Αρ.

Φύλλου 23
URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com
ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ
Διανέμεται Δωρεάν

Ένστολα σ’ έπαρση ξωπίσω μας σκυλιά
Φρουροί κι επαίτες ουραγοί της εξουσίας
Στ’ άδειο κρανίο τους φιδιού κρύβουν φωλιά
Στα κρύα σκέλια τους, σπέρματα μίσους, βίας
Κ. Ρ.

2. Σημείωμα έκδοσης - Μαύρο πρόβατο

10. Δίκτυο Αλληλεγγύης Βύρωνα (Α. Σταυροπούλου)

3. Η απεργία του Μάη που δεν έγινε (Β. Τζαφας)

11. Ιδιωτικό εναντίον δημοσίου (Π. Σταυροπούλου)

4. Αυτισμός (Σ. Σαγιά)

12 Μια Κυριακή του Μήτσου (Δον Κιχώτης)

5. Ο Μεσαίος Χώρος στην Τ. Α. (Κ. Πανόπουλος)

13. Έχεις ακούσει για τον Παύλο (Dave Fraxia)

6. Κάθε δέντρο κρίνεται ... (Β. Παγκαλος)

13. Οι νονοί - Το ένστικτο της συντήρησης (vlospa kasbe)

7. Διάλογος με τους Βυρωνιώτες (Α. Κοκόλιας)

14. Bardastadir.(Γ. Τζανίνης)

8. Στον αστερισμό των Δημοτικών Εκλογών (Δ. Κόκκαλης)

15. Καλλιτέχνες... -Μ. Χαραλαμπίδης (Επιμ. Ε. Βασιλοπούλου)

9. Ο πίθηκος και η αλήθεια! (Σ. Παπαμιχαήλ)

16. Οι «διαδροµές» σε χρειάζονται.

2

Αρ. Φύλλου 23

Φθινοπωρινό τεύχος στους δρόμους…

Η εφημερίδα «ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ»

Κι αν το φετινό καλοκαίρι κουβαλούσε ακόμα κάποιες ξέπνοες προσδοκίες για μια φθινοπωρινή πολιτικοκοινωνική ανάταση, αυτές φαίνεται να
ξεψύχησαν σχεδόν οριστικά τα ξημερώματα της Τετάρτης 18 Σεπτέμβρη στο
Κερατσίνι, καθιστώντας έκδηλη μια αίσθηση γενικής πολιτικής αδυναμίας.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας επιχειρεί, πλέον, σε ένα εξαιρετικά
κρίσιμο χρονικά και πολιτικά σημείο, να φέρει σε πέρας μια επικοινωνιακή
ψευδοκάθαρση, προκειμένου να αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό και τις
κοινωνικές προσδοκίες.
Υπηρετώντας τον στόχο αυτό, όλα τα συστημικά μέσα ενημέρωσης έχουν
συντονίσει τα χτυπήματα των σφυριών τους πάνω στο ίδιο καρφί, το οποίο
και επιθυμούν να φυτέψουν βαθιά στο κεφάλι μας.

Παράλληλα, εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες συνεχίζονται, αποσπασματικά και κατά μόνας όμως, αδυνατώντας να διαμορφώσουν τη συνθήκη
αυτή που θα έδινε πραγματική διέξοδο από τα σκοτάδια που μας πνίγουν.

Σε αυτό το κλίμα μέσα, ψηλαφούμε τα γιατί και τα πώς των νέων
συνθηκών, «σκαλίζουμε» τα του δήμου και της αυτοδιοίκησης ενόψει των
δημοτικών εκλογών, ρίχνουμε ματιές στην ιστορία της πόλης μας, ταξιδεύουμε ως την Ισλανδία, και -το σημαντικότερο- σας προσκαλούμε να πάρετε
μέρος σε αυτή την επίμονη «διαδρομή», σπρώχνοντας με τις ιδέες και τις
απόψεις σας τα πετάλια του ποδήλατου μας…

εκδίδεται (πράγμα καθόλου σπάνιο
στις μέρες μας) από μια παρέα, που
έχει όνειρο να μεγαλώσει τόσο πολύ,
ώστε να γράφει στο ταβάνι,
και αυτοαποκαλείται
«Συντακτική Ομάδα».
Συμμετέχουν οι ευγενικές κυρίες και
κύριοι που ακολουθούν:
Απόστολος Κοκόλιας
Βασίλης Πάγκαλος
Βασίλης Τζαφάς
Γιάννης Dave (Φράξια)
Δημήτρης Κόκκαλης
Μαρία Βλαδιμήροβιτς
Κώστας Πανόπουλος
Παύλος (vlospa kasbe)
Πόπη Σταυροπούλου
Σοφία Σαγιά
Σωκράτης Μαγνήσαλης
Σωτήρης Παπαμιχαήλ

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

Πόσες φορές δεν είπα στον εαυτό μου ότι τέρμα τα μαύρα πρόβατα που τραυματίστηκαν σε διαδηλώσεις, υπήρξαν θύματα αυταρχισμού και κρατικής καταστολής, ή έχασαν τη ζωή τους και έγιναν
αφορμή να τους θυμηθούμε. Μα τώρα με τον Παύλο Φύσσα τι να
κάνω;;; όχι ότι έμεινε κάτι που δεν έχει ειπωθεί. Όμως για μένα
αυτό το παιδί και η δολοφονία του είναι ο ορισμός της στήλης μου.
Μαύρο πρόβατο κυριολεκτικά και για αυτό σφαγιάστηκε. Νέος, η
ομάδα του πληθυσμού με τον μεγαλύτερο θυμό με τις ελπίδες και
τα γκάζια καμένα. Άνεργος, εγώ μόνο που σκέφτομαι πως μπορεί
να είναι να ξυπνάς το πρωί και να ψάχνεις για δουλειά γνωρίζοντας ότι υπάρχουν άλλοι 1.400.000 άνθρωποι που κάνουν το ίδιο
με πιάνει απελπισία. Πόσο μάλλον να ζεις σε μια πόλη και σε μια
γειτονιά που δείχνεις του εργαζόμενους με το δάχτυλο. Μουσικός

και μάλιστα της hip-hop με στίχους που βαράνε γροθιές στα στομάχια μας και βρίσκουν κατακέφαλα τους φασίστες κάθε είδους.
Και από αυτή την ομάδα όμως λίγο αποκλεισμένος γιατί όλες οι
ομάδες έχουν τρόπους να βρίσκουν τι τις χωρίζει και όχι τι τις
ενώνει. Αριστερός, με αντιφασιστική δράση χωρίς κάποια ένταξη.
Αυτή η έλλειψη ένταξης ενδεχομένως να τσάντιζε περισσότερο
τους φασίστες που καταλάβαιναν ότι δεν μπορούν να τον καναλιζάρουν, να τον σπεκουλάρουν, ότι δεν είναι κανένα κομματόσκυλο που κάνει πιστά τη δουλειά του. Δεν εννοώ ότι η ένταξη είναι
κακό πράγμα αλλά οι φασίστες τρέμουν τα ανυπότακτα πνεύματα
που αμφισβητούν χωρίς να υπάρχει «ίχνος συμφέροντος» στην
λογική τους. Μια λογική που θέλει τον κόσμο μόνο, φοβισμένο,
αμήχανο και ανίκανο να πάρει τη ζωή του στα χέρια του. Ο Π.
Φύσσας αμφισβητούσε ευθέως τη λογική τους. Και τον θάνατό
του τον είχε φανταστεί και τον είχε τραγουδήσει:
«Μια τέτοια μέρα είναι ωραία για να πεθάνεις
Όμορφα κι όρθιος σε δημόσια θέα
Με λένε Παύλο Φύσσα από τον Πειραιά
Έλληνας μ’ ότι συνάδει αυτό -όχι μια σημαία, μελανοχίτωνας
γόνος του Αχιλλέα και του ΚαραϊσκάκηΚι αν ξέρω κάτι είναι πως γεννήθηκα ήδη
με δυο καταδίκες βαριές πάνω στην πλάτη
Δυο φτερά από γέννα πάνω στο σώμα μου ραμμένα
που δυστυχώς φτερουγίζουν μόνο μέσ’ απ’την πένα
και κάνουν γύρω μου να μοιάζουν μάταια
ειδικά όσα θυσιάστηκαν για μένα…»
Το πρόβλημα ξέρεις ποιο είναι Παύλο; να μην πάνε μάταια πραγματικά όσα ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΑΝ για σένα, για μένα…για εμάς που δεν
είμαστε με αυτούς… ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!!

3

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Η απεργία του Μάη που δεν έγινε
και ο Σεπτέμβρης των εκπαιδευτικών και του λαού

Β. Τζαφάς
Έναν χρόνο μετά τις
εκλογές, η τρικομματική
κυβέρνηση μπορεί να
πανηγυρίζει ότι όλους
τους αγώνες των εργαζομένων τους «έπνιξε» από
το ξεκίνημα.
Το σπουδαιότερο δε
επίτευγμά της και ταυτόχρονα διαβατήριο για τις
σχέσεις της με την τρόικα
είναι ότι μέχρι τώρα δεν
αντιμετώπισε
ισχυρή
γενικευμένη κοινωνική
αντίσταση παρόλο που
τον Νοέμβρη πέρασε το
3ο μνημόνιο.
Κάποιοι μάλιστα πιστεύουν ότι στην Ελλάδα μετά από 3 χρόνια μνημονίου
και λιτότητας πέτυχαν με την Τρίτη κυβέρνηση τη
μαγική συνταγή: ο λαός να συνηθίζει τη φτώχεια,
να χάνει την όποια ελπίδα και να περιμένει με καρτερικότητα το θαύμα.
Είναι προφανές ότι όλα αυτά έχουν βάση αλλά δεν
πρέπει να ξεχνάμε ότι για να τα καταφέρει κατέφυγε
στο πιο ακραίο, αντιδημοκρατικό μέτρο καταστολής των αγώνων• την πολιτική επιστράτευση και
μάλιστα τρεις φορές μέσα σε λίγο χρόνο.
Από την άλλη, σαν αναγκαίο συμπλήρωμα του φόβου που προκαλούν αυτές οι μεθοδεύσεις, έχουν
ξαμοληθεί οι διάφορες φασιστικές συμμορίες που
για να «πείσουν» τους «πατριώτες» για το ποιο
είναι το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας σακατεύουν στο ξύλο ανυπεράσπιστους
μετανάστες.
Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες και μετά από τους
αγρότες, τους ναυτεργάτες, τους εργαζόμενους στο
Μετρό, οι καθηγητές απασχόλησαν την ελληνική
κοινωνία με την εξαγγελία απεργίας μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις.
Στις συνθήκες εκείνες και παρά τη μαχητικότητα
ενός μεγάλου κομματιού του κλάδου, το ευρύτερο
συνδικαλιστικό κίνημα και οι πολιτικές δυνάμεις
της Αριστεράς δεν μπήκαν μπροστά ώστε να δημιουργηθεί μεγάλο κίνημα αντίστασης για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και τα δικαιώματα, κίνημα

υπεράσπισης της δημοκρατίας.
Στην επόμενη ακριβώς φάση, με το πραξικόπημα
και το μαύρο στην ΕΡΤ, το συνδικαλιστικό κίνημα
των εργαζομένων έδωσε σοβαρά δείγματα συσπείρωσης και αντίστασης που μέχρι τώρα δείχνει
πρωτόγνωρη αντοχή και αναζητά τρόπους επανεκκίνησης.
Στο επόμενο διάστημα του καλοκαιριού, η κυβέρνηση άρχισε την ολομέτωπη επίθεσή της στις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών και γενικότερα των δημοσίων υπαλλήλων με διαθεσιμότητες
– απολύσεις, υποχρεωτικές μετατάξεις και μετακινήσεις, μειώνοντας τους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας κατά 16.000 στη βάση μνημονιακού
σχεδίου μείωσης του αριθμού των εκπαιδευτικών
στις 65.000 (14-15) από 105.000 που ήταν πριν 3
χρόνια.
Οι εξελίξεις αυτές, που διαλύουν τις εργασιακές
σχέσεις των εκπαιδευτικών, εκτός από την τεράστια ανασφάλεια, τον φόβο και το άγχος που δημιουργούν σε ένα μεγάλο κομμάτι του κλάδου αφού
διαλύουν οικογένειες και εξαθλιώνουν ζωές, έχουν
τεράστιες συνέπειες και στη μορφωτική διαδικασία, στην ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου, αφού
είναι προφανές ότι εξαθλιωμένος εκπαιδευτικός
δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο να ανεβάσει ποιοτικά
την εκπαιδευτική του παρέμβαση στην τάξη και στο
σχολείο.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται η κυ-

βέρνηση με το νομοσχέδιο για τα λύκεια, που ψηφίζει το Σεπτέμβρη, να δώσει τη χαριστική βολή
στην απορρύθμιση του δημόσιου σχολείου. Όπου
μετά από τις καταργήσεις σχολείων, τις συμπτύξεις
τμημάτων, το κλείσιμο τομέων στα τεχνικά λύκεια,
δρομολογεί στο «νέο λύκειο» ένα εξεταστικό μαραθώνιο με στόχο να μειώσει τον αριθμό των μαθητών από τα Γενικά και Τεχνικά λύκεια, στέλνοντας
τα πιο φτωχά και αδύνατα παιδιά στις σχολές μαθητείας, φτιάχνοντας ένα φτηνό νέο εργατικό δυναμικό, προσφορά στους εργοδότες, από παιδιά 15
ετών.
Σε αυτές τις συνθήκες η ΟΛΜΕ έδωσε προς τον
κλάδο, τους μαθητές, τους γονείς και τους άλλους
εργαζόμενους το μήνυμα ότι «δεν πάει άλλο», τώρα
είναι η στιγμή ενός πανεκπαιδευτικού και πανεργατικού ξεσηκωμού και αποφάσισε απεργία διαρκείας από 16/9. Όταν κυκλοφορήσει η εφημερίδα θα
είναι σε εξέλιξη αυτός ο αγώνας.
Το στοίχημα που έχουμε βάλει έχει να κάνει με την
αφύπνιση και ενεργοποίηση του πιο δυναμικού
τμήματος της ελληνικής κοινωνίας που μπορεί να
σταματήσει τον κυβερνητικό κατήφορο και να βάλει
τέλος στις μνημονιακές πολιτικές κυβέρνησης και
τρόικας.
Τζαφάς Βασίλης
μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ

Αρ. Φύλλου 23

4

Αυτισμός H «επιδημιολογική βόμβα» της σύγχρονης εποχής
της Σοφίας Σαγιά

Σήμερα, 1 στα 88 άτομα διαγιγνώσκονται με αυτισμό στις ΗΠΑ και 1 στα 100 στη Μ.
Βρετανία (πηγές: NAS / CDC), καθιστώντας τον
πιο κοινό ακόμα και από το συνολικό ποσοστό
του παιδικού καρκίνου, του διαβήτη και του AIDS.
Εμφανίζεται σε όλες τις φυλετικές, εθνικές και
κοινωνικές ομάδες και είναι 4 φορές πιο πιθανό
να εμφανιστεί σε αγόρια απ’ ότι σε κορίτσια. Ο
αυτισμός αποτελεί πλέον για πολλούς την «επιδημιολογική βόμβα» της σύγχρονης εποχής.
Ο αυτισμός είναι μέρος μίας ομάδας διαταραχών
γνωστή ως Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος
(ASD). Eίναι μια ισόβια, διάχυτη, αναπτυξιακή
διαταραχή, που εμποδίζει τα άτομα να κατανοούν
σωστά όσα βλέπουν, ακούν και γενικά αισθάνονται. Η αιτία του αυτισμού εξακολουθεί να παραμένει άγνωστη.

Ο αυτισμός εμποδίζει την ικανότητα
του ατόμου να επικοινωνεί και να αλληλοεπιδρά με τους άλλους. Επίσης συνδέεται με
δύσκαμπτες ρουτίνες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές,
όπως η έμμονη ταξινόμηση
αντικειμένων. Τα συμπτώματα ποικίλουν από πολύ
ήπια έως αρκετά σοβαρά.
Eνώ όλοι οι άνθρωποι
με αυτισμό έχουν κάποιες
κοινές χαρακτηριστικές δυσκολίες, οι δυσκολίες αυτές
εκδηλώνονται με διαφορετικούς τρόπους στον καθένα. Γι αυτό είναι καλύτερα να
μιλάμε για το φάσμα του αυτισμού επειδή επηρεάζει τα άτομα με πολλούς διαφορετικούς τρόπους
και σε ποικίλο βαθμό. Τα δύο άκρα του φάσματος
ορίζονται από τα άτομα με Άσπεργκερ ή αυτισμό
υψηλής λειτουργικότητας και τα άτομα με αυτισμό
χαμηλής λειτουργικότητας.

Το σύνδρομο Άσπεργκερ είναι μια ισόβια διαταραχή που επηρεάζει το πως το άτομο
αντιλαμβάνεται τον κόσμο, επεξεργάζεται τις πληροφορίες που λαμβάνει και αλληλεπιδρά με άλλα
άτομα. Αρκετές φορές το σύνδρομο Άσπεργκερ
συνδέεται με εξαιρετικά μεγάλο δείκτη ευφυίας
και μάλιστα η σύγχρονη Ψυχολογία θεωρεί ότι
πολλές προσωπικότητες του πνεύματος και της
επιστήμης (Αινστάιν, Νεύτωνας, Μ. Γκέιτς και
άλλοι) είχαν ή έχουν αυτό το σύνδρομο. Έχει
παρατηρηθεί ότι βρίσκουμε μεγαλύτερο ποσοστό
ατόμων με αυτισμό και υψηλό δείκτη νοημοσύνης

ανάμεσα στους μαθηματικούς, μηχανικούς, φυσικούς, πανεπιστημιακούς δασκάλους. Γενικά με τη
κατάλληλη ενθάρρυνση τέτοια ενδιαφέροντα και
ικανότητες μπορούν να καλλιεργηθούν έτσι ώστε
να αποτελέσουν πεδία σπουδής ή εργασίας για
τα άτομα με Άσπεργκερ. Ούτως ή άλλως με την
κατάλληλη υποστήριξη, τα άτομα με Άσπεργκερ
είναι απόλυτα ικανά να ζήσουν μια ολοκληρωμένη και ανεξάρτητη ζωή.

Ο αυτισμός συχνά περιγράφεται ως μια
«αόρατη» αναπηρία πράγμα που σημαίνει ότι δεν
μπορείς πάντα να αντιληφθείς ότι κάποιος είναι
άτομο με αυτισμό. Τα άτομα που βρίσκονται στο
φάσμα του αυτισμού υποφέρουν από άγχος και
συχνά αναπτύσσουν στρατηγικές αντιμετώπισής
του
οι οποίες να «κρύβουν» την αναπηρία τους.
Αν ένα
παι-

δί
διαγνωστεί με
αυτισμό, η
πρώιμη παρέμβαση είναι κρίσιμη για να επωφεληθεί στο μέγιστο από τις υπάρχουσες θεραπείες.
Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τον αυτισμό
από την νοητική υστέρηση ή από άλλες διαταραχές. Η λανθασμένη διάγνωση θα οδηγήσει σε
λανθασμένη θεραπεία και εκπαίδευση.

Τα άτομα με αυτισμό δυσκολεύονται κυρίως σε 3 τομείς: επικοινωνία, κοινωνική αλληλεπίδραση και κοινωνική φαντασία. Για τις δυσκολίες αυτές θα μιλήσουμε στο επόμενο τεύχος.
Τελειώνοντας, για να κατανοήσουμε τις χαρακτηριστικές συμπεριφορές ενός ατόμου με αυτισμό αξίζει να ανατρέξουμε στα λόγια της Temple
Grandin (διαπρεπής επιστήμονας, άτομο με αυτι-

σμό) στο βιβλίο της «Διάγνωση: Αυτισμός»:
«Ήμουν 6 μηνών όταν η μητέρα μου κατάλαβε ότι δεν μου αρέσουν οι αγκαλιές,,,
Την γρατζούνιζα σαν παγιδευμένο ζώο…
Δεν κατάλαβε τη συμπεριφορά μου κι ένιωσε πληγωμένη. Υπέθεσε ότι έφταιγε η
απειρία της...
Ήμουν προσκολλημένη σε αντικείμενα
που στριφογύριζαν, είχα ξεσπάσματα θυμού και ευαισθησία σε ξαφνικούς ήχους…
Δεν μ’ ενδιέφερε καθόλου η συντροφιά
των παιδιών. Διασκέδαζα στριφογυρίζοντας μόνη μου ή άλλα αντικείμενα. Ολότελα απορροφημένη, δεν έβλεπα ούτε
άκουγα τίποτα….
Τα πάρτι γενεθλίων ήταν για μένα ένα
μαρτύριο. Δεν άντεχα τους δυνατούς θορύβους…
Συνηθισμένες μέρες με κάποια αλλαγή στο
πρόγραμμα μ’ έριχναν σε φρενίτιδα….
Ως μαθήτρια σχολείου έκανα συνεχώς
ερωτήσεις. Θα μπορούσα να κάνω
την ίδια ερώτηση και να περιμένω
με ευχαρίστηση την ίδια απάντηση ξανά και ξανά. Επίμονες ερωτήσεις και προσήλωση σ’ ένα
θέμα. … Η φήμη μου στο σχολείο σκιαζόταν από την παρορμητική, εκκεντρική μου συμπεριφορά. Όμως ήμουν γνωστή και
για τις μοναδικές ικανότητες μου, τις
πολύ δημιουργικές….
Ως ενήλικη το μυαλό μου δουλεύει με
οπτικό τρόπο…. Οι σχέσεις μεταξύ των
ανθρώπων μοιάζουν με συρόμενη τζαμόπορτα που πρέπει να την ανοιγοκλείνουμε μαλακά, γιατί αλλιώς μπορεί να θρυμματιστεί..»
Για περισσότερες πληροφορίες
επισκεφτείτε:
www.autismhellas.gr
Η Σοφία Σαγιά είναι:
Καθηγήτρια Ξένων Γλωσσών (PhD in English)
Mphil Ειδική Αγωγή
Ιδρυτικό μέλος της «Αυτισμός-Άσπεργκερ Ελλάς»
και της Δικτυακής Κοινότητας autismpraxis
Μέλος ΠΕΣΕΑ (Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Ειδικής Αγωγής)
Μέλος NAS (National Autistic Society)

5

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Ο

Έχουμε κατά
καιρούς αναφερθεί
από τις στήλες των
‘διαδρομών’ στις προΚώστας Πανόπουλος
σπάθειες που έγιναν
στις αρχές της μεταπολίτευσης για την αναβάθμιση του ρόλου της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ήταν η εποχή που η αριστερά είχε όραμα, κοινωνική γείωση ,συμμαχίες, και πρόσωπα,
ικανά να αποτινάξουν τον μέχρι τότε ρόλο του ‘Δήμου ρακοσυλλέκτη’ και την μετατροπή του σε ένα
κύτταρο άσκησης πολιτικής στο τοπικό επίπεδο.
Δεν είναι τυχαίο που ακόμη και σήμερα θυμάμαι ,
νομίζω δεν είμαι ο μόνος, ονόματα δημάρχων που
άφησαν το στίγμα τους στον δήμο τους. Ο Φατσέας και ο Νικολαίδης στον Βύρωνα , ο Μακρής και
ο Μπαρτζώκας στην Καισαριανή, ο Κιντής στην
Ηλιούπολη , ο Μιχαλόπουλος στην Δάφνη, ο Ψαλιδόπουλος στην Καλλιθέα, ο Φωλόπουλος στο
Περιστέρι , ο Λογοθέτης στη Νίκαια και δεκάδες
άλλοι σε όλη τη χώρα που ο χώρος της εφημερίδας δεν αρκεί για να τους ονοματίσω.

Σήμερα, πέρα από τον δικό μας δήμαρχο, αδυνατώ να θυμηθώ τους διαδόχους τους
στους αντίστοιχους δήμους. Τυχαίο ; δεν νομίζω.
Αν εξαιρέσουμε τη περίοδο της χούντας με τους
διορισμένους δημάρχους η τομή που έφερε η μεταπολίτευση ήταν η προσπάθεια για απαλλαγή
της τοπικής αυτοδιοίκησης από το σύνδρομο του βλαχοδήμαρχου που
διέπρεψε στις δεκαετίες του ’50
και του ’60.
Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός έγινε και πεδίο αντιπαράθεσης όταν αναφέρθηκε από
τον Τσίπρα πρόσφατα . Σαν
να πειράχθηκαν κάποιοι από
τους σημερινούς τοπικούς
άρχοντες από τον παραλληλισμό τους με τις γραφικές
φιγούρες των συναδέλφων τους
πριν πενήντα χρόνια.
Ευτυχώς παίζονται ακόμη πολλές παλιές ελληνικές ταινίες για
να βλέπουμε ομοιότητες και διαφορές.

Ενώ λοιπόν η μεταπολίτευση έμοιαζε να
αλλάζει το τοπίο στη κυρίαρχη αντίληψη για την
άσκηση της τοπικής πολιτικής, στα τέλη του ’80
αρχές ’90 άρχισε να εμφανίζεται το νέο μοντέλο
δημάρχου.
Πρόσωπα που επιλέγονται με βάση τη ποσότητα
του πελατολόγιου του επαγγέλματος τους ή την
τοπική επιχειρηματική δραστηριότητα τους, κυρίως στις κατασκευές.

ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
Με πολιτική προέλευση από το χώρο του κέντρου,
λίγο δεξιότερα λίγο αριστερότερα , με ένα γενικόλογο πρόγραμμα, πάντα σε ιλουστρασιόν περιτύλιγμα και τη σημαία του ανεξάρτητου ή του
αντάρτη ανά χείρας.

Βέβαια η ανεξαρτησία και το αντάρτικο
ήταν ζήτημα διαπραγμάτευσης και εκβιασμών μέχρι το επόμενο επίσημο χρίσμα για την ίδια θέση
ή την αναβάθμιση στη κομματική-κρατική επετηρίδα.
Ο μεσαίος χώρος σαν ιδεολόγημα εκείνης της δεκαετίας από τη συντηρητική μεριά του πολιτικού
τόξου και η ανακάλυψη της ‘ κεντροαριστεράς’
από την άλλη , έβαζε τις βάσεις για μία συνολική μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού προς και
γύρω από το κέντρο. Η λογική της διαχείρισης και
των μονόδρομων στη κεντρική πολιτική ηγεμόνευσε και στο τοπικό σπρώχνοντας στο περιθώριο τις φωνές αντίστασης και ανατροπής, μαζί με
την Αριστερά.
Ήταν η αρχή της άνυδρης περιόδου για την Αριστερά με το ένα κομμάτι της να αναχωρεί από
τα εγκόσμια και το άλλο να πιστεύει ότι δια της
προσκολλήσεως θα επηρεάσει τη
συνολικά ασκούμενη πολιτική στον
δήμο.

Με ευθύνη και των δύο
προσεγγίσεων οι δήμοι της χώ-

ρ α ς
παραδόθηκαν συντριπτικά στους εκλεκτούς του παλιού δικομματισμού με ότι αυτό σημαίνει στο πεδίο της
διαφθοράς, της αδιαφάνειας και της απαξίωσης
και αυτού του λαϊκού θεσμού.
Ο Τρίτος δρόμος της απολιτίκ διαχείρισης των
‘κοινών’ έφτασε μέχρι τον τελευταίο δήμο της χώρας. Η ανάθεση άρχισε να μεγαλώνει την απόσταση ανάμεσα στη συμμετοχή και το καναπέ
του σαλονιού με τη σαρωτική επικράτηση του
δεύτερου.
Το άχρωμο και το ουδέτερο προσπάθησαν να
πείσουν την κοινωνία πως έρχονται από το μέλ-

λον. Τα προβλήματα της πόλης δεν έχουν χρώμα μας έλεγαν κατακεραυνώνοντας την εμπλοκή
των κομμάτων. Τα προβλήματα φυσικά και έχουν
χρώμα, οι πόλεις δεν έχουν.
Το αποκορύφωμα της «αποκομματικοποίησης»
και της εκλογής «ικανών» ήρθε στις μέρες μας με
την πρόταση για εκλογή δημάρχων από μία κοινή
λίστα. Σαν να διαλέγεις τα προϊόντα χωρίς ετικέτες από τα ράφια των σούπερ μάρκετ.
Ο Βύρωνας ήταν από τους πρώτους που ακολούθησε το παραπάνω μοντέλο της ‘ανεξαρτησίας’
και της ‘πολιτικής ουδετερότητας’.

Ποιος δεν θυμάται το σύνθημα του σημερινού δημάρχου μας ‘ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά,
μόνο Μπροστά’ . Η τέταρτη κατεύθυνση μάλλον
σκόπιμα αποσιωπήθηκε στο
σύνθημα για να μην δείξει τα μελλούμενα αλλά
και να μην αφήσει σεξουαλικά υπονοούμενα στο
συντηρητικό ακροατήριο.
Πέρα από τα αστεία οφείλουμε να ομολογήσουμε
ότι το παράδειγμα του Βύρωνα αποδείχθηκε ανθεκτικό στο χρόνο και γιαυτό πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά.

Γνώμη μου είναι ότι πέρα από ευθύνες
της τοπικής Αριστεράς και των προσώπων της
(π.χ.. θητεία Ρογκάκου) είχαμε και στον Βύρωνα τον θρίαμβο της σιωπηλής μικροαστικής
πλειοψηφίας, την εξάντληση των αγωνιστικών καυσίμων που έφερνε η μεταπολίτευση,
την επικράτηση του life style και στο Τοπικό
απέναντι σε ένα αριστερό λόγο που είτε ήταν
ξύλινος και βαρετός, είτε θολός και ελιτίστικος.
Σήμερα που έχουν έρθει τα πάνω κάτω
το μοντέλο που προανέφερα έχει φάει τα
ψωμιά του αλλά δεν θα εξαφανιστεί αν
η εναλλακτική δεν περπατήσει πάνω
στις απαντήσεις που αναζητά η συγκυρία.
Όπως οι συσχετισμοί άλλαξαν στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό έτσι και στο τοπικό πρέπει
να απαλλαγούμε από τους τοπάρχες του παλιού
φθαρμένου κατεστημένου.
Η μαζικοποίηση των τοπικών δημοτικών κινήσεων, η αξιοποίηση της γνώσης όλου του δυναμικού
που αναδείχθηκε την προηγούμενη περίοδο, η
σύνδεση με τα τοπικά κινήματα για τους δημόσιους χώρους και τα δίκτυα αλληλεγγύης είναι η
μαγιά για τις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές.

Σε εποχές κοινωνικής καταστροφής ο
ρόλος της αυτοδιοίκησης στην έξοδο από την κρίση είναι καθοριστικός, αρκεί να μην την αφήσουμε βορά στους «βλαχοδήμαρχους».

6

Αρ. Φύλλου 23

Κάθε δέντρο κρίνεται από τους καρπούς του

Οι «διαδρομές» είναι προϊόν
του καιρού τους
και του καιρού μας.
Αναδύθηκαν
βασικά αιτήματα και
ανάγκες που οδήγησαν στην έκδοσή
της. Γενικότερα έχει
διαμορφωθεί
μία
καινούρια πολιτική
γεωγραφία, που διΒ. Πάγκαλος
ασταυρώνεται με μία
νέα συνείδηση και
συνειδητοποίηση των πολιτών. Αυτό περισσότερο το νιώθουμε και λιγότερο το καταλαβαίνουμε.

Σε σχέση με τον Βύρωνα, πρώτα είναι
το έλλειμμα δημοκρατίας- ενημέρωσης σε όλες
τις δράσεις της πόλης, κάτι που συζητάμε πολύ
στις διαδρομές. Δεύτερο είναι η ανάγκη δημιουργίας ενός βήματος που θα διαμορφώνει προβληματισμό για την «επόμενη μέρα» στον Βύρωνα.
Πιστεύουμε ότι έχουμε την ευκαιρία να αλλάξουμε την κατάσταση των πραγμάτων και ότι σίγουρα μπορούμε να παρέμβουμε στα δρώμενα με
εντελώς άλλους όρους.
Τι σημαίνει, όμως, διαφορετική οπτική και διαφορετικές προτεραιότητες για τον Βύρωνα;
Καταρχάς να δούμε πού βρισκόμαστε και τι πόλη
θέλουμε. Πού θέλουμε να πάμε. Εμείς μπορούμε
να το διερευνήσουμε και να το αναδείξουμε αφού
δεν μας επηρεάζει η επικαιρότητα, ούτε έχουμε
άλλες δεσμεύσεις ή εξαρτήσεις. Πρέπει κάποιος
να ξεκινήσει να προβληματίζεται για όλα αυτά.
Γιατί έχουμε πνιγεί στα στερεότυπα, τις τεχνικές
απαντήσεις - αναλύσεις, τους ειδικούς και τους
συμβούλους. Πιστεύω ότι το στοίχημα είναι μεγάλο. Και επιδίωξή μας είναι να διαμορφώσουμε
ένα εργαστήρι σκέψης και τεκμηρίωσης, αναδεικνύοντας θέματα, που θεωρούμε κρίσιμα κι ας
μην είναι στην αιχμή. Με στόχο να αλλάξουμε την
πραγματικότητα στην πόλη. Και αυτό πιστεύω
έχει να κάνει με ένα αίτημα του καιρού μας.
Να δημιουργήσουμε χώρο ελεύθερης κριτικής ,
όπου θα ζυμώνονται ιδέες και σκέψεις. Θέλουμε
να απευθυνθούμε σε ένα ευρύτερο κοινό ανθρώπων, με ελεύθερο πνεύμα. Υπάρχει στον Βύρωνα, ένα πλούσιο δυναμικό ανήσυχων ανθρώπων
– επιστημόνων, που έχουν ενδιαφέρουσες ιδέες
και μπορούν να κάνουν εμπεριστατωμένες μελέτες- αναλύσεις για τα προβλήματα της πόλης.
Δεν θέλουμε να προξενούμε την προσοχή, να
απαντήσει ο άλλος, να γίνει τζέρτζελο. Για άλλους αυτό μπορεί να λειτουργεί, αλλά για εμάς
είναι προβληματικό, διότι ανεβάζει τεχνητά την
αντιπαράθεση, παραμορφώνει τις αντιθέσεις,
και δημιουργεί πλαστή εικόνα της πραγματικό-

τητας. Θέλουμε να λειτουργούμε σαν εργαστήρι,
που θα μας βοηθάει να μάθουμε να σκεφτόμαστε
αλλιώς. Θέλουμε να θέσουμε καινούριους στόχους.
Αφού λείπουν μέσα εξαναγκασμού, τι μας κάνει
και τρέχουμε; Λειτουργούμε με προσωπική δέσμευση, αυτοαξιολόγηση και ανάληψη ευθύνης.
Τρεφόμαστε από την καλή θέληση των συμμετεχόντων. Εδώ κρύβεται ένας πολύ ιδιαίτερος τρόπος διαχείρισης των μελών της ομάδας.

Όμως, τούτο το διάστημα, κάθομαι και
σκέφτομαι, τι τελικά ήταν αυτό που με συγκίνησε και με κράτησε τόσο καιρό στην ομάδα των
διαδρομών. Είναι η ανάσα ζωής μέσα στο μαύρο που μας κατακλύζει; Είναι ότι αλαφραίνει το
βάρος, που σαν το Σίσυφο κουβαλάμε; Είναι το
μέσο για να χαλαρώνεις τα δεσμά σου; Είναι οι
ωραίες νύχτες, που οδηγούν σε σκέψεις, που
συνήθως πολλοί άνθρωποι ονομάζουν αμαρτωλές;
Θα πεις, αυτά είναι προσωπικές υποθέσεις. Που
μπορεί να ταράζουν τον εαυτό μας, αλλά όπως
λένε δεν αφορούν την δημόσια σφαίρα. Δεν είναι
έτσι, όμως. Αυτά είναι που κινούν τον κόσμο. Αν
δεν υπάρχουν αυτά τα συναισθήματα δεν αλλάζει ο κόσμος.

Τώρα λοιπόν ξέρω. Είναι οι συγκρούσεις μας, οι αντιπαραθέσεις μας, οι αντιθέσεις
μας. Αναπολώ και σκέφτομαι τον τρόπο που καταφέραμε να ζήσουμε με αυτές, τον τρόπο που
προσπαθήσαμε τελικά να τις αγαπήσουμε. Πιστεύω ότι διατηρήσαμε στοιχεία μιας άλλης επο-

χής και ενός άλλου ήθους. Μετρημένες κουβέντες
σε μικρές δόσεις. Σπάνιο δείγμα σε μία εποχή,
που συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Κατάχρηση
γλώσσας με ασήμαντη απήχηση.

Σκέφτεστε, το ξέρω, ότι είμαστε τρελοί ή
από άλλο κόσμο και χρόνο για να αφιερώνουμε
χρήματα και ενέργεια για την έκδοση των διαδρομών. Γιαυτό θα πω τα λιγοστά λόγια μου χωρίς άλλο να σας κουράσω. Για κάποιο διάστημα
φαίνεται ότι θα απομακρυνθούμε. Μακάρι να μην
είναι έτσι! Θέλω να κλείσει ο κύκλος διακριτικά
και ψιθυριστά. Ξέρω σε ποιους μιλώ, σε ποια
εποχή, ακούω τις φωνές των ανθρώπων και
νιώθω τον δίκαιο θυμό τους για όλα αυτά που
γίνονται. Δεν είμαι αφελής, γνωρίζω ότι κοιτάτε
αλλού και έχετε κλειστά τα αυτιά!! Οι διαδρομές,
όμως, θα αφήσουν ένα ίχνος, κάτι σαν διαθήκη,
για όσους μας αναζητήσουν. Φυσικά και δεν είμαι (είμαστε) αναμάρτητος. Έχω πάρει πολλές
φορές μέρος σε συνεδριάσεις. Σε μερικές μίλησα
κιόλας. Όμως, κάθε τόσο αναρωτιέμαι, αν χρειάζεται περισσότερο μέτρο. Καταλήγω, ότι έχει
απόλυτο δίκιο αυτός που κάποτε είπε : «Καλύτερα λιγότερα αλλά καλύτερα». Είδες; Πετώ από
το ένα θέμα στο άλλο. Αλλά είναι το προσωπικό
που γίνεται συλλογικό και κοινά τα πράγματα.

Ευχαριστώ λοιπόν, και μακάρι το καλοκαίρι που είναι μπροστά μας, να μας διδάξει τις
αιτίες αυτής της κατάστασης, αν θέλουμε να σχεδιάσουμε λύσεις. Άλλωστε οι εξελίξεις έρχονται
σαν το ρεύμα.
‘’Γραμμένο τον ΙΟΥΝΗ /2013’’

7

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Διάλογος με τους Βυρωνιώτες
Ένα μακάβριο λάθος
Μπορεί σήμερα η εκτύπωση των βιβλίων να
είναι πια ηλεκτρονική, αλλά φαίνεται πως ο γνωστός << δαίμων του τυπογραφείου>> ζει και βασιλεύει.
Ένα σοβαρό κατόρθωμά του ανακάλυψε ο
προσεκτικός αναγνώστης Σάββας Κατηρτζόγλου,
γνωστός αντιστασιακός.
Στο βιβλίο << 90 χρόνια Βύρωνας – Στους
πρόποδες του Υμηττού>> υπάρχουν δύο μεγάλοι
κατάλογοι αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.
Απ. Κοκόλιας
Ο πρώτος (σελ. 202-213) αναφέρεται σ΄ εκείνους
τους Βυρωνιώτες αγωνιστές, που έπεσαν στον αντιστασιακό αγώνα και ο
δεύτερος (σελ. 234-243) σ΄ εκείνους που ξεχώρισαν στην Αντίσταση, αλλά
κατόρθωσαν να επιζήσουν. Κάποιοι όμως απ΄ αυτούς έχασαν τη ζωή τους
αμέσως μετά την απελευθέρωση και κυρίως στη διάρκεια της μάχης του Δεκέμβρη και αργότερα.
Στην τελευταία κατηγορία ανήκει ο αγωνιστής Γιώργος Καλπακτσόγλου,
που δολοφονήθηκε από χίτες σε διαδήλωση στην οδό Σταδίου μετά την απελευθέρωση. Το όνομά του αναφέρεται σωστά στο δεύτερο κατάλογο στη
σελ. 238 με την παραπάνω σωστή διευκρίνιση των συνθηκών της δολοφονίας του. Ως εδώ όλα καλά.
Αγωνίστρια, όμως, που ξεχώρισε στην Αντίσταση, ήταν και η αδελφή του
Σοφία Καλπακτσόγλου, η οποία επέζησε.
Αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο, που μόνο << ο δαίμων του τυπογραφείου>> θα μπορούσε να μας εξηγήσει, το όνομα της Σοφίας μπήκε στον
κατάλογο όχι των αγωνιστών που επέζησαν, αλλά εκείνων που έπεσαν στον
αγώνα. Και πλάι στο όνομά της γράφτηκε η ίδια διευκρίνιση, που υπήρχε
και στο όνομα του αδελφού της Γιώργου, ότι δηλ. και εκείνη δολοφονήθηκε
από χίτες στην οδό Σταδίου, ενώ αυτό δεν αληθεύει για την ίδια, παρά μόνο
για τον αδελφό της. Κατά μία πληροφορία μάλιστα η Σοφία ζει ακόμα στο
Βύρωνα.
Ευχαριστώ τον αναγνώστη Σάββα Κατηρτζόγλου για τον εντοπισμό αυτού
του μακάβριου λάθους και ζητώ ταπεινά συγγνώμη από τους επιγόνους της
οικογένειας Καλπακτσόγλου.

Επί τον τύπον των
ήλων.
Η εκτέλεση των 12 παλικαριών στο μπλόκο του Βύρωνα έγινε στο πεζοδρόμιο της
οδού Χρ. Σμύρνης, μπροστά
στη μάντρα του Μοργκεντάου. Το φονικό πολυβόλο στήθηκε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Οι δολοφονικές σφαίρες
του κατέστρεψαν το κάτω
μέρος του μαντρότοιχου, που
αργότερα βέβαια επισκευάσθηκε.
Ένας, όμως, από τους
εκτελεσμένους, ο 25 χρονος
νιόπαντρος Γιώργος Διαμαντόπουλος, επιχείρησε να
διαφύγει. Πήδηξε πάνω στη
μάντρα και άρχισε να ανεβαίνει προς την κατεύθυνση

της οδού Αδ. Κοραή. Αμέσως
ο επικεφαλής αξιωματικός
σήκωσε το ατομικό του όπλο
και άρχισε να πυροβολεί σε
μια ευθεία σχεδόν παράλληλη προς το κιγκλίδωμα. Τότε
ο νεαρός μελλοθάνατος αναγκάστηκε να σκαρφαλώσει
στα κάγκελα του Μοργκεντάου
αναζητώντας μάταια κάποια
αμεσότερη διέξοδο προς το
εσωτερικό του βρεφοκομείου.
Εκεί κρεμασμένο τον γάζωσαν οι δολοφονικές σφαίρες.
Δύο όμως απ’ αυτές αστόχησαν και <<βρήκαν>> τα σιδερένια κάγκελα.
Από τότε το κιγκλίδωμα, που παραμένει το ίδιο, ξαναβάφτηκε πολλές φορές,
αλλά τα ίχνη που άφησαν πάνω του τα ατσάλινα βλήματα διακρίνονται ξεκάθαρα μέχρι σήμερα. Μου τα έδειξε προ ημερών ο ερευνητικός αναγνώστης
Νίκος Αθουσάκης. Τον ευχαριστώ.

Σκόρπιες αναμνήσεις.
Η αναγνώστρια Χρυσούλα Καλογήρου, κάτοικος 40 Εκκλησιών και Αναλήψεως γωνία, με γραπτό κέιμενό της μας υπενθυμίζει τρεις ακόμα γραφικούς
τύπους του παλιού Βύρωνα:
α) << Το μουγκό που έμενε απέναντι από τον Άγιο Λάζαρο και που φορούσε πάντα στρατιωτικά ρούχα και γύρναγε στις γειτονιές χτυπώντας τις
πόρτες με το μπαστούνι του για να ζητήσει βοήθεια. Εμένα όμως με φόβιζε
και δεν τον πλησίαζα ποτέ. Καμιά φορά τα άλλα παιδιά τον κορόιδευαν και
τα κυνηγούσε, ενώ άλλες φορές τα χάιδευε, τους έδινε καραμέλες>>.
β) << Το Σοφρά που ζούσε μόνος του χειμώνα καλοκαίρι στο δρόμο χωρίς
ποτέ να πειράζει κανένα και που τον συντηρούσε αποκλειστικά η βοήθεια
του κόσμου. Πολλές φορές τον είδαμε να παίζει σε ελληνικές ταινίες ως κομπάρσος >> .
γ) << Το Νίκο τον Ταραρού. Δεν ξέρω γιατί τον έλεγαν έτσι. Ήταν επιληπτικός. Συχνά τον έπιανε κρίση και έπεφτε στο δρόμο. Οι μεγάλοι τότε του
έβαζαν ένα κλειδί στο χέρι και ένα στο στόμα για να συνέλθει>> .
δ) Η ίδια όμως μας θύμισε και το ιππικό του Βασιλιά. Γράφει:
<< Εκείνο τον καιρό περνούσε τα πρωινά από τη γειτονιά μας, στην οδό
Μεσολογγίου, το ιππικό του Βασιλιά, που είχε τους βασιλικούς στάβλους
εκεί που τώρα είναι το μικρό εκκλησάκι της Παναγίτσας κοντά στη ΔΕΗ,
στο Παγκράτι. Ακόμα αντηχούν στ’ αυτιά μου οι καλπασμοί των αλόγων και
θυμάμαι που βγαίναμε στα παράθυρα και στις πόρτες για να τα καμαρώσουμε>> .

Μια παρέα Επονίτισες
Ο γνωστός αντιστασιακός και συγγραφέας Μάνος Ιωαννίδης με σύντομη επιστολή του μας πληροφορεί για όλα τα κορίτσια- μέλη της ΕΠΟΝ, που
διακρίνονται στη φωτογραφία της σελίδας 252 του βιβλίου << 90 ΧΡΟΝΙΑ
ΒΥΡΩΝΑΣ>> .
Διευκρινίζει, λοιπόν, ότι πάνω αριστερά είναι η Λευκοθέα Πήλιουρη,
πάνω δεξιά η Ιλεάνα Πανταζή, στη μέση αριστερά η Ευδοκία Οικονομίδου,
μεσαία στη μέση σειρά η Μαρίτσα Μακαρονίδου, στη μέση δεξιά η Άννα
Αυλωνίτου, κάτω αριστερά η Ανθούλα Πήλιουρη και κάτω δεξιά η Αριάδνη
Αυλωνίτου.
Τον ευχαριστούμε και περιμένουμε και άλλες διευκρινίσεις.
Έπεται συνέχεια.

8

Αρ. Φύλλου 23

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Είμαστε στον Οκτώβριο του 2013. Τον
Μάιο του 2014, έχουμε ξανά Δημοτικές
εκλογές. Σιγά-σιγά
μπαίνουμε
στον
αστερισμό τους. Οι
κινήσεις και οι συζητήσεις άρχισαν στην
Δημήτρης Κόκκαλης
τοπική κοινωνία. Θα
έχουν σίγουρα διαφορετική σημασία αν προηγηθούν ενδεχομένως Βουλευτικές, αλλά και αυτές με
το τοπικό ιδιαίτερο χρώμα τους, μπορεί να σημαίνουν πολλά για τις πολιτικές εξελίξεις.

Τι συνέβη από τότε μέχρι σήμερα;
Πολλά, πάρα πολλά. Τόσα πολλά που έχουμε
χάσει την μπάλα. ΔΝΤ , Τρόικα, Μνημόνια, βουλευτικές εκλογές, αλλαγές κυβερνήσεων, αναδιάρθρωση του πολιτικού σκηνικού, νέα κόμματα,
υποστολή της σημαίας για τα δύο μεγάλα κόμματα που παραδοσιακά κυβερνούσαν τη χώρα,
η αριστερά παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στις
εξελίξεις και χτυπά την πόρτα της πολιτικής εξουσίας, άνοδος και βουλευτική εκπροσώπηση ενός
φασιστικού κόμματος. Και φυσικά απολύσεις,
ανεργία, πείνα, δραματική μείωση μισθών και συντάξεων, καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων.
Και το πιο βασικό, ένας λαός καταρρακωμένος,
χωρίς ελπίδα, χωρίς χαμόγελο στα χείλη, με τα
νέα παιδιά να φεύγουν για άλλες πολιτείες.
Και ακόμα αυτόν τον λαό να τον κάνουν να
αισθάνεται ένοχος, που τόλμησε να πάρει
δάνειο, που δεν δουλεύει πολύ, που έχει
πολλά προνόμια, που πρέπει να μείνει
χωρίς δουλειά για να σωθεί η χώρα.

Θα ρωτήσετε τι σχέση
έχουν όλα αυτά με τις επερχόμενες Δημοτικές εκλογές. Απαντώ. Είναι το περιβάλλον
μέσα στο οποίο θα γίνουν
αυτές και είναι τελείως
διαφορετικό από αυτό
που έγιναν οι προηγούμενες.
Έχει μεγάλη σημασία να δούμε, μέσα σε αυτό το
περιβάλλον, πως και με τι επιχειρήματα θα διεκδικήσουν την ψήφο του Δημότη οι υποψήφιοι.
Με τι υποσχέσεις και με ποιόν πολιτικό προσανατολισμό.
Ας θυμηθούμε τις προηγούμενες, αλλά και τις πιο
προηγούμενες.
Μεγάλες και πλούσιες διαφημιστικές καμπάνιες,
χωρίς να ξέρει κανείς από πού και πως προήλθαν
αυτά τα χρήματα.
Πλειοδοσία σε έργα (π.χ. ποιος θα φέρει το Μετρό
στο Βύρωνα), μακέτες για έργα που θα γίνουν και
τέλος έργα με βιασύνη και προχειρότητα, για να
προλάβουν τις Δημοτικές εκλογές, τα οποία όπως

και άλλα ακόμα οφείλονται.
Αποτέλεσμα όλων αυτών ο Δήμος να φιγουράρει
στις πρώτες θέσεις των Δήμων με τα περισσότερα
χρέη, που δυστυχώς με βάση τα νέα δεδομένα της
Τρόικα, για όσους δεν το έχουν μάθει, πρέπει να
τα πληρώσουν οι Δημότες με αύξηση των Δημοτικών τελών.
Δηλαδή πάλι ο πολίτης, ανεξάρτητα από το ποιόν
Δήμαρχο εμπιστεύθηκε, θα κληθεί να πληρώσει,
νιώθοντας και ένοχος γιατί ψήφισε όποιον ψήφισε.
Τα πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα πάντα μόνο
πολιτική ευθύνη είχαν. Πολιτικές ήταν οι αποφάσεις τους και πολιτική η τιμωρία τους. Τη νύφη την
πληρώνει πάντα ο κοσμάκης.
Για τα δε επιχειρήματα που ακούγονται ότι το
Κράτος χρωστάει στους Δήμους (αλήθεια είναι
αυτό), η απάντηση είναι ότι το Κράτος έχει να
αποδώσει στους Δήμους εδώ και πολλά χρόνια
θεσμοθετημένους πόρους.
Άρα θα μπορούσαμε να πούμε, ότι αυτό μοιάζει
με έναν
εργαζόμενο
που ο
εργοδότης
του
έχει
να

τον πληρώσει ένα χρόνο και η επιχείρηση φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού ότι δεν πάει καλά και
αυτός πάει να αγοράσει σπίτι με δάνειο. Είναι
ποτέ δυνατόν να το ξεχρεώσει;
Να προσθέσουμε σε αυτά ότι υπήρξαν και Δήμαρχοι που διατήρησαν τους Δήμους τους σε μια
τουλάχιστον αξιοπρεπή οικονομική κατάσταση,
παρότι και σε αυτούς χρωστάει η πολιτεία θεσμοθετημένους πόρους. Αλλά τουλάχιστον έχουν
χαρτί για τις τουαλέτες τους, χαρτί για να τυπώσουν και λάμπες για να βάλουν στους δρόμους.

Το διάστημα όμως αυτό αναπτύχθηκε
δυστυχώς και μια άλλη νοοτροπία. Με το σύνθημα «όλοι μαζί για το καλό του Δήμου» και την
πονηριά ότι τα προβλήματα δεν έχουν χρώμα, αρ-

κετός κόσμος πείσθηκε και συντάχθηκε ή ουδετεροποιήθηκε.
Ξέχασε ότι τα προβλήματα ναι μεν δεν έχουν χρώμα, αλλά οι λύσεις έχουν.
Ξέχασε ότι οι Δήμος είναι μια τοπική, λαϊκή εξουσία, που πρέπει να έχει αρμοδιότητες και πόρους,
να κινητοποιεί και να συντονίζει τους Δημότες,
να ζητάει και να επεξεργάζεται τη γνώμη τους, να
στηρίζει τις πρωτοβουλίες τους. Ότι πρέπει να διεκδικεί, γιατί τίποτα δεν χαρίζεται.
Συνοψίζοντας ας αναφέρουμε τη φράση που προέρχεται από τα βιντεοπαιχνίδια. «Game over».
Δηλαδή χάσαμε και τα κέρματα τελείωσαν.

Το παιχνίδι που παίχθηκε τα τελευταία
χρόνια στον Δήμο μας και μάλιστα στην πλάτη
του κάθε Βυρωνιώτη τελείωσε.
Δυστυχώς άδοξα για τους Δημότες οι οποίοι πληρώνουν ήδη και θα πληρώνουν και στο μέλλον.
Από τα λίγα κέρματα που έχουν στην τσέπη τους.
Θα αναρωτιέται κάποιος, μα έπρεπε να φθάσουμε
εκεί; Αυτό είναι μια άλλη συζήτηση και μάλιστα
σοβαρή.

Τώρα χρειάζεται να δούμε τι κάνουμε. Οι
άνθρωποι εκείνοι που ξέρουν τι σημαίνει τοπική,
λαϊκή εξουσία, πρέπει να βρεθούν στον ίδιο δρόμο.
Να συμπαραταχθούν - πρώτα από όλα
– για να επαναφέρουν στη δημόσια
συζήτηση, αλλά και στην πράξη, τι σημαίνει συνεργασία, αλληλεγγύη,
αγώνας,
συμπαράσταση, ανάδειξη
πρωτοβουλιών.
Ότι το να είμαι Δήμαρχος και Δημοτικός
Σύμβουλος, σημαίνει
ανιδιοτελής προσφορά στα κοινά, δίπλα
στον Δημότη και στα
προβλήματά του. Ότι
η διαφάνεια, η δικαιοσύνη, η συμμετοχή είναι υποχρέωση.
Να αναδειχτεί ο κοινωνικός ρόλος των εργαζομένων του Δήμου, που πλήττονται και αυτοί από τα
σκληρά οικονομικά μέτρα. Έτσι ώστε Δημότες, εργαζόμενοι και Δημοτική αρχή, να συγκροτήσουν
ένα μέτωπο, που θα αντιμετωπίσει την τραγική
αυτή κατάσταση και θα σταθεί αλληλέγγυο στις
οικογένειες που αντιμετωπίζουν τα σοβαρότερα
προβλήματα.
Η ζωή έδειξε ότι μέσα από τις τοπικές κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια υπάρχει κοινός δρόμος δράσης. Δρόμος δύσκολος, ωραίος και αναγκαίος όσο ποτέ.

9

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Ο πίθηκος και
Σ. Παπαμιχαήλ

Ο Μπάμπης ο σουγιάς, ο Νίκος ο Πρίγκιπας, ο Λιάκος ο λοστός, ο Ηλίας ο μοδάτος …
Αναρωτιέστε ίσως ποιοι είναι ο παραπάνω «κύριοι» κι από ποια ιστορία του Τσιφόρου δραπέτευσαν. Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω αλλά ο
Τσιφόρος δεν έχει γράψει γι’ αυτούς.
Πρόκειται για την προσπάθεια που γίνεται να
περάσουν τα «παλικάρια» της χρυσής αυγής ως
απλοί κακοποιοί.

Γίνεται κι εδώ το ίδιο λάθος που έγινε στη
Γερμανία κι επέτρεψε να ανδρωθεί ο Ναζισμός.
Τότε η αστική τάξη της Γερμανίας θεωρούσε πως
ο Χίτλερ και η παρέα του, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια ομάδα κακοποιών, την οποία
μπορούσαν εύκολα να ελέγξουν για να αποτελέσει
ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια τους, ώστε να
ασκήσουν την πολιτική που επιθυμούσαν μέσω
του φόβου, που οι Ναζί ασκούσανε μέσω της τρομοκρατίας.

Όμως όταν το φίδι έσκασε από το αυγό
του άρχισε να μεγαλώνει και να τρέφεται από
τον θυμό, την απογοήτευση και την εξαθλίωση του Γερμανικού λαού. Άρχισε
να δυναμώνει και να αποκτά τη δική
θέληση, να διεκδικεί και στο τέλος να
κερδίζει την εξουσία, που έδινε διέξοδο στη διεστραμμένη του φύση.
Έγινε έτσι ανεξέλεγκτο και οδήγησε
την παγκόσμια κοινότητα στον μεγαλύτερο πόλεμο της ιστορίας της.
Σήμερα στην Ελλάδα της φτώχειας,
της εξαθλίωσης και της ανεργίας,
οι υπάλληλοι των ξένων συμφερόντων, οι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού, οι υποταγμένοι στους
«πιστωτές» κυβερνήτες επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος.

Έθρεψαν, κάλυψαν και στήριξαν το φίδι του νεοναζισμού, τη χρυσή αυγή, θεωρώντας, αφελώς οι ανιστόρητοι, πως μπορούν τρομοκρατώντας την
Ελληνική κοινωνία, να κρατήσουν την εξουσία τους, να κόψουν το ρεύμα της Αριστεράς
και στο τέλος να συνεχίσουν το ξεπούλημα της
χώρας στα αφεντικά τους.

Επέτρεψαν στους υπάνθρωπους ναζιστές να δημιουργήσουν θύλακες στις ένοπλες δυνάμεις, στην αστυνομία και ειδικότερα στα σώματα
ασφαλείας και τις ειδικές δυνάμεις της (μονάδες
που η δημοκρατία δεν χρειάζεται, και υπάρχουν
για να καταστέλλουν κάθε λαϊκή διεκδίκηση. Δεν
είναι τυχαίο που στα εκλογικά τμήματα που ψηφίζουν αυτές οι μονάδες η χρυσή αυγή καταγράφει
ποσοστό που αγγίζει το 50%).

Επέτρεψαν στα «ξυρισμένα» κτήνη να
δολοφονούν μετανάστες, να κυκλοφορούν ως
στρατιωτικά τάγματα σε γιορτές και πανηγύρια, σε
δρόμους και πλατείες κι όπου αλλού θέλουν τρομοκρατώντας τους «νοικοκυραίους», που βιώνουν
την πραγματικότητα μέσα από την τηλεόραση.

η αλήθεια!

Τους έκαναν «φίρμες» σε τηλεοπτικά σόου και
τηλεπερσόνες. Αποτέλεσαν μέχρι και lifestyle μοντέλα προβάλλοντας τους έρωτές τους κι όλα αυτά
με σκοπό να μας τους παρουσιάσουν σαν κομμάτι
της κοινωνίας. Ήθελαν να μάθουμε να ζούμε με το
θεριό. Να εξοικειωθούμε με τη βία, να νομιμοποιήσουν το παρακράτος.

Όμως για ακόμη μια φορά το θεριό ένοιωσε ισχυρό κι έγινε ανεξέλεγκτο, σκοτώνοντας πλέον όχι μόνο «λαθρομετανάστες» για τους οποίους
είχαν ήδη καλλιεργήσει το κοινωνικό μίσος με τα
πογκρόμ, τους ξένιους Δίες, τις Αμυγδαλέζες κ.α.,
αλλά και Ελληνόπουλα που αντιστεκόντουσαν
με την τέχνη τους, στα άνομα σχέδια του. Και
τότε με φιέστες
και πανηγύρια
τους έστειλαν στον
ανα-

κριτή,
δηλώνοντας πως υπερασπίζονται τη δημοκρατία,
οι υποκριτές.
Τη δημοκρατία που έχουν καταλύσει, καλύπτοντας
για χρόνια εκατοντάδες υποθέσεις και καταγγελίες
για τη δράση της χρυσής αυγής, τη δημοκρατία της
τρομοκράτησης των εργαζομένων, τη δημοκρατία
των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, τη δημοκρατία των προληπτικών επιστρατεύσεων, της
κρατικής βίας, των χημικών και ο κατάλογος είναι
ατέλειωτος.

Και όπως είπα και πιο πάνω σφάλουν και
προσδιορίζουν το φίδι, ως κακοποιό. Όμως το φίδι

έχει ιδεολογία, έχει το δικό του «όραμα» και θέλει
να υποδουλώσει τα πάντα στη διεστραμμένη φύση
του, να ικανοποιήσει τις αρρωστημένες του ορέξεις
για κυριαρχία κι αυτό απαιτεί τρομοκρατία, ξυλοδαρμούς και φόνους.

Στηρίζονται σε μια διαστροφική ερμηνεία
της θεωρίας του Δαρβίνου, όπου η δυνατότητα κυριαρχίας και η δύναμη του είδους εξαρτάται από τη
διάμετρο του μπράτσου.
Στην πειθήνια και χωρίς όρους υποταγή στον ηγέτη και στην απόρριψη κάθε κριτικής σκέψης.
Τρέφονται αλλά και ταΐζουν τα κατώτερα ένστικτα
του ανθρώπινου είδους.
Βιώνουν τη μαζική αποβλάκωση και αρνούνται την
κοινωνική αξία.
Ο φασισμός όπως και ο ναζισμός κατεβάζουν το
ανθρώπινο είδος στο επίπεδο του πεινασμένου
ζώου, στο σημείο όπου το ένστικτο υπερισχύει της
λογικής.

Όλα αυτά οφείλουμε να τα πολεμήσουμε
χωρίς να κλείνουμε τα μάτια στην πραγματική τους
φύση και φυσικά χωρίς να
μπερδεύουμε το αίτιο με
το αιτιατό, χωρίς να
αντικαθιστούμε την
ιδεολογία με τις
πράξεις.
Οι αιτίες που
τρέφουν το φαινόμενο χρυσή
αυγή δεν αποτελούν και τις αιτίες που ορίζουν
την ύπαρξή του.
Η χρυσή αυγή
υπήρχε και χωρίς το μνημόνιο,
από αυτό απλά
βρίσκει

τροφή και
θεριεύει.
Χρυσή αυγή
είναι ο κάθε ανέραστος,
κομπλεξικός υπάνθρωπος που
μισεί ότι δεν μπορεί να φτάσει, σκοτώνει οτιδήποτε δε χωρά στα στενά του όρια, ζει
σε αγέλες με αρχηγό το μέγα μπαμπουίνο (Άλντους
Χάξλευ: Ο πίθηκος και η Αλήθεια) και στόχο έχει
να σε κατεβάσει στο επίπεδό του ζώου.

Τα μέλη αυτής της άρρωστης αγέλης, χρίζουν ψυχιατρικής βοήθειας σε ατομικό επίπεδο και
αποβολής σε επίπεδο κοινωνικό, γιατί η ασθένεια
αυτή πολλαπλασιάζεται σαν την πανούκλα στο
πρόσφορο έδαφος της κοινωνικής καταρράκωσης
που ο σύγχρονος χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός και τα τσιράκια του έχουν επιβάλει

10

Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που μαζευτήκαμε μέσα στο καλοκαίρι
(αρχές Αυγούστου του 2012) κάποιοι «υποψιασμένοι», κάποιοι ανήσυχοι
και κάποιοι «απαισιόδοξοι» Βυρωνιώτες. Είπαμε πολύ πολύ απλά πως μιας
και όπως φαίνεται έρχονται ακόμα πιο δύσκολες μέρες να φτιάξουμε ένα δίκτυο αλληλεγγύης για όσους δεν έχουν πολλές φορές ούτε τα απαραίτητα για
να ζήσουν. Προβληματιστήκαμε για το πώς και που θα μας βρουν αυτοί, που
θα στεγαστούμε εμείς, που θα βρίσκουμε τα τρόφιμα και το λάδι, ελπίζαμε
κατά βάθος να μην είναι πολλοί αυτοί που θα έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη.
Τελικά όλα αυτά «ταχτοποιήθηκαν». Μας βρήκαν, εμείς βρήκαμε στέγη
(μας παραχωρήθηκε χώρος συστέγασης με την δημοτική παράταξη ΣΤΑΣΗ
ΒΥΡΩΝΑ). Τα τρόφιμα στην αρχή τα αγοράζαμε μεταξύ μας, μας έφερναν και
κάποιοι γνωστοί. Δειλά δειλά οργανωθήκαμε και κάναμε την ιδρυτική μας
συνέλευση με ανοιχτή πρόσκληση στα μέσα του Οκτώβρη.
Από τότε δεν έχουμε σταματήσει ούτε μέρα να ανησυχούμε, να ψάχνουμε
πόρους και λύσεις, να οργανώνουμε δράσεις και κυρίως δεν έχουμε σταματήσει ούτε μέρα να καταγράφουμε καινούργιες οικογένειες που έρχονται σε
εμάς για να πάρουν την περιβόητη «σακούλα».
Η αλήθεια είναι πως εγώ πίστευα πως ο Βύρωνας δεν θα έχει τόσο μεγάλο
πρόβλημα.
Τους έβλεπα όλα τα προηγούμενα χρόνια, αγόραζαν (με δάνειο έστω) ένα
σπιτάκι, έβαζαν τις γλάστρες τους και τα έπιπλα βεράντας στο μπαλκόνι
τους και ζούσαν «νοικοκυρεμένα», όχι πλούσια ίσως, αλλά «νοικοκυρεμένα», έκαναν παιδιά, ψώνιζαν στο σούπερ μάρκετ και στον Κοπανά, κυλούσε
η ζωή.
Τώρα, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, έχουν χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια
τους.
Μείνανε άνεργοι, πολλές φορές και οι δύο. Τα δάνεια είναι απλήρωτα και
τα παιδιά τους κάποιες φορές λιποθυμάνε στα σχολεία από ασιτία. Ναι, είναι αλήθεια, συμβαίνει τώρα στον Βύρωνα. Ντρέπονται και έρχονται δειλά
και συγκρατημένα οι περισσότεροι να πάρουν από το Δίκτυο ότι μπορούμε
ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ (ένα πρόβατο που χάθηκε στο χρόνο)
Το συγκεκριμένο μας μαύρο πρόβατο θα μπορούσε να έχει απασχολήσει
και πριν από ένα χρόνο την στήλη όταν έκανε την επιλογή να μπει στην
κυβέρνηση μαζί με τον κ. Σαμαρά και τον κ. Βενιζέλο. Τότε μερικοί μειδίασαν, άλλοι κούνησαν απογοητευμένοι το κεφάλι άλλοι το θεώρησαν φυσική εξέλιξη μιας πορείας που είχε διαφανεί από πριν και τα ΜΜΕ έσπευσαν
να συγχαρούν την «υπεύθυνη» αριστερά και να κάνουν τις απαραίτητες
συγκρίσεις με την «ανεύθυνη». Πέρασε ο καιρός και ο Φώτης. Κουβέλης
ένα χρόνο μετά με αφορμή ή και αιτία(;) την ΕΡΤ αποχωρεί από την τρικομματική και αρχίζουν πάλι μειδιάματα, κουνήματα κεφαλιών και φυσικά
κλάματα από τα ΜΜΕ για το πέρασμα της «υπεύθυνης» αριστεράς σε μια
ανεύθυνη τροχιά. Ο Φώτης Κουβέλης συμπαθής γενικά, σοβαρός σε κάθε
περίπτωση δείχνει σε αυτήν την τελευταία φάση να μην αντέχει τις επιλογές
του. Επιλογές που αν ήταν διαφορετικές πέρυσι τον Ιούνιο ενδεχομένως
σήμερα να ήμασταν κάπου αλλού. Πάντως τα ερωτήματα παραμένουν. Με
ποια στοιχεία και ποια πολιτική ανάλυση μπορεί ένα κόμμα και ο πρόεδρος του να θεωρήσουν ότι σώζεται η χώρα με τη συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων και της λιτότητας; και μάλιστα να θεωρεί και τον εαυτό

Αρ. Φύλλου 23

να τους δώσουμε. Κάποιοι προσφέρονται να
βοηθήσουν και οι ίδιοι, όχι όλοι όμως, η πλειοψηφία δυστυχώς είναι κλεισμένοι σπίτι τους
και περιμένουν ένα θαύμα. Άλλοι από τον Θεό
, άλλη από την κυβέρνηση, άλλοι από την Αριστερά. Από κάπου αλλού πάντως.
Αυτά ισχύουν για τους Έλληνες που είναι και
περισσότεροι σε ποσοστά. Οι «άλλοι» είναι
άνθρωποι που ήρθαν στην Ελλάδα για να
μπορέσουν να επιβιώσουν αυτοί και τα παιδιά
τους, για ένα καλύτερο μέλλον. Κακή εποχή διάλεξαν. Δεν υπάρχουν πια δουλειές, αυτές τις
δουλειές που έκαναν μέχρι τώρα. Δεν υπάρχει
τίποτα. Ακόμα χειρότερα για αυτούς, δεν έχουν εδώ συγγενείς, οικογένεια,
ιστό προστασίας. Κάποιοι έχουν φύγει ήδη, κάποιοι θα φύγουν σύντομα.
Και εδώ υπάρχουν κάποιοι που βοηθάνε με όλη τους την καρδιά. Φοβούνται,
μην βγω σε φωτογραφίες…. μην με δούνε…. το έσκασε και από το κλουβί του
το «τέρας» και τώρα φοβούνται πιο πολύ από πριν.
Πάμε στο σούπερ μάρκετ για να μαζέψουμε τρόφιμα από τους ανθρώπους
που ψωνίζουν , τους προηγούμενους μήνες μας έδιναν περισσότερα, τώρα
ένα μακαρόνι, ένα ρύζι, ένα όσπριο…..
Οι οικογένειες που έχουμε στα χαρτιά μας είναι πάνω από 500, το άγχος
όλων μας είναι μεγαλύτερο, τι θα γίνει αν φτάσει η ώρα που τα ράφια μας θα
είναι άδεια. Αισιοδοξούμε όμως και το παλεύουμε.
Ξέρουμε πως αυτό που συμβαίνει δεν είναι σωτηρία, είναι σαν να είναι
κάποιος σοβαρά άρρωστος και περιμένοντας να κάνει μια εγχείρηση του
χορηγείς παυσίπονα, για να αντέξει μέχρι τότε. Θέλουμε και ζητάμε βοήθεια
και συμμετοχή σε όλα τα επίπεδα, έχουμε ανάγκη εκτός από το μακαρόνι και
από παρουσία ανθρώπινη, σε όλα τα επίπεδα
Όμως συγχρόνως προσπαθούμε να μιλήσουμε και για τους φόβους μας, τα
άγχη μας, να μοιραστούμε τον εφιάλτη που είναι δυστυχώς ομαδικός. Να
«συγγενέψουν» οι ψυχές μας και οι ιδέες μας, η αγάπη μας για τους ανθρώπους. Δεν γίνεται πάντα έτσι, άλλοι θυμώνουν και φεύγουν, άλλοι μένουν,
έρχονται καινούργιοι, άλλοι κουράστηκαν και τώρα ξεκουράζονται, τους περιμένουμε και αυτούς.
Έχουμε και όραμα και στόχο, κάποια μέρα να μην χρειάζεται κανένας τη
βοήθεια κανενός. Να κάνουμε ένα μεγάλο πάρτυ και να κλείσουμε το δίκτυο,
μέχρι τότε όμως όπως έλεγε και ο Nelson Mandela :»Έχω μάθει μέσα από τη
ζωή ότι θάρρος δεν είναι η απουσία του φόβου. Γενναίος δεν είναι αυτός που
δεν φοβάται, αλλά αυτός που νικά τον φόβο του και προχωρά»...
Σταυροπούλου Αντωνία
Μέλος της συνέλευσης του Δικτύου Αλληλεγγύης Βύρωνα
του αριστερό; Θα ήταν φυσικά άδικο να μην σκεφτούμε ότι οι συμμαχικές
κυβερνήσεις απαιτούν αμοιβαίες υποχωρήσεις. Πού τις είδε ο Κουβέλης
αυτές τις υποχωρήσεις από τους άλλους εταίρους του ένα χρόνο τώρα;
Αντιθέτως κάθε σημαντική απόφαση βαθέματος του αυταρχισμού και της
αντιλαϊκής πολιτικής γινόταν αφορμή για μικρά καβγαδάκια μεταξύ τους,
ακολουθούσαν λίγες ώρες απασχόλησης των δελτίων ειδήσεων και τελικά
γίνονταν αποφάσεις της κυβέρνησης. Το γεγονός ότι με εισήγηση του Φ.
Κουβέλη αποφασίστηκε η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την τρικοματτική
κυβέρνηση είναι κάτι που καταγράφεται αναμφισβήτητα στα θετικά του.
Όμως με την ταπεινή γνώμη της στήλης πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη
προκειμένου να αποκατασταθεί η σχέση του με τους πληττόμενους εργαζόμενους και ανέργους της χώρας. Ίσως χρειάζεται να οργανωθούν κάποιες
συζητήσεις μαζί του σε έναν ΟΑΕΔ, σε ένα νοσοκομείο, σε μια εφορία, σε
έναν χώρο δουλειάς. Να ακούσει, να αφουγκραστεί, να προσπαθήσει να
συνδυάσει τις θέσεις και τη δράση του με την πραγματικότητα της κοινωνίας. Είναι σαφές ότι η αριστερά πρέπει να είναι μεγαλόψυχη και να συγχωρεί τις λάθος εκτιμήσεις κάποιου κομματιού της αρκεί το κομμάτι αυτό
να θέλει να αλλάξει πραγματικά ρότα και να βρεθεί κοντά σε αυτούς που
αγωνίζονται για μια αξιοπρεπή ζωή.

11

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Ιδιωτικό εναντίον Δημοσίου

Το σύνθημα λέει
«παιδεία,
υγεία,
ρεύμα και νερό δεν
είναι εμπορεύματα
ανήκουν στον λαό»
και ακούσαμε μετά
τα γεγονότα της ΕΡΤ
και παραλλαγή του
παιδεία, ενημέρωση,
ρεύμα και νερό δεν
Π. Σταυροπούλου
είναι εμπορεύματα κλπ κλπ.
Επίσης όταν σχεδιάζαμε το καινούριο τεύχος των
διαδρομών κάναμε μεταξύ μας οι συντάκτες μια
αναλυτική συζήτηση για την επίθεση που δέχονται
αγαθά που για τον μέσο άνθρωπο είναι είτε αναγκαία για την αξιοπρεπή διαβίωση του είτε είναι
αυτά που κάνουν τη διαφορά στην ποιότητα ζωής
του. Για την παιδεία και την υγεία οι συνέπειες της
μνημονιακής πολιτικής αφόρητης λιτότητας είναι

ζει απίστευτο καλούνται κατάκοιτοι άνθρωποι να
σταθούν σε ουρές, άλλοι με βαριές ασθένειες να
ψάχνουν τα φάρμακά τους με την απελπισία στο
βλέμμα. Εικόνες ταξικής αγριότητας θα μπορούσε
να πει κανείς. Και η επίθεση στη ζωή μας συνεχίζεται. Το ρεύμα γίνεται αφορμή εκβιασμών «αν
δεν πληρώσεις τα χαράτσια θα στο κόψουμε» ή
με διάφορες άλλες παραλλαγές να βλέπεις ακόμη
και πλειστηριασμούς κατοικιών για μερικά ευρώ.
Δεν θα ξεχάσω την μικρή Μαριάνα μόλις 6 χρονών που τα φετινά Χριστούγεννα ζήτησε από τον
Άγιο Βασίλη να της φέρει δώρο το ρεύμα. Τι να
πεις ακριβώς σε αυτό το παιδάκι; ότι ο καλός κ.
Στουρνάρας φροντίζει για όλους μας και απλώς
εσύ θα ταλαιπωρηθείς λίγο παραπάνω γιατί μόνο
η δική σου δυστυχία θα εξασφαλίσει την ευημερία της χώρας;; Και τώρα έρχεται και η ιδιωτικοποίηση του νερού και μαζεύονται υπογραφές και
αναπτύσσονται κινήματα για να σώσουμε το δι-

σίου παραθαλάσσια και μη, εμπορεύσιμα και μη,
ιστορικής σημασίας και μη, περιβαλλοντικής αξίας και μη. Και ξαφνικά μαυρίζει και η ΕΡΤ. Και θα
πει κάποιος σε έπιασε ο πόνος για την ενημέρωση που μας έδινε η ΕΡΤ; Με έπιασε ο πόνος για
το δικαίωμα στην επιλογή. Το να μονοπωλείται η
ενημέρωση από ιδιωτικά κανάλια και μόνο είναι
το λιγότερο φασισμός. Σε πολλές δε περιπτώσεις
είναι η απόλυτη κατάργηση της ενημέρωσης μιας
και σε πολλές περιοχές της Ελλάδας δεν εκπέμπει
κανένα άλλο κανάλι. Το τελικό συμπέρασμα όλων
αυτών έχω την αίσθηση είναι ότι προωθείται μια
αναδιάρθρωση του συστήματος που έχοντας δει
τα όρια του καταναλωτισμού στα είδη βιομηχανικής παραγωγής - γιατί το καροτσάκι του Super
Market άνετα μειώνεται με τη λίστα στο χέρι και
τα περιορισμένα χρήματα στην τσέπη- εξαπολύουν επίθεση στα είδη που αποφέρουν μεγαλύτερα
κέρδη γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτά.

εμφανείς σε όλες τις οικογένειες. Από που να ξεκινήσουμε και που να τελειώσουμε…συγχωνεύσεις
σχολείων, κλείσιμο ειδικών σχολείων όλων των
κατηγοριών, δυσκολία στη μετακίνηση μαθητών
απομακρυσμένων περιοχών, αύξηση αριθμού
μαθητών στις τάξεις και γενικά μια αίσθηση ότι
πρωτεύει το κόστος και κουβέντα δεν γίνεται για
την ποιότητα της παιδείας. Άλλωστε όλα τα προηγούμενα μέτρα πουθενά ούτε για τα μάτια του
κόσμου και ούτε και για τη δική τους λογική δεν
έχουν μέσα λέξη για την βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Στην υγεία τα πράγματα ακόμη
πιο ζοφερά γιατί εκεί έχουμε το πολυτιμότερο αγαθό για τον καθένα μας, την υγεία. Και πραγματικά
αν δεν σου έχει τύχει να χρειαστείς ιατρική φροντίδα τα μνημονιακά χρόνια δεν μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει κύκλος εξετάσεων, φάρμακα,
ελλείψεις στα νοσοκομεία κλπ. Όσο και να μοιά-

καίωμα της χρήσης για το αυτονόητο των αγαθών.
Θέλουν να το ιδιωτικοποιήσουν παρόλο που παγκόσμια όλα τα παραδείγματα ιδιωτικοποίησης
υπήρξαν καταστροφικά. Στη Βρετανία μετά την
ιδιωτικοποίησή του κατά την περίοδο 1989-1993
το νερό κατέληξε μη πόσιμο και χρειάστηκε κρατική δαπάνη και παρέμβαση για να αντικατασταθούν οι ελλείψεις σε υποδομές. Στη Γερμανία το
σύνολο του τομέα ύδρευσης ανήκει σε δημόσιους φορείς, ενώ ακόμα και όταν σε κάποιες περιοχές τη διαχείριση έχουν ιδιωτικές εταιρείες,
αυτές ελέγχονται από την τοπική αυτοδιοίκηση.
Και η επίθεση στη δημόσια περιουσία και στον
δημόσιο χώρο συνεχίζεται. Το ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείο
Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου)
πρόσφατα υπολόγιζε να πουλήσει ακόμη και το
Σκοπευτήριο της Καισαριανής και στη λίστα του
υπάρχουν όλα τα ακίνητα και οικόπεδα του Δημο-

Ρεύμα, νερό, υγεία, περνούν στους ιδιώτες για να
μας έχουν με μεγαλύτερη ευκολία υποταγμένους
αφού καθημερινά θα ψάχνεις να βρεις τρόπους
να κρατήσεις το σπίτι σου λειτουργικό και τη ζωή
σου στα όρια της αξιοπρέπειας. Και ακολουθεί η
παιδεία, η ενημέρωση και η πλατεία που θα γίνει οικόπεδο προς πώληση για να υποτάξουν και
το μυαλό και τη μνήμη και τις ιδέες και τις αξίες
και να μας περιορίσουν μέσα στον ιδιωτικό χώρο
αφού ο δημόσιος θα εξαφανίζεται. Μέσα σε αυτές
τις συνθήκες όλοι μας πρέπει να ξανασκεφτούμε
τι σημαίνει γειτονιά, γλέντι με φίλους, αλληλεγγύη
στον διπλανό, υπεράσπιση της ιστορίας και του
δημόσιου χώρου συνεύρεσης, διεκδίκησης των
αυτονόητων αγαθών και φυσικά αξιών που ενώνουν όσους ταξικά είμαστε από την ίδια όχθη. Το
σύνθημα ή εμείς ή αυτοί γίνεται μέσα σε αυτό το
περιβάλλον επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε.

12

Αρ. Φύλλου 23

Μια Κυριακή του Μήτσου
από Δον Κιχώτης (Σημειώσεις)

Ανοίγει απότομα την πόρτα της κρεββατοκάμαρας .
«Μήτσο, τι θα γίνει ; Θα σηκωθείς ; Θα μεσημεριάσει
.... έτοιμα τα κεφτεδάκια !»
Πετάγεται επάνω αγουροξυπνημένος ....
Μόλις έβλεπε ένα ωραίο όνειρο και η Κατίνα με τα μπικουτί στα μαλλιά και αυτό το παλιομοδίτικο νυχτικό
που το φοράει ακόμα και το καλοκαίρι για να κρύβει
την κυτταρίτιδα, τον ξενέρωσε ...
Είναι Κυριακή σήμερα , της είχε τάξει να πάνε στην
παραλία ...
«Γαμώ το «, σκέφτεται , «τι τό ‘θελα .... « και τεντώνεται με ένα χασμουρητό , χαϊδεύοντας με απόλαυση την
πρωινή στύση του . «Δε βαριέσαι... Θα πάρουμε μάτι
και κανένα γκομενάκι ....»
Πάει στο μπάνιο να πλύνει τα μούτρα του.
Κοιτάζεται στον καθρέφτη ....
«Είμαι παίδαρος» , σκέφτεται ....
Ο καθρέφτης, ίσα που φτάνει στο στήθος του και δεν
φαίνονται οι πατσές του ...
«Πρέπει να ξυριστώ, δε λέει να με δει η μπέμπα έτσι
στην παραλία ....»
«Μήτσο, σηκώθηκες ; «
«Ναι μωρή, σκάσε πρωινιάτικα και βάλε καφέ !....»
Πάει στην κουζίνα και ρουφάει από τον φραπέ του με
τις τριαντα πέντε ζάχαρες , ενώ η Κατίνα έχει κάνει ένα
σωρό από ταπεράκια ....Τα κεφτεδάκια, οι πατάτες, η
σαλάτα, λίγο καρπούζι, οι μπανάνες του παιδιού, το
ένα , το άλλο ..
«Που θα τα βάλω όλα αυτά , μωρή ;»
«Μα, νηστικοί θα μείνουμε, Μήτσο μου ;»
Πάνε χρόνια από τότε που πηγαίνανε στην παραλία με
τη βέσπα , είχανε μαζί τους μόνο δυό σάντουιτς από τα
βρώμικα και μένανε ως αργά το βράδυ, περιμένοντας
τον κόσμο να φύγει και να μείνουνε μόνοι τους ....
Και μετά, ό,τι προκύψει .... Που προέκυπτε !....
Μόνο στην σκέψη, κάτι ένοιωσε ανάμεσα στα σκέλια
του ......
Την βλέπει σκυμμένη πάνω στον νεροχύτη, να πλένει
τα πιατικά του μωρού . Ήθελε κι άλλο παιδί η Κατίνα
μετά από τόσα χρόνια ....
Δε βαριέσαι ....Δουλειά υπάρχει, τη βγάζουμε !
Και της το έκανε της Κατίνας ...
«’Ακου ‘δω.... πάρε τη μάνα σου να έρθει για να φυλάει
το παιδί , και περνώντας από τον Νώντα, της πέρνουμε
ένα σουβλάκι να φάει ...»
Τραβάει ακόμα μια ρουφηξιά καφέ και μια τζούρα από
το τσιγάρο, γερή, να φτάσει μέχρι τα νύχια .
«Κι όταν έρθει, πες της να κάτσει πίσω από μένα, δεν
έχω όρεξη να βλέπω τα μούτρα της στο καθρεφτάκι,
ακούς ; Ψτ... Θα μου βάλεις εκείνο το μαύρο το μαγιό,
σαν σλιπάκι, αυτό που μου πήρες και είναι σαν σόρτς,
να το φορέσεις εσύ ! ....»

Ανάβει κι άλλο τσιγάρο και σκέφτεται
τα γκομενάκια
Απόλαυση !.....
«Τελείωνε και φόρτωσε να φύγουμε ,
μωρή, θα μας φάει η ζέστη ! «
Η Κατίνα έχει φορέσει εκείνο το ολόσωμο τόπλες μαγιό
(α, όλα κι όλα .... ήταν γυναικάρα τότε ....) και τυλίγει το
κορμί της με το παρεό.
Κυτταρίτις , ένεκα .......
Όλα έτοιμα....
Τα ταπεράκια, το ψυγειάκι με τις μπύρες, οι πάνες του
μωρού, η ξαπλώστρα του, το σκαμνάκι για τη μαμά ,
η ομπρέλα, η ψάθα της .... όλα τακτοποιημένα με τη
σειρά στο πορτ-μπαγκάζ του καμπριολέ .
Ναι, ο Μήτσος , το είπε και το ‘κανε ....
Δεν θα μας τη βγει έτσι ο βλάχος ο γείτονας ....
Τζιπάκι εσύ; Καμπριολέ εγώ και πάρε να ‘χεις !!!
«Τη γιαγιά την πήραμε, μωρή ;»
Φανάρι .
Ο Καράς στη διαπασών, το σαμπ-γούφερ τρίζει, και
ρίχνει ένα ειρωνικό χαμόγελο στον διπλανό του.
Συννενοούνται με τα μάτια ....
Με το πράσινο, σπινάρει την καμπριολέ του και ο διπλανός τρώει τη σκόνη του ....
Είναι και ντράιβερ ο Μήτσος ......
«Βάλε την πιπίλα στο σκασμένο ρε γριά, δεν μπορώ να
το ακούω να κλαίει !»
Φτάνουνε παραλία ... Οργανωμένη ....
Αααααα..... Πάνε τα χρόνια που πηγαίνανε στα βραχάκια , εκεί , στη σπηλίτσα τους .....
Τώρα , πρέπει να κάνει οφθαλμόλουτρο ο Μήτσος !.....
«Φέρε τα υπόλοιπα , μωρή, κουράστηκα, δεν βλέπεις

Ρέμπραντ, νέα φραπεδιά, αθλητική, και απλώνει τα
κιλά του στην ξαπλώστρα του .
«Θα τους ξεσκίσουμε φέτος με τον παιχταρά που θα
πάρουμε !» , σκέφτεται και το αίμα του ανεβαίνει στο
κεφάλι.
Στο τσακ το χάσανε το πρωτάθλημα και φέτος ....
Περνάει το μελανούρι το γυμνόστηθο ....
Τα μάτια του Μητσάρα κοντεύουν να τρυπήσουν την
εφημερίδα !
«Καλά , ρε Μήτσο, δεν ακούς που σου μιλάω ; Κεφτεδάκι θέλεις «
«Αει στο διάολο και συ και τα κεφτεδάκια σου , μωρή !»
Το ‘χει ο Μήτσος ....
Είναι και άντρας και Ελληνάρας....
Την έχει σκίσει τη γάτα .....
«Πες στη μάνα σου να πάρει το σκασμένο να πάνε στις
κούνιες για να μ’ αφήσει λίγο ήσυχο ... Πήγαινε να μου
πάρεις κι ένα παγωτό ....»
«Γιωργάκη, όχι κάτω την μπανανόφλουδα μωρό μου
....» λέει η μαμά , πετώντας τα πασατεμπόφλουδα κάτω
.
«Δεν έχει κίνηση φέτο» σκέφτεται ο Μήτσος, κατεβάζοντας τα Ρέμπραντ στη μύτη και γυρνώντας πέρα δώθε
σαν τηλεσκόπιο το κεφάλι του .
Η Κατίνα έχει πέσει στη θάλασσα.

Τον φωνάζει .
«Σκάσε μωρή !», σκέφτεται και του «ρχεται να μπει
μέσα να την πνίξει ....
«Τώρα ουρλιάζεις , που περνάει το γκομενάκι ;»
Χώνει τρία κεφτεδάκια στο στόμα του, κρεμάει τα Ρέμπραντ στην ομπρέλα του, ρουφάει μέσα τα κιλά του
και τσουλάει βαριεστημένα για το νερό ...
Η Κατίνα θέλει παιχνιδάκια .....
«’Ισα, μωρή, που θα κάνουμε και τρέλλες !!!»
Κάνει ένα μεγάλο μακροβούτι και μπαίνει στα βαθειά
.Είδε ένα ξέκωλο να μπαίνει νωρίτερα και πάει κοντά
της. Μόλις πλησιάζει, ξεπροβάλει μέσα από το νερό
ο νταγκλαράς ...Μεταβολή και δρόμο, στο ρυθμό του
τάχα μου,τάχα μου !
Η Κατίνα έχει βγει, μπουκώνει τον Γιωργάκη, που εξακολουθεί να τσιρίζει.
Η μαμά του κάνει αέρα .
«Τελειώνετε, να φύγουμε !»
«Από τώρα Μήτσο μου ;»
«Από τώρα, μωρή ! « και της κλείνει πονηρά το μάτι .....
Ναι, κάθε Κυριακή , το ‘χει τάμα ο Μήτσος, της κάνει
έρωτα και μετά πέφτει για ύπνο ! ....
«Φόρτωσε τα πράγματα όταν φάτε» λέει πιάνοντας δύο
παγωμένες σε κάθε του χέρι .
Σουλατσάρει στην παραλία .
Μόνος.
Με τα κιλά του ρουφηγμένα.
Πάει στο μπαρ.
Τον βλέπει.
Την βλέπει.
Τον πλησιάζει.
Κορδώνεται.
«Θείο, έχεις ώρα ;» τον ρωτάει .
Κόκκαλο ο Μητσάρας !!! Θείο ;;; Θείο ;;;;;......
«Ελα Μήτσο, είμαστε έτοιμοι, φεύγουμε !»
Ξανά στην καμπριολέ .
«Την μαμά, την πήραμε ;» τον ρωτάει και αυτός της
ρίχνει μια ματιά που σκοτώνει ... Δεν τολμάει να πει τίποτα η Κατίνα .... Μη τον χαλάσει..... Πρέπει να κάνουν
και έρωτα .....
Ξημερώνει Δευτέρα .
Πλένεται κι ετοιμάζεται για το γραφείο .
Χτυπάει το κουδούνι.
«Δεν το ακούς το γαμημένο, μωρή; «
Είναι το κούριερ. Του λέει να υπογράψει και παίρνει
την επιστολή. Την ανοίγει . Είναι από το γραφείο.
«Μετά λύπης μας, σας ανακοινώνουμε ότι, ένεκα της
αναδιαρθρώσεως και αναδιατάξεως του προσωπικού
της εταιρείας μας , να θεωρήσετε εαυτόν ως μη συμπεριλαμβανόμενον εν τοις καταστάσεις του υπαλληλικού
προσωπικού αυτής. Σας ευχαριστούμε δια την συνεργασίαν. Μετά τιμής ....»
«Άντε και γαμήσου Μητσάκο !!! Στο χρώσταγα !!!» , του
λέει η Κατίνα , ρίχνοντάς του τον φραπέ στα μούτρα ! ...
Υ.Γ. Ξέρω, αναγνώρισες τον εαυτό σου στον Μητσάρα
και στην Κατίνα. Δεν ντρέπεσαι μόνο να το παραδεχτείς ;

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ;
ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ
ΜΑΣΝΑ
ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ
Ε-MAIL: diadromes.byron@gmail.com
ή ΠΑΡΕ ΜΑΣ
ΤΗΛΕΦΩΝΟ
6936ΣΟΥ;
717421
ΘΕΛΕΙΣ
ΠΑΙΡΝΕΙΣ
ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
ΣΤΟ
ΣΠΙΤΙ

13

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Έχεις ακούσει για τον Παύλο;
Καπιταλισμός.
Το σύστημα
π ο υ
αποσκοπεί
σ τ η ν
εκμεDave (Φράξια
τάλλευση
ανθρώπου από άνθρωπο. Το σύστημα που βάζει το κέρδος πάνω
από τον άνθρωπο και για να το
πετύχει είναι έτοιμο να επιστρατεύσει όλα του τα όπλα...
Φασισμός.
Το άγριο κλαδί που φυτρώνει
πάνω στον κορμό του Καπιταλισμού και είναι έτοιμο , όταν το
απαιτεί η εποχή, να κατασπαράξει
με τον πιο βίαιο τρόπο οτιδήποτε αγνό και ελπιδοφόρο υπάρχει
γύρω του. Και όλο αυτό για να
συνεχίσει να υπάρχει το δέντρο. Ο
Καπιταλισμός.
Η εποχή των απόψεων , από
όλους. Η εποχή των εντυπωσιακών άρθρων , από όλους. Η εποχή
που ο φόβος παίρνει σιγά σιγά τη
θέση της αμηχανίας...Η εποχή της
διαπίστωσης ότι τελικά το «τέρας»
ήταν τόσο κοντά μας...Το «δεν με
νοιάζει» έβγαλε μαχαίρια και έφτασε στην πόρτα μας...Η ησυχία και
η βολή απέδειξαν τελικά ότι έχουν
στενή συγγένεια με τον θάνατο.
Χιλιάδες άνθρωποι αυτοκτόνησαν. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν
το σπίτι τους και ζούνε στο δρόμο.
Χιλιάδες άνθρωποι μετράνε ψιλά ,
για να πάρουν ένα καρβέλι ψωμί.
Χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν ούτε
τα πιο βασικά για να ζήσουν...
Είναι εκείνος, ο « παράδεισος
των ευκαιριών της Ευρωπαϊκής
Ένωσης»..Ε… ;; Αυτούς τους χιλιάδες ανθρώπους δεν τους μαχαίρωσε κανείς. Τους σκοτώνουν
«δημοκρατικά» με υπογραφές. Αυτοί που ξαφνικά μοιάζουν «άνθρωποι» και προσπαθούν με « πόνο»
και γεμάτοι θέληση να πατάξουν
τον φασισμό και να μοιράσουν
ελπίδα , ξαφνικά. Είναι απλά αυτοί που δεν ξέρουν από μαχαίρια
και βάζουν τα τσιράκια τους να
κάνουν τις βρωμοδουλειές...Έτσι
λειτουργούν άλλωστε όλες οι μαφίες...
Φοβάσαι. Φοβάμαι...
Δεν είναι κακό. Είναι ανθρώπινο...

Οι νονοί

Μήπως όμως ήρθε η ώρα να ξυπνήσουν μέσα μας και άλλα ένστικτα πιο ισχυρά από τον φόβο ;
Μήπως ήρθε η ώρα να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο ; Μήπως ήρθε η
ώρα η ησυχία να γίνει θόρυβος και
ο θόρυβος ουσία ; Μήπως ήρθε
η ώρα να καταλάβεις ότι κανένας
δεν έχει δικαίωμα να ελέγχει και
να αποφασίζει για τη δικιά σου τη
ζωή ;
Έχω γράψει πολλά άρθρα , είτε
εδώ στο Αντάρτικο , είτε στην εφημερίδα που συμμετέχω. Έχω γράψει πολλούς στίχους σχετικούς με
όλα τα παραπάνω...Έχω τη δική
μου δράση με διάφορους τρόπους
που δεν είναι της ώρας να αναφερθούν. Δεν έχει και σημασία. Ξέρω
πολλούς ανθρώπους εκεί έξω που
φωνάζουν , παλεύουν , δεν καταπίνουν την απομόνωση που τους
προσφέρουν και προσπαθούν
να αγωνιστούν. Όμως βλέπω
στα μάτια τους κάτι που σίγουρα
βλέπουν και στα δικά μου...Κάτι
λείπει. Κάτι τους πονάει...Αν δεν
ξέρεις σε ποιους αναφέρομαι , μην
ανοίξεις την τηλεόραση για να τους
μάθεις. Θα σου πουν ότι είναι μερικοί αλήτες, κάτι παράξενοι άνθρωποι που τρομοκρατούν τον κόσμο.
Δεν είναι έτσι...Αν κοιτάξεις τα μάτια τους ποτέ , θα καταλάβεις την
αλήθεια. Είναι άνθρωποι που ψάχνουν τη ζωή που τους έκλεψαν.
Είναι άνθρωποι που φαντάζονται
αυτό που εσένα δεν σου πέρασε
ακόμα από το μυαλό...Κι αυτοί
φοβούνται. Αλλά προσπαθούν να
μετατρέψουν τον φόβο τους σε οργισμένη δημιουργία...
Έχεις ακούσει για τον Παύλο ; Σίγουρα κάτι θα έχεις ακούσει...
Προστάτεψε τα παιδιά από τους
φασίστες...Και τον δολοφόνησαν.
Έτυχε να τον ξέρω. Εσύ δεν τον
ήξερες...
Εκείνος όμως σε ήξερε...
Σου φώναζε αλλά δεν άκουγες.
Ακόμα και τώρα σου φωνάζει.
Να μην αφήσεις τα παιδιά μόνα
τους....
Μην τα αφήσεις. Κάνε κάτι....
Υ.Γ. Δεν ξέρω τι έχεις στο μυαλό
σου για τον φασισμό.
Ο φασισμός όμως ξέρει τι έχει στο
μυαλό του για σένα.
Μην αφήσεις τα παιδιά...

Ή αλλιώς βαπτιστές. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας με τους ταπεινούς τους μανδύες και τις κολυμπήθρες που κουβαλούν εις τις πλάτες τους.
Σεβάσμιες υπάρξεις. Ή μήπως όχι; Ποιός τους ζήτησε να κάνουν ό,τι κάνουν; Φυσικά, σαν εξυπνότεροι από εμάς, το αποφάσισαν μόνοι, έκαστος.
Για όλους μας. Ή μήπως μόνο για την παρτάρα τους;

Αναφέρομαι στα άτομα που, για παράδειγμα, όταν σε μία κουβέντα
πεις «Το σύστημα αυτό, της πολιτικής είναι σάπιο, τέτοια Δημοκρατία δε τη
θέλω» θα σου απαντήσει «Εσύ θες το χάος τότε! Είσαι αναρχικός!», ενώ δεν
δήλωσες να αισθάνεσαι πως είσαι ή ζητάς τίποτα από τα δύο που απάντησε. Είναι εκείνος ο οποίος βλέποντας την κοτσίδα μου λέει «Κομμουνιστής ο
νεαρός!» (και όχι «Χέβι μέταλ ακούει ο ακούρευτος νεανίας!) κι όταν του πεις
πως «στη βία απαντάς με βία ή τρέξιμο ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΟΓΙΑ», θα σε πει «το ίδιο
φασίστα με τον φασίστα, όποιο χρώμα και αν έχει αυτός (μαύρος/ κόκκινος
φασισμός)»

Ιερό καθήκον να φτύνει ονόματα και ταμπέλες στον καθένα που
είναι στην εμβέλεια της όρασής του. Με τα αετίσια μάτια του ξεχωρίζει χαρακτηριστικά που υποδηλώνουν κάποια ταμπέλα και με τα επιχειρήματά
του εξαπολύει βαφτίσια από το στόμα του. Ποιός ο λόγος όμως; Άσε τι λέει
ο ίδιος, οι πράξεις του τι λένε; Τι εμφανίζουν οι πράξεις του που θέλει να
κρύψει εκείνος.. Στέρηση. Μάλλον αναγνώρισης του ίδιου ή/ και κάποιου
χαρακτηριστικού του, γιαυτό κι η ακούραστη κατονόμαση μπας και κερδίσει
την αναγνώριση. Άγνοια (συνειδητή ή όχι). Για το μερίδιο του στο «πρόβλημα». Ή δεν ξέρει ή ξέρει και προσπαθεί να μη θυμάται πως είναι κι αυτός
μέρος του προβλήματος.

Κάπως έτσι. Αλλά η αλήθεια είναι πως «ο νονός» είναι χαρακτηριστικό κι όχι υπόσταση ακριβώς.. Δηλαδή όλοι λίγο-πολύ, κάποια στιγμή
υπήρξαμε ή θα υπάρξουμε νονοί. Ίσως ο καθένας διαφορετικά μα σίγουρα
κάποια στιγμή κατονομάσαμε ή θα το κάνουμε συνειδητά και μη. Ίσως όχι
για τον ίδιο λόγο ή με τον ίδιο τρόπο, φωναχτά ή στην σκέψη. Συχνά βιαζόμαστε να κατονομάσουμε, ούτε καν ενημερωνόμαστε σχετικά σφαιρικά
και σε βάθος πριν κατονομάσουμε.. Συχνά το κάνουμε σαν άμυνα είτε σε
κουβέντα/ τσακωμό με τον άλλο είτε και με τον ίδιο μας τον εαυτό... Συχνά
μένουμε εκεί. Κατονομάζουμε κι αράζουμε... Ξεχνάμε να συνεχίσουμε να κινούμαστε.. Αν κινούμασταν, για αρχή...

Dave (Φράξια)

Παύλος - vlospa kasbe

Το ένστικτο της συντήρησης

Από το ένστικτο της επιβίωσης, στο ένστικτο της συντήρησης. Με
το πέρασμα των χρόνων η εξέλιξη μας σαν είδος κι η εξέλιξη όσων δημιουργήσαμε/ ανακαλύψαμε, η πιο βαθιά και σφαιρική γνώση πάνω σε ορισμένους τομείς μας έκανε ικανούς να καλύπτουμε τις ανάγκες μας όλο και πιο
εύκολα/ γρήγορα, αποτελεσματικά. Το ίδιο ισχύει και με τις επιθυμίες.

Όλα πιο εύκολα, σε σημείο που μπορεί ένας να πει «όλα πιο ευχάριστα». Το ένστικτο της ευχαρίστησης. Της απόλαυση. Και μεγάλη κατανάλωση. Κι άλλα δύο ένστικτα.. Μία συνειδητή επιδίωξη αποκλειστικά και
μόνο ευχάριστων καταστάσεων, αισθήσεων και πραγμάτων σε βαθμό που
η συνήθεια καταντά ασυνείδητη. Αποφυγή κάθε τι δυσάρεστου. Δυσάρεστοι
άνθρωποι, καταστάσεις, συναισθήματα, ασχολίες, πράγματα κι άλλα.

Όσο συνέχιζε να κυλάει ο χρόνος τα ένστικτα αυτά αφομοιωθήκανε και από τις επόμενες γενιές, εξελιχθήκανε, δημιουργήθηκαν κι άλλα
και τα εξελίξαμε κι αυτά. Είμαστε φυγόπονοι, φοβητσιάρηδες μπροστά στο
ρίσκο, τεμπέληδες. Μεταξύ άλλων. Οι περισσότεροι, όχι όλοι. Και θέλουμε
να μείνουμε έτσι!

ΌΧΙ σκέψεις που φέρνουν προβληματισμό κι εκείνος προ(σ)καλεί
ανησυχία συνείδησης - άστην! κοιμάται! όχι. Όχι σκέψεις που προκαλούν
πράξεις που προ(σ)καλούν σκέψεις για τις σκέψεις, τη συνείδηση και τις
πράξεις (μας). Όχι άλλοι Παύλοι. Βλέπω μάτια που θέλουν να μείνουν κλειστά. Αυτιά που παραμένουν κλειστά. Στόματα ραμμένα. Μύτες μπουκωμένες. Χέρια που λειτουργούν σαν ρομπότ, μόνο τις απαραίτητες κινήσεις.
Βλέπω μυαλά, όταν υπάρχουν, που θέλουν απλά ησυχία, βλέπω σώματα
που θέλουν, μα δε ξέρουν πως, να κινηθούν.

14

Αρ. Φύλλου 23

Bardastadir

Ανοίγω τα μάτια. Που βρίσκομαι; Ο
ήλιος είναι ακόμα ψηλά. Κοιτάω το ρολόι. Λέει
10 το βράδυ. Περίεργο. Ο ουρανός συννεφιασμένος. Ένα υδάτινο spray στο πρόσωπο.
Βγάζω το χέρι από τη τσέπη να σκουπιστώ.
Αισθάνομαι το παγωμένο αγιάζι. Κάποιος θα
περάσει να με πάρει. Περιμένω ώρα. Χωμάτινος ο δρόμος, δύσκολο το βλέπω. Η βροχή και
το αγιάζι επιμένουν. Να βρω την άσφαλτο. Ποιά
άσφαλτο; Ψάχνω για τη στάση του λεωφορείου.
Πουθενά. Αγναντεύω στα δεξιά μου, χάνεται ο
δρόμος στους μαύρους λόφους.
Από την άλλη δεν ξεχωρίζω τίποτα από την ομίχλη που κατηφορίζει κατά τη θάλασσα. Έχει
θάλασσα. Που να τη δω; Ένα με το πάνω. Ρε τι
είναι τούτο;

Κοιτάω πίσω. Μια μπλε πινακίδα πάνω
σ΄ ένα ξύλινο πάσαλο δείχνει ένα στενό λασπωμένο χωματόδρομο. Γράφει κάτι πάνω. Από
κάτω ένα κίτρινο κουτί. Κατά που να πηγαίνει;
Περπατάω ώρα. Κάτι ξεπροβάλει μέσα στο βάθος. Μια εκκλησία. Να ΄ναι ανοιχτή; Ανοίγω τη
μικρή λευκή πόρτα στον αυλόγυρο, καλά πάμε.
Η πόρτα του ναού ξεκλείδωτη. Όλα ξύλινα. Κάτι
σαν πιάνο σε μια άκρη. Οι τοίχοι άδειοι. Στο
βάθος ψηλά, ζωγραφιστός ο Ναζωραίος. Μόνος.
Για στάσου λες. Και ποιός προσεύχεται εδώ;
Δεν μπορεί, θα υπάρχουν άνθρωποι τριγύρω.
Πρέπει να συνεχίσω. Βγαίνω. Από ΄κει ήρθα, ας
πάω από την άλλη. Μπαίνω στο κοιμητήριο. Το
μπόι στο χορτάρι χαμηλό, φρεσκοκομμένο. Το
μόνο που το ξεπερνά είναι τα ξύλινα και μεταλλικά σύμβολα. Λιγοστά με κάτι χαραγμένες παραστάσεις σαν κι αυτές των ερωτευμένων στα
παγκάκια των πάρκων. Ξεχώρισα μια βάρκα με
το βαρκάρη πάνω να κωπηλατεί.

Ο δρόμος συνέχιζε κατά τη θάλασσα.
Κάτι λευκοί κοντόχοντροι κύλινδροι ξεχώριζαν
πάνω στη πράσινη επίπεδη έκταση. Τεράστιοι,

σαν τις ρόδες από τις πολιορκητικές μηχανές.
Όταν τους άγγιζες με το δάκτυλο το κέλυφος
ήταν μαλακό. Κάτι σαν χορτάρι είχαν μέσα.
Άσε τις αναζητήσεις λέω και προχώρα, να δούμε πως θα τη βγάλουμε απόψε. Δεν αργούν να
φανούν τα πρώτα κτίσματα. Μεταλλικά, ντυμένα με ondule λαμαρίνα. Τεράστια κι αυτά όπως
οι κοντόχοντροι κύλινδροι. Από μια χαραμάδα
βλέπω τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα. Καλά
πάμε, ξαναλέω και συνεχίζω. Να ένα κανονικό
όχημα, να και ποδήλατα ακουμπισμένα στη
σκάλα, γλαστράκια με λουλούδια, μια μικρή πινακίδα να γράφει 1872 και κάτι τεράστια μαύρα
βότσαλα ζωγραφισμένα με κάτι ασχημόφατσες.
Το κτίσμα ξύλινο ντυμένο μ΄ αυτή τη κυματιστή
λαμαρίνα. Έχει φως. Φως; Μα δεν είδα καλώδια, κολώνες και διάφορα τέτοια. Να χτυπήσω; Τι άνθρωποι μπορούν να ζουν εδώ; Στην
εξορία του Αδάμ, μακριά από τον «πολιτισμό»
μέσα σ΄ αυτό το αφιλόξενο τοπίο; Έχουν και
παιδιά, αγρίμια θα είναι. Τι να κάνεις όμως,
στην ανάγκη τους είσαι. Χτυπάς λοιπόν και σου
ανοίγουν. Μιλούν όλοι Αγγλικά, ακόμα ο παππούς και η γιαγιά. «Που βρίσκομαι;» μονολογώ.
Τακτοποιημένα όλα. Πάστρα, ένα μεγάλο παράθυρο αγναντεύει κατά τη θάλασσα, βιβλία στα
ράφια, μερικές γλάστρες στο εσωτερικό περβάζι, ασπρόμαυρες φωτογραφίες με το παρελθόν
να ΄ναι παρόν και ένα χάδι από τη μουσική του
Kjartan Sveinsson. «Καλά πως βρέθηκες εδώ;»
με ρωτούν εν χορώ. «Ξέρω ΄γω, άνοιξα τα μάτια μου και βρέθηκα εδώ». «Δεν πέρναγε τίποτα
από τον κεντρικό δρόμο και είπα να......».»Μια
φάρμα είμαστε. Αγρότες, ψαράδες και κτηνοτρόφοι. Εδώ ζούμε. Τα ζώα - πρόβατα βασικά - ζουν
λεύτερα στις ερημιές του τόπου. Για το χειμώνα
βαστάμε το χορτάρι στους σάκους. Οι ψαριές είναι καλές. Τα παιδιά τα παίρνει λεωφορείο κάθε
μέρα για το σχολείο. Είναι λίγο μακριά από δω,

στα 25Km, αλλά κρατάνε το
δρόμο ανοικτό το χειμώνα.
Το ρεύμα έρχεται υπόγεια.
Δεν έχουμε βέβαια σινεμά,
θέατρο, ταβέρνες, μπαράκια,
μαγαζιά, ακόμα και οι γείτονες είναι καμιά 10καριά χιλιόμετρα μακριά». «Αυτά από
το 1872;» «Ναι από τότε,
εδώ ζούμε, εδώ πεθαίνουμε,
αυτές είναι οι ρίζες μας, αλλά
να, θέλαμε...............».»Τι
θέλατε ρε παιδιά;». « Μας
κατάστρεψαν οι τράπεζες,
χάσαμε τα λεφτά μας, το
μέλλον των παιδιών μας.
Όλα είναι στο διπλάσιο
τώρα. Καύσιμα, ανταλλακτικά, εφόδια, όλα». «Μα
εδώ ούτε οι Σπαρτιάτες δεν
θα ζούσαν έτσι». «Τι τις
θέλατε τις τράπεζες; « Ναι,
αλλά......» Δεν ξέρω τι να
πω. Σκέφτηκα το απέριττο,
το μέτρο, τη δύναμη απέναντι στο χρόνο, στη
παράδοση και τη φύση. Ωστόσο δεν μπορούσα
να φανταστώ την αυτοκαταστροφή, την αλαζονεία και το πέρασμα σε μια ατραπό ανατροπής
αυτής της εξέλιξης. «Μα που είμαι κραύγασα;».
«Είσαι 27 παράλληλους πάνω από τη χώρα
σου. Στη φάρμα μας. Μας βρέχει η θάλασσα
της Γροιλανδίας». Ρε μπας και είναι αυτοί που
είπανε δεν πληρώνουμε τα χρέη των τραπεζών;
Αυτοί που ρίξανε τους συντηρητικούς το 2009
και βγάλανε τους κεντροαριστερούς; Αυτοί που
βγάλανε τη γλώσσα στο καθώς πρέπει; Να δεις
που είναι αυτοί.

«Άκου φίλε. Τα δικά σας χάλια είδαμε
και είπαμε να αλλάξουμε ρότα». «Και τώρα;».»
Τώρα είπαμε χάρισμά τους τα € και η βοήθεια
τους. Και αυτούς που μας τάραξαν στους φόρους και στις υποσχέσεις τέσσερα χρόνια τους
στείλαμε σπίτι τους». «Τους κεντροαριστερούς;» «Αυτούς». Έσκυψα το κεφάλι και πέρασα τις παλάμες μου στον αυχένα μου . Εδώ είναι
Ισλανδία, δεν είναι «παίξε γέλασε», σκέφτηκα.
Τώρα πως αυτή η ράτσα έφτασε ως εδώ, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Τους ευχαρίστησα
για τη φιλοξενία, έριξα μια τελευταία ματιά κατά
τη δύση από το παράθυρο, άνοιξα την ξύλινη
πόρτα και βρέθηκα πάλι στο λασπωμένο χωματόδρομο. Ήταν περασμένες 11 και ακόμα είχε
φως. Πάλι στα ίδια βρέθηκα. Πλάι στην μπλε πινακίδα. Έγραφε Bardastadir. Έκλεισα τα μάτια
μπας και επανέλθω, αλλά τίποτα.

Όσο ο ηλιάτορας χανόταν στο νερό,
τόσο το κρύο απλωνόταν στην Ισλανδική
ύπαιθρο. Δεν περνούσε και κάποιος να με πάρει..........
Κείμενο - φωτογραφία
Γιώργος Τζανίνης

15

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

...στην Τέχνη

Καλλιτέχνες του Βύρωνα

Μενέλαος Χαραλαμπίδης
Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης
γεννήθηκε
στον Υμηττό το 1970.
Ο πατέρας
του ήταν
από το Βύρωνα και
η μητέρα
του από το
Παγκράτι. Έλαβε πτυχίο οικονομικών
επιστημών από το Πανεπιστήμιο Πειραιά και συνέχισε τις σπουδές του σε
μεταπτυχιακό επίπεδο στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή
στο τομέα της Σύγχρονης Ελληνικής
Ιστορίας και ανακηρύχθηκε διδάκτορας την άνοιξη του 2011. Το παρόν
βιβλίο αποτελεί επεξεργασμένη μορφή
της διδακτορικής του διατριβής.
Αρθρογραφεί σε επιστημονικά περιοδικά και έχει διοργανώσει, ως ιδρυτικό
μέλος του Φόρουμ Κοινωνικής Ιστορίας, τρία συνέδρια: το πρώτο το 2010
για τη δεκαετία του 1940, το δεύτερο
το 2011για την περίοδο του Μεσοπολέμου και το τρίτο το 2013 για την
περίοδο της μεταξικής δικτατορίας. Τα
ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα
και κυρίως στην περίοδο της Κατοχής.
Ασχολείται επίσης με την τοπική και
προφορική ιστορία και την ιστορία της
Αθήνας. Έχει συνεπιμεληθεί το συλλογικό τόμο Η ελληνική κοινωνία στη δεκαετία του 1940. Η εποχή των ρήξεων,
Θεσσαλονίκη, Επίκεντρο, 2012
Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ
ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Το βιβλίο αυτό παρακολουθεί τις διαδρομές ανθρώπων από τα χρόνια του Μεσοπολέμου ως το τέλος της Κατοχής στην Αθήνα.
Η εγκατάσταση των μικρασιατών προσφύγων
στις παρυφές της πόλης, η οικονομική και
κοινωνική τους περιθωριοποίηση, η πολιτική
τους συμπεριφορά, τα διαφορετικά πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά και οι αντιπαραθέσεις
τους με τους γηγενείς κατοίκους της πρωτεύουσας, αποτελούν τα κύρια ζητήματα της
πραγμάτευσης που επιχειρεί να αποδώσει το
κλίμα της μεσοπολεμικής Αθήνας.

Μετά την είσοδο των γερμανικών
στρατευμάτων στην πρωτεύουσα, η προσοχή
στρέφεται στις συνέπειες της Κατοχής. Μέσα
από μαρτυρίες καταγράφεται ο αντίκτυπος
που είχε στην καθημερινότητα των Αθηναίων
η κατάρρευση της οικονομίας, η τρομοκρατία
των κατακτητών και ο κατοχικός λιμός. Παράλληλα εξετάζονται οι στρατηγικές που ανέπτυξαν οι κάτοικοι της πόλης στην προσπάθειά
τους να επιβιώσουν και οι πολιτικές, κοινωνικές και ψυχολογικές διεργασίες που τους
οδήγησαν στην απόφαση να ενταχθούν στην

Αντίσταση.

Η μελέτη εστιάζει στο εαμικό αντιστασιακό κίνημα στην Αθήνα και ιδιαίτερα
στις προσφυγικές συνοικίες και εξηγεί γιατί
οι πρόσφυγες της Καισαριανής και του Βύρωνα, με τη συνδρομή συναγωνιστών τους
από το Παγκράτι, τη Γούβα και τον Υμηττό,
μετέτρεψαν τις γειτονιές τους σε προπύργια
του ΕΑΜ. Εξετάζει τους λόγους ένταξης στις
εαμικές οργανώσεις και τις πρακτικές στρατολόγησης και κινητοποίησης των μαζών που
χρησιμοποίησε το ΕΑΜ. Δείχνει πώς μέσα
από τις μάχες στους δρόμους ή τη συμμετοχή
στις διαδηλώσεις και στα συνεργεία αναγραφής συνθημάτων, η αντιστασιακή εμπειρία
συγκροτεί μια νέα πολιτική ταυτότητα και ένα
νέο συλλογικό υποκείμενο.

Στη βάση αυτή, η έρευνα παρακολουθεί τη διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης
ολόκληρων κοινωνικών ομάδων (φοιτητές,
δημόσιοι υπάλληλοι, εργάτες) και τον τρόπο
με τον οποίο αυτή συνέβαλε στη μετατροπή
του αγώνα για την επιβίωση σε αντιστασιακό αγώνα. Αναδεικνύει τις οργανωτικές πρακτικές του εαμικού αντιστασιακού κινήματος,
την προσαρμογή τους στις εκάστοτε πολιτικές
συνθήκες και τους διαφορετικούς τρόπους
εκδήλωσης της αντιστασιακής δράσης σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, δημόσιες υπηρεσίες και
συνοικίες. Τονίζει τον κεντρικό ρόλο που διαδραμάτισαν τα συγγενικά ή φιλικά δίκτυα που
ενεργοποιήθηκαν στις γειτονιές του Βύρωνα,
του Υμηττού, του Παγκρατίου και της Καισαριανής, η χωροταξία της πόλης, τα δίκτυα
πληροφοριών και ο παράνομος Τύπος στην
ανάπτυξη της Αντίστασης. Επισημαίνει την
τεράστια βαρύτητα που είχε η αντιστασιακή
δράση, ως πράξη, στην ενεργοποίηση της νεολαίας και τους τρόπους μέσα από τους οποίους οι νέοι αναδείχτηκαν σε πρωταγωνιστές
του αντιστασιακού κινήματος στην Αθήνα.

Το βιβλίο παρακολουθεί τη διαδικασία επέκτασης της πολιτικής επιρροής του
ΕΑΜ στην Αθήνα, τις μεγάλες πολιτικές του νίκες με τις μαζικές διαδηλώσεις στο κέντρο της
πόλης και την προσπάθειά του να εδραιώσει
την εξουσία του στις συνοικίες υποκαθιστώντας τα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης με
τις εαμικές Λαϊκές Επιτροπές. Διερευνά τους
λόγους κλιμάκωσης της πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στο ΕΑΜ, τις γερμανικές
αρχές κατοχής και τις διορισμένες από αυτές
κυβερνήσεις, τις συγκρούσεις στο εσωτερικό
των αντιστασιακών οργανώσεων και τη στάση
που τήρησαν τα Σώματα Ασφαλείας. Εξετάζει
το ρόλο που διαδραμάτισε η βία στο μετασχηματισμό της πολιτικής σε ένοπλη σύγκρουση
και τις πρακτικές που χρησιμοποίησε κάθε
πλευρά για να επιτύχει τους στόχους της: τα
μπλόκα των Ταγμάτων Ασφαλείας, οι βασανισμοί και οι εκτελέσεις της Ειδικής Ασφάλειας,
οι έφοδοι της οργάνωσης «Χ», οι καταδόσεις
των μυστικών πρακτόρων των γερμανικών
υπηρεσιών ασφαλείας, οι μάχες του ΕΛΑΣ και

οι εκτελέσεις της ΟΠΛΑ, συνέθεταν την πολυμορφία της βίας που δίχασε την αθηναϊκή
κοινωνία.

Η μελέτη αυτή διαπερνά την τοπική
ιστορία του Βύρωνα, της Καισαριανής, του
Υμηττού, της Γούβας και του Παγκρατίου από
την εγκατάσταση των προσφύγων μέχρι το
τέλος της Κατοχής. Βάζει στο κέντρο του ενδιαφέροντος τη διαφορετική κουλτούρα των
προσφύγων (τρόπος ζωής, μουσική, υγιεινή,
έθιμα, κουζίνα) και το ρόλο που αυτή διαδραμάτισε στις σχέσεις τους με τους παλαιοελλαδίτες, τις πολιτικές τους επιλογές, σε μια πόλη
όπου οι προσφυγικές συνοικίες αποτελούσαν
«γκέτο» κοινωνικά, οικονομικά και χωροταξικά αποκομμένα από το κέντρο της Αθήνας και
τις συνοικίες των γηγενών. Με την έναρξη της
Κατοχής περιγράφονται οι συνέπειες του λιμού και καταγράφεται για πρώτη φορά ο αριθμός των νεκρών από την πείνα σε Βύρωνα και
Καισαριανή. Οι άνθρωποι που συγκρότησαν
τους πρώτους πυρήνες της Αντίστασης και οι
τρόποι μέσα από τους οποίους οι μικρές αυτές
ομάδες του χειμώνα του 1941 μετατράπηκαν
σ’ ένα τεράστιο λαϊκό αντιστασιακό μέτωπο
από το 1943 και μετά, περιγράφονται βήμα –
βήμα, μέσα από δημοσιεύματα του παράνομου Τύπου, αρχεία των Σωμάτων Ασφαλείας
και συνεντεύξεις με παλιούς κατοίκους του
Βύρωνα, της Καισαριανής, του Παγκρατίου,
του Υμηττού και της Γούβας που δημοσιοποιούνται για πρώτη φορά. Τα μπλόκα και οι
μάχες που έγιναν στις ανατολικές συνοικίες,
οι συγκρούσεις με την ομάδα Παπαγεωργίου
από το Παγκράτι, η συμμετοχή των κατοίκων
των ανατολικών συνοικιών στις μεγάλες διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, η τεράστια
συμβολή των αμάχων και κυρίως των γυναικών στον αντιστασιακό αγώνα, αποτελούν μερικές από τις πλευρές της κατοχικής εμπειρίας
που παρουσιάζονται αναλυτικά στην παρούσα μελέτη.

Μέσα από την οπτική της κοινωνικής ιστορίας, το βιβλίο θέτει στο επίκεντρο
τους ανθρώπους και την εμπειρία τους και
αναδεικνύει την κατοχική Αθήνα ως ένα από
τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς
αντιδρά μια κοινωνία σε περιόδους κρίσης.
Επιμέλεια Ε. Βασιλοπούλου

Οι «διαδρομές» σε χρειάζονται.
Ό,τι και να έχεις προγραμματίσει για τις 17 Οκτωβρίου στις 8.30μμ άλλαξέ το…
Κλείνουμε, μ’ αυτό το φύλλο, ένα πρώτο κύκλο έκδοσης και δράσης.
Ξεκινάμε μια προσπάθεια να δώσουμε στην εφημερίδα μας μια νέα ώθηση.
Έλα λοιπόν στο Βar «Πεζόδρομος»,
Σεβαστείας 4 & Μαγνησίας, 16232 Βύρωνας, τηλ 210 76 57 590,
θα είμαστε εκεί συντάκτες, αναγνώστες, φίλοι για να ανταλλάξουμε απόψεις για τις
«διαδρομές» και να σχεδιάσουμε μαζί τα επόμενα βήματα μας….