Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή Επιγόνων
(Θέατρο)

Άσπρα Σπίτια
1997-2000

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΠΡΟΣΩΠΑ
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ:
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ:
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ:
ΠΑΤΕΡΑΣ:
ΜΗΤΕΡΑ:
ΚΛΥΜΕΝΗ:
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ:
ΕΡΜΙΟΝΗ:
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ:
ΠΑΠΠΟΥΣ:
ΓΙΑΓΙΑ:
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ:
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ:

Υπηρέτης. (45 ετών)
Ο Β’. Τέως έφεδρος αξιωματικός. (45 ετών)
Γαμπρός του Αρίσταρχου. Στέλεχος του ΚΚ, εξ αποστάσεως. (45 ετών)
Δημήτριος ο Α’. Πατέρας του Αρίσταρχου του Α”. (65 ετών)
Ερμιόνη η Α’. Σύζυγος του Δημητρίου του Α’. (65 ετών)
Η Β’. Γυναίκα του Λαοκράτη, αδερφή του Αρίσταρχου Β’. (43 ετών)
Γυναίκα του Αρίσταρχου του Β’. (43 ετών).
Η Β’ Κόρη του Λαοκράτη. (23 ετών)
Ο Β’. Γυιός του Αρίσταρχου του Β’. Αναρχικός (24 ετών).
Αρίσταρχος ο Α’. Κυνηγάει συνέχεια τη Γιαγιά με σεξουαλικές προθέσεις.
(Μεγάλος)
Κλυμένη η Α’. Σύζυγος του Αρίσταρχου Α’. (Μεγάλη)
Άσχετος. (Έρχεται και μιλάει με πάθος για την κατασκευή του σπιτιού του. Μπετό,
σίδερα, τεχνίτες. Τον ακούνε δήθεν με ενδιαφέρον).
Αδερφός της Μητέρας Ερμιόνης Α’. Στην αρχή παρουσιάζεται μεταμφιεσμένος σε
κακοποιό. (55 ετών)

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

2/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΙΚΑ
Το καθιστικό ενός αρχοντικού.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

3/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 1η

Σχολή επιγόνων

ΠΡΩΙΝΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ

(Κλεόδουλος Αρίσταρχος, Λαοκράτης)

(Στο κυλικείο είναι ο Κλεόδουλος και συγυρίζει. Παίρνει δύο ποτήρια του κρασιού. Τα φτύνει και τα
καθαρίζει με την πετσέτα του. Τα ελέγχει στο φως αν είναι απαστράπτοντα. Τα φτύνει πάλι και τα
γυαλίζει. Βάζει στο ένα κόκκινο κρασί και στο άλλο άσπρο).

ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Μπαίνει από την αριστερή μεριά). Καλημέρα Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Καλημέρα σας κύριε Λαοκράτη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πάλι κατεβασμένα τα κάδρα;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ως συνήθως κύριε Λαοκράτη. Να σας βοηθήσω στην αναστήλωση
των εικόνων κύριε Λαοκράτη;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Πάει στο κυλικείο και παίρνει το ποτήρι με το κόκκινο κρασί). Όχι Κλεόδουλε. θα
το κάνω μόνος μου. Σκούπισες καλά τα ποτήρια;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Βεβαίως κύριε Λαοκράτη. Αστράφτουν.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αυτά, Κλεόδουλε, δεν είναι εικόνες. Είναι σύμβολα. (Προς τα κάδρα που
είναι στημένα στο πάτωμα). Στην υγειά σας σύντροφοι. Ας πιούμε, προτού ενσκήψει η
αντίδραση. Προτού μολυνθεί ο αέρας. (Θ’ αρχίσει να παίρνει από το πάτωμα κάδρα και να τα
κρεμάει στην αριστερή μεριά του τοίχου. Δείχνουν μορφές όπως ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Μαρξ κλπ.
Μπαίνει Ο Αρίσταρχος από την δεξιά μεριά). Κατά φωνή.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Καλημέρα Κλεόδουλε.

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Καλημέρα σας κύριε Αρίσταρχε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Κοιτάζει τα κάδρα). Πάλι τα ίδια, ε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Αν χρειαστείτε τη βοήθειά μου, κύριε Αρίσταρχε, μην διστάσετε...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Πάει στο κυλικείο και παίρνει το ποτήρι με το άσπρο κρασί). Σ’ ευχαριστώ
Κλεόδουλε. Θ’ ασχοληθώ μόνος μου. Αστράφτουν τα ποτήρια. Πώς τα καταφέρνεις.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Έχουμε κι εμείς τα μυστικά μας, κύριε Αρίσταρχε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Προς τα κάδρα της δεξιάς πλευράς, στο πάτωμα). Εις υγείαν κύριοι. Πρέπει,
βλέπετε, με κάποιον να τσουγκρίσω το ποτήρι μου. Δεν μπορώ βέβαια να
τσουγκρίσω με τον “κύριο”. (Δείχνει με το βλέμμα του τον Λαοκράτη). Εγώ, ένας τέως
έφεδρος αξιωματικός; Ούτε που το συζητάω. Αντιλαμβάνεσαι Κλεόδουλε. (Θ’ αρχίσει
να παίρνει κάδρα από το πάτωμα που παριστάνουν παλιούς πολιτικούς και αξιωματικούς και τα
κρεμάει στη δεξιά πλευρά του τοίχου).

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Η δουλειά μου είναι να σας υπηρετώ, κύριε Αρίσταρχε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Κρεμάει τον Μαρξ). Είμαστε μια άκρως ιδιόρρυθμη οικογένεια, Δάσκαλε.
Να φανταστείς, μόνο εγώ έχω διαβάσει το “Κεφάλαιο”. (Πίνει μια γουλιά). Προ
αμνημονεύτων χρόνων.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Κρεμάει τον Τρικούπη). Θα καθίσω δίπλα του βέβαια. Αλλά τι να κάνω.
Δεν υπάρχει, βλέπετε, άλλο τραπέζι. Κι εγώ είμαι κοινωνικός άνθρωπος. Δεν μπορώ,
αντιλαμβάνεσαι Κλεόδουλε, να κλειστώ στο δωμάτιό μου, επειδή το μοναδικό
ελεύθερο κάθισμα στο σαλόνι, είναι στο τραπέζι που θα καθίσει ο εν λόγω “κύριος”.
Με την έλευσή του, επτωχεύσαμεν δυστυχώς σε ποιότητα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Κρεμάει τον Λένιν). Εγώ σύντροφε, εδώ μέσα, είμαι όπως ήταν ο
κομμουνισμός στη Σοβιετική ένωση: Ένας παραγκωνισμένος σώγαμπρος. Τίποτε
δεν μου ανήκει εδώ μέσα. Ακτήμων, όπως κι εσύ, σύντροφε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Κρεμάει το κάδρο του παππού). Εισήλθε στην οικογένεια ως λαίλαψ, εκ
του μη όντος, και απαίτησε να μοιραστούμε τα υπάρχοντά μας. Ο λόγος;
Παντρεύτηκε την ψυχοκόρη της μάνας μου. Χα! Ποια είναι τα προσόντα σου κύριε;
Γαμπρός! Χα!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σώγαμπρος. (Πάει μπροστά στον Στάλιν). Έχω όμως την επικαρπία της
περιουσίας. Όπως κι εσύ σύντροφε. Εν τέλει, η ιδιοκτησία αυτή καθ’ αυτή, δεν με
έλκει. Τι διαφορά έχει, αν η τσέπη μου είναι γεμάτη χρήματα, ή, αν έχω ένα σημάδι
στο μέτωπο, που έχει την ισχύ του χρήματος. Μια ταυτότητα ας πούμε. Ξέρεις εσύ,
σύντροφε. Τι σημασία έχει αν δεν ορίζω τη γη, αφού παίρνω τους καρπούς της.
Γίνεται μήπως γλυκύτερο το ψωμί, ή τάχα πιο ζουμερά τα φρούτα;

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

4/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η μάνα μου, ήθελε σώνει και καλά μια κόρη. Απογοητεύτηκε, όταν η
μαμή, κρατώντας με ανάποδα, απ’ τα πόδια, ανακοίνωσε: “Να σας ζήσει, παίδαρος”!
Κοίταξε άγρια τη γιαγιά που αντί να συμπάσχει μαζί της, στο δυστύχημα του
αρσενικού μου φύλου, έσπευσε να προλάβει να κατοχυρώσει το όνομα του παππού
για το νεογέννητο. “Και το όνομα αυτού Αρίσταρχος”, ξεφώνισε, για να την ακούσουν
όλοι και ν’ αποθαρρύνει τυχόν αμφισβητήσεις.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Προς τι οι επαναστάσεις και οι αλληλοσπαραγμοί; Αν τα παιδιά των
φτωχών παντρεύονταν τις κόρες των πλουσίων, όπως εγώ σύντροφοι, θα λύναμε το
πρόβλημα της ισοκατανομής του εισοδήματος.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μετά, η μητέρα, για να κατευνάσει το πάθος της για κόρη, άρχισε να
με ντύνει με φουστανάκια και να μου χαρίζει κούκλες. “Η κορούλα μου η Αριστέα”,
έλεγε και με χόρευε στα γόνατά της.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Ειρωνικά). Αντιλαμβάνεσαι Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα μου επιτρέψετε να κρατήσω την ουδετερότητά μου στην
διαμάχη σας, κύριε Λαοκράτη. Οι υπηρέτες οφείλουν να είναι αμέτοχοι στις διαμάχες
των αφεντικών τους. Οι κρετίνοι, είναι πιο τυχεροί. Είναι οι μόνοι που δικαιούνται να
είναι αμέτοχοι σε όλα, αλλά να ψηφίζουν στις εκλογές. Η σιωπηρά πλειοψηφία.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Κρεμάει το κάδρο του Θείου Τηλέμαχου). Ευτυχώς, μπήκες μια μέρα εσύ
θείε Τηλέμαχε, κι έβαλες τα πράγματα στη θέση τους. “Αν θέλεις κορίτσι”, της είπες,
“κάνε ένα”. Δεν θα εκφυλίσεις τον ανιψιό μου. Πολύ καλό αυτό Θείε. Γλύτωσα από τις
κούκλες. Τότε μου αγόρασε κι ο πατέρας το πρώτο μου πιστόλι.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ:Η επόμενη επανάσταση, σύντροφοι, θα ξεκινήσει από τις
κρεβατοκάμαρες των πλουσιοκόριτσων. θα είναι αναίμακτη. Οι μοναδικές ρανίδες
αίματος που θα χυθούν, θα είναι ίσως, από την διάρρηξη των παρθενικών υμένων.
Θα είναι η επανάσταση της επικαρπίας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θα έπρεπε όμως, Θείε Τηλέμαχε, να σταματήσεις εκεί τις συμβουλές
σου. Εκείνο το, “Κι αν δεν μπορείτε να κάνετε κορίτσι, υιοθετήστε ένα”, τι το ήθελες;
Άνοιξες την Κερκόπορτα της οικογενείας στους βαρβάρους. Μπήκαν και έκαναν
κατοχή.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ; (Πίνει ακόμα μια γουλιά). Θα ηγηθώ του αγώνος. Εγώ, ο Λαοκράτης
Κοτυλίδας, του Παρμενίωνα και της Αλισάβας, αιωνία η μνήμη τους, εκ Ζαπαντίου,
σε λίγο καιρό, θα πάρω το χρίσμα του προκαθήμενου της οικογενείας, ως ο μόνος
άξιος προς τούτο. Θα είμαι ο αρχηγός του οίκου των Ντελήδων.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μόλυναν τα ιερά και τα όσια της οικογενείας των Ντελήδων. Σε λίγο,
που εγώ, ο Αρίσταρχος Ντελής, τέως έφεδρος αξιωματικός, θα πάρω, ως μοναδικός
υιός και φυσικός κληρονόμος, το χρίσμα του αρχηγού του οίκου μας, θα
διορθωθούν τα κακώς κείμενα εδώ μέσα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η εξουσία, είναι το επιστέγασμα μιας λαμπρής πορείας μέσα στη ζωή.
Είναι η κόρη που χαρίζεται στους δυνατούς και στους άξιους. Κι αξίζει τις θυσίες που
κάνουν οι άνθρωποι για να την φτάσουν. Να την σφίξεις, νικητής, στην αγκαλιά σου
και να γεννήσεις μέσα της.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η εξουσία, είναι η δύναμη που μπορεί να κάνει τον κόσμο αγνώριστο.
Παράδεισο, αν αφεθεί σε χέρια που μπορούν να τη διαφεντέψουν. Κόλαση, αν
περιπέσει σε χέρια ανήμπορα. Είναι η αειθαλής κόρη που περνάει από τα γόνατα
του πατέρα, στα στιβαρά χέρια του γυιου. Και της αρέσει αυτή η ανανέωση, καθώς
ξεφεύγει από τα νεκροκρέβατα των γερόντων και μπαίνει στις σφύζουσες από ορμή,
αναστατωμένες κάμαρες των νέων. Των νέων, που ακόμα και το άγγιγμά τους
γκαστρώνει.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αν βέβαια ο πεθερός μου, αποφασίσει πως ήρθε η ώρα ν’ αποσυρθεί
και να την αφήσει ελεύθερη. Οι γέροντες, που δεν κατάφερε η ζωή να τους πλουτίσει
με σοφία, αγωνιούν για την επερχόμενη κατάρρευση. Όλες τους οι πράξεις
υπαγορεύονται από την απόγνωση. Προσδένονται στο άρμα της εξουσίας που τους
αναζωογονεί προς στιγμήν, και φαντάζονται πως θα ζήσουν αιώνια.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια, να πειστούν οι γέροντες, να την
αφήσουν ελεύθερη. Συνήθως γαντζώνονται επάνω της, σαν τον ναυαγό στη σανίδα

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

5/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

σωτηρίας, και κρατούν αιχμάλωτη την κόρη. Την κόρη, που αναγκάζεται, ενώ βλέπει
από μακριά την άνοιξη να την καλεί, είναι αναγκασμένη να ζει στο χειμώνα. Δέσμια,
πίσω από μουχλιασμένους τοίχους, να την πασπατεύουν ξεραμένα και γεμάτα
πληγές γεροντικά χέρια.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Κοιτάει λοξά τον Αρίσταρχο). Υπάρχουν βέβαια, και κάποιοι αστείοι τύποι,
που με μοναδικό τους προσόν την ελαφρότητα του μυαλού τους και κάποιες
βιολογικές συγγένειες με τον άρχοντα, ονειρεύονται εξουσίες. Αντιλαμβάνεσαι
Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Τακτοποιεί χωρίς ν’ απαντάει).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Κοιτάει λοξά τον Λαοκράτη). Υπάρχουν βέβαια και οι επυλίδες, οι ξένοι,
που ονειρεύονται αξιώματα. Παρίας, καταλαβαίνετε. Αντιλαμβάνεσαι Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Τακτοποιεί χωρίς ν’ απαντάει).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Στον Στάλιν). Όταν θα έλθω εν τη εξουσία μου, θ’ ακολουθήσω το δικό
σου παράδειγμα, σύντροφε. Θα εξαλείψω από προσώπου γης, όλους τους
διεκδικητές. Όλους, Κλεόδουλε! (Κάθεται στην τραπεζαρία).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Όταν θ’ ανέλθω στην εξουσία, θα εφαρμόσω το αποτελεσματικό
σύστημα των σουλτάνων, που έσφαζαν όλους τους διεκδικητές και ησύχαζαν.
Ανυπόληπτος άνθρωπος, Κλεόδουλε. (Κάθεται στην τραπεζαρία).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σιχαμερό υποκείμενο, Κλεόδουλε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μορμολύκειο, Κλεόδουλε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ανδράποδο, Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Σας παρακαλώ κύριοι, μην βάζετε το όνομά μου, δίπλα από τέτοια
επίθετα. Φαίνεται σαν να τα λέτε για μένα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Προς τα κάδρα). Αγύρτες, κύριοι. (Κάθεται)
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Προς τα κάδρα). Λωποδύτες, σύντροφοι. (Κάθεται)

(Πίνουν το υπόλοιπο του κρασιού τους με μιας).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

6/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 2

Σχολή επιγόνων

ΟΙΝΟΦΡΟΝΕΣ

(Κλεόδουλος Αρίσταρχος, Λαοκράτης)

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κλεόδουλε!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κλεόδουλε!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Σημάνατε, κύριοι;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Βάλε μου λίγο κρασί. Από το άσπρο.
(Πάει να του βάλει κρασί)

ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σε μένα πρώτα, από το κόκκινο.
(Αφήνει τον Αρίσταρχο και πάει στον Λαοκράτη)

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Υπηρέτη!
(Ο Κλεόδουλος πάει προς αυτόν).

ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Υπηρέτη!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κύριοι, ελπίζω να έχετε αντιληφθεί ότι εργάζομαι. Εργασία!
Εξώγαμη Κόρη που προήλθε από τον βιασμό της Ανέχειας από τον Πλούτο.
Εξαδέλφη της Ανάγκης και της Αδικίας. Ετεροθαλής αδερφή της Εκμετάλλευσης,
γνήσιας κόρης του Πλούτου και της Ευμάρειας. Εργασία. Θυμάστε, φαντάζομαι, τη
λέξη. Ανήκω στην συμπαθή συνομοταξία των ανθρώπων που βγάζουν το ψωμάκι
τους εργαζόμενοι. Είδος ζώου που τελεί υπό εξαφάνιση σ’ αυτό το σπίτι. Θα πρέπει,
αν δεν τυγχάνω του σεβασμού σας, ν’ απολαμβάνω του οίκτου σας.
(Κρατώντας τις δυο μπουκάλες στα χέρια του, σερβίρει και τους δυο ταυτόχρονα. Σκόπιμα βάζει
κόκκινο στον Αρίσταρχο και άσπρο στον Λαοκράτη. Φέρνουν τα ποτήρια στο στόμα τους και πίνουν.
Αντιλαμβάνονται το λάθος).

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Φτου, δηλητήριο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Βοήθεια χάνομαι.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Να με συγχωρούν οι κύριοι, πρόκειται για ατύχημα. Δεν ήταν
ηθελημένο. Με συγχύσατε και λάθεψα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα κάθε πρωί, το ίδιο ατύχημα έχουμε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ζητώ ταπεινά συγνώμη κύριε Λαοκράτη.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πρόκειται περί σκανδάλου!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Παρακαλώ, δεχτείτε τη συγνώμη μου κύριε Αρίσταρχε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Στο τέλος θα καταλήξει να μου αρέσει το άσπρο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θα γίνω ερυθρόδερμος πίνοντας συνεχώς αυτή την αυγοβαφή,
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κι άντε να με δει κανένα μάτι, ή να με ακούσει κανένα αυτί. “Ο
Λαοκράτης, πίνει κάθε πρωί άσπρο κρασί, και ύστερα έρχεται και μας κάνει τον
δημοκράτη”.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Μπορώ να έρθω μαζί σας και να βεβαιώσω την Κεντρική επιτροπή
του κόμματος πως είστε συνεπής στην ιδεολογία σας, κύριε Λαοκράτη.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Είμαι πεπεισμένος πως πρόκειται περί σκευωρίας εξυφασμένης από
την αριστερά για την άλωση του στρατεύματος.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Προσποιείται τον φοβισμένο). Μπορώ να βεβαιώσω και για σας, ότι δεν
σπιλώσατε τα φρονήματά σας με έγχρωμους οίνους, κύριε Αρίσταρχε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Να ξεφτιλιστώ δημοσίως δηλαδή;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: “Ο σύντροφος κύριος Λαοκράτης πίνει πάντα κόκκινο κρασί”.
Μπορώ να κάνω και γραπτή δήλωση. “Σας βεβαιώ, σύντροφοι”...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κι εσύ Κλεόδουλε είσαι το όργανό των σκευωρών. Απολύεσαι.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Όχι κύριε Αρίσταρχε. Μπορώ να εκδώσω και πιστοποιητικό οινικών
φρονημάτων και να δηλώσω επίσης, πως αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Απολύεσαι!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Απολύεσαι!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Είστε πολύ σκληροί μαζί μου κύριοι. Τι θα κάνω εγώ τώρα. Το μόνο
που μου μένει είναι ν’ αυτοκτονήσω. (Οι συνομιλητές του δεν αντιδρούν. Τους κοιτάζει
διαδοχικά). Ή ν’ αποταθώ στη μητέρα σας.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

7/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Τρομαγμένος). Όχι στη μαμά.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Τρομαγμένος). Προς Θεού.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: “Ο κύριος Αρίσταρχος και ο κύριος Λαοκράτης, με απέλυσαν πάλι
κυρία”.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο Αρίσταρχος τον απέλυσε πρώτος, μητέρα.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: “Έλεος”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ψέματα, εγώ δεν απέλυσα κανένα, μαμά.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Δεν μου μένει παρά ν’ αυτοκτονήσω.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Ευχαριστημένος που γλύτωσε από την απειλή της μαμάς). Α, ωραία
Κλεόδουλε! Πολύ καλή ιδέα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Ευχαριστημένος που γλύτωσε από την απειλή της πεθεράς). Μπράβο, πολύ
ωραία, Κλεόδουλε! Ως υπηρέτης, διαθέτεις φαντασία.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Αντίο σας κύριοι. (Παίρνει τον παγοκόφτη από το κυλικείο και τον φέρνει στο
μέρος της καρδιάς). Είπα αντίο σας κύριοι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Φεύγεις Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Αυτοκτονώ, κύριε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ε, ας μην φτάνουμε στα άκρα. Εγώ προσωπικά δεν σε απολύω.
Ανακαλώ την απόφαση.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Προσποιούμενος τον λυπημένο). Ο κύριος Αρίσταρχος όμως;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ούτε κι εγώ. Σε συγχωρώ. Για τελευταία όμως φορά.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Σας ευχαριστώ κύριοι, είστε πολύ καλοί μαζί μου. Σας ευγνωμονώ.
(Ο Κλεόδουλος φέρνει καινούργια ποτήρια και βάζει κρασί).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η ιδεολογία μου, Κλεόδουλε, είναι κοντά στον εργαζόμενο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο άνθρωπος, είναι το πρώτο μου μέλημα.
(Ο Κλεόδουλος Σερβίρει).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Στον κύριο πρώτα, Κλεόδουλε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Όχι Κλεόδουλε, όχι. Στον κύριο πρώτα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν το συζητώ Κλεόδουλε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αποκλείεται Κλεόδουλε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αυτό που σου λέω εγώ, Κλεόδουλε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν θέλω χάρες εγώ, Κλεόδουλε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Προτιμώ να μην πιω κρασί, Κλεόδουλε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δε χάνει και τίποτε, Κλεόδουλε. Αυτό το υποκίτρινο υγρό, έχει την όψη
και τη γεύση ούρων, Κλεόδουλε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Σιγά μην πιω απ’ αυτό το αιματοειδές απόσταγμα. Δεν είμαι
βρικόλακας εγώ, Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Σκεφτήκατε ποτέ, κύριοι, να εναλλάσσεστε στη σειρά του
σερβιρίσματος;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τι εννοείς Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Να σερβίρω εκ περιτροπής, πότε τον έναν πρώτον και πότε τον
άλλον, κύριοι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αποκλείεται. Η εξουσία, Κλεόδουλε, δεν μοιράζεται. Την έχεις, ή δεν
την έχεις.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πρέπει, Κλεόδουλε, να είσαι σε θέση να ξεχωρίσεις έναν υποψήφιο
αρχηγό από έναν αξιοθρήνητο αρχηγίσκο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κάνε τη δουλειά σου και σερβίρισε τον κύριο πρώτον.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σερβίρισε τον κύριο. Σε διατάσσω!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Όπως σε διέταξα Κλεόδουλε!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κλεόδουλε!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κλεόδουλε!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Αμφιταλαντεύεται) Αποφασίστε κύριοι. Πάψτε επιτέλους να με
βασανίζετε. Παραιτούμαι!
(Σηκώνονται και οι δύο ανήσυχοι).

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα όχι Κλεόδουλε, εμείς σ’ αγαπάμε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τι θα γίνουμε χωρίς εσένα Κλεόδουλε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Να, βάλε σε μένα πρώτα. Θυσιάζομαι.
19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

8/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα όχι, βάλε σε μένα πρώτα. Εγώ θυσιάζομαι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν θα είμαστε καλά Κλεόδουλε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Είπα και ελάλησα Κλεόδουλε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Επιμένω Κλεόδουλε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πες στον κύριο, Κλεόδουλε, πως προηγούμαι ως εκφραστής μιας
τάξης που πάντα θυσιάζεται.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κεριά και λιβάνια, πες στον κύριο Κλεόδουλε. Οι έφεδροι αξιωματικοί,
έχουν ποτίσει με το αίμα τους το δέντρο της ελευθερίας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Χωρίς αυτές τις θυσίες, σήμερα οι κύριοι του είδους του, θα ήταν
ακόμη δουλοπάροικοι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Χάριν των αγώνων των εφέδρων αξιωματικών επιζεί η συνομοταξία
του είδους του, για να μας ταλανίζει με τις ιδεολογίες της.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κλεόδουλε, μην μου υψώνει τη φωνή εμένα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κλεόδουλε, με απειλεί;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Εκρήγνυται). Σταματήστε επί τέλους! Καθίστε! (Κάθονται πειθήνιοι. Ο
Κλεόδουλος σερβίρει τον Λαοκράτη πρώτα). Ξεκινάω, εκ δεξιών. (Ταράζεται ο Λαοκράτης)
Γεωγραφικός και ουχί ιδεολογικός ο όρος. Από την πάλαι ποτέ καθοδήγηση πρώτα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ξέρεις, Κλεόδουλε, εγώ ιδεολογικά είμαι μαζί σου. Αλλά εδώ μέσα, ας
κρατάμε τα προσχήματα. Καταλαβαίνεις.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ Μάλιστα κύριε, καταλαβαίνω.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τι καταλαβαίνεις Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Εδώ θα είστε δήθεν αφεντικό μου. Θα προσποιείστε για τα
προσχήματα. Θα είστε δήθεν αριστοκράτης.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μπράβο Κλεόδουλε! Ενώ έξω...
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ενώ έξω, πάλι θα προσποιείστε. Θα είστε δήθεν δημοκράτης..
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μπράβο Κλεόδουλε! (Μένει για λίγο ακίνητος, σαν να σκέπτεται τα λόγια του
Κλεοδούλου).
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Σερβίρει τον Αρίσταρχο).Συνεχίζω, εξ ευωνύμων. (Ταράζεται ο Αρίσταρχος),
Πάντα με την γεωγραφική έννοια του όρου, με τον ένδοξο τέως Ελληνικό στρατό.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ξέρεις, Κλεόδουλε...
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ξέρω, κύριε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Τι ξέρεις Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Όταν είμαστε μόνοι, εσείς κι εγώ, θα είμαστε ίσοι. Θα είμαι κι εγώ
δήθεν “κύριος”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μπράβο Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ενώ παρουσία των άλλων, έστω και του κυρίου Λαοκράτη, θα είστε
μόνον εσείς δήθεν “κύριος”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μπράβο Κλεόδουλε. (Μένει κι αυτός για λίγο ακίνητος σαν να σκέπτεται τα
λόγια του Κλεόδουλου).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

9/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 3

Σχολή επιγόνων

ΈΝΔΟΞΟΙ ΔΟΥΛΟΙ (Κλεόδουλοι)

(Κλεόδουλος Αρίσταρχος, Λαοκράτης)

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κλεόδουλε, έλα κάθισε εδώ.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Σας παρακαλώ κύριε Αρίσταρχε! Οφείλω να είμαι όρθιος παρουσία
των αφεντικών μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα όχι Κλεόδουλε, έλα κάθισε εδώ.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Αδυνατώ, κύριε Λαοκράτη. Δεν το επιτρέπει η δεοντολογία. Ως
υπηρέτης πρέπει να...
(Του δείχνουν τον καναπέ. Τον παίρνουν ευγενικά αλλά αποφασιστικά και τον καθίζουν ανάμεσά τους).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ξέρεις Κλεόδουλε, πως είσαι το σημαντικότερο πρόσωπο αυτού του
σπιτιού;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα δεν είμαι παρά ένας φτωχός υπηρέτης κύριε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο υπηρέτης, είναι το σημαντικότερο πρόσωπο σε κάθε σπίτι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εμείς υπάρχουμε απλά και μόνο για να δικαιολογείται η παρουσία
ενός υπηρέτη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Είμαστε άρχοντες γιατί υπάρχεις εσύ να το πιστοποιείς υπηρετώντας
μας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η παρουσία σου, στηρίζει τον τίτλο του άρχοντα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Όσο περισσότεροι υπηρέτες, τόσο πιο σημαντικός ο άρχοντας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η απουσία σου μας κατεβάζει από τους θρόνους.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μας μετατρέπει σε ανίσχυρα ανθρωπάρια.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Φτωχά και ταπεινά.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ανάξια λόγου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ένας υπηρέτης μπορεί να ζήσει και μόνος του.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ένας άρχοντας χωρίς υπηρέτες, είναι καταδικασμένος σε αφανισμό,
σε θάνατο. Δεν είναι άρχοντας πλέον.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εκπεπτοκότες οι άρχοντες χωρίς υπηρέτες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ξεπεσμένοι χωρίς την παρουσία σου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ενώ εσύ, το λέει και το πρώτο συνθετικό του ονόματός σου, είσαι
ένδοξος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κλέος θα πει δόξα.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ένδοξος δούλος;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δούλος μεν, ένδοξος δε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί στην αρχαιότητα ήταν δούλοι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οι εισαγγελείς, ήταν δούλοι!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Οι χωροφύλακες, δούλοι!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οι δημόσιοι υπάλληλοι, δούλοι!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μόνο σήμερα είναι κατάντησαν αφέντες.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Σ’ αγαπάμε Κλεόδουλε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Είσαι ο, τι πολυτιμότερο έχουμε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δημιουργούμε ανάγκες για να βρίσκεις δουλειά.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εμείς βάζουμε τα προβλήματα και συ τα λύνεις.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Όλοι θέτουν προβλήματα Κλεόδουλε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τι πιο απλό από τη δημιουργία προβλημάτων.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μόνον ένας υπηρέτης μπορεί να τα λύνει.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εμείς, δεν έχουμε παρά μόνο την πολυτέλεια του ευτελούς χρήματος,
που μας εξασφαλίζει τις υπηρεσίες σου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αν δεν ήσουν εσύ να παρέχεις υπηρεσίες, το χρήμα θα ήταν
ανίσχυρο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Χωρίς νόημα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μ’ αυτά τα χρήματα, φροντίζουμε να περνάς καλά.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Να έχεις τις ανέσεις σου.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

10/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κι εσύ το ανταποδίδεις με την πίστη σου σε μένα!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σε μένα!
(Μικρή σιωπή).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Λοιπόν;
(Ο Κλεόδουλος κοιτάει σαστισμένος).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πρέπει επί τέλους ν’ αποφασίσεις Κλεόδουλε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν μπορείς να είσαι ουδέτερος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η ουδετερότητα, είναι η μητέρα των δεινών σ’ αυτή τη χώρα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η μεροληψία θα φέρει τη χώρα σε κάποια θέση.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η Ουδετερότητα την κρατά μετέωρη.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μια σταθερή θέση.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Την κρατά μετέωρη στο πουθενά. Και ξαφνικά πέφτει και τσακίζεται.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Λέγε λοιπόν!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αποφάσισε!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πρόσεξε καλά τι θα πεις.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Είσαι η χώρα ολόκληρη.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Το μέλλον σου κρέμεται από μία κλωστή.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Είσαι στον γκρεμό. Σου απλώνονται δύο χέρια. Μόνο το αριστερό έχει
τη δύναμη να σε ανασύρει.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Στηρίξου στη δεξιά μου. Η αριστερά έχασε την υπόληψή της και της
αφήρεσαν το όνομα. Λέγεται πλέον κατ’ ευφημισμό ευώνυμη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Λέγε λοιπόν!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ποιο κρασί προτιμάς; Το διαυγές διαμάντι το λευκό, ή το αμφιβόλου
καθαρότητας κόκκινο;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Το φωτεινό ρουμπίνι το κόκκινο, ή το άχρωμο πτύσμα το άσπρο;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Λέγε!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Λέγε!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: ...Δεν πίνω κύριοι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν πίνεις κρασί;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αδιανόητο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα όλοι οι εξελιγμένοι λαοί, πίνουνε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Στη Σοβιετική Ένωση, βάζουν βότκα αντί για νερό στο τσάι τους!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Στη Γερμανία βράζουν τις πατάτες τους σε μπύρα!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Στη Γαλλία είσαι υποχρεωμένος από τον νόμο να πίνεις ένα λίτρο
μποζολέ την ημέρα!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Στην Κίνα βράζουν το ρύζι τους σε μαλτέ.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Στην Φιλανδία κάνουν το πρωινό τους μπάνιο σε οινόπνευμα από
πατάτες.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κι εσύ, έτσι αβασάνιστα, μας λες πως δεν πίνεις; Αποκλείεται!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν πίνουν, μόνο αυτοί που έχουν πομπές να κρύψουν και φοβούνται
το λύσιμο της γλώσσας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μόνον αυτοί δεν πίνουν. Οι ανυπόληπτοι!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Είσαι υποχρεωμένος να πάρεις σαφή πολιτική θέση.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Λέγε!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Λέγε λοιπόν!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ωραία λοιπόν θ’ απαντήσω. Μ’ αρέσει το καλό το κρασί.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Βγάζει κραυγή) Α!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Βγάζει κραυγή) Α!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Φυγομαχείς λοιπόν!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Παριστάνεις τον διπλωμάτη!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μήπως είσαι επαίσχυντος κοκκινορούφης και ντρέπεσαι να το πεις;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μήπως είσαι κρυπτο- ασπροκαταπότης και αδυνατείς να το
ομολογήσεις;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Μα όχι. Πίνω και από τα δύο είδη, αρκεί να είναι καλά.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κι από τα δύο;

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

11/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Φρίκη!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αδιανόητο!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Το κόκκινο το κρασί Κλεόδουλε, είναι προϊόν μακρόχρονης πολιτικής
ωρίμανσης.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Το άσπρο κρασί Κλεόδουλε, αποπνέει φρεσκάδα πολιτικής
δημιουργίας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Είναι σοφό κρασί.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Χορεύει στη γλώσσα σου η σφριγηλή του γεύση όταν το πίνεις.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Το κόκκινο κρασί, είναι σα μια πανέμορφη κυρία, που γνωρίζει την
τέχνη να σε κάνει ευτυχισμένο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Το άσπρο κρασί είναι σαν μια νεαρή αιθέρια ύπαρξη, που σε
παρασέρνει μαζί της στον ίλιγγο του έρωτα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μη μπλέκεις με νιάνιαρα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Άσε τις γριές ν’ αναπαύονται στα κοιμητήρια.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Μα, ξέρετε, κύριε Λαοκράτη, πως κάποια κόκκινα κρασιά, δεν
πίνονται.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν ξέρεις τι λες, Κλεόδουλε. (Φωνάζει). Αν ήσουν στην Κίνα...
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Και κάποια άσπρα κρασιά, κύριε Αρίσταρχε, δεν κάνουν ούτε για
ξύδι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Παραλογίζεσαι, Κλεόδουλε. (Φωνάζει). Αν ήσουν στην Ιαπωνία...
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Υπάρχουν καλοί και
κακοί, με όλες τις ανάμεσά τους διαβαθμίσεις. Τίποτε άλλο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: ...Θα σου είχαν κόψει τη γλώσσα, στην Κίνα
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: ...Θα σε είχαν υποχρεώσει να κάνεις χαρακίρι στην Ιαπωνία.
(Χτυπάει το κουδούνι της πόρτας).

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Το καθήκον με καλεί κύριοι. Συγχωρήστε με.
(Ο Κλεόδουλος ξεφεύγει από τον κλοιό και πάει ν’ ανοίξει).

ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Παίζεις εν ου παικτοίς, κύριε Κλεόδουλε;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Καθυβρίζεις τα ιερά και τα όσια, κύριε, Κλεόδουλε;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Στην κρεμάλα!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εις Θάνατον!

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

12/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

Σκηνή 4 ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ
((Κλεόδουλος Αρίσταρχος, Λαοκράτης και ο κύριος Ευάγγελος)
(Ο Κλεόδουλος ανοίγει και αναγγέλλει γελώντας)

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ο αξιότιμος κύριος Ευάγγελος, ο γείτονας. Επίσημος σύμβουλος
της αυλής περί τα οικοδομικά. Καλημέρα σας κύριοι Ευάγγελε. Πάντα στην
κατάλληλη στιγμή.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ: Καλημέρα σας κύριοι. (Κάθεται). Είπα να περάσω και να σας
ενημερώσω για την πρόοδο των εργασιών της οικοδομής. Πρέπει να τα λέω κάπου
γιατί έτσι τα καταλαβαίνω κι εγώ. Όταν λες το πρόβλημά σου, το κατανοείς καλύτερα.
Μην ξεκινήσετε ποτέ να κτίσετε σπίτι, κύριοι. Θα κολυμπήσετε στ’ ανεξερεύνητα νερά
της απάτης. Θα συμμετέχετε στο κυνήγι της αλεπούς, ως φτωχές αλεπουδίτσες. Θα
σας κυνηγούν τ’ αγριόσκυλα με μορφή εργολάβων και μηχανικών. Οι εργολάβοι,
είναι κλέφτες. Οι έμποροι των οικοδομικών υλικών, ληστές. Οι μηχανικοί, απατεώνες.
Οι ελεγκτές της πολεοδομίας, αργυρώνητοι και μηχανικοί συνάμα. Οι αρχιτέκτονες,
απουσιάζουν παντελώς. Κι εμείς, απερίσκεπτοι, έχουμε αφήσει την ανοικοδόμηση
της Ελλάδας, σε χέρια κλεπτών, απατεώνων και ληστών.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα πιείτε λίγο κόκκινο κρασί κύριε Ευάγγελε; Κάνει καλό στην καρδιά.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θα σας συμβούλευα να πιείτε λίγο άσπρο. Διώχνει την χοληστερίνη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Το άσπρο περιέχει αρκετή ποσότητα γύψου, που καταστρέφει τα
νεφρά. Τον προσθέτουν, σ’ αυτό το συνονθύλευμα για να καθαρίσει γρήγορα, από τα
κατάλοιπα του μούστου, και να το πουλήσουν στους αδαείς.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Το κόκκινο, κάνει κακό στο στομάχι και τις αιμορροΐδες. Χρωματίζεται
τεχνητά για να καλύψει τις άγριες διαθέσεις κάποιων αιμοβόρων ή τις ιδεολογικές
ανάγκες κάποιων ανόητων.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μην πτοείστε κύριε Ευάγγελε. Παίρνετε ένα κομματάκι ψωμί και το
βουτάτε στο ποτήρι. Αν το ψωμί χρωματιστεί ομοιόμορφα, χωρίς να συγκεντρώνεται
περισσότερο χρώμα σε κάποια σημεία, τότε έχετε στο ποτήρι σας, κατ ευθείαν από
το αμπέλι, ένα υπέροχο κόκκινο κρασί.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο γύψος, κύριε Ευάγγελε, ανιχνεύεται εύκολα, από την ιδιάζουσα
οσμή του.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ: Θα προτιμούσα λίγο ροζέ. Ποτέ δεν ήμουν των άκρων. (Συνεχίζει την
ενημέρωση). Μην αναρωτιέστε λοιπόν για τα χάλια στα οποία έχουν περιέλθει οι
πόλεις. Βέβαια και στην αρχαιότητα, η κατάσταση δεν ήταν διαφορετική. Οι
εργολάβοι και οι μηχανικοί, είναι όντα διαχρονικά. Η ίδια άναρχη δόμηση. Σ’ όλες τις
πόλεις πλην της Ολύνθου. Γι αυτό οι εργολάβοι πλήρωσαν τον Φίλιππο και την
εδήωσε. Την όργωσε. Δεν έπρεπε να υπάρχει πόλη που να ξεφεύγει από τους
κανόνες τους. Σήμερα θα ρίξουμε τα μπετά για το σπίτι. Ο εργολάβος, θα θέλει να
μετρήσουμε την ποσότητα του τσιμέντου, με τις μπετονιέρες, που θα τις στέλνει,
συνεννοημένα, μισογεμάτες, με δεύτερης ποιότητας υλικό ο έμπορος, έτερος
λωποδύτης. Ο μηχανικός, θα πιστοποιεί το καλώς έχειν με το αζημίωτο. Κι εκεί, εν
μέσω ληστών και κλεπτών, θα προσπαθώ να βάλω μια στέγη στα όνειρά μου. (Πίνει
το κρασί που του σερβίρει ο Κλεόδουλος). Γέμισε η κοινωνία μας Ληστές και δολοφόνους
κύριοι. Ορίστε, αυτή την κάρτα μου την έδωσε ένας άγνωστος. “Αν έχετε κάποιον
που θέλετε να δείρετε, να κακοποιήσετε ή να σκοτώσετε, να με προτιμήσετε”, μου
λέει. “Βεβαίως” του απαντώ. “Θ’ αρχίσεις από τον υπουργό δημοσίων έργων. Στη
συνέχεια, θα κατεβαίνεις την ιεραρχία, μέχρι τον τελευταίο μηχανικό ή εργολάβο”. Τι
άλλο έχουν να δούνε τα μάτια μας σήμερα σ’ αυτή τη ζούγκλα που ζούμε. Να μη σας
καθυστερώ άλλο όμως, γιατί βιάζομαι. Καλημέρα σας κύριοι. Θα επανέλθω με
νεώτερα. (Αποχωρεί αφήνοντας την κάρτα στο τραπέζι).
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κατευόδιο, κύριε Ευάγγελε. (Τον οδηγεί στην πόρτα).
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ: Α, να μην ξεχάσω. Οι μπουκάλες του κρασιού πρέπει ν’
αποθηκεύονται πλαγιαστές. Αλλιώς ξεραίνεται ο φελλός και το κρασί οξειδώνεται.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

13/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα το λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας, κύριε Ευάγγελε. Αντίο σας.
(Κοιτάζει γυρνώντας προς τα ενδότερα. Έρχεται ο πατέρας). Έρχεται ο αρχηγός της
οικογενείας, κύριοι. Ο εξοχότατος Δημήτριος Ντελής. Τα σέβη μου κύριε. (Σκύβει ).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

14/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 5 ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ
(Κλεόδουλος Αρίσταρχος, Λαοκράτης και ο Πατέρας)

ΠΑΤΕΡΑΣ: Καλημέρα σας κύριοι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Καλημέρα πατέρα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Καλημέρα πεθερέ μου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Κοιτάζει τα κάδρα.). Σας έχω πει πως δεν θέλω να βλέπω πολιτικούς
κρεμασμένους στο σαλόνι μου. Να τους κρεμάτε σε αγχόνες. Είπα και ελάλησα. Ή
αν προτιμάτε τον τοίχο, να τους στήνετε στον τοίχο του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Όχι όμως τον δικό μου τον τοίχο. Τους έχω χεσμένους. Εξ’ άλλου στο σπίτι αυτό,
είμαστε ανεξάρτητοι. Δεν είμαστε οπαδοί κανενός. Σαν οικογένεια, εννοώ, νομίμως
εκπροσωπούμενη από εμένα. (Αρχίζει και ξεκρεμάει κάδρα από αριστερά. Τα δίνει στον
Κλεόδουλο που τα αφήνει στο πάτωμα). Είμαστε μια αξιοπρεπής οικογένεια. Είπα και
ελάλησα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα η πολιτική είναι μια από τις σπουδαιότερες λειτουργίες της
κοινωνίας μας. Εσύ μας το έλεγες αυτό.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η πολιτική για τους ανθρώπους, είναι ο, τι το νερό για τα ψάρια, μας
έλεγες.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ναι, αλλά πως το έλεγα;
ΑΡΙΣΑΡΧΟΣ: Πως το έλεγες;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Το έλεγα ως διεκδικητής της εξουσίας. Τώρα ως αρχηγός, φρονώ άλλα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα η πολιτική δεν είναι μια διαχρονική και έντιμη διαδικασία;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν πρέπει να έχει σταθερές αρχές ο πολιτικός άνδρας;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Πολιτική κύριοι, σημαίνει ελίσσομαι. Η πολιτική κύριοι, είναι μια μέθοδος
κατάληψης της εξουσίας. Κι ένας πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του, αποσύρεται
από την πολιτική μόλις καταλάβει την εξουσία.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Τρέχει ν’ αποσοβήσει την υποστολή δια της πειθούς. Εις μάτην. Αρκείται στο να
παραλαμβάνει τα κάδρα από τον Κλεόδουλο και να τα εναποθέτει ευλαβικά στο πάτωμα). Μα αυτός
είναι ο ισόθεος Στάλιν.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Χεσμένος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα πεθερέ μου...
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μη στενοχωριέσαι, κι αυτός χεσμένους μας είχε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Σηκώνεται όπως ο Λαοκράτης). Μα αυτός δεν είναι πολιτικός, είναι ο
παππούς Αρίσταρχος. Ο πατέρας σου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Χεσμένος.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αυτός, είναι ο αδερφός της μητέρας, ο Θείος Τηλέμαχος.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κι αυτόν χεσμένο τον έχω. (Κρατάει το κάδρο του Θείου στα χέρια του). Και
βάλτε το καλά στο μυαλό σας. Όσο τα ηνία αυτού του σπιτιού τα κρατάω εγώ, δεν
θέλω να ξαναδώ τα μούτρα τους στο σπίτι μου. Αδιαφορώ αν είναι κοσμοπατέρες,
εθνοπατέρες, συγγενείς μου ή συγγενείς της Ερμιόνης. Είπα και ελάλησα. Τους έχω
όλους χεσμένους...

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

15/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 6 ΣΙΩΠΗΛΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
(Κλεόδουλος Αρίσταρχος, Λαοκράτης, Πατέρας και η Μητέρα Ερμιόνη η Α’)
(Μπαίνει η Μητέρα Ερμιόνη. Έχει ακούσει τη συζήτηση. Η στάση της δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για
το ποιος διοικεί. Δεν μιλάει ποτέ. Είναι όμως εύγλωττη με τον τρόπο της. Ο Πατέρας Δημήτριος
αποκαθιστά τον αδερφό της στον τοίχο).

ΠΑΤΕΡΑΣ: ...Εκτός βέβαια από τον θείο σας τον Τηλέμαχο, ο οποίος
ομολογουμένως κατέχει επάξια τη θέση του στον τοίχο. (Κατ ιδίαν). Του
αποσπάσματος.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει με αυστηρό ύφος).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Σπουδαίος άνδρας!
ΜΗΤΕΡΑ: (Φεύγει).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Σκατά. (παίρνει το κάδρο να το κατεβάσει. Ξαναμπαίνει η Μητέρα που είχε απλώς
κοντοσταθεί στην έξοδο και άκουσε πάλι. Ο Πατέρας προσπαθεί να διορθώσει τη φράση του). Σκατά
στα μούτρα αυτουνού που θα αμφισβητήσει την αξία του θείου σας του Τηλέμαχου.
Είπα και ελάλησα. (Κρατάει το κάδρο στα χέρια του και το περιεργάζεται θαυμάζοντας).
Πολεμιστής! Ακέραιος χαρακτήρας! Αν η Πατρίς αντάμειβε τα παιδιά της... (Φεύγει
οριστικά η μητέρα), θα τον είχε τουφεκίσει, τον αλήτη. (Πετάει το κάδρο στη γωνία. Τα “παιδιά”
γελάνε με το φόβο που έχει για τη μητέρα). Σιχτίρ κωλόπαιδα, πάλι μπεκροπίνετε από το
πρωί. Το κρασί θολώνει το μυαλό του ανθρώπου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου, λέει ο Κύριος και το στράτευμα
συντάσσεται με την άποψη. Ο άσπρος φυσικά οίνος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πίετε εξ αυτού πάντες, λέει ο Κύριος, ο επαναστάτης Ιησούς, και ο
λαός συμφωνεί, αν βέβαια πρόκειται για κόκκινο οίνο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο εν Κανά οίνος ήταν άσπρος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κόκκινος ήταν!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Διαμάντι!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ρουμπίνι!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Σιωπή! Ου μεθύσκεσθε οίνω! Έλεγε ο Απόστολος Παύλος και βρίσκει την
εξουσία σύμφωνη. Γιατί δεν πάτε να δουλέψετε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εγώ, ένας τέως έφεδρος αξιωματικός; Έχω πράξει το καθήκον μου,
εγώ!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ, είμαι επίτιμο στέλεχος του κόμματος. Επί της καθοδήγησης.
Αυτή είναι η εργασία μου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κι εγώ είμαι ο Αβραάμ Πάπας. Μετά την πτώση της Σοβιετικής ένωσης,
είπα και ελάλησα, ούτε στρατιωτικοί χρειάζονται πλέον, ούτε ιδεολογίες. Θα
κανονίζονται όλα κεντρικά. Γι αυτό προσπαθήστε να βγάλετε το ψωμάκι σας με άλλο
τρόπο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Όπως κανονίζονται και στο σπίτι μας, λόγου χάριν. Κεντρικά.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Άκου να δεις κύριε τέως έφεδρε αξιωματικέ της πεντάρας. Ο φίλος μου
ο Βασίλης, Βοιωτός φιλόσοφος, ειδήμων περί τα τοιαύτα, λέει πως όποιος δεν
φοβάται την γυναίκα του, ο φόβος εδώ με την ένοια του σεβασμού βέβαια, είναι
ανάξιος άνδρας. Είπα και ελάλησα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κανείς δεν αντιλέγει πατέρα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Έχεις απόλυτο δίκιο πεθερέ μου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μη με κοροϊδεύετε εμένα, όσο κι αν μεγαλώνετε εσείς τα παιδιά, είπα, το
πολύ να φτάσετε μέχρι την κοιτίδα της δημιουργίας σας. (Δείχνει λίγο κάτω από τη μέση
του). Και ελάλησα. Όσο για μένα, εγώ δεν φοβάμαι τη γυναίκα μου. Κι αν θέλετε να
ξέρετε, την Ερμιόνη εγώ, την έχω χε... (Μπαίνει η Μητέρα και κάθεται στο τραπέζι. ),
...Κορώνα του σπιτιού μου, την έχω. Πάλι έπεσε το κάδρο. (Πάει και βάζει στη θέση του το
κάδρο του Θείου Τηλέμαχου). Μέγας άνδρας. Ας του μοιάζατε έστω και στο μικρό του το
δαχτυλάκι. Μία δραχμή. Μπορείτε να βγάλετε μία δραχμή με τον ιδρώτα σας; Τους τα
λέω πάλι χρυσή μου. Δεν μπορώ να τους βλέπω να τεμπελιάζουν. Νομίζουν πως

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

16/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

κάθε μέρα ξημερώνει σαββατοκύριακο. Εγώ μια φορά, ως αρχηγός, είπα και
ελάλησα. (Κάθονται και οι υπόλοιποι καθώς η Μητέρα φέρνει το βλέμμα της ένα γύρο).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα δεν ταιριάζει σ’ έναν τέως έφεδρο αξιωματικό, ούτε σ’ έναν εν
ενεργεία, να εργάζεται. Καλημέρα μαμά.
ΜΗΤΕΡΑ: (Τον παγώνει με το βλέμμα της. Απλώνει το χέρι. Εκείνος κάνει πως δεν καταλαβαίνει στην
αρχή, και προσπαθεί να φιλήσει το χέρι της. Αλλά κάτω από το επίμονο και αποφασιστικό βλέμμα της
Ερμιόνης, της παραδίνει το ποτήρι.).

ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ένας πολιτικός, που σέβεται το λειτούργημα που ασκεί, οφείλει να
είναι ανεπάγγελτος.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Έτσι είθισται, από αρχαιοτάτων χρόνων. Όπως και οι κηφήνες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πώς αισθάνεστε σήμερα μητέρα;
ΜΗΤΕΡΑ: (Τον παγώνει με το βλέμμα της. Απλώνει το χέρι. Εκείνος κάνει πως δεν καταλαβαίνει στην
αρχή, και προσπαθεί να το φιλήσει. Αλλά κάτω από το επίμονο και αποφασιστικό βλέμμα της
Ερμιόνης, της παραδίνει το ποτήρι.).

ΠΑΤΕΡΑΣ: Εγώ, ως αρχηγός της οικογενείας, έχω να πω, πως ο μη εργαζόμενος...
ΜΗΤΕΡΑ: (Τον διακόπτει. Δίνει τα ποτήρια στον Κλεόδουλο κι εκείνος τα πηγαίνει στο κυλικείο).
ΠΑΤΕΡΑΣ: ...Μηδέ εσθιέτω. Τους έχω επιστήσει, ως εκ της θέσεώς μου,
επανειλημμένως την προσοχή στο θέμα του ποτού και της εργασίας. Είπα...
ΜΗΤΕΡΑ: (Τον διακόπτει με το βλέμμα της. Με τον ίδιο τρόπο δίνει να καταλάβουν ο Αρίσταρχος και
ο Λαοκράτης, πως κάποιοι λείπουν από το τραπέζι. Τσακίζονται να σηκωθούν. Πάνε στην είσοδο κι
εξαφανίζονται στα ενδότερα. Ο Πατέρας διασκεδάζει με την τρομάρα τους).

ΠΑΤΕΡΑΣ: ...Και ελάλησα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πού είσαι Κλυμένη; Έλα μωρό μου, θα πάρουμε πρωινό. Μίλα και στη
Ερμιόνη.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ανδρονίκη, γλυκιά μου, πού είσαι; Έλα, έχουμε μαζευτεί στο τραπέζι.
Βρες και τον Δημήτριο.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Στην εποχή μου ήξεραν ακόμα οι άνδρες που ήταν οι γυναίκες τους. Και
χρειαζόταν ειδική άδεια για τις μετακινήσεις τους. Σήμερα στην καλλίτερη περίπτωση,
απλώς δηλώνουν την απουσία τους. Τα σημερινά παιδιά... (Τον διακόπτει με το βλέμμα
της).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Επιστρέφοντας) Έρχονται.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μήπως είδε κανείς τον Δημήτριο; Πού να πήγε πάλι αυτό το παιδί;
Τον είδε κανείς; Γύρισε ψες βράδυ;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Στην εποχή μου, οι γονείς που δεν ήξεραν που είναι τα παιδιά τους,
περνούσαν από εκτέλεση.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Είναι θέμα αξιοσύνης περί τα διοικητικά. Η Ερμιόνη μου, ξέρω πάντα
που είναι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο μέγας Ναπολέων δεν ήξερε καν πόσες κόρες είχε σπείρει. Και δεν
παρακολουθούσε τις μετακινήσεις τους. Είχε να διοικήσει, όπως κι εγώ, στρατιώτες,
κράτη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο αρχηγός διακρίνεται από τις λεπτομέρειες. Όπως διοικεί το σπίτι
του, διοικεί και τη χώρα του.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οι αρχηγοί ασχολούνται με τα μεγάλα έργα. Δεν έχουν καιρό για
λεπτομέρειες.
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Βλέποντας τη μητέρα να δυσανασχετεί). Κύριοι...
ΜΗΤΕΡΑ: (Τους κοιτάζει αυστηρά και σωπαίνουν).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

17/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 7

Σχολή επιγόνων

ΚΡΕΙΤΟΝ ΤΟΥ ΛΑΛΕΙΝ

(Κλεόδουλος Αρίσταρχος, Λαοκράτης, Πατέρας, Μητέρα, Κλυμένη και Ανδρονίκη, Ερμιόνη).

(Μπαίνει η Κλυμένη, κι αμέσως σχεδόν η Ανδρονίκη).
ΚΛΥΜΕΝΗ: Καλημέρα μανούλα. (Η Μητέρα αγκαλιάζει και φιλάει την κόρη της). Καλημέρα
πατέρα. Καλημέρα σας.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Καλημέρα Μητέρα. (Η Μητέρα δίνει το χέρι της προς ασπασμό στην Ανδρονίκη).
Καλημέρα Πατέρα. Καλημέρα χρυσή μου. (Χαιρετιούνται ξινά αλλά με ευγένεια με την
Κλυμένη). Καλημέρα σας.
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Κάθεται). Λαοκράτη, σου έχω πει πως δεν θέλω να βάζεις αγριοφωνάρες
όταν είναι η ώρα του πρωινού.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρίσταρχε, σου απαγορεύω από τούδε και στο εξής να
συμπεριφέρεσαι σαν τελάλης της λαχαναγοράς.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Τ’ αυτιά μου βουίζουν ακόμα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Δεν μπορείς επιτέλους, να συμπεριφέρεσαι ως κύριος;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Εξ άλλου δεν είναι καθόλου ευγενικό, να φωνάζουν μία κυρία κατ’ αυτόν
τον τρόπο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα χρυσή μου...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αναλογίσου εξ άλλου, πως μιλάς σε μια καθώς πρέπει κυρία.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα γλυκιά μου...
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μάθε επιτέλους να φέρεσαι.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες ευγένειας, που καθορίζουν σαφώς
τη διαδικασία της πρωινής μας συγκέντρωσης.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Έχεις τρόπους καραγωγέα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είσαι ανάγωγος.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Με εκνευρίζουν αφάνταστα οι φωνές σου και μάλιστα το πρωί.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Στο εξής, αν δεν τα καταφέρνεις, θα στέλνεις τον υπηρέτη να με
ειδοποιεί και ν’ αναγγέλλει μετά την άφιξή μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα αγάπη μου...
ΚΛΥΜΕΝΗ: Στο εξής θα χτυπάς διακριτικά την πόρτα της κρεβατοκάμαράς μου, ή θα
στέλνεις τον υπηρέτη που γνωρίζει τις διαδικασίες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εντάξει γλυκιά μου, θα συμορφ...
ΚΛΥΜΕΝΗ: Σιωπή Λαοκράτη.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Βάλτο καλά στο μυαλό σου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εντάξει αγάπη μου θα...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Σιωπή Αρίσταρχε, είσαι πολυλογάς.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Δεν μιλάνε στο τραπέζι. Είναι ανάρμοστο.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Κάθε φορά στο πρωινό με συγχύζεις.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Με παρασύρεις και μένα με τη πολυλογία σου και φαντάζω φλύαρη.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μ’ αναγκάζεις να σε νουθετώ και να μιλώ συνέχεια και κινδυνεύω
άδικα να χαρακτηριστώ πολύλαλη και γλωσσού.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ενώ από χαρακτήρος μου, είμαι ολιγόλογη...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Εγώ, που είμαι φειδωλή στα λόγια...
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει μια την Κλυμένη και μια την Ανδρονίκη κι εκείνες επανέρχονται στην τάξη).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κυρίες και κύριοι...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο Πατέρας έχει δίκιο. Ας αλλάξουμε θέμα συζήτησης. Σχετικά με το
θέμα της διαδοχής...
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει τον Αρίσταρχο κι εκείνος επανέρχεται στην τάξη).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πιστεύω κι εγώ...
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει τον Λαοκράτη κι εκείνος επανέρχεται στην τάξη).
(Μπαίνει η Ερμιόνη. Είναι ντυμένη μοντελάκι. Κρατάει ένα χαρτοφύλακα. Αφήνει το κινητό της
τηλέφωνο στο τραπέζι. Φιλάει τη γιαγιά και τον παππού και μετά τους υπόλοιπους).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

18/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΕΡΜΙΟΝΗ: Γιαγιάκα μου Ερμιόνη. Παππούκο μου Δημήτρη. Μανούλα. Θεία μου.
Θείε μου. (Κάθεται δίπλα στην Μητέρα, Ερμιόνη την Α’, που περνάει το χέρι της στον ώμο της
εγγονής της).
ΜΗΤΕΡΑ: (Αφού καθίσουν όλοι, κοιτάζει τον Πατέρα. Εκείνος πάει και φωνάζει στην εσωτερική
πόρτα).

ΠΑΤΕΡΑΣ: Α, παρά λίγο θα το ξεχνούσα. Πατέρα, μητέρα, ελάτε για πρωινό.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

19/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 8

Σχολή επιγόνων

ΒΙΑΣΜΟΙ ΕΝΗΛΙΚΩΝ

(Κλεόδουλος Αρίσταρχος, Λαοκράτης, Πατέρας, Μητέρα, Κλυμένη, Ανδρονίκη, Ερμιόνη, Παππούς,
Γιαγιά, Δημήτριος).
(Βγαίνει τρέχοντας μια γριά κρατώντας μια μασιά).

ΓΙΑΓΙΑ: Σώστε με, θα με βιάσει ο Σάτυρος (Κρύβεται πίσω από τον πατέρα).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μαμά...
(Μπαίνει ο παππούς κρατώντας ένα ξίφος του ιππικού)
ΠΑΠΠΟΥΣ: Πού πήγε αυτή; (Η Γιαγιά αφού “ξιφομαχήσει” με τον Παππού έχοντας σαν ασπίδα
τον Πατέρα, φεύγει στην δεξιά πόρτα και ο παππούς την ακολουθεί. Του κλείνει την πόρτα στα
μούτρα). Ξέρω γιατί αρνείσαι να κοιμηθείς μαζί μου. Έχεις εραστή! Θα σας σκοτώσω

και τους δύο. Λαΐς! Φρύνη! Λουκρητία Βοργία!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μπαμπά, ηρεμήστε. Ελάτε να πάρετε πρωινό.
ΠΑΠΟΥΣ: (Προσπαθεί ν’ ανοίξει την πόρτα). Δε θέλω πρωινό. Δεν βλέπεις πως έχω
δουλειά;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μα η Ερμιόνη θέλει να είμαστε όλοι μαζί στο τραπέζι.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Χέστηκα. Θ’ αφήνουμε τώρα τις δουλειές μας για να τρώμε τα πρωινά
της Ερμιόνης; Έφαγα χτες. (Προσπαθεί ν’ ανοίξει την πόρτα). Άνοιξε γλυκό μου κορίτσι.
Δεν θα σε πειράξω. (Δεν ανοίγει. Θυμώνει). Μαγδαληνή! Εταίρα!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μα πατέρα...
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Δεν του δίνει σημασία). Μην μου μιλάς! Υπάρχουν άλλες προτεραιότητες.
Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών! (Χτυπάει την πόρτα).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Πατέρα, ως αρχηγός του οίκου...
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Δεν του δίνει σημασία): Αρίσταρχε, θέλω να σου μιλήσω. (Πηγαίνει από πάνω
του). Άκου Αρίσταρχε παιδί μου, κάνε μου μία χάρη. Ξέρεις εγώ πάντα σε
υποστηρίζω στο θέμα της διαδοχής.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Βεβαίως παππού, ο, τι θέλεις.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Πήγαινε σε παρακαλώ στο υπόγειο που έχει καταφύγει η Γιαγιά σου και
πες της πως έφυγα και πως μπορεί να βγει.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μην πάς.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ένας έφεδρος ανθυπολοχαγός κυρία μου, υπακούει μόνο στους κώδικες
τιμής και όχι στη γυναίκα του.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Δήθεν συνωμοτικά). Εγώ λοιπόν, θα πω πως έφυγες, εσύ όμως δεν θα
φύγεις και θα παραφυλάς πίσω από την πόρτα.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Και μόλις βγει η Κλυμένη μου θα την συλλάβω.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Και μετά η Γιαγιά θα με κυνηγάει με τη μασιά της. (Ο Λαοκράτης, φέρνει
το χέρι του στο κεφάλι, σαν να ψάχνει για καρούμπαλα).

ΠΑΠΠΟΥΣ: Ε, ναι, αλλά εσύ με την ψήφο μου, θα είσαι ο επόμενος αρχηγός της
οικογενείας. Αλλά αν ακούς τη γυναίκα σου, θα καταλήξεις απλώς ένας καλός κι
αξιοθρήνητος οικογενειάρχης.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Τις ψηφοφορίες, μιλάω σαν αρχηγός, καλό θα ήταν να τις ξεγράψετε από
το λεξιλόγιό σας. Είπα και ελάλησα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Το σκέπτεται). Δεν ξέρω αν...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Είμαι στρατηγός και είσαι έφεδρος ανθυπολοχαγός. Οφείλεις να
υπακούς τους ανωτέρους σου. Σε διατάσσω.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Του τραβάει το μανίκι).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αποκλείεται.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Φυγομαχείς; Λιποτάκτη! Γυναικόδουλε! Θα περάσεις στρατοδικείο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αδύνατον.
ΜΗΤΕΡΑ: (Δυσανασχετεί).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ως αρχηγός...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θα τουφεκιστείς προς παραδειγματισμόν.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θα ηγηθώ του αποσπάσματος. Σκοπεύσατε...

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

20/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα παππού.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Πυρ!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Πιάνει το στήθος του) Αχ!
ΜΗΤΕΡΑ: (Δυσανασχετεί).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κύριοι!...
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Απευθύνεται στον Λαοκράτη τώρα). Λαοκράτη, προσφέρω ένα βασίλειο,
έναντι μικράς εξυπηρετήσεως...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αδιαφορώ για τα βασίλεια.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θα σου δώσω μια Λαϊκή δημοκρατία τότε. Θα σε ορίσω αρχηγό.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μην πας.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Από πότε η ένδοξος αριστερά υπακούει σε σειρήνες; Ανασήκωσε το
ανάστημά σου..
ΜΗΤΕΡΑ: (Δυσανασχετεί).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ως αρχηγός...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν μπορώ.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Αν δεν αρθείς στο ύψος των περιστάσεων θα καταντήσει η αριστερά να
διοικείται μία των ημερών από Αρσακειάδες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν είναι δυνατόν!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Συμφωνείς λοιπόν με τον αντίπαλό σου ως προς το πρακτέο;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ποτέ!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Πήγαινε λοιπόν!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ποτέ!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θέλεις ν’ αναλάβει δράση η αντίδραση; Να μπεις στο περιθώριο;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ως αρχηγός...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ποτέ!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Αρίσταρχε! Θέλεις ν’ αναλάβει δράση η αριστερά;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Όχι!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Σηκωθείτε λοιπόν! Εγερθείτε, αδράξτε την εξουσία!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Σηκώνεται). Πάω!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Πήγαινε λοιπόν!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Σηκώνεται). Πάω!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ίτε παίδες Ελλήνων!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ως αρχηγός λέγω...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Άρατε πύλας!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Για την πατρίδα!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εν ονόματι του λαού!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ως αρχηγός, απαγορεύω...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ελελεύ!
ΜΗΤΕΡΑ: (Σηκώνεται και κοιτάζει τους διάδικους αυστηρά. Εκείνοι λουφάζουν στις θέσεις
τους).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Εγώ ως αρχηγός συστήνω μετριοπάθεια. Είπα και ελάλησα...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ας μην εξάπτουμε τα πάθη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν βγάζει πουθενά.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Σιχτίρ παλιόπαιδα. Εδώ βρήκατε να συμφωνήσετε. Άγεστε και φέρεστε
από τον πρώτο τυχόντα. Τα κάνετε στα βρακιά σας μόλις σας αγριοκοιτάξει η
μουστόγρια. (Εννοεί την Μητέρα).
ΜΗΤΕΡΑ: (Σηκώνεται και τον κοιτάζει άγρια).
ΠΑΠΠΟΥΣ:(Της ανταποδίδει το κοίταγμα. Στέκονται για λίγο σαν τα κοκόρια. Φεύγει. Κοντοστέκεται
και επιθεωρεί τον τοίχο). Ποιος κατέβασε το κάδρο μου πάλι;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Δείχνει τον Πατέρα). Αυτός!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Δείχνει τον Πατέρα). Αυτός!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Την επόμενη φορά, να το κατεβάσεις μόνο αν έχεις δύο κώλους. Γιατί
προτίθεμαι να σου κόψω τον έναν. (Η Μητέρα τον κοιτάει αυστηρά κι επιτιμητικά. Κάνει πως
δεν την βλέπει.).

ΠΑΤΕΡΑΣ: Πατέρα, οι λέξεις που χρησιμοποιείς...
19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

21/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΠΑΠΠΟΥΣ: Δεν αρέσουν στην κυρία;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Δεν αρμόζουν...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Χέστηκα. (Η Μητέρα τον κοιτάει αυστηρά κι επιτιμητικά. Της απευθύνει το λόγο). Και
σε μένα δεν πιάνουν αυτά. (Ξεθηκαρώνει το σπαθί). Βγάζω το σπαθί μου και σας κάνω
ανίκανους να καθίσετε σε καρέκλα. (Πάει προς την πόρτα και την χτυπάει). Άνοιξε γλυκιά
μου. Θα σε πάω βόλτα στο Ζάππειο. Ιδού καταθέτω τα όπλα μου. Θέλεις ν’
αδιαφορήσω για τα κάλλη σου; Ορίστε, αδιαφορώ. (Σηκώνει το σπαθί έτοιμος για επίθεση.
Δεν ακούγεται τίποτε από μέσα). Θα εκλιπαρείς τον οίκτο μου όταν δέσμια θα σύρεσαι
από το άρμα μου. Κερατόγρια! (Βγαίνει, αφού πρώτα κρεμάσει το κάδρο).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

22/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 9 ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΑΣ
(Αρίσταρχος, Κλεόδουλος, Ανδρονίκη, Λαοκράτης, Κλυμένη, Πατέρας Μητέρα, Ερμιόνη, Γιαγιά).

ΠΑΤΕΡΑΣ: Πάντα ασυγκράτητος, ο παππούς Αρίσταρχος. Για ν’ αφήσει την αρχηγία
και να με ορίσει διάδοχό του, έπρεπε να του βρίσκω τη γιαγιά επί τρία έτη. Ήταν ο
ένας από τους όρους του. Ο άλλος όρος...
ΜΗΤΕΡΑ: (Τον κοιτάζει αυστηρά).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ωραία! Έχουμε τη δεδηλωμένη προτίμηση του Παππού στο
πρόσωπό μου. Προτείνω να προχωρήσουμε σε αρχαιρεσίες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: “Λαοκράτη σου προσφέρω ένα βασίλειο”, είπε ο παππούς, αν δεν
κάνω λάθος.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ναι, αλλά το αρνήθηκες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μου πρότεινε όμως μετά μία Λαϊκή Δημοκρατία που αποδέχτηκα. Σε
διορίζω αρχηγό μιας δημοκρατίας είπε.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ζήτω ο Λαοκράτης!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: “Θα είσαι ο επόμενος αρχηγός της οικογενείας Αρίσταρχε”, είπε ο
παππούς και όλοι το άκουσαν.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ζήτω ο Αρίσταρχος.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Αυτά τα περί ψηφοφορίας...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Είμαι ο εξ’ απορρήτων του παππού!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εγώ όμως του πιάνω τη γιαγιά!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ ανακαλύπτω τις κρυψώνες της!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: “Αρίσταρχε, εγώ πάντα σε υποστηρίζω στο θέμα της διαδοχής”, είπε
ο παππούς.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: “Άδραξε την εξουσία Λαοκράτη”, είπε ο παππούς.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάει συγχυσμένη τους διάδικους που σταματούν κάτω από το επίμονο βλέμμα της.
Ύστερα κοιτάζει τον Πατέρα. Εκείνος πάει να χτυπήσει παλαμάκια. Τον σταματάει και κοιτάζει την
Ερμιόνη).
ΕΡΜΙΟΝΗ: Αμέσως γιαγιά Ερμιόνη. (Πάει και χτυπάει συνθηματικά την πόρτα.). Ελάτε

γιαγιά Κλυμένη, έφυγε. Έφυγε ο Παππούς Αρίσταρχος.
ΓΙΑΓΙΑ: (Βγάζει με προφύλαξη το κεφάλι της από την πόρτα). Έφυγε το κτήνος;
ΕΡΜΙΟΝΗ: Έλα μην ανησυχείς.
ΓΙΑΓΙΑ: Μου λες αλήθεια, ή σε δωροδόκησε για να με βγάλεις από την κρυψώνα
μου;
ΕΡΜΙΟΝΗ: Αλήθεια λέω Γιαγιά Κλυμένη.
ΓΙΑΓΙΑ: (Βγαίνει κρατώντας τη μασιά. Τη σηκώνει και με γρήγορη κίνηση κοιτάει πίσω από την
πόρτα). Γιατί είναι μερικοί - μερικοί εδώ μέσα, που θα πουλούσαν και την ίδια τους τη
μάνα. (Κοιτάζει τους άνδρες που ψάχνουν τα καρούμπαλα του κεφαλιού τους). Έναντι ολίγων
ψιχίων. (Κάθεται στο τραπέζι).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ως αρχηγός, διατάσσω...
ΚΛΥΜΕΝΗ: Θα έπρεπε όμως και σεις γιαγιά, να δείχνετε κάποια συζυγική διάθεση
απέναντι στον παππού.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ίσως έτσι τον ημερεύατε λίγο.
ΓΙΑΓΙΑ: Όποια θέλει να τον ημερέψει, ιδού ο δρόμος. Εγώ τον σιχαίνομαι. Έχει να
πλυθεί από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. “Κλυμένη”, μου λέει. “Ο μέγας Ναπολέων
δεν έμπαινε ποτέ στο μπάνιο. Κι ένας στρατηγός που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει
ν’ ακολουθεί το παράδειγμα του μεγάλου Ναπολέοντος. Ιωσηφίνα, έγραφε στη
γυναίκα του, μην πλένεσαι, έρχομαι”. Ε, γράψε της κι εσύ της Ιωσηφίνας του είπα κι
άσε με εμένα στην ησυχία μου. Έλεος! Μια ζωή με κυνηγούσε ή με το σπαθί ή με
το..., ή και με τα δυο.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Διατάσσω, λέγω, ως αρχηγός...
ΚΛΥΜΕΝΗ: Να μην ξεχνάς γιαγιά, πως είναι άνδρας και ως εκ τούτου...

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

23/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΓΙΑΓΙΑ: Είναι ενενήντα ετών. Και ως εκ τούτου... Θα έπρεπε όταν παίρνουν σύνταξη
από το στρατό, να συνταξιοδοτούνται από τα πάντα. Να παραδίνουν το σπαθί κι
οποιοδήποτε άλλο αιχμηρό εργαλείο κουβαλάνε επάνω τους.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εγώ γιαγιά είμαι με το μέρος σου. Θα σε υπερασπιστώ έναντι
οιουδήποτε επίβουλου εισβολέα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μπράβο Αρίσταρχε!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μπορείς να στηριχτείς επάνω μου γιαγιά. Θα κάνω σκοπό της ζωής
μου την προστασία σου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μπράβο Λαοκράτη.
ΓΙΑΓΙΑ: Αν του βρίσκαμε καμιά υπηρέτρια...
ΠΑΤΕΡΑΣ: Εγώ ως αρχηγός...
ΓΙΑΓΙΑ: Υπάρχουν κάτι αλλοδαπές...
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ως αρχηγός, λέγω...
ΓΙΑΓΙΑ: (Κοιτάζει προς τον τοίχο και βάζει φωνή). Α! Ποιος κατέβασε το κάδρο του
Τρικούπη; Σας έχω πει πως δεν θέλω να κατεβάζετε τον Τρικούπη. (Πάει και
αποκαθιστά το κάδρο). Ποιος τον κατέβασε;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ και ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Μαζί. Δείχνουν τον Πατέρα). Αυτός!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Τον κατέβασα, στα πλαίσια μιας επιβεβλημένης αποκατάστασης της
τάξεως. Ως αρχηγός...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο Πατέρας, γιαγιά, δεν θέλει πολιτικούς στον τοίχο. Όχι στον τοίχο
του σπιτιού, τουλάχιστον.
ΓΙΑΓΙΑ: Δεν τον εκθέτω ως πολιτικό. Τον εκθέτω ως άνδρα. Είδος υπό εξαφάνιση
εδώ μέσα. (Κατεβάζει το κάδρο του παππού). Κι αυτόν εδώ, τι τον θέλετε; Τι θέλει ο
Σάτυρος στο σαλόνι;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ γιαγιά αντέδρασα στην αποκαθήλωση. Ο Τρικούπης είναι άξιος
να κρεμαστεί, του είπα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εγώ τον αναστηλώνω καθημερινά γιαγιά.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Επίσης, δεν αντιδρώ στην καθημερινή αποκαθήλωση του κάδρου του
παππού από τον Πατέρα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Έχω προτείνει, ν’ αντικατασταθεί το κάδρο του Παππού, μ’ ένα
δεύτερο του Τρικούπη.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ως αρχηγός, διατάσσω...
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει τον Πατέρα. Εκείνος χτυπάει παλαμάκια).
ΠΑΤΕΡΑΣ: ...να ξεκινήσει η διαδικασία του πρωινού.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

24/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 10 ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
(Αρίσταρχος, Κλεόδουλος, Ανδρονίκη, Λαοκράτης, Κλυμένη, Πατέρας Μητέρα, Δημήτριος, Ερμιόνη,
Γιαγιά).
(Μπαίνει ο Κλεόδουλος με τον δίσκο του πρωινού. Η Γιαγιά στο εξής, στις σκηνές 10 και 11,
καταβροχθίζει, με στυλ όμως, ότι βρει μπροστά της. Παίρνει και από τα πιάτα των άλλων).

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ Ν’ αρχίσω από τον αρχηγό της οικογενείας ή από τις κυρίες;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Από τις κυρίες.
ΓΙΑΓΙΑ: Κατ’ αρχαιότητα νεαρέ μου.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Το ίδιο είναι απ’ όπου κι αν αρχίσω. Αν αρχίσω από τον αρχηγό
υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ξεκινήσω από τις κυρίες. Αν πάλι ξεκινήσω από τις
κυρίες...
ΜΗΤΕΡΑ: (Τον καρφώνει με το βλέμμα της και ο Κλεόδουλος σταματάει τ’ αστειάκια του. Δείχνει στον
Πατέρα την άδεια καρέκλα δίπλα της).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κλεόδουλε, μήπως είδες τον Δημήτριο;
ΓΙΑΓΙΑ: (Παίρνει το κουλουράκι που της σερβίρει ο Κλεόδουλος, κι ένα ακόμα). Φέρε το μέλι νέε
μου.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ (Σερβίρει στη Γιαγιά το μέλι). Μα... κοιμάται στα ...ιδιαίτερα διαμερίσματά
του, κύριε. (Ένα χέρι σηκώνεται πίσω από το κυλικείο. Φαίνεται μετά το κεφάλι του Δημητρίου.
Εξαφανίζεται πάλι. Ακούγεται ο θόρυβος καθώς πέφτει στο πάτωμα). Εσήμανε ο κύριος;
(Ο Δημήτριος σηκώνεται και οδηγείται από τον Κλεόδουλο στο τραπέζι. Δεν είναι μεθυσμένος.
Ξενύχτησε και νυστάζει).
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Αναγγέλλει).

Ο Γενναιότατος κύριος Δημήτριος ο Β’, ο αναρχικός.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: ...Μετά του εκλαμπρότατου κυρίου Κλεοδούλου του Α’, τέως
καθηγητού που δεν άντεξε τη συνδικαλιστική του παράταξη και επαναστατών
απέδρασε παραιτούμενος. Νυν εξανδραποδισμένου υπηρέτη. Θάνατος στους
συνδικαλιστές. Ζήτω οι επαναστάτες. (Φιλάει τη γιαγιά Ερμιόνη και τον παππού Δημήτριο και
ύστερα πάει στην Ερμιόνη. Την φιλάει στο μάγουλο και τα χείλη του παραμένουν περισσότερο από το
κανονικό στον χώρο. Σα να τον πήρε ο ύπνος πάλι. Η Ερμιόνη κοκκινίζει και τον βοηθάει να κάτσει
στην καρέκλα του. Εκείνος, παίρνει λίγο από το τσάι που εν τω μεταξύ του έχει σερβίρει ο Κλεόδουλος
και βρέχει τα μάτια του). Χαιρετώ την άρχουσα τάξη. (Παίρνει το κινητό της Ερμιόνης και
προσποιείται πως το αλείβει με βούτυρο. Προσπαθεί να το δαγκώσει. Η Ερμιόνη τον παρακολουθεί
υπομονετικά). Πολύ σκληρό παξιμάδι. Δεν τρώγεται.
ΕΡΜΙΟΝΗ: (Σκουπίζει το τηλέφωνό της). Αυτό δεν το τρώνε. Του μιλάνε.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Αρνούμαι να μιλάω σε παξιμάδια.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάει τα δύο παιδιά με απέραντη αγάπη).
ΕΡΜΙΟΝΗ: (Σηκώνεται. Φιλάει την Μητέρα). Εμένα θα με συγχωρέσετε, αλλά μόλις που
προλαβαίνω. Έχω μια συνάντηση πολύ σπουδαία σήμερα.
ΓΙΑΓΙΑ: Δε θα φας το πρωινό σου;
ΕΡΜΙΟΝΗ: Όχι γιαγιά, βιάζομαι.
ΓΙΑΓΙΑ: (Στον Κλεόδουλο). Φέρ’ το.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Στο καλό παιδί μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα τι ντύσιμο είναι αυτό.
ΕΡΜΙΟΝΗ: Μα Πατέρα, εργάζομαι στο χρηματιστήριο.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Το χρυσούλι μου.
ΓΙΑΓΙΑ: Να μην πάει χαμένο (Δικαιολογείται στον Κλεόδουλο που της έφερε το πρωινό της
Ερμιόνης)..
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η κόρη η δική μου εργάζεται στο χρηματιστήριο; Στο άντρο του
καπιταλισμού;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Το παράξενο είναι που εργάζεται. Δεν συνηθίζεται στην ευρύτερη
περιοχή.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Όλοι εδώ μέσα δουλεύουν για τον εαυτό τους. Μόνο εγώ κι ο
Κλεόδουλος δουλεύουμε για τους άλλους. Ο Κλεόδουλος για την οικογένεια κι εγώ
για το σύνολο του λαού.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τουλάχιστον συμπεριφέρεσαι καθώς πρέπει στη δουλειά σου. Είσαι,
να πούμε συνδικαλίστρια, ετοιμάζεις καμιά απεργία.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

25/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΚΛΥΜΕΝΗ: Άσε ήσυχο το κορίτσι.
ΕΡΜΙΟΝΗ: Βεβαίως! Τώρα επεξεργάζομαι το πλαίσιο αγώνα και τα συνθήματα. Πως
σου φαίνεται το: “Γιάπηδες όλου του κόσμου, ενωθείτε”;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Με κοροϊδεύεις;
ΕΡΜΙΟΝΗ: Επίσης το συνταρακτικό: (Ρυθμικά). “Πλούσιε πολέμα, σου πίνουνε το
αίμα”.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Κλείνει τ’ αυτιά και τα μάτια του. Η Γιαγιά βρίσκει ευκαιρία και του κλέβει ένα
κουλουράκι). Όχι!
ΕΡΜΙΟΝΗ: (Ρυθμικά). “Εργάτες, αγρότες κι εφοπλιστές”.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Έλεος.
ΕΡΜΙΟΝΗ: “Κάντε τα κόμματα ανώνυμες εταιρείες. Βάλτε τα στο χρηματιστήριο”.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Παραδίνομαι.
ΕΡΜΙΟΝΗ: Πατέρα, είμαι διευθύντρια στο τμήμα μου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Το κοριτσάκι μου.
ΜΗΤΕΡΑ: (Την αγκαλιάζει καθώς στέκεται δίπλα της).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Εύγε κόρη μου. Έχεις ηγετικά προσόντα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Όχι δεν θέλω να μου θυμίζεις το πού εργάζεσαι. Η κόρη η δική μου
διευθύντρια; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η κατρακύλα. Αυτός ο καταραμένος ο
Γκορμπαστώφ ισοπέδωσε τα πάντα. Ήθελα να ήξερα ποιόν είχες για πρότυπο σ’
αυτό το σπίτι. (Κοιτάζει τον Αρίσταρχο).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Την θαυμάζω αυτή την κοπέλα. Λαμπρύνει το γένος των Ντελήδων.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η κόρη μου, λέγεται Ερμιόνη Κοτυλίδα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Το γένος Κλυμένης Ντελή. (Στον γυιό του). Εσύ πού εργάζεσαι υιέ μου;
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Κι εγώ πατέρα, στο χρηματιστήριο.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Α, το χρυσό μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Δήθεν ξαφνιασμένος). Α, ναι;
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Βεβαίως! Στο χρηματιστήριο των ιδεών.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Και την προηγούμενη δουλειά σου;
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Εννοείς τη δουλειά μου στην ασφάλεια. Τομέας οργανωμένου
εγκλήματος, τμήμα πάταξης του καπιταλισμού; Την κρατώ κι αυτήν. Είμαι
πολυδύναμος εργάτης.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θα τρελαθώ μ’ αυτό το παιδί. (Δείχνει την Ερμιόνη). Ας ήταν να της
έμοιαζες λιγάκι.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Εγώ να ντυθώ έτσι; Αποκλείεται. Ούτε το χρώμα του κραγιόν της μου
αρέσει. Κι έπειτα, δεν μου αρέσει να μιλάω σε παξιμάδια. (Στην Ερμιόνη). Περίμενε,
έρχομαι κι εγώ. (Στους άλλους). Φεύγω έχουμε διαδήλωση.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Διαδήλωση; Να μην πας.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Μα είμαι ο αρχηγός.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ο γιόκας μου!
ΜΗΤΕΡΑ: (Του πιάνει με αγάπη το χέρι).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Αυτά τα παιδιά είναι ηγέτες, χρυσή μου. Σ’ αντίθεση με τους πατεράδες
τους.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Τον κρατάει). Να μην πάς.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Μα δεν είναι δυνατόν. Με περιμένει η επιτροπή αγώνα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Επιτρ... Μα τι λεξιλόγιο είν’ αυτό. (Κοιτάει τον Λαοκράτη). Ποιος σου
έμαθε να μιλάς έτσι; Ο γυιός ο δικός μου επαναστάτης. Αναρχικός. Μην πάς. Να μην
ξαναπάς, η μάνα σου θα πεθάνει.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Δεν γίνεται. Είμαι αρχηγός. Τι θα πω στους συντρόφους; “Σύντροφοι,
η μαμά μου δεν αισθάνεται καλά και ως εκ τούτου αναβάλλεται η επανάσταση έπ’
αόριστον”;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πες τους πως δεν σε αφήνει ο μπαμπάς σου.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Τι να πω στους συντρόφους;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πες τους πως δεν σε αφήνει ο μπαμπάς σου και ως εκ τούτου
κωλύεσαι.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

26/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Σ’ ευχαριστώ πατέρα που μου βρίσκεις λύσεις. Βεβαίως και θα τους το
πω. “ Σύντροφοι δεν θα μπορέσω να παρευρεθώ σήμερα στην εξέγερση. Δεν με
αφήνει ο Μπαμπάς μου”. Θα τους θέσω κι αυτούς προ των ευθυνών τους. “Ως
αρχηγός, από τούδε και στο εξής, για να σας δεχτώ στις τάξεις της επανάστασης,
θέλω έγγραφη άδεια από τον κηδεμόνα σας”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εμπαίζεις τον πατέρα σου, νέε μου;
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: “Θα λειτουργούμε όπως ο στρατός. Ο Μπαμπάς μου, που ήταν
έφεδρος αξιωματικός, δεν έκανε τίποτε αν δεν το επέτρεπε η μαμά του”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Είσαι αναιδής!
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: “Δεν θα συμμετάσχω στην επίθεση κύριε λοχαγέ. Δεν το επιτρέπει η
μαμά μου”, έλεγε ο πατέρας μου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ο Αρίσταρχος, οφείλω να ομολογήσω, ήταν πολύ υπάκουος.
ΓΙΑΓΙΑ: Συνώνυμο του “χέστης”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Παραδίνομαι!
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Γιαγιά, μήπως κράτησες εκείνες τις κούκλες που έπαιζε ο μπαμπάς;
Θα τις χρειαστώ σήμερα που θα μείνω σπίτι. Επίσης εκείνες τις φουστίτσες...
ΜΗΤΕΡΑ: (Τον φιλάει).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εγώ υπήρξα έφεδρος αξιωματικός, νεαρέ μου. Φοβάμαι όμως για τη
μάνα σου, δεν θα αντέξει τον καημό σου και θα πεθάνει.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Κατά ένα περίεργο τρόπο, οι φόβοι του Αρίσταρχου, επιφέρουν πάντα
τον θάνατό μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Το όνειδος της οικογένειάς μας. Ο δικός μου ο γυιός, επαναστάτης.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Διαδήλωση! Αρχηγός! Αυτό το παιδί μου θυμίζει τα νιάτα μου. (Στην
κόρη του). Μακάρι να του έμοιαζες. Να σ’ έβλεπα κι εσένα να ηγείσαι μιας
διαδήλωσης, σηκώνοντας το λάβαρο του κόμματος.
ΕΡΜΙΟΝΗ: Αποκλείεται, δεν ταιριάζει στα μάτια μου το χρώμα του λαβάρου. Εξ
άλλου δυο χεράκια έχω. Στο ένα κρατώ τον χαρτοφύλακα και στο άλλο το τηλέφωνό
μου. Δεν μου πάνε και τα γένια του Δημητρίου...
(Φεύγουν τα παιδία γελώντας, πιασμένα από το χέρι. Τα κοιτούν όλοι με αγάπη. Ειδικά ο Πατέρας
Δημήτριος και η μητέρα Ερμιόνη).
ΓΙΑΓΙΑ: (Κάνει νόημα στον Κλεόδουλο κοιτώντας το πρωινό του Δημητρίου). Είναι αμαρτία να

μένει το φαγητό.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

27/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 11η (Εικόνα α) ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
(Αρίσταρχος, Κλεόδουλος, Ανδρονίκη, Λαοκράτης, Κλυμένη, Πατέρας Μητέρα, Γιαγιά).

ΠΑΤΕΡΑΣ: Χαριτωμένο ζευγάρι. (Στη Μητέρα). Δε νομίζεις χρυσή μου;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Χαριτωμένος ο γυιός σου χρυσή μου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Και η κόρη σου είναι χάρμα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η κόρη η δική μου διευθύντρια;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο Γυιός ο δικός μου επαναστάτης;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η κόρη η δική μου διευθύντρια;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο Γυιός ο δικός μου επαναστάτης;
ΓΙΑΓΙΑ: Θα το φας το κουλούρι σου;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μου το χαλάσατε το κορίτσι μου, εδώ μέσα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μου το χαλάσατε το παιδί, εδώ μέσα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πήρε το κακό παράδειγμα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Τα παιδιά είναι εύπλαστα. Κι αν τα βρει κανείς στην εφηβεία, εκεί που
επαναστατούν και αμφισβητούν πρώτα και καλύτερα τους γονείς τους, μπορεί εύκολα
να τα παρασύρει στον όλεθρο. Έπρεπε να τον βάλω εσώκλειστο σε στρατιωτική
σχολή.
ΑΝΔΡΟΝΙΝΗ: Ιησούς Χριστός...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Έπρεπε να την στείλω στη σοβιετική ένωση να σπουδάσει. Να μένει
σε αυστηρό κομματικό κοινόβιο. Να μην έχει επαφές με τις σειρήνες του
καπιταλισμού.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μας βοήθησε ο Θεός...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μια χαρά είναι ο γυιός μου. Είναι λίγο ατίθασος, αλλά θα ημερέψει
όταν ερωτευθεί.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μου φαίνεται ήδη ερωτευμένος, χρυσή μου.
ΓΙΑΓΙΑ: Πρέπει να τρώει. Ο έρωτας χρειάζεται φαΐ. Κλεόδουλε τη μαρμελάδα. (Ο
Κλεόδουλος της φέρνει το βάζο).

ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Νομίζω χρυσή μου, πως ξέρω και το κορίτσι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μακάρι να είναι αυτό που νομίζω κι εγώ. Θα μπορούσε να τον
συνεφέρει.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα ήμουν ευτυχής. Θα μπορούσε να την επαναφέρει στην τάξη που
ανήκει.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αλλά για να έρθουμε και στα σοβαρά θέματα, μήπως είναι καιρός να
συζητήσουμε το επίμαχο θέμα της διαδοχής;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Συμφωνώ με τον Αρίσταρχο. Νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή να
κυβερνήσει την οικογένεια.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Νομίζω κι εγώ, πως είναι η καταλληλότερη στιγμή...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Σ’ ευχαριστώ Λαοκράτη που παραιτείσαι υπέρ μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: ...η καταλληλότερη στιγμή για να συζητήσουμε το θέμα.
(Ξεκινάει καυγάς Η Μητέρα προσπαθεί κοιτάζοντας πότε τον έναν και πότε τον άλλον, να τους
επαναφέρει στην τάξη. Μάταια. Δεν την προσέχουν).
ΓΙΑΓΙΑ: Δεν το θέλεις το ψωμάκι σου, ε;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν περίμενα και τίποτε καλύτερο από τον κύριο. Τυχαίνει βέβαια να
είμαστε συγγενείς, αλλά αυτό δεν μπορώ να το επηρεάσω. Θα ήθελα να σας
επιστήσω την προσοχή μητέρα, πως δεν τον διάλεξα εγώ. Η αδερφή μου τον
διάλεξε για άντρα της. Εξ αγχιστείας συγγενεύουμε. Όχι εξ αίματος, προς Θεού.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Στην Κλυμένη). Σου είχα εξ αρχής επιστήσει την προσοχή. Καλή είσαι,
σου είπα, αλλά έχεις αδερφό που τα πιστεύω του δεν συμβαδίζουν με τα δικά μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Στην Κλυμένη). Θυμάσαι πως σε είχα προειδοποιήσει. “Το σκέφτηκες
καλά”; σου είπα.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κύριοι...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν το επιτρέπει η θέση μου να συγχρωτίζομαι ανθρώπους με τέτοιες
αντιλήψεις.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

28/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Στην Ανδρονίκη). Το ποιόν του και οι ιδέες του, δεν μου εμπνέουν
εμπιστοσύνη, της είπα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ είμαι στέλεχος του κόμματος.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Στην Ανδρονίκη). Γνωρίζεις τα κοινωνικά του φρονήματα; της είπα
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Στην Κλυμένη). Δεν μπορώ να μιλάω με φασίστες εγώ, σου είπα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Στην Κλυμένη). Φαντάσου να κάνετε παιδιά και να πάρουν την
ιδεολογία του, σου είπα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Στην Κλυμένη). Φαντάσου να κάνουμε παιδιά και να γίνουν όλα τέως
έφεδροι αξιωματικοί.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάει έντονα τον Πατέρα. Του ζητάει να επέμβει).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κύριοι είπα!...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν με άκουσες ούτε κι εσύ πατέρα. “Πατέρα”, σου είπα, “θα
καταστραφεί η Κλυμένη”, σου είπα. (Στη Μητέρα). “Πρέπει να επέμβεις και ν’
αποσοβήσεις μια τέτοια παρά φύση ένωση”, του είπα.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάει έντονα τον Πατέρα. Του ζητάει να επέμβει).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Εγώ ως αρχηγός...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ως εκ τούτου, είναι δύσκολο να παντρευτούμε, της λέω.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Στην Ανδρονίκη). Αλλά ο “κύριος”, είχε φροντίσει να δημιουργήσει
τετελεσμένα γεγονότα. “Η αδερφή σου είναι έγκυος”, μου είπε ο πατέρας. “Να την
υπερασπιστώ στο πεδίο της τιμής. Να καλέσω τον υπαίτιο σε μονομαχία”, του είπα.
Με κοίταξε περίεργα ο Πατέρας. “Καλύτερα να την παντρέψουμε”, μου είπε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αλλά εμείς, είμαστε έντιμοι άνθρωποι. Δεν παρατάμε τα κορίτσια έτσι
για το τίποτε. Κι όταν λέω τίποτε, εννοώ τον εν λόγω “κύριο”.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάει έντονα τον Πατέρα. Του ζητάει να επέμβει).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ως αρχηγός, λέγω...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η είσοδος όμως στο αρχοντικό των Ντελήδων, και η μυρουδιά νομής
της εξουσίας, έσβησε τους δισταγμούς και ξεπέρασε τις “ιδεολογικές” του δυσκολίες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Γι αυτό θα ανεχτώ τον αδερφό σου, της λέω. Θα αντιπαρέλθω αυτό
το τίποτε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αν είναι έγκυος η Κλυμένη, λέω στον πατέρα, βρισκόμαστε προ
αδιεξόδου να τον κρατήσουμε. Θα υποστώ αυτή τη μηδαμινότητα. Και ήρθε και μας
κάθισε σώγαμπρος. Τον κάναμε νοικοκύρη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν είμαι όμως υποχρεωμένος να του μιλάω.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αλλά δεν θα του μιλάω. Αδύνατον. Εγώ είμαι της Δημοκρατικής
παράταξης.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάει έντονα τον Πατέρα. Του ζητάει να επέμβει).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Σας εφιστώ την προσοχή κύριοι...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μολύνεται και το βλέμμα μου όταν τον κοιτάζω.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν τον αφήνει το κόμμα να με κοιτάξει.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Βουτηγμένοι στη λάσπη, μέχρι το λαιμό.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Του έχει βάλει παρωπίδες. Ζει βάσει προγράμματος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: “Οι καλοί αριστεροί, είναι οι φυλακισμένοι αριστεροί”...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: “Σήμερα επιτρέπεται να φάτε ολίγους δεξιούς με κολοκυθάκια”...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: ...“Οι καλύτεροι, είναι οι αριστεροί που εκτελούμε”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ:...“Αν δεν σας αρέσουν τα κολοκυθάκια, φάτε τους σκέτους. Με ολίγη
ρίγανη”....
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: ...“Οι κάλλιστοι, είναι αυτοί που δεν γεννιούνται ποτέ”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ:... “Να πίνετε απαραιτήτως μια σόδα μετά το γεύμα. Κάνει καλό στη
χώνεψη”.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: ...”Προλάβαμε και εξαφανίσαμε τους γονείς τους εγκαίρως”.
ΜΗΤΕΡΑ: (Σηκώνεται αποφασιστικά και τους κοιτάζει άγρια).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Επιτέλους κύριοι...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Με συγχωρείτε. Το μυαλό μου γίνεται κουρκούτι όταν αναφέρομαι σε
τύπους σαν τον κύριο. Παραφέρομαι.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πάντα έτσι κουρκούτι ήτανε. Τώρα το ανακάλυψε.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

29/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Χρησιμοποιούν το μυαλό τους όσο και οι οπαδοί. Δηλαδή καθόλου.
Γλυτώνουν έτσι το μυαλό τους ανέπαφο. Όπως τα βόδια.
ΜΗΤΕΡΑ: (Χτυπάει το χέρι της στο τραπέζι. Επανέρχονται στην τάξη).
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Εκρήγνυται για να καρπωθεί το μέρωμα που πέτυχε η Μητέρα). Ησυχάστε κύριοι!
Κάθε πρωί που αναφέρεστε στο θέμα, κάνετε γενική επανάληψη του εμφυλίου. Θα
μπορούσατε να είστε πιο ήρεμοι στις διεκδικήσεις σας. Να εκφέρετε τη γνώμη σας,
μετά παρρησίας μεν, ήπια δε. Θα προτιμούσα ν’ ακούω να περιγράφετε τα
προτερήματά σας, παρά τα ελαττώματα του αντιπάλου. Ιδεολογικώς είστε στα άκρα.
Μην λησμονείτε όμως πως υπάρχει και το κέντρο που συγκεντρώνει το μεγάλο
πλήθος των ανθρώπων.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Το κέντρο, είναι συνάθροιση φοβισμένων ανθρωπάριων.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Στις άκρες, υπάρχει η λεβεντιά.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει και τους δύο και ησυχάζουν. Σιγή).
ΓΙΑΓΙΑ: Έτσι που συγχυστήκατε, καλό είναι να μη φάτε άλλο. Θα βαρύνει το στομάχι
σας. (Κάνει νόημα στον Κλεόδουλο, που αρχίζει να μαζεύει τα περισσεύματα στο πιάτο της).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

30/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 11η (Εικόνα β) ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρίσταρχε, μην παρασύρεσαι σε διαξιφισμούς με τον πρώτο τυχόντα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λαοκράτη, στο εξής θα πρέπει να κρατάς την ψυχραιμία σου απέναντι
σε χυδαίες προκλήσεις.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Εσύ είσαι αριστοκράτης. Θα πρέπει να μένεις στο ύψος σου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Είσαι πολιτικός άνδρας και ως τοιούτος να συμπεριφέρεσαι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα υφίσταμαι προσβολές καλή μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα υπάρχουν κάποια όρια καρδιά μου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Πρέπει να κρατάς το επίπεδό σου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μην αναλώνεσαι σε μάταιες συζητήσεις.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Θα μπορούσα κι εγώ να θίξω κάποια πράγματα, αλλά σωπαίνω.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Πολλές φορές τα λόγια μου γαργαλάνε το λαιμό για ν’ ανοίξω το στόμα
μου, αλλά κρατιέμαι.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει τον πατέρα με τρόπο που υπαγορεύει πως πρέπει να προλάβει καινούργιο
καυγά).

ΠΑΤΕΡΑΣ: Κυρίες μου...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είμαι κυρία εγώ.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Οι γονείς μου μ’ έμαθαν να συμπεριφέρομαι.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Θα μπορούσα να βάλω στη θέση της κάποια δήθεν
καλοαναθρεμμένη, αλλά δεν το κάνω.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Θα επιθυμούσα να ξεμαλλιάσω κάποια δήθεν κυρία, αλλά δεν μου το
επιτρέπει η θέση μου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μ’ άκουσες ποτέ εμένα να βρίζω χυδαία;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Το στόμα μου είναι γάργαρη πηγή.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Θέλω διακαώς να της πω, “είστε κότα μαντάμ”, αλλά συγκρατούμαι.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λέξεις όπως το “είστε μια ξετσίπωτη τσούλα μαντάμ”, δεν θα βγουν ποτέ
από το στόμα μου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κυρίες μου, ψυχραιμία!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Το χέρι μου με τρώει να της αστράψω σκαμπίλι. Δεν θα το κάνω
όμως.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Συγκρατήσου αγάπη μου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Δεν θα της δώσω την ευχαρίστηση να με δει να της επιτίθεμαι εν εξάλλω
καταστάση.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ήρεμα καρδιά μου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Καθώς είναι δίπλα της, απλώνει το χέρι και της τραβάει λίγο το μαλλί. Ύστερα
επανέρχεται στην αξιοπρεπή θέση).
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Ανταποδίδει με τον ίδιο τρόπο).

ΠΑΤΕΡΑΣ: Κυρίες μου συνιστώ ψυχραιμία.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Απλώνει το χέρι και της δίνει ένα χαστούκι Ύστερα επανέρχεται στην αξιοπρεπή
θέση).

ΚΛΥΜΕΝΗ: (Ανταποδίδει με τον ίδιο τρόπο).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κυρίες μου!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αγάπη μου!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ : Καρδιά μου!
(Δεν τις προλαβαίνουν. Αρπάζονται από τα μαλλιά αλαλάζοντας).
ΜΗΤΕΡΑ: (Επεμβαίνει και τις χωρίζει. Τους δίνει από ένα μικρό μα αυστηρό χαστούκι και
συνέρχονται. Πέφτουν στις αγκαλιές των ανδρών τους).

ΓΙΑΓΙΑ: Άντε να φας με τέτοια φασαρία.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

31/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 11η (Εικόνα γ) ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΖΕΥΓΗ
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Με συγχωρείτε παραφέρθηκα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Δεν ξέρω πως συνέβη αυτό.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Θυμώνω όταν κακολογούν τον Αρίσταρχο.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Γίνομαι έξαλλη όταν επιτίθενται στον Λαοκράτη.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Εμείς είμαστε μια πολύ σοβαρή οικογένεια.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Εμείς είμαστε μια οικογένεια με δομές.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είμαστε αγαπημένη οικογένεια εμείς. Πεθαίνει ο Αρίσταρχος; Πεθαίνω
κι εγώ.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Εμείς είμαστε δυο ψυχές σε ένα σώμα. Τρώει ο Λαοκράτης μου;
Χορταίνω κι εγώ.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μπορώ να περπατήσω στα κάρβουνα για τον Αρίσταρχο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μπορώ να κατέβω στον Άδη για την Ανδρονίκη μου και να παλαίψω
με τον κέρβερο, όπως ο Ηρακλής.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μπορώ να δώσω τη ζωή μου για το Λαοκράτη μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πάρε εμένα στη θέση της, θα πω στο χάρο, όταν έρθει να μου την
πάρει.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Αγαπιόμαστε τόσο πολύ.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Λατρεύουμε ο ένας τον άλλον.
ΓΙΑΓΙΑ: (Στον Κλεόδουλο). Μήπως υπάρχει κανένας μπακλαβάς

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

32/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 11η (Εικόνα δ) ΠΕΡΙ ΔΙΑΔΟΧΗΣ
ΚΛΥΜΕΝΗ: Νομίζω, πατέρα πως η καλύτερη επιλογή διαδόχου σου, θα ήταν ο
Λαοκράτης, που σαν τέως καθοδηγητής έχει πείρα στη διοίκηση.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ο Αρίσταρχος, σαν τέως στρατιωτικός, έχει μεγαλύτερη πείρα στη
διοίκηση. Και κάποιο κύρος βέβαια.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Είδαμε πως διοίκησε τον γυιό του.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είδαμε πως διοίκησε την κόρη του.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει και τις δύο και ησυχάζουν. Σιγή).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κυρίες και κύριοι. Ματαιοπονείτε. Όταν αισθανθώ πως δεν έχω πια τις
δυνάμεις να διοικήσω αυτό το σπίτι, σας υπόσχομαι, τότε, να με απασχολήσει το
θέμα της διαδοχής. Και μη σας ξεγελούν με ψηφοφορίες και τέτοια. Εγώ, θα διαλέξω
τον αντικαταστάτη μου. Είπα και ελάλησα.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

33/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 11η (Εικόνα ε) ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ
ΓΙΑΓΙΑ: Να διαλέξεις τώρα. Δεν έχεις την ικανότητα να προστατέψεις τη μάνα σου
από τους βιαστές. Η ψήφος μου, θα πάει σ’ αυτόν που θα εγγυηθεί την ασφάλειά
μου. Κλεόδουλε, μερικά βουτήματα σε παρακαλώ.
ΜΗΤΕΡΑ: (Την κοιτάζει θυμωμένη. Η Γιαγιά την μιμείται. Μένουν για μια στιγμή σαν μονομάχοι).
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Στη Γιαγιά). Μητέρα σε παρακαλώ να μην ανακατεύεσαι.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Γιαγιά, σου δίνω τον λόγο μου πως όταν έλθω εν τη εξουσία μου, θα
σε προστατεύσω από κάθε κίνδυνο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μόνον εγώ, Γιαγιά, μπορώ να εγγυηθώ την ακεραιότητά σου.
ΓΙΑΓΙΑ: Έχω εδώ, τον προστάτη και τον εγγυητή της ακεραιότητάς μου. (Δείχνει τη
μασιά). Αυτό θα πάρει την εξουσία αν αποδειχτείτε ανίκανοι.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα αναλώσω τη ζωή μου για την προστασία σου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Τα βράδια θ’ αγρυπνώ φρουρώντας την κάμαρά σου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν θα φεισθώ κόπων.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θ’ αψηφήσω τον κίνδυνο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ψήφισέ με για να σε σώσω.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εγώ θα σε σώσω.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

34/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 11 (Εικόνα στ) ΠΕΡΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
ΠΑΠΠΟΥΣ: Τις ψηφοφορίες να τις ξεχάσετε. Εγώ θ’ αποφασίσω. Είπα...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Δεν νομίζετε, πατέρα, πως είναι πια καιρός να ξεκουραστείτε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: ...και ελάλησα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Θα μπορούσατε ν’ ασχολείστε μ’ άλλα πράγματα, όπως ο παππούς.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ν’ αρχίσω κι εγώ να κυνηγάω τη μητέρα σας;
ΜΗΤΕΡΑ: (Τον επιτιμα).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Με συγχωρείς καλή μου. (Στους άλλους). Η εξουσία θέλει πείρα. Δεν είναι
για χέρια αδέξια.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η εξουσία, είναι σαν τη γυναίκα. Θέλει στιβαρά χέρια για να
πειθαρχήσει. Να την γονιμοποιήσεις και ν’ αρχίσει να γεννοβολάει. Να γεννάει το ένα
παιδί, και να είναι τριών μηνών έγκυος για το επόμενο. Να μην μπορεί να πάρει
ανάσα. Να μην ευκαιρεί να σηκωθεί από το κρεβάτι της λεχώνας.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αχ, ναι. Ο Αρίσταρχός μου είναι εύρωστος περί τα τοιαύτα. Να σε
πιάσει στην αγκαλιά του και... (Η Μητέρα την κοιτάζει). Με συγχωρείς μητέρα αλλά
οφείλω να πω την αλήθεια. Ο Αρίσταρχος είναι ένας μαινόμενος ταύρος. Κι
ευχαρίστως θα τον μοιραζόμουνα με την εξουσία. Να ξεκουραστώ και λίγο. Μ’ ότι και
να σ’ αγγίξει αυτός ο άνθρωπος σε καθιστά έγκυο. Με το κεφάλι; έγκυο. Με το
στήθος; έγκυο. Με τα χέρια έγκυο. Με τα... (Η Μητέρα την κοιτάζει). Τέλος πάντων, όλα
τα όργανά του σώματός του, γενούν. Το κεφάλι του, γεννάει ιδέες. Τα χέρια του,
έργα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η εξουσία αγαπητέ μου γυναικάδελφε και αγαπητή συννυφάδα, δεν
χρειάζεται επιβήτορες. Θέλει οργανωτικό μυαλό και ισχυρή καθοδήγηση. Θέλει
κομματική δομή πάνω απ’ όλα. Άμυαλη φοραδίτσα είναι, που πρέπει να της βάλεις
σέλα και χαλινάρι. Να καβαλικέψεις μετά και να ηγηθείς, μέχρι που ο θάνατος να σας
χωρίσει.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Έπ’ αυτού συμφωνούμε. Μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ο Λαοκράτης μου έχει δίκιο. Έτσι με το μυαλό καθοδηγεί και μένα. Δεν
χρειάζομαι στιβαρά χέρια εγώ. Έτσι φοραδίτσα με βρήκε κι εμένα και... Αυτός ο
άνθρωπος είναι καμωμένος από μυαλό. Το κεφάλι του, μυαλό, το στήθος του,
μυαλό, τα χέρια του, μυαλό, η κοιλιά του, μυαλό, τα... (Η Μητέρα την κοιτάζει), τέλος
πάντων, όλα τα όργανα του σώματός του, μυαλό. Μ’ αυτό λύνει όλα μας τα
προβλήματα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Ειρωνικά). Όλα;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Όλα!
ΓΙΑΓΙΑ: Αχ, μακάρι να ήταν και ο παππούς σας έτσι. Να λειτουργούσε με το μυαλό
του. Αυτός καθοδηγείται από άλλα κέντρα εξουσίας. Από άλλα όργανα.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

35/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 11 (Εικόνα ζ) ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα πώς είναι δυνατόν, να διεκδικεί την ηγεσία του οίκου των
Ντελήδων, ένας ξένος...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η Ρωσία κύριε, μεγαλούργησε, όταν πήρε τα ηνία στα στιβαρά του
χέρια ένας Κοζάκος. Ο Μέγας Στάλιν.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: ...Ένας ξένος, που δεν φέρει καν το όνομα Ντελής.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Όταν ανέλαβαν οι “καθαρόαιμοι” Ρώσοι, Χρουτσόφιοι και
Γκορμπατζόφιοι, καταστράφηκε ο κολοσσός της Σοβιετικής ένωσης.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: ...Η διαδοχή στα πατριαρχικά καθεστώτα και τα βασίλεια, γίνεται
αυστηρά, μέσα στα πλαίσια της οικογενείας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Στην Ελλάδα, όταν χρειαστήκαμε βασιλιά, φέραμε από το εξωτερικό.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Τα λάθη κύριε, πληρώνονται, αλλά δεν δημιουργούν κανόνες. Σε
κανονικές συνθήκες, ο βασιλιάς έχει την ιθαγένεια της χώρας που θα ηγηθεί. Και
διάδοχος, γίνεται ο πρωτότοκος γυιός του.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Και γιατί όχι η πρωτότοκη κόρη του, παρακαλώ;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ναι, γιατί όχι η κόρη του ή η νύφη του, παρακαλώ;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οι άνδρες γίνονται βασιλιάδες.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Στην Αγγλία, γίνονται οι γυναίκες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Στην Αγγλία, το ανδρικό φύλο, είναι το ασθενές.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Και ως εκ τούτου...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Τη Γαλλία την έσωσε η Ζαν ντ’ Αρκ.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Την Αίγυπτο την κυβερνούσε η Κλεοπάτρα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Και η Αρσινόη.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Τη Ρωσία η Μεγάλη Αικατερίνη.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει τον πατέρα με νόημα: Τώρα).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κυρίες και κύριοι...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Πίσω από κάθε άνδρα κρύβεται μια μεγάλη γυναίκα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Η Ασπασία πίσω από τον Περικλή.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Η Πηνελόπη πίσω από τον Οδυσσέα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Η Κλυταιμνήστρα πίσω από τον Αγαμέμνονα.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει τον πατέρα έντονα).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κυρίες και κύριοι...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Η μητέρα, πίσω από τον πατέρα.
ΠΑΤΕΡΑΣ: ( Κατ ιδίαν). Πίσω μου σ΄ έχω σατανά.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει τον πατέρα έντονα).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κυρίες μου, σας επαναφέρω στην τάξη. Σ’ αυτό το σπίτι αείποτε
κυβερνούσαν οι άνδρες. Έτσι το βρήκαμε, έτσι θα το αφήσουμε. Και για να
επανέλθουμε στο θέμα μας. Κύριοι. Δεν μπορώ να πω, ότι εξασφαλίζετε τα εχέγγυα
για μια σωστή διακυβέρνηση της οικογενείας...
ΓΙΑΓΙΑ: (Που εν τω μεταξύ έχει φάει ό τι υπήρχε στο τραπέζι). Λίγο τσάι Κλεόδουλε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εμπιστέψου με πατέρα, και θα δεις πως έχω όλα τα προσόντα για να
κυβερνήσω.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Και ως εκ τούτου...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πατέρα, ξέρω πως κατά βάθος έχεις την πεποίθηση, πως είμαι ο
μόνος που μπορεί να κυβερνήσει αυτό το καράβι.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Και ως εκ τούτου, λέγω...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πατέρα, νομίζω πως έχω την πυγμή...
ΠΑΤΕΡΑΣ: Και ως εκ τούτου, λέγω...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Νομίζω πως διαθέτω τη γνώση, πεθερέ μου...
ΠΑΤΕΡΑΣ: Και ως εκ τούτου, λέγω... θα παραμείνω στην εξουσία μέχρι να
ανδρωθείτε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα πατέρα...
ΠΑΤΕΡΑΣ: Τελεία και παύλα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα πεθερέ μου...

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

36/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

(Οι γυναίκες πάνε κοντά στη μητέρα).
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μαμά...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μητέρα...
ΜΗΤΕΡΑ: (Τις κόβει με το βλέμμα της. Κοιτάζει τον Πατέρα: “Να τελειώνουμε”)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Είπα και ελάλησα. Εδώ, δεν μπορέσατε καν να κυβερνήσετε τα παιδιά
σας και πήραν δρόμους αντίθετους από αυτούς που επιθυμούσατε. Τι σας κάνει να
πιστεύετε πως μπορείτε να οδηγήσετε ολόκληρη την οικογένειά μας; Κύριοι, η
εξουσία δεν χαρίζεται. Κατακτάται η εξουσία. Υφαρπάζεται η εξουσία. Ανταλλάσσεται
η εξουσία. Η εξουσία ενοικιάζεται. Πουλιέται η εξουσία, υποκλέπτεται, κληρονομείται
μετά θάνατον, αλλά ποτέ δεν χαρίζεται. Μην προσπαθείτε να μ’ εντυπωσιάσετε με τα
χαρίσματά σας. Πείτε μου λοιπόν. Αισθάνεστε ικανοί να την αρπάξετε από τα χέρια
μου; (Στον Αρίσταρχο). Εσύ νεαρέ, θα τολμήσεις με τη δύναμή σου να με
παραγκωνίσεις; (Στον Λαοκράτη). Εσύ αγαπητέ, μπορείς με το μυαλό σου να με
υπονομεύσεις; Μπορείτε ίσως να ενώσετε τις δυνάμεις σας και να με αντιμετωπίσετε;
Αμφιβάλλω. Η επιθυμία της εξουσίας σας τυφλώνει και σας καθιστά ανίκανους να
ενωθείτε. Ετοιμαστείτε λοιπόν για διαπραγματεύσεις, για θυσίες, για δοσίματα, για
αγοραπωλησίες. Τι θα δώσετε σαν αντιστάθμισμα σε μένα για ν’ απεμπολήσω τα
προνόμιά μου; Εσείς κυρίες μου; Τι θα δώσετε στη μητέρα σας για να γίνετε πρώτες
κυρίες αυτού του σπιτιού; Ακούω τις προσφορές σας. (Στον Αρίσταρχο). Γρήγορα γιατί
μπορεί ν’ αλλάξω γνώμη και να μη θέλω να την αφήσω από τα στιβαρά μου χέρια.
(Στην Ανδρονίκη) Να θέλω να τη γκαστρώνω μ’ όλα μου τα όργανα. (Στον Λαοκράτη). Να
θέλω να καβαλικεύω τη φοραδίτσα ισόβια. (Στην Κλυμένη). Να της λύνω όλα τα
προβλήματα με το μυαλό μου. Πωλείται εξουσία κύριοι. Ακούω τις προσφορές σας.
Σας πουλάω την ίδια μου την ψυχή. Δεκτοί στον πλειστηριασμό και διάβολοι. Είπα
και ελάλησα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Νομίζω πατέρα, πως η εξουσία, είναι καλό να κληροδοτείται, από
πατέρα σε γυιό. Η πολυετής πείρα που αποκτά ένας αρχηγός, περνά κατά την ώρα
της σύλληψης, στα κύτταρα του γυιου του κι από εκεί στα εγγόνια του. Έτσι
γεννιόνται οι μεγάλες δυναστείες και μεγαλουργούν ανά τους αιώνες. Ο Φίλιππος,
γέννησε τον Αλέξανδρο. Οι γιοι πάνε ένα βήμα παραπάνω από τον πατέρα και
βάζουν το λιθαράκι τους στο οικοδόμημα της δυναστείας. Στρατηλάτης ο Φίλιππος,
κοσμοκατακτητής ο Αλέξανδρος. Αν κοιτάξεις την πολιτική ζωή της χώρας, η διαδοχή
στην εξουσία, γίνεται μέσα στα πλαίσια της οικογένειας, κατά κανόνα. Αισθάνομαι
μέσα στις φλέβες μου να κυκλοφορεί το αίμα των προγόνων μας, φορτωμένο με την
πείρα της εξουσίας. Μπαίνει στο μυαλό μου κι εναποθέτει το πολύτιμο φορτίο του.
Εναποθέτει εκεί, τη σοφία του παππού, τη δική σου και με προκαλεί να την εξελίξω.
Είμαι το κλωνάρι που βγήκε από το δέντρο σας. Εγώ είμαι η φυσική κορυφή πλέον.
Εσείς είστε ο κορμός, πάνω στον οποίο θα στηριχτώ για να διαφεντέψω. Δεν μπορεί
ο καθένας να εξουσιάζει. Είναι δουλειά των λίγων, των καθαρόαιμων.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Τι ρήτορας!
ΓΙΑΓΙΑ: Άμα πήρες και τη σοφία του παππού σου...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η εξουσία, πρέπει να πηγαίνει στους άξιους. Η αξιοσύνη είναι αυτή
που δίνει μεγαλείο στην εξουσία. Οι ανάξιοι, την φέρνουν στα μέτρα τους. Την
ξευτελίζουν. Ο μεγάλος Στάλιν, πήρε την εξουσία με το σπαθί του. Ύστερα, καθάρισε
τη χώρα από τους διάφορους φραξιονιστές και ρεβιζιονιστές και μεγαλούργησε.
Ήρθαν μετά οι Γιελτσίνοι, παράγωγα μιας κλίκας διαδόχων, και κατέστρεψαν τη
χώρα. Η Ρώμη διαλύθηκε όταν οι εκφυλισμένοι αυτοκράτορες διαδεχόταν ο ένας τον
άλλον χωρίς ελπίδα ανανέωσης. Εγώ, είμαι το κλαδί που μπόλιασε το δέντρο της
οικογένειας. Είμαι το εύρωστο, το καινούργιο κλαδί, που θα δώσει καινούργιους
καρπούς, πιο εύγευστους και πιο χυμώδεις. Είμαι το καινούργιο αίμα που θα
δροσίσει τις ξεραμένες από την αναιμία φλέβες της οικογένειας. Ανοίξτε την αγκαλιά
σας πατέρα, και δεχτείτε με σαν διάδοχό σας. Πέστε μου σε ποιο βράχο είναι
σφηνωμένο το σπαθί σου Αιγαία, να δείτε με τι ευκολία θα τον σηκώσω και θα πάρω
το όπλο που μου ανήκει στα χέρια μου. Καθίστε μετά και παρακολουθείστε με καθώς
θα ελευθερώνω τη χώρα από τον Σίνη και τον Προκρούστη.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

37/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΚΛΥΜΕΝΗ: Τι ωραία που τα λέει!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κύριοι, κάπου δεν με καταλάβατε. Πιστεύω πως μίλησα ξεκάθαρα. Η
εξουσία του οίκου δεν χαρίζεται. Πωλείται. Είπα και ελάλησα. Τι δίνετε για να την
αποκτήσετε;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ζήτησέ μου ο, τι θες πατέρα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο, τι θες πεθερέ μου.
ΓΙΑΓΙΑ: Ξηρούς καρπούς Κλεόδουλε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Βλέπω πως είστε έτοιμοι, ακόμα και τις γυναίκες σας να δώσετε σκλάβες,
για να πετύχετε το σκοπό σας.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Πατέρα, Δώσε στον Λαοκράτη την εξουσία, κι εγώ θα σε υπηρετώ σαν
δούλα σου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είμαι έτοιμη για κάθε θυσία πεθερέ μου. Θα είμαι το πιστό σου
σκυλάκι.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Αλλά, εγώ, είμαι άπληστος άνθρωπος.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο, τι θες πατέρα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ονόμασε τις απαιτήσεις σου, πεθερέ μου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Δεν θέλω να διαλέξω κάτι από τα υπάρχοντά σας. Τα θέλω όλα. Την
εξουσία, αυτός που θα την αγκαλιάσει, θα είναι γυμνός από τα πάντα. Θα του πάρω
τα ρούχα, τα υπάρχοντά του, τη ζωή του. Θα καταθέσει εδώ στην παλάμη μου την
ίδια την ψυχή του. Είπα και ελάλησα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Και την ψυχή μου πατέρα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο, τι θες πεθερέ μου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Τους κοιτάζει για λίγο. Στον Αρίσταρχο). Τον γυιό σου θέλω. (Στον Λαοκράτη). Την
κόρη σου θέλω.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μα είναι και δικά σου παιδιά πεθερέ μου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Αίμα σου είναι. Τα εγγονάκια σου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Στον Αρίσταρχο). Ο Αβραάμ! Ήταν μεγάλος Πατριάρχης! Συμφωνείς;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Συμφωνώ. Κι αν ήταν λιγότερο Εβραίος...
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Στον Λαοκράτη). Ο Αγαμέμνων! Ήταν μεγάλος αρχηγός! Συμφωνείς;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Συμφωνώ. Κι αν ήταν λιγότερο βασιλιάς...
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Στον Αρίσταρχο). Θέλω να θυσιάσεις το γυιό σου, όπως ο Αβραάμ θυσίασε
το γυιό του τον Ισαάκ. (Λιποθυμάει η Ανδρονίκη. Απευθύνεται στον Λαοκράτη). Θέλω να
θυσιάσεις την κόρη σου, όπως ο Αγαμέμνων την Ιφιγένεια. (Λιποθυμάει η Κλυμένη).
ΓΙΑΓΙΑ: (Τους δίνει χαστουκάκια και συνέρχονται). Πως κάνετε έτσι; Σα να σας είπε να
σταματήσετε το κουμκάν. Σηκωθείτε. Γαλιάντρες.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Είναι ίδιον των αρχηγών να θυσιάζουν τα παιδιά τους. Ο Αγαμέμνων
θυσίασε την κόρη του για να κρατήσει την εξουσία.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα ο Αγαμέμνων, θυσίασε την κόρη του για να φυσήξει ούριος
άνεμος.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Αν δεν φυσούσε άνεμος στα πανιά των πλοίων, θα φύσαγε
ανεμοστρόβιλος στο θρόνο του και θα τον έριχνε. Μιλιούνια γύρω οι αρχηγοί
περίμεναν την ευκαιρία να ηγηθούν των Ελλήνων. Και είχαν έτοιμους και κόρες και
γιους για να σφάξουν, αν τους το ζήταγε ο Κάλχας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα του Αβραάμ, του το ζήτησε ο Θεός, έτσι για να δοκιμάσει την
πίστη του.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Για να δει αν κάνει για πατριάρχης, του το ζήτησε. Εκατόμβες από
συγγενείς πρώτου βαθμού, μπορούσαν να θυσιάσουν οι υπόλοιποι Εβραίοι, για μια
τέτοια θέση. Κι εγώ; Τι σας ζητάω εγώ; Να θυσιάσετε τα παιδιά σας. Απλούστατα.
Ακόμη κι ο Θεός, όταν διαπίστωσε πως έτριζε ο θρόνος του, έστειλε τον μονογενή
του υιό να σταυρωθεί για να τον σώσει.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τον έστειλε για να σώσει τον κόσμο.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ας τον έσωζε μόνος του. Θεός ήταν. “Από τούδε και στο εξής είστε
σωσμένοι”, θα τους έλεγε. Αλλά δεν ήταν έτσι τα πράγματα. “Αν θες να είσαι Θεός
μας”, του είπαν, “θυσίασε ο, τι πιο πολύτιμο έχεις, για να καταλάβουμε κι εμείς πως
μας αγαπάς. Αλλιώς, υπάρχουν κι άλλοι Θεοί, που μας παρακαλάνε”.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

38/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΚΛΥΜΕΝΗ: Μητέρα δεν είναι δυνατόν. Πρέπει να επέμβετε.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μην αφήσετε να γίνει αυτό.
ΜΗΤΕΡΑ: (Τις κοιτάει αυστηρά και γυρνάει αλλού το κεφάλι της).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Να σκοτώσω τον γυιό μου;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μα είναι αναρχικός.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Να σκοτώσω την κόρη μου;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μα είναι καπιταλίστρια. Η ζωή του αρχηγού, είναι μια αλληλουχία από
επιλογές και σκληρές αποφάσεις. Θέλεις να γίνεις αρχηγός; Θυσίες. Η Μητέρα σας,
δεν έχει ανοίξει το στόμα της από τη στιγμή που ανέλαβα την εξουσία. Ήταν η θυσία
που μου ζήτησε ο παππούς για ν’ αποσυρθεί. “Θέλεις την εξουσία”; μου είπε. “Θα με
απαλλάξεις από τη φωνή της γυναίκας σου”. (Η Μητέρα τον κοιτάζει άγρια). Ναι γλυκιά
μου. “Όχι πατέρα”, του είπα. “Αρνούμαι να παύσω ν’ ακούω το γλυκό κελάηδημα της
Ερμιόνης μου, ακόμα και για την εξουσία του κόσμου ολόκληρου”. (Η Μητέρα τον
κοιτάζει άγρια κι ανυπόμονα). Ναι γλυκιά μου. Και τότε έγινε το θαύμα. Η υπέρτατη των
θυσιών. Μεγαλύτερη απ’ την θυσία των γυναικών στο Ζάλογγο. Μεγαλύτερη από τη
θυσία της μέλισσας που αποφασίζει να κεντρίσει τον εχθρό, ξέροντας πως θα
πεθάνει η ίδια απ’ αυτή της την πράξη. (Η Μητέρα τον κοιτάζει άγρια κι ανυπόμονα). Ναι
γλυκιά μου. Η Μητέρα σας πέρασε στη σιωπή! Θυσιάστηκε!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μερικοί είναι τυχεροί σύζυγοι. Γιατί δεν ζητάς κι από μας το ίδιο
πατέρα; Τι λες κι εσύ Ανδρονίκη μου;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρίσταρχε, είσαι βλαξ.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα μπορούσε και η Κλυμένη μου να κάνει μια τέτοια θυσία. Ε,
Κλυμένη μου;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λαοκράτη, είσαι βλαξ.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Όπως διαπιστώνετε κύριοι, ούτε οι γυναίκες σας είναι έτοιμες για την
εξουσία. Περιμένω λοιπόν, τις κεφαλές των παιδιών σας επί πίνακι. Είπα και
ελάλησα.
ΜΗΤΕΡΑ: (Σηκώνεται και δίνει το χέρι στον Δημήτριο. Εκείνος την οδηγεί στα ενδότερα. Όλοι
σηκώνονται με σεβασμό εκτός από τις κυρίες που έχουν λιποθυμήσει ξανά)

ΓΙΑΓΙΑ: Αυτές οι συζητήσεις σου κόβουνε την όρεξη.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

39/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 12 ΘΕΜΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΩΝ
(Αρίσταρχος, Κλεόδουλος, Ανδρονίκη, Λαοκράτης, Κλυμένη, Γιαγιά)

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κλεόδουλε! Νερό!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κλεόδουλε! Νερό!
(Μπαίνει ο Κλεόδουλος)
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Εσήμαναν οι κύριοι;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Λιποθύμησε η Ανδρονίκη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Και η Κλυμένη λιποθύμησε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ελπίζω να θυμάσαι τις προτεραιότητες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Και βεβαίως τις θυμάται.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Αλλά αυτές αφορούν τα ποτά. Δεν συμπεριλαμβάνουν τις
λιποθυμίες και τις έκτακτες καταστάσεις.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αφορούν τα πάντα Κλεόδουλε. Περιποιήσου την Ανδρονίκη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τα πάντα Κλεόδουλε. Περιποιήσου την Κλυμένη πρώτα.
ΓΙΑΓΙΑ: (Έχει εν τω μεταξύ πάει στο κυλικείο, έχει βάλει δυο ποτήρια νερό και καταβρέχει τις κυρίες
ταυτόχρονα). Κανονικά πρέπει να βρέξω και σας για να συνέλθετε. (Οι κυρίες πετάγονται
τσιρίζοντας). Μέσα γρήγορα ν’ αλλάξετε, μην κρυώσετε και χάσετε τη φωνή σας.
(Οι κυρίες φεύγουν).

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κλεόδουλε, κρασί.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κρασί, Κλεόδουλε
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κύριοι, το σκέφτηκα πολύ το θέμα, ως ουδέτερος στη διαμάχη σας.
Το πρόβλημα δεν είναι θέμα προτεραιοτήτων, αλλά τρόπου σερβιρίσματος.
Μετέφερα το κέντρο βάρους του σερβιρίσματος και ω του θαύματος, λύθηκε το θέμα.
(Βγάζει τα ποτήρια χωρίς να τους τα δώσει, τα ακουμπάει στο δίσκο πάνω στο κυλικείο, τα γεμίζει
χωρίς να βλέπουν και φέρνει το δίσκο ανάμεσά τους. Έχει κάνει λάθος και έβαλε αντίστροφα τα
χρώματα. Παίρνουν γρήγορα και ταυτόχρονα τα ποτήρια τους και πίνουν μονορούφι. Ανακαλύπτουν το
λάθος τους και πνίγονται).

...Βέβαια η τεχνική είναι καινούργια και γίνονται κάποια λάθη. Με την πάροδο όμως
του χρόνου...
(Χτυπάει η πόρτα).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

40/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 13 ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΑ ΤΑ ΑΚΡΑ
(Ο Κλεόδουλος ανοίγει. Είναι ο Βαγγέλης που ήρθε για ενημέρωση).

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ο αξιότιμος κύριος Ευάγγελος. Επίσημος σύμβουλος της αυλής επί
των οικοδομικών. Πάντα στην κατάλληλη στιγμή κύριε Ευάγγελε.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ: Όπως σας έλεγα κύριοι, κλέφτες. Κλέφτες στον ιδιωτικό τομέα, κλέφτες
και στο δημόσιο. “Πρέπει να πληρώσετε ένσημα για 50 ημερομίσθια μου λέει το
ΙΚΑ”. Μα οι εργάτες κάνανε 40, τους απαντώ. “Εμείς τα εκτιμάμε για 50”, μου λένε.
Μα με κλέβετε, τους λέω. “Όχι δεν σας κλέβουμε”, μου απαντούν. “Προστατεύουμε
τα εισοδήματα του οργανισμού. Εσείς και οι υπόλοιποι που χτίζουν σπίτια, είστε
οιονεί κλέφτες. Πάντα μειώνετε το σύνολο των ημερομισθίων. Εμείς τα ανεβάζουμε,
κι έτσι πληρώνετε τα κανονικά”. Καταλαβαίνετε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ροζέ, κύριε Ευάγγελε;
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ: Τα άκρα είναι επικίνδυνα αγαπητέ μου. Απαιτούν θυσίες που εγώ δεν
είμαι έτοιμος να κάνω. Ροζέ λοιπόν. (Συνεχίζει την ενημέρωση). “Μα αποκλείεται”, τους
λέω, να υπάρχουν και πολίτες που είναι τίμιοι και δηλώνουν την αλήθεια”;
“Αποκλείεται”, μου απαντούν. “Αν υπήρχε κανένας, θα τον είχανε στο τσίρκο”,
συμπλήρωσε μια ξανθιά υπάλληλος κι έσκασε στα γέλια. Πάντα οι ξανθιές γελάνε
χωρίς αποχρόντα λόγο. Και οι μελαχρινές το ίδιο. “Βέβαια”, μου ψιθυρίζει
μεγαλοφώνως ο προϊστάμενος του ΙΚΑ, “θα μπορούσατε να βοηθήσετε την αύξηση
του πενιχρού μας εισοδήματος κι εμείς θα παραγράψουμε τις υποχρεώσεις σας
προς το ίδρυμα”. Νομίζω πως μου πρότεινε να τον δωροδοκήσω. Θα έπρεπε ίσως
να προσθέσω στη λίστα των εκκαθαρίσεων, που σκοπεύω να κάνω, και τους
υπαλλήλους του ΙΚΑ. Επίσης τους εφοριακούς. Να με συγχωρείτε όμως κύριοι, αλλά
δεν μπορώ να καθίσω άλλο. (Πίνει το κρασί). Μου αρέσει πολύ που τα συζητάμε, αλλά
πρέπει να φύγω. Εις το επανειδείν κύριοι. (Αποχωρεί. Κοντοστέκεται). Α, να μην ξεχάσω
τις ασφαλιστικές εταιρείες. Νομοθετημένοι, επίσημοι μαστροποί. Πρώτοι στη λίστα
των εκκαθαρίσεων.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Τον συνοδεύει). Ευχαριστούμε για την ενημέρωση. (Γυρνάει στο κυλικείο).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο γυιός μου επαναστάτης Κλεόδουλε;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η κόρη μου διευθύντρια Κλεόδουλε;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο γυιός μου αναρχικός Κλεόδουλε;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η κόρη μου καπιταλίστρια Κλεόδουλε;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Να σκοτώσω τον γυιο μου Κλεόδουλε;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Να σκοτώσω την κόρη μου Κλεόδουλε;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Είμαι δυστυχισμένος Κλεόδουλε. Ανδρονίκη! (Αποχωρεί).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Απελπισία Κλεόδουλε. Κλυμένη! (Αποχωρεί).
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κατευόδιο κύριοι.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

41/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 14 ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ
(Γιαγιά Κλεόδουλος, Παππούς)
ΓΙΑΓΙΑ: Κακόμοιρα παιδιά. (Ο Κλεόδουλος έχει ετοιμάσει ένα λικέρ και το σερβίρει στη Γιαγιά).
Ευχαριστώ Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Παρακαλώ κυρία. (Πάει να φύγει).
ΓΙΑΓΙΑ: Κλεόδουλε, με βρίσκεις ελκυστική;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Δεν που επιτρέπεται να βλέπω με τέτοιο μάτι τις κυρίες μου, κυρία.
Η αρχοντιά όμως...
ΓΙΑΓΙΑ: Άσε την αρχοντιά Κλεόδουλε. Σαν γυναίκα θα με επιθυμούσες;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Εγώ κυρία, έχω αποφασίσει να ζω μόνος, σαν ένα είδος
κοσμοκαλόγερου ας πούμε.
ΓΙΑΓΙΑ: Καλά Κλεόδουλε, κατάλαβα. Πήγαινε να μονάσεις. (Φεύγει ο Κλεόδουλος). Μα τι
μου βρίσκει ο Αρίσταρχος και με κυνηγάει; Κακόμοιρα παιδιά. Τα στρίμωξε για τα
καλά ο άλλος. Η ζωή είναι απρόβλεπτη... Δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει την επόμενη
στιγμή... Η καταιγίδα διαδέχεται την νηνεμία όλως αναπάντεχα. Εκεί που ο ήλιος
λάμπει σ’ έναν καταγάλανο ουρανό, πέφτει ξαφνικά ο κεραυνός.
(Πίνει. Εμφανίζεται αθόρυβα πίσω της ο Παππούς. Ακουμπάει το σπαθί του στον ώμο της. Εκείνη
γουρλώνει τα μάτια).

ΠΑΠΠΟΥΣ: Έρως ή ξίφος;
ΓΙΑΓΙΑ: Ξίφος!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Έρως ξιφήρης!
(Σβήνουν τα φώτα).

ΤΕΛΟΣ Α’ ΠΡΑΞΗΣ

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

42/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

43/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 1 ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΚΛΗΤΑΙΜΝΗΣΤΡΕΣ
(Λαοκράτης, Κλυμένη).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο Κάλχας!
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ηρέμησε Λαοκράτη μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μάντης κακών! Όταν άνοιγε το στόμα του να χρησμοδοτήσει για την
Ιφιγένεια, καταδίκασε μαζί της χωρίς να το ξέρει, και την κόρη μου. Ω, Αγαμέμνων
εγώ άτυχος!
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ω Κλυταιμνήστρα εγώ, δύστυχη!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ή μήπως το ήξερε και χρησμοδότησε για όλες τις κόρες των
αρχηγών;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Θ’ αντισταθούμε στο πεπρωμένο Λαοκράτη μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Την αγαπώ. (Βάζοντας τα κάδρα της αριστερής πλευράς, στη θέση τους). Δεν
μπορώ να σκοτώσω την κόρη μου..
ΚΛΥΜΕΝΗ: Δεν μπορώ να καταλάβω, πώς η μητέρα επέτρεψε κάτι τέτοιο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αγαπάει την εγγονή της, όσο τίποτε στον κόσμο.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Αλλά κι ο πατέρας την αγαπάει. Είναι υπερήφανος γι αυτήν. “Η εγγονή
μου με έβγαλε ασπροπρόσωπο”, συνηθίζει να λέει.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κι όσο σκέπτομαι πως ο αδερφός σου δεν θα έχει κανένα δισταγμό
να σκοτώσει το γυιο του, τρελαίνομαι.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Εμείς Λαοκράτη μου, θα έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη, και την
κορούλα μας ζωντανή. Πάψε λοιπόν να τρελαίνεσαι.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Έχεις δίκιο. Εμείς θα έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Και την κορούλα μας ζωντανή.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ηρέμησα τώρα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μπράβο αγόρι μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Από την άλλη μεριά, μπορώ ν’ αφήσω την εξουσία στον Αρίσταρχο;
Έχω το δικαίωμα ν’ αφήσω την διακυβέρνηση σ’ αυτόν τον άμυαλο; Ξέρεις πως δεν
το κάνω για το συμφέρον μου, αλλά για το συμφέρον του οίκου μας.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λαοκράτη, σου απαγορεύω να κάνεις τέτοιες σκέψεις. Κι εγώ θέλω να
γίνω πρώτη κυρία του οίκου μας. Δεν σκοπεύω όμως να πειράξω ούτε μια τρίχα από
τα μαλλιά της κόρης μου. Κι όποιος τολμήσει και σηκώσει απειλητικά το χέρι του
επάνω της...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Το δίλημμα είναι φοβερό! Ή σκοτώνουμε το παιδί μας, ή
καταστρέφεται το σύμπαν. (Προς τα κάδρα). Τι να κάνω σύντροφοι;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λαοκράτη σου απαγορεύω να έχεις τέτοια διλήμματα. Και πάψε ν’
ανακατεύεις ξένους στα οικογενειακά μας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Έχουμε το δικαίωμα να καταστρέψουμε το σύμπαν;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Έχουμε το δικαίωμα να σκοτώσουμε το παιδί μας;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η ζωή των αρχηγών, Κλυμένη, είναι μια αλληλουχία από δύσκολες
αποφάσεις και θυσίες. Είπα...
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λαοκράτη...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: ...Και ελάλησα. Τι θα γράψει η Ιστορία για μένα. “Λαοκράτης ο
μικρός”, θα γράψει.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λαοκρατούλη μου...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο Αγαμέμνων, πήρε την μεγάλη απόφαση, κι έμεινε στην Ιστορία,
αθάνατος. Μέγας. Το ίδιο και η Κλυταιμνήστρα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Είσαι μέγας, Λαοκράταρέ μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Γι αυτό, πρέπει κι εγώ να πάρω τη μεγάλη απόφαση, Κλυταιμνήστρα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Όχι Αγαμέμνων μου...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Έλαχε σε μένα ο κλήρος να ηγηθώ του οίκου των Ντελήδων.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ναι Λαοκράτη μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ίσως και των Ελλήνων όλων!

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

44/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΚΛΥΜΕΝΗ: Ναι αρχηγέ μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Λαοκράτης ο Α’, ο Δημοκρατικός!
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ναι!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Παίρνω λοιπόν την απόφαση!
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μη! Να ρωτήσουμε πρώτα τον γιατρό, αν μπορούμε να κάνουμε άλλο
παιδί στην ηλικία μας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα σκοτώσουμε τον Αρίσταρχο!
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Μένει για λίγο μετέωρη). Α! Τον Αρίσταρχο; (Δήθεν τραγικά). Θα θυσιάσεις τον
αδερφούλη μου; Όχι τον αδερφό μου!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Έτσι σώζουμε από τον θάνατο, την κόρη μας, τον γυιό του, μα πάνω
απ’ όλα, την διακυβέρνηση του οίκου μας από ακατάλληλα χέρια.
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Σα να της αρέσει). Μα να σκοτώσουμε τον αδερφούλη μου;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Χάρη του κάνουμε. Σώζεται ο γυιός του από βέβαιο θάνατο. Μπορείς
όμως να διαλέξεις. Το παιδί σου ή τον αδερφό σου. Οι αρχηγοί πάντα βρίσκουν
λύσεις.
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Προσποιείται). Με φέρνεις σε δύσκολη θέση.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εξ άλλου δεν είστε πραγματικά αδέρφια. Θα πούμε ότι μας επιτέθηκε
και βρισκόμασταν σε άμυνα. Ο πατέρας ξέρει πως ο Αρίσταρχος είναι ικανός για όλα.
(Κοιτάζει την κάρτα που άφησε ο Βαγγέλης στο τραπέζι. Το πρόσωπό του φωτίζεται). Ή καλύτερα
να αναθέσουμε σε κάποιον επαγγελματία την υπόθεση. (Διαβάζει μεγαλοφώνως).
“Εταιρεία επιλύσεως διαφορών. Εκτελούνται ξυλοδαρμοί, δολοφονίες, απαγωγές και
όλα τα συναφή. (Η Κλυμένη του δίνει το τηλέφωνο). Κινητό έχει. (Παίρνει τον αριθμό). Εμπρός.
Εταιρεία επιλύσεως διαφορών; Θέλω να σκοτώσετε τον Αρίσταρχο Ντελή. Νιόβης
14. Απόψε. Θα σας πληρώσω εγώ. Θα παρευρίσκομαι. Λαοκράτης. (Στην Κλυμένη)
Εμπρός για την εξουσία!
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Τον φιλάει). Μμμά! Ξέρεις να διεγείρεις τις γυναίκες!
(Κοιτάζονται στα μάτια. Σβήνει το φως).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

45/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 2η ΑΒΡΑΑΜ ΚΑΙ ΣΑΡΑ.
(Ανδρονίκη, Αρίσταρχος)
(Ανάβει το φως. Μέσα είναι ο Αρίσταρχος και η Ανδρονίκη).

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ω, Θεέ μου, Θεέ μου!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ηρέμησε Αρίσταρχέ μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ίνα τι με εγκατέλειπες;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ο Θεός είναι μεγάλος Αρίσταρχέ μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Όταν έλεγες τα τρομερά εκείνα λόγια στον Αβραάμ, χωρίς να το
ξέρεις, το γυιό μου καταδίκαζες. Ω Αβραάμ εγώ άτυχος!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ω Σάρα εγώ ανήμπορη!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ή μήπως το ήξερες, και συμπεριλάμβανες όλους τους γιους των
αρχηγών;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μη βλαστημάς Αρίσταρχε!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν μπορώ να σκοτώσω τον γυιό μου. (Βάζοντας τα κάδρα της δεξιάς
πλευράς, στη θέση τους). Τον αγαπώ.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Δεν μπορώ να καταλάβω, πώς η μητέρα επέτρεψε κάτι τέτοιο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αγαπάει τον εγγονό της, περισσότερο απ’ το κάθε τι.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αλλά κι ο πατέρας τον αγαπάει. Είναι υπερήφανος γι αυτόν. “Ο
εγγονός μου είναι παλικάρι”, συνηθίζει να λέει.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κι όσο σκέπτομαι πως ο άντρας της αδερφής μου δεν θα έχει κανένα
δισταγμό να σκοτώσει την κόρη του, τρελαίνομαι.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Εμείς Αρίσταρχέ μου, θα έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη, και τον
γυιόκα μας ζωντανό. Πάψε λοιπόν να τρελαίνεσαι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Έχεις δίκιο. Εμείς θα έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Και τον γιόκα μας ζωντανό.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ηρέμησα τώρα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μπράβο αγόρι μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Από την άλλη μεριά, μπορώ ν’ αφήσω την εξουσία στον Λαοκράτη;
Έχω το δικαίωμα ν’ αφήσω την διακυβέρνηση σ’ αυτόν τον αγύρτη; Ξέρεις πως δεν
το κάνω για το συμφέρον μου, αλλά για το συμφέρον του οίκου μας.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρίσταρχε, σου απαγορεύω να κάνεις τέτοιες σκέψεις. Κι εγώ θέλω να
γίνω πρώτη κυρία του οίκου μας. Δεν σκοπεύω όμως να πειράξω ούτε μια τρίχα από
τα μαλλιά του γυιού μου. Κι όποιος τολμήσει και σηκώσει απειλητικά το χέρι του
επάνω του...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Το δίλημμα είναι φοβερό! Ή σκοτώνουμε το παιδί μας, ή
καταστρέφεται το σύμπαν. ( Προς το κάδρο του θείου). Τι να κάνω θεέ μου;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρίσταρχε, σου απαγορεύω να έχεις τέτοια διλήμματα. Και πάψε ν’
ανακατεύεις ξένους στα οικογενειακά μας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Έχουμε το δικαίωμα να καταστρέψουμε το σύμπαν;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Έχουμε το δικαίωμα να σκοτώσουμε το παιδί μας;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η ζωή των αρχηγών, Ανδρονίκη, είναι μια αλληλουχία από δύσκολες
αποφάσεις και θυσίες. Είπα...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρίσταρχε...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: ... Και ελάλησα. Τι θα γράψει η Ιστορία για μένα; Αρίσταρχος ο
χέστης, ο μικρός, θα γράψει.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρισταρχάκο μου...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο Αβραάμ, πήρε την μεγάλη απόφαση, κι έμεινε στην Ιστορία,
αθάνατος. Μέγας. Το ίδιο και η Σάρα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είσαι μέγας, Αρίσταρχέ μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Γι αυτό πρέπει να πάρω τη μεγάλη απόφαση, Σάρα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Όχι Αβραάμ...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Έλαχε σε μένα ο κλήρος να ηγηθώ του οίκου των Ντελήδων.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

46/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ναι, Αρίσταρχέ μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ίσως και των Ελλήνων απάντων!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ναι!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αρίσταρχος ο Α’, ο εξ εφέδρων!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρχηγέτα!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Παίρνω λοιπόν την απόφαση.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μη! Να ρωτήσουμε τον γιατρό, αν μπορούμε να κάνουμε άλλο παιδί
στην ηλικία μας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θα σκοτώσουμε τον Λαοκράτη!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Μένει για λίγο μετέωρη). Α! Τον Λαοκράτη! (Δήθεν τραγικά). Θα θυσιάσεις
τον άντρα της αδερφής σου;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Έτσι σώζουμε από τον θάνατο, τον γυιό μας, την κόρη του, μα πάνω
απ’ όλα, την διακυβέρνηση του οίκου μας, από ακατάλληλα χέρια.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Σαν να της αρέσει). Μα να σκοτώσουμε τον άντρα της αδερφής σου;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Χάρη του κάνουμε. Σώζεται η κόρη του από βέβαιο θάνατο. Μπορείς
όμως να διαλέξεις. Το παιδί σου ή τον άντρα της αδερφής μου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Προσποιείται). Τι να πω. Μου βάζεις αξεπέραστα διλήμματα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εξ άλλου δεν είμαστε πραγματικά αδέρφια. Θα πούμε ότι μας
επιτέθηκε και βρισκόμασταν σε άμυνα. Ο πατέρας ξέρει πως ο Λαοκράτης είναι
ικανός για όλα. (Κοιτάζει την κάρτα που άφησε ο Βαγγέλης στο τραπέζι. Το πρόσωπό του
φωτίζεται). Ή καλύτερα να αναθέσουμε σε κάποιον ειδικό την υπόθεση. (Διαβάζει
μεγαλοφώνως). “Εταιρεία επιλύσεως διαφορών. Εκτελούνται ξυλοδαρμοί, δολοφονίες,
απαγωγές και όλα τα συναφή. (Η Ανδρονίκη του δίνει το τηλέφωνο). Κινητό έχει. (Παίρνει τον
αριθμό). Εταιρεία επιλύσεως διαφορών; Θέλω να σκοτώσετε τον Λαοκράτη Κοτυλίδα.
Νιόβης 14. Απόψε. Θα σας πληρώσω εγώ. Θα παρευρίσκομαι. Αρίσταρχος. (Στην
Ανδρονίκη) Εμπρός για την εξουσία!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Τον φιλάει). Μμμά! Ξέρεις την τέχνη να γοητεύεις μια γυναίκα!
(Κοιτάζονται στα μάτια. Σβήνει το φως).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

47/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 3η

Σχολή επιγόνων

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

(Πατέρας, Κλεόδουλος)
Κλεόδουλε! (Ξεκρεμάει τα κάδρα από τη θέση τους Ο Κλεόδουλος τον βοηθάει).
Διαβολόπαιδα. Πάλι κρέμασαν τους αλητήριους. Εξεπίτηδες το κάνουν για να με
θυμώνουν. Θα τους δείξω όμως εγώ. Θα καταλάβουν τι εστί εξουσία. Ξέρεις τι είναι
η εξουσία Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Όχι κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ένα θηρίο ανήμερο με σουβλερά δόντια. Μπορεί να καταβροχθίσει με
μιας αυτόν που θα της υποδείξει το αφεντικό της. Αλλά κάθε μέρα, τρώει κι ένα
κομμάτι από τις σάρκες του ίδιου του αφεντικού της. Τον τρώει λίγο - λίγο. Δεν του
κάνει τη χάρη να τον λυτρώσει αμέσως από το μαρτύριο. Τον βασανίζει, μέχρι ν’
αποφασίσει, καταματωμένος, ν’ αποσυρθεί. Τότε είναι ένα ερείπιο. Τι τα κάνουμε τα
ερείπια Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Δεν ξέρω κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ένα ερείπιο, αν δεν πέσει μόνο του, τρέχουν οι άλλοι και το κατεδαφίζουν
για να ελευθερώσουν το οικόπεδο. Ύστερα πουλάνε τα υλικά κατεδαφίσεως, σε
φτηνές μάντρες οικοδομών ή τα ρίχνουν στη χωματερή που πετάνε τ’ άχρηστα...
Κατάλαβες Κλεόδουλε; Οι αρχηγοί καταλήγουν στις χωματερές.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Μάλιστα κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κι αν κάποιος αρχαιολόγος, ανασκάψει αργότερα τους σκουπιδότοπους
και βρει τα υπολείμματά σου, θα βγάλει μια ηλίθια ανακοίνωση και θα πει:
“Προφανώς πρόκειται για υπολείμματα Ρωμαίου συγκλητικού, αν κρίνουμε από τα
χρυσά του δόντια, ή πρόκειται περί αθιγγάνου. Οι αθίγγανοι και οι Ρωμαίοι
συγκλητικοί, έχουν σαν κοινό γνώρισμα την χρυσή οδοντοστοιχία”. Μοιάζω εγώ για
τσιγγάνος Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Όχι κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Η εξουσία είναι αυτό που κρατά όρθιους τους ηγέτες. Είναι το δεκανίκι
που σε κάνει και περπατάς. Κι εγώ, θέλω να μπορώ να περπατάω. Θέλω να
στέκομαι όρθιος. Τι είναι λοιπόν εξουσία Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Τι είναι κύριε;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ένα θηρίο, Κλεόδουλε. Ένα θηρίο ανήμερο! “Βασίσου σ’ εμάς, πατέρα”,
μου λένε τα αγαπητά μου παιδιά. “Θα σε βολέψουμε σε καλό γηροκομείο”, εννοούν.
Το θηρίο της εξουσίας όμως, παίρνει μπουκιές κι απ’ το σώμα αυτών που το
πλησιάζουν με σκοπό να το υποτάξουν. Να το κάνουν δικό τους. Φαντάζει ήμερο και
χαδιάρικο σκυλάκι από μακριά. Σ’ αφήνει ν’ απλώσεις το χέρι και να το χαϊδέψεις. Και
τότε, χραπ, σου τρώει το ένα το δάχτυλο. Μικρή απώλεια το ένα δάχτυλο, σκέπτεσαι.
Μέχρι να συμπληρωθεί χέρι ολόκληρο. Όταν μισοφαγωμένος, ανάπηρος, καταφέρεις
να την φτάσεις, αποτελειώνει ο τι απέμεινε από το αιμοβόρο συμπόσιό της, αργά,
βασανιστικά, σταθερά. Έλα κάθισε εδώ Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Μάλιστα κύριε. (Κάθεται).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κλεόδουλε, είσαι η εξουσία!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Μάλιστα κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Απλώνω το χέρι μου να σε κάνω δική μου. Τι θα κάνεις εσύ.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Νομίζω πως θα το βάλω στα πόδια κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Όχι! Θα μου φας το ένα μου το δάχτυλο.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Είμαι χορτοφάγος κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Σαν εξουσία είσαι σαρκοβόρος. Απλώνω λοιπόν το χέρι μου να γευτώ τα
κάλη σου. Τι θα κάνεις εσύ;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Με όλο το σεβασμό, θ’ αντισταθώ κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Όχι! Θα επιτεθείς. Θα μου φας και το άλλο το δάχτυλο. Πεινάς! Είσαι ο
Κύκλωπας που τρώει έναν - έναν τους συντρόφους του Οδυσσέα.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Μάλιστα κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Όχι “μάλιστα κύριε”! Θα μου μιλάς άγρια. Θα μου φας και το υπόλοιπο
χέρι.
ΠΑΤΕΡΑΣ:

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

48/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα το φάω;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Θα το φας!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα το φάω!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Σε κάνω βασιλιά! Τι θα κάνεις;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα βασιλέψω.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ωραία, έκοψες το “Κύριε”. Πώς θα βασιλέψεις όμως; Δεν είναι τόσο απλό.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα τρώω χέρια;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Θα τρως ανθρώπους ολόκληρους!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Αρχίζει ν’ αγριεύει. Περιπίπτει προοδευτικά σε έκσταση). Θα τρώω
ανθρώπους ολόκληρους!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Πρώτα θα φας αυτούς που τολμούν να σηκώνουν τα μάτια τους στο
θρόνο σου.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα τους φάω!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κι αν δεν μπορείς να τους φας, θα τους αχρηστέψεις!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα τους αχρηστέψω!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Πάμε λοιπόν. Γενική πρόβα. Είσαι βασιλιάς!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Είμαι βασιλιάς.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Αν δεν φας θα σε φάνε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα με φάνε!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Θα φας;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα φάω!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Απλώνω το χέρι μου να σ’ αγγίξω!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα σου φάω το δάχτυλο!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Απλώνω ξανά!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα σου φάω και το άλλο το δάχτυλο!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Επιμένω!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα σου φάω το χέρι ολόκληρο! (Πιάνει το χέρι του Πατέρα που είναι
απλωμένο και προσπαθεί να το φάει σαν άγριο θηρίο).
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Τον χαστουκίζει κι αυτός συνέρχεται από την έκσταση).

Βλέπεις πώς ακόμα και η
ιδέα της εξουσίας μπορεί να μετατρέψει έναν φιλήσυχο υπηρέτη σε άγριο θηρίο;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Ψελλίζει εξουθενωμένος). Βλέπω κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κανείς μέχρι τώρα δεν έκανε δική του την εξουσία. Εκείνη κάνει δικούς
της αυτούς που τη θέλουν. Τους μετατρέπει σε θηρία ανήμερα που της μοιάζουν.
Παραβαίνουν όλους τους ηθικούς κανόνες και τους κανόνες τιμής για να τη φτάσουν.
Ξεπουλάνε τα ιερά και τα όσια. Σκοτώνουν. Είπα και ελάλησα και αμαρτία ουκ έχω.
(Παίρνει την κάρτα στα χέρια του. Την κοιτάζει χαμογελώντας. Τηλεφωνεί). Όλα εν τάξει; Μπορείς
να έρθεις σε λίγο. Όλους! Δεν αξίζουν τον οίκτο μας. (Ο Κλεόδουλος του έχει βάλει ένα
ποτό. Το πίνει μονορούφι. Αποχωρεί).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

49/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 4
(Παππούς, Κλεόδουλος)
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Μπαίνει. Βάζει το κάδρο του στη θέση του). Σιχτίρ παλιόπαιδο. Φταίω εγώ που
άφησα την εξουσία πάνω στα νιάτα μου. Ογδόντα πέντε χρονών απεχώρησα. Παιδί!
Κλεόδουλε, βάλε μου ένα ποτό. Η εξουσία πρέπει να είναι ισόβια Κλεόδουλε. Δεν
πρέπει να την αφήνεις να σου ξεφεύγει από τα χέρια. Σε καταριέται ο Θεός για την
μεγαλύτερη αμαρτία που μπορεί να κάνει άνθρωπος. Ξέρεις ποια είμαι η μεγαλύτερη
αμαρτία Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Είναι ακόμα ζαλισμένος. Δεν απαντά).
ΠΑΠΠΟΥΣ: Η αποποίηση εξουσίας! Ξέρεις ποιο ήταν το προπατορικό αμάρτημα
Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Το μήλο που έφαγε ο Αδάμ, που του το έδωσε η Εύα, που της το
έδωσε ο κατηραμένος ο όφις.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Όχι Κλεόδουλε. Δεν έχει σχέση με την κηπουρική, ούτε με τη ζωολογία.
Το προπατορικό αμάρτημα, ήταν η αποποίηση από τον Αδάμ της εξουσίας που του
έδωσε ο Θεός. Ήρθε η Εύα που τον ήθελε του χεριού της και τον ξεγέλασε. “Εμείς,
έχουμε ο ένας τον άλλον”, του είπε. “Τι την θέλουμε αυτή τη ξεδιάντροπη, που σου
τρώει όλο το χρόνο και με παραμελείς. Δώσε σε μένα την εξουσία να την
κυβερνήσω. Θα την κρύψω στα τάρταρα, να μη μας κλέβει πολύτιμες στιγμές, από
την αγάπη και τον έρωτά μας”. Μέγα σφάλμα αν την παραδώσεις! Ακούς Κλεόδουλε;
Μην παραδώσεις ποτέ την εξουσία. Θα χάσεις και την εξουσία και την Εύα. Οι Εύες
προσκολλώνται στην εξουσία. Την ακολουθούν όπου πάει.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Του φέρνει ένα ποτό). Δεν μπορείς να παραδώσεις κάτι που δεν έχεις,
κύριε.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Σε βάζει μετά η γυναίκα κάτω από τα φουστάνια της και σε κάνει ο, τι
θέλει. Έχεις φυλακιστεί ποτέ κάτω από φουστάνι Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Όχι κύριε.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ίλιγγος! Τρέλα! Φωτιά! Κατάπτωση! Ξεφτίλα! Ξέρεις τι έβαλε ο Θεός
κάτω από το φουστάνι της γυναίκας Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Δήθεν έκπληκτος) Τι έβαλε κύριε;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Την κόλαση και τον Παράδεισο, έβαλε κάτω από το φουστάνι της
γυναίκας. Τώρα ξέρεις που θα βρεις τον παράδεισο Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Μάλιστα κύριε. Κάτω από το φουστάνι της γυναίκας.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Προσοχή όμως. Ένα στραβοπάτημα, και βρίσκεσαι στην κόλαση, όπως
ο μπούφος ο Αδάμ που τον αποχαύνωσε η οσμή της γυναίκας και δεν έβλεπε πέρα
από τη μύτη του. “Πάρτη την εξουσία”, είπε στην Εύα. Περιέπεσε μετά στο κακό του
το χάλι. Ούτε να τον φτύσει δεν καταδεχότανε η Εύα, όταν πήρε το σκήπτρο. Ήρθε
μετά ο Θεός που είδε τα κακώς κείμενα. “Αδάμ, Αδάμ! Γιατί παρέδωσες την εξουσία
που σου εμπιστεύτηκα”; “Η Εύα με ηπάτησε κύριε”, απάντησε ο χαζοβιόλης. “Από
τούδε και στο εξής, με τον ιδρώτα του προσώπου σου να τρως τον άρτον σου”, είπε
ο Θεός και τον έδιωξε από τον παράδεισο. Τρανή απόδειξη, πως η δουλειά δεν είναι
παρά η τιμωρία του ανθρώπου. Η κατάρα του Θεού για τον απερίσκεπτο Αδάμ. Εσύ
Κλεόδουλε δουλεύεις πολύ.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Θα είμαι φαίνεται, κοντινότερος συγγενής με τον Αδάμ, κύριε.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Επί του θέματος. “Το έκανα για τον έρωτά μας”, παραπονέθηκε ο Αδάμ.
“Κι αυτόν με τον ιδρώτα σου από δω και μπρος”, τον καταράστηκε πάλι ο
Μεγαλοδύναμος. Και καταδικάστηκα εγώ τώρα Κλεόδουλε, ως απόγονος του περί
ου ο λόγος ηλιθίου, να τρέχω και να κυνηγάω την Κλυμένη και να ιδρώνω.
Κατάλαβες Κλεόδουλε; Ο Αδάμ φταίει. (Βάζει ένα ποτό και κάθεται). Ήμαρτον Θεέ μου.
Βρες μου μια λύση. (Βλέπει την κάρτα. Δείχνει να χαίρεται μ’ αυτά που διαβάζει. Κοιτάζει προς τα
πάνω). Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου. (Τηλεφωνεί παράμερα για να μην τον ακούει ο Κλεόδουλος που
καθαρίζει ποτήρια με το γνωστό τρόπο). Καλημέρα σας. Θα ήθελα έναν γεροδεμένο, για να
συλλάβει μία γριά και να τη δέσει στο κρεβάτι. Ναι στο κρεβάτι. Περιμένετε λίγο. Το

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

50/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ένα το πόδι θα είναι δεμένο στη μία μεριά και το άλλο στην άλλη. Ναι, να είναι
ανοιχτά. Να μη σας ενδιαφέρει ο λόγος. Τα χέρια θα είναι κι αυτά δεμένα. Προσοχή
είναι οπλισμένη. Το γρηγορότερο. Νιόβης 14. Θα σε πληρώσω εγώ. Αρίσταρχος.
(Στον Κλεόδουλο). Αν με ζητήσει κάποιος κύριος, να με φωνάξεις αμέσως.
(Αποχωρεί ευχαριστημένος).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

51/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 5

Σχολή επιγόνων

ΕΥΝΟΥΧΙΣΤΕ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ

(Γιαγιά, Κλεόδουλος)
ΓΙΑΓΙΑ: (Μπαίνει η Γιαγιά. Κατεβάζει το κάδρο του παππού και βάζει το κάδρο του Τρικούπη.
Μονολογεί). Αν παραδοθείς με την πρώτη, Κλεόδουλε, οι άντρες σ’ έχουνε χεσμένη.
Μετά σε χρησιμοποιούν σαν πτυελοδοχείο. Πρέπει να τους κρατάς στο όριο της
πείνας, για να τρέχουν σαν τρελοί από πίσω σου. Κατάλαβες Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Πως είπατε κυρία;
ΓΙΑΓΙΑ: Τους άντρες λέω. Πρέπει να τους κρατάς στο όριο της πείνας, αν θέλεις να
τρέχουν σαν τρελοί από πίσω σου.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Νομίζω πως δεν θέλω κυρία.
ΓΙΑΓΙΑ: Οι άντρες, διοικούνται από το πουλί τους. Εκεί πρέπει να ρίχνουμε κι εμείς το
βάρος των δυνάμεών μας για τη μάχη τη επικράτησης. Κατάλαβες Κλεόδουλε; Τους
άνδρες, πρέπει να τους τραβάς από τη μύτη. Από τη μύτη του πουλιού τους.
Δοκίμασε και θα δεις, Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Της σερβίρει ποτό). Θα μου επιτρέψει η κυρία να μη δοκιμάσω.
ΓΙΑΓΙΑ: Δεν πρέπει να τους αφήνουμε τα ηνία. Όσο πιο γρήγορα παίρνουμε την
εξουσία στα χέρια μας, τόσο λιγότερο κίνδυνο διατρέχει η οικογένεια. Κουνάμε
λοιπόν λίγο την ουρά μας, Κλεόδουλε, κι όταν το αίμα αρχίζει να κυλάει γρήγορα στις
φλέβες τους, όταν ανεβαίνει και τους θολώνει το μυαλό, όταν όλη τους η ύπαρξη
συνοψίζεται σ’ ένα αιχμηρό αντικείμενο που επιθυμεί πάση θυσία να διεισδύσει στον
παράδεισο που ανθεί μέσα μας, τότε απαιτούμε τα κλειδιά Κλεόδουλε. Και το κάψιμο
της Ρώμης ν’ απαιτούσαμε εκείνη τη στιγμή, θα μεταβάλλονταν σε Νέρωνες για να
πετύχουν το σκοπό τους. Αυτή είναι η συμβουλή μου Κλεόδουλε. Να κουνάς την
ουρά σου.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Μάλιστα κυρία, την ουρά μου.
ΓΙΑΓΙΑ: (Πίνει το ποτό που της έδωσε ο Κλεόδουλος). Οι άντρες είναι ικανοί να παραδώσουν
οποιαδήποτε εξουσία προς χάριν μιας συνουσίας. Να χρησιμοποιείς τη συνουσία
σαν όπλο εναντίον της επικυριαρχίας του άνδρα Κλεόδουλε. Να τον αποδυναμώνεις.
Ο Θεός έδωσε απεριόριστη εξουσία στον Αδάμ, να κυβερνάει τον κόσμο. Όταν
όμως είδε, πως ο Αδάμ δεν μπορούσε να χαλιναγωγήσει την τρομερή δύναμη κι
έκανε τον παράδεισο άνω κάτω, έπλασε την γυναίκα. Τον έβγαλε κι από τον
παράδεισο για προληπτικούς λόγους. “Σου δίνω τη δύναμη να τον αποδυναμώνεις”,
είπε στην Εύα. Έπεσε με τα μούτρα ο Αδάμ στο ...αποδυνάμωμα. “Θεούλη μου, εγώ
γιατί να τιμωρηθώ”; παραπονέθηκε η Εύα. “Εσύ θα είσαι το μάτι μου”, είπε ο Θεός.
“Θα τον επιβλέπεις. Εσύ θα εξουσιάζεις στην πραγματικότητα, αλλιώς ο κόσμος θα
καταστραφεί”. Κατάλαβες Κλεόδουλε; Εμείς είμαστε τα μάτια του Θεού επί της γής.
Γι αυτό οι άνδρες προσπαθούν να μας τα βγάλουν. Για να τυφλώσουν το Θεό και να
μη βλέπει τις πομπές τους. (Κοιτάζει προς τα πάνω). Εγώ όμως Θεούλη μου, τι να κάνω
που δεν αποδυναμώνεται με τίποτε ο Αρίσταρχος; (Παίρνει την κάρτα και τη διαβάζει. Το
βλέμμα της φωτίζεται). Σ’ ευχαριστώ Θεούλη μου. (Τηλεφωνεί). Θα ήθελα ένα γεροδεμένο
νεαρό, να συλλάβει ένα γέροντα και να τον αφοπλίσει. Να ευνουχίσει τον άντρα μου.
Να του στρίψει τ’ αμελέτητα, χριστιανέ μου. Θα σε πληρώσω εγώ. Κλυμένη. Το
γρηγορότερο δυνατό. Νιόβης 14. (Στον Κλεόδουλο που έχει μείνει εμβρόντητος). Αν έρθει
ένας τύπος και ζητάει τον άντρα μου, να του τον υποδείξεις.
(Αποχωρεί).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

52/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 6 ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ
(Πατέρας, Μητέρα, Αρίσταρχος, Λαοκράτης, Κλυμένη, Ανδρονίκη)
(Μπαίνει ο Πατέρας και η Μητέρα)
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει το κάδρο του θείου Τηλέμαχου που είναι στο πάτωμα).
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Τσακίζεται να το βάλει στη θέση του). Σπουδαίος άνδρας. Πολεμιστής. Είθε...
ΜΗΤΕΡΑ: (Πάει προς το τραπέζι και παίρνει την κάρτα. Την σχίζει, παίρνει τα κομμάτια και τα δίνει
στον Πατέρα).
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Τρέχει να τα πετάξει). ...Είθε η πατρίς να τύγχανε της ευτυχίας να τον έχει εν

ενεργεία ακόμη.
(Μπαίνουν αλληλοδιαδόχως τα ζεύγη των διεκδικητών).

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πατέρα, αδυνατώ να εκτελέσω την εντολή σου. Είναι πολύ σκληρό.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Το ίδιο κι εγώ, δεν μπορώ να το κάνω.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μητέρα, δεν μπορούμε να σκοτώσουμε την κόρη μας.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ούτε κι εμείς τον γυιό μας.
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Κατεβάζοντας το κάδρο του Τρικούπη από τον τοίχο). Να σκοτώσετε τα παιδιά
σας; Είστε αδίστακτοι κύριοι. Σας είπα να τα θυσιάσετε κατά κάποιο τρόπο. Να τα
κάνετε λόγου χάριν να ασπαστούν τις ιδεολογίες σας. Τώρα βέβαια δεν ξέρω ποιο
είναι το λιγότερο οδυνηρό. Ο Θάνατος ή οι πολιτικές σας ιδεολογίες; Τέλος πάντων.
Έχετε δύο λύσεις. Η πρώτη, είναι να ενεργήσετε σύμφωνα με τις αρχές σας και να
καταστρέψετε τα παιδιά, που δεν σας έμοιασαν. (Είναι η σειρά του κάδρου του θείου
Τηλέμαχου. Πάει να το κατεβάσει).
ΜΗΤΕΡΑ: (Τον κοιτάζει αυστηρά).
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Παραιτείται της αποκαθηλώσεως).

Σπουδαίος άνδρας. (Στον Αρίσταρχο). Εσύ, ως
εθνικόφρων, θα πάρεις την αστυνομία και θα πεις πως ο γυιός σου είναι ο αρχηγός
των αναρχικών που βάζουνε τις φωτιές. Θα πάρεις μετά και τους “συντρόφους” του
και θα πεις πως ο Δημήτριος είναι που τους καταδίδει στην ασφάλεια. (Στον Λαοκράτη).
Εσύ, θα πάρεις τηλέφωνο στην επιχείρηση της κόρης σου και θα πεις πως έπεσε
στην αντίληψή σου πως ετοιμάζει μια μεγάλη κατάχρηση, που εσύ σαν χρηστός
πολίτης δεν μπορείς παρά να την καταγγείλεις. Αν καταφέρετε να τους καταστρέψετε,
ουσιαστικά θα τους έχετε σώσει. Πάντα σύμφωνα με την ιδεολογία σας βέβαια.
Κανείς αναρχικός δεν θα εμπιστευτεί ξανά έναν χαφιέ. Θ’ αναγκαστεί επειδή η
κοινωνία έτσι θα τον βλέπει, να πάει στον αντίποδα της προηγούμενης
συμπεριφοράς του. Και η κόρη σου, δεν θα μπορεί πλέον να βρει δουλειά, ποιος θα
προσλάβει μια υποψήφια καταχράστρια, και ως άνεργη θ’ αναγκαστεί να συνταχτεί
με τους ομοίους σου. Θα γίνει ένας επαναστατημένος προλετάριος.
(Επικρατεί σιωπή για λίγο).

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Και η δεύτερη λύση;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Η Δεύτερη είναι ν’ αλλάξετε τα πιστεύω σας ώστε να ταιριάξετε με τα
παιδιά σας. Είναι ίδιο των αρχηγών η αλλαγή πορείας όταν είναι αναγκαίο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αυτό είναι αδύνατον!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αποκλείεται αυτό!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Για μια ιδεολογία ζούμε!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Έχουμε ένα πρόσωπο στην κοινωνία!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Δική σας η επιλογή κύριοι. Εγώ δεν βιάζομαι καθόλου να παραδώσω την
εξουσία. Αλλά δεν μπορώ να περιμένω έπ’ άπειρον την απάντησή σας. Έχετε μισή
ώρα προθεσμία. Μετά την παρέλευσή της, κηρύσσεστε έκπτωτοι της διαδοχής και
θα ορίσω διαδόχους στην εξουσία τα παιδιά σας. Είπα και ελάλησα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα ο γυιος μου είναι αντιεξουσιαστής.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η κόρη μου ενδιαφέρεται μόνο για τη δουλειά της.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν πρέπει να δίνουμε την εξουσία σε ανθρώπους που την
περιφρονούν. Θα την παραμελήσουν.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μόνο οι ένθερμοι εραστές της, μπορούν να την έχουν.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Την εξουσία πρέπει να την έχουν όσοι λυσσούν για χάρη της.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

53/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Όσοι είναι ικανοί να κάνουν τα πάντα για χάρη της. Ή τουλάχιστον, να
σκεφτούν να τα κάνουν.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μισή ώρα κύριοι. (Αποχωρεί δίνοντας το μπράτσο του στην Μητέρα) . Κυρία μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Ακολουθεί). Σε βεβαιώ πατέρα, πως ο Δημήτριος... (Ο Πατέρας φεύγει).
Πατέρα πρέπει να με ακούσεις... (Βγαίνει)
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρίσταρχε, περίμενε. (Βγαίνει)

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

54/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 7 ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΕΥΣΗΣ 1
(Λαοκράτης, Κλυμένη)
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Βάζει τα κάδρα της αριστερής πλευράς). Αυτά είναι καινούργια στοιχεία που
πρέπει ν’ αξιολογηθούν.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Είναι μια ευκαιρία να κατακτήσουμε την εξουσία αναίμακτα
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Και συγχρόνως, να φέρουμε την κόρη μας στον ίσιο δρόμο.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Θα θυμώσει όμως η κόρη μας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πρέπει να μας είναι ευγνώμων.
ΚΛΥΜΕΝΗ: “Πατέρα με καταστρέψατε”, θα μας πει.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σε σώσαμε από τον θάνατο κόρη μου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: “Έχασα τη δουλειά μου, μητέρα”, θα μας πει.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο πατέρας σου, αρνήθηκε να γίνει Αγαμέμνων, θυσιάζοντάς σε όπως
απαιτούσε ο Κάλχας, κόρη μου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: “Καλύτερα να με σκοτώνατε”, θα μας πει.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τώρα που θ’ αρχίσεις να βαδίζεις στο σωστό το δρόμο, θα μας
καταλάβεις, παιδί μου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Πάρε λοιπόν τηλέφωνο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Κάνει πρόβες στο τηλέφωνο). Η κόρη μου η Ερμιόνη , σχεδιάζει μια
μεγάλη κατάχρηση. Είμαι υποχρεωμένος, ως χρηστός πολίτης, να καταγγείλω... Όχι
δεν μπορώ να το κάνω. Δεν είμαι καταδότης εγώ.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Για τίποτε δεν είσαι άξιος. Ο Αρίσταρχος θα έχει ήδη τηλεφωνήσει στην
ασφάλεια.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πάρε μόνη σου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Κάνει πρόβες στο τηλέφωνο). Η κόρη μου η Ερμιόνη , πουλάει μυστικά του
χρηματιστηρίου. Είμαι υποχρεωμένη, ως χρηστός πολίτης, να καταγγείλω... Όχι δεν
μπορώ να το κάνω.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Γιατί να συμβαίνει σε μένα. Πού έκανα λάθος στην ανατροφή της. Η
κόρη η δική μου καπιταλίστρια; Η κόρη η δική μου διευθύντρια! Η κόρη η δική μου
διευθύντρια... (Επαναλαμβάνει μερικές φορές. Σιγά - σιγά δείχνει να εξοικειώνεται με την ιδέα. Να
του αρέσει κιόλας χωρίς να τολμά να το ομολογήσει). Αποφάσισα!
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Του δίνει το τηλέφωνο). Πάρε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θ’ αλλάξουμε! ( Αρχίζει ν’ αποκαθηλώνει τα κάδρα της αριστερής πλευράς).
Βαρέθηκα πια τις ιδεολογίες και τα κουροφέξαλα. Τι κέρδισα; Τίποτε. Μόνο στον
στρατό, κάθε φορά που έλεγα πως είμαι αριστερός, μου δίνανε αναρρωτική άδεια.
Θα πούμε στον πατέρα πως γινόμαστε καπιταλιστές. Έτσι η κόρη μας θα είναι ίδια
με μας. Θα είμαστε άξιοι να κυβερνήσουμε.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Γρήγορα, πριν μας προλάβει ο Αρίσταρχος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο Αρίσταρχος!
ΚΛΥΜΕΝΗ: Πού είναι;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Να πάρουμε τηλέφωνο να μην σκοτώσουν τον Αρίσταρχο! Δεν είναι
πια απαραίτητο.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Πού είναι η κάρτα;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν την βρίσκω.
(Ψάχνουν απεγνωσμένα).
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μήπως την πήραμε μέσα.
(Φεύγουν τρέχοντας).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

55/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 8η ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΕΥΣΗΣ 2
(Αρίσταρχος, Ανδρονίκη)
(Μπαίνουν αμέσως μετά).

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Βάζει τα κάδρα της δεξιάς πλευράς). Αυτά είναι καινούργια στοιχεία που
πρέπει ν’ αξιολογηθούν.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είναι μια ευκαιρία να κατακτήσουμε την εξουσία αναίμακτα
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Και συγχρόνως, να φέρουμε τον γυιό μας στον ίσιο δρόμο.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Θα θυμώσει όμως ο γυιός μας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πρέπει να μας είναι ευγνώμων.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: “Πατέρα με καταστρέψατε”, θα μας πει.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Σε σώσαμε από τον θάνατο γυιε μου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: “Οι φίλοι μου μ’ έδιωξαν, μητέρα”, θα μας πει.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο πατέρας σου, αρνήθηκε να γίνει Αβραάμ, θυσιάζοντάς σε όπως
απαιτούσε ο Θεός υιέ μου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: “Καλύτερα να με σκοτώνατε”, θα μας πει.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Τώρα που θ’ αρχίσεις να βαδίζεις στο σωστό το δρόμο, θα μας
καταλάβεις.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: “Με κάλεσαν στην ασφάλεια για ανάκριση”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν πειράζει. Όταν αποφυλακιστείς εμείς θα είμαστε εδώ να σε
περιμένουμε.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Πάρε λοιπόν τηλέφωνο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Κάνει πρόβες στο τηλέφωνο). Ο γυιός μου ο Δημήτριος είναι ο αναρχικός
που έκαψε το υπουργείο. Ανήκει νομίζω και στην 17 Νοέμβρη. Είμαι υποχρεωμένος,
ως πολίτης, να καταγγείλω... Όχι δεν μπορώ να το κάνω.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Για τίποτε δεν είσαι άξιος. Ο Λαοκράτης θα έχει ήδη τηλεφωνήσει στο
χρηματιστήριο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πάρε μόνη σου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Κάνει πρόβες στο τηλέφωνο). Ο γυιός μου ο Δημήτριος είναι ο χαφιές που
σας καρφώνει στην ασφάλεια... Όχι δεν μπορώ να το κάνω.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Γιατί να συμβαίνει σε μένα. Πού έκανα λάθος στην ανατροφή του. Ο
γυιός ο δικός μου αναρχικός; . Ο γυιός ο δικός μου αναρχικός! Ο γυιός ο δικός μου
αρχηγός... (Επαναλαμβάνει μερικές φορές. Σιγά - σιγά δείχνει να εξοικειώνεται με την ιδέα. Να του
αρέσει κιόλας χωρίς να τολμά να το ομολογήσει). Αποφάσισα!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Του δίνει το τηλέφωνο). Πάρε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θ’ αλλάξουμε! ( Αρχίζει ν’ αποκαθηλώνει τα κάδρα της δεξιάς πλευράς).
Βαρέθηκα πια να είμαι χωρίς ιδεολογία. Τι κέρδισα που ήμουν νομοταγής πολίτης;
Τίποτε. Μόνο στο πανεπιστήμιο, κάθε φορά που έλεγα πως είμαι δεξιός, με
απέκλειαν από κείνες τις ανιαρές συνελεύσεις. Θα πούμε στον πατέρα πως
γινόμαστε αναρχικοί. Έτσι ο γυιός μας θα είναι ίδιος με μας. Θα είμαστε άξιοι να
κυβερνήσουμε. Είμαστε γένος αρχηγών!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Γρήγορα, πριν μας προλάβει ο Λαοκράτης.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο Λαοκράτης!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Πού είναι;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Να πάρουμε τηλέφωνο να μην σκοτώσουν τον Λαοκράτη! Δεν είναι
απαραίτητο πια.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Πού είναι η κάρτα;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν την βρίσκω.
(Ψάχνουν απεγνωσμένα).

ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μήπως την αφήσαμε μέσα.
(Αποχωρούν τρέχοντας)

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

56/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 9

Σχολή επιγόνων

ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΟΣ

(Κλεόδουλος, Παππούς, Γιαγιά)
(Μπαίνει ο Κλεόδουλος και μαζεύει ποτήρια από το τραπέζι. Μπαίνει τρέχοντας η Γιαγιά και πίσω της
κραδαίνοντας το ξίφος ο Παππούς. Την κυνηγάει γύρω από τον Κλεόδουλο, που προσπαθεί
απεγνωσμένα να σώσει το περιεχόμενο του δίσκου, κρατώντας τον ψηλά).

ΠΑΠΠΟΥΣ: Μα έκανα μπάνιο σου λέω.
ΓΙΑΓΙΑ: Όπως η γάτα. Έπλυνες τα μουστάκια σου.
(Χτυπάει η πόρτα).

ΠΑΠΠΟΥΣ: Μα ήμουν στο μπάνιο έναν ολόκληρο αιώνα. Τώρα βγήκα από το πρωί.
(Στον Κλεόδουλο). Μην ανοίγεις! Έχουμε δουλειές τώρα.
ΓΙΑΓΙΑ: Ένας αιώνας στο μπάνιο, συν τα ενενήντα που είσαι, εκατόν ενενήντα. Έχεις
πεθάνει και δεν το ξέρεις.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Κοντά σου νοιώθω σαν έφηβος γλυκιά μου.
ΓΙΑΓΙΑ: Να πας να παίξεις με τους συνομηλίκους σου τότε. (Φεύγει από την πόρτα που
οδηγεί στο υπόγειο).
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Χτυπάει την πόρτα με το σπαθί του).

Φρύνη! Θα μάθω το όνομα του εραστή
σου και θα τον σουβλίσω με το σπαθί μου. Τίποτε δε θα τον γλυτώσει από την
εκδίκησή μου.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

57/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 10

Σχολή επιγόνων

Ο ΑΝΙΒΑΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ

(Κλεόδουλος, Παππούς, Τηλέμαχος μεταμφιεσμένος)
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Έχει ξεφύγει από τον κλοιό και ανοίγει. Μπαίνει ο Τηλέμαχος, μεταμφιεσμένος με
γένια και περούκα) Ο κύριος;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ : Έχετε κάποια γριά εδώ γύρω;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Τι θέλει ο κύριος Κλεόδουλε;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ο κύριος, ζητάει μια γριά.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Μια γριά; Εσύ είσαι ο εραστής λοιπόν. Ετοιμάσου να πεθάνεις κάθαρμα.
(Τον κυνηγάει με το σπαθί του γύρω από το τραπέζι). Η Κλυμένη θα είναι μόνο δική μου. Δε
θα την μοιραστώ με κανέναν.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Βγάζει ένα πιστόλι). Ακίνητος! Ήρθα εδώ να δέσω μια γριά, εν’
πρώτοις...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Α, εσείς; Για μια στιγμή ανησύχησα. Κυκλοφορούν κακοποιά στοιχεία
που εποφθαλμιούν τα θηλυκά των άλλων.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: ...Ύστερα θ’ ασχοληθώ μ’ εγχειρήσεις αλλαγής φύλου, και μετά θα
καθαρίσω δύο.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Μα δεν θέλουμε να καθαρίσεις κανένα. Να πιάσεις μια γριά θέλουμε.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Με τη σειρά. Έχω πρόγραμμα εγώ. Εδώ στον κατάλογο, έχω: (Στον
Κλεόδουλο). Εσύ τι είσαι; Δούλος;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κλεόδουλος.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Το ίδιο είναι. Σε διορίζω βοηθό μου. Διάβασε τον κατάλογο.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ημερήσιο πρόγραμμα επιχειρήσεων. Πρώτον: Δέσιμο γριάς.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Με τα πόδια ανοιχτά στο κρεβάτι. Έχει σημασία αυτό.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Δεύτερον: ευνουχισμός γέροντα. Παρένθεση, θα του κόψω τ’
αρχίδια. Κλείνει η παρένθεση. Τρίτον: Σκότωμα κυρίου Αρίσταρχου. Τέταρτον:
σκότωμα κυρίου Λαοκράτη. Πέμπτον: Πληρωμή. Έκτον: Εξαφάνιση μαρτύρων.
Έβδομον: Ξεκούραση. (Μονολογεί) Τη δε ημέρα τη εβδόμη...
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Άμα δεν έχεις πρόγραμμα στη ζωή σου, δεν καταφέρνεις τίποτε. Πού
είναι η γριά; Δεν έχω πολλή ώρα στη διάθεσή μου. Έπεσε δουλειά σήμερα.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Κρύβεται στο υπόγειο.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ο Γέροντας;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Βλέπεις κανένα γέροντα; Δεν έχουμε γέροντες εδώ.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Έχετε άλλον πιο γέροντα εδώ μέσα;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Όχι.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Τότε εσύ είσαι. Πως σε λένε;
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Στον Κλεόδουλο). Προδότη! (Στον Τηλέμαχο). Αρίσταρχο.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Ψάχνει στο χαρτί του) Προδότη Αρίσταρχο; Τι όνομα είναι αυτό; Εσένα σ’
έχω στον κατάλογο για σκότωμα. (Τον σημαδεύει με το πιστόλι του).
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Τρέμει).Για σκότωμα; Τι σκότωμα;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Πρώτα θα σου κόψω τα εργαλεία ως γέροντα και μετά θα σε
σκοτώσω ως Αρίσταρχο.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Μήπως κάνετε λάθος. Ο μόνος Αρίσταρχος που μας περισσεύει για
σκότωμα, είναι ο εγγονός μου. Χαμένο υποκείμενο. Μπορείτε να τον
χρησιμοποιήσετε κατά βούληση. Αρίσταρχε!

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

58/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 11

Σχολή επιγόνων

ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

(Παππούς, Τηλέμαχος, Αρίσταρχος, Κλεόδουλος).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Μπαίνοντας) Τι τρέχει παππού;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ο κύριος... Είναι της εταιρείας... Από ένα ευαγές ίδρυμα εκκαθαρίσεων.
Να... θέλει να σε σκοτώσει... λίγο. Αρίσταρχε παιδί μου, κοίτα να αρθείς στο ύψος
των περιστάσεων.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Αρίσταρχος κι εσύ; Τι διάβολο, δύο Αρίσταρχους έχουμε; Ποιόν από
τους δυο να σκοτώσω; (Τον σημαδεύει με το πιστόλι του).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Τρέμει). Εμένα; Γιατί να με σκοτώσετε; Σκοτώστε τον παππού αν
πρέπει κάποιον να σκοτώσετε. Έτσι κι αλλιώς, τα έφαγε τα ψωμιά του. Ε, παππού,
δεν έχεις αντίρρηση; Έτσι;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Α, στο διάολο νιάνιαρο. Εσύ τα τρως τζάμπα τα ψωμιά σου. Είμαι
στρατηγός εγώ! Σε διατάσσω...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αρνούμαι να υπακούσω!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θα περάσεις έκτακτο στρατοδικείο!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν έχεις το δικαίωμα!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ανθυπολοχαγέ Αρίσταρχε Ντελή, από το έκτακτο στρατοδικείο,
αποτελούμενο από εμένα, ευρέθης ένοχος εσχάτης προδοσίας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν είμαι ανθυπολοχαγός. Αν θέλεις να ξέρεις ποτέ δεν ήμουνα. Έτσι
το έλεγα για πλάκα!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Εις θάνατον! Εκτελέστε τον!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Όχι, μη με σκοτώνετε!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Αρίσταρχε! Είσαι ένας Ντελής και οφείλεις να συμπεριφέρεσαι ως
τοιούτος.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Δούλε!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κλεόδουλε.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Εσύ θ’ αποφασίσεις. Ο ένας θα σκοτωθεί, ο άλλος θα ευνουχιστεί.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Δεν θα ήθελα ν’ αναμειχτώ. Ως υπηρέτης...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Κλεόδουλε, (Τον παίρνει κατά μέρος), θα μπορούσαν και τα δυο να γίνουν σ’
έναν άνθρωπο. Γνωρίζεις τα αισθήματά μου για σένα. Ο Αρίσταρχος είναι το
καταλληλότερο πρόσωπο για τέτοια. Ως βοηθός, μπορείς να επηρεάσεις τα
πράγματα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Τον παίρνει κατά μέρος), Κλεόδουλε μην πτοείσαι. Διάλεξε αμερόληπτα
τον Παππού. Γνωρίζεις άλλωστε πως είμαι υπέρ του κινήματος των δούλων.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Άστο σε μένα Κλεόδουλε. Βάλε ένα ποτό στον Αρίσταρχο. Αρίσταρχε
παιδί μου, σαν πολιτικός, πρέπει να θυσιάζεσαι για την πατρίδα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οι πολιτικοί, έχουν καθήκον να παραμένουν ζωντανοί. Δεν μπορούν
ν’ αφήνουν την πατρίδα μονάχη.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Τότε μπορείς να κάτσεις να σ’ ευνουχίσει ο κύριος. Όλοι οι πολιτικοί
ευνουχισμένοι είναι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Και τι αξίζει ένας πολιτικός αν δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί ως
επιβήτωρ της πατρίδας.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Μα θα μείνεις στην ιστορία. “Αρίσταρχος Ντελής. Ο μοναδικός στην
ιστορία πολιτικός που θυσίασε ότι πολυτιμότερο είχε για την πατρίδα”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν θα πρωτοτυπήσω. Όλοι οι πολιτικοί αυτά θυσιάζουν για την
πατρίδα.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Σκέψου Αρίσταρχε, θα μπορούσες να δωρίσεις τα υπόλοιπα όργανά σου
σε ανθρώπους που τα χρειάζονται. Θα σ’ ευγνωμονούν.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εγώ τα χρειάζομαι τα όργανά μου. Τα δικά σου έχουν περιπέσει σε
αχρηστία.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θα σε σουβλίσω με το σπαθί μου για να μάθεις να λες βλακείες.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

59/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 12

Σχολή επιγόνων

ΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ

(Παππούς, Τηλέμαχος, Αρίσταρχος, Κλεόδουλος, Ανδρονίκη)
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Μπαίνοντας) Αρίσταρχε, δεν βρίσκω πουθενά την κάρτα του
δολοφ...όνου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Η κυρία;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Είναι η σύζυγός μου. Ο κύριος δολο... ο κύριος της κάρτας.
Ανδρονίκη, πήγαινε γρήγορα μέσα.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Απ! Απ! Εδώ διατάσσω εγώ. Κυρία μου. (Της φιλάει το χέρι. Εκείνη
κολακεύεται). Εσύ είσαι η γριά;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Με το χέρι μετέωρο). Αρίσταρχε, με είπε γριά.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ναι γλυκιά μου το άκουσα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Να τον καλέσεις σε μονομαχία.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ναι γλυκιά μου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Χτύπα τον στο μάγουλο με ένα γάντι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κύριε, σας εγκαλώ εις την τάξη. Ανακαλέστε είδ’ άλλως είμαι
υποχρεωμένος να σας χτυπήσω με το γάντι μου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Μα δεν είναι η γριά;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Είναι η σύζυγός μου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Σύζυγος του Αρίσταρχου, άρα η Γριά που μου τηλεφώνησε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Όχι, έχουμε άλλη πιο γριά.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Μα γίνεται πιο γριά;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δε γίνεται, έ;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ:Να τελειώνουμε! Οι κυρίες, γριές, νέες, ή μισόγριες, από δω.(Βάζει την
Ανδρονίκη να καθίσει στον καναπέ. Στον Κλεόδουλο) Άχρηστος είσαι. (Δείχνει τον Παππού).
Λοιπόν, θα σκοτώσω εσένα...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Όχι!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Δείχνει τον Αρίσταρχο) ...και θα ευνουχίσω εσένα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Όχι!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Είναι αποφασισμένο. Ο ένας θα σκοτωθεί, ο άλλος θα ευνουχιστεί.
Διαλέξτε. (Στον Κλεόδουλο). Να σημειώσει τις προτιμήσεις σας ο δούλος.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κλεόδουλος. Τι θα πάρουν οι κύριοι;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ένα κρασί, θα το έπινα.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ένα ούζο σε παρακαλώ.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Κύριοι, σας θαυμάζω. Έχετε ως μελλοθάνατοι και ως μέλλοντες
ευνούχοι το κουράγιο ν’ αστειεύεστε. Εκτέλεσε τη διαταγή μου δούλε!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κύριοι, συγχωρέστε με. Λειτουργώ ως βοηθός, κάτω από το
κράτος...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θέλεις να λειτουργήσεις ως άνεργος;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κάτω από κράτος της ανέχειας;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Έρχονται τα ποτά αμέσως.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Μελλοθάνατοι κι ευνούχοι! Μην εξασκείτε πιέσεις στον βοηθό μου.
Για πέστε μου τώρα. Ποιος από τους δύο Αρίσταρχους μου ζήτησε να σκοτώσω τον
Λαοκράτη;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κάποιο λάθος έγινε... (Ο Παππούς τον κοιτάει ξαφνιασμένος). Σε βεβαιώ
παππού...
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Τους σημαδεύει με το πιστόλι του). Πού είναι ο κύριος Λαοκράτης;
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: Λαοκράτη, Λαοκράτη.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

60/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 13

Σχολή επιγόνων

ΠΡΙΝ ΑΛΕΚΤΩΡ ΛΑΛΗΣΕΙ ΤΡΙΣ

(Παππούς, Τηλέμαχος, Αρίσταρχος, Κλεόδουλος, Ανδρονίκη, Λαοκράτης)
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα τι τρέχει; Ποιος είναι ο κύριος;
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Τον παίρνει κατά μέρος). Λαοκράτη παιδί μου. Θα έχεις την τιμή... Ο κύριος
από ‘δώ, είναι στέλεχος του κόμματος. Ήρθε να σε προετοιμάσει για ανώτατα
αξιώματα. Όπως όλα τα ανώτατα στελέχη των κομμάτων, έτσι κι εσύ θα
ευνουχιστείς, λίγο, για να μπορείς ν’ αντεπεξέρχεσαι στα νέα υψηλά σου καθήκοντα.
(Στον Τηλέμαχο). Ο Λαοκράτης, δέχεται την τιμή που του γίνεται. Συμφωνεί για τον
ευνουχισμό και την εξέλιξή του.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Όχι!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Του βάζει το πιστόλι στον κρόταφο). Εσύ μου ζήτησες να σκοτώσω τον
Αρίσταρχο. Ποιόν από τους δυο; Ο ένας θα σκοτωθεί κι ο άλλος θα ευνουχιστεί.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κάποιο λάθος θα κάνετε κύριε... (Οι άλλοι τον κοιτάζουν ξαφνιασμένοι). Σε
βεβαιώ Αρίσταρχε...
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Εσύ μετά θα θανατωθείς κατά παραγγελία του κυρίου Αρίσταρχου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ; Πρόκειται για σκευωρία ενάντια στην εργατική τάξη.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ξεσηκώθηκαν οι μπολσεβίκοι ενάντια στους νοικοκυραίους.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η τρομοκρατία δεν θα περάσει.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Είναι ολοφάνερο πλέον πως συνεργάζεστε με άναρχο-εξτρεμιστικούς
κύκλους.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εσείς συνεργάζεστε με το λούμπεν προλεταριάτο. Το καταγγέλλω στη
συνέλευση.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ησυχία στη συνέλευση! Είστε μελλοθάνατοι. Συγχωρέστε ο ένας τον
άλλον κι ο Θεός ας σας συγχωρέσει. Α, έπρεπε να μείνω στην Αμερική. Εκεί τα
πράγματα είναι πιο απλά. Οι άνθρωποι δέχονται τη μοίρα τους αδιαμαρτύρητα.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Είστε Αμερικανός;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Το ήξερα πως θα πήγαινα από Αμερικάνικο δάχτυλο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κι εγώ που τους περίμενα αρωγούς.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Εγώ ξέρετε, εκτιμώ αφάνταστα το Αμερικανικό έθνος. Ως στρατιωτικός..
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κι εγώ σας εκτιμώ αφάνταστα.
ΠΑΠΠΟΥΣ: ...Ως στρατιωτικός, γαλουχήθηκα με τα νάματα της Αμερικανικής
ιδεολογίας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αυτόν να σκοτώσετε! Αυτός, (Δείχνει τον Λαοκράτη), είναι αριστερός.
Βρίζει καθημερινά τας Ηνωμένας πολιτείας. (Στον Κλεόδουλο). Να καταχωρηθεί στα
πρακτικά.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τι αριστερός; Έχω πάρει την απόφαση ν’ ανανήψω! (Στον Κλεόδουλο).
Να καταχωρηθεί στα πρακτικά.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ντροπή σου ν’ απαρνιέσαι την ιδεολογία σου προ του εχθρού. Τι θα σου
κάνει; Ένα μικρό ευνουχισμό θα σου κάνει, ο οποίος είναι απαραίτητος για την
εξέλιξή σου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Και τις Ηνωμένες πολιτείες τις αγαπάω. (Πέφτει το κάδρο του Στάλιν).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μην τον φοβάσαι το θάνατο. Δεν είναι τίποτε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα μπορείτε να με βγάζετε στην τηλεόραση σαν παράδειγμα. “Ίδε ο
άνθρωπος”, να λέτε. “Μετανόησε”!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Εν ονόματι του Μαρξ! Σύνελθε!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μαρξ; Ποιος είναι ο κύριος; Δεν τον ξέρω.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Κύριοι!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: “Τυφλός ήταν και ανέβλεψε”, να λέτε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Στάσου στο ύψος σου τώρα που έρχεται το τέλος. Ούτε που θα την
καταλάβεις τη σφαίρα.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

61/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μπορείτε να με περιφέρετε από χωρίου εις χωρίον και να με
επιδεικνύετε στα πανηγύρια!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ο ευνουχισμός, γίνεται με καλά ακονισμένο ξυράφι.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: “Περάστε κυρίες και κύριοι να δείτε το θηρίο που εξημερώσαμε”!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Τη σφαίρα που θα σε σκοτώσει δεν την ακούς.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Προτιμώ ν’ ακούσω αυτές που θα σκοτώσουν εσάς.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Δούλε!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κλεόδουλε!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Να επιβάλλεις την τάξη. Ή μήπως θέλετε να την επιβάλω εγώ; (Τους
σημαδεύει). Και για την ιστορία, κατάγομαι από τη Ρωσία.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σύντροφε!

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

62/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 14

Σχολή επιγόνων

ΑΥΤΟΘΥΣΙΕΣ

(Παππούς, Τηλέμαχος, Αρίσταρχος, Κλεόδουλος, Ανδρονίκη, Λαοκράτης, Κλυμένη)
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Μπαίνοντας). Λαοκράτη δεν μπορώ να βρω την κάρτα του δολοφ...όνου
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν πειράζει χρυσή μου. Ήρθε ο ίδιος ο κύριος.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Η κυρία;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Να σας συστήσω, σύντροφε. Η σύζυγός μου Κλυμένη. Ο κύριος της
κάρτας. Σύντροφος εκ Σοβιετικής Ένωσης, ειδικός απεσταλμένος του κόμματος, να
καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Μη με λες σύντροφο. Θα εξοργισθώ. Δεν δραπέτευσα από τη Ρωσία,
για να με λένε σύντροφο στην Ελλάδα!
ΠΑΠΠΟΥΣ: Δραπέτης είπατε; Εμείς περιθάλψαμε πολλούς δραπέτες από τη Ρωσία.
Είστε Λευκορώσος;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οι έφεδροι αξιωματικοί, πολέμησαν στην Λεκορωσία εναντίον των
προλετάριων.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ησυχία στο στράτευμα! Κλυμένη είπες; Εσύ με πήρες για να
ευνουχίσω τον άνδρα σου. (Στον Λαοκράτη). Άρα, εσύ είσαι ο γέροντας, (Στην Κλυμένη),
κι εσύ είσαι η γριά; Μπερδεύονται περισσότερο τα πράγματα.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Μα όχι, τώρα ξεκαθαρίζουν τα πράγματα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Γριά να πεις τη γυναίκα σου. Λαοκράτη σε βεβαιώ...
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ποιον θα ευνουχίσω εγώ λοιπόν;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Δείχνει τον Παππού). Αυτόν.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Δείχνει τον Παππού). Αυτόν.
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Δείχνει τον Παππού). Αυτόν.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Δείχνει τον Παππού). Αυτόν.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Αυτούς τους άχρηστους.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Καλή ιδέα. Θα σας ευνουχίσω όλους. Σημείωνε δούλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κλεόδουλε.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Γενικός ευνουχισμός! Ωραία. Ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Ποιους
όμως θα σκοτώσω; Τι θα λέγατε να σκοτώσω τις γυναίκες;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Όχι όλες. Τη μία συμφωνήσαμε να τη δέσουμε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Όπως σας είπα, επαναστατημένε σύντροφε, δεν πρέπει να γίνουν
σκοτωμοί. Πρόκειται για κάποιο τραγικό λάθος.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Επρόκειτο για μια φάρσα. Ένα Λάθος.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Δεν κάνω λάθη εγώ. Εσείς που κάνατε το λάθος, πρέπει να
πληρώσετε. Δεν συζητάω λοιπόν επί της ουσίας, αλλά μόνο επί της διαδικασίας. Και
να μη με λες σύντροφο. Εγώ είμαι εθνικόφρων. Πρέπει να οργανωθούμε κύριοι, γιατί
μπερδεύομαι. (Στον παππού). Αν σε ευνουχίσω, πώς θα με πληρώσεις που θα δέσω
τη γριά; Αν δέσω τη γριά, πώς θα με πληρώσει που θα σε ευνουχίσω; Αν σε
σκοτώσω εσένα πρώτα, (Γυρίζει το πιστόλι προς τον Αρίσταρχο), πως θα με πληρώσεις
που θα σκοτώσω τον άλλον; Αν σε σκοτώσω εσένα πρώτα, (Γυρίζει το πιστόλι προς τον
Λαοκράτη), πως θα με πληρώσεις που θα σκοτώσω τον άλλον;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Καλύτερα λοιπόν να φύγετε. Εμείς δεν προτιθέμεθα...
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Σιωπή! (Πάει στον Λαοκράτη). Θα με πληρώσεις εσύ για να σκοτώσω
τον Αρίσταρχο. Πριν σκοτώσω τον Αρίσταρχο, θα με πληρώσει, για να σκοτώσω μετά
τον Λαοκράτη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αποκλείεται να σε πληρώσω. Το νόημα είναι να παραμείνω ζωντανός.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Τότε αρνούμαι να σκοτώσω τον Αρίσταρχο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μην τον σκοτώνεις λοιπόν.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Σιωπή! (Πάει στον Αρίσταρχο). Θα με πληρώσεις εσύ για να
σκοτώσω τον Λαοκράτη. Πριν σκοτώσω τον Λαοκράτη, θα με πληρώσει, για να
σκοτώσω μετά τον Αρίσταρχο.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αποκλείεται να σε πληρώσω. Το νόημα είναι να παραμείνω
ζωντανός.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

63/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Τότε αρνούμαι να σκοτώσω τον Λαοκράτη.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μην τον σκοτώνεις λοιπόν.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Κύριοι, βρισκόμαστε σ’ αδιέξοδο. Τ’ αδιέξοδα κύριοι, είναι γόρδιοι
δεσμοί. Οι γόρδιοι δεσμοί, κύριοι, λύνονται με δραστικές μεθόδους, κύριοι. Λοιπόν,
κύριοι, αποφάσισα. Θα σας σκοτώσω όλους έτσι για το κέφι μου και χωρίς
πληρωμή, κύριοι. Σημείωνε δού... (Ο Κλεόδουλος του υπενθυμίζει). Κλεόδουλε.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Έλεος. Εμείς για μια γριά...
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Εκνευρισμένος). Να βρείτε έναν τρόπο κύριοι. Έχω αναλάβει τέσσερις
επεμβάσεις και πρέπει να πάρω τέσσερις πληρωμές. Α, το βρήκα. Αντί να σας
σκοτώσω όλους, θα χαρίσω τη ζωή σε μερικούς. Εσείς θα αποφασίσετε ποιοι θα
ζήσουν. Τι λέτε; Ακούω προτάσεις.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Να σωθούν τα γυναικόπαιδα.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ναι, σωστά. Να σωθούν τα γυναικόπαιδα.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Και οι γέροντες, και οι γέροντες.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Οι γέροντες, μπορούν να διαλέξουν, θάνατο ή ευνουχισμό. Λοιπόν
κυρίες μου, θα με πληρώσετε να σας χαρίσω τη ζωή σκοτώνοντας τους άνδρες σας.
Έτσι θα μείνετε ελεύθερες. Και με την ομορφιά που διαθέτετε, θα βρείτε αμέσως
συζύγους νεώτερους και ομορφότερους.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Όχι Ανδρονίκη μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Προς Θεού Κλυμένη μου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Στην Ανδρονίκη. Κοντά στο αυτί της). Κυρία μου; (Την οδηγεί στον καναπέ).
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Αναστατώνεται. Δείχνει να το σκέπτεται. Ο Αρίσταρχος ανησυχεί). Να σας πω...
Με φέρνετε σε δύσκολη θέση...
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Στην Κλυμένη. Κοντά στο αυτί της). Εσείς κυρία μου; (Την οδηγεί στον καναπέ).
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Αναστατωμένη. Δείχνει να το σκέπτεται. Ο Λαοκράτης ανησυχεί). Να σας πω... Δεν
ξέρω αν...
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Σκεφτείτε λιγάκι. Μόνες ύστερα από τόσα χρόνια γάμου. Μόνες κι
ελεύθερες. Κάθεστε στο παγκάκι του πάρκου. Ένας νεαρός έρχεται θαμπωμένος
μπροστά σας. (Στην Ανδρονίκη). “Κυρία μου με θάμπωσε η ομορφιά σας”.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Πως τολμάτε νεαρέ μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μην παρασύρεσαι από τις σειρήνες γλυκειά μου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Στην Κλυμένη). “Κυρία μου οι σαΐτες των ματιών σας σημάδεψαν την
καρδιά μου”.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Παίρνετε πολύ θάρρος νεαρέ μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μην παρασύρεσαι στις παγίδες του καπιταλισμού καρδιά μου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Στην Ανδρονίκη). “Η ζωή μου χωρίς εσάς θα φαντάζει λειψή και μίζερη
κυρία μου”.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μα υπάρχουν τόσα κορίτσια της ηλικίας σας.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Στην Κλυμένη). “Σας εκλιπαρώ κυρία μου, γιατρέψτε την πληγή μου”.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μα είμαι πολύ μεγαλύτερή σας νέε μου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Φέρνει το πιστόλι στον κρόταφό του). “Τότε, αφού δεν με θέλετε, θ
αυτοκτονήσω”!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Όχι μη!
ΚΛΥΜΕΝΗ: Προς Θεού! (Τον καθίζουν ανάμεσά τους).
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μιλήστε μου για σας.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Είστε πολύ χαριτωμένος.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Έχω την εντύπωση πως κάπου σας ξέρω νεαρέ μου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Τα μάτια σας μου είναι γνωστά.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Συχνάζετε μήπως στου Ζώναρς;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μήπως συναντηθήκαμε στη δεξίωση της κυρίας Παπαντωνίου;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Λοιπόν κυρίες μου; Πως σας φαίνεται η πρότασή μου;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Έχω κάτι οικονομίες στην τράπεζα... δεν ξέρω αν φτάνουν.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Προδότρια! Οικονομίες στην τράπεζα; Πάντα σε υποπτευόμουν.
Σημείωσε για την ιστορία Κλεόδουλε. Ύποπτα έσοδα.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

64/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Σιωπή! Βεβαίως και φτάνουν. Σημασία σε μια προδοσία δεν έχει το
ποσόν, αλλά η πράξη. (Στην Κλυμένη. Λάγνα στο αυτί της). Εσείς κυρία μου;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Υπάρχει μια δυσκολία ρευστότητας... Επιταγές παίρνετε;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Παίρνουμε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αίσχος! Η γυναίκα ενός αγωνιστή, έχει δοσοληψίες με ληστρικά
πιστωτικά ιδρύματα; Γράψε Κλεόδουλε. Ύποπτες σχέσεις με το κεφάλαιο. Έτσι, από
μια Δαλιδά, επέρχεται η άλωση και ο ευνουχισμός των κινημάτων.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Σταματήστε, σας παρακαλώ, να μιλάτε συνέχεια για ευνουχισμούς!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Λοιπόν, κλείσαμε τη συμφωνία. Κύριοι, στηθείτε στον τοίχο. Μην
σπαταλάτε τον καιρό μου.
(Στήνονται στον τοίχο και ο Τηλέμαχος σηκώνει το πιστόλι).
ΠΑΠΠΟΥΣ: Δεν τους ευνουχίζεις κιόλας, μήπως σου περάσει η κάψα;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Έλεος! Είμαι τέως έφεδρος αξιωματικός. Η πατρίς με χρειάζεται!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Έλεος! Είμαι καθοδηγητής του Λαού. Τι θα γίνει χωρίς εμένα ο
Κόσμος;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Δείχνει εντυπωσιασμένος). Κύριοι, μένω κατάπληκτος. Κυρίες μου,
ήμουν εντελώς απληροφόρητος. Δεν μπορώ να σκοτώσω τόσο σπουδαία πρόσωπα.
Είμαι και πατριώτης και ιδεολόγος εγώ. Δεν θ’ αφήσω την πατρίδα να χαθεί, λόγω
της έλλειψης ενός γενναίου εφέδρου αξιωματικού, που την κατάλληλη στιγμή θα
τραβήξει το σπαθί του και θα ορμήσει στον εχθρό. Ούτε τον κόσμο μπορώ να
στερήσω από μια καθοδηγημένη και σωστή εξέλιξη. Έχετε δίκιο κύριοι. Είστε
απαραίτητοι για την κοινωνία. Θα σκοτώσουμε τις γυναίκες. Γράψε... δού... αυτέ...
Κλεοτέτοιε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Να συμφωνούσαμε στο “βοηθός”;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Αγκαλιάζεται με την Κλυμένη). Αχ όχι! Έλεος. Μη σας ξεγελάνε,
κύριε.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Πρόκειται γι ασήμαντα ανθρωπάρια.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ασήμαντα ανθρωπάρια; Ξεχνάτε τον Αριστοτέλη; “Οι γυναίκες και οι
δούλοι”, εκτός από σένα Κλεόδουλε, “είναι ατελή όντα”, έλεγε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν πρέπει έπ’ ουδενί να ξεχνάμε τον Αριστοτέλη.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Και οι γέροντες αξιωματικοί; Τι θα γίνει με τους γέροντες αξιωματικούς;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Οι γέροντες, είπαμε. Θα ευνουχιστούν. Λοιπόν, κύριοι. Θα με
πληρώσετε εσείς και θα σκοτώσω τις γυναίκες σας. Έτσι και χρήματα θα πάρω και
θύματα θα υπάρχουν. Εγώ κύριοι, είμαι επαγγελματίας. Δεν μπορώ να πληρωθώ
χωρίς να δουλέψω. Εφ όσον ανέλαβα τις δουλειές, θα τις φέρω σε πέρας. Έχω ένα
όνομα, μια φήμη να διαφυλάξω. (Στον Αρίσταρχο). Τι λέτε;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Είναι βέβαια μια διέξοδος από το δράμα που περνά η οικογένειά μας.
Η θυσία αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι οδηγός μας.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Εσείς κύριε;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η θυσία πρέπει να εξουσιάσει τις πράξεις μας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: “Κι αν είναι να πεθάνουμε για την πατρίδα”...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: “Θεία ειν’ η δάφνη. Μια φορά κανείς πεθαίνει”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ανδρονίκη γλυκιά μου, ας αφήσουμε τις έριδες. (Περνάει το χέρι του στον
ώμο της).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Έλα να φιλιώσουμε γλυκιά μου. (Περνάει το χέρι του στον ώμο της).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η ιστορία δεν θα σε ξεχάσει.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τι λες κι εσύ χρυσή μου;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Το όνομά σου θα γίνει φωτεινό ορόσημο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Να είσαι σίγουρη πως το κίνημα θα στήσει την προτομή σου στο
προαύλιο των γραφείων του κόμματος.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η σωτήρα του γένους των Ντελήδων”, θα γράψει στο ολόχρυσο
βιβλίο της.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα αναφέρεσαι στις κεντρικές προεκλογικές ομιλίες σαν παράδειγμα
ηρωϊσμού. “Να μην ξεχνάμε σύντροφοι, την Κλυμένη, που έσωσε με την αυτοθυσία
της, ένα σημαίνον στέλεχος...”.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

65/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Σημείωσε Κλεόδουλε τα ιστορικά λόγια που θα βγουν από τα χείλη
αυτής της Αθηναίας γυναίκας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗ: Σημείωνε Κλεόδουλε την ιστορική απόφαση αυτής της Σπαρτιάτισσας
γυναίκας.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρίσταρχε, είσαι βλαξ. Μην το γράφεις Κλεόδουλε. Είναι παγκοίνως
γνωστό.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Είσαι βλαξ Λαοκράτη. Κι αυτό είναι γνωστό Κλεόδουλε.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Λοιπόν αποφασίστηκε. Σκοτώνουμε τις γυναίκες. (Οι γυναίκες λιποθυμούν
στον καναπέ).
ΠΑΠΠΟΥΣ: Και τους άνδρες, τον Λαοκράτη και τον Αρίσταρχο, που γλίτωσαν τον
θάνατο, μπορείς να τους ευνουχίσεις.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Πάει κοντά της). Ανδρονίκη σύνελθε!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Πάει κοντά της). Σύνελθε Κλυμένη!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Α, εδώ περιπλέκεται η υπόθεση. Με καλέσατε. Ήρθα. Δεν μπορώ να
γυρίσω μ’ άδεια χέρια. (Οι γυναίκες αρχίζουν να συνέρχονται). Αλλά δεν μπορώ να
σκοτώσω λιποθυμισμένες γυναίκες. (Οι γυναίκες το ακούνε και προσποιούνται τώρα τις
λιποθυμισμένες). Ούτω πως εχόντων των πραγμάτων, θα σκοτώσουμε τους άνδρες.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Δίνει χαστούκια στην Ανδρονίκη). Μα δεν είναι λιποθυμισμένες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Δίνει χαστούκια στην Κλυμένη). Ψέματα το κάνουν.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κλυμένη γλυκιά μου, ξύπνα να σε σκοτώσει ο κύριος. Η Ιστορία
περιμένει να γράψει για σένα ολόχρυσες σελίδες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ξύπνα χρυσή μου, βιάζεται ο κύριος. Το κόμμα περιμένει την ηρωίδα
του.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Είπαμε κύριοι, οι άνδρες θα σκοτωθούν.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οι γυναίκες πρέπει να σκοτώνονται.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Στην αρχαία Σπάρτη τις ρίχνανε στον καιάδα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Στην αρχαία Αθήνα τις στέλνανε στον Μινώταυρο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Και πιο παλιά δεν υπήρχαν γυναίκες.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οι άνδρες ικανοποιούσαν τις ανάγκες τους στα δάση με τις νύμφες
και τις νεράιδες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ύστερα έπλασε ο Θεός τη γυναίκα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Για να μας τιμωρήσει, λέει ο φίλος του πατέρα ο Βοιωτός φιλόσοφος
κύριος Παπαλάμπρος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εκ γυναικός τα φαύλα.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Μπορούμε να επανέλθουμε στις νύμφες να γλυτώσουμε το τρέξιμο.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ησυχία κύριοι. (Στον Παππού). Εσείς ποια γνώμη έχετε περί γυναικών;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Εκ γυναικός τα μάλα. Γεννάει εμάς και τα παιδιά μας. Ξαγρυπνάει δίπλα
μας τα βράδια της ζωής μας, σα γιαγιά να μας πει το παραμύθι, σα μάνα να διώξει
το φόβο μας, σα σύζυγος για να μας κάνει παιδιά, σαν ερωμένη για να μας
ανεβάσει στον έβδομο ουρανό. Σαν αδερφή, αψηφά τους Κρέοντες για να μας
θάψει. Γενικά πολύ χρήσιμες, ειδικά όταν είναι ξαπλωμένες και δεμένες.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Μετά από την παρέμβαση του γέροντα, αποφασίστηκε. Σκοτώνουμε
τους άνδρες.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Πριν τους σκοτώσετε, καλό θα ήταν να τους ευνουχίσετε πρώτα για να
εκτονωθείτε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα θ’ αφήσεις την πατρίδα να χαθεί, λόγω της έλλειψης ενός
γενναίου εφέδρου αξιωματικού, που την κατάλληλη στιγμή θα τραβήξει το σπαθί του
και θα ορμήσει στον εχθρό;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα μπορείς να στερήσεις τον κόσμο από μια καθοδηγημένη και
σωστή εξέλιξη;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ε, θα βρεθούν άλλοι στη θέση σας. Ετοιμαστείτε. (Οι άνδρες
προσποιούνται πως λιποθυμούν). Τώρα τι κάνουμε;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θα σας πληρώσω εγώ, αλλά φύγετε, δεν θέλουμε να σκοτώσετε κανένα.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Είμαι επαγγελματίας εγώ κύριε. Καλά, άσε. Θ’ αρχίσω με τα εύκολα
πρώτα. Θα δέσω τη γριά πρώτα. Ύστερα θα σε ευνουχίσω.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

66/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΠΑΠΠΟΥΣ: Αποκλείεται όμως να σε πληρώσω. Άμα είμαι ευνουχισμένος, είτε λυτή
είναι η γριά, είτε δεμένη, καρφί δεν μου καίγεται.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Καλά. Δένω πρώτα τη γριά και μετά βλέπουμε. (Ανοίγει την πόρτα που
πάει προς το υπόγειο. Μπαίνει και κλείνοντάς την πίσω του, βγάζει το κεφάλι του). Κανονίστε μετά
τη σειρά των σκοτωμών. Και μην τολμήσει να φύγει κανείς. Έχω περικυκλώσει το
σπίτι. (Στον Κλεόδουλο). Σε διορίζω αντίκλητό μου.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Προσοχή, είναι οπλισμένη. Κι όπως είπαμε για τα πόδια.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

67/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 15

Σχολή επιγόνων

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ

(Παππούς, Αρίσταρχος, Κλεόδουλος, Ανδρονίκη, Λαοκράτης, Κλυμένη, Πατέρας Μητέρα)
(Τα ζευγάρια συνέρχονται από την “λιποθυμία”. Αγκαλιάζονται).
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Τι θα κάνουμε τώρα Αρίσταρχέ μου;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Φοβάμαι Λαοκράτη μου.
(Μπαίνουν μέσα Ο Πατέρας και η Μητέρα. Κρατάνε δύο πιστόλια μονομαχίας).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κύριοι! (Πετιούνται όρθιοι από τον καναπέ). Η προθεσμία πέρασε προ πολλού.
Καταλαβαίνω πως δεν θέλετε να κάνετε κακό στα παιδιά σας. Ούτε τις ιδέες σας
θέλετε ν’ απαρνηθείτε. Σας προτείνω λοιπόν την τρίτη λύση. Θα μονομαχήσετε.
Όποιος επιζήσει θα πάρει, εν καιρώ βέβαια, την εξουσία.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πατέρα, υπάρχουν κάποια γεγονότα τα οποία αγνοείτε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Συμβαίνουν πράγματα, τα οποία...
ΠΑΤΕΡΑΣ: Αδιαφορώ κύριοι. Πήρα την απόφασή μου. Θα μονομαχήσετε. Ορίστε το
πιστόλι. (Κάνει νεύμα στον Κλεόδουλο που πλησιάζει, παραλαμβάνει και δίνει το πιστόλι στον
Αρίσταρχο). Εγώ και η Μητέρα, θα είμαστε οι επίσημοι μάρτυρες. Οι υπόλοιποι, θα
είναι παρατηρητές.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κάνει νεύμα στον Κλεόδουλο που πλησιάζει, παραλαμβάνει και δίνει το πιστόλι στον
Λαοκράτη).

ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αδύνατον να μονομαχήσω με τον Αρίσταρχο. Άλλαξα. Πήρα την
μεγάλη απόφαση. Τέρμα οι έριδες. Συντάσσομαι με την δεξιά παράταξη και
αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας τις σαθρές ιδεολογίες του παρελθόντος μου, τις
οποίες ασπάστηκα παρασυρόμενος από την άμυαλη νιότη μου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Αλλάξαμε πατέρα. Εμπρός για μια κοινωνία των εκλεκτών!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Κι εμείς αλλάξαμε. Θάνατος στην αριστοκρατία!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κι εγώ, σύντροφοι, άλλαξα. Πέρασα στην παρανομία και θ’ αγωνιστώ
για την επικράτηση του προλεταριάτου. Σύντροφε Λαοκράτη, έκανες πολύ άσχημα
που αυτομόλησες. Θα περάσεις από λαϊκό δικαστήριο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μη με λες εμένα σύντροφο. Θα σαπίσεις στις φυλακές, όπως όλοι οι
αριστεροί όμοιοί σου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Έτσι είστε εσείς οι δεξιοί. Φυλακίζετε τους αγωνιστές. Αλλά η
τρομοκρατία δεν θα περάσει.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Εμπρός στον αγώνα!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Οι μόνοι καλοί αριστεροί είναι οι σκοτωμένοι αριστεροί.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Φάτε τους δεξιούς με ρύζι.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο Αριστοτέλης! Είχε δίκιο που έλεγε πως οι γυναίκες και οι αριστεροί
είναι ατελή όντα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο Πλάτων! Είχε δίκιο που εξεδίωξε από την πόλη τους ποιητές και
τους δεξιούς.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ησυχία! Σταματήστε τις έριδες. (Κοιτάζει το ρολόι του). Η προθεσμία για ν’
αλλάξετε, έχει περάσει. Άρα, αλλάξατε χωρίς λόγο. Το μόνο που σας απομένει είναι
η μονομαχία. (Τους παίρνει και τους βάζει πλάτη με πλάτη). Θα προχωρήσετε έξι βήματα και
θα γυρίσετε να πυροβολήσετε. Όποιος επιβιώσει, θα είναι ο διάδοχός μου. Ξεκινάμε.
Ένα, δύο, τρία... (Βαδίζουν τρέμοντας).
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρισταρχούλη μου... (Προσπαθεί να πάει κοντά του).
ΜΗΤΕΡΑ: (Την εμποδίζει και την κοιτάζει αυστηρά).
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λαοκρατούλη μου... (Προσπαθεί να πάει κοντά του).
ΜΗΤΕΡΑ: (Την εμποδίζει και την κοιτάζει αυστηρά).
ΠΑΠΠΟΥΣ: Επιτέλους! Δράση! Όποιος γυρίσει νωρίτερα, θα τον τρυπήσω με το
σπαθί μου.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

68/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 16 ΧΡΗΣΤΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ
(Αρίσταρχος, Κλεόδουλος, Ανδρονίκη, Λαοκράτης, Κλυμένη, Πατέρας Μητέρα, Δημήτριος, Ερμιόνη)
(Χτυπάει η πόρτα. Ο Κλεόδουλος ανοίγει και αναγγέλλει).

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ο αρχηγός των αναρχικών Δημήτριος ο Β’ και η ευγενέστατη
εκπρόσωπος της οικογενείας στην ελίτ της εργατικής τάξης, Ερμιόνη η Β’.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: (Τρέχει στον πατέρα του και τον αγκαλιάζει). Πατέρα γιατί το κάνεις αυτό;
ΕΡΜΙΟΝΗ: (Τρέχει στον πατέρα της και τον αγκαλιάζει). Πατέρα γιατί το κάνεις αυτό;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο παππούς με ανάγκασε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο παππούς Θέλει να μονομαχήσουμε.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: (Πάει στη μητέρα του). Με καταστρέψατε μητέρα.
ΕΡΜΙΟΝΗ: (Πάει στη μητέρα της). Με καταστρέψατε μητέρα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Η μονομαχία, είναι ιδέα του παππού σας του Δημητρίου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Βεβαίως, μπορεί να σας το πει και ο ίδιος.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Μα δεν πρόκειται για την μονομαχία. Με κυνηγάει η αστυνομία σαν
υπεύθυνο του εμπρησμού του υπουργείου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα έτσι χωρίς αποδείξεις;
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Είπαν πως εσύ τους πήρες τηλέφωνο. “Αν όλοι οι πατεράδες ήταν
σαν τον δικό σου”, μου είπαν, “θα γλυτώναμε τα έξοδα των χαφιέδων”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εγώ χαφιές;
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: “Πρέπει όλοι οι γονείς να τον έχουν σαν παράδειγμα”, μου είπαν.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κατέδωσα εγώ το ίδιο μου το παιδί;
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: “Θυσίασε το ίδιο του το παιδί για την ασφάλεια της χώρας”
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Πήρες τηλέφωνο κρυφά από μένα;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ανδρονίκη σε βεβαιώ...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θα σε σουβλίσω αχρείε!
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Τον συγκρατεί) Μη πατέρα. Συγκρατήσου.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Θα στήσουν τον ανδριάντα σου στην είσοδο της αστυνομίας. “Θα είναι
το άγαλμα του αγνώστου καταδότη”, είπαν. Θα σου καταθέτουν στεφάνια στη γιορτή
του Ιούδα, είπαν. (Τρέχει στη Γιαγιά του). Γιαγιά! (Η Μητέρα τον αγκαλιάζει).
(Η Ανδρονίκη τρέχει πανικοβλημένη κοντά στον Αρίσταρχο).

ΕΡΜΙΟΝΗ: Με διώξανε από τη δουλειά γιατί ετοίμαζα λέει κατάχρηση.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα εσύ είσαι ευσυνείδητη υπάλληλος.
ΕΡΜΙΟΝΗ: “Ευτυχώς που υπάρχουν χρηστοί πολίτες που σκέπτονται και αγαπάνε
τους εργοδότες”, μου είπαν.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ποιος αλητήριος σε συκοφάντησε;
ΕΡΜΙΟΝΗ: “Τηλεφώνησε ο πατέρας σου”, μου είπαν.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ, σκέπτομαι τους εργοδότες;
ΕΡΜΙΟΝΗ: “Αν όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες αγαπούσαν την εργοδοσία και το
κεφάλαιο όπως ο πατέρας σου, δεν θα υπήρχαν στην Ελλάδα ληστές και αριστεροί”,
είπαν.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ, αγαπάω τους εργοδότες;
ΕΡΜΙΟΝΗ: “Ο πατέρας σου έδρασε ως ακραιφνής καπιταλιστής, θυσιάζοντας το ίδιο
το παιδί του για τα ιδανικά του καπιταλισμού”, είπαν.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ, καπιταλιστής;
ΕΡΜΙΟΝΗ: Θα ζητήσουν από την Εκκλησία να σε ανακηρύξει άγιο, μου είπαν.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ, άγιος;
ΕΡΜΙΟΝΗ: Άγιος Κεφαλαιοκράτης, “Ο πατέρας σου, είναι ο μόνος που αξίζει τον
τίτλο”, είπαν. Θα σου κάνουν και εικόνισμα. (Τρέχει στον παππού της). Παππού! (Ο
παππούς την αγκαλιάζει).
ΠΑΠΠΟΥΣ: Σκουλήκι θα πεθάνεις.
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Τον συγκρατεί) Ηρέμησε πατέρα.
(Η Κλυμένη τρέχει πανικοβλημένη κοντά στον Λαοκράτη που έχει παγώσει).

ΕΡΜΙΟΝΗ: Είμαι απελπισμένη.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

69/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΚΛΥΜΕΝΗ: Μα εμείς δεν...
ΕΡΜΙΟΝΗ: (Κλαίγοντας). Θα πάω σε μοναστήρι.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: ...Δεν τηλεφωνήσαμε εμείς.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Δεν μου μένει παρά ν’ αυτοκτονήσω.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα... εμείς...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: ...Δεν τηλεφωνήσαμε εμείς.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Τότε ποιος τηλεφώνησε;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κύριοι. Ηρεμήστε. Θα σας εξηγήσω. Εγώ τηλεφώνησα εκ μέρους σας.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Τι σου φταίξανε τα παιδάκια μας, πατέρα;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Τα σκότωσες τα εγγονάκια σου.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θα σε σκοτώσω κάθαρμα!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Σηκώνει το πιστόλι του). Γερο άφρονα! Γιατί το έκανες αυτό;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Σηκώνει το πιστόλι του). Σου αξίζει ο θάνατος για την πράξη σου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Θα με σκοτώσετε, κύριοι; Έχετε τα κότσια να το κάνετε; Είστε αρκετά
αρχηγοί για κάτι τέτοιο;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πρέπει να βρω το κουράγιο να σε σκοτώσω γι αυτό που έκανες.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Είσαι αδίστακτος.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Είδα το διακαή σας πόθο για την εξουσία, είδα που είχατε κάποιους
μικρούς ενδοιασμούς, και σας έκανα τη χάρη να πάρω εγώ το κρίμα επάνω μου.
Τώρα η εξουσία θ’ ανήκει στον ένα από τους δυο σας. Μπορείτε αν θέλετε να
διοικήσετε ως διανδρία.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν την θέλω την εξουσία. Το παιδί μου θέλω.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η κόρη μου είναι ο, τι πιο πολύτιμο έχω στη ζωή.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μην ξεχνάτε πως τα παιδιά σας είναι κι αυτά διεκδικητές. Και σύμφωνα
με την φιλοσοφία σας, οι διεκδικητές πρέπει να εξοντώνονται. Όλοι! (Στον Αρίσταρχο).
Μην ξεχνάς πως έκαναν οι σουλτάνοι. Ο “νεοεκλεγείς” σουλτάνος σκότωνε όλα τ’
αδέρφια του για να μην διεκδικήσουν την εξουσία..
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Ωρύεται με το πιστόλι προτεταμένο). Δεν την θέλω πια την εξουσία σου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Στον Λαοκράτη). Μην ξεχνάς πως έκανε ο Στάλιν για την διαφύλαξη της
εξουσίας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Ωρύεται). Χάρισμά σου η εξουσία σου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Πολύ ωραία. Καταγράφω την άρνησή σας κύριοι. Παρ’ όλα αυτά σας
δίνω μια τελευταία ευκαιρία: Σκοτώστε με. Σκοτώστε με λοιπόν!

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

70/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 17

Σχολή επιγόνων

ΠΕΡΙ ΕΛΑΙΟΥ

(Οι προηγούμενοι και ο κύριος Βαγγέλης).
(Χτυπάει η πόρτα. Ο Κλεόδουλος ανοίγει και αναγγέλλει. Οι υπόλοιποι, μένουν ακίνητοι)

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ο Κύριος Βαγγέλης. Επί της οικοδομικής ενημερώσεως.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ: Καλημέρα σας και πάλι κύριοι. Βλέπω έχει μαζευτεί όλη η οικογένεια.
Ευχάριστο αυτό. Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις πάντα με συνάρπαζαν όταν ήμουν
παιδί. Η ατμόσφαιρα είχε μια μαγευτική πνοή που με πότιζε γαλήνη. Πολύ χαίρομαι
να σας βλέπω έτσι αγαπημένους. Αυτή η ομόνοια, η αδελφοσύνη, οι άρρηκτοι
δεσμοί, με γοητεύουν. Αν όλες οι οικογένειες, είχαν τη δική σας σταθερή δομή, η
Ελλάδα θα μεγαλουργούσε. Εύγε, πολύ χαίρομαι. Τα σίδερα, για να μπούμε στο
θέμα μας, πρέπει να τα μετράτε. Στις κολώνες, πρέπει να είναι τουλάχιστον οκτώ.
Επίσης να μετράτε και τη διάμετρό τους. Πρέπει να είναι χοντρά για ν’ αντέχουν
στους σεισμούς. Ποτέ να μην εμπιστεύεστε τους εργολάβους. Πάρα πολλά σπίτια
έπεσαν και καταπλάκωσαν οικογένειες, από ασήμαντα λάθη. Τα ασήμαντα λάθη
είναι τα πιο κρίσιμα για τις οικογένειες. Πολύ μου αρέσει που είστε όλοι μαζεμένοι. Α,
να μην ξεχάσω. Όταν είναι να δωροδοκήσετε έναν εφοριακό, όλοι οι εφοριακοί
δωροδοκούνται, κάνετε ως εξής. Παίρνετε ένα μασούρι καραμέλες, αυτές που έχουν
μια τρύπα στο κέντρο. Τυλίγετε μερικά δεκαχίλιαρα σαν τσιγάρο, ανοίγετε το μασούρι
από την μια μεριά και τα βάζετε στην τρύπα. Όταν τον επισκεφθείτε στο γραφείο του,
του λέτε, “πάρτε μια καραμελίτσα για το τσιγάρο”, είναι το σύνθημα. Αυτός παίρνει
μία και σεις αφήνετε το υπόλοιπο στο γραφείο του. “Κρατήστε τις, έχω κι άλλες”, του
λέτε. Λοιπόν, χάρηκα πολύ που σας είδα όλους μαζεμένους. (Πάει να φύγει.
Κοντοστέκεται στην πόρτα), Α, να μην ξεχάσω. Αν σας πει, πως καταναλώνει πολλές
τέτοιες καραμέλες, σημαίνει πως πρέπει να του πάτε κι άλλο μασούρι, με το ίδιο
περιεχόμενο. Καλημέρα σας.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Καλημέρα σας κύριε Ευάγγελε. Ευχαριστούμε για την ενημέρωση.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ: Αν δεν βρίσκετε τέτοιες καραμέλες, δώστε τα λεφτά απ’ ευθείας.
Έχουν αποθρασυνθεί τα γαϊδούρια. Δεν περιμένουν να τους κάνετε την πρόταση, να
ερυθριάσουν από ντροπή και ύστερα από τις δικές σας ασφυκτικές πιέσεις και
αυξήσεις του ποσού δελεαστικές, να υποκύψουν στον πειρασμό. Τα ζητάνε από
μόνοι τους. Και πάλι καλημέρα σας. Χαίρομαι που σας βλέπω έτσι δεμένους.
Εύχομαι να είστε πάντα έτσι αγαπημένοι. Χαίρετε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κατευόδιο κύριε Ευάγγελε.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

71/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 18 Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΠΕΘΑΝΕ
(Αρίσταρχος, Κλεόδουλος, Ανδρονίκη, Λαοκράτης, Κλυμένη, Πατέρας Μητέρα, Δημήτριος, Ερμιόνη, ο
Τηλέμαχος και η Γιαγιά)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Σκοτώστε με λοιπόν! Όταν πάρετε την απόφαση να σκοτώσετε κάποιον,
κάντε το γρήγορα. Πριν προλάβει να σας κοιτάξει στα μάτια. Και οι πιο πωρωμένοι,
διστάζουν να σκοτώσουν έναν άνθρωπο που τους κοιτάει στα μάτια. Σκοτώστε με! Η
εξουσία, θα βγει από το άψυχο κουφάρι μου και θα μπει στο δυνατό κορμί αυτού
που θα πυροβολήσει πρώτος. Θα μπει στο κορμί του πρώτου πατροκτόνου.
(Τον σημαδεύουν συνεχώς. Ανοίγει με θόρυβο η πόρτα που οδηγεί στο υπόγειο. Τρομάζουν νομίζοντας
πως είναι ο δολοφόνος. Μπαίνει η Γιαγιά κραδαίνοντας τη μασιά)

ΓΙΑΓΙΑ: Τον κανόνισα. Θα τον δέσω με τα πόδια ανοιχτά στο κρεβάτι του υπογείου.
Για πες μου, τον θες μπρούμυτα ή ανάσκελα;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Κλυμένη μου, να σου εξηγήσω...
ΓΙΑΓΙΑ: (Σηκώνει τη Μασιά). Δεν χρειάζεται να μου εξηγήσεις. Θα εκτελέσω μόνη μου
και τον ευνουχισμό. Ξέρω πως γίνεται.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Μα επρόκειτο περί φάρσας.
ΓΙΑΓΙΑ: Σαν φάρσα θα το κάνω κι εγώ. Κάποια στιγμή που θα κοιμάσαι, θ’
αποκόψω το σύμβολο της αντρικής σου εξουσίας.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Αποποιούμαι την ανδρική μου εξουσία. Σου παραδίνομαι. Μπορείς να
ερωτοτροπείς με το σώμα μου ασύστολα και κατ’ εξακολούθηση.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μα δεν υπάρχει κάποιος, αρκετά άνδρας, να πατήσει την σκανδάλη;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Μπαίνει κρατώντας με το ένα χέρι το πιστόλι και το άλλο το κεφάλι του). Ακίνητοι
όλοι οι μελλοθάνατοι.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Τι θέλετε κύριε.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Να μ’ αφήσετε να κάνω τη δουλειά μου κύριε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μα δεν βλέπετε πως είμαστε απασχολημένοι;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Μα πρέπει να σκοτώσω τους κυρίους.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μα αν σκοτώσετε τους κυρίους, ποιος θα σκοτώσει εμένα για να με
διαδεχτεί στη διοίκηση του οίκου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Γιατί δεν αυτοκτονείτε.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μα ανησυχώ για την πορεία της διαδοχής.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ανησυχείτε ως ζωντανός. Ως νεκρός, πιστέψτε με, δεν θα σας
καίγεται καρφί.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ο σωστός ο αρχηγός, κύριε, προετοιμάζει τον διάδοχό του. Δεν
εγκαταλείπει τη χώρα στο χάος. Αρνείται ν’ αποσυρθεί μέχρι να βρει τον βέλτιστο.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Κι επειδή δεν ξέρει κανέναν καλύτερο από τον εαυτό του, παραμένει
αιωνίως και τουμπανίως αρχηγός.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ελάτε στη θέση μου, κύριε παντογνώστη κι επιλέξτε έναν από τους
παρόντες για διάδοχό μου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Αφού κοιτάξει τους υποψηφίους κι αμφιταλαντευτεί για λίγο). Καταλαβαίνω τη
θέση σας. Με κάποιο ποσόν, θα μπορούσα να το αναλάβω εγώ. Είμαι και καλός στα
διοικητικά. Εξ άλλου, πάντα τύποι σαν και μένα διοικούν. Προηγουμένως όμως, έχω
να δέσω μια... (Η Γιαγιά σηκώνει τη μασιά της). Καλά ας το ξεχάσουμε αυτό. Έχω όμως να
ευνουχίσω τον κύριο.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ευνουχίστε λοιπόν τον κύριο κι αφήστε μας να κάνουμε τη δουλειά μας.
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Σηκώνει το σπαθί του). Μόνο το πτώμα μου μπορείτε να ευνουχίσετε.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ωραία! Η συμφωνία έκλεισε. Θάνατος κι ευνουχισμός.
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Στους μονομάχους). Πυροβολήστε λοιπόν!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Πυροβολήστε λοιπόν, να τελειώνουμε. (Πυροβολεί στον αέρα. Πέφτουν τα
πιστόλια από τον Λαοκράτη και τον Αρίσταρχο αφού πρώτα εκπυρσοκροτήσουν)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Αχ! (πέφτει στον καναπέ).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

72/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΜΗΤΕΡΑ: (Βγάζει κραυγή και τον αγκαλιάζει. Αναστατώνονται όλοι. Τα ζευγάρια αγκαλιάζονται
φοβισμένα. Η γιαγιά πέφτει στην αγκαλιά του παππού κι εκείνος αγκαλιάζοντας ξεχνά τον νεκρό. Η
Ερμιόνη κρύβεται στην αγκαλιά του Δημητρίου. Σιωπή. Μόνο τα δάκρυα της Μητέρας “ακούγονται”).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

73/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 19η

Σχολή επιγόνων

ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Τον σκοτώσατε το γέρο, κύριοι. Δεν περίμενα να είστε τόσο
αποφασιστικοί.
(Συνέρχονται όλοι από το σοκ. Τα παιδιά αγκαλιάζουν την Μητέρα. Ο Παππούς δεν αφήνει τη Γιαγιά).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πατέρα. (Γονατίζει).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πεθερέ μου. (Γονατίζει).

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Παππού!
ΕΡΜΙΟΝΗ: Παππούκο μου!
ΚΛΥΜΕΝΗ: Δεν είναι δυνατόν!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ : Δεν το πιστεύω Θεέ μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Τον σκότωσα!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τον σκότωσα!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αυτά τα επαίσχυντα χέρια διέπραξαν το έγκλημα;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αυτά τα άνομα πλοκάμια τράβηξαν τη σκανδάλη:
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Γονατίζει μπροστά στον Παππού). Τράβα το σπαθί σου και πάρε μου το
κεφάλι.
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Που έχει τη Γιαγιά στην αγκαλιά του). Έχω δουλειά τώρα. Φύγε!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Πάρ’ του το κεφάλι αφού το επιθυμεί.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Δεν βλέπω κανένα κεφάλι επάνω του,
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Γονατίζει μπροστά στον Τηλέμαχο). Σκοτώστε με σας παρακαλώ κύριε.
Λυτρώστε με απ’ το μαρτύριο.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Μα δεν μπορώ να σκοτώσω έναν υποψήφιο άρχοντα. Ο Βασιλεύς
απέθανε. Ζήτω ο Βασιλεύς! (Κοιτάζει τους διεκδικητές).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Σηκώνεται σαν υπνωτισμένος), Ο Βασιλεύς;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Σηκώνεται σαν υπνωτισμένος), Ο Βασιλεύς;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Πάνω απ’ όλα το καθήκον προς την πολιτεία.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πρέπει ν’ αναλογιστώ τις ευθύνες μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή, αψηφώντας τον πόνο που μου
μαχαιρώνει κάθε εκατοστό του κορμιού μου, ως πρωτότοκος γυιός, αναλαμβάνω τα
ηνία του οίκου μας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Για να μην υπάρξει κενό εξουσίας, κάνοντας πέτρα την πονεμένη μου
καρδιά, αναλαμβάνω την εξουσία του οίκου τούτου, ως ο αξιότερος.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Να γίνει τότε ψηφοφορία.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ναι, να γίνει ψηφοφορία.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Η ψηφοφορία δεν είναι πάντα το αλάνθαστο σύστημα για την
ανάδειξη αρχόντων. Θα προσέλθουν οι οργανωμένες μάζες και θα ψηφίσουν κατά
διαταγή.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα ψηφίσουν ακόμα και οι κουτοί.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Υπάρχει σύγχυση εξουσίας. Να μονομαχήσουν οι διάδικοι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν χρειάζεται μονομαχία!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Όχι, δεν χρειάζεται μονομαχία.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Θα άρξετε ως διανδρία;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Στον Τηλέμαχο). Με την εξουσία που έχω, σε διατάσσω να
εκτελέσεις την εντολή που σου έδωσα τηλεφωνικώς.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ σε διατάσσω να εκτελέσεις την τηλεφωνική μου εντολή.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Σκότωσέ τον!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Απάλλαξέ με από την παρουσία του!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μην αργείς!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σκότωσέ τον λοιπόν!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ησυχία κύριοι! Αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω. Κι αυτή τη
στιγμή, εγώ εξουσιάζω. (Τους δείχνει το πιστόλι). Εγώ θα διαλέξω τον αρχηγό. Για να
δούμε τι έχει ο κήπος. (Κοιτάζει τα παιδιά). Μπα, μπα. Βλέπω καινούργια πρόσωπα
στην ομήγυρη. Για να ολοκληρώσουμε, εκτός από “εξυπηρετήσεις” ιδιωτικής
φύσεως, ασκώ και το λειτούργημα του αστυνομικού. Σήμερα που ήμουν υπηρεσία,
19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

74/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

πήρα κάποιο περίεργο τηλεφώνημα. Για κάποιες καταχρήσεις, και κάποιους
εμπρησμούς.
ΛΑΟΚΤΡΑΤΗΣ: (Σηκώνεται). Είναι ψέματα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Σηκώνεται). Πρόκειται περί φάρσας.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Τι θα λέγατε να σκοτώσω λοιπόν τα παιδιά για να γλυτώσει ο οίκος
από το όνειδος;
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Αγκαλιάζει τον Δημήτριο). Πάνω από το πτώμα μου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Συμφωνώ.
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Αγκαλιάζει την Ερμιόνη). Για δοκίμασε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο Δημήτριος είναι υπόδειγμα ενεργού πολίτη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η Ερμιόνη είναι προσωποποίηση της τιμιότητας.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ωραία λοιπόν. Αφού τα παιδιά είναι τόσο προικισμένα, με την εξουσία
που μου δίνει αυτό, (Κραδαίνει το πιστόλι του), τα διορίζω αρχηγούς του οίκου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό. Διαταράσσετε τη ροή της
διαδοχής.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τα παιδιά είναι άπειρα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο κανόνας λέει, πως ο γυιός διαδέχεται τον πατέρα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο πιο άξιος εκ των ώριμων, λέει ο κανόνας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν μπορούμε να πηδάμε τις γενιές. Μίλα και συ Ανδρονίκη.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είναι κανόνας απαράβατος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κι ο πιο άξιος είμαι εγώ. Μπορεί να το πιστοποιήσει και η Κλυμένη.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Άξιος, άξιος!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Τι λέτε και σεις κυρίες μου; Τα παιδιά, απ’ ότι διαπίστωσα από τους
υπηρεσιακούς φακέλους, δεν είναι πραγματικά ξαδέρφια. Θα τα παντρέψουμε και θα
άρξουν του οίκου υπό την εμπνευσμένη καθοδήγησή σας. Εσείς θα είστε οι
βασιλομήτορες!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είναι μια πολύ καλή ιδέα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Συμφωνώ απολύτως.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα δεν μπορείτε να εννοείτε αυτό το πράγμα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σκεφτείτε το σας παρακαλώ καλύτερα.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Το σκέφτηκα κύριοι κι εφόσον συμφωνούν και οι κυρίες, το
αποφάσισα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αδύνατον! Δεν θα συναινέσω ποτέ σ’ αυτό το πραξικόπημα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πρόκειται για προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εξ άλλου, δεν συμφωνώ μ’ αυτόν το γάμο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν δίνω εγώ την κόρη μου σ’ έναν αναρχικό.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ούτε κι εγώ δίνω το γυιο μου σε μια καταχράστρια.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πως είναι δυνατόν να κυβερνήσει ένας αναρχικός.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Να βάλουμε μια καταχράστρια να διαχειρίζεται τα οικονομικά μας;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ποτέ των ποτών!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αποκλείεται!
ΕΡΜΙΟΝΗ: Κύριε...
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Σιωπή! Θα μιλήσουν οι αρχηγοί.
ΕΡΜΙΟΝΗ: Εγώ κύριε δεν θέλω να άρξω.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εξαιρετική κοπέλα! Πάντα το θαύμαζα αυτό το κορίτσι.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Ούτε κι εγώ θέλω να άρξω κύριε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Παλικάρι αυτό το παιδί. Εύγε νέε μου!
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Αν και το πρώτο μέρος της πρότασής σας, ο γάμος, με βρίσκει
σύμφωνο. Κι αν συμφωνεί και η Ερμιόνη...
ΕΡΜΙΟΝΗ: ...Συμφωνώ.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ο γυιός μου δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερη νύφη!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Η κόρη μου είναι μια τυχερή νυφούλα!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Αγκαλιάζει την Ερμιόνη). Κόρη μου!
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Αγκαλιάζει τον Δημήτριο). Γιε μου!
(Για λίγο ξεχνούν το πτώμα του Πατέρα. Η Μητέρα αγκαλιάζει τα εγγόνια της. Οι πατεράδες δίνουν τα
χέρια. Η Γιαγιά πασχίζει να βγει από την αγκαλιά του παππού επί ματαίω).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

75/82

Δημήτρης Τζουβάλης

ΣΚΗΝΗ 20η

Σχολή επιγόνων

ΚΕΝΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Κύριοι. Εξακολουθούμε να έχουμε κενό εξουσίας και αδιέξοδο. Εγώ
δεν ήρθα εδώ για παντρολογήματα. Ας επανέλθουμε στη δουλειά μας λοιπόν.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σωστά. Μετά την άρνηση των παιδιών, με γνώμονα την αξιοκρατία...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Με γνώμονα την καταγωγή!
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ζήτω ο Λαοκράτης!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ζήτω ο Αρίσταρχος!
(Η Μητέρα πιάνει ξανά τη θέση της στο πτώμα του Πατέρα. Τα παιδιά της συμπαραστέκονται. Η Γιαγιά
κατά φέρνει να ξεφύγει από τον εναγκαλισμό του Παππού και τον απειλεί με τη μασιά της).

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Κυρίες και κύριοι! Ησυχία! Έχω άλλα σχέδια. Μετά τις καταγγελίες
στην αστυνομία για τις παράνομες δραστηριότητες των παιδιών σας, καταλαβαίνετε
πως βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Θα μπορούσα βέβαια, να ξεχάσω τα πάντα, υπό
ορισμένες προϋποθέσεις.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ν’ αφήσεις τα παιδιά ήσυχα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μην τα μπερδεύεις τα παιδιά.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Εσείς τα μπερδέψατε κύριοι.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ως οικογένεια ανακαλούμε τις καταγγελίες
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Κύριοι. Εκτός από την δολοφονία του γέροντα, της οποίας ήμουν
αυτόπτης μάρτυς, σ’ αυτήν εδώ την κασέτα, έχω καταγράψει τις συνομιλίες μας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Είσαι εκβιαστής; Θέλεις χρήματα;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Τα θέλω όλα. Από τον κύριο Αρίσταρχο, που μ’ εξουσιοδότησε να
σκοτώσω τον κύριο Λαοκράτη, θέλω όλη του την περιουσία. Ύστερα από σχετική
έρευνα, ετοίμασα ένα χαρτί...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αποκλείεται!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Τότε θα πάω την κασέτα στον εισαγγελέα. Θα του πω επίσης πως
σκοτώσατε τον πατέρα σας.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Είσαι εκβιαστής!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ευχαριστώ για τη φιλοφρόνηση. Επίσης θα σας διασύρω στο
στράτευμα. “Ο ούτως ειπείν κύριος Αρίσταρχος, δεν είναι παρά ένας ουτιδανός
ρίψασπις, ένας πατροκτόνος, ένας ανάξιος”, θα λέω.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είστε ένας αδίστακτος δολοφόνος!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Με κάνετε και κοκκινίζω. Λοιπόν,
Θα εκτελέσω το συμβόλαιο θανάτου που παραγγείλατε έστω και δωρεάν για την
καλοσύνη που μου δείχνετε. Διαλέξτε. Φυλακή; Θάνατο; Διασυρμό; Ή ζωή;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μη! Θα υπογράψω. (Υπογράφει). Η Ιστορία θα εκδικηθεί για την αδικία
που μου γίνεται.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ας μην μιλάμε για πόρνες μπροστά στις κυρίες. Η σειρά σας κύριε
Λαοκράτη. Μ’ εξουσιοδότησες να σκοτώσω τον κύριο Αρίσταρχο. (Τον σημαδεύει). Θα
υπογράψετε ή θα κινήσω τη “διαδικασία”. Βέβαια εσείς έχετε μόνο την επικαρπία,
αλλά μου φτάνει αυτή.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Θα ρίξει φωτιά ο Θεός!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Αν εννοείτε αυτόν που ξεχνάμε στις χαρές μας και θυμούμαστε στις
λύπες μας, ξεχάστε τον. Παραιτήθηκε λόγω αγανάκτησης.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα υπογράψω. (Υπογράφει). Ο Λαός θα εκδικηθεί για μένα.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Αν του περισσέψει χρόνος απ’ τα σταυρώματα των εκλεκτών του,
ίσως.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Και τώρα φύγε.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Βάζει τα χαρτιά στην τσέπη του). Δεν αντελήφθην.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Σου είπε να φύγεις.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Με το παρντόν δηλαδή...
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Σου είπε να ξεκουμπιστείς.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Στα τσακίδια δηλαδή.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Κύριοι, κατανοώ την οργή σας, αλλά δεν μπορείτε να με διώξετε από
το σπίτι μου.

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

76/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΠΑΠΠΟΥΣ: Το σπίτι σου;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Το κενό εξουσίας που προανέφερα, έχει πλέον καλυφτεί. Οι κύριος
του σπιτιού απέθανε. Οι κύριοι από εδώ, μόλις παραιτήθηκαν της πατρικής
κληρονομιάς υπέρ εμού. Άρα είμαι ο ιδιοκτήτης και ο αρχηγός του οίκου των
Ντελήδων. Έχετε πέντε λεπτά διορία να μου αδειάσετε τη γωνιά. Ή μάλλον όχι. Τι
αρχηγός θα είμαι χωρίς υποτακτικούς και υπηρέτες. Μπορείτε να μείνετε. Βέβαια
εγώ είμαι συνηθισμένος να ζω στο παρασκήνιο. Πρέπει να διορίσω κάποιον αρχηγό
που θα κάνει τη δουλειά για μένα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Ο Λαοκράτης είναι ο καταλληλότερος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα είμαι ένας εχέφρων αρχηγός. Δεν θα μετανιώσετε.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ο Αρίσταρχος, ο Αρίσταρχος είναι καλύτερος.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θα άρξω υπό τας διαταγάς σας κύριε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δε θα εκτελώ παρά το θέλημά σας κύριε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Διορίστε με αρχηγό και δεν θα χάσετε.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Πα, πα, πα. Δεν Βάζω δολοφόνους εγώ στην εξουσία. Θα διαλέξω
άλλον. Δούλε!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κλεόδουλε.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Επίσημα). Κλεόδουλος ο Α’. (Στον παππού). Μου δανείζετε το σπαθί
σας κύριε;
ΠΑΠΠΟΥΣ: Όχι δεν στο δανείζω.
ΓΙΑΓΙΑ: Αυτό κάνει;
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Κάνει. (Παίρνει τη μασιά). Γονάτισε Κλεόδουλε. Με τη δύναμη που μου
δίνει η περιουσία μου, σε χρίζω αρχηγό του οίκου των Ντελήδων. Κλεόδουλος ο Α.
Εγέρθητι Αρχηγέ. Πήγαινε να ντυθείς κατάλληλα για το αξίωμά σου. (Στον Αρίσταρχο τον
Λαοκράτη, την Κλυμένη και την Ανδρονίκη). Εσύ θα είσαι ο αρχιθαλαμηπόλος, υπηρέτης
δηλαδή, εσύ επιστάτης, δούλος δηλαδή, κι εσείς κυρίες επί των τιμών. Δηλαδή
καμαριέρες και λαντζέρισες.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Προτιμώ να φύγω. Θα ηγηθώ κινήματος του στρατού!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Θα έρθω κι εγώ Αρίσταρχέ μου. (Φεύγουν).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θα κάνω λαϊκή επανάσταση. Θα με ακολουθήσεις Κλυμένη;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Βεβαίως Λαοκράτη μου. Θα είμαι η νέα Πασιονάρια. (Φεύγουν).
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Όπως θέλετε κύριοι. Έχετε πέντε λεπτά καιρό.
ΓΙΑΓΙΑ: Εγώ αποσύρομαι στο δωμάτιό μου. Όποιος πλησιάσει, θα έχει να κάνει με
τη μασιά μου. (Φεύγει).
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Εσείς να μείνετε. Είναι διαταγή. Θα διατηρήσετε τα προνόμιά σας.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Τα προνόμιά μου, τα διατηρώ με το ξίφος μου κύριε. Θα σας καλούσα
στο πεδίο της τιμής, αν ξέρατε κατά που πέφτει. Χαίρετε. (Φεύγει).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

77/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΣΚΗΝΗ 19 ΙΣΟΒΙΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ
(Πατέρας Μητέρα, Δημήτριος, Ερμιόνη, Τηλέμαχος, Γιαγιά, παππούς).
(Μόλις φύγουν, σηκώνεται ο Πατέρας).

ΠΑΤΕΡΑΣ: Κάντε γρήγορα πριν έρθουν. (Χώνεται πάλι στην αγκαλιά της μητέρας στον
καναπέ).
(Ο Τύπος βγάζει την περούκα και τα γένια Τον βοηθούν τα παιδιά να φορέσει άλλα ρούχα. Είναι ο
Θείος Τηλέμαχος. Αναποδογυρίζουν καρέκλες και πράγματα για να φαίνεται πως έγινε μάχη. Μπαίνουν
οι τεθλιμμένοι με βαλίτσες).
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Στην πόρτα). ...Κι αν σε ξαναδώ εδώ γύρω, θα σου τα κόψω τα πόδια.

Ίνα μη τι χείρον είπω...
(Οι τεθλιμμένοι, μένουν άναυδοι βλέποντας τον θείο Τηλέμαχο).

Ευτυχώς που ήρθα στην

κατάλληλη στιγμή.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θείε!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Θείε Τηλέμαχε!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Μα ποιο ήταν αυτό το υποκείμενο; Φέρτε γρήγορα λίγο νερό. (Τρέχει η
Ερμιόνη στο κυλικείο και φέρνει νερό. Ο Θείος βρέχει το πρόσωπο του Πατέρα).
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Ανοίγοντας το ένα του μάτι). Που βρίσκομαι;

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Έλα μην ανησυχείς. Χτύπησες πέφτοντας και λιποθύμησες.
(Τρέχουν όλοι κοντά του).

ΠΑΤΕΡΑΣ: Με σκότωσαν τα παιδιά μου;
(Η Ανδρονίκη και η Κλυμένη παίρνουν χαρούμενες τις βαλίτσες και πάνε μέσα)

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Όχι πατέρα!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Σ’ αγαπάμε πεθερούλη μου!
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Είχε κι αυτά τα χαρτιά, κι αυτές τις κασέτες στις τσέπες του το
υποκείμενο που γρονθοκόπησα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θα τα πάρω εγώ να τα φυλάξω.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Να τα πάρω εγώ να τα μελετήσω.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Μα γιατί δεν τα καίμε;
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μα ναι, να τα κάψουμε. Δεν χρειαζόμαστε τίποτε απ’ αυτόν τον
κακοποιό.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Συμφωνώ με την Ανδρονίκη, να τα κάψουμε.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εις το πυρ το εξώτερον! Συμφωνώ με την Κλυμένη.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Αυτά κύριοι είναι στοιχεία πολύτιμα για την σύλληψη του κακοποιού.
Εγώ θα τα παραδώσω στον αρχηγό της οικογενείας κι ας τα χρησιμοποιήσει σοφά,
όπως αρμόζει σε αρχηγούς.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Σ’ ευχαριστώ Τηλέμαχε. Θα φανώ αντάξιος των προσδοκιών σου.
(Χτυπάει ένα κύμβαλο. Μπαίνει ο Κλεόδουλος ντυμένος βασιλιάς. Κοιτάζει γύρω του.)

ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Η ημέτερη εξοχότητα, εγώ!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Σερβίρισε το δείπνο Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κύριοι είμαι βασιλιάς.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Αδύνατον Κλεόδουλε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οι νέοι άρχοντες, βγαίνουν μέσα από την οικογένεια.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Συμπεριλαμβανομένων και των γαμβρών.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Είδες ποτέ ξένον να γίνεται βασιλιάς στη χώρα μας;
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Πάντα ξένοι γίνονται βασιλιάδες στη χώρα μας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Γι αυτό και τους διώξαμε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Οι πολιτικοί, προετοιμάζουν πάντα τους συγγενείς τους για την
διαδοχή.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εσύ Κλεόδουλε δεν είσαι πολιτικός, είσαι υπηρέτης.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Χωρίς τους υπηρέτες θα καταρρεύσει το σύστημα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Αν οι υπηρέτες γίνουν βασιλιάδες και πολιτικοί, ποιος θα τους
υπηρετεί;
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Φαντάζεσαι μια κοινωνία που ν’ αποτελείται μόνο από άρχοντες;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θα ήταν καταδικασμένη σε θάνατο.
19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

78/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Οι υπηρέτες, χρειάζονται για να επανδρώνουν τις επαναστάσεις.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Οι άγνωστοι στρατιώτες οι τιμημένοι.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Αν κατάλαβα καλά, ο κύριος με το μούσι έφυγε.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Τον έδιωξε ο Θείος Τηλέμαχος!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ο ένδοξος θείος Τηλέμαχος!
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ούτως εχόντων των πραγμάτων, το δείπνο είναι έτοιμο κύριοι.
Μπορώ να σερβίρω;
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Σηκώνεται). Βεβαίως. Σ’ αυτό το σπίτι όλα γίνονται στην ώρα τους,
ανεξαρτήτως συνθηκών. Καθίστε κυρίες και κύριοι.
(Κάθονται στο τραπέζι).
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει τον Αρίσταρχο και τον Λαοκράτη).

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ανδρονίκη! Έλα γλυκιά μου. Γρήγορα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κλυμένη! Τρέξε γρήγορα.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Βλέπω το κάδρο μου κρεμασμένο στον τοίχο. Κι όχι στο πάτωμα ως
συνήθως.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Αγαπητέ μου Τηλέμαχε, είσαι ένας από τους λίγους που τους αξίζει το
κρέμασμα. Η Θέση σου είναι στον τοίχο. Σου υπόσχομαι να σε κρεμάω, με τα ίδια
μου τα χέρια.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει “σταμάτα”).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θείε Τηλέμαχε, σε βεβαιώ πως κρεμάω το κάδρο σου με τα ίδια μου
τα χέρια κάθε πρωί.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εγώ πάντα αντιδρώ στην αποκαθήλωσή σου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: (Μπαίνοντας, βλέπει τους άλλους καθισμένους στο τραπέζι για δείπνο.). Α! (συνέρχεται
αμέσως και συμπεριφέρεται κατά το σύνηθες). Λαοκράτη, σου έχω πει πως δεν θέλω να
βάζεις αγριοφωνάρες όταν είναι η ώρα του δείπνου. Τ’ αυτιά μου βουίζουν ακόμα. Εξ
άλλου δεν είναι καθόλου ευγενικό, να φωνάζουν μία κυρία κατ’ αυτόν τον τρόπο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα γλυκιά μου...
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μάθε επιτέλους να φέρεσαι. Έχεις τρόπους καραγωγέα. Με εκνευρίζουν
αφάνταστα οι φωνές σου και μάλιστα το βράδυ. Στο εξής θα χτυπάς διακριτικά την
πόρτα της κρεβατοκάμαράς μου, ή θα στέλνεις τον υπηρέτη.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Εντάξει γλυκιά μου, θα συμορφ...
ΚΛΥΜΕΝΗ: Σιωπή Λαοκράτη. Δεν μιλάνε στο τραπέζι. Είναι ανάρμοστο. Με
παρασύρεις και μένα με τη πολυλογία σου και φαντάζω φλύαρη, ενώ από
χαρακτήρος μου, είμαι ολιγόλογη...
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει μια την Κλυμένη και μια τον Λαοκράτη κι εκείνοι επανέρχονται στην τάξη).
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: (Μπαίνει.). Α! (συνέρχεται αμέσως και συμπεριφέρεται κατά το σύνηθες).
Αρίσταρχε, σου απαγορεύω από τούδε και στο εξής να συμπεριφέρεσαι σαν τελάλης
της λαχαναγοράς. Δεν μπορείς επιτέλους, να συμπεριφέρεσαι ως κύριος;
Αναλογίσου εξ άλλου, πως μιλάς σε μια καθώς πρέπει κυρία.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα αγάπη μου...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες ευγένειας, που καθορίζουν σαφώς
τη διαδικασία της βραδινής μας συγκέντρωσης. Στο εξής, αν δεν τα καταφέρνεις, θα
στέλνεις τον υπηρέτη να με ειδοποιεί και ν’ αναγγέλλει την άφιξή μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εντάξει αγάπη μου θα...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Σιωπή Αρίσταρχε, είσαι πολυλογάς. Κάθε φορά στο δείπνο με
συγχύζεις. Μ’ αναγκάζεις να σε νουθετώ και να μιλώ συνέχεια και κινδυνεύω άδικα
να χαρακτηριστώ πολύλαλη και γλωσσού. Εγώ, εκ χαρακτήρος, είμαι φειδωλή στα
λόγια...
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει μια την Ανδρονίκη και μια τον Αρίσταρχο κι εκείνοι επανέρχονται στην τάξη).
(Βγαίνει τρέχοντας η Γιαγιά κρατώντας μια μασιά).

ΓΙΑΓΙΑ: Σώστε με, θα με βιάσει ο Σάτυρος (Κρύβεται πίσω από τον πατέρα).
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μαμά...
(Μπαίνει ο παππούς κρατώντας ένα ξίφος του ιππικού)
ΠΑΠΠΟΥΣ: Πού πήγε αυτή; (Η Γιαγιά αφού “ξιφομαχήσει” με τον Παππού έχοντας σαν ασπίδα
τον Πατέρα, φεύγει στην δεξιά πόρτα και ο παππούς την ακολουθεί. Του κλείνει την πόρτα στα

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

79/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

Ξέρω γιατί αρνείσαι να κοιμηθείς μαζί μου. Έχεις εραστή! Θα σας σκοτώσω
και τους δύο. Λαΐς! Φρύνη! Λουκρητία Βοργία!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μπαμπά, ηρεμήστε. Ελάτε να δειπνήσετε.
ΠΑΠΟΥΣ: (Προσπαθεί ν’ ανοίξει την πόρτα). Δε θέλω. Δεν βλέπεις πως έχω δουλειά;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μα η Ερμιόνη θέλει να είμαστε όλοι μαζί στο τραπέζι.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Χέστηκα. Θ’ αφήνουμε τώρα τις δουλειές μας για να τρώμε τα δείπνα
της Ερμιόνης; Έφαγα χτες. (Προσπαθεί ν’ ανοίξει την πόρτα). Άνοιξε γλυκό μου κορίτσι.
Δεν θα σε πειράξω. (Δεν ανοίγει. Θυμώνει). Μαγδαληνή! Εταίρα!
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μα πατέρα...
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Δεν του δίνει σημασία). Μην μου μιλάς! Υπάρχουν άλλες προτεραιότητες.
Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών! (Χτυπάει την πόρτα με το σπαθί του. Η πόρτα ανοίγει κι εκείνος
εισέρχεται με αλαλαγμούς).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Σχετικά με το θέμα της διαδοχής...
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει αυστηρά τον Αρίσταρχο).
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πιστεύω κι εγώ...
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει αυστηρά τον Λαοκράτη).
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μας είναι αδιάφορο, “κύριε”, τι πιστεύει ένας ξένος.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Στην Κλυμένη). Σου είχα εξ αρχής επιστήσει την προσοχή. Καλή είσαι,
σου είπα, αλλά έχεις αδερφό που τα πιστεύω του δεν συμβαδίζουν με τα δικά μου.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Στην Κλυμένη). Θυμάσαι πως σε είχα προειδοποιήσει. “Το σκέφτηκες
καλά”; σου είπα.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Κύριοι...
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: “Δεν το επιτρέπει η θέση μου να συγχρωτίζομαι ανθρώπους με
τέτοιες αντιλήψεις”.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Στην Ανδρονίκη). “Το ποιόν του και οι ιδέες του, δεν μου εμπνέουν
εμπιστοσύνη”, της είπα.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: “Εγώ είμαι στέλεχος του κόμματος”, σου είπα.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Στην Ανδρονίκη). “Γνωρίζεις τα κοινωνικά του φρονήματα”; της είπα
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Αρίσταρχε, μην παρασύρεσαι σε διαξιφισμούς με τον πρώτο τυχόντα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λαοκράτη, στο εξής θα πρέπει να κρατάς την ψυχραιμία σου απέναντι
σε χυδαίες προκλήσεις.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Εσύ είσαι αριστοκράτης. Θα πρέπει να μένεις στο ύψος σου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Είσαι πολιτικός άνδρας και ως τοιούτος να συμπεριφέρεσαι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Μα υφίσταμαι προσβολές καλή μου.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Μα υπάρχουν κάποια όρια καρδιά μου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Πρέπει να κρατάς το επίπεδό σου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Μην αναλώνεσαι σε μάταιες συζητήσεις.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Θα μπορούσα κι εγώ να θίξω κάποια πράγματα, αλλά σωπαίνω.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Πολλές φορές τα λόγια μου γαργαλάνε το λαιμό για ν’ ανοίξω το στόμα
μου, αλλά κρατιέμαι.
ΜΗΤΕΡΑ: (Κοιτάζει τον πατέρα με τρόπο που υπαγορεύει πως πρέπει να προλάβει καινούργιο
μούτρα).

καυγά).

ΠΑΤΕΡΑΣ: Κυρίες μου...
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Είμαι κυρία εγώ.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Οι γονείς μου μ’ έμαθαν να συμπεριφέρομαι.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Θα μπορούσα να βάλω στη θέση της κάποια δήθεν
καλοαναθρεμμένη, αλλά δεν το κάνω.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Θα επιθυμούσα να ξεμαλλιάσω κάποια δήθεν κυρία, αλλά δεν μου το
επιτρέπει η θέση μου.
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Σηκώνεται). Κυρίες και κύριοι! Σιωπή! Ο φίλος μου ο Βασίλης, γνωστός
φιλόσοφος εκ Βοιωτίας, λέει πως ο καλύτερος εξ όσων αποζητούν την εξουσία, έχει
τουλάχιστον σκοτώσει τη μάνα του. Εσείς, μέσα σ’ ένα πρωινό, κάνατε τα πάντα για
την εξουσία. Νοικιάσατε δολοφόνους για να σκοτώσετε ο ένας τον άλλον. Αλλάξατε
τις ιδέες σας. Προσπαθήσατε να καταστρέψετε τα παιδιά σας. Θεωρήσατε σαν καλή
λύση να δολοφονηθούν οι γυναίκες σας αντί για σας. Και οι γυναίκες σας είδαν το
θάνατό σας σαν λύση. Σκοτώσατε τον πατέρα σας. Χάσατε όλη την περιουσία σας.
19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

80/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

Νομίζω πως φτάσατε στο βαθμό τελειότητας που χρειάζεται ένας αρχηγός.
Αποκτήσατε όλα τα διοικητικά προσόντα. Είστε ικανοί να κάνετε τα πάντα για να την
αποκτήσετε. Είστε ικανοί να ηγηθείτε του οίκου μας. Επειδή όμως διακρίνω μια
ανωριμότητα η οποία σκιαγραφείται σ’ αυτά τα χαρτιά και μπορεί να βλάψει τα
συμφέροντα του οίκου μας, παραμένω στη θέση μου έπ’ αόριστον.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Κλεόδουλε, κρασί.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Κρασί Κλεόδουλε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Κύριοι να κανονίσουμε τις προτεραιότητες σερβιρίσματος...
ΜΗΤΕΡΑ: (Τον κοιτάζει αυστηρά)
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ και ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Τις κυρίες, πρώτα.
(Ο Κλεόδουλος σερβίρει κρασί σ’ όλους. Στον Αρίσταρχο και στον Λαοκράτη σερβίρει μισό ποτήρι
κόκκινο και μισό ποτήρι άσπρο. Εκείνοι δεν διαμαρτύρονται)

ΠΑΤΕΡΑΣ: Ως ισόβιος αρχηγός λοιπόν του οίκου, πίνω εις υγείαν των μελλονύμφων
και εύχομαι με το γάμο τους να σταματήσουν και οι ανόητες διαμάχες σας.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Εγώ, ως υπέρμαχος του ασθενούς φύλου, (Κοιτάζει τη Μητέρα), και
εκφράζοντας τις απόψεις του, στις οποίες, φαντάζομαι, κανείς κύριος, από ευγένεια,
δεν θα εναντιωθεί, προτείνω την ανάληψη της εξουσίας από το νεαρό ζευγάρι των
παιδιών σας.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Τηλέμαχε μην ανακατεύεσαι.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Δεν σου πέφτει λόγος.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ο Αρίσταρχος έχει δίκιο.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Δεν είναι της αρμοδιότητάς σου.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Έχει δίκιο ο Λαοκράτης.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: (Κοιτάζει τη Μητέρα η οποία συγκατανεύει). Εγώ προτείνω να
προχωρήσουμε σε αρχαιρεσίες. Είναι πλέον ώριμοι οι καιροί.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Τηλέμαχε σου εφιστώ την προσοχή!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Ναι, να προχωρήσουμε!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Πριν να είναι πολύ αργά για τον οίκο.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ο Αρίσταρχος είναι ο καλύτερος.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λαοκράτης και ξερό ψωμί.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ωραία ας προχωρήσουμε.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Εγώ ψηφίζω κύριοι;
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Εσύ Κλεόδουλε είσαι υπηρέτης.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Άσε τους ειδήμονες ν’ αποφασίσουν.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Εσύ, θα υπηρετήσεις τον νέον άρχοντα.
ΚΛΥΜΕΝΗ: Όπως υπηρέτησες και τον παλιό.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Θα επικυρώσεις έτσι την επιλογή μας.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Έτσι γίνεται πάντα με τους υπηρέτες. Δεν έχουν δικαίωμα επιλογής,
έχουν όμως δικαίωμα επικύρωσης των αποφάσεών μας, προσφέροντας τις
υπηρεσίες τους στον άρχοντα.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ωραία λοιπόν. (Προς τη Μητέρα). Ποιους προτείνετε για υποψήφιους;
(Επικρατεί οχλαγωγία).
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Στον Τηλέμαχο).

Προδότη!
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Λαμβάνω την τιμή, να προτείνω τον εαυτό μου!
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ: Ζήτω ο Αρίσταρχος!
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: Ψηφίστε με. Είμαι η μόνη ελπίδα προόδου!
ΚΛΥΜΕΝΗ: Λα-ο-κρά-της, Λα-ο-κρά-της!
ΜΗΤΕΡΑ: (Παίρνει αποφασιστικά τα παιδιά και τα φέρνει στο κέντρο της σκηνής).
(Επικρατεί Σιωπή).

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Ούτω πως εχόντων των πραγμάτων, προχωράμε στην ψηφοφορία.
Πρώτος ο απερχόμενος άρχων Δημήτριος Ντελής ο Α’.
ΠΑΤΕΡΑΣ: (Διστάζει. Η Μητέρα πάει κοντά του και του σηκώνει το χέρι). Ναι γλυκιά μου.
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Το ζεύγος Αρίσταρχου του Β’ και Ανδρονίκης Ντελή.
ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: (Διστάζει. Η Μητέρα πάει κοντά και τον πιέζει με το βλέμμα της. Η Ανδρονίκη που
στο βάθος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον άντρα της και το γυιό της, αποφασίζει και του σηκώνει το
χέρι).

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

81/82

Δημήτρης Τζουβάλης

Σχολή επιγόνων

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Το Ζεύγος Λαοκράτη Κοτυλίδα και Κλυμένης της Β’.
ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ: (Διστάζει. Η Μητέρα πάει κοντά και τον πιέζει με το βλέμμα της. Η Κλυμένη που στο
βάθος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον άντρα της και την κόρη της, αποφασίζει και του σηκώνει το
χέρι).

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ: Παμψηφεί, λοιπόν. Ζήτω ο Δημήτριος ο Β’ και η Ερμιόνη η Β’!
(Η μητέρα αναγκάζεται να εκμαιεύσει με το αυστηρό βλέμμα της το χλιαρό ¨Ζήτω” του Πατέρα, του
Αρίσταρχου και του Λαοκράτη. Η Ανδρονίκη και η Κλυμένη πιο εκδηλωτικές αγκαλιάζουν τα παιδιά).
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: (Έρχεται έχοντας στο δίσκο δυο ποτήρια κρασί. Ένα κόκκινο κι ένα άσπρο). Ας

εξασκήσω κι εγώ λοιπόν το δικαίωμα επικύρωσης των αποφάσεών σας. Ζήτω!
(Το ζεύγος παίρνει τα ποτήρια, αναμιγνύουν το περιεχόμενο και το πίνουν μονορούφι).

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Από τούδε και στο εξής, ο Κλεόδουλος θα συμμετέχει στα κέντρα
λήψης των αποφάσεων.
ΕΡΜΙΟΝΗ: Ως ισότιμο μέλος.
ΚΛΕΟΔΟΥΛΟΣ: Ζήτω!
ΠΑΠΠΟΥΣ: (Μπαίνει δένοντας τη ζώνη του παντελονιού του, Ακολουθεί η Γιαγιά αναμαλλιασμένη).
Άκουσα τις ψηφοφορίες αλλά υπήρξαν άλλες προτεραιότητες και αδυνατούσα να
παρευρεθώ. Ζήτω!
ΓΙΑΓΙΑ: (Εξουθενωμένη). Ζήτω!
(Ο Κλεόδουλος βάζει μουσική βαλς. Τα ζευγάρια χορεύουν, Ο Τηλέμαχος κάθεται ευχαριστημένος. Ο
Κλεόδουλος τον σερβίρει)

ΤΕΛΟΣ

19/04/1997 14:06:00 8/8/200909 20564034.doc

82/82

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful