You are on page 1of 1

Michèle Sparreboom (38), ondernemer Had nog dertig dagen tot de sociale dienst voor de deur zou staan.

Een keerpunt? Noem het liever een aaneenschakeling van keerpunten. Michèle Sparreboom verloor haar zus en haar beste vriendin. Zelf raakte ze betrokken bij een auto-ongeluk waardoor ze haar werk als KLM-stewardess moest opgeven. Ze vond een nieuwe baan, was eindelijk gesetteld. Toen kwam de crisis. Inkrimpen. WW. Halve contracten en vruchteloze sollicitaties. “Ik ben een soort richtingsavonturier.” Hoe bedoel je? “De omstandigheden in mijn leven zijn zo vaak veranderd. Na mijn ontslag heb ik een tijd alleen gereisd. Daarna coachte ik jongeren uit achterstandswijken die uit de sociale dienst kwamen en weer aan het werk gingen. Het was zo mooi om te zien hoe zij opnieuw in zichzelf gingen geloven. Dat ga ik ook doen, besloot ik. Ik wil een verschil maken.” De tijd begon te tikken? “Op een gegeven moment had ik nog dertig dagen tot mijn WW afliep en ikzelf de sociale dienst in moest. Ik had allerlei stappen ondernomen, maar pas als je met je rug tegen de muur staat, word je tot ultieme creativiteit genoodzaakt. Als ik die droombaan niet zou krijgen, moest ik hem gaan creëren.” Wat was je droombaan? “Ik wilde een tafel. Een ontmoetingsplek in de buurt waar ik iedereen met elkaar kon verbinden. En ik wilde inspireren. Mensen leren dat zelfs wanneer de wereld op zijn kop staat, je samen een verschil kunt maken. Iemand vroeg mij eens waarom ik mijn verhaal niet ging delen. Ik had daarvoor nog nooit aan mezelf als spreker gedacht, vond dat meer iets voor Rabobank-directeuren. Maar waarom niet? Punt was alleen dat ik geen kennis of ervaring had. En ook geen geld.” Hoe heb je het aangepakt? “Ik dacht: Alles om mij heen is weggevallen en ik heb het overleefd. Wat is het ergste wat kan gebeuren in die dertig dagen? Ik mag dan geen geld hebben, ik heb wel een groot netwerk. Via sociale media heb ik mijn idee gedeeld en om hulp gevraagd. Bizar. Mensen die ik twintig jaar niet had gesproken, stuurden berichtjes dat ze me wilden helpen. Met een financieel plan, met marketingtips. Iemand wist nog wel een pand.” En, gelukt? “Na die dertig dagen had ik een pand gevonden, was mijn ondernemingsplan af en lag er een manuscript voor een boek. Ook was ik voor het eerst op een podium geklommen om mijn verhaal te vertellen. De laatste uitdaging op mijn lijstje. Het idee is altijd dat je alles alleen moet doen, maar als je mensen met elkaar verbindt, kun je zoveel meer bereiken. Ik leef nu mijn droom en verdien er nog een boterham mee ook.”

Angela Wals (27), journalist Kocht een jaar lang geen spullen.
Een backpack, twee broeken, een winterjas, een paar slippers, bergschoenen, een mooi jurkje, een boek en een pot crème. Dat was gedurende de acht maanden dat Angela Wals (27) de wereld over reisde, zo ongeveer haar enige bezit. Overzichtelijk, het gevoel van totale vrijheid. Eenmaal terug in haar overvolle eenkamerappartementje sloeg de onrust toe. “Ik vond dat ik hopeloos achterliep.” Waar kwam dat door? “Kleine dingen. Iedereen had opeens een iPhone, terwijl ik nog met mijn oude Sony Ericsson rondliep. Die moest ik dus vervangen. Ik ging ook een baan zoeken. Daarvoor moest ik representatieve kleding hebben, vond ik. Het was niet dat ik meteen iets ben gaan kopen, maar ik had wel gevoel dat ik dingen nodig had om verder te kunnen.” En toen? “Toen dacht ik: waar slaat dit op? Acht maanden lang heb ik geen moment nagedacht over mijn bezit en ik ben nog geen twee dagen in Nederland, of het is al een probleem. Betekent dat dan dat ik de rest van mijn leven bezig zal zijn om spullen te vervangen, omdat dat blijkbaar normaal gedrag is? Daar heb ik helemaal geen zin in.” Je besloot een jaar niets te kopen. “Ik wilde testen of mijn onrust met spullen te maken had. We vinden het zo normaal om nieuwe dingen te kopen. Bedrijven doen dat heel slim. Continu veranderen ze het uiterlijk van hun product, waardoor iemand meteen ziet dat jij achterloopt. Ik werd daar recalcitrant van. Dus heb ik een jaar niets gekocht. Alleen eten, medicijnen en ervaringen.” Hoe beviel dat? “Ik was er verbaasd over hoe makkelijk het ging. Binnen een week vond ik mezelf zo stoer. Alsof ik iets of iemand te slim af was. Als ik in de stad langs etalages liep, dacht ik alleen maar: ha, dat heb ik dus niet nodig. Het is niet dat ik hiermee de wereld probeerde te redden, ik wilde gewoon voelen wat ik in zo’n jaar echt aan spullen zou missen.” En? “Mijn fiets. Die ging hartstikke stuk. Een chronisch probleem met de remkabel. Toen ik voor de zoveelste keer bij de fietsenmaker kwam, vroeg hij waarom ik geen nieuwe kocht. Hij snapte er niets van. Na dat jaar was dat het eerste wat ik kocht, een nieuwe fiets.” Wat koop je nu? “Alleen tweedehands dingen. Tenzij het niet anders kan. Ook al is het begonnen als experiment, ik realiseer me hierdoor wel dat de wereld ons huidige consumptiesysteem niet aankan. Bovendien zijn ervaringen als reizen of met vrienden uit eten gaan veel waardevoller dan spullen.”

door Eva Oude Elferink

77

HP10_Omslag_E.indd 77

29-11-13 20:00