Με τον Καρλ Μαρξ, δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα.

Και ούτε θα είχα και καμία διάθεση να το
κάνω. Ο χρόνος είναι περιορισμένος, και πρέπει να επιλέγεις τι θέλεις να μάθεις. Επειδή
όμως στη Σοβιετία μας, ο Κάρολος ήταν, είναι, και θα είναι της μόδας, πρέπει θες δε θες να
ασχοληθείς λίγο. Ξέρω λίγα, που είναι αρκετά όμως, για να είμαι σε θέση να καταλάβω, να
νοιώσω μάλλον, ότι η σκέψη του δεν βρισκόταν στο σωστό δρόμο.
Δεν θα παραστήσω τον γνώστη του έργου του όμως, γιατί δεν είμαι. Αφού λοιπόν δεν είμαι
γνώστης του έργου του Μαρξ, γιατί γράφω αυτό το κειμενάκι για τον Μαρξ? Το γράφω, γιατί
θέλω να ασκήσω κριτική, σε αυτούς που επικαλούνται τον Μαρξ στην Ελλάδα. Μα, αφού δεν
είμαι γνώστης λέμε, πως θα το κάνω αυτό? Γιατί αυτοί νομίζετε ότι είναι γνώστες? Δεν θα
ασκήσω κριτική στους γνώστες. Υπάρχουν. Θα ασκήσω κριτική στους άλλους.
Και τι εννοώ. Στο “Κεφάλαιο”, ο Μαρξ, παραθέτει μία θεωρεία, για να ερμηνεύσει το πως
δημιουργούνται οι οικονομικές κρίσεις. Χρησιμοποιείται λοιπόν από τους Έλληνες
σοσιαλιστές, το ζουμί αυτής της θεωρείας, για να ερμηνευτεί η σημερινή κρίση. Εγώ δεν θα
απαντήσω στην πραγματική θεωρεία του Μαρξ. Θέλω αν το κάνω, να το κάνω, σοβαρά. Το
έχουν κάνει πολλοί. Είναι έτοιμη αυτή η κριτική. Αλλά και το να την μεταφέρεις, θέλει τον
χρόνο του. Εγώ αυτό που θέλω, είναι να απαντήσω στην θεωρεία του Μαρξ, όπως αυτή
χρησιμοποιείται από κάθε σοσιαλισταριό των ΜΜΕ ή των social media, προκειμένου να
εξυπηρετήσει τις πολιτικές του σκοπιμότητες και τα συμφέροντα του.
Όσοι κάνετε πολιτικές κουβεντούλες, θα την έχετε ακούσει. Βασίζεται πράγματι σε κομμάτια
του “Κεφαλαίου” του Μαρξ. Δεν θα μπω στη διαδικασία να την διατυπώσω σωστά, ούτε και
να την κριτικάρω σωστά. Φιλοδοξώ να επιστρέψω και να το κάνω κάποια άλλη στιγμή.
Προς το παρόν, θα την περιγράψω, με σύντομο και εύπεπτο τρόπο. Όπως την
χρησιμοποιούν οι Έλληνες μαρξιστές/σοσιαλιστές, για να κάνουν την προπαγάνδα τους.
Τι λένε λοιπον. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, οι καπιταλιστές εκματελλεύονται τους
εργάτες τους. Έτσι, οι εργάτες, δεν λαμβάνουν τη συνολική αξία που έχουν προσδώσει στο
τελικό προιόν. Λαμβάνουν ένα μικρό μέρος της αξίας αυτής. Ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της
αξίας, την “υπεραξία” όπως την ονομάζει ο Μαρξ, την λαμβάνει, την κλέβει, ο καπιταλιστής.
Ο καπιταλιστής, εκμεταλεύεται όλο και περισσότερο τους εργάτες του, και λαμβάνει όλο και
μεγαλύτερη υπεραξία από το παραγόμενο προιόν.
Οδηγώντας τους εργάτες, όλο και πιο κοντά στην εξαθλίωση. Οι εργάτες λοιπόν, έχουν όλο
και μικρότερη αγοραστική δύναμη. Δε μπορούν λοιπόν να αγοράσουν το παραγόμενο
προιόν. Οι δε καπιταλιστές, συσσωρεύουν όλο και μεγαλύτερο πλούτο, όλο και μεγαλύτερη
αγοραστική δύναμη, την οποία αδυνατούν να καταναλώσουν. Έτσι δημιουργείται αυτό που
λένε “overproduction”.
Υπάρχει δηλαδή παραγωγή, που οι εργάτες λόγω των χαμηλών αμοιβών τους, αδυνατούν
να απορροφήσουν, και οι καπιταλιστές δεν έχουν διάθεση να καταναλώσουν. Λένε λοιπόν,
ότι γι’ αυτό είναι καταχρεωμένος ο κόσμος. Εξαθλιώθηκε δηλαδή από τους καπιταλιστές, δεν
είχε την αγοραστική δύναμη να καταναλώσει αυτή την παραγωγή, και κατέφυγε στον
δανεισμό. Προκειμένου δηλαδή να ισοφαρίσει ο εργαζόμενος, την ολοένα και μεγαλύτερη
αγοραστική δύναμη που του αφαιρεί ο καπιταλιστής, χαμηλώνοντας του τον μισθό,
καταφεύγει στον δανεισμό. Γι’ αυτό υπάρχει λένε η κρίση χρέους. Γι’ αυτό καταχρεώθηκε ο
κόσμος. Και άρα δεν πρέπει να αποπληρωθούν αυτά τα δανεικά.

Αυτή η θεωρεία πάσχει από παντού. Στην περίπτωση όμως των Ελλήνων σοσιαλιστών, δε
χρειάζεται καν να μπεις σε μία επί της ουσίας ανάλυση. Μπορείς αμέσως, στο πλαίσιο της
Ελλάδας, να αποδομήσεις τα επιχειρήματα τους. Και να αφήσεις την επί της ουσίας
κουβέντα, για τη στιγμή που θα έχεις το κέφι να την κάνεις. Λοιπόν. Να μοιράσουμε ρόλους,
για να εξηγήσω γιατί είναι τελείως out αυτά που λένε. Εγώ και κάποιοι φίλοι μου και καλά, θα
είμαστε οι καπιταλιστές, και εσείς θα είστε οι εργάτες.
Η πρώτη παρατήρηση που πρέπει να κάνουμε, είναι ότι η Ελλάδα είναι τις τελευταίες
δεκαετίες, ελλειμματική στο διεθνές εμπόριο. Εισάγουμε δηλαδή περισσότερα απ’ όσα
εξάγουμε. Αν δηλαδή τις τελευταίες δεκαετίες, παράξαμε 1000 ντομάτες, καταναλώσαμε
2000 ντομάτες. Αυτές οι επιπλέον 1.000 ντομάτες λοιπόν, πως βγήκανε από την
υπερεκμετάλλευση των Ελλήνων εργατών? Αφού τις φέραμε απ’ έξω. Αν ήμασταν
πλεονασματικοί, είχαμε φάει δηλαδή 1000 ντομάτες, και είχαμε εξάγει και άλλες 1000, και ο
κόσμος ήταν πάλι καταχρεωμένος, να το συζητούσαμε. Αλλά εμείς χρωστάμε ντομάτες και
της Μιχαλούς λέμε.
Θα σου πει ο περήφανος Έλληνας σοσιαλιστής, ότι εγώ και οι φίλοι μου (οι καπιταλιστές),
φάγαμε τις ντομάτες. Άρα. Για να καταλάβω. Εγώ και η παρέα μου, εκμεταλευτήκαμε εσάς,
τους εργάτες, και σας πήραμε και τις 1000 ντομάτες που παράξατε, και δανειστήκαμε και τις
1000 ντομάτες που κάναμε εισαγωγή και τις φάγαμε εμείς. Και τα δάνεια που είναι στο
όνομα σας ρε παιδιά? Τα ταξίδια που πήγατε? Τα αυτοκίνητα που αγοράσατε? Τα Armani?
Τα vaio? Οι γκόμενες που τραπεζώσατε? Τα i phones? Τα φάρμακα που παίρνατε δωρεάν
και 10-10 από τα νοσοκομεία? Οι σπουδές σας? Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων? Τα F
16? Οι φρεγάτες? Τα ολυμπιακά ακίνητα? Οι αγροτικές επιδοτήσεις? Τα, τα , τα ,τα ,τα ,
τα....... ε κάτι φάγατε κι εσείς. Δε μπορεί. Δε μπορεί να τα έφαγα όλα εγώ με τους
καπιταλιστές.
Το βασικό επιχείρημα όμως είναι άλλο. Άλλο είναι το επιχείρημα που αποδομεί την
μαρξιστική θεωρεία των κρίσεων στα πλαίσια της Ελλάδας. Για να ισχυριστεί κάποιος από
σας, ότι χρωστάει, επειδή τον υπερεκμεταλλεύτηκε ένας καπιταλιστής, και αναγκάστηκε να
καταφύγει στο δανεισμό, θα πρέπει να μπορεί να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει το
εξής. Ότι η εργασία του, η παραγωγή του, τις τελευταίες δεκαετίες, ήταν μεγαλύτερη από την
κατανάλωση του. Ότι δηλαδή οι ντομάτες που έβγαλε από το χώμα, ήταν περισσότερες από
αυτές που κατανάλωσε. Ότι δηλαδή, ο πλούτος που δημιούργησε, ήταν μεγαλύτερος από
την κατανάλωση του. Όπου κατανάλωση του, είναι οι σπουδές του, τα αυτοκίνητα του, τα
ακίνητα που έχτισε, τα ταξίδια που πήγε, τα λαπτοπς που αγόρασε, κτλ. Μόνο σε αυτή την
περίπτωση μπορεί να ισχυριστεί κάποιος, ότι οι καπιταλιστές του έκλεψαν την υπεραξία της
εργασίας του. Αν αντιθέτως, κατανάλωσε περισσότερο απ’ όσο παρήγαγε, και αν δεν
επιστρέψει και αυτά τα δανεικά, τότε αυτός έκλεψε κάποιου άλλου την παραγώμενη
υπεραξία.
Πόσοι από σας ρε σοσιαλισταριά, που επικαλείστε τον Μαρξ, μπορείτε να με κοιτάξετε στα
μάτια, και να μου πείτε, ότι ο πλούτος που παράξατε ήταν μεγαλύτερος από αυτά που
φάγατε μέχρι σήμερα στο Ελλάντα, και άρα χρωστάτε, γιατί ο εργοδότης σας δε σας
πλήρωσε τους καρπούς των κόπων σας, και αναγκαστήκατε να δανειστείτε για να
επιβιώσετε? Πόσοι? Ελάχιστοι. Σχεδόν κανένας.
Και αφού λοιπόν όλοι παραδέχεστε, ότι φάγατε περισσότερα απ’ όσα παράξατε, θα πρέπει
να αναρωτηθείτε, και από που προήλθε ο επιπλέον πλούτος που ροκανίσατε. Θα σας πω

εγώ. Προήλθε από το εξωτερικό. Και αφού πιστεύετε στη θεωρεία του Μαρξ για την
υπερεκμετάλευση των εργατών, θα πρέπει να υποθέσετε, ότι προήλθε από την υπεραξία
που εκλάπη, από άλλους εργάτες στο εξωτερικό. Και την οποία υπεραξία, οι καπιταλιστές
που τους την έκλεψαν, την δάνεισαν σε εσάς. Άρα δεν πρέπει να φωνάζετε να μην
πληρωθούν τα δανεικά. Αλλά να δοθούν στους εργάτες και όχι στους καπιταλιστές.
Εσείς όμως, φωνάζετε να μην πληρώσετε γενικά. Τίποτα. Φράγκο. Σε κανέναν. Σαν έντιμοι
Έλληνες σοσιαλισταί, θα πρέπει να παραδεχτείτε, ότι ροκανίσετε πολλαπλάσιο πλούτο από
αυτόν που παράξατε, και θα πρέπει να τον επιστρέψετε, στους εργάτες από τους οποίους
εκλάπη, με τη μορφή “υπεραξίας” που λέει και ο φίλος σας ο Κάρολος. Όχι στους
καπιταλιστές που τον έκλεψαν από τους εργάτες και σας τον δάνεισαν. Στους εργάτες. Να
επιστραφεί όμως. Είναι κλεμμένη υπεραξία ξένων εργατών. Εκτός κι αν ισχυριστείτε
επαναλαμβάνω, ότι παράξατε περισσότερο πλούτο απ’ όσο ροκανίσατε. Το ισχυρίζεστε?
Τομάρια. Λιλιπούτειοι σοσιαλιστές του κώλου. Θα μιλήσετε και για μαρξισμό και υπεραξία.
Ελπίζω να επανέλθω για να γράψω, να μεταφέρω μάλλον, μία σοβαρή κριτική, για ένα
θρυλικό έργο όπως το Κεφάλαιο, και όχι για να γράψω μία αστεία κριτική, για αστείους
σοσιαλιστές.
Αυτά
ΥΓ Μου είπε ένα φίλος κάτι, για το οποίο θέλω να προσθέσω το εξής. “Φυσικά λέει και η
παραγωγή μας ήταν μεγαλύτερη, από τα 700, 1000, ή 1500 ευρώ που παίρναμε”. Αυτό δεν
είναι αυταπόδεικτο, αλλά εγώ δεν είπα αυτό. Εγώ ρώτησα, αν κάποιος από την εργασία του
τα τελευταία χρόνια, παρήγαγε περισσότερο πλούτο, από τον πλούτο που κατανάλωσε
συνολικά. Και όταν λέω συνολικά, εννοώ και με δανεικά. Αν εγώ έχτισα ένα σπίτι με 200.000,
με δάνειο, τότε κάποιος μου τον δάνεισε αυτόν τον πλούτο. Και επειδή είμαστε ελλειμματική
χώρα εμπορικά, δε μπορεί παρά να ήρθε από το εξωτερικό.
Άρα με τη Μαρξισιτική λογική, είναι δανεικός πλούτος, που προέρχεται από την κλεμμένη
υπεραξία κάποιου ξένου εργάτη, που κατανάλωσε λιγότερο πλούτο απ’ ΄όσο παρήγαγε. Την
κλεμμένη υπεραξία δηλαδή της εργασίας του ξένου εργάτη, δάνεισε ο καπιταλιστής στον
Έλληνα καταναλωτή. Και άρα, ο Έλληνας καταναλωτής, αν είναι σοσιαλιστής, δε θα έχει
πρόβλημα να την επιστρέψει. Απλά δε θα θέλει να την επιστρέψει στον ξένο καπιταλιστή,
αλλά στον ξένο εργάτη. Θα πρέπει όμως να θέλει να την επιστρέψει. Είναι ιδεολόγος λέμε, ο
Έλληνας σοσιαλιστής του κώλου.
Η πλάκα είναι, ότι η κλεμμένη υπεραξία του εργάτη που λέω, έρχεται από την Κομμουνιστική
Κίνα κυρίως, όπου οι εργάτες δε μπορούν να διεκδικήσουν υψηλότερα ημερομίσθια, από
αυτά που ορίζει το κράτος. Το κράτος διαπραγματεύεται τα ημερομίσθια τους, ακόμη και
όταν αυτοί δουλεύουν σε εταιρείες ιδιωτικές (που άφησε τα τελευταία χρόνια η Κίνα να
εγκατασταθούν στο εσωτερικό της).
Νομίζω ότι έχω χρησιμοποιήσει πολλά λόγια, για να πω το εξής απλό. Δε γίνεται ένας λαός,
που υπερκατανάλωσε, όπως εμείς, να μιλάει για κλεμμένη υπεραξία από την εργασία του.
Για να μιλήσεις για υπεραξία, για να πιάσεις δηλαδή στο στόμα σου τη θεωρεία των κρίσεων
του Μαρξ, θα πρέπει να καταναλώνεις λιγότερο απ’ όσο παράγεις. Ώστε να μπορεί έστω να
διατυπωθεί ο ισχυρισμός, ότι ο καπιταλιστής, σου κλέβει ένα μέρος της εργασίας σου, της
υπεραξίας της εργασίας σου όπως λέει ο Μαρξ. Είναι απαρραίτητη προυπόθεση, για να

κάνουμε τον κόπο
υποκατανάλωσης.

να

συζητήσουμε

τη

θεωρεία

της

υπερπαραγωγής

και

της

θα πρέπει δηλαδή, να έχεις παράξει 1 ντομάτα, και να έχεις καταναλώσει 0,75 ντομάτες.
Εμείς στη συντριπτική μας πλειοψηφία, παράξαμε 1 ντομάτα, και καταναλώσαμε 10. Οι πιο
οικονόμοι από μας. Οι πιο σπάταλοι, παράξαμε 1, και καταναλώσαμε 100. Άρα με τη
μαρξιστική λογική, καταναλώσαμε και την κλεμμένη υπεραξία κάποιων Κινέζων. Άρα με
βάση τη μαρξιστική λογική, δε μπορεί να γίνεται συζήτηση για κλεμμένη υπεραξία από την
εργασία των Ελλήνων. Μπορεί όμως, βάσει της μαρξιστικής λογικής, να γίνεται κουβέντα,
για το από πού εκλάπη αυτή η υπεραξία που καταναλώσαμε.
Νομίζω ότι στην περίπτωση της Ελλάδας, είναι αστείο να μιλάμε για Μαρξιστικού τύπου
κρίση. Όχι ότι υπάρχει ποτέ μαρξιστικού τύπου κρίση, αλλά τουλάχιστον πριν την
επικαλεστούμε, ας βρίσκουμε εργάτες, που έχουν καταναλώσει λιγότερο από όσο έχουν
παράξει. Αν κάποιος θέλει να δει μία κατά τη γνώμη μου πιο ρεαλιστική προσέγγιση, ας ρίξει
μια ματιά εδώ.
http://www.scribd.com/doc/174721730/%CE%A4%CE%B1-%CE%91%CE%AF%CF
%84%CE%B9%CE%B1-%CE%A4%CE%B7%CF%82-%CE%9A%CE%B1%CF%80%CE
%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE
%AE%CF%82-%CE%9A%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%82
Τα υπόλοιπα κείμενα που έχω ανεβάσει στο Scribd βρίσκονται στο παρακάτω link
http://www.scribd.com/iakovosal/documents

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful