You are on page 1of 1

De Mening (Uit DS Avond)

Horeca in nood
Vandaag werden de nieuwe Michelinsterren uitgedeeld. Onze restaurants tellen almaar meer sterren, maar ze tellen ook meer onbezette tafels. Vooral s middags, als het zakenpubliek de week moet goedmaken.
Vorig jaar spendeerden wij er 30 miljoen euro minder. Het restaurantbezoek daalt jaar op jaar met meer dan 4 procent. Als de kwaliteit goed zit, moet het probleem wel bij het horecabeleid liggen. Zelfs als je de loonkloof van 5 procent met onze buurlanden zou dichten, wat een heuse opdracht is, is de horeca niet gered. Ze lijdt vooral onder de vijandige fiscale omgeving en het ontbreken van een specifiek sociaal statuut. Laatst hoorde ik van een restauranthouder dat hij een boete van 309 procent moest betalen op de fooien die zijn personeel kreeg. Meer dan de wetten die heersen, is het de vaak onredelijke toepassing van administraties en inspecteurs die voor een waar schrikbewind zorgt. Blijkbaar heeft de horeca geen recht op het voordeel van de twijfel. Dat restaurantkosten fiscaal geviseerd worden, is een andere oorzaak van een dalend inkomen. In onze afgunstmaatschappij in het bon ton om ons te ergeren aan de restaurantkosten van bedrijven. Maar het is dankzij bedrijven die de lege tafels s middags door de week vullen, dat restaurantbezoeken in het weekend en voor familiefeesten betaalbaar blijven. De lege tafels die je tegenwoordig s middags ziet, zijn de voorbode van prijsverhogingen, of erger faillissementen. Ten slotte is er het probleem van het zwartwerk en de geregistreerde kassa. Onder geen beding kun je fraude en zwartwerk verdedigen als legitiem economisch systeem. Het protest tegen die kassas nam soms groteske vormen aan. Maar wat het publiek en het beleid moeten begrijpen is dat horeca-ondernemers niet pleiten voor zwart geld voor zichzelf. De absurditeit is dat ze zwart geld nodig hebben omdat ze anders geen personeel meer vinden. Hard werken loont vandaag in de horeca. Hoe garandeer je dat je personeel gemotiveerd blijft? Horeca is een passie, zowel van de uitbaters als van de medewerkers. Hoeveel mensen kent u die nog s avonds en in het weekend willen werken? Maar het is een passie die ruimte nodig heeft. Waarom geen horecastatuut waarbij belastingen en sociale lasten betaald worden op bijvoorbeeld een basisloon van 32 uur? En alle uren en fooien daarboven in het wit, maar onbelast of tegen een minimaal tarief. Zoiets bestaat al voor een andere sector: het profvoetbal. Die toch niet meteen de meest behoeftigen onder ons tewerkstelt. Als morgen in een bedrijf 20.000 jobs op de tocht staan, is het alle hens aan dek. Er stn 20.000 jobs op de tocht. En er moet eerder vandaag dan morgen iets gebeuren.