24.12.

2013 04:19

Skarga na Zarządzenie Nr 159/08 Prezydenta Miasta Kołobrzeg
naczelnik@jawnosc.tk <naczelnik@jawnosc.tk> Do: biurorzecznika@brpo.gov.pl 24 grudnia 2013 04:17

Działając na podstawie art. 63 Konstytucji RP wnoszę o wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracji wnosząc o orzeczenie niezgodności z prawem zarządzenia Prezydenta Miasta Kołobrzeg nr 159/08 z dnia 30 grudnia 2008 r. w sprawie procedury udostępniania informacji publicznej na wniosek klienta Urzędu Miasta Kołobrzeg – w całości. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucam istotne naruszenie art. 7, 10, 12, 13, 14, 15, 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 nr 112 poz. 1198), a także art. 11b ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 poz. 594). Uzasadnienie W dniu 30 grudnia 2008 Prezydenta Miasta Kołobrzeg wydał zarządzenie nr 159/08 w sprawie procedury udostępniania informacji publicznej na wniosek klienta Urzędu Miasta Kołobrzeg - http://umkolobrzeg.esp. parseta.pl/index.php?id=2381 Podstawa prawna Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano ustawę z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) oraz § 7 ust. 2 pkt 18 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta stanowiącego załącznik do zarządzenia wewnętrznego Nr 25/08 Prezydenta Miasta Kołobrzeg z dnia 1 lutego 2008 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta Kołobrzeg Należy podkreślić, że to rada gminy została upoważniona do określania w statucie gminy zasad dostępu do dokumentów i korzystania z nich, na podstawie art. 11b ustawy o samorządzie gminnym. W tym zakresie wójt, burmistrz, prezydent miasta nie może wydawać zarządzeń objętych kompetencją rady gminy (wyrok NSA – I OSK 69/05). Przepis ten dotyczy udostępniania szczególnego rodzaju informacji publicznej, tj. treść dokumentów urzędowych. Przez pojęcie zasady należy rozmieć takie dyrektywy proceduralne, które mają wyłącznie charakter techniczno-organizacyjny, a zarazem wskazują na sposób urzeczywistniania materialnej treści prawa do informacji. Wskazuje na to przykładowo wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 września 2002 r. - sygn. akt K 38/01, w którego uzasadnieniu podkreślono, że: „Zakwestionowane we wnioskach upoważnienia nie mogą zatem obejmować zagadnień dotyczących materialnych aspektów tego prawa obywatelskiego, ani też tych aspektów proceduralnych dostępu do dokumentów i korzystania z nich, które mogłyby mieć wpływ na kształtowanie zakresu prawa do informacji lub jego realizację. Znaczy to, iż z mocy prawa z “zasad dostępu do dokumentów i korzystania z nich” wyłączone są takie aspekty proceduralne, które by np. przesądzały o odpłatności lub bezpłatności dostępu do dokumentów, [choćby co do zasady - uwaga własna] wyznaczały terminy mogące zagrozić realności tego dostępu, itp. Należą tu natomiast takie reguły o charakterze porządkowym, które dotyczą miejsca i czasu udostępniania dokumentów, technicznych uwarunkowań zapoznawania się z ich treścią, czy ich kopiowania, powielania, dokonywania wypisów.". Prezydent Kołobrzegu w kwestionowanym zarządzeniu określił zasady dostępu do każdej informacji publicznej. Zasady te obejmują również sprawy udostępniania treści i postaci dokumentów. Jak wyżej wskazano zasady udostępniania dokumentów określa rada gminy. Prezydent wydając w tym zakresie zarządzenie naruszył zatem wyłączne kompetencje rady miasta do określenie zasad dostępu do dokumentów i ich udostępniania. Podstawy prawnej do wydania zaskarżonego zarządzenia nie ma w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, a sam sposób przywołania tej podstawy nieidentyfikujący konkretnego przepisu należy uznać za niedopuszczalny. Przepis winien wskazywać precyzyjnie delegacje ustawową do wydania zarządzenia, czego nie czyni (bo taka nie istnieje w wskazanej ustawie). Zidentyfikowanie wnioskodawcy

1z4

24.12.2013 04:19

Akt normatywny wewnętrzny nie może regulować praw i obowiązków obywateli, w szczególności w sposób sprzeczny z aktami wyższego urzędu. Tymczasem zarządzenie nakłada takie obowiązki przykładowo w par. 6 ust. 3 pkt. 1 - obowiązek zidentyfikowania danych osobowych w przypadku wniosku ustnego i pisemnego. Norma ta jest sprzeczna z przepisami ustawy, o czym świadczą wskazania przedstawione w wyrok WSA w Warszawie (II SAB/Wa 57/09) Brak jest w niej również nakazu, aby wnioskodawca musiał podawać swoje dane osobowe, albowiem może informację uzyskać ustnie lub też wnioskować o przesłanie jej na poste restante czy na adres skrytki pocztowej. Może też uczynić to drogą elektroniczną, podając adres swojej poczty e-mailowej. Oznacza to, że podmiotom obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej powołana ustawa nie nadała uprawnień do żądania tych danych. Natomiast odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma miejsce tylko w odniesieniu do decyzji (art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Podobnie M. Rozbicka-Ostrowska, I. Kamińska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2008, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wydanie 1; Szymon Osowski, GIODO o formularzu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Pozarządowe Centrum Dostępu do Informacji Publicznej 2013, informacjapubliczna.org.pl. Zryczałtowana opłata Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej o opłatach stanowią: Art. 7 ust. 1 Dostęp do informacji publicznej jest bezpłatny, z zastrzeżeniem art. 15. Art. 15 ust. 1. Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. Art. 15 ust. 2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. W żadnym razie nie wynika z nich podstawa do ustalenia zasad udzielania informacji ani też taryfy opłat za udostępnienie informacji publicznej w drodze zarządzenia burmistrza (I OSK 307/13 - Wyrok NSA;II SA/Kr 821/13 - Postanowienie WSA w Krakowie). Kompetencji do ustalania stałych stawek za dodatkowe czynności przy udostępnianiu informacji nie ma także rada gminy (WSA w Łodzi – IISA/Łd 824/12; WSA w Opolu – II SA/Op 114/09). Wysokość pobieranych opłat ma za każdym razem odpowiadać poniesionym przez organ rzeczywistym kosztom udostępnienia informacji publicznej w związku ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Kwestia pobrania opłat za udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy ma charakter uznaniowy, gdyż z jego treści wynika jedynie możliwość, a nie obowiązek ich ustalenia i to przy spełnieniu przesłanki, jaką jest „poniesienie dodatkowych kosztów”. Zwrócić uwagę należy także na to, że komentowany przepis dotyczy wyłącznie rzeczywistych kosztów poniesionych przez organ, co oznacza, że koszty te będą różne przy realizacji konkretnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe stanowisko zostało przyjęte w orzecznictwie sądów administracyjnych, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela i uznaje za własne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 169/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2005 r., sygn. akt I OSK 69/05; wyrok Wojewódzkiego Sądu

2z4

24.12.2013 04:19

Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 824/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 44/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Op 114/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 1094/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Łd 667/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 922/04, II SA/Gd 676/13 - Wyrok WSA w Gdańsku). Tymczasem w par. 7 zarządzenia ustalone są zryczałtowane opłaty za udostępnienie informacji publicznej. Powtórzenie ustawy Zarówno przepisy prawa miejscowego, jak i akty kierownictwa wewnętrznego nie mogą naruszać zasady praworządności (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Naruszeniem zasady praworządności jest regulowanie w akcie wewnętrznym materii regulowanej ustawą, w tym przypadku ustawą z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym nie jest dopuszczalne powtarzanie w jakimkolwiek akcie wydanym przez organy samorządowe regulacji ustawowych. Powtórzenie bowiem regulacji ustawowych powoduje ponowne nadanie aktowi ustawowemu klauzuli obowiązywania w sytuacji, gdy ustawowy akt obowiązuje już na innej podstawie prawnej, organ samorządowy zaś nie posiada uprawnień do stanowienia aktów rangi ustawy. Dlatego też powtórzenie treści ustawy w akcie wydanym przez organ samorządowy stanowi istotne naruszenie prawa (wyrok NSA – II SA 99/92; wyrok NSA – SA / Wr 1793/93; wyrok NSA – II SA/ Wr 1179/98; wyrok NSA – I SA/Lu 882/02; wyrok NSA – II SA/Wr 1389/03). Tymczasem część norm zawartych w zarządzeniu jest powtórzeniem i modyfikacją norm zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznych tj. par. 7 ust. 1 zarządzenia wobec art. 7 ust. 1 ustawy w zakresie którym reguluje on bezpłatność, par. 8 ust. 1 zarządzenia wobec art. 10 ust. 1 w zakresie którym nakazuje opatrzenie udostępnionych informacji danymi określającymi tożsamość osoby, która wytworzyła informację i która odpowiada za jej treść, danymi określającymi tożsamość osoby, która udostępniła informację i datą udostępnienia informacji, par. 9 ust. 1 i 2 zarządzenia wobec art. 13 ust. 1 i 2 ustawy w zakresie w którym reguluje on termin i prolongatę terminu udostępnienia informacji publicznej, par. 10 zarządzenia wobec art. 15 ust. 2 ustawy w zakresie w którym reguluje on postępowanie wnoszenia opłaty, par. 11 zarządzenia wobec art. 14 ust. 2 ustawy w zakresie w którym reguluje on postępowanie w przypadku braku środków technicznych do udostępniania informacji publicznej, par. 11 zarządzenia wobec art. 16 ust. 1 i 2 ustawy w zakresie w którym reguluje on formę decyzji o umorzeniu postępowania. Właściwość Rzecznika Praw Obywatelskich Rzecznik Praw Obywatelskich jest uprawniony stosownie do art. 14 ust. 6 ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich (II SA/Kr 821/13 - Postanowienie WSA w Krakowie). Wnioski końcowe Skarżący kwestionuje w praktyce w całości zarządzenie Nr 159/08 Prezydenta Miasta Kołobrzeg z dnia 30 grudnia 2008 r. w sprawie procedury udostępniania informacji publicznej na wniosek klienta Urzędu Miasta Kołobrzeg. Wnoszę o korespondencje stosownie do art. 39[1] KPA w formie elektronicznej poprzez ePUAP ({usunięto}).

3z4

24.12.2013 04:19

{usunięto} {usunięto} {usunięto} ePUAP: {usunięto}

4z4