You are on page 1of 18

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ…

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ… ΑΝ ΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡ ΙΣΤΕΡΗ ΠΑ ΡΕΜΒΑΣΗ

ΑΝ

ΕΞΑΡΤΗΤΗ

ΑΡ

ΙΣΤΕΡΗ

ΠΑ

ΡΕΜΒΑΣΗ

φοιτητών ΣΕΜΦΕ

(σχήμα που συμμετέχει στα ΕΑΑΚ)

ΙΣΤΕΡΗ ΠΑ ΡΕΜΒΑΣΗ φοιτητών ΣΕΜΦΕ ( σχήμα που συμμετέχει στα ΕΑΑΚ)

Πολυτεχνείο

Τα κείμενα αυτά αποτελούν μια προσπάθεια του σχήματος να σκιαγραφήσει τα ιστορικά γεγονότα από το Πολυτεχνείο έως σήμερα, καθώς επίσης και να τα συνδέσει με την προηγούμενη περίοδο του εμφυλίου και του μετεμφυλιακού κράτους. Το Πολυτεχνείο δεν είναι σύμβολο μιας γενικόλογης επίκλησης για «δημοκρατία», αλλά αποτελεί παρακαταθήκη για τα κινήματα του μέλλοντος. Ειδικά σήμερα, που η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ επιλέγει το δρόμο του ΔΝΤ και του μνημονίου και προχωρά σε αναδιαρθρωτικές αλλαγές στο χώρο της εργασίας και της εκπαίδευσης, οι κινητοποιήσεις των πληττόμενων στρωμάτων είναι μονόδρομος για την υπεράσπιση των κεκτημένων μας.

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπό τις επιταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ ακολουθεί την πιο σκληρή πολιτική των τελευταίων ετών, αυτή του μνημονίου. Απολύονται χιλιάδες εργαζόμενοι, περικόπτονται μισθοί και συντάξεις, καταργείται το δημόσιο αγαθό, αυξάνεται η ανεργία. Όλα αυτά για να πληρώσουμε μαζί το χρέος που αυτοί δημιούργησαν. Επίσης, η μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση έρχεται να διαλύσει κάθε κεκτημένο του φοιτητικού κινήματος. Οι απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων, οι αλλαγές των εσωτερικών κανονισμών των σχολών και το σχέδιο Αθηνά έρχονται να διαλύσουν το παρόν και το μέλλον μας. Πρέπει το φοιτητικό κίνημα να ξαναβγεί στο δρόμο, να δείξει πως τα αιτήματα της εξέγερσης είναι επίκαιρα, να δείξει πως το πολυτεχνείο, ειδικά φέτος, δεν είναι μια γιορτή αλλά εφαλτήριο νέων ανυποχώρητων αγώνων ενάντια στη σημερινή βαρβαρότητα.

Πολυτεχνείο

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ - ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

Από το 1967, όταν επιβλήθηκε το στρατιωτικό καθεστώς στην Ελλάδα, ο πλανήτης συγκλονιζόταν από κινήματα, στα οποία η έκταση της συμμετοχής της νεολαίας ήταν πρωτοφανής. Από την έκρηξη του Γαλλικού Μάη του ’68 και του Ιταλικού «θερμού φθινοπώρου» του ΄69, μέχρι το μεγαλειώδες αμερικάνικο αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ, από την επανεμφάνιση του ΙRA στη Βόρεια Ιρλανδία και της ΕΤΑ στη Χώρα των Βάσκων, μέχρι τα καστρο-γκεβαρικής έμπνευσης αντάρτικα στη Λατινική Αμερική, τους Φενταγίν στην Παλαιστίνη και το αντάρτικο στην Ινδοκίνα, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού εκδηλωνόταν με τρόπους που κάλυπταν ολόκληρο το φάσμα των μορφών της ταξικής πάλης, από τους πιο ειρηνικούς μέχρι τους πιο βίαιους. Επιπλέον, η συνολική έκρηξη δεν άφηνε απ’ έξω ούτε τις χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Η αντίσταση στη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία τον Αύγουστο του 1968, οι εργατικές κινητοποιήσεις στην Πολωνία το 1970, το φοιτητικό κίνημα σε Γιουγκοσλαβία και Ουγγαρία αλλά και η πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα, δίνουν στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο τα χαρακτηριστικά μιας παγκόσμιας κινηματικής και επαναστατικής δραστηριότητας.

Για την Ελλάδα, η περίοδος αυτή, χαρακτηρίζεται από την ήττα του εργατικού και λαϊκού κινήματος, δεύτερη μέσα σε μια γενιά, μετά από την πολιτικο - στρατιωτική συντριβή του 1949. Η εγκαθίδρυση της στρατιωτικής δικτατορίας της 21 ης Απριλίου του 1967, σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσε να ιδωθεί ξέχωρα από την προγενέστερη ήττα του 1949 και την εισβολή του μετεμφυλιακού καθεστώτος. Πολλώ δε μάλλον τα γεγονότα του πολυτεχνείου το 1973 δε μπορούν να γίνουν αντιληπτά δίχως μια προηγούμενη ιστορική αναφορά στην πορεία του ελληνικού αστικού κράτους, της ελληνικής αριστεράς και της αντιπαράθεσης των δύο. Καθοριστική λοιπόν στιγμή στην ιστορία της ταξικής πάλης, στα πλαίσια του ελληνικού κράτους, υπήρξε η δεκαετία του 1940. Η εισβολή και κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του άξονα και η ταυτόχρονη φυγή των εκπροσώπων της πολιτικής εξουσίας της αστικής τάξης, δίνουν τη δυνατότητα στην ελληνική αριστερά υπό την ηγεμονία του ΚΚΕ να αποκτήσει μια μαζική πολιτική δυναμική υπό την έκφραση του ΕΑΜ. Αποτέλεσμά της υπήρξε η δημιουργία ισχυρού στρατού και η δυνατότητα διενέργειας μαζικών κοινωνικών αγώνων.

μαζικών κοινωνικών αγώνων. Στο πλαίσιο της ΕΑΜικής

Στο πλαίσιο της ΕΑΜικής λαϊκοδημοκρατικής ιδεολογίας, η πάλη κατά του φασισμού και της ξένης κατοχής συνδεόταν με το στόχο του κοινωνικού μετασχηματισμού, όπως αυτός εκφραζόταν μέσω του αιτήματος για «λαοκρατία». Ο κόσμος αναγνωρίζοντας το ΕΑΜ ως πολιτικό του εκφραστή ξέκοβε από τον αστικό παλαιοκομματισμό. Τη θέση της αντιπαράθεσης μεταξύ δύο αστικών πολιτικών αντιλήψεων (βενιζελισμός – αντιβενιζελισμός) έπαιρνε η αντιπαράθεση μεταξύ του κυρίαρχου και των εργαζόμενων λαϊκών δυνάμεων. Σύντομα το ΕΑΜ ξεπερνά τον εαυτό του και σε διάστημα λιγότερο των τριών ετών δημιουργεί ένα συγκροτημένο σύστημα πολιτικής εξουσίας και ένα ισχυρό δίκτυο κοινωνικών θεσμών.

Ωστόσο, ήδη από τις αρχές του 1944, το αστικό κράτος, αξιοποιώντας τη στήριξη του αγγλικού ιμπεριαλισμού και πατώντας στις εγχώριες αστικές δυνάμεις και τη λιποτακτούσα από την πολιτική

Πολυτεχνείο σκηνή κυβέρνηση, συγκροτεί ένα σχέδιο παλινόρθωσης της παραδοσιακής εξουσίας. Η πολιτική ηγεσία του ΕΑΜ, παραγνωρίζοντας τη δυναμική της βάσης του καθώς και την προσδοκία μεγάλων κομματιών της για πραγματική κοινωνική αλλαγή, δε συγκροτεί ένα εναλλακτικό σχέδιο πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης. Αποτέλεσμα αυτών υπήρξε ο διπλωματικός εγκλωβισμός του ΕΑΜ (συμμετοχή στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας, μη εξασφάλιση καταδίκης καθεστώτος Κουίσλιγκς, παραχώρηση της διοίκησης των αντάρτικων τμημάτων σε Άγγλο και τελικά αφοπλισμός του ΕΛΑΣ) που, σε συνδυασμό με την έλλειψη συνδρομής αδελφών πολιτικών δυνάμεων ξένων χωρών, οδήγησε στην ήττα του μετώπου. Η ένοπλη σύγκρουση το Δεκέμβρη του ’44 και η υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας (αφοπλισμός του ΕΛΑΣ) υπήρξαν κορυφαία γεγονότα που επισφράγισαν αυτή την ήττα.

Το μετεμφυλιακό καθεστώς όμως οικοδομείται ήδη από τα χρόνια του εμφυλίου. Επιβάλλονται μέτρα για τη θωράκιση του αστικού κράτους απέναντι στην «κομμουνιστική απειλή». Πρόκειται για ρυθμίσεις έκτακτης ανάγκης, που θα διατηρήσουν την ισχύ τους μέχρι το 1974, εικοσιπέντε χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Τα μέτρα αυτά (απαγόρευση της λειτουργίας και δράσης του ΚΚΕ, απαγόρευση της έκφρασης «ανατρεπτικών ιδεών», θεσμοθέτηση της κρατικής και αστυνομικής παρέμβασης στο μαζικό συνδικαλιστικό κίνημα, θεσμοθέτηση της εκτόπισης των εμφορούμενων αριστερές ιδέες, θεσμοθέτηση των περιβόητων πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων κλπ) συμπληρώνεται και από την απροκάλυπτη παραβίαση των ίδιων των συνταγματικών αρχών, καθώς πλάι στο κοινοβούλιο και την κυβέρνηση λειτουργούν με κυρίαρχο ρόλο στη λήψη αποφάσεων μηχανισμοί που συνδέονται άμεσα με τον ξένο παράγοντα (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ) και το ελληνικό κεφάλαιο, το θρόνο και το στρατό.

κεφάλαιο, το θρόνο και το στρατό. Οι λαϊκές μάζες εκδηλώνουν την

Οι λαϊκές μάζες εκδηλώνουν την αντίθεσή τους στο καθεστώς, μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες διώξεων και αστυνομικής τρομοκρατίας. Η ανάδειξη της νόμιμης έκφρασης της Αριστεράς στην Ελλάδα, της ΕΔΑ,σε αξιωματική αντιπολίτευση το 1958, εννέα χρόνια μετά την ήττα, το ξέσπασμα του μαζικού παλλαϊκού κινήματος κατά του κράτους της δεξιάς στα 1961-63 και η κατάρρευση της κυβέρνησης (εκλογές βίας και νοθείας του ’61 και η δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη), εκφράζουν μια δυναμική που διαψεύδει κάθε ισχυρισμό περί παθητικής αντιμετώπισης και αποδοχής των συνεπειών της ήττας. Το κίνημα που αναπτύσσεται αυτά τα χρόνια, φτάνει στο αποκορύφωμά του με τα Ιουλιανά του 1965 και την έκρηξη της λαϊκής δημοκρατικής αντίστασης ενάντια στο βασιλικό πραξικόπημα και την ανατροπή της κυβέρνησης της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Η έκρηξη αυτή, που πήρε τη μορφή μαζικών λαϊκών διαδηλώσεων, άγριων και αιματηρών συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής, συνιστά εκδήλωση όχι μόνο της αντίθεσης με το βασιλικό πραξικόπημα, αλλά και συνολικά προς το μετεμφυλιακό καθεστώς, καθώς τίθεται σε αμφισβήτηση ολόκληρο το πλέγμα που το συγκροτεί. Η αμφισβήτηση του μετεμφυλιακού καθεστώτος, σημαίνει αμφισβήτηση την ίδιας της έκβασης του εμφυλίου, δηλαδή της νίκης της αστικής τάξης.

Παράλληλα όμως ο ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών) καλλιεργεί τις πρώτες πραξικοπηματικές διεργασίες στο στράτευμα. Τη βαθιά κρίση της εξουσίας έρχεται να επιλύσει με το πραξικόπημα της 21 ης Απριλίου 1967 η Χούντα των Συνατγματαρχών. Στα πρώτα έξι χρόνια της δικτατορίας το κίνημα αντίστασης περιορίστηκε σε σπασμωδικές κινήσεις και εκφράσεις χωρίς να συσπειρώσει ένα δυναμικό στη βάση υλικών όρων αντιπαράθεσης με το καθεστώς. Οι αντιστασιακές ενέργειες περιορίστηκαν σε μεμονωμένες πράξεις με εκφραστές κάποιες μάχιμες

Πολυτεχνείο πλην αποσυνδεδεμένες από το κίνημα οργανώσεις. Σε αυτά τα πλαίσια κορυφαία υπήρξε η απόπειρα δολοφονίας του Γεωργίου Παπαδόπουλου το 1968 από τον Αλέξανδρο Παναγούλη. Κύριες οργανώσεις αντίστασης υπήρξαν το ΠΑΜ, η Δημοκρατική Άμυνα και το ΠΑΚ, που περιορίστηκε σε άκαρπα σχέδια. Ταυτόχρονη δράση παρουσίασαν οργανώσεις με πιο ριζοσπαστικό ύφος και πρακτικές όπως η ΛΕΑ, το κίνημα της 20 ης Οκτώβρη, η ομάδα «Άρης» κλπ. Ο παραδοσιακός εκφραστής της αριστεράς, το ΚΚΕ, διέρχεται μια εσωτερική κρίση που το οδηγεί στη διάσπαση του 1968 σε ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτερικού. Το ουσιαστικότερο αντανακλαστικό του αποτυπώνεται στη δημιουργία της Αντι-ΕΦΕΕ. Συνολικά οι πιο συγκροτημένες αντιδράσεις στη δικτατορία εμφανίζονται στο φοιτητικό χώρο με την εμφάνιση πέραν της Αντι-ΕΦΕΕ, της ΑΑΣΠΕ, το φοιτητικό κομμάτι του ΚΚΕ εσωτερικού (Ρήγας Φερραίος), τη νεολαία ΠΑΚ κα.

Παρά την ισχνή αντίσταση,η ανάγκη για «φιλελευθεροποίηση» του καθεστώτος της Χούντας είναι υπαρκτή σχεδόν από την εγκαθίδρυσή του. Η ανάγκη για έναν οριοθετημένο «εκδημοκρατισμό» του καθεστώτος στη βάση της εξασφάλιση της λειτουργικότητας του ελληνικού αστικού κράτους, εκφράστηκε με το νοθευμένο δημοψήφισμα του ΄69 (για νέο χουντικό Σύνταγμα), την κατάργηση της μοναρχίας και τη διενέργεια δεύτερου δημοψηφίσματος το ΄73 (υπέρ «κοινοβουλευτικής προεδρικής δημοκρατίας»), ενώ την ίδια στιγμή ο διορισμός του παλαιού πολιτικού Μαρκεζίνη στη θέση του Πρωθυπουργού εισάγει μια πρώτη διαπραγματευτική διαδικασία με τους εκπροσώπους του κοινοβουλευτικού κόσμου.

Από κινηματικής πλευράς όμως, τα πρώτα σπέρματα οργανωμένης αντίστασης εμφανίζονται το Νοέμβριο του 1972 με την απονομιμοποίηση από τους φοιτητές των «στημένων» φοιτητικών εκλογών μέσω της αποχής 1500 φοιτητών της Νομικής και τις απειλές του καθεστώτος για διώξεις. Το Φλεβάρη του 1973 γενικεύεται η αποχή σε όλες τις σχολές του ΕΜΠ με αιτήματα τη συμμετοχή των φοιτητών στη σύνταξη του καταστατικού χάρτη ανώτατης παιδείας, την κατάργηση χουντικών νομικών διαταγμάτων, την κατοχύρωση του πανεπιστημιακού ασύλου και του εκβιαστικού διατάγματος περί στρατολόγησης συνδικαλιστών φοιτητών που υποκινούν ή προτρέπουν σε αποχή από τα μαθήματα ή τις εξετάσεις.

από τα μαθήματα ή τις εξετάσεις. Αλυσιδωτές αντιδράσεις

Αλυσιδωτές αντιδράσεις πυροδοτούν το αίτημα για ελεύθερες γενικές συνελεύσεις σε όλες τις σχολές οι οποίες συναντούν την οργανωμένη καταστολή του κράτους, είτε με την αστυνομία είτε με φασιστικές ομάδες. Ενδεικτικά αναφέρουμε τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας 1500 φοιτητών του ΕΜΠ το Φλεβάρη, που συνάντησε τη βίαια οργανωμένη καταστολή της αστυνομίας, και την κατάληψη της Νομικής στις 21 Φλεβάρη 1973 με τη συγκέντρωση 4000 και πλέον φοιτητών της νομικής και της φιλοσοφικής έξω από τη Νομική, η οποία λήγει της επόμενη ημέρα με την αποχώρηση των φοιτητών κατόπιν απόφασης της ελεγχόμενης από την Αντι-ΕΦΕΕ επιτροπής κατάληψης και τη μετατροπή της σε μαζικότατη διαδήλωση με περισσότερους από 30000 ανθρώπους. Η ένταση της αντιπαράθεσης διογκώνεται με την απόπειρα κατάληψης της Νομικής το Μάρτη του ΄73, η οποία καταλήγει στην εισβολή της αστυνομίας και τη σύλληψη 100 ατόμων.

Τον ίδιο καιρό, η απεμπόλιση παραδοσιακών στηριγμάτων της Χούντας εμφανίζεται και στο Ναυτικό με την ανταρσία του αντιτορπιλικού «Βέλος» το Μάη του ’73. Στο ίδιο πλαίσιο αξιολογείται και η επίσημη θέση της Ουάσιγκτον για το πολιτειακό ζήτημα στην Ελλάδα, η οποία τάσσεται υπέρ της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Πολυτεχνείο Το Σεπτέμβρη του ’73 οι φοιτητικές κινητοποιήσεις επικεντρώνονται γύρω από το ζήτημα της υποχρεωτικής στράτευσης, κάτι που κερδίζεται την 1 η Νοέμβρη και την ανάκληση του νομοσχεδίου και τη δέσμευση για αδιάβλητες φοιτητικές εκλογές, ωστόσο θα επιμείνουν και στα υπόλοιπα αιτήματά τους. Με αφορμή το μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου στις 4 Νοέμβρη, 15000-20000 συγκεντρωμένοι ξεκινούν πορεία προς το μνημείο του Άγνωστου στρατιώτη. Η κίνηση της αστυνομίας να συλλάβει διαδηλωτές οδηγεί σε βίαιες συγκρούσεις με αποτέλεσμα την απελευθέρωσή τους. Στις 8 Νοέμβρη, η δίκη των 17 συλληφθέντων από το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου συγκεντρώνει πλήθος διαδηλωτών υπέρ αυτών, ενή η αστυνομία και φασίστες φοιτητές επιτίθεται εναντίον του πλήθους. Στις 13 Νοέμβρη αθωώνει τους 12 από του 17 κατηγορούμενους ενώ στους άλλους 5 επιβάλλει ποινές με αναστολή. Εξαγγέλλονται φοιτητικές συγκεντρώσεις σε διάφορες σχολές.

Στις 14 Νοέμβρη, λόγω μιας πληροφορίας για ταραχές στο χώρο του Πολυτεχνείου, μια συζήτηση στη Νομική διακόπτεται και περίπου 350 φοιτητές κατεβαίνουν προς το Πολυτεχνείο. Αυτή έμελλε να είναι η αρχή της κατάληψης του πολυτεχνείου. Στο τριήμερο της κατάληψης (14-17 Νοέμβρη 1973), εντός του κτιρίου διενεργούνται συνελεύσεις φοιτητών – εργατών και μαθητών, ενώ πλήθος κόσμου συρρέει γύρω από το χώρο. Οι καταληψίες στήνουν έναν πρόχειρο ραδιοφωνικό σταθμό για επικοινωνία και ενημέρωση του έξω κόσμου. Ταυτόχρονα, πλήθος συλλόγων εργαζομένων εκφράζει την αλληλεγγύη του στους καταληψίες.

Το βράδυ της 17 η ς Νοέμβρη , η Χούντα επεμβαίνει δυναμικά και με

Το βράδυ της 17 ης Νοέμβρη, η Χούντα επεμβαίνει δυναμικά και με στρατιωτική επιχείρηση διαλύει την κατάληψη και καταδιώκει τους καταληψίες, καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας σημειώνονται συγκρούσεις που το πρωί καταλήγουν με την Αθήνα να μοιάζει βομβαρδισμένη

πόλη και το κίνημα να θρηνεί δεκάδες νεκρούς, ενώ στις 11 το πρωί κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος και διενεργούνται δεκάδες συλλήψεις.

στρατιωτικός νόμος και διενεργούνται δεκάδες συλλήψεις.

Στις 25 Νοέμβρη έχουμε το πραξικόπημα του στρατηγού Ιωαννίδη ενάντια στον Παπαδόπουλο και το σχέδιο εκδημοκρατισμού. Τελικά η ίδια η Χούντα ύστερα από τα γεγονότα της Κύπρου τον Ιούλη του 74, καταρρέει. Η περίοδος της μεταπολίτευσης αρχίζει.

Στην περίοδο 1974-1981 συνεχίζονται μια πορεία μαχητικών διεκδικητικών κινημάτων τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι δεν υπήρξε πολιτική διαφοροποίηση σε σχέση με την πρότερη κατάσταση. Το δίλλημα «Καραμανλής ή τανκς» υπήρξε καθόλα ψευδεπίγραφο, κάτι που αποτυπώνεται στις επιλεκτικές δίκες – παρωδίες των βασανιστών, στη μη εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από φασιστικά στοιχεία και στο μη εκδημοκρατισμό των θεσμών αυτού (αστυνομία, στρατός, δικαστικό σώμα), όπως και στην ιδιαίτερα βίαιη καταστολή των διεκδικητικών κινημάτων.

των διεκδικητικών κινημάτων. Σημαντικότερα από αυτά

Σημαντικότερα από αυτά χαρακτηρίζονται η μεγαλειώδης και νικηφόρα απεργία των εργατών της ΜΕΛ, την εμφάνιση των πρώτων κινημάτων αντάρτικου πόλης (17Ν, ΕΛΑ κα), αλλά και τις ογκώδεις πορείες στις επετείους του Πολυτεχνείου. Σαφή έκφραση αυτής της βίαιης αντιπαράθεσης αποτέλεσαν οι δολοφονίες δύο αγωνιστών, του Ι. Κουμή και της Σ. Κανελλοπούλου, όταν στις 17 Νοέμβρη του 1980 απαγορεύτηκε η καθιερωμένη πορεία προς την Αμερικάνικη πρεσβεία.

Πολυτεχνείο Οι εκλογές του 1981 με τη νίκη του ΠΑΣΟΚ σηματοδοτούν και το τέλος αυτής της κινηματικής διεκδικητικής πορείας, με τη συντριπτική αφομοίωση των κοινωνικών αγώνων και αιτημάτων του Πολυτεχνείου και την εγκόλπωση του κοινωνικού δυναμικού του.

Μετά το 1981 η ιστορία συνεχίζεται…

ΨΩΜΙ…

Από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και εισήλθε η χώρα στο μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ, οι εκάστοτε κυβερνήσεις (τωρινή συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) υπό τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταδικάζουν εργαζόμενους και νεολαία. Στο βωμό της κρίσης θυσιάζουν λαϊκές κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα, όπως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων με αποτέλεσμα η εργοδοτική τρομοκρατία να θερίζει στους χώρους δουλειάς, η διάλυση οποιασδήποτε μορφής κοινωνικού κράτους και δημοσίων αγαθών είχαν απομείνει. Η ανεργία έχει ξεπεράσει το 30% (στους νέους είναι πλεον 65%) και οι απολύσεις γίνονται ασταμάτητα τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα, προκειμένω όπως λένε οι αστοί οικονομολόγοι να ελαχιστοποιηθούν τα κόστη και οι σχέσεις εργασίας

Τα συνεχιζόμενα οικονομικά μέτρα, τα χαράτσια και οι φόροι, το τσεκούρωμα όλο και παραπάνω των μισθών και των συντάξεων καταδικάζουν το λαό στη φτώχια, στην εξαθλίωση και στη μετανάστευση. Για αυτό και όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν ξεσπάσει μεγαλειώδεις αγώνες (48ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις, κίνημα των πλατειών, ΕΡΤ, αγώνας εκπαιδευτικών, νοσοκομειακοί γιατροί, τωρινός αγώνας διοικητικών υπαλλήλων πανεπιστημίων και φοιτητών), για να βάλουν μπλόκο στη λαίλαπα των μέτρων και της κρίσης. Παρόλο που στο σήμερα η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και φαίνεται πως δεν υπάρχει ελπίδα, οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων με τις συνεχιζόμενες απεργιακές τους κινητοποιήσεις φαίνεται να ταρακουνούν για τα καλά την κυβέρνηση η οποία δεν ξέρει πλεον ποιο άλλο μέσο καταστολής να αξιοποιήσει ενάντιά τους (ξεκίνησε με τον εισαγγελέα, αργότερα με τον ΑΣΕΠ και την πλατφόρμα απογραφής, τώρα βγάζοντας την απεργία παράνομη και στέλνοντας πειθαρχικά σε όσους δεν απογράφηκαν και τρομοκρατώντας με τα χαμένα εξάμηνα). Αυτό έρχεται να μας δείξει πως οι απεργίες διαρκείας και η συμπόρευση των αγωνιζομένων κομματιών με κοινούς συντονισμούς και αγώνες μπορεί να δίνουν προοπτική και αντέχουν απέναντι στον κρατικό αυταρχισμό και είναι μονόδρομος για την ανατροπή. Εκτός όμως απ’αυτό είναι εμφανές στο σήμερα πως τα όρια στα οποία χτυπάνε οι μεγάλοι αγώνες του σήμερα (κλαδικότητα, ανυπαρξία πολιτικής έκφρασης απέναντι στους κεντρικούς εκβιασμούς του αντιπάλου κ.ά) καθιστούν αναγκαίο ένα συνολικότερο πολιτικό πρόταγμα. Αυτό για μας περνάει μέσα από τη συκρότηση ενός ευρύ κοινωνικο-πολιτικού μετώπου που θα συσπειρώνει όλους τους εργαζόμενους που πλήττονται σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και όλες τις δυνάμεις τις ριζοσπαστικής αριστεράς που επιδιώκουν την κλιμάκωση των αγώνων κόντρα στο συμβιβασμό της επίσημης αριστεράς γύρω από την πολιτική στόχευση για έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, τη διαγραφή του χρέους και την ανατροπή της κυβέρνησης και της μνημονιακής πολιτικής, πέρα από σεχταρισμούς και λογικές αναμονής, που αποτελεί στο σήμερα τη μόνη ελπιδοφόρα προοπτική για όλους εμάς.

αποτελεί στο σήμερα τη μόνη ελπιδοφόρα προοπτική για όλους εμάς.

Πολυτεχνείο

Δε φαίνεται να υπάρχει σωτηρία εντός των πλαισίων της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Μηχανισμών οι οποίοοι συστάθηκαν για την εξυπηρέτηση των ισχυρών κεφαλαίων της Ευρώπης, οι οποίοι είναι έτσι κι αλλιώς φτιαγμένοι και δομημένοι ώστε οι μικρές οικονομιές του νότου να συμπιέζονται και οι ισχυρές οικονομιές του βορρά να κερδοφορούν. Υπάρχουν δυστυχώς δυνάμεις της αριστεράς (πρώτη και κύρια ο ΣΥΡΙΖΑ) οι οποίες μιλάνε για ανατροπή των μνημονίων και τρόικας εντός

πλαισίων ΕΕ. Πρόκειται

πολιτική που

ακολουθεί η ένωση δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο (οι μεταρρυθμίσεις έχουν εμπεδωθεί πλήρως) και οι ισχυρές χώρες δεν επιδιώκουν σε καμία περίπτωση τη διάλυση του μηχανισμού. Και αυτό γίνεται σιγά σιγά όλο πιο σαφές άμα δούμε πως η κυβέρνηση ορίζει πια “τρομοκράτες” όσους επιδιώκουν

έξοδο της χώρας από την ΕΕ.

για τεράστια αυταπάτη καθώς η ενιαία νομισματική

Το μόνο σίγουρο είναι πως το ξεπέρασμα της κρίσης δεν είναι εύκολη υπόθεση ούτε για εμάς αλλά ούτε και για την κυβέρνηση. Δε μπορούν να βρουν εκείνο το μοντέλο συσσώρευσης που απαιτείται προκειμένω να συνεχίσουν στην οικονομική πολιτική σε κατεύθυνση συνολική διεξόδου από την κρίση για το κεφάλαιο. Για αυτό και η αστική ηγεμονία η οποία μεταφράζεται μέσα από το δόγμα “νόμος και τάξη”, τη θεωρία των δύο άκρων, την καταστολή στις κινητοποιήσεις και την τρομοκρατία των ΜΜΕ στοχεύουν στη διάλυση οποιονδήποτε κοινωνικών αγώνων. Πρέπει να αντιληφθούμε όλοι μας πως η υπάρχουσα κατάσταση δείχνει πως η κυβέρνηση και η αστική στρατιγική σε καμιά περίπτωση δεν θα καταρεύσουν σαν ώριμο φρούτο από μόνες τους και πως μόνο οι λαϊκοί αγώνες μπορούν να κινήσουν τις καταστάσεις προς μια αντίρροπη κατεύθυνση. Ούτε διεκπαιρεωτικές πορείες, ούτε απεργίες της μιας μέρας αποτελούν λύση μα ο μαζικός ανυπηχώρητος συλλογικός αγώνας διαρκείας σε όλα τα επίπεδα και η συνολικότερη ανυπακοή απέναντι σε ότι μας ετοιμάζουν.

ΠΑΙΔΕΙΑ…

Την εποχή της μεταπολίτευσης ξεκίνησαν συνεχείς προσπάθειες από πλευράς εκάστοτε κυβέρνησης να προχωρήσουν σε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Αυτή η επιμονή, όχι μονό δεν είναι τυχαία, αλλά αποτυπώνει και τις στοχεύσεις του κεφαλαίου στην εκπαίδευση, που ειδικά τώρα λόγω κρίσης, ψάχνει νέους τρόπους επιβολής, κυριαρχίας και επέκτασης εις βάρος του λαού.

Για τις εκάστοτε κυβερνήσεις, το φοιτητικό κίνημα ήταν και θα συνεχίσει να είναι ένας από τους χειρότερους εφιάλτες τους. Η νεολαία αποτελεί εκείνο το εκρηκτικό κομμάτι που σε κάθε κοινωνικό αγώνα, συμπορευόμενη με τους εργαζομένους, δηλώνει το παρόν και που έχει καταφέρει όχι μόνο να μπλοκάρει νόμους για την εκπαίδευση αλλά και να τους ανατρέψει. Στην εποχή του μνημονίου λοιπόν, όπου το μέλλον που μας ετοιμάζουν θα είναι ακόμα χειρότερο από το παρόν που βιώνουμε, επιδιώκουν να καταστείλουν οποιοδήποτε αγώνα γίνεται από μεριάς λαού, και πιο συγεκριμένα στο σήμερα τον αγώνα που διεξάγεται από διοικητικούς και φοιτητές στο ΕΜΠ και ΕΚΠΑ.

και φοιτητές στο ΕΜΠ και ΕΚΠΑ. (συγκεκριμένα των μισών

(συγκεκριμένα των μισών

υπαλλήλων του ΕΜΠ) αποτελούν σημειό τομή για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Δεν

Οι απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων

Πολυτεχνείο πρόκειται μόνο για ένα δημοσιονομικό μέτρο μέσα από το οποίο προσπαθεί η κυβέρνηση να βρει έσοδα. Πρόκειται για το τροχοπέδι ολόκληρης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Μέσα από τις απολύσεις των διοικητικών επαλλήλων θα επικαλεστούν τη μη εύρρυθμη λειτουργία του ιδρύματος οπότε και θα προχωρήσουν σε συγχωνεύσεις διοικήσεων. Οι συγχωνεύσεις διοικήσεων θα οδηγήσουν με τη σειρά τους στις συγχωνεύσεις ολόκληρων σχολών (εφαρμογή σχεδίου Αθηνά!!). Οι απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων λοιπόν θα αναδιατάξουν το χάρτι των πανεπιστημίων ολοκληρωτικά και θα φέρουν ακόμα μεγαλύτερες αλλαγές στη καθημερινότητα των φοιτητών. Η δυσαναλογία της σχέσης φοιτητών διοικητικών-καθηγητών (μετά τις απολύσεις των διοικητικών θα έρθουν απολύσεις στους καθηγητές της τάξεως του 40% !) θα φέρουν τις διαγραφές των φοιτητών που ήδη προωθούνται ακόμα πιο κοντά!! Ανοίγει έτσι μια μεγάλη κουβέντα για το νόμο πλαίσιο Αρβανιτόπουλου και το πως θα προσπαθήσουν να τον εφαρμόσουν στα πανεπιστήμια

ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ

Το Δεκέμβρη πρόκειται μέσω των εσωτερικών κανονισμών των σχολών να περάσουν το νόμο πλαίσιο. Πρόκειται για ένα νόμο που προβλέπει διαγραφές στα ν+2, διάλυση πτυχίων, κατάργηση δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, κατάργηση ασύλου, αυταρχικές διοικήσεις και παρεμπόδιση παρέμβασης φοιτητών σε αυτές και εντατικοποίηση ρυθμού σπουδών. Αυτά έχουν ως στόχο να διαμορφώσουν έναν φοιτητή πλήρως πειθαρχημένο μέσα σε ένα εντατικοποιημένο περιβάλλον: θα είμαστε σκιμένοι πάνω απ'τα βιβλία όλη μέρα υπό το φόβο της διαγραφής, μέσα σε ένα ίδρυμα χωρίς προσωπικό, μέριμνα και με διοικήσεις του υπουργείου, προκειμένω να πάρουμε ένα υπερειδικευμένο πτυχίο- διαβατήριο στην ανεργία από μια σχολή μεγαθήριο με πολλές κατευθύνσεις και ροές και χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα. Μας θέλουν μακριά από τις συλλογικές διαδικασίες, για να μην αντιδράμε απέναντι σε όλα αυτά που ετοιμάζουν για εμάς χωρίς εμάς. Το ιδεολόγημα του ατομικού δρόμου, που επιβάλλει η κυρίαρχη ιδεολογία, έναντι των συλλογικών διεκδικήσεων σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω προετοιμάζουν το σημερινό φοιτητή να γίνει αυριανός εργαζόμενος χωρίς δικαιώματα που δεν θα απεργεί, δεν θα κατεβαίνει στο δρόμο, δεν θα αντιδρά συλλογικά, έχοντας μάθει πως θα πρέπει να είναι ήδη από το πανεπιστήμιο

να είναι ήδη από το πανεπιστήμιο Ο νόμος πλαίσιο έρχεται να φέρει:

Ο νόμος πλαίσιο έρχεται να φέρει:

Διαγραφές στα ν+2/εντατικοποίηση ρυθμού σπουδών

Σύμφωνα με το νόμο το ανώτατο όριο φοίτησης είναι πλεον τα ν+2 χρόνια, τα 7 δηλαδή για τις πολυτεχνικές σχολές. Αυτό αμέσως καθιστά πιο δύσκολη τη περάτωση των σπουδών μας, καθώς είμαστε φοιτητές σε μια πολύ δύσκολη σχολή με μέσο όρο φοίτησης τα 8 χρόνια!! Οπότε η πλειοψηφία των φοιτητών απειλείται με διαγραφή!! Αυτό, άμα το συνδιάσουμε με τις άλλες πτυχές του νόμου που μιλάνε για υποχρεωτικές παρακολουθήσεις των διαλέξεων με απουσιολόγια, για αλυσίδες μαθημάτων και προαπαιτούμενα, αντιλαμβανόμαστε πως το πανεπιστήμιο και η καθημερινότητά μας αλλάζει ριζικά προς το χειρότερο. Οι διαγραφές και η γενικότερη κατεύθυνση που μπαίνει από το υπουργείο για εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών αποτελεί μια ανευ προηγουμένου επίθεση από μεριάς κράτους, καθώς προσπαθεί μέσω αυτών να τρομοκρατήσουν και να πειθαρχήσουν τους φοιτητές προκειμένω να τους απομακρύνει από τις συλλογικές διαδικασίες και να τους στρέψει στον ατομικό δρόμο και επιβίωση.

Διάλυση πτυχίων/Σχέδιο Αθηνά

Πολυτεχνείο Τα πτύχια πλεον παύουν να υπάρχουν και τη θέση τους παίρνουν οι ατομικοί φάκελοι προσόντων. Κάθε επαγγελματικό δικαίωμα που αυτά εξασφάλιζαν μέχρι τώρα με συλλογικό τρόπο για όλους τους φοιτητές σταματά να υπάρχει και αυτό αντικαθιστάται από τις πιστωτικές μονάδες που έχουμε μαζέψει από όσα μαθήματα έχουμε περάσει, αφήνοντας πλέον τους αποφοίτους των σχολών έρμαια στην εργοδοτική τρομοκρατία και στην ανεργία (η οποία έχει ξεπεράσει κατά πολύ το 60% στους νέους πλέον) Σε αυτό το σημείο έρχεται να προστεθεί το σχέδιο Αθηνά. Μέσω του σχεδίου Αθηνά καταργούνται συγχωνεύονται σειρά σχολών (κυρίως αυτές που δεν έχουν ισχυρό πτυχίο με μεγάλη πιθανότητα σε αυτές να ανήκει και η δικιά μας!!) με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σχολές με πολλές ροές και κατευθύνσεις, με κατακερματισμένα και διαλυμένα πτυχία. Με αυτό τον τρόπο λοιπόν ο απόφοιτος θα μπαίνει στη διαδικασία της διαρκούς επανακατάρτησης, καθώς το πτυχίο δεν θα εξασφαλίζει τίποτα για αυτόν, προκειμένω να πληρεί κάθε φορά τις απαιτήσεις του εργοδότη αλλά και να είναι ανταγωνιστικός στους συναδέλφους του.

Κατάργηση δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης

Καταργούν κάθε φοιτητική παροχή που είχε απομείνει δημόσια και δωρεάν. Πέρσυ προσπαθήσανε να κόψουν τα δωρεάν συγγράμματα λόγω της πετσοκομμένης χρηματοδότησης (πράγμα που καταφέρανε οι σύλλογοι να μπλοκάρουν!!), καθώς και κλείνουν τις φοιτητικές εστίες και

εστιατόρια

Το πιο σοβαρό όμως χτύπημα που ετοιμάζουν είναι η εισαγωγή διδάκτρων στο

δεύτερο κύκλο σπουδών (3+2 στο πολυτεχνείο). Θέλουν να πληρώνουμε δίδακτρα για τα 2 τελευταία χρόνια σπουδών μας, για να ένα πτυχίο που δεν κατοχυρώνει πλεον απολύτως τίποτα!! Τα δίδακτρα έρχονται να συνδεθούν και με τις απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων, καθώς θα

επικαλεστεί κυβέρνηση και υπουργείο πως πρέπει από κάπου να βρει έσοδα προκειμένω να μπορούν να σπουδάζουν οι φοιτητές καθώς δεν θα υπάρχει προσωπικό να τους εξυπηρετήσει.

Κατάργηση ασύλου

Το άσυλο

εξασφαλίζει την ελεύθερη έκφραση ,όχι μόνο σε ακαδημαϊκό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο, είναι ο χώρος εκείνος όπου οι διαφορετικές απόψεις εκφράζονται μέσα από τις διαδικασίες των συλλόγων

με αμεσοδημοκρατικό τρόπο και ο καθένας επιλεγεί συμβάλλοντας και αυτός με τη σειρά του στις

Είναι ο χώρος όπου πορείες

φοιτητών και εργαζομένων καταλήγουν εκεί κάνοντας συντονιστικά, προστατεύοντας τον κύριο όγκο της πορείας από την κρατική καταστολή. Το άσυλο είναι κατάκτηση πολλών ετών , ανήκει σε όλο το λαό, αποτελεί πεδίο ανάπτυξης κινηματικών αντιστάσεων και αυτό είναι που επί της ουσίας «ενοχλεί» τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Η ύπαρξη δηλαδή ενός χώρου όπου η ιδεολογική και φυσική τρομοκρατία βρίσκει αντιστάσεις και αυτές με τη σειρά τους κάνουν τους αγώνες των φοιτητών κτήμα όλο του λαού.

αποφάσεις (κάτι που δύσκολα γίνεται στους εργασιακούς χώρους).

Το άσυλο είναι μια λαϊκή κατάκτηση που έχει βαφτεί στην κυριολεξία με αίμα.

Αυταρχικές διοικήσεις

Τα πανεπιστήμια πλεον διοικούνται από Συμβούλια Ιδρύματος τα οποία εκλέχτηκαν στην πλειοψηφία τους κρυφά και αντίθετα με τις αποφάσεις της ακαδημαϊκής κοινότητας, σύμφωνα με τις επιταγές του υπουργείου (η μόνη πτυχή του νόμου που έχει περάσει, κι αυτή στα κρυφά). Αποτελούν το μέσο με το οποίο εφαρμόζονται οι νόμοι στα ιδρύματα, για αυτό και είναι αυτή η στάση που κρατάνε για τους αγώνες των εργαζομένων στα ιδρύματα. Δεν πρόκειται να συνεδριάσουν σε χώρο ακαδημαϊκού ασύλου καθώς έρχονται σε κόντρα με τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων!! Οι εγκάθετοι του υπουργείου και της κυβέρνησης που συκοφαντούν τους κοινούς αγώνες διοικητικών φοιτητών δεν έχουν θέση στο ακαδημαϊκό άσυλο! Παρόμοια στάση κρατούν οι νέοι κοσμήτορες των σχολών καθώς και συγκεκριμένοι καθηγητές-υποτακτικοί της κυβέρνησης. Την ώρα που διαλύονται οι σπουδές και το μέλλον μας, την ώρα που απολύονται οι μισοί διοικητικοί από το ΕΜΠ, την ώρα που σε λίγο καιρό θα ανακοινωθούν απολύσεις ακόμα και στο δικό τους κλάδο, επιλέγουν να συστρατευτούν με τον κυβερνητικό μηχανισμό

Το αντιδραστικό τοπίο που διαμορφώνεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και οι εκβιαστικές μεθοδεύσεις κυβέρνησης-υπουργείου έχουν θέσει εξ αρχής το δίλημμα: κανονικότητα ή

Πολυτεχνείο κινητοποιήσεις. Ο φοιτητικός μας σύλλογος από την πρώτη στιγμή συμπορεύεται με τους απεργούς διοικητικούς για την ανατροπή των απολύσεων αλλά και το μπλοκάρισμα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης μέχρι την τελική νίκη. Αυτό πρέπει να δείξουμε σε όσους πιστεύουν πως στο σήμερα δε μπορούν να δίνονται αγώνες και να νικάνε, πως μέσα από τα μέτωπα που στήνονται στους διάφορους κοινωνικούς χώρους (όπως αυτό των διοικητικών-φοιτητών) θα είμαστε αυτοί που θα αγωνιστούμε μέχρι τέλους για την ανατροπή του νόμου, για να φέρουμε μαζί μας όλα τα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται και μέσα από το ευρύ κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο θα τους ανατρέψουμε.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ…

Σε αυτή την περίοδο που διανύουμε είναι μονόδρομος για το κεφάλαιο η διάρρηξη συμβιβασμών και η καθολική αναίρεση παραχωρήσεων και δικαιωμάτων, όπως αυτά είχαν διαρθρώθει μεταπολιτευτικά κάτω απο την πίεση του λαϊκού παράγοντα, ώστε να υπερβεί την κρίση του. Την ίδια στιγμή τα κομματικά δίκτυα εχουν υποστεί μεγάλες φθορές, το ίδιο και οι μηχανισμοί του κράτους, με τρόπο που δυσχαιρένεται η απόσπαση κοινωνικής συνέναισης απο πλευράς κεφαλαίου. Με αυτό τον τρόπο το κράτος καταστρατηγεί και αναβαθμίζει τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής και οξύνει τον κοινωνικό αυτοματισμό σε μια προσπάθεια να υπερβεί αυτές του τις δυσκολίες. Ετσι ερμηνεύεται οτι ο κρατικός αυταρχισμός και η καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού που είναι βαμμένα με το αίμα των αγωνιστών του Πολυτεχνείου αυξάνονται μέρα με τη μέρα.

Το δόγμα του νόμου της τάξης και της ομαλότητας προβλέπει ότι κάθε φωνή αντίστασης και αγώνα θα χτυπιέται με μηδενική ανοχή στο όνομα του εθνικού συμφέροντος! Κάθε αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής ποινικοποιείται γιατί εμποδίζει το «αντικειμενικό εθνικό καλό», θυμίζοντας πολύ κάτι από τη μαύρη επταετία. Σε αυτά τα πλαίσια, οι διαδηλώσεις αντιμετωπίζονται με άγρια καταστολή και τόνους χημικών από τα ΜΑΤ. Όπου αυτά δεν είναι αρκετά συνοδεύονται από τις ομάδες Δέλτα που πέφτουν με τις μηχανές πάνω στον κόσμο, μέχρι και από αύρες που βγαίνουν στο δρόμο όταν χρειαστεί. Οι εκατοντάδες προσαγωγές και οι συλλήψεις έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ της κρατικής τρομοκρατίας. Μόλις μία βδομάδα πριν το τριήμερο του Πολυτεχνείου εισβάλει με τα ΜΑΤ στην κατειλημένη ΕΡΤ και χτυπάει τους χιλιάδες εργαζόμενους και αλλυλέγγυους που διαμαρτύρονται έξω από αυτή. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση βγάζει παράνομη την απεργία των διοικητικών στα πανεπιστήμια. Μια απεργία διαρκείας 9 εβδομάδων που έχει μπλοκάρει στην πράξη τις απολύσεις, έχει αμφισβητήσει το μέσο επιβολής που λέγεται κρατικός αυταρχισμός και αποδεικνύει έμπρακτα πως η μνημονιακή βαρβαρότητα δεν είναι μονόδρομος σπάζοντας εκκωφαντικά το περίφημο success story.

εκκωφαντικά το περίφημο success story. Όμως η καταστολή δεν σταματάει

Όμως η καταστολή δεν σταματάει στο πεδίο του δρόμου αλλά ποιοτικά αναβαθμίζεται στο να προλαμβάνει και να εμποδίζει την συγκρότηση κινημάτων στον εκαστοτε κοινωνικό χώροστοχοποιώντας συνδικαλιστές και διαλύοντας τις οργανωτικές δομές των εργαζομένων. Αυτό αποκρυσταλώνεται στις αλαγές του εργατικού δικαίου την τελευταία πενταετία με τρόπο που αγγίζει την εκτροπή ακόμα και αυτής της αστικής δημοκρατίας.ποινικοποιείται η συνδικαλιστική και πολιτική δράση, αγωνιστές διώκονται επειδή πρωτοστατούν σε εργατικούς αγώνες, οι απεργίες κρίνονται παράνομες η μία μετά την άλλη, οι κλαδικές απεργίες χτυπιούνται με επιστρατεύσεις, οι

Πολυτεχνείο μαθητές συλλαμβάνονται γιατί κάνουν καταλήψεις. Ίδια είναι και η εικόνα για το πανεπιστήμιο:

κατάργηση του ασύλου, εισβολή των ΜΑΤ σε μια σειρά από σχολές, φίμωση των φοιτητών και νέα όργανα με εγκάθετους του υπουργείου (Συμβούλια Ιδρύματος) που δε λογοδοτούν σε κανένα και ενώ δεν τους αναγνωρίζει καν η πανεπιστημιακή κοινότητα, επιβάλουν πραξικοπηματικά την κυβερνητική αντζέντα στο πανεπιστήμιο.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ – ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ.

Τέλος οι υμνητές της χούντας, οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής κερδίζουν έδαφος καθώς μετά την διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου και την πολιτική κρίση στην οποία αυτό οδήγησε εμφανίστηκε και οξύνθηκε ο φασιστικός σχηματισμός. Μεγάλα κομμάτια της μικροαστικής τάξης που και ιστορικά σε περιόδους κοινωνικής όξυνσης λόγω των ιδεολογημάτων που τα διαπερνούν όπως είναι αυτό της εξατομίκευσης, του ρατσισμού, του σεξισμού, του αντικομμουνισμού, της κοινωνικής ανέλιξης, της αναγωγής του κράτους σε εναν ουδέτερο υπερταξικό σχηματισμό και της φετιχιστικής λατρείας της αυταρχικής κρατικής βίας οδηγήσανε στην ενσωμάτωση τους απο τον γνήσιο πολιτικό εκφραστή του φασισμού δηλαδή την Χρυση Αυγή.

Επίσης, στο φόντο της αντιδραστικοποίησης του πολιτικού λόγου και της πολιτικής πρακτικής του κράτους ως προς το ζήτημα των μεταναστών, οι τραμπούκικες επιθέσεις χρυσαυγιτών σε μεμονομένους μετανάστες έχουν σαν αποτέλεσμα την πολιτική αλληλοτροφοδότηση της Χρυσης Αυγής με την κυβερνηση. Οι επιθέσεις της Χρυσής Αυγής δεν περιορίζονται σε μετανάστες αλλά τελικά και σε όποιον κινητοποιείται απέναντι στην κυβερνητική αντιλαική επίθεση. Δεν είναι λίγες οι φορές που η Χρυσή Αυγή έχει επιτεθεί σε αγωνιστές ή έχει επιτελέσει διαλυτικό ρόλο σε συλλογικές διαδικασίες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η συνεργασία της με τις δυνάμεις καταστολής σε περιπτώσεις όξυνσης των κινηματικών διαδικασιών (όπως τον Δεκέμβρη του 2008 και το 2011 στο Συνταγμα) και οι τραμπούκικες επιθέσεις στους φοιτητικούς συλλόγους Φυσικού και Ιατρικής εν ώρα Γενικής Συνέλευσης που συνοδεύτηκαν απο ξυλοδαρμούς φοιτητών. Έχοντας πρόσφατη την επίθεση σε μέλη του ΠΑΜΕ με 8 ξυλοδαρμούς φτάνουμε στο αποκορύφωμα της φασιστικής δράσης της Χρυσής Αυγής με τη δολοφονία του αγωνιστή Παύλου Φύσσα.

του αγωνιστή Παύλου Φύσσα . Η απάντηση που δέχτηκε η Χρύση

Η απάντηση που δέχτηκε η Χρύση Αυγή ήταν άμεση και αποκαλυπτική. Απάντηση που αποκρυσταλλώθηκε στις πορείες στις γειτονιές αλλά και στις μεγαλειώδεις πορείες στο Κερατσίνι και στο κέντρο με την πορεία αποφασιστικά να κινείται προς τα κεντρικά γραφεία της Χρυσής αυγής στην Μεσογείων με σκοπό να τα κλείσει και συγκρουόμενη με τις δυνάμεις καταστολής σε αυτή την προσπάθεια .

Η κυβέρνηση σε αυτά τα γεγονότα θέλησε να φανεί ως ο εγγυητής της ομαλότητας ωστε να αποφυγει το ενδεχόμενο κοινωνικών εκρήξεων ανάλογων με αυτών που ακολούθησαν τις δολοφονίες Γρηγορόπουλου, Τεμπονέρα, Κουμή και παλιότερα Λαμπράκη και την αστάθεια σε πολιτικό επίπεδο που αυτές προκαλέσανε. Η ανάδειξη της θεωρίας των δύο άκρων και η εξίσωσή τους στην βάση των πρακτικών τους διαμορφώνει το πεδίο στην κυβέρνηση να επιτεθεί το επόμενο διάστημα στην αριστερά και σε οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία με προσχήματα την νομιμότητα και τις ίσες αποστάσεις.

Για να υπερβούμε την κατάσταση αυτή θα πρέπει το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα να ανακτήσουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων απέναντι στην χα στοχοποιώντας τα γραφεία της και τους χώρους αναπαραγωγής της φασιστικής ιδεολογίας τους. Να απομονώσουμε με κάθε μέσο, συλλογικά, τις φασιστικές ιδέες και τις πρακτικές με τις οποίες τις υλοποιούν. Έτσι θα πρέπει να

Πολυτεχνείο αποδομούμε συνεχώς ιδεολογήματα που τρέφουν τον φασισμό μέσα από συλλογικές διαδικασίες, να αναδεικνύουμε τον ρόλο της χα και της σχέσης της με το κράτος και να πέρνουμε μέρος σε πρωτοβουλίες για τον σχηματισμό ενός λαϊκού αντιφασιστικού αντιαυταρχικού μετώπου που θα τσακίσει τον φασισμό σε όλες τις εκφάνσεις του.

Το κράτος επιλέγει να χτυπήσει αυταρχικά και συντεταγμένα κάθε αγωνιστική αντίσταση σε μια επίδειξη δύναμης για να επιβάλει την ‘’ομαλότητα’’. Το πραγματικό ερώτημα τελικά για εμάς είναι αν, 40 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η γενιά μας θα υποταχθεί στο τσάκισμα των δικαιωμάτων της σε εκπαίδευση και εργασία, στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια, στον αυταρχισμό και στον ατομικό δρόμο ή θα σηκώσει το κεφάλι, θα βγει μαζικά στο δρόμο του αγώνα και θα παλέψει απέναντι στη σημερινή βαρβαρότητα που κάνει τα αιτήματα του Πολυτεχνείου πιο επίκαιρα από ποτέ.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Ζούμε σε μια εποχή που η κυβέρνηση έχει εξαπολύσει την πιο χυδαία επίθεση στο χώρο της εκπαίδευσης. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με τις διαφορές πτυχές της (διοικητικοί υπάλληλοι, εσωτερικοί κανονισμοί, σχέδιο Αθηνά) έρχεται να αλλάξει την εικόνα του πανεπιστημίου που είχαμε μέχρι τώρα. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η εκάστοτε κυβέρνηση προβαίνει σε τέτοιου είδους αλλαγές.

Το πανεπιστήμιο υπήρξε ανέκαθεν χώρος ο οποίος πρωτοστάτησε σε αγώνες ενάντια σε βάρβαρες κυβερνητικές πολιτικές. Λαμπρό παράδειγμα αποτελεί η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 και η μαζική συμμετοχή των φοιτητών σε αυτή. Για αυτό το λόγο το κράτος, αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών, έχει προβεί σε μια σειρά επιθέσεων που όλες τους στοχεύουν στον τρόπο με τον οποίο θα κατασταλεί το φοιτητικό κίνημα. Αξίζει να κάνουμε ένα πέρασμα στην ιστορία…

Καλοκαίρι του 1975. Η πρώτη επίθεση που δέχτηκε ο χώρος του πανεπιστημίου ήρθε το καλοκαίρι του 1975 από την κυβέρνηση του Καραμανλή. Το υπουργείο κατέθεσε νόμο στη βουλή, ο οποίος προέβλεπε τη μετατροπή των φοιτητικών συλλόγων σε πρόσωπα νομικού δικαίου. Αυτό σήμαινε ότι τα δικαστήρια θα μπορούσαν να επέμβουν στην εσωτερική λειτουργία των ΑΕΙ. Αμέσως, οι φοιτητικοί σύλλογοι αντέδρασαν και οργάνωσαν κινητοποιήσεις ενάντια του νομοσχεδίου. Ο νόμος αποσύρθηκε.

Ο νόμος 815. Τρία χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση “ξαναχτυπά”. Ο τότε υπουργός παιδείας καταθέτει προς ψήφιση έναν νέο νόμο, ο οποίος είναι γνωστός και ως νόμος 815. Βασική ρύθμιση του νόμου ήτανε η θέσπιση ενός χρονικού ορίου σπουδών (ν + ν/2 χρόνια), με την πλέον γνωστή ατάκα ότι πρέπει να καταπολεμηθούν οι αιώνιοι φοιτητές. Άλλες πτυχές του νόμου προέβλεπαν αλλαγές στις εξεταστικές (από 3 μειώνονταν σε 2, κατάργηση της δυνατότητας μεταφοράς μαθημάτων). Επίσης, σύμφωνα με το νόμο, το διδακτικό προσωπικό θα έπρεπε να παίρνει άδεια από το υπουργείο για οποιαδήποτε αλλαγή του προγράμματος σπουδών των σχολών, για την πρόσληψη βοηθών, ακόμα και για τη χορήγηση διδακτορικών! Τέλος, με το νόμο 815 αρχίζουν να μπαίνουν τα πρώτα αναχώματα για τις μελλοντικές επιθέσεις που θα δεχότανε ο χώρος του πανεπιστημιακού ασύλου.

Χαρακτηριστική παρατηρήθηκε η αδιαφορία της ΕΦΕΕ (με κυρίαρχες δυνάμεις αυτές του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ), καθώς δεν επιχείρησε καν να αντιδράσει ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Με τις μόνες αντιδράσεις να πηγάζουν από τις Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών (ΑΣΦ), οργανώνονται τα πρώτα μπλοκ κατάληψης. Στη συνέχεια, οι φοιτητικοί σύλλογοι προχωρούν σε

Πολυτεχνείο μαζικές διαδηλώσεις, με κύριο αίτημά τους την απόσυρση του νόμου. Η νίκη δεν αργεί να έρθει καθώς, το Γενάρη του 1980, ο Καραμανλής εξαγγέλλει την αναστολή των εξεταστικών διατάξεων του νόμου 815 και τη σύσταση ομάδων που θα μελετούσαν τη σύνταξη ενός άλλου νόμου πλαισίου, η οποία στη συνέχεια θα παγώσει.

Το πολυνομοσχέδιο του 1990.

Το 1990, την περίοδο κυβέρνησης του Μητσοτάκη, έρχεται το πολυνομοσχέδιο για την παιδεία, το οποίο προέβλεπε την κατάργηση παροχής δωρεάν συγγραμμάτων και περικοπές σε παροχές προς τους φοιτητές (στέγαση- σίτιση), περιορισμό της φοιτητικής συμμετοχής σε ανάδειξη πανεπιστημιακών οργάνων, λειτουργία και αναγνώριση ιδιωτικών πανεπιστημίων, επιβολή χρονικού ορίου στις σπουδές, κατάργηση της επετηρίδας και εισαγωγή του ΑΣΕΠ καθώς και κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Σιγά σιγά αρχίζουν οι πρώτες καταλήψεις των φοιτητικών συλλόγων. Με την πάροδο όμως του χρόνου, το κίνημα παίρνει μεγάλες διαστάσεις καθώς αρχίζουν στις διαδηλώσεις και στις καταλήψεις να συμμετέχουν και τα λύκεια, με αφορμή τις αλλαγές που επιχειρεί να περάσει ο υπουργός σε αυτά (μείωση απουσιών, επιβολή ομοιόμορφης ενδυμασίας, υποχρεωτική προσευχή πριν αρχίσει το μάθημα και εκκλησιασμός).

το μάθημα και εκκλησιασμός). Στον πλάι των φοιτητών και των

Στον πλάι των φοιτητών και των μαθητών βρίσκονται πολλοί καθηγητές, οι οποίοι συμπαραστέκονται στον αγώνα που δίνουν. Ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας πέφτει νεκρός σε σχολείο της Πάτρας στις 8 Γενάρη του 1991, από χτύπημα τραμπούκικης ομάδας της ΟΝΝΕΔ, με επικεφαλή τον τοπικό πρόεδρό της, Γιάννη Καλαμπόκα.

Ύστερα από την κλιμάκωση που παίρνει το κίνημα ενάντια στα νέα μέτρα, ο υπουργός παιδείας αναγκάζεται να παραιτηθεί και το πολυνομοσχέδιο αποσύρεται.

Κίνημα 2006-2007. Βρισκόμαστε στην περίοδο κυβέρνησης της ΝΔ. Η Μαριέττα Γιαννάκου, η τότε υπουργός της παιδείας, αποφασίζει να ξεκινήσει διάλογο για αλλαγές στην εκπαίδευση, με έναν νέο νόμο πλαίσιο. Ο νέος νόμος προβλέπει την αναγνώριση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, την κατάργηση της αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ, την αξιολόγηση των ιδρυμάτων, την εισαγωγή της λίστας συγγραμμάτων (ο κάθε φοιτητής καλείται να διαλέξει 1 σύγγραμμα μεταξύ προτεινόμενων) και τη σταδιακή κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων καθώς και την κατάργηση του ασύλου. Επιπλέον, αλλάζει το προτεινόμενο χρονικό φοίτησης (γίνεται ν +2 χρόνια), οι παρακολουθήσεις στο μάθημα γίνονται υποχρεωτικές και εισάγεται η αξιολόγηση, η οποία έρχεται να εντατικοποιήσει τις σπουδές και να ωθήσει το νέο στον ατομικό δρόμο.

Η απάντηση των φοιτητών ήταν άμεση. Αρχίζουν οι συνελεύσεις και οι διαδηλώσεις ενάντια στο νόμο πλαίσιο. Ο αριθμός των σχολών που είναι υπό κατάληψη όλο και μεγαλώνει και το φοιτητικό κίνημα ξαναβγαίνει στους δρόμους. Για άλλη μια φορά, οι φοιτητές έρχονται αντιμέτωποι με τις καθεστωτικές παρατάξεις (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ) οι οποίες προσπαθούν να σαμποτάρουν τις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων και κατ’ επέκταση το ίδιο το κίνημα. Παρ’ όλα αυτά, στις 8/3 του 2007, τη μέρα ψήφισης του νόμου, οργανώνεται η μαζικότερη φοιτητική πορεία που είχε πραγματοποιηθεί μέχρι τότε. Οι διαδηλωτές έρχονται αντιμέτωποι

πραγματοποιηθεί μέχρι τότε. Οι διαδηλωτές έρχονται αντιμέτωποι

Πολυτεχνείο με ένα όργιο καταστολής από μεριάς των ΜΑΤ αλλά δεν πτοούνται. Συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις και τις επόμενες μέρες και καταφέρνουν να μην περαστούν πτυχές του νόμου όπως οι διαγραφές των φοιτητών, η κατάργηση του ασύλου και των δωρεάν συγγραμμάτων. Στη συνέχεια, οι φοιτητικοί σύλλογοι μπαίνουν στην προσπάθεια μπλοκαρίσματος οποιασδήποτε πτυχής του νόμου πλαισίου.

Δεκέμβρης 2008. Το Σάββατο της 6 ης Δεκεμβρίου δολοφονείται από την αστυνομία ο μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και την ίδια νύχτα φοιτητές, μαθητές στην πλειοψηφεία τους αλλά και εργαζόμενη κατεβαίνουν στο δρόμο, συγκρούονται με την αστυνομία και καταλαμβάνουν τα τρία ιδρύματα του κέντρου Πολυτεχνείο, Νομική, ΑΣΟΕΕ και τα μετατρέπουν σε κέντρα αγώνα. Ήταν μία νεολαιίστικη εξέγερση στην οποία το φοιτητικό κίνημα δεν θα μπορούσε να είναι απών. Η οργή που εκφράστηκε στο πεδίο του δρόμου από τους μαθητές με τις συγκρούσεις στα αστυνομικά τμήματα αλλά και με τις καταλήψεις σχολείων συνοδεύτηκε από τη δυναμική και συγκρουσιακή παρουσία των φοιτητών στο δρόμο που έθεταν πιο έντονα το ζήτημα της καταπίεσης και της καταστολής. Οι παρακαταθήκες που άφησε στο κίνημα η εξέγερση του Δεκέμβρη ήταν πολλές. Σίγουρα όμως το σημαντικότερο είναι ότι γαλουχήθηκε μια γενιά νέων μαθητών και φοιτητών στις μαζικές πρακτικές του δρόμου και του ανυποχώρητου αγώνα.

και του ανυποχώρητου αγώνα. Σεπτέμβρης - Οκτώβρης 2011. Μέσα

Σεπτέμβρης - Οκτώβρης 2011. Μέσα στο καλοκαίρι του 2011 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ περνά το νόμο πλαίσιο Διαμαντοπούλου, ο οποίος αργότερα θα εξελιχθεί σε νόμο πλαίσιο Αρβανιτόπουλου. Πρόκεται για το μακράν πιο χυδαίο νόμο στην εκπαίδευση. Το γεγονός και μόνο πως περάσανε το νόμο μέσα στο καλοκαιρί, προκειμένω να μη μπορούν να αντιδράσουν οι φοιτητές, δείχνει πως τόσα χρόνια το φοιτητικό κίνημα στεκόταν εμπόδιο στα σχέδιά τους. Παρόλα αυτά, οι φοιτητές καταφέρανε να κάνουν κινητοποιήσεις ενάντια στο νόμο πλαίσιο για 2 μήνες και πάνω από 300 σχολές κατειλημένες για κάποιες βδομάδες, και έχουν καταφέρει μέχρι και σήμερα να καθυστερήσουν τα σχέδια του υπουργείου και να μπλοκάρουν δηλαδή οποιαδήποτε πτυχή πάει να εφαρμοστεί.

Σχέδιο Αθηνά 2013.

Μέσα στην άνοιξη που μας πέρασε, η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αποφασίζει να περάσει το σχέδιο Αθηνά. Σειρά σχολών, χωρίς καν να ερωτηθούν οι φοιτητές τους και ληφθούν υπόψην οι αποφάσεις των συλλογικών τους οργάνων, συγχωνεύονται-κλείνουν. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα χιλιάδες φοιτητές να βγαίνουν στους δρόμους και οι καταλήψεις να είναι εκατοντάδες σε όλη την Ελλάδα, με κύριο αίτημα να πέσει το σχέδιο Αθηνά. Αντιλαμβανόμενη η κυβέρνηση πως οι φοιτητές ξαναβγαίνουν στους δρόμους και μάλιστα με ριζοσπαστικά χαρακτηρισιτκά (κινητοποίηση στο υπουργείο παιδείας, στη βουλή) αποφασίζει να περάσει το νόμο μέσω διατάξεων και όχι κεντρικά. Έτσι το σχέδιο Αθηνά θα περνά τμηματικά. Οι φοιτητές αντιλαμβανόμενοι την κρισιμότητα της κατάστασης συνεχίζουν με κινητοποιήσεις προσπαθώντας να μπλοκάρουν το νόμο στην πράξη.

με κινητοποιήσεις προσπαθώντας να μπλοκάρουν το νόμο στην πράξη.

Πολυτεχνείο

Διοικητικοί Υπάλληλοι Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 2013. Η συγκυβέρνηση αποφασίζει να απολύσει 1400 διοικητικούς υπαλλήλους απ’τα πανεπιστήμια, συγκεκριμένα στο ΕΜΠ 400 από τους 800, με αποτέλεσμα τα ιδρύματα να μη μπορούν να λειτουργήσουν και να επιταχύνεται η ίδια η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Οι φοιτητές μπαίνουν από την πρώτη στιγμή σε κινητοποιήσεις περιφρουρώντας τις πύλες των ιδρυμάτων μαζί με τους διοικητικούς και σταματώντας την εκπαιδευτική διαδικασία για να ασκήσουν πιέσεις στην κυβέρνηση να πάρει πίσω τις απολύσεις. Ο αγώνας κρατάει μέχρι σήμερα και το μέτωπο φοιτητών- διοικητικών δε μπορούν να το σπάσουν. Ήδη έχουν επιστρατεύσει όλους τους μηχανισμούς τους για να σταματήσουν το δίκαιο αγώνα-απεργία διαρκείας (από παπαγαλάκια ΜΜΕ εως δκαστήρια και ρουφιάνους καθηγητές-τσιράκια του υπουργείου- ΔΑΠ και άλλους). Ας το λάβουν σοβαρά υπόψη

τους

Το Πολυτεχνείο θα ξαναλειτουργήσει μόνο με όλους τους υπαλλήλους μέσα και με νικητή το

κίνημα

Οι σημερινοί αγώνες με απεργίες και καταλήψεις διαρκείας εργαζόμενων και φοιτητών αντίστοιχα εδώ και 10 εβδομάδες επανεμπνέουν το φοιτητικό κίνημα να σηκώσει το γάντι της αντιπαράθεσης με τις κυβερνητικές επιταγές σε μια περίοδο δύσκολη που η κυβέρνηση επιδιώκει να εφαρμόσει όλα αυτά τα οποία ανέτρεπε εδώ και δεκαετίες το φοιτητικό κίνημα με τους αγώνες του. Ακόμα περισσότερο όμως ο σημερινός αγώνας νοηματοδοτεί με τον καλύτερο τρόπο την επέτειο των 40 χρόνων απ΄την εξέγερση του Νοέμβρη, συνδέει τους αγώνες του τότε με τις μεγάλες προκλήσεις του σήμερα συνολικά για το λαικό κίνημα αλλά και για τη γενιά μας.

Ο αγώνας συνεχίζεται…

Πολυτεχνείο

Πολυτεχνείο ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΕΜΦΕ

(σχήμα που συμμετέχει στα ΕΑΑΚ)