Όσο κι αν κάποιοι θέλουν

να φαίνεται πως όλα πάνε καλά…
Στο Πανεπιστήµιο, στην εργασία, στην ζωή

«έχουµε πόλεµο

µην το γελάς µωρό µου»
...ή, αλλιώς, 13 σηµεία για να συστηθούµε!

1

2

3

Το Πανεπιστήµιο εδώ και αρκετά χρόνια, µέσα από
µια διαδικασία εντεινόµενης επιχειρηµατικής
µετάλλαξης, δεν είναι ούτε δηµόσιο ούτε δωρεάν.
Προσαρµόζεται προς όφελος µεγάλων ελληνικών
και ευρωπαϊκών επιχειρηµατικών συµφερόντων
στα πρότυπα του εξωτερικού, κατά τα οποία
κυριαρχεί η ιδιωτικοποίηση των σπουδών, µε το
κόστος φοίτησης να µετακυλίεται στο φοιτητή και
την οικογένειά του.
Η σταδιακή ιδιωτικοποίηση σηµαντικών
λειτουργιών των ιδρυµάτων (όπως καθαριότητα,
φύλαξη, αλλά και µέρος της διοικητικής
λειτουργίας, σίτιση φοιτητών, αλλά και στέγαση σε
ορισµένες περιπτώσεις), µε την παράδοσή τους σε
εργολάβους που εφαρµόζουν κανόνες µαύρης
στυγνής εκµετάλλευσης στους εργαζοµένους που
χρησιµοποιούν.
Η µεθοδευµένη κατάργηση της δηµόσιας
χρηµατοδότησης για υποδοµές (υπολογιστές,
δίκτυα, κτίρια) και εξοπλισµό εκπαιδευτικό και
ερευνητικό. Μετά την ουσιαστική κατάργηση των
κονδυλίων από τις «δηµόσιες επενδύσεις», που
αποτελούσαν την κύρια πηγή χρηµατοδότησης για
υποδοµές και εξοπλισµό, τα ιδρύµατα οδηγήθηκαν

στην ένταξη αυτών των δαπανών σε ευρωπαϊκά
προγράµµατα χρηµατοδότησης (ΚΠΣ, ΕΣΠΑ), µετά
την λήξη οποίων δεν υπάρχει πλέον ουσιαστικά
κρατική χρηµατοδότηση.

4

5

Η διείσδυση µέσα στα ιδρύµατα της αγοραίας
αντίληψης µε την ανταγωνιστικότητα, τη
βιωσιµότητα, τον κατατεµαχισµό βασικών
ακαδηµαϊκών λειτουργιών σε επιµέρους δράσεις
και «παραδοτέα πακέτα», τις «υπεργολαβίες».
Κάτι που επιβλήθηκε µέσα από τη διεκδίκηση και
διαχείριση της σηµαντικής ευρωπαϊκής
χρηµατοδότησης για την «αναµόρφωση» των
προγραµµάτων σπουδών και για τη µαζική ίδρυση
µεταπτυχιακών σπουδών τύπου Μπολόνια.

Η εδραίωση
του
επιχειρηµατικού
πανεπιστηµίου και η µετάλλαξη των
ακαδηµαϊκών σχέσεων σε σχέσεις ανταποδοτικές
και οικονοµικές, µέσα από τη διεκδίκηση και τη
διαχείριση της ευρωπαϊκής (µοναδικής σχεδόν
πηγής) χρηµατοδότησης για την επιστηµονική
έρευνα. Σχέσεις οι οποίες ανέδειξαν ισχυρές
ολιγοµελείς οµάδες, που σε διαπλοκή µε την
εκάστοτε πολιτική εξουσία και τη διοίκηση,
διαδραµατίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία των
ιδρυµάτων.

ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ

6

7

8

ξεκάθαροι: δεν θα κάνουµε βήµα πίσω από τις
ανάγκες µας, δεν θα αφήσουµε κανέναν
Πρύτανη, κανέναν Πρόεδρο Τµήµατος, κανέναν
Υπουργό, κανένα manager ή µεγαλοαφεντικό να
πατήσει πάνω στο σβέρκο µας για να τη βγάλει
καθαρή στην κρίση. Θα διεκδικήσουµε µέχρι τέλους
τα δικαιώµατα της φοιτητικής πλειοψηφίας για
ανθρώπινους ρυθµούς σπουδών, ενιαία πτυχία για
ενιαία ένταξη στην αγορά εργασίας, σφαιρική
εποπτεία πάνω στο γνωστικό αντικείµενο, δωρεάν
πρόσβαση σε σίτιση, στέγαση και συγγράµµατα.

Η σύµπραξη µε ιδιωτικές επιχειρήσεις και η
προσαρµογή
µεγάλου
µέρους
της
πανεπιστηµιακής ερευνητικής δραστηριότητας στις
απαιτήσεις των µεγάλων, ευρωπαϊκών κυρίως,
επιχειρήσεων. Συνθήκες που επέβαλε η
ευρωπαϊκή χρηµατοδότηση. Μια συνέπεια αυτής
της πολιτικής είναι η περιθωριοποίηση των
κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστηµών και
κάθε ερευνητικού πεδίου που δεν είναι
«επιλέξιµο» από τους χρηµατοδότες.
Βασική κατεύθυνση της εκπαιδευτικής
αναδιάρθρωσης είναι η διαµόρφωση του νέου
µοντέλου
εργαζόµενου.
Πειθήνιο,
εξατοµικευµένο, ηµιµαθή και χωρίς συλλογικές
αναπαραστάσεις. Αυτό είναι το ιδανικό µοντέλο
εργαζόµενου για το κράτος και τα αφεντικά. Αγαστοί
συνεργάτες τους σ’ αυτό οι καθηγητές και όλο το
ακαδηµαϊκό-επιχειρηµατικό σκυλολόι που θέλει
να σπουδάζουµε σα σύγχρονοι δούλοι για να
«στελεχώσουµε» στο µέλλον την παραγωγή.
Υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, αλυσίδες
µαθηµάτων (δεν θα µπορείς να δώσεις ειδικό
ποινικό αν δεν έχεις περάσει γενικό ποινικό), όριο
φοίτησης – λαιµητόµος ειδικά για τους
εργαζόµενους φοιτητές είναι µερικές από τις
µεθόδους που χρησιµοποιούν για να
εντατικοποιήσουν και να πειθαρχήσουν τους
φοιτητές.

9

10

Το ζήτηµα, όµως, είναι αν και κατά πόσον αρµόζει σε
έναν νέο τον 21ο αιώνα να σπουδάζει σαν σκλάβος
σε ρωµαϊκή γαλέρα. Και µάλιστα σκλάβος που
πληρώνει για τη δουλεία και παράλληλα
(πρέπει…) να ζητάει και ευχαριστώ! Εµείς από την
ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ-ΕΑΑΚ σ’ αυτό το σηµείο είµαστε

Όµως, τι είναι η ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ-ΕΑΑΚ; Είναι αριστερό
σχήµα και ανήκει στην πανελλαδική
αντικαπιταλιστική πτέρυγα της Ενιαίας Ανεξάρτητης
Αριστερής Κίνησης. Σχήµα και όχι παράταξη γιατί δεν
έχουµε σχέση µε αστικά κόµµατα, µέσα µαζικής
ενηµέρωσης, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις,
παπάδες κι εκκλησία ή οτιδήποτε άλλο. Η πολιτική
µας αντίληψη και οι δράσεις µας (παρεµβάσεις στα
µαθήµατα, κινητοποιήσεις για ζητήµατα σχολής,
συµµετοχή σε µεγάλα κινηµατικά γεγονότα,
πολιτικές-πολιτιστικές εκδηλώσεις) καθορίζονται
µέσα από ανεξάρτητες, αµεσοδηµοκρατικές
διαδικασίες βάσης χωρίς κάθετη ή οριζόντια
ιεραρχία, ειδικούς και καθοδηγητές. Συµµετέχουµε
στην Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση γιατί
θεωρούµε πως είναι το πιο µαχητικό κι ελπιδοφόρο
µόρφωµα µες στα Πανεπιστήµια.
Οι διαδικασίες στις οποίες συµµετέχουµε είναι
η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου, το
∆ιοικητικό Συµβούλιο και οι Συνελεύσεις Ετών.
Οι Συνελεύσεις Ετών είναι αυτό που λέει το όνοµά
τους: συνέλευση κάθε έτους µε αφορµή τρέχοντα
και συγκεκριµένα προβλήµατα. Το πεδίο
αρµοδιότητάς είναι µικρό και στενό γι’ αυτό και η
σύγκλησή τους ενδείκνυται σε εξαιρετικές
περιπτώσεις. Το ∆ιοικητικό Συµβούλιο,

ΕΑΑΚ
ως διαδικασία στην οποία αποφασίζουν οι
εκλεγµένοι από τις φοιτητικές εκλογές και µόνον,
έχει συγκεκριµένα όρια και γραφειοκρατικό
χαρακτήρα. Συµµετέχουµε σε αυτό για να
αποκαλύπτουµε την ξεφτίλα των καθεστωτικών
παρατάξεων ∆ΑΠ-ΠΑΣΠ και την φοβικότητα της
επίσηµης Αριστεράς των ΜΑΣ-ΑΡΕΝ. Η Γενική
Συνέλευση είναι το ανώτατο αποφασιστικό όργανο
του Φοιτητικό Συλλόγου. Εµείς υπερασπιζόµαστε το
σύνθηµα «ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ» γιατί θεωρούµε πως οι Γενικές
Συνελεύσεις, στις οποίες όλοι έχουν λόγο και όλοι
αποφασίζουµε ισότιµα, είναι όπλο στα χέρια της
φοιτητικής πλειοψηφίας για να διεκδικεί τα
δικαιώµατά της και να επιβάλλει τις ανάγκες της.
Προασπιζόµαστε τον χαρακτήρα άµεσης
συµµετοχής-δηµοκρατίας
των
Γενικών
Συνελεύσεων και κάνουµε ό,τι περνά από το χέρι
για τη διαρκή βελτίωσή τους. Επιδιώκουµε τη
δηµιουργία µόνιµου Συντονιστικού των Γενικών
Συνελεύσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ για τον πολιτικό και
κινηµατικό συντονισµό του φοιτητικού κινήµατος, τη
σύνδεσή του µε τους εργαζόµενους µέσα και έξω
από το Πανεπιστήµιο, τα Πρωτοβάθµια Σωµατεία
και τους αγωνιζόµενους κλάδους.

11

Πλέον µπαίνουµε στην πιο κρίσιµη φάση της
εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και της
επιχειρηµατικής µετάλλαξης. Μετά τους νόµους
∆ιαµαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και το «Σχέδιο
Αθηνά», η δηµιουργία των περίφηµων
«Οργανισµών» ανά τµήµα έρχεται να επιβάλει
εξειδικευµένα και µε βάση τα αποτελέσµατα της
εξωτερικής αξιολόγησης µια σειρά µέτρων, για την
προσαρµογή και της Νοµικής στις κατευθύνσεις των
σηµείων 1-7, όπως περιγράφηκαν παραπάνω. Ήδη
µετά τον τρίµηνο αγώνα εργαζόµενων και
φοιτητών, τις απεργίες και τις καταλήψεις, το
καθηγητικό κατεστηµένο έδειξε τα δόντια µε την
απόφαση για «απώλεια του εξαµήνου». Αυτό
προετοιµάζει το έδαφος για την δηµιουργία του
«Οργανισµού» πιο συγκεκριµένα.

12
13

Εµείς, το µόνο που µπορούµε να εγγυηθούµε σε
σας είναι αγώνας και κινητοποιήσεις. Γιατί στο
Πανεπιστήµιο της κρίσης του καπιταλισµού δεν
χωράµε.
Αλλά όλα αυτά προϋποθέτουν την ενεργό
συµµετοχή σου. Πρώτα απ’ όλα στις διαδικασίες
του Συλλόγου και στο κίνηµα, έπειτα στην ενεργό
επαναστατική πολιτική πάλη. Γιατί όπως λέει και ο
µεγάλος Ιταλός κοµµουνιστής Α. Γκράµσι: «Μισώ
http://antinomiaeaaknomikis.blogspot.gr
τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σηµαίνει να
εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγµατικά δεν
µπορεί να µην είναι πολίτης και ενταγµένος. Η
αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισµός, είναι
δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό µισώ τους
αδιάφορους[…]Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος
της ιστορίας[…]Είµαι ενταγµένος, ζω, νιώθω ότι στις
συνειδήσεις του χώρου µου ήδη πάλλεται η
δραστηριότητα της µελλοντικής πόλης, που ο
χώρος µου χτίζει. Και µέσα σ’ αυτήν την πόλη

η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, µέσα σ’ αυτήν κάθε συµβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη µοίρα, µα
είναι ευφυές έργο των πολιτών. ∆εν υπάρχει µέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο
ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είµαι ενταγµένος. Γι’ αυτό µισώ αυτούς που δεν
συµµετέχουν, µισώ τους αδιάφορους»

Να τους χαλάσουµε τα σχέδια!
Με συλλογικούς ανυποχώρητους αγώνες, αµεσοδηµοκρατικές διαδικασίες βάσης, σε
σύνδεση και συντονισµό µε όποιον αγωνίζεται στην ίδια κατεύθυνση. Το ριζοσπαστικό
φοιτητικό κίνηµα έχει ακόµα πολλά να δώσει στους κοινωνικούς αγώνες για το δικαίωµα
στην εκπαίδευση, το δικαίωµα στην εργασία, το δικαίωµα στην ζωή.

Καµιά υποχώρηση, καµιά ηττοπάθεια!
Επιθετική υπεράσπιση των δικαιωµάτων µας απέναντι σε αυτούς που
πολεµικά πάνε να µας τα πάρουν όλα!

Εµείς
ο καθένας από µας
κρατάµε στα χέρια µας
τους κινητήριους ιµάντες του σύµπαντος!