Κυριακή Θ΄ Ματθαίου

(9 Αυγούστου 2009)

Μετά τον χορτασµό των πεντακισχιλίων που παρακολουθήσαµε την
περασµένη Κυριακή, αγαπητοί αδελφοί, ο Χριστός αποµονώθηκε για να
προσευχηθεί και οι µαθητές µπήκαν στο πλοίο για να περάσουν στην αντίπερα
όχθη.
Νύχτωσε και το πλοίο βρισκόταν στο µέσον του ταξιδιού όταν χάλασε ο
καιρός. Κινδύνευαν να πνιγούν. Ο Χριστός αφήνει την ησυχία της προσευχής
και έρχεται κοντά στους µαθητές του περπατώντας πάνω στα νερά της λίµνης.
Οι µαθητές βλέποντάς Τον, φώναξαν φοβισµένοι «Φάντασµα ἐστιν». Ο Κύριος
τους καθησύχασε. «Μη φοβάστε». Εγώ είµαι. Ο Πέτρος ζητάει να περπατήσει
και εκείνος στα κύµατα. Ο Χριστός τον καλεί να έλθει κοντά του, µα σε
κάποια στιγµή χάνει την εµπιστοσύνη του στον Χριστό και αρχίζει να
καταποντίζεται. Φωνάζει: «Κύριε βοήθι µοι». Ο Χριστός τον αρπάζει από το
χέρι και τον ελέγχει για την ολιγοπιστία του, «Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;»
Εν τω µεταξύ έφτασαν στο πλοίο. Με διαταγή του Χριστού ο αέρας
σταµάτησε να φυσάει και η θάλασσα ηρέµησε. Οι µαθητές πέφτουν στα πόδια
του ∆ιδασκάλου, τον προσκυνούν και αναφωνούν, «Ἀληθῶς θεοῦ υἱὸς εἶ»,
Αληθινά είσαι ο Υιός του Θεού.
Άρχισε να ξηµερώνει. Το πλοίο έφτασε στη στεριά. Το περιπετειώδες
ταξίδι τελείωσε.
Την περικοπή αυτή του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, όρισε η Εκκλησία
να την διαβάζουµε ηµέρα Κυριακή, αγαπητοί αδελφοί, που έρχεται
περισσότερος κόσµος στην Εκκλησία για να ακούσουµε και να διδαχθούµε. Να
διδαχθούµε ότι ο Χριστός είναι ο Θεός! Ο Χριστός είναι εκείνος που
δηµιούργησε τα πάντα «δι' οὐ τὰ πάντα ἐγένετο». Γι’ αυτό µπορεί να επιβάλει
στο νερό της λίµνης να συµπεριφερθεί σαν στερεό σώµα και να τον κρατάει
στην επιφάνειά του. Και Εκείνον και τον µαθητή του τον Πέτρο. ∆ιατάζει τον
αέρα να σταµατήσει να φυσάει και την θάλασσα να ηρεµήσει.
Εδώ στηρίζεται όλη η χριστιανική πίστη, αγαπητοί αδελφοί. Στο ότι ο
Χριστός είναι Θεός. Όλο το Ευαγγέλιο σ’ αυτό το συµπέρασµα οδηγεί. Όλοι οι
Χριστιανοί αυτήν την αλήθεια βιώνουν. Πιστεύουν και λατρεύουν τον Χριστό
ως Θεό. Και ακόµα κάτι άλλο µας διδάσκει σήµερα η Ευαγγελική περικοπή:
Ότι ο Χριστός είναι πάντα κοντά µας. Όπως ήταν κοντά στον Πέτρο και κοντά
σε όλους τους µαθητές.
Ο Χριστός είναι, όχι µόνο κοντά µας αλλά και µέσα µας. Ο Απόστολος
Παύλος έλεγε: «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐµοὶ Χριστός». «Ἐν αὐτῷ γὰρ
ζῶµεν καὶ κινούµεθα καὶ ἐσµέν». Είναι µέσα µας ο Χριστός και εµείς µέσα σ’
Αυτόν.
Είναι κοντά µας ο Χριστός σε κάθε ευχάριστη στιγµή της ζωής µας και
εµείς τον ευχαριστούµε και τον δοξάζουµε και τον λατρεύουµε µε όλες µας τις

πνευµατικές και σωµατικές δυνάµεις. «Ἀληθῶς θεοῦ υἱὸς εἶ», αναφώνησαν οι
µαθητές όταν µπήκε στο πλοίο τους και τους γέµισε από χαρά. «∆όξα σοι ο
Θεός» αναφωνούµε και εµείς όταν αισθανόµαστε στη ζωή µας την παρουσία
Του. «Σὲ ὑµνοῦµεν, σὲ εὐλογοῦµεν, σοὶ εὐχαριστοῦµεν, Κύριε» ψάλλουµε στις
πιο ιερές στιγµές της λατρείας µας.
Είναι ακόµα κοντά µας ο Χριστός και στις δύσκολες στιγµές της ζωής
µας, όπως ήταν κοντά και στον Πέτρο όταν καταποντιζόταν στα κύµατα. Και
εµείς νοιώθουµε το χέρι Του να µας στηρίζει και να µας κρατάει όρθιους, όταν
καταποντιζόµαστε στα φουρτουνιασµένα κύµατα της ζωής. Και πολλές φορές
ακούµε να µας ελέγχει, όταν τον ξεχνάµε: «Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;»
Γιατί τα χάνεις; Γιατί απογοητεύεσαι; Γιατί δε µε βλέπεις που είµαι κοντά σου;
Γιατί δεν αρπάζεις το χέρι µου που το έχω απλώσει για να σε βοηθήσω;
Ακόµα και όταν αµαρτάνουµε είναι κοντά µας ο Χριστός! Είναι κοντά
µας για να µας συγχωρήσει. Είναι κοντά µας την ώρα της αµαρτίας για να µας
βοηθήσει να σηκωθούµε. Η ώρα της πτώσης είναι η πιο κρίσιµη ώρα για τον
άνθρωπο. Αυτό περιµένει ο διάβολος, να αµαρτήσουµε για να µας ρίξει στην
απόγνωση και στην απελπισία. Όµως εκεί κοντά µας είναι ο Χριστός, για να
µας πει: Για σένα ήλθα στον κόσµο. Για να µπορέσεις εσύ να νικήσεις την
αµαρτία. Να στρέψεις το πρόσωπό σου, την καρδιά σου, την διάνοιά σου σε
µένα και να πεις σαν τον τελώνη: «Ὁ Θεὸς ἱλάσθητί µοι τῷ ἁµαρτωλῷ». Να
πεις σαν τον άσωτο: «πάτερ, ἥµαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου». Και
αµέσως θα νοιώσεις την ζεστασιά της ανοιχτής αγκαλιάς µου. Άκουσε την ώρα
της αµαρτίας σου ότι «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁµαρτωλοὺς εἰς
µετάνοιαν». Για σένα τον αµαρτωλό ήλθα στον κόσµο.
Αγαπητοί αδερφοί. Με το Ευαγγελικό ανάγνωσµα σήµερα η Εκκλησία,
µας διδάσκει ότι ο καθένας µας πρέπει να ζει µέσα σ’ αυτές τις δυο αλήθειες.
Ότι ο Χριστός είναι ο Θεάνθρωπος σωτήρας µας και ότι είναι ανά πάσα στιγµή
κοντά µας, για να µας ενισχύει, και να µας οδηγεί στην αιώνια µακαριότητα. Ο
Χριστός είναι ο µόνος που θέλει και µπορεί να κυβερνά το πλοίο της ζωής µας.
Μπορεί να σταµατάει και τους πιο δυνατούς και επικινδύνους ανέµους.
Μπορεί και να καταπραΰνει τα πιο απειλητικά κύµατα.
Μόνο αν εµπιστευθούµε το τιµόνι του πλοίου της ζωής µας στον
Χριστό, µπορούµε να είµαστε βέβαιοι ότι θα αντιµετωπίσουµε όλες τις
φουρτούνες της ζωής µας. Αµήν.
(Ματθ. ιδ΄ 22-34)