο των αδύναμων. Και παρότι εφαρμόζονται
πολιτικές λιτότητας σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι
κάτοικοι π.χ. της Ελλάδας και της Ισπανίας έχουν
φτάσει σε απελπιστική κατάσταση και ακόμη περισσότερο οι πρόσφατοι μετανάστες από φτωχότερα κράτη.
Πως οι νταήδες γίνονται μπράβοι
Στη Βόρεια Ευρώπη και στην Ελλάδα συζητείται ότι σε συνθήκες τέτοιας εξαθλίωσης οι πολίτες στρέφονται στα λεγόμενα «άκρα», δεξιά και
αριστερά. Τέτοιες συζητήσεις βασίζονται στην
ταύτιση των ιδεολογιών του κομμουνισμού και
του ναζισμού, φαινόμενο που προωθείται ειδικά
μετά την κατάλυση του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Εξομοιώνοντας τις δύο ιδεολογικές τοποθετήσεις,
τέτοια επιχειρηματολογία ισχυρίζεται ότι τα δύο
άκρα εν τέλει συναντούνται, σηματοδοτώντας τον
κίνδυνο κατάλυσης των δημοκρατικών θεσμών.
Ειδικά τα βορειο-ευρωπαϊκά ΜΜΕ έσπευσαν
να χαρακτηρίσουν το ΣΥΡΙΖΑ αντι-ευρωπαϊκή
«άκρα-αριστερά», τονίζοντας ότι δε διστάζει να
κινήσει «βίαιες» διαμαρτυρίες.
Πέραν μιας επιφανειακής αποδοκιμασίας των
σύγχρονων κοινωνικών δομών (π.χ. ταξική κοινω-

νία) και επιδοκιμασία ενός «Λαϊκού» κράτους, η
αριστερά και η ακροδεξιά έχουν ετερογενή ρητορική.
Ειδικά η ξενοφοβικός λόγος της ΧΑ είναι μακράν
ανόμοιος με τη ρητορική της αριστεράς. Μάλιστα
η ξενοφοβία καλλιεργείται τις τελευταίες δεκαετίες
σε ολόκληρη την ΕΕ, είτε σε εκλογικό-κομματικό
επίπεδο με την εμφάνιση ακροδεξιών κομμάτων,
ή με διευρυμένες πολιτικές αποφάσεις (Συνθήκη Δουβλίνου). Η ΧΑ ουσιαστικά εκφράζει in
extremis ό,τι εκφράζεται τα τελευταία χρόνια από
την ΕΕ, και σε προέκταση από προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις.
Πέραν τούτου, η λαϊκίστικη δημαγωγία στην Ελλάδα δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενο φαινόμενο με
τη ΧΑ. Στην ελληνική πολιτική σκηνή, η έννοια του
«Λαού» είναι συχνά το αντικείμενο ανταγωνισμού
και το μέσο πολιτικής αντιπαράθεσης. Η διαφορά
με τη ΧΑ είναι ότι ο λαός αποκτά πιο συγκεκριμένα φαινοτυπικά-βιολογικά χαρακτηριστικά με
στοιχεία φυλετικής ανωτερότητας. Από τη μια λοιπόν φαίνεται ότι η εξομοίωση των δύο ιδεολογιών
είναι αβάσιμη, ενώ ο ρόλος της ΧΑ θυμίζει μια συνέχεια εγκαθιδρυμένων ευρωπαϊκών πολιτικών.
Η ΧΑ επιδίδεται σε τακτικές που η Ελληνική Αστυνομία έχει ως καθημερινή πρακτική: τα μέλη της
ελέγχουν ταυτότητες οδηγών σε φανάρια, τρομοκρατούν μετανάστες και επιδίδονται σε λογοκρισία και ρατσιστική βία. Έκθεση της ΕΥΠ το
2004 έδειχνε ότι τα μέλη της ΧΑ οπλοφορούν με
τη στήριξη βουλευτών της ΝΔ και διατηρούν άριστες σχέσεις με την ελληνική αστυνομία (κάτι που
φαίνεται από την ευρεία στήριξή τους από ψηφοφόρους της τελευταίας). Και δεν είναι τυχαίο ότι
ειδικά τον τελευταίο χρόνο η ίδια η κυβέρνηση
επιδίδεται σε ξενοφοβική ρητορική (και πολιτική,
π.χ. «Ξένιος
Ζευς»). Τέτοιος οπορτουνισμός δείχνει ότι η ΧΑ
έχει ανατρεπτική ρητορική μόνο για συγκεκριμένες κοινωνικές δομές και όχι γενικότερα (ενδεικτικά στο νομοσχέδιο για τη φορολόγηση των
εφοπλιστών η ΧΑ ψήφισε κατά). Ειδικά στους χώρους εργασίας σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν
απειληθεί εργαζόμενοι από τους εργοδότες με κάλεσμα της ΧΑ αν διαταράξουν τη λειτουργία της
παραγωγής.
Σύμφωνα με την έρευνα του Καθηγητή Βερναδάκη
(ΑΠΘ) το 20% των βιοτεχνών ψήφισε ΧΑ, φαινόμενο που συνάδει ιστορικά με τη συμπεριφορά
της μικρο-αστικής τάξης σε περιόδους οξυμένης
κρίσης. Όταν τέτοια μεσαία στρώματα απειλούνται με πτώχευση, έχουν την τάση αρχικά να επι-

5

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Οδός Βουτζά

διώκουν με κάθε τρόπο τη διατήρηση της θέσης
τους ως εργοδότες. Το ίδιο ακριβώς συνέβη κατά
την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία, τονίζοντας
τις ομοιότητες της ΧΑ με τα εθνοσοσιαλιστικά
μορφώματα του 1930. Και βέβαια ενώ χειροτερεύει η κατάσταση για τους μικρο-αστούς εργοδότες,
γίνεται αβάσταχτη για τους εργαζομένους.
Τα τελευταία δυο-τρία χρόνια οι συνθήκες ζωής
και εργασίας στην Ελλάδα είναι μεσαιωνικές:
αδυναμία εξασφάλισης θέρμανσης, ανεργία (27%
το Νοέμβρη του 2012), εργασία χωρίς πληρωμή,
χωρίς ασφάλιση και ασφάλεια. Και η ΧΑ δεν
προτείνει κάποια ριζοσπαστική αλλαγή, τουλάχιστο στο χώρο της οικονομίας και στις σχέσεις
εργοδότη-εργαζομένου. Προτάσσοντας τον εθνικισμό ως μοναδική αξιοκρατική και δίκαιη ιδεολογία, και απορρίπτοντας ως δύο όψεις του «ίδιου
σιωνιστικού νομίσματος, τον διεθνιστικό μαρξισμό-»σοσιαλισμό» και τον παγκοσμιοποιημένο
καπιταλισμό-»φιλελευθερισμό»», καλεί όλους
τους «Έλληνες» σε συνεργασία. Χαρακτηριστικά
η ανακοίνωση για τα γραφεία εύρεσης εργασίας της ΧΑ πανηγυρίζει τη «δημιουργικότητα των
εργοδοτών και την εργασία των εργαζομένων»...
«για να ξαναβρούν οι Έλληνες την περηφάνεια της
παραγωγικής εργασίας». Από τη μια αναρωτιέται
κανείς γιατί μόνο οι εργοδότες είναι δημιουργικοί,
και από την άλλη γιατί μόνο η «χειρωνακτική»
παραγωγική εργασία, χωρίς μόρφωση και πτυχία, δίνει περηφάνεια. Εν τέλει, τη «συνεργασία»
μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου επιδιώκουν
εδώ και δεκαετίες οι ελληνικές και ευρωπαϊκές
κυβερνήσεις. Οι εντάσεις στις παραγωγικές σχέσεις των τελευταίων ετών, δεδομένης της φθίνουσας οικονομικής ανάπτυξης στην Ελλάδα, είναι
αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης και η ΧΑ δε
δείχνει να φέρει μια εναλλακτική πρόταση. Ταυτό-

χρονα τα ιδεολογήματά της σχετικά με το ρόλο της
γυναίκας ως πρωταρχικά μητέρα, αλλά και του
ότι Έλληνας γεννιέσαι και δε γίνεσαι, δείχνουν
το πόσο απαρχαιωμένες αντιλήψεις επικρατούν
στη ΧΑ. Παρότι βέβαια η ελληνική κοινωνία έχει
πατριαρχικά και ξενοφοβικά στοιχεία, δεν είναι
εύκολο να εξαπλωθούν τέτοιες ιδέες τόσο βαθειά
που να προωθήσουν τη φασιστοφιλία.
Τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί των βορειο-ευρωπαϊκών
κρατών διατείνονται ότι έχουν επιτύχει ασφαλείς
δημοκρατικούς θεσμούς. Η δημοκρατία όμως είναι διεργασία και όχι σταθερά, και με έναν τέτοιο
τεχνητό διαχωρισμό μεταξύ δημοκρατικών και
«όχι-και-τόσο» δημοκρατικών κρατών, διαιωνίζεται η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ των ευρωπαϊκών πληθυσμών που είναι τόσο απαραίτητη
στην παρούσα φάση. Ο εθνικισμός είναι επιβλαβής περισσότερο τώρα γιατί ακριβώς θεσμοθετεί
το διαχωρισμό μεταξύ ανθρώπων σε κατηγορίες
που βασίζονται σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά:
άπληστοι βόρειο-ευρωπαίοι ως «μεγάλα συμφέροντα» που μας δυναστεύουν, διεφθαρμένοι Έλληνες ως «άπειροι με τη δημοκρατία», εγκληματίες αλλοδαποί ως «εισβολείς». Η Ελλάδα είναι
ένα πειραματόζωο για την επιθετική πολιτική λιτότητας της ΕΕ. Αντί λοιπόν να διευρύνονται και
να πολλαπλασιάζονται οι διαχωριστικές γραμμές
μεταξύ κρατών, εθνών, φυλών και φύλων, θα πρέπει να αναρωτηθούμε πως προκύπτει η οικονομική εξαθλίωση και η πολιτική αστάθεια που ενίοτε
οδηγεί στην πλήρη αμφισβήτηση της δημοκρατίας
και ισότητας με τη μορφή μισαλλόδοξων και φασιστικών ιδεολογιών
Γιάννης Τζανίνης
κάτοικος Amsterdam

Ο Μπουτζάς (Buca στα τουρκικά) απέχει 9 χλμ. από τη Σμύρνη. Κατά τη
Βυζαντινή περίοδο ήταν μία κατοικημένη
τοποθεσία με αγροτικά σπίτια. Κατά την
τουρκική κατάκτηση και ως το 1770 ήταν
ένα χωριό με λίγα σπίτια και αγροικίες. Η
πρώτη φάση της ανάπτυξης του Μπουτζά
άρχισε μετά τα Ορλωφικά του 1770. Είχαν εγκατασταθεί τότε πολλές οικογένειες
προσφύγων από την Πελοπόννησο. Ακολούθησαν και νησιώτες, κυρίως Χιώτες,
αλλά και Κυθήριοι και Ανδριώτες. Η δεύτερη φάση ανάπτυξης σημειώθηκε μετά το
1861, όταν εγκαινιάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή Σμύρνης-Αϊδινίου, με στάση
στον Μπουτζά. Τότε εγκαθίστανται και οι
πρώτοι Ευρωπαίοι από τη Σμύρνη σε εξοχικά σπίτια. Κατά το 19ο αιώνα ο Μπουτζάς γέμισε με κομψές κατοικίες και βίλες
και απέκτησε επιπλέον ένα θέατρο. Στο
τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα αναπτύχθηκε σταδιακά και έγινε ένα σημαντικό
προάστιο της Σμύρνης. Στο τέλος του 20ού
αιώνα τα λεγόμενα προάστια ανήκουν
στην ίδια την πόλη, που έχει γίνει πλέον
μία μεγαλούπολη.

Τα μόνα στοιχεία που υπάρχουν για την ύπαρξη μιας ελληνικής κοινότητας στον Μπουτζά προέρχονται από
τις προφορικές μαρτυρίες Μικρασιατών
προσφύγων. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες
αυτές, ο Μπουτζάς διέθετε ελληνική κοινότητα. Επικεφαλής της ήταν ο μουχτάρης
ή κοτζαμπάσης, που ήταν επιλεγμένος
ανάμεσα στους δημογέροντες. Στο τέλος
του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού,
η ελληνική κοινότητα του Μπουτζά διέθετε
δύο σχολεία (ένα αρρεναγωγείο και ένα
παρθεναγωγείο), τρεις εκκλησίες και μία
φιλεκπαιδευτική εταιρεία. Υπήρχαν επιπλέον στον Μπουτζά διάφορα ελληνικά
ιδιωτικά σχολεία, όπως και σύλλογοι που
είχαν ιδρυθεί κατά τα τέλη του 19ου και τις
αρχές του 20ού αιώνα. Ο παλαιότερος αυτών φαίνεται πως ήταν η Φιλεκπαιδευτική
Αδελφότης «Αναγέννησις» (1872).

Ο Μπουτζάς καταστράφηκε ολοκληρωτικά το 1922. Στις 31 Αυγούστου
μπήκαν οι πρώτοι Τούρκοι τσέτες. Στις
φρικτές μέρες που ακολούθησαν, έγιναν
σφαγές, λεηλασίες, διαρπαγές και κάθε
είδους αγριότητες εις βάρος όλων των Χριστιανών Μπουτζαλήδων κι όχι μόνο των
Ελλήνων. Στο τέλος του Σεπτέμβρη του ’22
δεν είχε απομείνει πια Ρωμιός στον Μπουτζά, εκτός ελαχίστων με ξένη υπηκοότητα.
Επιμέλεια
Μαρία Βλαδιμήροβιτς

6

Αρ. Φύλλου 22

Είναι προς το συμφέρον όλων μας
και το καλό του Βύρωνα
Στους
εχθρικούς
καιρούς που ζούμε,
η αυτοοργάνωση, η
δημιουργία δικτύων
και δομών αλληλεγγύης και η έμπρακτη
συμμετοχή σε αυτές είναι ίσως η πιο
σημαντική στάση
αντίστασης . Ένας
σημαντικός αριθμός
Β. Πάγκαλος
πολιτών του Βύρωνα έχει αντιληφθεί τη
σπουδαιότητα της διαπίστωσης αυτής , με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός γαλαξία δικτύων και
δομών αλληλεγγύης. Χώροι εναλλακτικής ψυχαγωγίας , δωρεάν διανομή τροφίμων σε άπορες οικογένειες , κοινωνικό φαρμακείο, σχέσεις
καταναλωτών – παραγωγών χωρίς μεσάζοντες,
ανταλλακτικά – χαριστικά παζάρια, υποστηρικτικά μαθήματα. Σε μια κοινωνία που δέχεται
καθημερινά την επίθεση της ανέχειας , της ανασφάλειας και της απαισιοδοξίας, η αλληλεγγύη
γίνεται ασπίδα που φέρνει την ελπίδα στις καρδιές μας.
Θα περίμενε κανείς, η δημοτική αρχή να αναλάβει πρωτοβουλίες, για να λύσει τα συσσωρευμένα προβλήματα της πόλης. Άβουλη, όμως και
ανίκανη, να αντισταθεί στην επικείμενη καταστροφή , προσπαθεί μόνο και μόνο να μη χάσει
την εξουσία. Σύσσωμη η πλειοψηφία του Δημ.
Συμβουλίου, με τον Δήμαρχο επικεφαλής εξέθρεψαν την πολιτική του δήμου και οδήγησαν με τις
απόψεις και τις αποφάσεις τους στην καταστροφή και εξαφάνιση κάθε κοινωνικής δομής της πόλης. Εφαρμόζοντας μνημονιακές πολιτικές και
διαχειριστική λογιστική στην ουσία στηρίζουν
την ιδιωτικοποίηση, υποβάθμιση βασικών κοινωνικών δομών. Έπνιξαν την πόλη στη βρώμα,
την αυθαιρεσία και την καταπάτηση. Έτοιμοι να
παραχωρήσουν τις αθλητικές εγκαταστάσεις σε
ιδιώτες, ενώ πρέπει να ανήκουν στους κατοίκους
του Βύρωνα. Με τη βοήθεια στο σπίτι, τα ΚΑΠΗ,
τις υπηρεσίες να υπολειτουργούν. Με τελικό στόχο την εξάρτηση από τους χορηγούς και τις ΜΚΟ.
Φροντίζει, λέει ο κος Χαρδαλιάς, για την τροφή
1200 απόρων συμπολιτών μας και εννοεί τις 200
μερίδες φαγητού των ενοριών , στις οποίες δεν
προσφέρει ούτε ένα πακέτο μακαρόνια. Φέρνει
αγροτικά προϊόντα στην Καραολή Δημητρίου
από παραγωγούς ή εμπόρους με αποτέλεσμα να
κλείνουν τα μαγαζιά της αγοράς από τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Προσπαθεί να προσεταιριστεί
δράσεις άλλων φορέων και μνημονεύει με ξένα
κόλλυβα, κρύβοντας την ανεπάρκειά του. Αλή-

θεια, πού είναι οι μεγαλοσχήμονες, οι «εκλεκτοί
της πόλης», οι εκλεγμένοι; Πώς δείχνουν την ευαισθησία τους αυτή την κρίσιμη εποχή και πώς
επιστρέφουν στην κοινωνία τα πλούτη ή την τιμή
που τους έχει προσφέρει;
Η πλειοψηφία του Δημ. Συμβουλίου είναι πλήρως υποταγμένη στον «σοφό» αρχηγό. Πιστεύει
στους Μεσσίες και κλεισμένοι στα γραφεία, προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα της πόλης,
πολλοί μεταξύ του ΙΚΑ και του ιατρείου τους, μακριά από το λαό του Βύρωνα. Συμπεριφέρονται
στο Δημ. Συμβούλιο σαν να έχουν πιεί το αμίλητο
νερό. Δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Αλλά, δυστυχώς, επιμένουν. Ούτε μια χαραμάδα διαφάνειας
δεν υπάρχει σε αυτό το πελατειακό σύστημα διοίκησης , που αρχίζει από το face book και τελειώνει στις δημόσιες σχέσεις και το μάζεμα ψήφων.Παράλληλα, έλεγχος και πρόστιμα 350.000
€ περίπου για τον τρόπο που λειτουργούσε το
Πνευματικό Κέντρο. Έλεγχο στα οικονομικά της
Δημοτικής Επιχείρησης, που χρέωσε 15 εκ. ευρώ
τον Δήμο ζητάει η αντιπολίτευση. Έλεγχο στον
ΣΠΑΥ από τη Δημόσια Διοίκηση μετά από επώνυμες καταγγελίες κακοδιαχείρισης. Έλεγχο και
για το κολυμβητήριο, που έχει καταντήσει σαν
το γεφύρι της Άρτας και με αρχικό κόστος 3εκ.
ευρώ να φτάνει τα 17εκ. με τις τροποποιήσεις
του προϋπολογισμού. Επιτέλους ποιοι είναι οι
Σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι συνεργάτες του
Δημάρχου , που απομυζούν δημόσιο χρήμα και
ποιες οι συμβουλές και τα έργα τους; Υπάρχει
πλήρης προστασία και ατιμωρησία όσων διοικούν και λάμπουν διά της απουσίας τους. Όσων

τεμπελιάζουν, όσων κάθονται σε μια καρέκλα,
μη γνωρίζοντας το αντικείμενο ή αδιαφορώντας
για ότι συμβαίνει στην πόλη. Επιλέγουν ή διστάζουν να αντιπαρατεθούν ή να συγκρουστούν με
μικρά ή μεγάλα συμφέροντα της πόλης.
Αμφισβητώ την κρίση μου, όταν διαπιστώνω ότι
κάποιος, που εγώ θεωρώ ανεπαρκή ή ανίκανο
να διαχειριστεί τα κοινά του Δήμου, άλλοι τον
θεωρούν αναντικατάστατο. Αναρωτιέμαι ποιοι
είναι εκείνοι και γιατί τον στηρίζουν. Είναι όλοι
τους ευεργετημένοι ή θεωρούν ότι το ανύπαρκτο
έργο της δημοτικής αρχής είναι αρκετό; Τι παίρνουν και δεν μπορούν να δουν πέρα απ’ τη μύτη
τους; Ανατριχιάζω στην ιδέα ότι στις επόμενες
δημοτικές εκλογές θα υπάρξουν Βυρωνιώτες που
θα δώσουν την ψήφο τους στον κ. Χαρδαλιά χωρίς να ανήκουν καν ιδεολογικά στον πολιτικό του
χώρο. Μόνο εγώ βλέπω τη στάχτη που ρίχνουν
στα μάτια μας με έργα- βιτρίνες και μάλιστα
κακόγουστα, για να μπορούν σε ένα χρόνο να
γεμίσουν με φωτογραφίες τους πολυτελείς απολογισμούς;
Μερικές φορές όσοι αντιστεκόμαστε , αισθανόμαστε τόσο λίγοι και αδύναμοι , που νιώθουμε
γραφικοί. Έχουμε, όμως, ένα σημαντικό καθήκον. Να υπερασπίσουμε την πόλη μας. Την ιστορία του Βύρωνα, την επιβίωση των κατοίκων, να
διασφαλίσουμε το μέλλον και τη συνέχεια της
πόλης. Το ζητούμενο είναι να βρούμε έξυπνους
τρόπους «να πάρουμε την πόλη». Μπορούμε;
Ναι και πάλι ναι. Υπάρχει , όμως, μια αυστηρή
προϋπόθεση. Αυτοί πρέπει να φύγουν. Άμεσα
και χωρίς υποσημειώσεις.

7

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Λαϊκό Κέντρο
Συνοικισμού
Βύρωνος
Mε αφορμή την επιβεβαίωση του ότι <<η επιτυχία
είναι τέκνο της τόλμης και του μόχθου>>, που πήρε
σάρκα και οστά με την έκδοση του σημαντικού ιστορικού πονήματος του φίλου και συναδέλφου Απ.
Κοκόλια <<90 χρόνια Βύρωνας >> θα παρακάμψω
τα αυτονόητα συγχαρητήρια και θα εστιάσω στην
απώλεια της κοινής μνήμης που διαμορφώνει κενά
σε κάθε αφήγηση.
Θα περιοριστώ μόνο σε μία λαμπρή και πρωτοπόρα πρωτοβουλία, την ίδρυση το 1925 του <<Λαϊκού Κέντρου Συνοικισμού Βύρωνος>>.
Σκοπός του <<η κοινωνική μόρφωσις των μελών και
η περίθαλψις των απόρων εν γένει καθώς και η μόρφωσις αυτών>>. Μέλη γίνονταν χωρίς διάκριση οι
πάντες, πρόσφυγες και μη. Συνιδρυτές ήταν 4 σημαντικές προσωπικότητες διδάκτορες της Νομικής: Λεωτυχίδης Ρουσάκης, Ιωάννης Σεϊμένης,
Χαράλαμπος Μαρίφογλου και Ιωάννης
Τσώνης. Επίσης και οι αδελφοί Αλέξανδρος
και Κωνσταντίνος Σεραφετινίδης, στέλεχος ο πρώτος του Υπουργείου Παιδείας και ο αρχαιότερος ίσως Βυρωνιώτης δικηγόρος ο δεύτερος.
Στις φωτογραφίες που σας αποστέλλω φαίνονται τα μέλη του σωματείου: Οι οδοντίατροι Φιλοκτήμων και Ιωάννης Σεραφετινίδης, ο
φιλόλογος Ανδρέας Σεραφετινίδης και ο διδάσκαλος Βασίλης Σεραφετινίδης. Επίσης η πρώτη καθηγήτρια Γαλλικής στην
περιοχή Ελένη Σεραφετινίδου και η υπεύθυνη
του φαρμακείου του Πολυιατρείου Βύρωνος Δέσποινα
Σεραφετινίδου.
Όμως η κύρια επίδοση
και προσφορά του Λαϊκού
Κέντρου Βύρωνος ήταν η
μουσική διδασκαλία. Κυρίως
μαντολινάτα και χορωδία.
Διδάσκαλος ένας σπουδαίος Μικρασιάτης μουσικός, ο
Παναγιώτης Βαϊνδηρλής.
Λόγω έλλειψης χώρου το
Κέντρο λειτουργούσε το χειμώνα σε προσφυγικά δωμάτια και το καλοκαίρι στις
μυροβόλες εξοχές του συνοικισμού: Αγία Τριάδα, Ζωοδόχο Πηγή, περιοχή Μπακούρου κ. τ. λ
Στις φωτογραφίες φαίνεται
ένα κοινό εξωτερικό γνώρισμα των μελών του Κέντρου.
Φορούσαν όλοι καπελάκια

ΔΙΑΛΟΓΟΣ
με τους

Βυρωνιώτες
Απ. Κοκόλιας

του Αμερικανικού Ναυτικού.
Η διαδρομή και η διάρκεια λειτουργίας του Λ. Κ.
έχει ενδιαφέρον να μελετηθεί περισσότερο και γι’
αυτό απευθύνουμε έκκληση σε όσους γνωρίζουν
κάτι σχετικό να το φέρουν στην επιφάνεια.
Είναι ανάγκη να λυθεί η γλώσσα της ιστορίας και
να μην καταντήσει σιωπή, που την επιβάλλει ο χρόνος είτε σαν εραστής είτε σαν βιαστής της, ενώ είναι
πατέρας της.
Βύρωνας 21|04| 2013
Κώστας Ι. Σεραφετινίδης.

Στον πρόλογο του βιβλίου <<90
ΧΡΟΝΙΑ ΒΥΡΩΝΑΣ>> τόνιζα ιδιαίτερα τα εξής:
<< Πιθανώς κάποιοι παλιοί Βυρωνιώτες θα εντοπίσουν και λάθη σ’ αυτό το
βιβλίο. Ήταν αναπόφευκτο.
Διασταύρωσα όσο μπορούσα όλα τα στοιχεία, αλλά η
κοινή ιστορική μνήμη στο
Βύρωνα έχει πια εξασθενήσει και οι θύμισες είναι συχνά αντιφατικές>>.
Δεν πέρασε περισσότερο από
ένας μήνας και επαληθεύτηκα. Μερικοί καλοπροαίρετοι αναγνώστες επικοινώνησαν ήδη μαζί μου και εκτός
από την έκφραση των συγχαρητηρίων τους, μου γνωστοποίησαν και
κάποια συμπληρωματικά στοιχεία
για την πληρέστερη και ακριβέστερη
παρουσίαση στο βιβλίο διαφόρων
θεμάτων.
Αυτό ήταν όχι απλά ευπρόσδεκτο,
αλλά και ιδιαίτερα ευχάριστο. Και
επειδή προβλέπω συνέχεια και από
άλλους αναγνώστες του βιβλίου,
συμφώνησα με τη συντακτική επιτροπή των <<Διαδρομών>> να καθιερωθεί ως μόνιμη αυτή η
στήλη, απ’ όπου θα έχω την
ευκαιρία να δημοσιεύω και
να σχολιάζω τις παρατηρήσεις αυτές των συνδημοτών
μας.
Σήμερα η στήλη δημοσιεύει το κείμενο, που απέστειλε στις <<Διαδρομές>> ο φίλος και συνάδελφος στη
δικηγορία Κώστας Σεραφετινίδης,
παλιός Βυρωνιώτης ερευνητής ιστορικών θεμάτων και συλλέκτης σπάνιων στοιχείων.
Στα όσα σωστά μας γράφει δεν έχω
τίποτα να προσθέσω.
Συμπληρώνουν δημιουργικά και σε
κάποια σημεία διορθώνουν τα όσα
αναφέρονται στο βιβλίο για το <<Λαϊκό Κέντρο Βύρωνος>>.
Τον ευχαριστώ θερμά για τη βοήθειά του και περιμένω και άλλες παρόμοιες παρεμβάσεις του.

8

Αρ. Φύλλου 22

Ημερολόγιο Ανοιξιάτικων Διαδρομών
Τα χρώματα και οι
ήχοι της άνοιξης μου
φαίνονται αλλιώτικα
φέτος.
Κι αν δεν ήταν τα αρώματα από τις νεραντζιές που ανθίζουν, θα
έβαζα στοίχημα ότι η
φετινή άνοιξη είναι ένα
Μαρία Βλαδιμήροβιτς
ψεύτικο σκηνικό ταινίας. Μιας ταινίας στην
οποία είτε αναγκαζόμαστε να συμμετέχουμε ως
κομπάρσοι, ακολουθώντας τις οδηγίες αυστηρού
σκηνοθέτη, είτε περιορισμένοι στο ρόλο του θεατή
την παρακολουθούμε αμέτοχα να «τρέχει» μπροστά από τα μάτια μας. (Υ.Γ.Αυτοσχεδιασμοί
στους κομπάρσους απαγορεύονται)
Κοιτάω τον ήλιο και για πρώτη φορά τον νιώθω
ξένο. Το φως στο σούρουπο ζεστό και λαμπερό,
αφήνει την αίσθηση ότι ετοιμάζεται
να αποχαιρετίσει - και όχι να καλωσορίσει- όνειρα κι ελπίδες.
Ταυτόχρονα, η πόλη γύρω μου,
σκηνικό και αυτό της ίδιας ταινίας,
δείχνει τη φθορά της με όλο και πιο
εκκωφαντικό τρόπο.
Κι αν επρόκειτο τελικά για ταινία,
σίγουρα θα υπήρχε ένα διάλλειμα
ή εν πάσει περιπτώσει στο δίωρο
επάνω θα βγαίναμε από την αίθουσα να ανασάνουμε φρέσκο αέρα.
Οι μέρες, όμως, περνάνε και η ταινία δεν τελειώνει. Ο σκηνοθέτης
εφευρίσκει νέες σκηνές, νέες πλοκές σεναρίου. Κομπάρσοι και θεατές εγκλωβισμένοι στους ρόλους
τους.
Φράσεις γραμμένες σε τοίχους,
κραυγές και ίχνη αυτών που ζουν
«λαθραία», έξω από τα σενάρια
του σκηνοθέτη, ανάμεσα στα σκηνικά της ταινίας.
Κι όμως είναι οι φράσεις αυτές που
καρφώνονται στο βλέμμα μου όταν
με τα γκάζια τσίτα διασχίζω τους
δρόμους της πόλης σε μια προσπάθεια να σκίσω με τη μηχανή μου το
σκηνικό και να βρεθώ εκεί που η
πόλη και οι άνθρωποι πραγματικά
ζουν.
Γίνεται καθημερινό πια παιχνίδι το να ξεφύγω
από το μάτι του σκηνοθέτη και να αναζητήσω τις
φωνές που βγαίνουν από τις ρωγμές.
Αναζητώ τη φόρμουλα για την ανάκτηση της ζωής
μέσα από την επανοικειοποίηση και «επανάχρηση» της πόλης. Ίσως μέσα από την ανακήρυξη
του αστικού χώρου σε δημόσιο, κοινωνικοποιημένο αγαθό και την ανάπτυξη μέσα σε αυτό νέων
συλλογικοτήτων να θεμελιωθούν οι νέοι πυρήνες
ανατροπής και συγκρότησης ενός νέου κοινωνικού όντος.

Όπως σημειώνει και ο Ντέιβιντ Χάρβει σε μια
ομιλία του για το δικαίωμα στην πόλη: «Το δικαίωμα στην πόλη δεν είναι μόνο το δικαίωμα σ’ ό,τι ήδη υπάρχει στην πόλη, αλλά
το δικαίωμα να μπορούμε να κάνουμε
την πόλη να γίνει κάτι ριζικά διαφορετικό. Όταν κοιτάζω την ιστορία, βλέπω ότι
η διαχείριση των πόλεων γινόταν περισσότερο από το κεφάλαιο παρά από τους
ανθρώπους. Επομένως, μέσα στην πάλη
αυτή για το δικαίωμα στην πόλη θα πρέπει να υπάρχει και μια πάλη ενάντια στο
κεφάλαιο»
Για να συνεχίσει σε μια άλλη συνέντευξή του λέγοντας: «Το δικαίωμα κάποιου σε μια πόλη
είναι διαπραγματεύσιμο. Διαφορετικές
ομάδες διεκδικούν το δικαίωμά τους: εργολάβοι, χρηματιστές, επιχειρηματίες και
βέβαια όταν πρόκειται για ζητήματα ασφα-

λείας, γίνονται λαϊκίστικες προσπάθειες
να εκμεταλλευτεί κάποιος την κατάσταση,
μοιράζοντας υποσχέσεις για «ασφάλεια»
και για «ανακατάληψη των πόλεων» (βλ.
Δόγμα Χρυσοχοϊδη και Δένδια). Υπάρχουν διάφορες εκδοχές αυτού του πράγματος: υπάρχει η δεξιά εκδοχή του, αλλά
και η εκδοχή των κινημάτων ανά τον κόσμο, όπως το φεμινιστικό ή το κίνημα του
«να πάρουμε πίσω τη νύχτα», που διεκδικούν επίσης την ασφάλεια αλλά διαφορετικά. Άρα
πρόκειται πάντα για διαπραγματεύσιμο δικαίω-

μα. Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιου το δικαίωμα
υποστηρίζουμε. […] Θα ήθελα πολύ να δω να διαμορφώνεται ένα κίνημα που θα διεκδικήσει την
πόλη και θα εκπροσωπεί όλους εκείνους που περιθωριοποιούνται έναντι εκείνων που διαθέτουν
όλη την οικονομική ισχύ να το κάνουν, αλλά όχι
το δικαίωμα».
Η διάρθρωση, η οργάνωση και η λειτουργιά των
πόλεων είναι βαθιά πολιτική, βαθιά ταξική. Γι’
αυτό και ανάμεσα στις άλλες μορφές πάλης, η διεκδίκηση του δικαιώματος στην πόλη, μπορεί να
ανοίξει δρόμους για τη θεμελίωση νέων μοντέλων
κοινωνικής και οικονομικής ζωής, οι οποίοι σε ένα
βαθμό θα μπορούσαν να θεωρηθούν εκ των προαπαιτούμενων στην πορεία προς την υλοποίηση
ενός σχεδίου συνολικής ανατροπής του υπάρχοντος συστήματος.
Οι εικόνες της πόλης μας σήμερα ουρλιάζουν τον
πόνο των κατοίκων της. Φτύνουν πάνω μας τα
κουφάρια των σχέσεων εκμετάλλευσης. Καθρεφτίζουν το μέλλον εάν το σήμερα δεν αλλάξει.

Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση και το
ρόλο μας στην πόλη, διεκδικώντας το μερίδιό μας
στην διαμόρφωση ενός νέου συλλογικού υποκειμένου.
Και κάπου εδώ κλείνω αυτές τις σκέψεις, με την
ελπίδα, ότι το επόμενο διάστημα θα βρεθούμε
πολλοί και πολλές περισσότεροι-ες που θα διεκδικήσουμε να αφήσουμε τα δικά μας συλλογικά
ίχνη στην πόλη. Για να είναι η επόμενη άνοιξη, και
κάθε άλλη μετά από αυτήν, πραγματικά δική μας.

9

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

ΜΗ ΧΑΘΕΙ κι άλλος χρόνος

Σχεδόν τέτοιο καιρό
- Μάιος του 2009 - κυκλοφόρησε το πρώτο
φύλλο των διαδρομών.
4 χρόνια διαδρομές.
Το Μάιο του 2010 υποΣ. Παπαμιχαήλ
γράφεται το πρώτο μνημόνιο με ΔΝΤ και ΕΕ.
Σχεδόν 3 χρόνια καταστροφής του κοινωνικού
ιστού, της οικονομίας, της ζωής μας αλλά και του
μέλλοντος των παιδιών μας.
Ξεκινήσαμε τις ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ –μια παρέα φίλων–
θέλοντας να καταθέσουμε τα όνειρα μας για ένα
καλύτερο αύριο κι έχουμε καταλήξει να παλεύουμε
για την ανάγκη να υπερασπιστούμε ότι απέμεινε
από τις οικονομίες μας, το εισόδημά μας, τα δικαιώματά μας, την αξιοπρέπεια μας, την ίδια τη ζωή
μας.
Και δεν υπερβάλω καθόλου, όταν γράφω «παλεύουμε για τη ζωή μας»
Θυμάμαι όταν διάβασα για την πρώτη αυτοκτονία
λόγω μνημονίου.
Τα κανάλια είχαν βρει ΤΟ ΘΕΜΑ. Τα blogs στο διαδίκτυο γέμισαν με σχόλια για τη σύγχρονη πραγματικότητα του έλληνα, οι συζητήσεις στις παρέες
το ίδιο. Μια τρομακτική εμπειρία. Μια δραματική
αλλαγή στις συζητήσεις μας και σε όσα θεωρούσαμε δεδομένα
Κάποτε συζητούσαμε για την κατάθλιψη των βορειοευρωπαϊκών κοινωνιών, το μεγάλο αριθμό
αυτοκτονιών σ’ αυτές τις χώρες, μιλούσαμε για την
πλήξη, για τις κλιματολογικές συνθήκες που τους
οδηγούν να κλειστούν στο σπίτι κι άλλα τέτοια κοινωνιολογικά.
Συζητούσαμε πόσο όμορφο είναι να ζεις στην Ελλάδα. Πόσο ζωντανό σε κάνει ο ήλιος της, η ζωή
της όλο το 24ωρο, οι φιλικοί άνθρωποι, οι «έξω
καρδιά», οι Ζορμπάδες που ζήλευε κάθε ευρωπαίος.
Σήμερα είμαστε η πρώτη χώρα στην Ευρώπη σε
αυτοκτονίες λόγω της οικονομικής κατάστασης
κι αυτό είναι σοκαριστκό. Όμως ακόμη πιο πολύ
σοκάρει το γεγονός ότι οι χιλιάδες αυτοκτονίες από τη μέρα που ξεκίνησε το μνημόνιο μέχρι σήμερα - σχεδόν δε μας συγκινούν πια. «ζώντας με
το λιοντάρι, συνηθίζεις το βρυχηθμό του» μας λέει
ο Κομφούκιος. Οι αυτοκτονίες λόγω μνημονίου έγιναν πια η καθημερινότητά μας, έγιναν ο βρυχηθμός
του λιονταριού. Δεν αποτελούν καν είδηση.
Αλλάξαμε!!! Αλλοτριωθήκαμε!!!
Θέλετε κι άλλες εικόνες από την αλλοτρίωσή μας?
Διάβασα σε έρευνα της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. 30% των ελλήνων πιστεύει πως» επί χούντας
ζούσαμε καλύτερα».
Βέβαια τα εισοδήματά μας έχουν επιστρέψει στη
δεκαετία του 70, ενώ οι τιμές παραμένουν στο
2013. Οι δυνάμεις καταστολής καταστέλλουν και
την παραμικρή διαμαρτυρία, η μικρότερη συγκέντρωση πνίγεται στα χημικά, μπουκάρουν σε σπίτια πολιτών, λες και ψάχνουν διεθνείς τρομοκράτες
και εγκληματίες, ενώ έχουν όλη την ευχέρεια να
τους καλέσουν στο τμήμα για κατάθεση.
Τι μας δείχνει αυτή η έρευνα?
Η δήλωση «επί χούντας ζούσαμε καλύτερα» κατά
την άποψή μου δείχνει αποδοχή αυτής της κατάστασης (της χούντας), δείχνει παραίτηση, υποταγή, ραγιαδισμό και αδυναμία αντίστασης. Δείχνει
ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν είναι σε

θέση να διεκδικήσει τίποτα. Δείχνει μια
ΑΡΡΩΣΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ή μια Κοινωνία
που έχει αποδεχτεί την αρρώστια της.
Μια κοινωνία που περιμένει την επόμενη
δόση, με την μάταια ελπίδα ότι μ’ αυτή θα
σωθεί… και την επόμενη δόση, την επόμενη….την επόμενη χημειοθεραπεία.
Πόσο αλλάξαμε μέσα σε λίγα μόνο χρόνια?
Συνηθίσαμε την ελπίδα σε δόσεις.
Συνηθίσαμε τον εκβιασμό.
Συνηθίσαμε την ανέχεια.
Συνηθίσαμε τη ζωή εν τάφω.
Εύλογο λοιπόν το ερώτημα. Και τι γίνεται?
Παραδοθήκαμε? Χάσαμε?
Εδώ πια είναι η ώρα να θυμηθούμε το παλιό άρθρο του Συντάγματος, που κράτησε
ζωντανές τις προηγούμενες γενιές. Το 114
Είναι ανάγκη να το θυμηθούμε. Επιβάλλεται
Είναι καιρός να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας
κι αν κάποιοι δεν είμαστε έτοιμοι να βγούμε στους
δρόμους, ας δοκιμάσουμε να αντισταθούμε με άλλους τρόπους. Ο καθένας μας έχει σκεφτεί κάποιο
τρόπο. Είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Ας δοκιμάσει να
τον προτείνει. Ας αρχίσουμε ν’ αλλάζουμε τη ζωή
μας συμμετέχοντας σε κοινές δράσεις με κάθε τρόπο που μπορεί ο καθένας.
Μια τέτοια προσπάθεια κοινωνικής δράσης είναι η
«Αλληλεγγύη»
Μια λέξη που την ακούω καθημερινά
Θα μου επιτρέψετε εδώ μια μικρή παρένθεση.
Είπαμε πριν πως φτάσαμε οικονομικά στη δεκαετία του ‘70. Θα πάω λίγο πιο πίσω, στη δεκαετία
του ‘60.
Τότε λοιπόν «αξιότιμες» κυρίες οργάνωναν «Εράνους Αλληλεγγύης» μια ιδέα που οργάνωσε η
Βασίλισσα Φρειδερίκη. Έρχονταν λοιπόν η «αξιότιμη» κυρία με τη συνοδεία χωροφύλακα και σου
ζητούσε συνδρομή αλληλεγγύης. Αν μάλιστα δεν
έδινες κι εσύ τον οβολό σου μπορούσες κάλλιστα
να θεωρηθείς «υπόπτων φρονημάτων»
Η ίδια Βασίλισσα κάνοντας αλληλεγγύη έδινε τις
«προίκες απόρων κορασίδων»
Σήμερα φίλοι μου τρέχουν καθημερινά σε δράσεις
αλληλεγγύης
Πολιτικά κόμματα στηρίζουν την αλληλεγγύη.
Τηλεοπτικά κανάλια μαζεύουν ρούχα και τρόφιμα
στο όνομα της αλληλεγγύης
Οι τράπεζες που χρόνια μας κλέβουν συνεισφέρουν ως χορηγοί αλληλεγγύης.
Πολυεθνικές επιχειρήσεις κάνουν κι αυτές αλληλεγγύη.
Η Αγάπη κάνει αλληλεγγύη
Η εκκλησία – χρόνια τώρα – κάνει αλληλεγγύη.
Όχι δε θέλω να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι, ούτε κατά διάνοια, όμως πρέπει να βρούμε
τον τρόπο που θα διαχωρίσουμε τις μορφές αλληλεγγύης.
Θα πρέπει να ξεχωρίσουμε την κοινωνική αλληλεγγύη από την ελεημοσύνη, από την αλληλεγγύη που
αποτελεί εργαλείο φοροαπαλλαγής, την αλληλεγγύη που στοχεύει στη διαφήμιση, την αλληλεγγύη
που έχει σκοπό τον εφησυχασμό συνειδήσεων
κλπ.
Μέσα από τη διαδικασία αυτή πρέπει να δώσουμε
λύσεις κι όχι παυσίπονα.
Για παράδειγμα η δημιουργία επιχειρήσεων με κοι-

νωνικό χαρακτήρα, όπου οι εργαζόμενοι σ’ αυτές
είναι και μέτοχοι, εργάζονται με στόχο τη συνέχεια
της λειτουργίας της κι όχι τη μεγιστοποίηση του
κέρδους, στηρίζονται και στηρίζουν τις τοπικές κοινωνίες.
Σ’ αυτή την προσπάθεια μπορούμε να βοηθήσουμε
όλοι κι εμείς οι πολίτες και η Δημ. Αρχή (και δε θα
δεχτώ απαντήσεις του τύπου, «δεν το επιτρέπει ο
νόμος» και πράσιν’ άλογα. Όταν θες κάτι βρίσκεις
τρόπο να το κάνεις κι ο Δήμαρχος είναι σε ιδέες
ικανότατος, μόνο που πρέπει να αλλάξει τρόπο
σκέψης ή ν’ αλλάξουμε Δημ. Αρχή).
Υπάρχουν συμπολίτες μας που έχουν την οικονομική άνεση, άλλοι που έχουν τις τεχνικές γνώσεις,
άλλοι που έχουν χρόνο και πολλοί απ’ τους παραπάνω έχουν και τη διάθεση και την κοινωνική
ευαισθησία.
Υπάρχουν άνεργοι συμπολίτες που μπορούν να
εργαστούν σ’ αυτές.
Στο παράδειγμά μου δεν προτείνω οι παραπάνω
να διαθέσουν την περιουσία τους, αλλά να δανείσουν στις επιχειρήσεις τα απαραίτητα κεφάλαια,
για να ξεκινήσουν και είτε να τους επιστραφεί το
δάνειο με «κοινωνικά αποδεκτό» τόκο, είτε να γίνουν κι αυτοί μέτοχοι. Οι λεπτομέρειες αν υπάρχει
η καλή διάθεση θα βρεθούν.
Στο Βύρωνα ήδη έχουμε σημαντικές προσπάθειες
στον τομέα της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Δίκτυο Αλληλεγγύης, Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο, Πολίτες του Βύρωνα, Κοινωνικό Κέντρο, Αντιχαράτσι.
Μένει να μάθουμε να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας,
να ορίσουμε τον κοινό τόπο βρίσκοντας αυτά που
μας ενώνουν και βάζοντας – έστω προσωρινά –
στην άκρη αυτά που μας χωρίζουν, με στόχο όχι
μόνο τη βοήθεια σε όσους έχουν ανάγκη, αλλά κυρίως τη δραστηριοποίηση των πολιτών.
Να «αναγκάσουμε» τη Δημ. Αρχή - αν αδυνατεί
η ίδια να το κατανοήσει – να αλλάξει τον τρόπο
διοίκησης του Δήμου. Να την «οδηγήσουμε» να
συνεργαστεί με τα κινήματα της πόλης μας, να τα
στηρίξει κι όχι να τα αντιμετωπίζει εχθρικά.
Η συλλογική δράση μπορεί να κάνει θαύματα,
όσοι συμμετέχουν ήδη σε τέτοιες μορφές δράσης
το ξέρουν καλά. Μιλώντας μαζί τους κατάλαβα πως
ούτε καν οι ίδιοι μπορούσαν να φανταστούν, όταν
ξεκίνησαν, το μέγεθος και των αποτελεσμάτων
αλλά και των αναγκών των συμπολιτών μας.
Ας μην αφήσουμε να χαθεί κι άλλος χρόνος. Δεν
έχουμε αυτή την πολυτέλεια πια.

Αρ. Φύλλου 22

10

ΒΥΡΩΝΑΣ :

Η γενέθλια
Πόλη μου
Κώστας Πανόπουλος

Απρίλης 2013 και η πόλη μας γιορτάζει
τα 90 χρόνια ζωής και ονοματοδοσίας.

Από αυτό το συμβολισμό που δημιουργεί
η επέτειος , γεννιούνται σκέψεις ,εικόνες, νοσταλγίες.
Το να έχεις γεννηθεί και να έχεις μεγαλώσει σε μια
πόλη σε βάζει αναγκαστικά σε ένα είδος σκαλίσματος της μνήμης όταν γράφεις για αυτή.
Ποιες από τις ιστορικές στιγμές της πόλης θυμάσαι, σε ποιες ήσουν παρών, ποιούς ανθρώπους
συνάντησες, με ποιους συνεχίζεις.

Θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγε ο
παππούς μου, το πως κατέληξε στο Βύρωνα μετά
την περιπλάνηση του σχεδόν σε όλη την Ελλάδα ,
θύμα και αυτός της ανταλλαγής πληθυσμών μετά
το 1922.
Οι κρασοκατανύξεις του στη σημερινή ‘Ρούμελη’
με τον θείο του Νίκου αποτελούν ακόμη σημείο
αναφοράς στις συζητήσεις μας. Με έναν περίεργο τρόπο συνεχίζω και εγώ να πηγαίνω στο στέκι
του, ίσως να κάθομαι και στο ίδιο τραπέζι, σίγουρα πάντως υστερώ στη ποσότητα του κρασιού
που κατανάλωνε μέχρι την τελευταία μέρα της
ζωής του….έφτασε τα 94 το θηρίο !!

Θυμάμαι τις γυναίκες όλων των ηλικιών
να καφεδίζουν τα καλοκαίρια έξω από τα σπίτια
τους ανά ομάδες, σχολιάζοντας τους πάντες και
τα πάντα, ενημερώνοντας η μία την άλλη για τα
τεκταινόμενα της γειτονιάς. Περπατώντας στο
δρόμο της γειτονιάς έπρεπε να περάσεις τα διόδια
τους και να δώσεις τα διαπιστευτήρια σου. Τίνος
είσαι εσύ ? Είναι της Λούλας καλέ ! Να δώσεις
χαιρετισμούς στους γονείς σου και στο Παππού.
Σήμερα θα μπορούσαμε να το πούμε έλεγχο από
την τοπική πολιτοφυλακή. Κάποιοι θα το αποκαλούσαν, απαξιωτικά, ‘κουτσομπολιό’ θεωρώντας
ως ‘εξέλιξη’ την σημερινή εικόνα ανασφάλειας,
αδιαφορίας και αποξένωσης.

Σκέφτομαι πολλές φορές πόσο πιο εύκο-

λο θα ήταν τότε, να στήσεις δίκτυα αλληλεγγύης
με όλο αυτό τον κόσμο έξω, κυριολεκτικά στο πεζοδρόμιο, σε σχέση με σήμερα που για να βγει κάποιος από το σπίτι του πρέπει να καίγεται ……..το
σπίτι του.

Τα εφηβικά χρόνια πέρασαν, η χούντα
έπεσε, μαζί και τα παλιά σπίτια του Βύρωνα, ένα
ένα σαν τη χούντα.
Τα στενάκια ανάμεσα στα προσφυγικά που οδηγούσαν από το σπίτι μου στο γυμνάσιο χωρίς να
κάνω κύκλους μέσα στην ανύπαρκτη ρυμοτομία,
εξαφανίστηκαν.
Πολυκατοικίες παντού για να στεγάσουν το δεύτερο κύμα εσωτερικής μετανάστευσης.. Η σύνθεση
του ανθρώπινου δυναμικού της πόλης άρχισε να
αλλάζει με γοργό ρυθμό αποκτώντας τα χαρακτηριστικά της οποιασδήποτε μεσοαστικής πόλης
του πολεοδομικού μας συγκροτήματος. Όπως
έγινε και αλλού οι ιδιαιτερότητες χάνονται μέσα
στη κυρίαρχη προσέγγιση για την ανάπτυξη ,το
δημόσιο χώρο, τις πολιτικές.

Η τοπική κοινωνία και οι αντιπρόσωποί
της ενώ είχαν στα χέρια τους όλο το πλούτο της
αγωνιστικότητας που έφερνε η μεταπολίτευση
,μαζί με τη διαθεσιμότητα των ανθρώπων που είχαν ιδρύσει τη πόλη έχοντας ζωντανές τις μνήμες
από τη προσφυγιά, τη κατοχή ,το μπλόκο, δεν
μπόρεσαν να τα συντηρήσουν ώστε να επιζήσουν
στο πέρασμα του χρόνου και να επηρεάσουν τη
νέα πόλη που μεγάλωνε χωρίς ταυτότητα.

Η προοδευτική αριστερή παράδοση της
πόλης βρήκε την έκφρασή της το 1978 στο πρόσωπο του Θεόφιλου Φατσέα και την εκλογή του
στη θέση του Δημάρχου . Αυτό το πρόσωπο αποτέλεσε και την πρώτη μου επαφή με τα κοινά ,η
πρώτη αφισοκόλληση αλλά και η πρώτη νίκη. Το
1979 με το θάνατο του ανέλαβε ο Δημήτρης Νικολαίδης που παρέμεινε στο τιμόνι του Δήμου έως
το 1994 με καθολική αποδοχή από τους Δημότες.

Ο Βύρωνας έβγαζε κομμουνιστές δημάρχους χωρίς φυσικά το κόμμα που τους στήριζε να
έχει την πλειοψηφία στη πόλη. Ήταν η εποχή που
η μεγαλύτερη δύναμη της Αριστεράς, το ΚΚΕ, είχε
άλλη αντίληψη για το πώς παρεμβαίνεις στο τοπικό επίπεδο, με ποιες πολιτικές και κοινωνικές
συμμαχίες, και μεταφέρεις το παράδειγμα στο
κεντρικό πολιτικό σκηνικό.
Ο Δήμαρχος και τα δημοτικά συμβούλια άρχισαν
να διεκδικούν ρόλους πέρα από την παραδοσιακή αποκομιδή των σκουπιδιών. Η λέξη τοπική αυτοδιοίκηση άρχιζε να αντικαθιστά την έννοια του
βλαχοδήμαρχου. Η εικόνα του δήμου διεκδικητή
απέναντι στο δήμο ιμάντα μεταφοράς αποφάσεων
της κεντρικής εξουσίας.

Στη δεκαετία του ’90 η πτώση του ‘υπαρκτού’ και η πολυδιάσπαση επανέφερε τη λογική
του σκαντζόχοιρου για την Αριστερά και η ηγεμονία του απολιτίκ μικροαστικού ευδαιμονισμού παρέδωσε τις πόλεις πάλι σε φυτευτούς πολιτευτές,
αποτυχόντες υποψηφίους βουλευτές και τοπικούς
παραγοντίσκους.

Στο Βύρωνα η μεταβατική περίοδος Ρογκάκου (1994-2002) με τις αστοχίες και τα τραγικά λάθη της παρέδωσε την πόλη στα χέρια της
trendy εκδοχής του συντηρητισμού ,τον Νίκο Χαρδαλιά.
Η Αριστερά δεν ξανασήκωσε κεφάλι στο Βύρωνα .

Η σύγκριση που μου έρχεται στο μυαλό μεταξύ της αρχοντιάς του Νικολαίδη και του,
yuppie style, σημερινού δημάρχου μας είναι καταλυτική.
Αν θέλω δε να πω και για τη σημερινή σύνθεση της
πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου………..
Σαν να βλέπω τις παλιές Μικρασιάτισες αμίλητες
έξω από τα σπίτια τους να πίνουν freddo και το
παππού μου να κάθεται στη Ρούμελη και να κλείνει δουλειές τρώγοντας sushi.

11

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Νέα εξοντωτικά μέτρα προμηνύονται

Η Κυβέρνηση έχει χάσει πια εντελώς τον έλεγχο
της χώρας, που με τα αλλεπάλληλα μνημόνια έχει
περιέλθει στα χέρια των πιστωτών-τοκοφλύφων
και ασκείται από τους μικρούς γκαουλάιτερς που
μας στέλνουν κάθε τόσο για έλεγχο. Οι οποίοι, με
τις βάναυσες παρεμβάσεις και την όλη συμπεριφορά τους προς την Κυβέρνηση, προσβάλλουν
θανάσιμα την αξιοπρέπεια ολόκληρου του Ελληνικού λαού.
Επί μήνες η Κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της
κάθε είδους μας διαβεβαίωναν σε όλους τους
τόνους, γιατί το θεωρούσαν μεγάλο κατόρθωμα,
ότι από 1-1-2013 δεν θα ισχύει πλέον το «χαράτσι» της ΔΕΗ και θα εφαρμοστεί ο ενιαίος φόρος
ακινήτων, ο οποίος θα είναι και ελαφρότερος
και δεν θα εισπράττεται μέσω της ΔΕΗ ώστε να
συνδέεται με διακοπή του ρεύματος, την οποία,
με το «χαράτσι» εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι
υπέστησαν. Πριν όμως αλέκτωρ λαλήσαι, έμελλε
να διαψευστούν και το «χαράτσι» μέσω της ΔΕΗ,
με όλες τις δυσμενείς συνέπειες, θα ισχύσει και
για το 2013, γιατί αυτό αξίωσαν οι μικροί γκαουλάιτερ στο προηγούμενο ταξίδι τους και η Κυβέρνησή μας πειθήνια δέχθηκε γιατί δεν τόλμησε να
αντιταχθεί στις παράλογες και σαφώς παράνομες
αξιώσεις τους.
Είναι πραγματικά θλιβερό το φαινόμενο μιας
Κυβέρνησης να υποκύπτει στις όποιες αξιώσεις
των θρασύτατων ελεγκτών των δανειστών μας και
ακόμη πιο θλιβερό ο πρωθυπουργός της χώρας
να διαπραγματεύεται με τους θρασύτατους και
ανάγωγους ελεγκτές τους, ενώ θα έπρεπε να τους
αποπέμψει και να τους παραπέμψει στα αρμό-

δια όργανα ή έστω στους αρμόδιους υπουργούς.
Προσωπικά θεωρώ άκρως υποτιμητικό για ένα
πρωθυπουργό να συζητά και να διαπραγματεύεται με απλούς υπαλλήλους των πιστωτών μας
και μάλιστα τόσο θρασείς όπως οι συγκεκριμένοι, που μας επισκέπτονται τακτικότατα, για να
διαπιστώσουν εάν έχουμε τηρήσει στο ακέραιο τα
συμφωνηθέντα. Αυτές τις συνέπειες όμως έχουν
τα μνημόνια, γιατί τους πιστωτές - τοκογλύφους
δεν τους ενδιαφέρει αν αυτά που έχουν συμφωνηθεί είναι αβάσταχτα και η εφαρμογή τους οδηγεί
στην κόλαση εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.
Δεν τους ενδιαφέρει αν παιδιά, που θα διερωτώνται γιατί; λιποθυμούν από πείνα στα Σχολεία.
Δεν τους ενδιαφέρει αν εκατοντάδες χιλιάδες
οικογένειες δεν έχουν ούτε το φαγητό τους. Ένα
και μόνο τους ενδιαφέρει, όπως ανέκαθεν με τους
δανειστές – τοκογλύφους σε κάθε εποχή συνέβαινε: Να μη χάσουν ούτε ευρώ από τους τόκους ή
το κεφάλαιο τους. Πανάρχαιοι νόμοι τα ορίζουν
αυτά. Απλά σήμερα είναι πιο ολοκληρωμένοι, πιο
σύγχρονοι και γι’ αυτό πιο αποτελεσματικοί!
Γι’ αυτό μερικοί που αγαπάνε τουλάχιστον το ίδιο
την Ελλάδα, φώναζαν, όταν οι κυβερνήσεις υπέγραφε τα μνημόνια με τους εξοντωτικούς όρους
τους και οι «υπερπατριώτες» με τα παπαγαλάκια
τους μόνο προδότες που δεν τους έλεγαν, αλλά με
την αλαζονεία της εξουσίας τους λοιδορούσαν βάναυσα, κατηγορώντας τους ευθέως ότι δεν έχουν
αίσθημα εθνικής ευθύνης!
Όμως εδώ δεν είναι θέμα του ποιος είναι περισσότερο πατριώτης από τον άλλο, ερώτημα κάλπικο και ψευδεπίγραφο. Εδώ το αμείλικτο δίλημμα

είναι η επιβίωση ή όχι του Ελληνικού Λαού, που μ’
όλη αυτή την κατάσταση, που αντιμετωπίζει βρίσκεται στα όρια της παράκρουσης, με 1.500.000
και πλέον ανέργους, με ανεργία που στους νέους
έχει ξεπεράσει το 60%, και η μέση ανεργία των
παραγωγικών ηλικιών φτάνει το 30% και που
στον ιδιωτικό τομέα κάθε μήνα προστίθενται δεκάδες χιλιάδές άνεργοι. Δεν τους ενδιαφέρει καθόλου που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σ’
ολόκληρη την Ελλάδα, μέχρι χθες αξιοπρεπείς
οικογενειάρχες, ζουν αποκλειστικά από τα συσσίτια, όπως στην κατοχή. Και τέλος δεν τους ενδιαφέρει που ολόκληρος ο Ελληνικός λαός βρίσκεται
σε κατάθλιψη, χωρίς ίχνος αισιοδοξίας, γι’ αυτόν
και για τα παιδιά του.
Η Κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της, καθώς
και τα μιντιακά παπαγαλάκια της, στο προηγούμενο ταξίδι των ελεγκτών της τρόϊκα προσπάθησαν
να μας πείσουν για τη σκληρή δήθεν διαπραγμάτευση που κάνει. Άδικος κόπος. Κανένα απολύτως δεν μπορούν να πείσουν. Ο λαός δεν είναι
τόσο αφελής όσο πιστεύουν. Τους έμαθε καλά και
δεν τον ξεγελάνε πια. Οι διαπραγματεύσεις, αυτό
το ξέρουν και τα μικρά παιδιά, γίνονται προτού
υπογραφεί η όποια συμφωνία, μετά την υπογραφή διαπραγματεύσεις δεν υπάρχουν. Υπάρχει
μόνο πιστή εφαρμογή των συμφωνηθέντων, πολύ
περισσότερο όταν αντισυμβαλλόμενοι είναι οι
αδυσώπητοι δανειστές - τοκογλύφοι, οι οποίοι
για την προστασία των κεφαλαίων και των τόκων
τους δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτα.
Το χειρότερο όμως είναι, ότι όπως από τη συμπεριφορά των ελεγκτών και τα «μισόλογα» των
δικών μας διαφαίνεται, η κόλαση που ζει ο Ελληνικός λαός έχει και άλλους κύκλους. Σύντομα,
όπως φαίνεται, θα αντιμετωπίσουμε και άλλα μέτρα, γιατί οι στόχοι που δέχτηκε η κυβέρνηση όταν
υπέγραψε το τελευταίο μνημόνιο δεν πιάστηκαν,
με σοβαρές αποκλίσεις σε πολλά θέματα. Γι΄αυτό
και έχει χαμηλώσει τους τόνους στις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις της, ότι δεν θα υπάρξουν
άλλα μέτρα. Ιδιαίτερα ο Υπουργός Οικονομικών
είναι πιο αποκαλυπτικός στις διάφορες δηλώσεις
του. Ας το σκεφτούν πολύ σοβαρά όμως, γιατί
ο Ελληνικός λαός έχει ξεπεράσει από καιρό τα
όριά του και πιστεύω ότι όσο ταπεινωμένος και
να νιώθει, δεν θα δεχθεί άλλα μέτρα. Θα βρει το
κουράγιο να αντιδράσει όπως ξέρει να αντιδρά σε
τέτοιες στιγμές και να αξιώσει εκλογές, ώστε με το
φραγγέλιο της ψήφου του να κατακρημνίσει στα
τάρταρα αυτούς που τον έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση. Αυτούς που δεν στάθηκαν άξιοι να τον
προστατεύσουν από τα αρπαχτικά νύχια των διεθνών τοκογλύφων. Και παίρνοντας την τύχη του
στα χέρια του θα επανακτήσει στο ακέραιο την
χαμένη του αξιοπρέπεια και την εθνική του περηφάνια.
Γιάννης Μουλάς

12

Αρ. Φύλλου 22

...στην Κοινωνία

Έτσι κερδίζεις τον πόλεμο
Γεια σας και πάλι!
Αν θυμάστε στο προπροηγούμενο τεύχος,
στο άρθρο μου, μιλούσα για το ότι ο κόσμος
έπρεπε να προετοιμαστεί για εκλογές τον
Απρίλιο ή έστω το
Μάιο, γιατί πίστευα
Δημήτρης Παπαμιχαήλ ακράδαντα ότι και ο κόσμος δε θα αντέξει άλλο
την αδικία, τον απόλυτο ευτελισμό και την απαξίωση
και του ιδίου και της χώρας, αλλά και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα μπορούσε να εμπνεύσει και να κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους και έτσι να πιέσει την
κυβέρνηση να προχωρήσει σε εκλογές, αφού δε θα
μπορούσε να περάσει κανένα μέτρο, από αυτά που
περνάει χρησιμοποιώντας χίλια δυο «μαγικά» τρικ!!!
Φτάσαμε όμως, στον Απρίλη και δεν έγινε τίποτε
από αυτά και διερωτώμαι γιατί και ψάχνω να βρω
λόγους να εξηγήσω αυτή τη ΜΗ αντίδραση!!!!
Τελικά τι είδους λαός είμαστε; Ποτέ αντιδρούμε και
κάτω από ποιες συνθήκες; Είμαστε, υποτίθεται, περήφανοι άνθρωποι με αρχές, ιδεολογία, δημοκρατικές ευαισθησίες, αξιοπρέπεια.... και και.. Άραγε,
τώρα που όλα αυτά καταπατώνται και θίγονται κατάφορα και με κάθε τρόπο η εξουσία εμποδίζει τον
όποιον προσπαθεί, έστω ατομικά, να αντιδράσει,
γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε;
Μήπως είχαμε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά πριν
από 40 ή 35, ή 30 χρόνια και όλα αυτά χάθηκαν ή
αλλοιώθηκαν μέσα στα χρόνια, μετά τη Μεταπολίτευση, όπου το σύστημα μετήλθε όλων των τρόπων
και των μέσων, ώστε να μας αλλάξει, να μας κάνει
να πάψουμε να σκεφτόμαστε, ώστε να πάψουμε να
έχουμε άποψη και να αντιδρούμε; Μήπως. μας έκανε να σκεφτόμαστε μόνο την «πάρτη» μας και τίποτε
άλλο, μας έμαθε να σιωπούμε παίρνοντας κάτι σαν
αντάλλαγμα και να λέμε «αφού τακτοποιήθηκα εγώ,
άσε τον άλλον να βρει την άκρη του»; Μήπως μας
έμαθε τελικά να κάνουμε αυτό που θέλει το ίδιο το
σύστημα, με ένα μικρό ή μεγαλύτερο αντάλλαγμα;
Θυμάμαι ένα πείραμα που έκαναν πριν χρόνια στο
εξωτερικό και μας ταιριάζει πιστεύω κατά κάποιο
τρόπο, όπου σε κάποια παραλία μετέφεραν παρά
πολλούς γλάρους κυνηγούς και ταυτόχρονα για ένα
μεγάλο διάστημα καθημερινά τους έριχναν ψάρια
με ελικόπτερα για να τρέφονται! Όταν αυτοί έγιναν
ράθυμοι με τον καιρό, ξαφνικά μια μέρα έπαψαν
να τους πηγαίνουν τροφή και οι γλάροι άρχισαν
να πεθαίνουν γιατί είχαν χάσει το χαρακτηριστικό

του κυνηγού και την ικανότητα τους αυτή!!! Τι έκαναν λοιπόν οι άνθρωποι που ήταν υπεύθυνοι του
πειράματος για να τους βοηθήσουν; Μάζεψαν μια
ομάδα ελεύθερων κυνηγών γλάρων, από άλλη περιοχή και τους έριξαν μαζί με τους γλάρους που χρησιμοποιούσαν για το πείραμα! Οι κυνηγοί, λοιπόν,
ξεκινούσαν κάθε πρωί και έψαχναν στη θάλασσα
την τροφή τους και αγωνίζονταν, μάχονταν για να
την κερδίσουν!!!! Οι άλλοι που τους ακολουθούσαν
άρχισαν να τους μιμούνται και να αγωνίζονται και
αυτοί και έτσι άρχισαν πάλι να αναπτύσσουν τα χαρακτηριστικά και τις ικανότητες του κυνηγού, που
είχαν χάσει και έτσι με τον καιρό κατόρθωσαν πάλι
μόνοι τους να αυτοσυντηρούνται!!!
Αυτοί οι καινούριοι γλάροι ήταν οι εκπαιδευτές τους,
οι αρχηγοί τους, οι εμπνευστές τους!!!
Καταλήγω, λοιπόν και λέω, μήπως ήρθε η ώρα και
μήπως χρειαζόμαστε και εμείς τέτοιους αρχηγούς,
«εκπαιδευτές», ηγέτες που θα μας «ξυπνήσουν», θα
μας ξαναδώσουν τη δυνατότητα να επανακτήσουμε
την αξιοπρέπεια μας και να αντιδράσουμε όταν μας
κάνουν όλα αυτά και να τους πούμε, «φτάνει πια»
και να βγούμε να βρούμε το δίκιο μας, όπως έκανε ο
γλάρος, για την τροφή του;
Αλλά, ποιά θα ήταν τα χαρακτηριστικά ενός τέτοιου
“ηγέτη”;
Κατ εμέ θα έπρεπε να είναι η τιμιότητα, η δικαιοσύνη, η γνησιότητα, οι σταθερές απόψεις, για όλα τα
σοβαρά θέματα που βασανίζουν τον τόπο και σοβαρές προτάσεις, για την επίλυση αυτών, ώστε να μας
εμπνεύσει να ξεσηκωθούμε και να μας «εκπαιδεύσει», με ένα σωστό τρόπο, με στόχο να μπορούμε
να βρούμε την «τροφή» μας, για να μη μπορεί κανένας να μας ξανακοροϊδέψει, να μας εκμεταλλευτεί,
να μας χρησιμοποιήσει, επειδή μας έταξε κάτι και
εμείς άμεσα εξαρτώμενοι από αυτόν, χωρίς άποψη
και θέση, αμέσως «τσιμπήσαμε» και του δώσαμε τα
πάντα στη διάθεση του, ακόμη και την αυριανή αιχμαλωσία των παιδιών μας!!!
Αν, λοιπόν, υπάρχει ένα κόμμα που έχει τουλάχιστον κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά ακόμη και
έχει τέτοιου είδους ανθρώπους στις τάξεις του, κατά
την άποψή μου, αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ! Και ενώ από
τη μια μεριά υποστηρίζω αυτή την άποψη και την
πιστεύω απόλυτα, από την άλλη οι άνθρωποι αυτοί
κάνουν τα πάντα να με διαψεύσουν ή δεν κάνουν
τίποτε να με δικαιώσουν!!!!
Και μοιραία μου έρχονται στο νου, χρόνια πίσω, τι
έκανε ένα άλλο κόμμα για να πάρει την εξουσία στα
χέρια του και να στείλει στην αντιπολίτευση τη δεξιά
που επί χρόνια κυβερνούσε τον τόπο!

Όπως καταλάβατε μιλάω για το ΠΑΣΟΚ και για το
τι μετήλθε για να πάρει την εξουσία και όχι τι έκανε
μετά, - είμαι από αυτούς που θεωρούν το συγκεκριμένο κόμμα ηθικό αυτουργό για όλα τα δεινά του τόπου αυτού και σ’ αυτό δε δέχομαι αντίθετη άποψη,
γιατί υπάρχουν αδιαμφισβήτητα στοιχεία και αποδείξεις ιστορικές. Θυμάμαι όμως ότι όταν ήταν στην
Αντιπολίτευση, μέσα στη Βουλή, κάθε μέρα ήταν
με όλα τα στελέχη του στα έδρανα με συγκεκριμένο σχέδιο δράσης και όλοι με μια φωνή έκαναν τα
πάντα να ξεσηκώσουν τη Βουλή, με μπροστάρηδες
όλα τα μεγάλα ονόματα του κόμματος, με την Ίδια
πάντα άποψη όλοι σε κάθε σοβαρό θέμα και με μια
Βροντερή φωνή και όλο αυτό να βγαίνει στα κανάλια
και να το βλέπει όλος ο κόσμος ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ!!!!!!
Μήπως, λοιπόν, θα πρέπει να διδαχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ
κάτι από αυτό; Και βέβαια επαναλαμβάνω, για να
μην παρεξηγηθώ, να μάθει ο ΣΥΡΙΖΑ, από άποψη
τακτικής και μόνο και όχι βέβαια από το τι θα πρέπει
να λέει για να πάρει την εξουσία, δηλαδή ψέματα,
ανέφικτες υποσχέσεις για ατομικά συμφέροντα κλπ!!
Απλά δηλαδή στον πόλεμο πάμε πάντα με μια στρατηγική, ένα σχέδιο και εφαρμόζουμε όλοι τα συγκεκριμένα, μέχρι κεραίας και όταν κάτι αλλάζει, γιατί
υπάρχει και αυτό στον πόλεμο και στη ζωή, αλλάζουμε και όλοι μαζί την τακτική μας και αποφασίζουμε όλοι και υπηρετούμε πάλι όλοι το ίδιο σχέδιο!!
Μόνο έτσι κερδίζεις τον πόλεμο ή τουλάχιστον έχεις
σοβαρές ελπίδες να τον κερδίσεις!!!!
Δε μπορείς ούτε να εμπνεύσεις, ούτε να ξεσηκώσεις,
ούτε να καθοδηγήσεις αν δεν λειτουργήσεις με αυτό
τον τρόπο και απλά κάποια στιγμή θα γυρίσεις να
κοιτάξεις πίσω και θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι
μόνος στις επάλξεις!!!!
Εύχομαι κλείνοντας και τα δυο μέρη να μπορέσουν
να καταλάβουν τους ρόλους τους και να κάνουν αυτά
που πρέπει, ώστε να ξεκινήσει κάτι οργανωμένα για
να αναγκαστεί η κυβέρνηση να πάει σε εκλογές και ο
κόσμος να τοποθετήσει το κάθε ένα από τα κόμματα
που την απαρτίζουν στο ράφι που του αξίζει!!!!!
Πάντως επειδή δε μπορώ να μην πω αυτό το τελευταίο και να περιμένω την επόμενη έκδοση των Διαδρομών, πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι το
κόμμα που έχει κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά στη χώρα
σήμερα και κατά συνέπεια στο Λαό, δεν είναι η ΝΔ
και το ΠΑΣΟΚ- ας το καταλάβουμε αυτό επιτέλουςαλλά το νέο ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ που κυριολεκτικά
αποτελεί το απόλυτο στήριγμα αυτής της ανάλγητης
κυβέρνησης! Σας προκαλώ κυριολεκτικά να σκεφθείτε ποια θα ήταν η κατάσταση αν αύριο αυτό το υποτιθέμενο αριστερό κόμμα απέσυρε τη στήριξη αυτή!!!

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ;
ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ
ΜΑΣΝΑ
ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ
Ε-MAIL: diadromes.byron@gmail.com
ή ΠΑΡΕ ΜΑΣ
ΤΗΛΕΦΩΝΟ
6936ΣΟΥ;
717421
ΘΕΛΕΙΣ
ΠΑΙΡΝΕΙΣ
ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
ΣΤΟ
ΣΠΙΤΙ

13

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Το θέμα είναι να λες
και να κάνεις πάντα
αυτό που νιώθεις,
αλλιώς δεν έχει νόημα
η ζωή...
``Το θέμα είναι να
λες και να κάνεις
πάντα αυτό που
νιώθεις,αλλιώς
δεν έχει νόημα η
ζωή...``
Με αυτή τη φράση μεγάλωσα από
τα χείλη του πατέρα
μου του Κυρ - Θανάση...Με αυτές τις λέξεις
φυλαχτό μου και με ένα σφυροδρέπανο κρεμασμένο πάντα στο λαιμό μου..Και τα δύο οδηγός για μένα,ώστε να μου θυμίζουν πάντα ότι
πρέπει να παλεύω...Πολλές φορές με τον ίδιο
μου τον εαυτό,με το ίδιο το σάπιο εγώ μου...Με
τις βαθιές εσωτερικές αναζητήσεις της δικής
μου `` ασκητικής``...Με το μόνιμο άγχος μέσα
μου και την μόνιμη φωνή στην ψυχή μου που
ψιθύριζε ότι αν δεν νοιαστώ για τους άλλους
δεν θα νοιαστεί και κανείς για μένα...Αν
δεν παλέψω για τον διπλανό δεν
θα παλέψει και κανείς
για μένα...``Και
ποιος νοιάζεται για
όλα αυτά ?
Ποιος σκάει ?`` Μου
έλεγαν κάποιοι....Συνάντησα
πολλούς
μέχρι τώρα
στη ζωή μου,που
πράγματι δεν
νοιαζόντουσαν ποτέ
παρά μόνο για την βολή τους,το αραλίκι τους
και την μικροκοσμική ζωούλα τους...Για την
ρηχή μαλακισμένη επιβεβαίωση του μίζερου
εαυτούλη τους...Αλλά απ`την άλλη εμείς ? Εμείς
οι και καλά συνειδητοποιημένοι,ευαίσθητοι
? Τι καταφέραμε εμείς ?Μήπως βολευτήκαμε
και εμείς πίσω από αυτήν την ασπίδα ?Μήπως τα κάναμε και εμείς σκατά και τώρα τρίβουμε τα χέρια μας,που απλώς απέτυχαν και
οι υπόλοιποι?Δεν ξέρω...Έχω μπουχτίσει
ξέρεις,με απόψεις,εκδοχές,οπτικές,αναλύσεις
και παπαριές...Έχουμε κρυφτεί πίσω από το
δάχτυλο μας,έχουμε λουφάξει στις φωλιές μας
στήνωντας καραούλι,για το πότε θα κάνει ο
απέναντι το λάθος,για το πότε θα τον δείξουμε
με το δάχτυλο,ικανοποιώντας έτσι,τις τραγικές
ανασφάλειες μας...
Dave (Φράξια

Ένα μάτσο καριόληδες μας κάθισαν στον σβέρκο και εμείς αντί να τους τινάξουμε,χαμογελάμε

Βύρωνας
σαν ηλίθιοι..Πολλές φορές κλαίμε εγκλωβισμένοι στην κατάθλιψη της συνήθειας...
Της συνήθειας του φόβου,της μιζέριας,της
βαρεμάρας,της άδειας καθημερινότητάς μας...
Σάπια και κενά κουφάρια που απλά προχωράμε περιμένοντας εντολές..Θα μου πεις,ότι τα
βλέπω όλα μαύρα και τα μηδενίζω...Όχι κάνεις
λάθος..Υπάρχουν ακόμα ευτυχώς,μερικές χαραμάδες ελπίδας...Υπάρχουν ευτυχώς ακόμα
τριγύρω μας άνθρωποι που δεν έχουν καμία
σχέση με όλα τα παραπάνω, ή που τουλάχιστον
προσπαθούν να απεγκλωβιστούν από αυτό το
θλιβερό τίποτα..Άνθρωποι που τους συναντάς
και γεμίζει η καρδούλα σου..Που βλέπεις στα
μάτια τους καθαρότητα,ρομαντισμό αλλά και
επικινδυνότητα...Και νιώθεις δυνατός,νιώθεις
ότι δεν είσαι μόνος σου,ότι κάτι αξίζει ακόμα ρε συ...Αλλά δυστυχώς είναι λίγοι και δεν
φαίνονται γιατί κυριάρχησαν οι υπόλοιποι..Οι
εκφραστές της βλακείας...Οι χειροκροτητές της
επιφάνειας και των μίζερων διασκεδαστικών
υποκατάστατων..Εμείς
οι ``
άλλοι`` λοιπόν
που πάντα
είμασταν
λίγοι,(
όπως λέει και
η φίλη μου η
Μαρία ) οφείλουμε
να ξαναδούμε σοβαρά κάποια πραματάκια
που ξεχάσαμε...Οφείλουμε να
επαναπροσδιορίσουμε τι ακριβώς
πολεμάμε,με ποιον τρόπο και γιατί...
Τι ρόλο παίζουμε εν τέλει,και πόσες ευθύνες έχουμε και εμείς...Με το να περιγράφουμε συνεχώς την θλιβερή πραγματικότητα,δεν
έχει νόημα...Με το να περιστρεφόμαστε συνεχώς γύρω από αυτό που σιχαινόμαστε,πάλι
δεν έχει νόημα γιατί πολύ απλά,ίσως κάποτε
να πνιγούμε και εμείς μέσα στον βούρκο του
τίποτα...Ο καθένας όπως μπορεί και όσο μπορεί να ψάξει μέσα του..
Να ξέρουμε τι λέμε για να γνωρίζουμε και τι
πολεμάμε..Άλλοι με την μουσική,άλλοι με οτιδήποτε καταπιάνονται...
Και κάτι τελευταίο και συμπληρωματικό που
μας αφορά όλους...Αν θέλουμε να ξανακερδίσουμε την ζωή μας πρέπει και να το πιστέψουμε...Κι ας μην μιλάμε άλλο για στιγμές και
κουραφέξαλα...Δεν τις ζούμε πια με την ψυχή
μας..Τις τραβάμε φωτογραφία για να τις ανεβάσουμε στο facebook... Dave ( Φράξια )
* Αφιερωμένο στην γενιά μου, που κρύφτηκε
πίσω από το άλλοθι του θύματος...

Απαιτείται ακρόαση του κομματιού «Βύρωνας» των Razastarr. Θα βοηθήσει τραγικά στο να νιώσεις όσα νιώθω κι εγώ.
Χρειάζεται εξήγηση? Μιλάμε για την αρχή. Το βάπτισμα του πυρός. Σχολεία, άνθρωποι, συναισθήματα,
στέκια, χόμπυ, όλα βουτηγμένα στο νέκταρ της παιδικής ηλικίας. Όχι δεν είμαι γλυκούλης, απλά στάζω μέλι
όταν θυμάμαι πόσες στιγμές ήμουν τυχερός να ζήσω
με αυτά τα άτομα, τα οποία πάλι ήμουν τυχερός που
τα έζησα με αυτά τα άτομα. Εσύ τι στάζεις? Για δες.
Πολλά είναι Βύρωνας, πολλοί! Εγώ είμαι Βύρωνας,
και εγώ πιό σωστά. Είναι ο τόπος που μένουμε, ότι
νιώθουμε και κάνουμε για αυτόν, για εμάς. Είναι το
μέρος που θα μεγαλώσουν τα επόμενα παιδιά που
ίσως ταυτίσουν με το κομμάτι που ανέφερα την παιδική τους ηλικία. Χρειάζεται να αναφέρω κομμάτια παιδικής ηλικίας? Γιατί? Θυμήσου τα δικά σου, θέλω να
πιστεύω πως ήσουν κι εσύ αρκετά τυχερός ώστε να
έχεις. Όπως επίσης θέλω να πιστεύω πως αφού έχεις
θα μπορείς να καταλάβεις απόλυτα, ναι απόλυτα. Τι
εστί Βύρωνας για μένα. Ό,τι και για σένα η περιοχή
σου. Η περιοχή που μεγάλωσες και σε έζησε. Βύρωνας δεν είναι πολλά, μα δεν είναι και λίγα. Ένας τόπος
χαρακτηρίζεται απ’τους ανθρώπους του. Ο Βύρωνας
χαρακτηρίζεται απ’τους ανθρώπους του. Δεν είναι ο
Βύρωνας νοσταλγικός. Μα οι άνθρωποι του που τον
κάνουν νοστάλγικο, για τον καθένα. Και για τον κάθε
Βύρωνα. Και για τον κάθε Βυρωνιότη. Και για το κάθετι
που έζησες μαζί του.
Γενικά κι αόριστα μποείς να πεις πως τα έγραψα.
Απ’την άλλη μπορώ να πω πως έχω λογική και σαφώς
δικαιολογημένη την απαίτηση, να θυμάσαι τα παιδικά
σου χρόνια ή κομμάτια από εκείνα, να έχεις δέσει κι
εσύ αναμνήσεις είτε σε μιά πλατεία είτε σε ένα σχολείο, είτε και τα δύο.
Αξία
Περνώντας ο καιρός, εγίνηκα κι εγώ παλιός. Θα φύγω
μόλις γυρίσει ο τροχός. Μόλις τρέξει για μία αέναη
στιγμή της ζωής μου το φιλμάκι. Για να εκτιμήσεις κάτι
πραγματικά πρέπει να το χάσεις (αν το έχεις για αρχή)
ή να το στερηθείς εξ’αρχής. Είναι φυσιολογική εξέλιξη
σε αυτό το βιβλίο που λέγεται κόσμος/ γη να θέλεις να
διαβάσεις κι άλλες σελίδες, να μη μείνεις μόνο στην
πρώτη. Όσο μαγευτικές κι όσες πολλές κι αν είναι οι
επόμενες σελίδες η πρώτη είναι αυτή που μένει κι ίσως
αυτή που θα «διαβασουμε» ξανά και ξανά.
Μόνο όσο ήμουν φαντάρος έχω λείψει απ’την περιοχή που μεγάλωσα. Ούτε ένας χρόνος κι όμως τα
προηγούμενα 22 χρόνια στον Βύρωνα με κάνανε να
εκτιμάω το «ανύπαρκτο Βυρωνιότικο πεζοδρόμιο»
που περπατούσα με τσάντες κ βαλίτσες σαν γάϊδαρος
επιστρέφοντας με άδεια. Στο βιβλίο το οποίο αναφέρομαι στην παραπάνω παράγραφο έχω γράψει και
εγώ πολλά. Μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις. Και χίλιες
λέξεις για την κάθε εικόνα που μου έρχεται γυρνώντας
στο Βύρωνα. Πλατεία Φατσέα, 8ο Δημοτικό σχολείο,
Νταμάρια, Κουταλάς, Γήπεδα, Θέα, Σταυρός, Αγία Τριάδα, Τριγωνάκι, Πλατεία Ταπητουργείου, Αναπηρικά,
Υδραγωγείο κι όσα ξεχνώ αυτή τη στιγμή θυμόμενος
σκηνές απ’όλα όσα έγραψα.
Τα’παμε. Τα’πιαμε. Χαρήκαμε. Ξεχάσαμε. Τα’πα
καλά? Τα’πα όλα? Ανόητες σκέψεις, τι σημασία έχει..
Είναι εικόνες κι αν μπεις στο μυαλό μου να τις δεις
ισως να μην αντέξεις. Για μένα Βύρωνας λοιπόν είναι
όλα αυτά. Κι άλλα τόσα. Αυτά.
Παύλος vlospa-kasbe

14

Αρ. Φύλλου 22

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
ΣΕ ΜΕΡΗ… ΠΟΛΙΤΙΚΑ!

Του Πάνου Ραμαντάνη

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ του Ταρίκ Αλί
(Εκδόσεις Άγρα, σελίδες 321)

Η νύχτα της χρυσής πεταλούδας...
Το πέμπτο και τελευταίο μέρος της
πενταλογίας του Ταρίκ Αλί με θέμα
το Ισλάμ! «Φωτογράφος» στη ροή
των γεγονότων ένας διανοούμενος
αφηγητής, Ντιαρά το όνομα αυτού,
που αναλαμβάνει να γράψει για τη
ζωή ενός περίεργου και αινιγματικού συνάμα, πακιστανού ζωγράφου Μοχάμεντ Αφλατούν, ο οποίος χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο
Πλάτων! Έτσι, μέσα από την ζωή
του Πλάτωνα, ο πολυβραβευμένος
Πακιστανός πεζογράφος θα σκιαγραφήσει, με την εξαιρετική του
πράγματι πένα, το πολιτιστικό και
πολιτικό μωσαϊκό του Πακιστάν.
Η πλοκή του βιβλίου «περιφέρεται» ανάμεσα σε τρείς εποχές. Στο
δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, στα
μέσα της δεκαετίας του 60, λίγο
μετά την ανταλλαγή πληθυσμών
μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας και τέλος στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα,
δηλαδή στις μέρες μας!
Στην πρώτη περίοδο η ιστορία μας
επικεντρώνει στην οικογένειας του
Ντου Γενξιού. Η οικογενειακή ιστορία του Γενξιού, είναι αυτή που θα
δέσει την «Νύχτα της χρυσής πεταλούδας» με τα υπόλοιπα (προγενέστερα) βιβλία της πενταλογίας του
Ισλάμ. Οι άλλες δύο εποχές στις
οποίες διαδραματίζεται η ιστορία
του Ταρίκ Αλί, και που αποτελούν
τον κύριο κορμό του γραφήματός
του, πραγματώνονται στο Πακιστάν και πιο συγκεκριμένα στην
Λαχώρη της δεκαετίας του 60, το
«Παρίσι της Ανατολής» για εκείνη την εποχή... και στην σημερινή
εποχή με φόντο το νεοφιλελεύθερο
Λονδίνο, το κατεστραμμένο Ισλαμαμπάντ, τη Νέα Υόρκη της εποχής
τρομολαγνείας και το Παρίσι των

αναμνήσεων.
Όπως αναφέραμε και στην αρχή
του κειμένου, ο «φωτογράφος –
αφηγητής», Νταρά, είναι ένας διανοούμενος (κατά πολλούς πρόκειται για τον ίδιο τον Ταρίκ Αλί) που
ζει στο Λονδίνο και αναλαμβάνει
να γράψει την ιστορία του ζωγράφου Μοχάμεντ Αφλατούν (Πλάτωνα), ο οποίος τυγχάνει να είναι και
εφηβικός του φίλου, από την Λαχώρη της δεκαετίας του 60! Ο Άλι, βρίσκοντας την αφορμή που έψαχνε
στην... ιστορία του Πλάτων, θα καταφέρει να «απλώσει» τις δικές του
ιστορίες από το «άλλο» Πακιστάν!
Έτσι, θα ζωντανέψει ξανά η Λαχώρη και κατ’ επέκταση ολόκληρο
το Πακιστάν, των πρώτων χρόνων
της ανεξαρτησίας από τη Βρετανία,
εποχή που μια ολόκληρη κοινωνία
προσπαθούσε να διαμορφώσει το
πολιτισμικό της κάδρο μέσα σ’ ένα
πλέγμα έντονων κοινωνικών και
πολιτικών αντιπαραθέσεων!
Η χρυσή νεολαία του Πακιστάν,
μέσα από τις εικόνες του Αλί, θα
γεννήσει προβληματισμούς, αλλά
παράλληλα θα ξαναθυμίσει ιστορικές στιγμές που τείνουν να ξεχαστούν! Μέσα από τις σελίδες της...
«Νύχτας» θα περάσουν κορυφαίοι
γιατροί, µαθηµατικοί, φιλόσοφοι
και καλλιτέχνες με παγκόσμιο κύρος! Μέχρι και εραστές της βίας θα
περάσουν το κατώφλι του νέου δημιουργήματος του Ταρίκ Αλί!
Μια γενιά σφυρηλατημένη μέσα τις
αντιφάσεις της εποχής, μια γενιά
έδειχνε να ωριμάζει μέσα από τραγικά γεγονότα, όπως οι σφαγές των
µουσουλµάνων στην Ινδία, μια γενιά που μελέτησε τον Μαρξ, που
ερωτεύθηκε τον Πλεχάνοφ, που
προσπάθησε να αφομοιώσει την
πολιτιστική επανάσταση του Μάο
Τσε Τουνγκ! Μια γενιά που μεταμόρφωσε την Λαχώρη σε... Παρίσι
της Ανατολής!
Ήταν η γενιά που απολάμβανε
ελεύθερη τον έρωτα, απομονώνοντας πλήρως κάθε είδους θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Και τέλος
ήταν η γενιά που είδε όλα αυτά να
χάνονται και την θέση του να παίρνουν ο θρησκευτικός φανατισμός,
η τυφλή βία και ο κοινωνικός μεσαιωνισμός!
Διεφθαρμένοι πολιτικοί, μετανάστευση, φανατικοί ισλαμιστές και
προοδευτικές ιδέες που αντιμάχονται. Όλα αυτά εξαιρετικά δοσμένα
και μάλιστα με μια ιδιαίτερη μαρξιστική προσέγγιση, από τον Ταρίκ
Αλί!

ΟΙ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ του Πιερ
Ασουλίν
(Εκδόσεις Πόλις, σελίδες 196)

Πιέρ Ασουλίν... Και μόνο το όνομα
παραπέμπει σε «γραφές» πολιτικής και κοινωνικής κριτικής! Άλλωστε τόσο το «Ξενοδοχείο Lutetia»
όσο και το «Πορτρέτο» έχουν...
προδώσει την σκέψη του! Με
τους «Προσκεκλημένους», όμως,
ο Ασουλίν δείχνει... πιο πολιτικός
από ποτέ! Ίσως και πιο καυστικός
απ’ ότι στο παρελθόν...
Η πένα του Ασουλίν, ως... εναλλακτικός φακός πεζογραφίας, «ζουμάρει» στη καρδιά του αστικού
Παρισιού και πιο συγκεκριμένα
σε ένα ζευγάρι μεγαλοαστών, την
κυρία και τον κύριο «ντυ τάδε»!
Στο επίκεντρο των γεγονώτων η
άφιξη ενός καναδού κροίσου που
κατασπαράσει ή αλλιώς... επενδύει στην Ευρώπη. Μια τέτοια άφιξη
λοιπόν δεν θα ήταν δυνατόν να
περάσει απαρατήρητη από την μεγαλοαστική τάξη του Παρισιού! Το
προσκύνημα στον μεγαλοκαπιταλιστή Καναδό κρίνεται... αναγκαίο
σε τέτοιες περιπτώσεις!
Έτσι, η κυρία και ο κύριος «ντυ
τάδε» θα προσκαλέσουν ένα «ιδιαίτερο τσούρμο» μεγαλοαστών,
παλαιάς αλλά και νέας κοπής, σε
ένα δείπνο, με σκοπό φυσικά να
εντυπωσιάσουν και να προσελκύσουν, κατά τα συμπαθέστατα σαλιγκάρια, τον Καναδό μεγιστάνα!
Τα πράγματα όμως δεν θα «ακολουθήσουν» τον σχεδιασμό των...
αστών! Ένα απρόοπτο γεγονός θα
βάλεις στο «κάδρο» της ιστορίας
και την «άλλη» Γαλλία, πράγμα
που θα έχει σαν συνέπεια τον πλήρη εκτροχιασμό του αρχικού σχεδιασμού!
Κατά την προετοιμασία του δείπνου ένα «τεράστιο» πρόβλημα θα
μπορούσε να είναι ποιος καλεσμένος θα κάτσει δίπλα στην κυρία

«ντυ τάδε», ο μεγαλοκαπιταλίστας
Καναδός ή κάποιος ξεπεσμένος
αλλά «ονοματιστός» αστός. Να
γράψει η... κυρία εκεί που «δεν
πρέπει» το πρωτόκολλο και να την
«πέσει» στο Καναδό ή να ακολουθήσει την περπατημένη βάζοντας
δίπλα της κάποιο «αξιόλογο» μέλος του «καλού» Παρισιού;
Κι ενώ όλα είναι έτοιμα, με τους
«πεινασμένους» καλεσμένους να
καταφθάνουν στην ώρα τους, διαπιστώνεται πως ο αριθμός των καθήμενων γύρω από το τραπέζι είναι
δεκατρείς. Απίστευτη γρουσουζιά!
Η οικοδέσποινα προσφέρεται να
«θυσιαστεί» και να δειπνήσει στην
κουζίνα με το προσωπικό, ένα
νεαρό ζευγάρι Αράβων που εργάζονται για μια πενταετία. Αν είναι
όμως δυνατόν! Πως μπορεί να γίνει
κάτι τέτοιο; Οι αστοί με τους δούλους; Απαπαπα...
Την κατάσταση σώζει ο επίτιμος
ξένος που εισηγείται να καθίσει
στο τραπέζι ως δέκατη τέταρτη η
οικιακή βοηθός! Η «κυρία ντυ» τα
λόγια της, αλλά ο «κύριος ντυ» σαν
καλός... σαλίγκαρος δίνει εντολή
να εκτελεστεί η επιθυμία του μεγαλοκαπιταλιστή!
Και έφτασε, λοιπόν, η «καταραμένη» αυτή στιγμή που ο διπλωμάτης,
ο μεγαλοδικηγόρος, ο χρηματιστής,
η αριστοκράτισσα και οι υπόλοιποι αστοί θα «αναγκαστούν» να
«καταπιούν» το φαγητό τους παρέα με φτωχούς μετανάστες! Εκεί
θα αρχίσει και το ξεγύμνωμα των
«Προσκεκλημένων» αστών...
Το τελευταίο δημιούργημα του Πιερ
Ασουλίν είναι πραγματικά εξαιρετικό! Έννοιες όπως η άγνοια και η
υποκρισία, ο «σαλιγκαρισμός» και
η ψεύτικη όψη γίνονται τα κύρια
συστατικά ενός γραφήματος που
δείχνει με απίστευτο τρόπο μια
καλά κρυμμένη όψη της αστικής
δημοκρατίας! Μιας δημοκρατίας
που, μάλλον, αρνήθηκε να ακολουθήσει την Γαλλική Επανάσταση»
και έμεινε, έστω και κρυφά, ερωτευμένη με μια άθλια Μοναρχία!
Ανθρωπίδια με χαρακτηριστικό ταξικό προσανατολισμό, με... «άριες»
φυλετικές λογικές και με σκέψεις
άρνησης του ολοκαυτώματος η νεοαστική αλλά και η παλαιοαστική
Γαλλική τάξη «παντρεύονται» σε
μια ένα λογοτεχνικό κάδρο που του
απογυμνώνει με τρόπο απολαυστικό! Ο «λόγος» Ασουλιν πάντα
ιδιαίτερος και πάντα έτοιμος να δημιουργήσει ζωντανές εικόνες που
ρέουν στα μάτια του αναγνώστη με
τρόπο μοναδικό!

15

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Καλλιτέχνες του Βύρωνα

...στην Τέχνη

KΩΣΤΑΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ
(19212007)

Γεννήθηκε
το
1921
στην Αθήνα. Παρακολούθησε
μαθήματα
ζωγραφικής
στο
εργαστήρι
του Δ. Μπισκίνη ενώ παράλληλα φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.
Από το 1942 έως το 1954 μαθήτευσε στο
εργαστήριο του Θ. Απάρτη αλλά και στην
Ακαδημία Γκραντ Σομιέρ στο Παρίσι. Συνεργάστηκε με τους γλύπτες Γ. Ζογγολόπουλο και Χρ. Καπράλο.
Έκανε ελεύθερες σπουδές ιστορίας της

τέχνης και κεραμικής, ενώ στην Φλωρεντία διδάχτηκε και τη χαλκοχυτική.
Οργάνωσε και έθεσε σε λειτουργία το
πρώτο καλλιτεχνικό Χυτήριο στη χώρα
μας μετά την αρχαιότητα.
Ο Κ. Κλουβάτος υπήρξε στενός φίλος
και θαυμαστής του Γιώργου Μπουζιάνη,
ιδρυτικό μέλος των «Φίλων του Μπουζιάνη»(1959) και της «Ομάδας Τέχνης Α»
(1961)που είχαν στόχο να φέρουν σε
επαφή το ευρύ κοινό με την τέχνη και να
κινηθούν έξω από τους καθιερωμένους
χώρους διακίνησης και εμπορίας της τέχνης.
«Ζω και κάνω τέχνη σημαίνει πως αναζητώ τρόπους μάθησης, τρόπους γνώσης».
Πνεύμα ανήσυχο, ακαταπόνητος δουλευτής, διακρινόταν για την έντονη κοινωνικότητά του, την αφοσίωση στην τέχνη του,
την πίστη στις αξίες της πολιτιστικής μας
κληρονομιάς και της λαϊκής μας τέχνης.
Ο Κ. Κλουβάτος παρουσίασε μια εκπληκτική δραστηριότητα στη γλυπτική, τη
ζωγραφική, τη μεταλλιοπλαστική, τις γρα-

φικές τέχνες και το θέατρο
χάρις στις γνώσεις στην
τεχνική του μαρμάρου, της
ορειχαλκοχύτευσης, της κεραμικής, του ξύλου και άλλων υλικών.
Τιμήθηκε με χρυσό βραβείο
στην Μπιενάλε γλυπτικής
στη Μόσχα το 1959, απέσπασε βραβεία στις Μπιενάλε του Σάο Πάολο το
1957 και της Αλεξανδρείας
το 1959.
Στη δημιουργία του ανήκουν μια ολόκληρη σειρά
από συνθέσεις –μνημεία που υμνούν
εικαστικά πράξεις ηρωικές και ιστορικές που θεωρεί χρέος την απαθανάτισή
τους, ως πράξεις αντίστασης, όπως το
μαρμάρινο μνημείο Κεφαλόβρυσου Ηπείρου, το μνημείο
Σταύρου Καλλέργη
στην Πειραιώς, του
Ν. Πλουμπίδη στο
Δαφνί, των Ποντίων
στην Ηλιούπολη, ου
Σ. Καρούτσου στις
Ράχες Ικαρίας και
το τελευταίο του της
Μάχης Πύλης Δερβενοχωρίων.

Μνημείο
με ζωντανή μιλιά,
ξεχωριστό στη
δημιουργία του Κ.
Κλουβάτου το «Μνημείο Εργασίας» στην πλατεία
της Ανάληψης στο Βύρωνα, αγνώριστο
σήμερα μετά τις απίστευτες περιπέτειες
του.
«[…] η Δικτατορία προφανώς το θεώρησε
«αριστερό» ή και «αντεθνικό» και διέταξε
τη διορισμένη τότε διοίκηση του Δήμου να
το αποσύρει.
Έτσι , τα «Αγαλματάκια» τοποθετήθηκαν
χωρίς καθόλου μέτρα προστασίας σε κάποια αποθήκη του Δήμου, όπου και ξεχάστηκαν. Οι μπρούτζινες , ανάγλυφες παραστάσεις μεταφέρθηκαν στο γκαράζ της
καθαριότητας του Δήμου, δίπλα στο γυμναστήριο Νέων Βύρωνος. Εκεί χρησιμο-

ποιήθηκαν ως πλάκες για την κατασκευή
της μπάρας για τα απορριμματοφόρα. Και
φυσικά καταστράφηκαν.» Απ. Κοκόλιας,
«90 χρόνια Βύρωνας»
«Χρησιμοποιώ κατάλοιπα από γκρεμισμένες οικοδομές, διαλέγω ό,τι μπορεί
να αντέξει, να συμβολίζει κάτι που μπορεί να ξαναζωντανέψει συμπληρωμένο.
Δημιουργείται αναγκαστικά μια φιλοσοφία πάνω στα πράγματα, βλέπεις ότι η
ανθρώπινη μορφή εδώ και χιλιετίες δεν
έχει αλλάξει. Εγώ αναζητάω μια ελευθερία της ανθρώπινης πνευματικής φύσης
μέσα από τα υλικά, που είναι το ίδιο μου
το βίωμα».
Η αναφορά της στήλης στον Κώστα
Κλουβάτο, έναν μεγάλο καλλιτέχνη που
δεν είναι πια στη ζωή
είναι για να τιμηθεί το
έργο και ο δημιουργός
του σε μια συγκυρία
πολύ κακή για το ΠΙΟ
ΤΙΜΙΟ ΑΓΑΘΟ ΤΗΣ
ΕΙΡΗΝΗΣ,ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ!!
Ένας ύστατος φόρος
τιμής στις παραστάσεις του έργου, Ευδαιμονία, Καταστροφή,
Προσφυγιά, Αποκατάσταση (τι ειρωνεία!)
που καταστράφηκαν!
Η φιλοξενία ενός καλλιτέχνη εκτός Βύρωνα, γνώρισμα των προσφύγων όπου γης,
ήταν επιβεβλημένη! Το έργο του κόσμησε
την πόλη του Βύρωνα όσο τίποτα άλλο
μέχρι σήμερα.
Η καταστροφή του, η εν μέρει αποκατάστασή του ας προβληματίσουν καλλιτέχνες, πολίτες και ιδιαίτερα την νεολαία για
το παρόν και το μέλλον της πόλης.
Βασιλοπούλου Ελένη