You are on page 1of 9

Eski Korece’de Türkçe Ödünç Kelimeler

Han-Woo Choi!

Özet: Korecede pek çok Altayca ödünç kelime bulunmaktadr.


Bunlarn esas olarak iki ayr dönemde Koreceye girdikleri kabul e-
dilmektedir. Korecedeki Altayca kelimelerin ço"u 13. yüzyln orta-
larnda, Koredeki Mo"ol egemenli"i döneminde ödünçlenmi!tir. Ay-
rca Kore tarihinin daha erken dönemlerinde, ilk veya eski Korece
döneminde de ödünçlenmi! çok sayda Altayca kelime bulabiliriz.
Bu Altayca ödünç kelimelerin ço"unun Türkçe kökenli olmas il-
ginçtir. Bu yaz eski Korecedeki Türkçe ödünç kelimelerle ilgilidir.

Anahtar Kelimeler: Korece, Eski Korece, Altayca, Ödünç kelime,


Kore-Türkiye ili!kisi

Giri!
Korece ile Türkçe arasnda köklü bir genetik münasebetin söz konusu oldu-
"u hakknda bir çok görü! ileri sürülmü!tür. Bu görü!ler !öyle özetlenebilir:
Mo"olca, Türkçe ve Mançu-Tunguzca birbirine en yakn diller olarak bir
Altay dil ailesini olu!turmaktadr ve Korecenin de bu birli"e dahil edilebilme
ihtimali çok büyüktür.
Korece konusuyla en çok ilgilenen Batl bilim adamlar Ramstedt ve Poppe
olmu!tur. Bu iki bilginin konuyla ilgili görü!leri arasnda baz farkllklar var-
dr. Ramstedt Korece ile di"er Altay dilleri arasndaki genetik ili!kiden söz
ederken Koreceyi di"er Altay dilleri ile ayn ölçüde yakn bir dil saym!tr.
Fakat onun ö"rencisi Poppe, Korecenin Altay dil birli"i içindeki yeri konusun-
da baz !üpheler ta!r. Ona göre Korecenin bir Altay dili olma ihtimali yüksek-
tir; ancak Korece bir Altay dili ise Altay dil ailesinden, yani Proto-Altay dilin-
den en erken ayrlan dil olmaldr. Bundan dolay Korece di"er Altay dillerin-
den biraz uzak kalm!tr.
Bu konu hakkndaki benim görü!üm ise !udur: Korece kesin bir !ekilde
Altay dil ailesine mensuptur ve Altay dilleri içinde en çok Türk diline
yakndr. #imdiye kadar yaplm! ara!trmalar d!nda, kendi ara!trmala-

!
Handong University / G. KORE

bilig ! Yaz / 2004 ! say 30: 85-93


© Ahmet Yesevi Üniversitesi Mütevelli Heyet Ba!kanl"
bilig, Yaz / 2004, say 30

rmn sonucu olarak Korece ile Türkçe arasnda 180’e yakn yeni ortak
kelime ve 90’a yakn ortak ek bulunmu!tur. Üstelik bu ortak unsurlarn
ço"u yalnz Türkçe ile Korece arasnda de"il, Mo"olca ve Mançu-
Tunguzca gibi di"er Altay dillerinde de mevcuttur. Ortak kelimeler bir
yana braklrsa, çal!malarmdan elde etti"im ortak unsurlar !unlardr:
$sim yapma ekleri 37, fiil yapma ekleri 14, hal ekleri 9, zamirler 8, sfat
fiiller 5, zarf fiiller 12, ço"ul ekleri 2. (Choi 1989).
Öte yandan, Türkçe ile Korece arasnda bir çok ödünç kelime de bulunmak-
tadr. Türkçeden Koreceye yaplm! ödünçlemeler iki ayr tarihi dönemde
meydana gelmi!tir; Birincisi ilk Kore devletlerinin te!kil edilmesi ve geli!-
mesi sralarnda, yani a!a" yukar MÖ 2. yüzyldan önceki asrlarda, ikincisi
ise MS 13. yüzylda Mo"ol $mparatorlu"u’nun Kore’yi idare etti"i yllarda
Mo"olca vastasyla gerçekle!mi!tir.
Bu makalede ilk Kore devletleri devrinde Türkçeden Koreceye geçmi!
ödünç kelimeler üzerinde duraca"m. Bilindi"i gibi milâttan önceki asr-
larda Kore’nin ilk devleti olan Kocoson ile Proto-Türkler olarak bilinen
Hunlar arasnda co"rafî ve kültürel açdan oldukça sk münasebetler ol-
mu!tur. Bu iki devlet ve bunlardan sonra kurulan devletler de bir Altay
kavimler birli"i halinde Çin’e kar! sava!m!lardr. Bu sralarda ve ondan
önceki dönemlerde Korece ve Türkçe arasnda hem kültürel hem de söz
varl" anlamnda ödünçlemeler olmu!tur. Kore devletinin ilk devirlerin-
de Türkçeden Koreceye geçmi! kelimeler !unlardr:

(1) Ko. ori “ördek”: Orta Korecede orh ve orhi olarak iki !ekli vardr. Bu
kelimedeki /h/, epithesis ses olay sonucu ilave edilmi! bir ünsüzdür. Ayrca
orhi !eklinin sonunda bulunan /i/ ünlüsü Korecede sk görülen isimden isim
yapma ekidir. Modern Korecesi ise ori !eklindedir. Öte yandan, bu kelime
Yakutçada uzun ünlülü olarak o:r !eklinde bulunmaktadr. Eski Uygurcada
ördek “ördek” kelimesi vardr (Ligeti 1966: 190). Clauson (1977: 205), bu
kelimenin or- “yüksek yere çkmak” fiili ile isim yapma eki –dek gibi iki ayr
morfemden meydana gelmi! oldu"unu iddia etmi!tir. Fakat, bildi"imiz gibi
Türkçede –dek !eklinde bir isimden isim yapma eki bulunmamaktadr. Bana
göre bu, Türkçe ör ile bilinmeyen bir dilden geçmi! -dek kelimesinden olu!-
mu! ve hendiadion olarak kullanlm!tr.
(2) Ko. turumi “turna”: Bu kelime Eski Türkçeden Koreceye geçmi!tir. Eski
Türkçede turunya, Orta Türkçede turna !eklindedir. Kpçakça, Kumanca,
Osmanlca gibi tarihi Türk dillerinde de ayn !ekilde geçmektedir. Azerice
ve Türkmencede ise durna !eklindedir. Öte yandan, Yakutçada bu kelime

86
Choi, Eski Korece’de Türkçe Ödünç Kelimeler

turuya !eklindedir ve bu Tunguzcaya da geçmi!tir: Evk. turuya. Bu kelime


Japonca tarafndan da turu !eklinde ödünçlenmi!tir.
(3) Ko. bora “kar frtnas”: Korecede bu kelime yalnz nunbora “kar frtna” (nun
“kar”) kelimesinde bulunmaktadr. Bu kelime ilk defa Orhon Türkçesinde bor “kar
frtnas, !iddetli ya"mur” !eklinde bulunmaktadr. Ça"ataycada bora!an !eklindedir
ve bu Mo"olcadan geçmi!tir. Bugünkü Türk lehçelerinde de bu kelime bulunmakta-
dr; Trkm. bo:ran “id”leri., Kzk. boran “id”leri., Tuv. bora:n “id”leri., Tat. buran
“id”leri. Fakat bunlarn hepsi Mo"olcadan geçmi!tir. Çok ilginçtir ki Anadolu
Türkçesinde bora !ekli kullanlmaktadr ve bu !ekil Eski Türkçe bor !ekline
paragoge ses olayyla sonuna ünlü ilave edilerek meydana gelmi!tir. Öte yandan,
Anadolu Türkçesinde Mo"olcadan geçmi! boran !ekli de bulunmaktadr. Bu kelime
Mo"olca ve Tunguzcada da bulunmaktadr; Mo. boro!an “ya"mur”, Lam. burkun
“kar frtnas”, Evk. burkan “id”leri. Bu kelime Yakutçadan Evenkiceye geçmi!tir;
Yak. burxa:n “kar frtnas”. Poppe’ye (1960: 21) göre Mo"olca boro!an,
buru!an’dan geli!mi!tir. Poppe bu kelimeyi Türkçe bur- fiili ile kar!la!trm!-
tr. Fakat Poppe’nin bu görü!ü yanl!tr, çünkü Kazakça ve Krgzcada
Mo"olcadan geçmi! boran kelimesinin yannda bora- fiili bulunmaktadr. Bu
fiil, isim isim bor ile isimden fiil yapma eki –a-’dan meydana gelmi!tir.
(4) Ko. cokha “ye"en”: Bildi"im kadaryla bu kelime Mo"olca ve Mançu-Tunguz
dillerinde görünmemekte ve yalnz Orhon Türkçesinde çqan !eklinde bulunmaktadr.
(5) Ko. tonga “kuvvetli, kaln ve güçlü halat”: Bu yalnz tongacur “kuvvetli
halat” kelimesinde görünmektedir. Eski ve Orta Türkçede tonga oldukça sk
görünmektedir. Bu kelime Ka!garl Mahmud’un lugatnda “kaplan”,
Clauson’a (1972: 515) göre “kahraman”, $bnü Mühenna’ya göre ise “kuvvet-
li” anlamndadr. Öte yandan bu kelime Çince kaynaklarda da d’ung-nga
olarak geçmektedir. Bu kelime büyük ihtimalle Mançu-Tunguzca yoluyla
Koreceye geçmi!tir.
(6) Ko. w"ri “iri köpek”: Bu kelime Kore’nin güney eyaletinde kullanlmak-
tadr. Bu Eski Türkçe böri “kurt” ile ayndr ve Türkçeden Koreceye geçmi!-
tir. Yenisey Ostyak ve Rus dillerine de geçmi!tir.
(7) Ko. toksuri “do"an”: Bu kelime d!nda Korecede “do"ann bir çe!idi”ni
ifade eden ve suri ile yaplm! iki kelime daha vardr: surimae (<*suri + mae
“do"an”) ve surisae (< suri + sae “ku!”). Öte yandan, anlam belli olmayan
suri tek ba!na hiç kullanlmamaktadr. Fakat bu örneklerden toksuri kelime-
sinin tok ve suri !eklinde iki kelimeden meydana gelmi! oldu"u anla!lmak-
tadr. Korece tok kelimesi Türkçe “do"an” anlamndaki to!an (<*tok+kan)
kelimesinde ya!amaktadr. Türkçe to!an kelimesi *tok ve kökeni belli olma-
yan *kan !eklinde iki kelimeden meydana gelmi! ve hendiadion olarak kul-
lanlm!tr. Türkçe *tok ise büyük ihtimalle proto veya eski Türkçeden
Koreceye geçmi!tir.

87
bilig, Yaz / 2004, say 30

(8) Ko. kåo “uyuyan ki!iyi bastran kötü ruh”: Bugünkü Korecede bu kelime
kawi !eklindedir. Orta Türkçe O"uz diyalektinde “kötü ruha tutulmu! hal”
anlamnda kowu ve kowuz !ekli vardr. Ka!garl Mahmud’un lugatinde bu
kelime hakknda ilginç bir izah vardr; Kötü ruha tutulmu! adamdan kötü
ruhu kovarken so"uk suyu adamn yüzüne döküp “kowu! kowu!” diye ba"-
rrlarm!. Clauson (1972: 581) ve Dankoff’a (1985: 144) göre bu kelime
“kovmak” anlamndaki Türkçe fiil kow-’dan geli!mi!tir. Fakat bu görü! pek
inandrc de"ildir. Çünkü Türkçede fiilden isim yapma eki –u veya –uz nadir
görünmektedir ve istisnasz olarak geçi!li fiillerle kullanlm!tr. Bunun d-
!nda semantik bakmdan da pek ilgili görünmemektedir. Bence iki ihtimal
vardr: birincisi, isim olan kowu’ya küçültme eki –ç gelmi! olmas; ikincisi,
isim olan kow ile “uçmak, yok olmak” anlamndaki uç- fiilinin beraber kul-
lanlm! olmas. $kincisi kow uç! “kötü ruh! yok ol!” anlamndadr.
Öte yandan, Korece !ekil kawi, arkaik !ekil kåw’e isimden isim yapma eki –
i’nin eklenmesi ile sonradan geli!mi!tir.
(9) Ko. tark “tavuk”: Bu Eski Uygurca ve Orta Türkçe tak!u “evcil ku!” ile
ayndr. Bu kelime tak ve –!u !eklinde iki morfemden meydana gelmi!tir.
Clauson (1972: 587), –!u’nun Eski Türkçe hayvan isimlerinde sk sk rastla-
nan –!a ile ayn isim yapma eki oldu"unu söylemi!tir: Trk. kabur!a “bay-
ku!”, tor!a “tarla ku!u”. Fakat, bence –!u’nun Çince bir ödünç kelime olma-
s ihtimali büyüktür (Karl. 126). Türkçe tak!u, tak ve !u !eklindeki iki
kelimenin ikileme olarak yanyana kullanlm! !eklidir. Eski Türkçe tak bi-
çimi, /r/ ünsüzünün dü!mesi ve sonda // sesi türemesiyle ortaya çkm!tr..
Korecenin !ivelerinde /r/ dü!mesiyle /tak/ !eklinde kullanl! yaygndr. Bu
kelime Mo"olcada da görünmektedir: Mo. takijan “piliç”. Bu kelime, tak
“tavuk” ile dönü!ümlü-aitlik eki –ijan’dan olu!mu!tur.
Korece tark kelimesinin Türkçeden Koreceye mi yoksa Koreceden Türkçeye
mi geçmi! oldu"u belli de"ildir.
(10) Ko. satari “portatif merdiven”: Bu kelime “merdiven” anlamndaki
Türkçe satu ile ba"lantldr. Clauson (1972: 867) bu Türkçe kelimenin bi-
linmeyen ba!ka bir dilden ödünçleme oldu"u ihtimalini ileri sürmü!tür.
Korecede satari kelimesinin yannda ayn anlamda sataktari kelimesi vardr.
Korece satari ve sataktari ayn köktendir. Bu iki kelime mukayese edilirse,
satari’nin birden fazla morfemden olu!tu"u belli olmaktadr. Bence satari
kelimesi sata ve –ari olmak üzere iki morfemden meydana gelmi!tir. Burada
–ari bir küçültme eki olup Korecede çok yaygn olarak kullanlmaktadr.
satak kelimesi ise sata ile isimden isim yapma eki –ak’tan olu!mu!tur. $sim
yapma eki –ak Korecede çok yaygn bir ektir.
(11) Ko. kut “(!amanizmde) kutluluk dilemek için yaplan dini merasim”: Bu ke-
lime !amanizm ile ilgili bir kelimedir ve Altay dillerinde yaygn bir !ekilde kulla-
nlmaktadr. Eski Türkçede “devlet, saadet, kutlama” anlamnda kut vardr. Eski
88
Choi, Eski Korece’de Türkçe Ödünç Kelimeler

Uygurcada, fiil yapma eki ile yaplan qut!ur- “kut vermek, saadet vermek” ve
kutad- “kutlu olmak” da vardr. Orta Türkçede “saadet, kutlama” anlamnda yay-
gn olarak kullanlm!tr. Mo"olcada ise bu kelime iki heceli kutu !eklinde olup
“saadet; kutsal” anlamndadr. Mançucada ayn anlamda xuturi !ekli vardr ve
ayrca “kötü ruh” anlamnda xutu da kullanlmaktadr.
Bu kelimenin nasl ödünçlenmi! oldu"unu belirlemek kolay de"ildir. Fakat,
!ekillere ve anlamlara baklrsa, Türkçeden Koreceye ve di"er dillere geçmi!
olmas ihtimali büyüktür. Korecedeki anlam kutlulu"u dilemek için !aman
merasimi düzenlemek olup bu, Türkçedeki anlamna göre ikincildir.
(12) Ko. tul “di!i hayvan; yavru veya yumurta veremeyen di!i”: Bu kelime yal-
nz önek olarak kullanlmakta ve tek ba!na kullanlmamaktadr. Bu kelime
Türkçe “dul kadn” anlamndaki tul kelimesinden ödünçlemedir: Uyg., MK,
Ça". tul “dul”. Ramstedt (1935) bu Türkçe kelimeyi Mo"olcann Kalmuk lehçe-
sine ait tul!u “yalnz, yetim” ile ili!kilendirmi!tir.
(13) Ko. kor “maya, mayal yemeklerde görünen ve sertle!mi! kalnt”: Korecede
bu kelime tek ba!na kullanlmamakta, kormaçi (< *kor-maçi), korkaci (< *kor-
kaci), kormaci (<*kor-maci) gibi kelimelerde görünmektedir. Bu kelimeye Orta
Türkçede rastlanmaktadr: MK kor. Bugünkü Türk lehçelerinden Türkmence ve
Krgzcada kullanlmaktadr: Trkm. gor, Krg. kur.
(14) Ko. tuk “set, bent”: Bu kelime Eski ve Orta Türkçede tu! “dam, cover,
stopper” (Dankoff 1985:198) !eklinde kullanlm!tr. Bunun d!nda tu!la-
(<*tu!-la-), tu!aq (<*tu!-aq) gibi kelimeler de vardr. Türkçe tu! kelimesi tu-
fiiline isimden fiil yapma eki –!’nin eklenmesiyle yaplm! bir isimdir.
(15) Ko. tam “toprak ve ta!larla yaplm! duvar”: Bu kelime Eski ve Orta
Türkçede çok yaygn kullanlm!tr: Orh., Uyg. tam id., MK tam id. Orta Türkçe
Ça"atayca ve Kumancada “çat” anlamnda, Osmanlcada ise “çat, bina, hapisha-
ne” anlamndadr. Orta Türkçede bundan türemi! fiil de vardr: MK tamula- “set
ve bent in!a ederek suyu korumak”. Türkçe tam kelimesi, tuk ile beraber çok erken
dönemde Türkçeden Koreceye geçmi!tir.
(16) tori “kahraman”: Bu kelime ilk defa eski Korece kaynaklardan
Samgukyusa’da, ilk Kore devletlerinden biri olan Silla devletinin kurucula-
rndan söz edilirken sob"ltori !eklinde geçmektedir. Sob"ltori, sob"r ve tori
olmak üzere iki kelimeden olu!mu!tur. Sob"l “ba!kent” anlamndadr; sonra
seul’e geli!mi!tir. tori kelimesinin anlamna gelince, bu Mo"olistan’n ba!-
kenti Ulan Bator’un adnda geçmektedir. Burada ulan bir sfat olup “krmz”
anlamna gelir; bator ise Türkçe bagator ile ayndr. bagator asli olarak
“kahraman” anlamna gelir ve Do"u Türkistan’da, Miran ve Tunhuang’da
ke!fedilen ve Runik yazyla yazlm! Eski Uygurca bir metinde görülmekte-
dir. Bu kelime baga ve tor !eklinde iki kelimeden olu!mu!tur. ba!a Türkçe
baqa ile ayndr. Çünkü /q/ > /"/ ses olay Türkçede nadir olsa da görülmek-

89
bilig, Yaz / 2004, say 30

tedir: Uyg., MK buqa, Ça". bu!a, Kum. bo!a. Eski Uygurca baqa “kara
kurba"a”, Kpçakça ve Osmanlcada ba!a !eklinde geli!mi!tir.
Ba!ator ünvan için kullanlan ba!a kelimesinin hayvan isminden olmas
pek !a!rtc de"ildir. Çünkü, Eski Türkçede hayvan isminden gelme
ünvanlar çoktur: Baqa Tarqan, Boqa Ka"an, Böri Ka"an, Sonkor Ka"an, vb.
Bu gibi geleneklerin eski totemizm ile ilgili olmas gerekir.
Ba!ator’daki tor “general, kahraman” anlamndadr ve ba!ator “kara kurba"a
general” anlam ta!maktadr. $lginçtir ki bu isim Kore halkbiliminde çok güçlü
bir hayvan olarak tannm!tr. Eskiden Koreliler güçlü erkek çocuklara “kara
kurba"a general gibi çocuk” diye hitap ederlerdi. Çocuk oyunlarnda da çocuk-
lar oynarken “kara kurba"a bana yardm et!” diye ba"rmaktadrlar. Gelenek
olarak Kore’de tori “cesur erkek” anlamnda kullanlm!tr.
Öte yandan, tori kelimesinin son ünlüsü olan /i/ Korecede çok yaygn olan
bir isimden isim yapma ekidir.
(17) kakkan “Silla devletinin bir ünvan”: Eski Kore devletlerinden Kogurye’de
“ulu hükümdar” anlamnda kaxan ünvan kullanlm!tr (Lee B.D. 1985: 12).
Bu, Silla ünvan kakkan ile ayndr. Bu Eski Türkçe ünvan qaqan ile de ayndr.
Öte yandan Eski Korecede qan bir “hükümdar” ünvannn yannda bir de qa
“yerel hükümdar” ünvan kullanlm!tr. Bu, Türkçe qa!an’n qa ve qan !eklin-
de iki ünvandan olu!tu"unu göstermektedir.
Mo"olcada bu kelime qan (<*qan <*q#n <*qa’an <*qa!an <*qaqan) ol-
mu!tur. Öte yandan, Ön-Türkçe Tabgaç (Topa) dili ve Eski Türkçede kulla-
nlan qa!an Altay dilleri d!nda Farsça, Tibetçe, Ural dilleri ve Hint-Avrupa
dillerine de geçmi!tir (Doerfer IV, 1161).
(18) Ko. kam “Silla devletinin bir ünvan”: Silla ünvanlarnda büyük kam,
küçük kam, küçük karde! kam gibi ünvanlar kullanlm!tr. Bu kelime $aman
anlamndaki Türkçe kam kelimesiyle ayndr. (Ramstedt 1949: 90, Lee B.D.
1985: 610): Uyg. qam “sorcer”, MK qam id., Ça". qam “physician, healer, wise
man” (Clauson 1972: 625). Orta Türkçede kam kelimesi fiil yapma eki ile de
kullanlm!tr: kamla- “!ifac olarak çal!mak”. Eski devirde !amanlarn yalnz
dini i!lerde bulunmayp politik i!lerde de faaliyet gösterdi"ini iyi biliyoruz.
Kumancada kam “kadn !aman” için kullanlm!tr. Ramstedt’in (1951:51) bu
Korece kelimeyi Çinceden ödünçleme olarak görmesi yanl!tr.
Yukarda erken dönemde Türkçeden Koreceye geçmi! ödünç kelimelerden
bazlar gösterilmi!tir. Bunun d!nda Türkçeden gelmi! daha pek çok ödünç-
leme mevcuttur. Tabii ki baz kelimeler ne Türkçe, ne de Korecedir; kökü
belli olmayanlar da bulunmaktadr.
Bunlarn ne zaman Koreceye geçti"i hakknda kesin bir !ey söylemek müm-
kün de"ildir, fakat bunlarn büyük ksmnn tahminen Proto- veya Ön-Türkçe
döneminde, di"erlerinin ise Eski Türkçe döneminde olmas ihtimali büyük-
tür. Bilindi"i gibi ilk Kore devleti olan Kocoson ile Proto-Türkler olarak tah-
90
Choi, Eski Korece’de Türkçe Ödünç Kelimeler

min edilen Hyung-nu’lar arasnda oldukça sk münasebetler oldu"u hakknda


kantlar çoktur. Bunun yannda Kocoson’dan sonraki Kore devletlerinden Puye ve
Kogurye de Mançu bögesinde olup kuzey ve kuzey batsnda bulunan Ön veya
Eski Türkler ile sürekli münasebetleri olmu!tur. Japon Türkolo"u Mori’nin Orhon
abidelerinde sözü edilen “bökli” ile, bu Kore kavimlerinden bahsedilmekte oldu"u
!eklindeki görü!ü do"rudur.
Gerçekten de Hyung-nu’lar ve Göktürkler, srasyla önce Kocoson ile, sonra ise
Kogurye ile askeri müttefik halinde Çin’e kar! direnmi! ve sava!m!lardr. MS
9. yüzyldan sonra Asya ktasnn kuzey-do"usunda Çin’in güçlü bir hakimiyet
kurmasyla Koreliler ve Türkler arasndaki münasebetler tamamen kopmu!tur.

Kaynakça:
Choi, H.W. (1989), Türkçe ile Korecenin Kar!la!trmal Morfolojisi. Yaymlanma-
m! Doktora tezi, Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara
Choi, H.W. (1992), “Notes on Some Ancient Korean Titles”, Central Asiatic
Journal, Vol. 36:1-2
Clauson, G. (1972), An Etymological Dictionary of Pre-Thirteenth-Century. Oxford.
Dankoff, Robert (1985). Mahmûd Ka!gârî, Compendium of The Turkic Dialects (Di-
vâni Lugat at Turk) Part III., Edited and Translated with intruduction and
indices by Robert Dankoff in collaboration with James Kelly. Washington,
D.C.
Doerfer, G.(1975), Türkische und mongolische Elemente im neupersischen.IV.
Wiesbaden.
Karlgren, Bernhard (1923). Analytic Dictionary of Chinese and Sino-Japanese.
Librairie Orientaliste Paul Geuthner. Paris
Lee, B.D. (1985), Hanguk Kodaesa Yongu. Seoul.
Ramstedt, G. J. (1935), Studies in Korean Etymology. Helsinki

91
Turkish Loan Words in Ancient Korean

Han-Woo Choi!

Abstract: In the Korean language, a lot of Altaic loan words are


found. These are supposed to have been borrowed into Korean
mainly in two different periods. Most of the Altaic loan words
were borrowed into Korean during the Mongolian rule of Korea in
the middle of the 13th century AD. In addition to these, we can
find considerable number of Altaic loan words, which was passed
into Proto or Ancient Korean in the earlier periods of Korean
history. It is very interesting that most of these Altaic loan words
are of Turkic origins. This paper deals with some Turkic loan
words in Ancient Korean.

Key Words: Korean, Ancient Korean, Altaic, Loan word, Korea-


Turkey relations

!
Handong University / SOUTH-KOREA

bilig ! Summer / 2004 ! Number 30: 85-93


© Ahmet Yesevi University Board of Trustees
bilig ! Summer / 2004 ! Number 30: 85-93
© Ahmet Yesevi University Board of Trustees