jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf

/

ppftmPm&Sifpepfwdkufzsufa&;
jidrf;csrf;a&;'dDrdkua&pDa&;vlYtcGifhta&;
aqmif;yg;rsm; twGJ 67

၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မသင္းသင္းေအး (ခ) မီးမီး

txl;aqmif;yg;

၃ေဆာင္၊ ၆ခန္း

----------

ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

ေက်ာင္းသားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး

----------

ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဗိသုကာ ဦးသန္႔

ေမာင္စြမ္းရည္
----------

ထိန္လင္း

ေဇာခ်ဳပ္(သို႔မဟုတ္)တ႐ုတ္ျဖဴဆန္႔က်င္ေရးစစ္ရဲ႔ တက္မ,
ကိုင္

----------

ေရးသူ - ေမာင္ေအး၀င္း

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

1

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

2

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ppftmPm&Sifpepfwdkufzsufa&;
jidrf;csrf;a&;'dDrdkua&pDa&;vlYtcGifhta&;
aqmif;yg;rsm; twGJ 67

txl;aqmif;yg;

၃ေဆာင္၊ ၆ခန္း

----------

ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

ေက်ာင္းသားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး

----------

ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဗိသုကာ ဦးသန္႔

ေမာင္စြမ္းရည္
----------

ထိန္လင္း

ေဇာခ်ဳပ္(သို႔မဟုတ္)တ႐ုတ္ျဖဴဆန္႔က်င္ေရးစစ္ရဲ႔ တက္မ,
ကိုင္

----------

ေရးသူ - ေမာင္ေအး၀င္း

yHkEdSyfrSwfwrf;

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) twGuftxl;xkwfa0onf
2008 ckESpf
pifumyledKifiH
POLARIS BURMESE LIBRARY ( SINGAPORE )
vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

3

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

4

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

rmwdum
1/ အေဝးကေပးစာတေစာင္ ---------- ေရးသူ- ယာေတာကသာေဗ်ာ
2/ Former Myanmar dictator's daughter released from house arrest
3/ မေမ့ႏိုင္တဲ့ပံုရိပ္မ်ား ------------ ေရးသူ-ကၽြန္းျပန္ရဲေဘာ္တဦး
4/ က်ေနာ္ဒုကၡသည္ ------------ ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း
5/ က်ေနာ္၀ရမ္းေျပး ---------- ေရးသူ - ေမာင္ေအး၀င္း
6/ ၃ေဆာင္၊ ၆ခန္း ---------- ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း
7/ A Public Enemy in Singapore ---------- By Fred Hiatt
8/ ျမန္မာနည္းျမန္မာ့ဟန္ မိုဘိုင္းဖုန္း ---------- သန္းစိုးလိႈင္
9/ မိစၦာ၀ုိင္ကုိ ေသာက္ၾကည့္ျခင္း (သုိ႔မဟုတ္) ကဗ်ာဆရာၾကည္ေမာင္သန္းႏွင့္ေတြ႔ဆုံျခင္း ------ ေအာင္ဘညိဳ
10/ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ---------- ၾကည္ေမာင္သန္း
11/ မိသားစုႏွင့္ ပုိ၍ေ၀းရာသုိ႔
12/ အယ္ဒီတာ ကုိေအာင္ဆန္း ---------- တင္မုိး
13/ သူစိမ္းေတြၾကားမွာ ---------- ေရးသူ- ႏုႏုရည္ (အင္း၀)
14/ ကရင္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးျမ သားငယ္ စစ္အစိုးရနဲ႕ ေဆြးေႏြး
15/

ေဆးတကၠသိုလ္ဘၾဲႚရမဵား ေဆးကုသခၾင့္ လိုင္စင္ရေရး ခက္ခဲ

16/

နယ္ေထာင္ေရာက္ အကဵဥ္းသားကို ေဝးလံခက္ခဲစၾာ သၾားေရာက္ ေတၾႚဆံု

17/

ႎုိင္ငံေရးအကဵဥ္းသားရဲႚဇနီး ေထာင္ဝင္စာေတၾႛရတဲ့ အခက္အခဲ

18/ ျမန္မာ့အေရး ကေနဒါ အထူးကိုယ္စားလွယ္ ခန္႔အပ္ေရး ေတာင္းဆုိ
19/ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ---------- ေမာင္စြမ္းရည္ (၁၅-၁၂-၀၈)
20/ အာဏာ႐ူးတဲ့ ႀကံ့ဖြံ႕အတြင္းေရးမႉး ----------- ဗိုလ္ထက္မင္း (၈ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၈)
21/ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဗိသုကာ ဦးသန္႔ ---------- ထိန္လင္း
22/ ကရင္ဴပည္နယ္အတၾင္း တပ္ရိကၡာနဲႛ စစ္လက္နက္ပစၤည္းေတၾ သယ္ဖိုႛ အတင္း အဓမၳ လုပ္အားေပး ေစခုိင္းေန
23/ ေဇာခ်ဳပ္(သို႔မဟုတ္)တ႐ုတ္ျဖဴဆန္႔က်င္ေရးစစ္ရဲ႔ တက္မ, ကိုင္ ---------- ေရးသူ - ေမာင္ေအး၀င္း
24/ တ႐ုတ္ျဖဴ သို႔မဟုတ္ ကူမင္တန္မ်ား၏ က်ဴးေက်ာ္မႈသမိုင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ ---------- ေရးသူ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာ
25/ Asean launches charter

26/ Asean's charter has to negotiate uncharted waters
27/ အေရးနိမ့္ခဲ့ရေသာ ျမန္မာ့ အၾကမ္းမဖက္ ေတာ္လွန္ေရး (အပိုင္း
28/ ေဒၚခင္စႏၵာဝင္းကို လႊတ္ေပးလိုက္ၿပီ
29/ Isolation or Engagement? It’s Than Shwe’s Choice ---------- By AUNG ZAW

၄)

30/ ဝရမ္း ထုတ္ခံရသူ ႎိုင္ငံေရး ေရႀႚေန ထိုင္းနယ္စပ္သိုႛ တိမ္းေရႀာင္
31/ လူ႕အခြင့္အေရးေရွ႕ေန ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း ထိုင္းႏိုင္ငံကို ထြက္ေျပးေရာက္ရိွ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

5

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

32/ AK-47s—Made in Wa State
33/ လူထုအတြက္ မီး၊ အာဏာပိုင္အတြက္ အျခားအဓိပၸါယ္ ---------- သန္းစိုးလိႈင္
34/ ေနျပည္ေတာ္တြင္ တ႐ုတ္သံ႐ုံးအတြက္ ေျမ (၁၅) ဧကထိ ခြဲတမ္းတုိးေပးထား
35/ ဘူးသီးေတာင္ေထာင္မွ ကုိေဌးႂကြယ္ တုိက္ျပင္ထြက္ခြင့္မရ
36/ ျမန္မာသစ္မ်ား တ႐ုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္မွ ခုိးထုတ္
37/ ေထာင္ဒဏ္ (၆၅) ႏွစ္က် မမီးမီးကုိ ပုသိမ္ေထာင္ပုိ႔
38/ ငါးလုပ္ငန္းအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (၁၀) ႏွစ္ျပည့္ပြဲ က်င္းပမည္ လုံၿခံဳေရးတင္းက်ပ္ဟု သတင္းမေရးရန္ သတိေပး
39/ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ယုဇနပလာဇာ မီးေလာင္၊
40/ ျမန္မာအစိုးရပိတ္ထားသည့္ ထုိင္းကုန္စည္မ်ား လစဥ္ ဘတ္သန္း (၃,၀၀၀) ဖုိး ခုိးသြင္း
41/ Will Asean charter usher in a new era for the region?
42/ ASEAN Charter
43/ Thomas L. Friedman: Cars, Kabul and banks
44/ ကိုကို ... ေန႔တိုင္းလာေနာ္

---------- ညိဳထက္ညိဳ

45/ ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ တရားပဲြ ပိတ္ပင္ခံရဟု အက်ဳိးေဆာင္မ်ား ေျပာၾကား
46/ မဲေမွာင္ေနေသာ ကမၻာၾကီး ---------- မင္းေဆြသစ္
47/ ကြန္တိန္နာငွားရမ္းေသာ ကုမၸဏီမ်ား တြက္ေျခမကိုက္
48/ ကိုေအးလြင္အဖြဲ႔ ေရြးေကာက္ပဲြ၀င္ရန္ ျပင္ဆင္ေန
49/ တကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပသမားၾကီး ေထာင္ထဲမွာ အစာငတ္ခံ
50/ အာဏာအတြက္ အာဃာတမုန္တိုင္း ---------- ေကတီဦး

ဆႏၵျပေန

51/ နာရီျပင္ဆရာ၏အိမ္နီးခ်င္း ---------- ေရးသူ- ဂ်ဴး
52/ ဂါရ၀တရားမွ ယိုစီးခဲ့တဲ့ ခံစားခ်က္ ---------- ေရးသူ- ေအာင္ၿမိဳင္
္53/ ခြန္းခ (သို႔မဟုတ္) ျမစ္ရဲ႔စကား ---------- ေရးသူ-ထြန္း၀င္းၿငိမ္း
54/ ရႀမး္ဴပည္နယ္ ဘိန္းစိုက္ပဵိႂးမႁ တိုးတက္လာ
55/ အဴငင္းပၾားကမ္းလၾန္ပင္လယ္တၾင္ စီးပၾားဴဖစ္ ေရနံႎႀင့္ ဓာတ္ေငၾႚမေတၾႚရႀိ
56/ ေ႟ၿ႒တိဂံေဒသမႀာ ဘိန္းစိုက္ဧက ဴမင့္တက္လာသဴဖင့္ ထုိင္းႎိုင္ငံ စိုးရိမ္ပူပန္
57/ ဉာဏ္လႊာေတာ့ ဘုရင့္ေရႊကိုယ့္ေရႊျဖစ္
58/ Peter Hitchens: Inside Burma - one of the world's most beautiful and ugliest countries
and the last ghost of the British Empire

FRIDAY, DECEMBER 12, 2008

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

6

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

7

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အေဝးကေပးစာတေစာင္
ေရးသူ- ယာေတာကသာေဗ်ာ
ကိုဟိုဒင္းေရ-

၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ ၇ရက္။
၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ ကုန္ကာနီး လာတာနဲ႔အမွ် ဗမာျပည္သာမက ႏိုင္ငံေပါင္းစံု၊ ဘာသာ

အယူဝါဒေပါင္းစံုတို႔နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အခါႀကီးရက္ႀကီးေတြ တခုၿပီးတခု ဆက္ေနတာ သတိ
ထားမိတယ္ဗ်ာ။ အခုအခါဟာ ဗမာျပည္မွာ စာဆိုေတာ္လ မဟုတ္လားဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား မွတ္မိတယ္
မဟုတ္လား။ နဂို ဂ်ပန္ေခတ္၏ စာဆိုေတာ္ေန႔ သတ္မွတ္ၾကတုန္းကေတာ့ နေတၱာ္လဆန္း
(၁)ရက္ေန႔ကိုသာပဲ စာဆိုေတာ္ေန႔ရယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ခဲ့တာ၊ ေနာက္က် ေတာ့
စာေပသမားေတြကို ျမင္ဖူးခ်င္၊ သူတို႔ ေဟာေျပာတာေတြကိုၾကားခ်င္လို႔ ၿမဳိ႔တကာ နယ္တကာက
ဖိတ္တာေတြမ်ားလြန္းလာၿပီး တေန႔တရက္ထဲနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္တာနဲ႔ စာဆိုေတာ္ လလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး

တလလံုး လႈပ္႐ွားၾကတာေလဗ်ာ။ စာေပသမားေတြဟာ သူတို႔ ေျပာခ်င္တာေတြကို ျပဇာတ္ေတြ၊
ေဟာေျပာပြဲေတြလုပ္ၿပီး တင္ဆက္ၾက၊ ေဟာေျပာၾက၊ ျပည္သူလူထုဆီက အသံေတြကို
ကိုယ့္နားနဲ႔ကိုယ္ ဆတ္ဆတ္နားေထာင္ၾက၊ အင္မတန္ က်က္သေရမဂၤလာ႐ိွတဲ့

အစဥ္အလာေတြပဗ်ာ။ အခုေတာ့ နဝတ-နအဖတို႔ရဲ႔ ဒီမိုကေရစီ ေအာက္မွာ စာဆိုေတာ္ပြဲဆိုတာ
ဟိုအရင္လို ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ မက်င္းပႏိုင္ယံုမက ၿပိဳးၿပိဳး ေျပာက္ေျပာက္သာ
မေသေကာင္းမေပ်ာက္ေကာင္း က်န္ေတာ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ ေဟာေျပာရ သူေတြခမ်ာလည္း "ဓား
ဂုတ္ေပၚမွာဝဲ" ဆိုတဲ့ ငိုခ်င္းကို ဆိုၿပီး ေျပာသလို လုပ္ေနရတာ။ ဒါ့အျပင္

နားေထာင္သူေတြကလည္း ကိုယ့္ေဘးကထိုင္ေနသူကို ေထာက္လွမ္းေရးလားလို႔ လွည့္လွည့္
ၾကည့္ေနရေသးတယ္။

ထားပါေတာ့။ က်ေနာ္ ဒီတခါေရးခ်င္တာက ဒါအဓိကမဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက
ဒီလိုစာေပသမားမ်ားရဲ႔ အခါႀကီးရက္ႀကီးမွာ စာေပသမား၊ မီဒီယာသမား၊ ဘေလာ့ဂါသမားေတြ
မၾကားစဖူးေထာင္ဒဏ္ေတြနဲ႔ ေထာင္ခ်ခံေနၾကရတဲ့အျဖစ္ကိုပါ။ အီးေမးလ္တေစာင္
ေထာင္၁၅ႏွစ္တဲ့၊ တရားဥပေဒကိုျပက္ရယ္ၿပဳ၊ ဒီမိုကေရစီကို ေစာ္ကား၊ ေခတ္သစ္

နည္းပညာအေပၚ အာဃာတေတြ ေဖာ္ျပေနၾကတာ၊ သူတုိ႔ ဘယ္လို လိပ္ျပာ လံုၾကပါလိမ့္လို႔သာ
က်ေနာ္ေတာ့ ေမးလိုက္ခ်င္ေတာ့တာပဲ။

ဒီရက္ေက်ာ္ေတာ့ ေရာက္လာတာက အစၥလမ္ဘာသာဝင္ေတြရဲ႔ ဘကၠရီ အစ္ပြဲေတာ္ဗ်။
အစ္ႀကီးလို႔ အလြယ္ေခၚၾကတဲ့ဟာေလဗ်ာ။ ဒီေန႔ ဒီရက္မွာ အစၥလမ္ ဘာသာဝင္ေတြက

လူမ်ိဳးမေ႐ြး၊ ဘာသာမေ႐ြး၊ မိတ္ေဆြေတြ၊ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကို အမဲသား ေတြေပးၾက၊
ဆမ္မိုင္ေတြေဝၾက၊ ကုသိုလ္ၿပဳၾက၊ ၿပီးရင္ ညေနေစာင္းက်ရင္ ဝတ္ေကာင္းစားလွနဲ႔
လက္ေဆာင္ေတြ လက္ဆြဲၿပီး တအိမ္သားလံုး ထြက္လည္ၾက၊ က်ေနာ္ျဖင့္ ျမင္-

ျမင္ေယာင္ေသးေတာ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို "သူတကာကန္ေတာ့ပြဲေတြနဲ႔ ႐ြာထဲမွာ လူေယာင္ျပ" ၾကခ်ိန္မွာ
၈၈မ်ိဳးဆက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ဒီမိုကေရစီအတြက္ ေျပာဆို၊ ေတာင္းဆိုသူေတြဟာ
ေမွာင္မိုက္တဲ့တိုက္ခန္းေတြထဲမွာ ေဆြကြဲမ်ိဳးကြဲ၊ ဘယ္လိုေနၾက႐ွာ မလဲ-ေနာ္ဗ်ာ။
ေထာင္က်ဖူးတဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္ဗ်ာ။

အစ္ပြဲေတာ္လြန္ရင္ ေရာက္လာမွာက နာတာလူးပြဲေတာ္ေပါ့။ ခရစၥမတ္ပြဲေတာ္ ဆိုတာ အၾကင္နာ၊
8
vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

သဒၵါေတြကိုကိုယ္စားၿပဳတဲ့၊ ေဖာ္ျပတဲ့ ပြဲပါ။ မိသားစုအတြင္း ေႏြးေထြးမႈ၊ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈေတြ
ေဖာ္ျပၾက၊ လက္ေဆာင္ေတြေပးၾက၊ အင္မတန္သိမ္ေမြ႔တဲ့ ရက္ျမတ္ ပါပဲ။ နာတာလူးပြဲအႀကိဳ
ညမွာ မိသားစုအတူတူ ခရစၥမတ္ ညစာစားၾကတာကေရာ၊ ဘယ့္ကေလာက္ ေႏြးေထြးၿပီး

ၾကည္ႏူးစရာေကာင္း လိုက္လဲဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ အၾကင္နာ သဒၵါဆိုတာ ခ်ိဳ(ဂ်ိဳ)နဲ႔လားလို႔ ေမးရမယ့္
နအဖ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြအေပၚ စာနာမႈတံခါးကိုပိတ္၊
ေထာင္တံခါးေတြကိုဖြင့္လို႔ ေဝးလံသီေခါင္၊ ခ်မ္းေအးခိုက္တံုတဲ့ ေနရာေတြဆီကို

ဒေလေဟာပို႔ပစ္ၾကတယ္။ မိသားစုတြင္း ေမတၱာမွ်ေဝမႈ၊ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈကို သေကၤတၿပတဲ့
ရက္ျမတ္ကာလမွာ ဒီစစ္ အာဏာ႐ွင္ေတြဟာ တိုင္းျပည္အတြင္းမွာ ဆယ္စုႏွစ္နဲ႔ခ်ီတဲ႔ ေသြးကြဲမႈနဲ႔
ရန္ၫိႈးေတြ ဖန္တီးေနၾကတယ္။ နာတာလူးပြဲေတာ္လို ကာလမွာ မဲဇာထက္အမ်ားႀကီးပိုေဝး၊
ပိုေအးတဲ့ အရပ္ေတြကို ပို႔ပစ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အပို႔ခံရသူေတြလည္း ဒီလိုအခါမွာ

"ေ႐ႊလည္ဆြဲခ်င္႐ွာလိမ့္ေပမေပါ့ဗ်ာ။" ဒါကို နအဖက သံေျခခ်င္းေတြ ဆြဲေပးေနၾကတယ္ ေလ။
ဇန္နဝါရီလ တတိယအပါတ္ကို ေရာက္ရင္ေတာ့ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူးေရာက္ၿပီ။ ကမၻာ့လူဦးေရရဲ႔
ေလးပံုတပံုနီးပါး႐ွိတဲ့ လူေတြရဲ႔ အမြန္ျမတ္ဆံုး ႐ိုးရာပြဲေတာ္ေပါ့။ သူတို႔ တ႐ုတ္ေတြဟာ

ဒီေန႔ဒီရက္ကို ေရာက္ပတဲ့ဆိုရင္ ေရာက္ရာအရပ္ကေန ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ္ျပန္ ၾကရတယ္။ ၿပီးရင္
အိမ္သားေတြစုၿပီး ထမင္းအတူစားၾကတယ္။ ဒါဟာအဓိကပဲ။ အေခၚအေဝၚကိုက

မိသားစုစုစည္းတဲ့ပြဲတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ထမင္းစားပြဲ မစမီ ပသ သင့္တာေတြ ပသ ရေသးတယ္။
ၿပီးေတာ့မွ "သားေျမးငယ္မာခ်ာ ဘယ္ညာေထြး ေတာ့သည္၊ အလုပ္ကယ္ ဧရာ

ငံု႔ကာေလြးေတာ့သည္" ဆိုသလို အျပတ္တြယ္ၾကတာပဲဗ်ိဳ႔။ အဲ- ေနာက္တေန႔ေရာက္ေတာ့
ဒီေန႔ဒီရက္အတြက္ တမင္ တင္ႀကဳိဝယ္ထားတဲ့ အဝတ္ အစားအသစ္ေတြ ဝတ္ၿပီး လည္စရာ
ပတ္စရာ ေနရာေတြကို သြားလည္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔မ်ားဆိုရင္ အဖိုးအဖြားကေန ေျမးအထိ
မ်ိဳးဆက္သံုးခု၊ ေက်ာပိုးတန္သူကိုပိုး၊ လက္တြဲတန္သူကို လက္တြဲၿပီး

ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ အဝတ္အစားေတြ၊ အရယ္အၿပဳံးအေတြနဲ႔

လမ္းေပၚထြက္လာၾကတာ၊ တယ္လဲ မဂၤလာ႐ွိသကိုးဗ်။ ကေလးေတြ လက္ထဲမွာလည္း
စားစရာမ်ိဳးစံု၊ ပူေပါင္း-ရဟတ္လို ကစားစရာမ်ိဳးစံုနဲ႔။ က်ေနာ္လို အိမ္နဲ႔ ႏွစ္႐ွည္လမ်ား

ကြဲေနရသူအဖို႔ တကယ့္ကိုအားက်စရာ၊ အိမ္လြမ္းစရာႀကီးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ အေသအခ်ာ
ျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ကိုယ္ကမွ အဲဒီလို လည္ပတ္၊ ေပ်ာ္ပါးေနတဲ့လူေတြကို
ျမင္ေနရေသးတယ္၊ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ သူတို႔တေတြျဖင့္ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် မ်က္ႏွာပုပ္ႀကီးေတြနဲ႔
ဆဲေရး ေငါက္ငမ္းသံေတြကိုပဲ ျမင္ေန၊ ၾကားေနၾကရမွာ။ သူတို႔အတြက္ ႏွစ္သစ္
မကူးေသးတာကေတာ့ အမွန္ပဲဗ်ာ။

ျပန္ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ အထက္မွာေရးခဲ့သလို လူမ်ိဳးေပါင္းစံု၊ ဘာသာဝင္ ေပါင္းစံုတို႔ ေမတၱာေတြ၊
မုဒိတာေတြ ပြားမ်ားၾကတဲ့ မဂၤလာ အခ်ိန္ကာလေတြမွာ နအဖေၾကာင့္ ဗမာျပည္သားေတြဟာ
အမ်က္ေတြပြားရ၊ အံႀကိတ္ရ၊ လက္သီးဆုပ္ရေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကရတယ္။ ထမင္းစားရင္

ထမင္းလုပ္မ်ိဳမက်၊ မ်က္ရည္က်ရတာေတြ ျဖစ္ၾက ရတယ္။ ဒီလို အိမ္ေထာင္ေတြကိုေတာင္
ခြဲပစ္ေနတဲ့အစိုးရတရပ္ဟာ အမ်ိဳးသား စည္းလံုးေရး၊ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ေသြးစည္းခ်စ္ၾကည္ေရး
စတာေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ေဆာင္ ႏိုင္ပါ့မလဲ။

က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူလူထုေတြကေတာ့ ဒီလိုေန႔ေတြရက္ေတြ၊ အခါေတာ္ မဂၤလာေတြ ေရာက္တိုင္း
ေထာင္ထဲေရာက္ေနတဲ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြကို ကိုယ့္အရင္းအခ်ာေတြသဖြယ္ သတိရလြမ္းဆြတ္ၿပီး

သူတို႔အတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ဖို႔ သႏၷိ႒ာန္ေတြခ်ေနမိၾကမွာပဲ။ ခရစၥမတ္ေတးေတြ ဆိုရမယ့္အစား

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

9

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

"ကမၻာမေၾကဘူး" သီခ်င္းဆိုေနရတာ ေကာင္းေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ။
ဘယာေဘး ကြာေဝးၾကပါေစ။
ယာေတာကသာေျဗာ

Former Myanmar dictator's daughter released
from house arrest
YANGON (AFP)13.12.2008 — Officials in Myanmar have released the daughter of the
country's former dictator Ne Win after six years under house arrest, police said Saturday.

Picture taken in the 70s of Burmese leader Ne Win.
A senior police official told AFP that Ne Win's favoured daughter Sandar Win, who is now
in her 50s, was released late Friday.
"She was released yesterday evening as her detention period was completed," he said, under
condition of anonymity.
Sandar Win had been under house arrest at her lakeside home in Myanmar's main city
Yangon since 2002 after being convicted on treason charges for plotting a coup.
Her husband Aye Zaw Win and three sons were sentenced to death for the same crime, but
remain locked up in Yangon's notorious Insein prison.
Ne Win ruled the country from 1962-88 after ousting Myanmar's first elected postindependence leader U Nu in a coup.
His socialist programme sent the country, once one of Southeast Asia's wealthiest nations,
spiralling into poverty. It remains one of the world's poorest nations.
Ne Win resigned in 1988 after a mass uprising against the country's junta, which was
crushed in a brutal crackdown that left an estimated 3,000 dead.
He died in December 2002, aged 92, while under house arrest with his daughter.

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

10

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

Yangon - Myanmar has released San Dar Win, a daughter of the country's former
dictator Ne Win, from six years of house arrest in her lakeside home in Yangon,
relatives confirmed Saturday. "She was visiting her friend's house after her
release," a relative told Deutsche Presse-Agentur dpa. She was released on
Friday.
San Dar Win, 56, a doctor and "favourite" daughter of former strongman Ne Win,
who dominated Myanmar politics between 1962 to 1988, was placed under house
arrest at Ne Win's villa in Yangon after her husband and three sons were arrested
on charges of plotting a coup in 2002.
Her husband Aye Zaw Win, 60, and three sons - Aye Ne Win, 31, Kyaw Ne Win,
29, and Zwe Ne Win, 27 - were sentenced to death by hanging in September 2002
but still remain in Insein Prison, Yangon.
Ne Win came to power in 1962 after a coup against Myanmar's first elected postindependence prime minister U Nu.
He launched Myanmar, also called Burma, on the disastrous "Burmese Way to
Socialism," which transformed the country from one of the richest in Southeast Asia
to Least Developed Developing Nation status in 1988.
Ne Win resigned in 1988 in the wake of a mass uprising against the country's
military regime, which was crushed with an army crackdown that left an estimated
3,000 dead.
He died on December 5, 2002, at the age of 92 while under house arrest with his
daughter San Dar Win

TUESDAY, JANUARY 1, 2008

မေမ့ႏိုင္တဲ့ပံုရိပ္မ်ား(၁)
ေရးသူ-ကၽြန္းျပန္ရဲေဘာ္တဦး

၁၉၆၂ ခု စစ္တပ္မွ ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရ အမည္နဲ႔ တက္လာကတည္းက ၁၀

စုႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ေမ့မရတဲ့ လူသိထင္႐ွား သမိုင္းမွတ္တိုင္ႀကီးမ်ား၊ လူမသိ သူမသိ
မွတ္တိုင္မ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ ေဖာ္ျပရမယ္ဆိုရင္ ၁၉၆၂ခု

ဇူလိုင္ ၇ ရက္ ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပံု။ ၁၉၆၅ ခု သံဃာ့အေရးအခင္း။ ၁၉၆၇ ခု ဆန္ျပသနာ၊
တ႐ုတ္ဗမာအေရးအခင္း (ေမာ္စီတုန္းတဆိပ္ ျပသနာ)။ ၁၉၆၈ ခု ရခိုင္ေလေဘး။ ဒါေတြက
လူသိ႐ွင္ၾကား ထင္ထင္ေပၚေပၚ ျဖစ္ခဲ့တာေတြပါ။ လူမသိ သူမသိ ေသးတဲ့

အေရးအခင္းတခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို စမ္းသပ္တဲ့ အေနနဲ႔
ကိုကိုးကၽြန္းကို ပို႔တဲ့ အေရးအခင္းပါပဲ။ ႏွစ္ကေတာ့ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ပါ။

ေန႔ရက္ကိုေတာ့ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ၁၉၆၉ခု ႏွစ္ဦးပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ႏိုင္ငံေရးသမား (ထိမ္းသိမ္းပုဒ္မ) ၃၅ ေယာက္ဟာ မႏၱေလးအခ်ဳပ္ေထာင္ကေန

စစ္အခ်ဳပ္ေထာင္မွာ တညအိပ္ၿပီး ေနာက္တေန႔ နံနက္ ၄ နာရီေလာက္မွာ ရထားတြဲေပၚ
တက္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးသမား ေတြကို ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ကို

ေခၚသြားတယ္ဆိုတာ ျပည္သူေတြကို မသိေစခ်င္လို႔ ရထားတြဲကို ဘယ္အခ်ိန္ကရင္း နန္းတြင္းထဲ
တြဲလာထိုးထားတယ္ မသိပါ။ ရထားေပၚမွာလဲ အရပ္၀တ္အရပ္စားနဲ႔ အရပ္စံုေထာက္ေတြ၊
စစ္ယူနီေဖာင္းနဲ႔ စစ္စံုေထာက္ေတြ စုစုေပါင္း ၁၅ ေယာက္၊ အေယာက္ ၂၀ ေလာက္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

11

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

႐ွိမယ္ထင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ လူေတြမ်ားဆိုရင္ ေျခလက္ေတြ ဟိုရမ္းဒီရမ္းနဲ႔ မ်က္ႏွာေတြ

အေၾကာဆြဲသလို ပါး႐ြဲ႔လည္ရမ္း သြက္ခ်ာပါဒ လိုက္သလို ျဖစ္ေနတာေတြလဲ ေတြ႔ျမင္ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သတိျပဳမိသမွ် ဒီလူေတြဟာ အျပင္ေလာကမွာ တိုက္ႀကိဳတိုက္ၾကား၊

ေျမာင္းႀကိဳေျမာင္းၾကား အိတ္စုတ္တလံုး တုတ္တေခ်ာင္းနဲ႔ အမွိဳက္ပံုမွန္သမွ် လွန္ေလွာ႐ွာၿပီး
ပလပ္စတစ္ေကာက္ေနၾကတဲ့ သူေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကို ေတြ႔ရတာကေတာ့ ရထားေပၚမွာပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စစ္အခ်ဳပ္ေထာင္ကေန ေခၚသြားတာ ႐ိုး႐ိုးေလးနဲ႔ ေခၚသြားခံရတာ မဟုတ္ပါ။
ႏွစ္ေယာက္တတြဲစီ လက္ထိပ္ခတ္၊ အလယ္ေခါင္က လက္မလံုးေလာက္ ႀကိဳးနဲ႔ တြဲခ်ီထားၿပီး
ႏြားကူးမ်ား ႏြားေမာင္းသလို ေမာင္းၿပီး ေခၚသြားတာပါ။ ရထားေပၚ ေရာက္ၿပီးမၾကာပါ။
ရထားေခါင္းတြဲက လာဆက္လိုက္လို႔ (ဂ်ိမ္း) ဆိုတဲ့ အသံ ၾကားရပါတယ္။ ရထားဟာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔တြဲကို မႏၱေလး ဘူတာႀကီးဆီ ေခၚသြားၿပီး တြဲ႐ွည္ႀကီးရဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ

ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ခန္႔မွန္းေျခအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အေစာဆံုးရထားနဲ႔ ရန္ကုန္ကို
ပို႔တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
ရထားေပၚမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ထမင္းထုပ္ တထုပ္စီေပးလို႔ စားခဲ့ရပါတယ္။ ရကုန္ဘူတာႀကီးထဲ
ေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးေမွာင္ေနပါၿပီ။ ဒါေတာင္မွ ရထားတြဲေပၚမွာ တနာရီ၀က္ေလာက္
ေနရပါ ေသးတယ္။ ေနာက္မွ အလံုပိတ္ ဘတ္စ္ကားတစင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို

အင္းစိန္ေထာင္ကို ပို႔ပါတယ္။ ေထာင္ဗူး၀မွာ စစ္ယူနီေဖာင္း၀တ္ လက္နက္ကိုယ္စီနဲ႔
ဆီးႀကိဳေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ဘယ္သူဘယ္၀ါ အဖအမည္၊ ေနရပ္လိပ္စာ အျပည့္အစံု
ဘာမွဳနဲ႔ ေရာက္တယ္ဆိုတာကအစ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ ယူပါတယ္။ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ ေရးမွတ္ေနတဲ့ သူဟာ ပခံုးေပၚမွာ ဘားေခၚတဲ့
အစင္း၃ေခ်ာင္းနဲ႔ပါ။ ေဘးက စစ္သားေတြကလဲ ဗိုလ္ႀကီးကို မွန္မွန္နဲ႔ ျမန္ျမန္ေျပာ၊

အခ်ိန္သိပ္မ႐ွိဘူး ဘာဘူးညာဘူးနဲ႔ ဟိန္းေဟာက္ ခ်ိန္းေခ်ာက္ၿပီးေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က
ျမန္ျမန္ ေျပာခ်င္ေပမယ့္လည္း ေရးမွတ္ယူေနတဲ့ ဗိုလ္ႀကီးဆိုသူဟာ ျမန္ျမန္ လိုက္မေရးႏိုင္ပါ။
စာလံုးေတြကလည္း မပီမသနဲ႔ ပဲတီပင္ေပါက္လို မညီမညာ လိုက္ေရးေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ထဲကေတာ့ ျမန္မာစာမွ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာေတာင္ မေရးတတ္ပါ လားလို႔
ထင္မိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ေရးမွတ္တမ္း အက်ဥ္းယူေနတာ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ ၾကာမယ္
ထင္ပါတယ္။ အဲဒီကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေစာင္အုပ္ၿပီး အထဲကို ေခၚသြားပါတယ္။ ေခၚပံုက

လူတေယာက္ကို ေစာင္အုပ္၊ ေဘးတဖက္တခ်က္ကေန ဘယ္လက္တေယာက္ကိုင္၊ ညာလက္
တေယာက္ကိုင္၊ ဒီနည္းနဲ႔ ေခၚသြားတာပါ။ ညကလဲေမွာင္၊ ေစာင္ကလဲအုပ္လိုက္ေတာ့ ဘာကိုမွ
မျမင္ရေတာ့ပါ။ ေတာ္ေတာ္လွမ္းလွမ္း ကြက္လပ္ကို ေလွ်ာက္မိေတာ့ အေပၚကိုတက္လိုက္၊
ေလွကား႐ွိတယ္၊ ဘယ္ႏွစ္ဆင့္႐ွိတယ္ေပါ့။ ေနာက္အခန္းတခုလို႔ ယူဆရတဲ့ ေနရာတခုကို
ေခၚသြားတယ္။ ေ႐ွ႔မွာတန္း ႐ွိတယ္ ေျခေထာက္ကို ေျမွာက္လိုက္၊ ေ႐ွ႔နားသြား၊

အဲဒီလိုအမိန္႔ေပးၿပီး ထိုင္ လို႔ဆိုလိုက္ေတာ့ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ အုပ္လာတဲ့ေစာင္ကို
ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႔မွာ ထမင္းပန္းကန္နဲ႔ ဟင္းခြက္ အခ်ိဳ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ အလားတူ
ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ေခၚလာတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ ေရာက္ေနႏွင့္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အားလံုး

ထမင္းပန္းကန္ေ႐ွ႔မွာ ငုတ္တုပ္ထိုင္ေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ထမင္းေတာ့ မစားခိုင္းေသးပါ။
က်န္႐ွိေနေသးတဲ့ ရဲေဘာ္အခ်ိဳ႔ မေရာက္ေသးလို႔ ေစာင့္ေနၾကရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြက ထိုင္ေနၾကတုန္း ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ ေစာင္အုပ္ေခၚ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

12

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

လာတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ ေရာက္ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီထဲက ရဲေဘာ္တေယာက္ကို ေခၚလာေတာ့
အေစာင့္ေတြက ေ႐ွ႔မွာတန္း႐ွိတယ္ တိုက္မိမယ္ ေျခေထာက္ကိုေျမွာက္လို႔ဆိုေတာ့ သူလဲ

တန္းတိုက္မိမွာစိုးလို႔ ေျခေထာက္ကို တအားကုန္ေျမွာက္လိုက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တန္းက
တခန္းနဲ႔တခန္း ျခားထားတဲ့ ၄x၂ ပ်ဥ္ေခ်ာင္းေလးပါ။ ေခၚလာတဲ့သူေတြက အမယ္ေလးကြာ

အဲဒီေလာက္ ေျမွာက္စရာ မလိုပါဘူးလို႔ ေျပာၾကလို႔ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အဲဒီလူရဲ႔
အျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ရီၾကတာေပါ့။ ေနရာကို ေရာက္လို႔ ထိုင္ခိုင္းၿပီး ေစာင္ဖြင့္လိုက္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ကိုမာဆင္ ျဖစ္ေနမွန္း သိရတယ္။

သူက မႏၱေလးတကၠသိုလ္ကပါ။ နာမယ္ကလဲ မာဆင္၊ ႐ုပ္ၾကည့္ေတာ့လဲ အသားက ခပ္မဲမဲနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္က မြတ္ဆလင္ထင္ေနတာ၊ ေနာက္ သူနဲ႔ စကားေျပာၾကေတာ့မွ

မြတ္ဆလင္မဟုတ္မွန္း သိရတယ္။ ျမင္းျခံသား၊ သူ႔မိဘေတြက ေမြးတိုင္းမတင္လို႔။

တင္ေအာင္လို႔ မာလဲမာ ဆင္ေကာင္ ေလာက္လဲ ကိုယ္လံုးထြားႀကိဳင္းေအာင္ မာဆင္လို႔
နာမည္ေပးတဲ့အေၾကာင္း သိရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲဒီညက စားရတဲ့ ထမင္းဟင္းကို မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊

င႐ုပ္သီးနဲ႔ ငါးေျခာက္ေၾကာ္၊ ထမင္းက ဆန္လံုး႐ွည္႐ွည္နဲ႔ ငကၽြဲဆန္ပါ။ မနက္ထဲကရင္း၊
ေနခင္းရထားေပၚမွာ (စာေရးသူရဲ႔ ေလသံ စာလံုးေပါင္းအတိုင္း) မ၀တ၀ ထမင္းထုပ္ကေလးပဲ
စားရေတာ့ ထမင္းကလဲ ဆာဆာနဲ႔ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို စားေကာင္းပါတယ္။ ည ၁၀
နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ႐ွိၿပီ ထင္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကလဲ လြန္ေနၿပီ မဟုတ္လား။

ဒီလိုနဲ႔ တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာလိုက္ၾကတာ မသိတဲ့ရဲေဘာ္ေတြေရာ၊ သိတဲ့ရဲေဘာ္ေတြေရာ၊ ၾကာေလ
မ်ားလာေလဘဲ။ ဒီအထဲက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ေရာင္းရင္း ရဲေဘာ္ႀကီး အမရပူရက
ဦးေလးဦးခင္ေမာင္ ေရာက္လာတယ္။ ပိန္ပိန္ပါးပါး မုတ္ဆိတ္ေမြးကလဲ တထြာေလာက္နီးပါးနဲ႔၊
ကၽြန္ေတာ္တို႔အထဲမွာ အသက္ အႀကီးဆံုး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘိုးေတာ္လို႔
ေခၚၾကတယ္။ မႏၱေလးေထာင္မွာ အတူေန ကတည္းက ခြဲခြါသြားလိုက္ၾကတာ၊ အခုမွ

ျပန္ေတြ႔ရေတာ့ အားရ၀မ္းသာ ေမးၾကျမန္းၾက တာေပါ့။ ဒါကို အာဏာပိုင္ေတြက အခုမွ မင္းတို႔
ဟိုခ်ီမင္းနဲ႔ေတြ႔ၾကလို႔ သိတ္၀မ္းမသာေနနဲ႔၊ အိမ္မဟုတ္ဘူး၊ မေအ႐ိုးေတြ၊ ႏွမ႐ိုးေတြနဲ႔ ဆဲဆိုတာ
ခံရပါေသးတယ္။

၁၉၆၇ ခု ဆန္႐ွားတဲ့ႏွစ္က အျပင္ေလာကမွာ ျပည္သူေတြ ဆန္႐ွာမရလို႔ အေတာ့္ကို
ဒုကၡေရာက္ၾကတယ္။ အလားတူစြာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏၱေလးေထာင္ထဲမွာလဲ အက်ဥ္းသားေတြ

ထမင္း၀၀ မစားၾကရလို႔၊ ေနာက္ပီး က်န္းမာေရးနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ထိထိေရာက္ေရာက္ ကုသျခင္း
မခံရၾကလို႔ အက်ဥ္းသားေတြထဲမွာ ေသသူ အေတာ္မ်ားလာတယ္။ ေထာင္တြင္းဆရာ၀န္ကို
မေက်နပ္ တာလဲ ႐ွိတယ္။ ဆရာ၀န္နာမည္က ေဖေဇာ္တဲ့။ လ နဲ႔ ရက္ကိုေတာ့ အတိအက်

မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ၇ လ ပိုင္း၊ ၈ လ ပိုင္းေလာက္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ မႏၱေလးေထာင္တခုလံုး
ဆူတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနရတဲ့ အေဆာင္ႀကီးက ေထာင္ထဲမွာ အႀကီးဆံုး။
အေဆာင္႐ွည္ႀကီးမွာ ခန္႔မွန္းေျခအာျဖင့္ ကိုက္သံုးရာေက်ာ္ ေလးရာေလာက္
႐ွည္မယ္ထင္ပါတယ္။ အေဆာက္အဦပံုစံက အထပ္ႏွစ္ထပ္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေလးကန္႔
ကန္႔ထားပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို အေပၚထပ္မွာထားပါတယ္။ တခန္းကို ၄၀ ေက်ာ္ ၅၀

နီးပါး႐ွိတယ္။ ေအာက္ခန္းေလးခန္းမွာေတာ့ ဒီကရီ က်ၿပီးသား အက်ဥ္းသားေတြ ထားတယ္။
တခန္းတခန္းကို ရာေက်ာ္ေနရတယ္လို႔ သိရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

13

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

စကားေျပာျခင္း၊ ပစၥည္းေပးျခင္း လံုး၀မလုပ္ရပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့ အေဆာင္ေ႐ွ႔မွာ ၁ တိုက္နဲ႔
၂ တိုက္ဆိုၿပီး အခန္း ၁၀ခန္းပါ တိုက္ႏွစ္တိုက္ ႐ွိပါတယ္။ တို္က္သမားေတြ ေနထိုင္တဲ့ေ႐ွ႔က
အုတ္နံရံအျမင့္ႀကီး ကာထားတာမို႔ သူတို႔နဲ႔ လံုး၀ ေတြ႔ဆံုစကားေျပာႏိုင္ျခင္း မ႐ွိပါ။ ဒါေပမဲ့
အေစာင့္ေတြ အလစ္မွာ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ (သူတို႔ ေရခ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ မိလႅာသိမ္း၊

ထမင္းေကၽြးခ်ိန္) ရတုန္းရခိုက္မွာ အုတ္နံရံေပၚတက္ၿပီး စကားေျပာၾကပါတယ္။ ၾကာလာေတာ့လဲ
ဘယ္တိုက္မွာ ဘယ္သူ႐ွိတယ္ဆိုတာ သိလာရပါတယ္။ ရဲေဘာ္သံေခ်ာင္း၊

ရဲေဘာ္ေဌးလွ(ေထာင္တြင္းက်ဆံုး)၊ ရဲေဘာ္ေလးေမာင္ (ကၽြန္းမွာ က်ဆံုး)၊ ရဲေဘာ္ဘမူ၊
ရဲေဘာ္လွေ႐ႊ အစ႐ွိတဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္လို႔ ယူဆတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို တိုက္ထဲမွာ
ထားတာ သိရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့ အေပၚထပ္ နံပါတ္ ၁ ခန္းက သံဃာေတာ္ေတြ ထားပါတယ္။ ၂ ၃ ၄ ခန္းက
ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ဆံုး အခန္း ၄ မွာေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္
ေနရတဲ့အခန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔လို လူငယ္ေတြ နည္းပါတယ္။ မွတ္မိသမွ် ပ်ဥ္းမနားက
ရဲေဘာ္စိုးျမင့္ (နားေလးစိုးျမင့္) လို႔လဲေခၚတယ္။ သူက နားမေကာင္းဘူး။ လူက အသားညိဳညိဳ

ပုပု။ ေနာက္ မႏၱေလးေတာင္ေျခ ျမရတနာ ပံုႏွိပ္စက္က ကိုခ်စ္ဦး၊ ကိုလွျမင့္၊ ကိုသိန္း၊ ေပါင္း ၇
ေယာက္ ၈ ေယာက္ပဲ ႐ွိမယ္။ က်န္လူအားလံုးက လူႀကီးေတြခ်ည္းပဲ။ အသက္အားျဖင့္ ၆၀
ေက်ာ္ ၇၀ေက်ာ္ေတြပါ။ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ဆိုတာ အင္မတန္ နည္းပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသမွ်ေျပာရရင္ ၀ါးတန္း ဦေက်ာ္၊ ျမစ္သား ဖဆပလ အမတ္ ဦးဥာဏ္ေဖ၊ မင္းဘူး
ဖဆပလအမတ္ သခင္ေမာင္ေမာင္၊ အလုပ္သမားအစည္းအ႐ံုးက ဦးညြန္႔၊ ေရခ်ိဳ ဦးေအးေမာင္၊
ေမၿမိဳ႔က သခင္အုံးေဖ၊ ဒုဗိုလ္မွဴးႀကီး ဘၾကင္၊ ေန႐ွင္နယ္ဦးဘသိန္း၊ ဦးပြႀကီး၊ မႏၱေလးက
ဗိုလ္မွဴးသန္းေအာင္၊ ပိုက္က်ံဳးသစ္စက္က ကိုတင္ေမာင္ညြန္႔ (ဒီပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ အခန္းထဲမွာ
ေသာက္ေရအိုးေရျဖည့္၊ တံပ်က္လွည္း၊ လူမွဳလုပ္ငန္း မပ်က္သူ)၊ အလံနီနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔

အဖမ္းခဲရတဲ့ ဦးညြန္႔တင္၊ ရဲမင္းႀကီးေဟာင္းဦးေမာင္ေမာင္၊ မစၥတာ စမစ္၊ ဖဆပလအတြင္း၀န္
သခင္ေမာင္ေမာင္ေလး၊ စသူတို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ တျခားမမွတ္မိေတာ့တာ ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။
ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေမၿမိဳ႔ကဆိုေတာ့ သခင္အုံးေဖတို႔က ဂ႐ုတစိုက္
႐ွိၾကတယ္။ ဘာမွ အားမငယ္ဘို႔ အားေပးစကားေျပာၿပီး သူတို႔မွာ႐ွိတဲ့ မံု႔ပဲသေရစာတို႔ကို
ခ်ေကၽြးပါတယ္။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီၾကပါတယ္။
ဒီလို ကူညီတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ထဲမွ မဟုတ္ပါဘူး။ လူသစ္ေရာက္လာရင္ ဘယ္ၿမိဳ႔
ဘယ္နယ္ကျဖစ္ျဖစ္ ဆီးႀကိဳအားေပး၊ တတ္ႏိုင္သေလာက္ကူညီ၊ ျပင္ပေလာကအေၾကာင္း
သတင္း ေမးၾကတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ေထာင္ထဲေရာက္ေနတဲ့ အထိမ္းသိမ္းခံ၊
ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႔ အလုပ္ ပါ။ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ၁၉၆၅ခု

သံဃအေရးအခင္းမွာ တႏိုင္ငံလံုးဖမ္းဆီးခံရတဲ့ အထဲက တခ်ိဳ႔ပါ။ သူတို႔ ေရာက္ခါစက

ဒုကၡေရာက္ၾကလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္ က်ၾကပံုကို ေျပာျပၾကပါ တယ္။ ဟုတ္မွာပါ။ ဒီလူေတြဟာ
တခိ်န္က ႏိုင္ငံေရးနယ္မွာ ႀကီးႀကီးမားမားေတြ မဟုတ္လား။ အမတ္ေတြ၊ ၀န္ႀကီးေတြ၊
၀န္ကေလးေတြ၊ ၿမိဳ႔မ်က္ႏွာဖံုးေတြ မဟုတ္လား။ ေရာက္စ သူတို႔ ခံစားရတာနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔
ေ႐ႊမန္းေတာင္သို႔ သီခ်င္းအသြားကို စာသားထိုးၿပီး စပ္ဆိုထားတာ ႐ွိခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ အျပင္ဂါတ္အခ်ဳပ္မွာ တလနီးပါး ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီကေန ေထာင္ထဲပို႔လိုက္တာ
ပါ။ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ လြတ္သေလာက္နီးပါး ျဖစ္သြားမိပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆို ေတာ့ အျပင္အခ်ဳပ္မွာေနရတာ စိတ္က်ဥ္းၾကပ္ပါတယ္။ အခ်ဳပ္ထဲမွာ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

14

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အမွဳနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ ႀကီးႀကီး မားမား မ႐ွိပါ။ အထူးသျဖင့္ ညေနညေန ေရာက္လာရင္၊

ရပ္ကြက္ကေန မူးၿပီး ရန္ျဖစ္တာတို႔၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ စကားမ်ားၿပီး ဓါးနဲ႔ခုတ္လို႔
၀ိုင္းဖမ္းၿပီး ပို႔တာတို႔၊ ခိုးမွဳ၊ လုယက္မွဳ ေလာက္သာ ႐ွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့

ေအးေအးသမား ဆူဆူပူပူသံ မၾကားခ်င္တဲ့သူဆိုေတာ့ ေနရတာ သိပ္မနိပ္ဘူးေလ။ ရဲေတြကလဲ
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေၾကာက္ၾကတယ္။ ဘာျပဳလဲဆိုေတာ့ ဖမ္းၿပီးထည့္ထား တာက M.I.S
စစ္စံုစမ္းေထာက္လွမ္းေရးကကိုး။ ဒီလူကို ဘယ္သူနဲ႔မွ ေတြ႔ခြင့္မေပးပါနဲ႔၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ

အဆက္အသြယ္ မလုပ္ပါေစနဲ႔။ တခုခုျဖစ္ရင္ ခင္ဗ်ားတို႔တာ၀န္ဘဲလို႔ ေျပာၿပီးထားခဲ့ေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒိျပင္သူနဲ႔စာရင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

၁၉၆၇ ဆန္႐ွားၿပီး တျပည္လံုး ဒုကၡေရာက္ၾကေတာ့ အဲဒီ ဂယက္ဟာ ေထာင္ထဲမွာလဲ ႐ိုက္ခတ္
လာပါတယ္။ အက်ဥ္သားေတြ ထမင္း၀၀မစားရတဲ့ ဒုကၡေတြ၊ ေထာင္ထဲမွာ လူလိုသူလို မထားလို႔
အဖ်ားအနာထူေျပာလာတာေတြ၊ နာမက်န္းျဖစ္တဲ့ အက်ဥ္းသားေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္
ေဆး၀ါးမကုသေပးတာေတြ၊ ေထာင္ဆရာ၀န္ေပါ့ေလ်ာ့မွဳေၾကာင့္မို႔ အေသအေပ်ာက္
မ်ားျပားလာတာ ေတြ၊ အဲဒီလို အေထြေထြ မေက်နပ္မွဳေတြက ေထာင္ဆူဖို႔အတြက္
အေၾကာင္းရင္းေတြ ဖန္တီးလာတာပါ။ ေနာက္ဆံုးေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ရင္

ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြရဲ႔ လူမဆန္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ၊ ႏွိပ္ကြပ္မွဳေတြေၾကာင့္မို႔ အေရးအခင္း
ေပၚလာရတာပါ။

ေဒါက္တာေဖေဇာ္ အလိုမ႐ွိ။ လူသတ္သမားေဖေဇာ္ အလိုမ႐ွိ။ ထမင္းပံုစံအျပည့္ရေရး ဒို႔အေရး၊။
နာမက်န္းအက်ဥ္းသားမ်ား ေကာင္းမြန္ေအာင္ ကုသေပးေရး ဒို႔အေရး စသျဖင့္ ည ၇
နာရီေလာက္မွာ ေအာက္ထပ္က အက်ဥ္းသားေတြဆီက ေအာ္သံ ၾကားရပါတယ္။
ေအာက္ထပ္အခန္းေတြက တခန္းၿပီးတခန္းဆိုသလို ေအာ္လိုက္ၾကတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔
အေပၚထပ္ က ႏိုင္ငံေရးသမားေတြလဲ ေထာက္ခံတဲ့အေနနဲ႔ လိုက္ၿပီးေအာ္ၾကပါတယ္။
ေနာက္တေန႔မနက္လဲ ၆ နာရီ ၇ နာရီေလာက္မွာ စၿပီး ေအာ္ၾကပါတယ္။ ၆ နာရီ

အခန္းတံခါးလာဖြင့္ေတာ့၊ ၀ါဒါေတြဟာ ဖြင့္ၿပီး ေပ်ာက္ကုန္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဘယ္နားမွာမွ
အေစာင့္ေတြ မ႐ွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႔ တံခါးဖြင့္ၿပီး အခန္းေတြ

တခန္းၿပီးတခန္းကူး၊ တိုက္ေတြထဲ သြားေတြ႔၊ ေဆြးေႏြးခ်င္တဲ့ ရဲေဘာ္မ်ားနဲ႔ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္နဲ႔၊
ေထာင္ထဲ အေတာ္ကို လြတ္လပ္သြားတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာမွ အေစာင့္ဆိုတာ မေတြ႔ရပါဘူး။
အဲဒီေန႔က တေန႔လံုးလဲေအာ္ၾက ျပဳၾကတာ ပါဘဲ။ သူတို႔ ေတာင္ယာဘုတ္တို႔၊ လက္သမားတို႔

စသျဖင့္ေပါ့ ဘာကိုမွ အလုပ္မခိုင္းဘူး။ ေထာင္က် အက်ဥ္းသားေတြလဲ စည္းစည္း လံုးလံုးနဲ႔ပဲ
ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲ ၀င္ၾကပါတယ္။

(ကၽြန္ေတာ့စိတ္ထင္) သံုးေလးရက္ေလာက္ ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးရက္ၾကေတာ့
နံနက္ ၆ နာရီထိုးေပမယ့္ အခန္းလာမဖြင့္ေပးဘူး။ ၇ နာရီ ၈ နာရီလဲ လာမဖြင့္ဘူး။ ၉

နာရီေလာက္မွာေတာ့ လက္နက္အျပည့္အစံုနဲ႔ (တကယ့္ရန္သူနဲ႔တိုက္မဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔) အင္အားခန္႔မွန္း
သံုးရာမွငါးရာေလာက္ ေထာင္ထဲ၀င္လာၿပီး၊ အေဆာက္အဦးေတြကို လက္နက္ေတြနဲ႔
ခ်ိန္႐ြယ္လိုက္တယ္။ မေ႐ွးမေႏွာင္းမွာပဲ မႏၱေလးေထာင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဗိုလ္မွဴးေမာင္ျမင့္ဟာ
ေထာင္ပိုင္ႀကီး၊ ေထာင္ပိုင္ေလး ၀ါဒါ ျခံရံၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းေတြဆီ ေရာက္လာပါတယ္။
တခန္း၀င္တခန္းထြက္နဲ႔ သူေျပာပံုက မင္းတို႔ေအာ္ၾကအုန္းေလ၊ မင္းတို႔ လိုခ်င္တာေပးမလို႔
ေရာက္ လာၿပီ၊ ဘာညာနဲ႔ ဆူပူ ႀကိမ္းေမာင္းပါေတာ့တယ္။ မင္းတို႔ထဲက ေခါင္းေဆာင္

ဘယ္သူလဲ ေျပာ။ ဘယ္သူ စေအာ္တာလဲေျပာ။ အဲဒီလို တကယ့္ စစ္တိုက္ထြက္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

15

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ ေနရာေတြကို ၀ိုင္းထားၿပီး ခ်ိန္းေျခာက္ ဟိန္းေဟာက္ ပါတယ္။ အဲဒီလို
တခန္းၿပီးတခန္း ေဟာက္လာ လိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းကိုေရာက္လာပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းက သူ႔ထက္ႀကီးတဲ့ လူႀကီးေတြ ဆိုေတာ့ တမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။
အသံကေတာ့ မာလ်က္ပဲ။

ေထာင္တြင္းအေရးအခင္း ျဖစ္ပြါးၿပီးေနာက္၊ အဲဒီေနာက္ဆံုးေန႔မွာပဲ အခန္းအသီးသီး၊ တိုက္ခန္း
အသီးသီးက သူတို႔ အမာခံေခါင္းေဆာင္လို႔ ယူဆတဲ့ သူေတြကို ေခၚထုတ္သြားၿပီး

နယ္ေထာင္ေတြဆီ ျဖန္႔ခြဲလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာင္က အလုပ္သမားအစည္း႐ံုးက
ကိုသန္းျမင့္၊ သခင္အုံးေဖ၊ ဗိုလ္မွဴးသန္းေအာင္၊ အခန္း ၃ က ေဒါက္တာညီညီ နဲ႔
က်န္အေဆာင္ေတြက ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ထိမ္းသိမ္းခံ

ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကိုလဲ ေထာင္ႀကီးခ်ဳပ္လို႔ေခၚတဲ့ အေဆာက္အဦးတခုမွာ

စုစည္းထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီထဲမွာ သံဃာေတာ္ေတြလည္း ပါတယ္။ ေထာင္က်ေတြနဲ႔
ခြဲထုတ္လိုက္တဲ့ သေဘာပါပဲ။
ေထာင္ႀကီးခ်ဳပ္က ႏွစ္ထပ္ေဆာင္ပါ။ ဘယ္အေဆာက္အဦနဲ႔မွ တြဲမထားတဲ့ သီးျခားေဆာင္ပါ။
အုတ္နံရံ ေလးဘက္ကာထားတယ္။ အတြင္းမွာ အတြင္းမွာ ေဘာ္လီေဘာကစားဖို႔နဲ႔

ေရဒီယိုနားေထာင္ ဖို႔ အခြင့္အေရး ေပးထားတယ္။ စာအုပ္စာတမ္းတခ်ိဳ႔၊ သတင္းစာ အိမ္ကိုမွာၿပီး
ဖတ္ခြင့္ေပးတယ္။ ေပးတယ္ဆိုတာလဲ အမ်ားဆံုးစာအုပ္ကေတာ့ ဘာသာေရးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့
စာအုပ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေတြက ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲရဲ႔ ရလဒ္ေတြပါ။

ဒီေနရာမွာ သတင္းစာနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ ေရးစရာေလးတခု သတိရလို႔ ေရးရအုန္းမယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာင္ႀကီးမွာ ေနတုန္းကလဲ သတင္းစာ ဖတ္ရတယ္။ ဖတ္ရပံုက
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အေကာင္းေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္သာသံုးစကၠဴအျဖစ္နဲ႔ သတင္းစာကို

`ရွစ္စိပ္စိတ္ၿပီး ေပးတာ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က မသံုးေသးပဲ အားလံုးကို ျပန္စဥ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့
ေဒါင့္ေလးေတြကို ထမင္းလံုးနဲ႔ ကပ္ၿပီး သတင္းစာ မူလအတိုင္းျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးယူရပါတယ္။
သတင္းစာေတြက တပါတ္ ၈ ရက္ေလာက္ သတင္းစာေတြ ပါသလို တခ်ိဳဆိုရင္

အစဥ္အတိုင္းမဟုတ္ပဲ ေရာၿပီး အခန္းေတြကို ေပးတာ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဒို႔အခန္းမွာေတာ့
ဘယ္ေန႔ရက္စြဲနဲ႔ အပိုင္းျပတ္ေတြပါတယ္။ မင္းတို႔အခန္းမွာ ဒီက အပိုင္းနဲ႔တူတဲ့

သတင္းစာ႐ြက္ေတြ ႐ွိလား။ အဲဒီလိုေမးၿပီး ေတာင္းၿပီး သတင္းစာ ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္လို႔ရေအာင္
လုပ္ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေထာင္ထဲမွာ အသိခ်င္ဆံုးဆႏၵက အျပင္ေလာကက သတင္းစကားေတြပါ။
ဒါေၾကာင့္မို႔ သတင္းစာ ဒါမွမဟုတ္ ေလာေလာလတ္လတ္ ေရာက္လာတဲ့လူေတြဆီက အျပင္မွာ
ဘာထူးသလဲ။ ဘာသတင္းမ်ားၾကာသလဲ စသျဖင့္ေပါ့။ အျပင္ေလာကရဲ႔ အေျခအေနကို
သိပ္သိခ်င္ၾက ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေထာင္ဆိုတာ အျပင္ေလာကနဲ႔ ျခားထားတဲ့

သီးျခားကမၻာေလးတခုပါ။ မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္၊ စိတ္ဓါတ္က် ေရာဂါရ။ ေနာက္ဆံုး ႐ုပ္ေရာနာမ္ပါ
ခၽြတ္ျခံဳက်၊ လူလံုးမလွေအာင္ ႏွိပ္စက္ညွင္းပမ္းတဲ့ ေနရာတခုပါ။
ေထာင္ႀကီးခ်ဳပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၁ ႏွစ္ခြဲနီးပါး ေနခဲ့ရၿပီးေနာက္၊ အခုလို အင္းစိန္ကို ပို႔လိုက္တာ
ပါဘဲ။ ေထာင္ထဲမွာ ေနစဥ္တုန္းကရင္း၊ တေန႔မွာ ေလဒီယိုထဲက သတင္းတပုဒ္

ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကိုကိုးကၽြန္းနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ သတင္းပါ။ အလ်ား ၇ မိုင္၊ အနံ
၃ မိုင္႐ွိတဲ့ ကၽြန္းအေၾကာင္းပါ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ရဲ႔ အမွတ္ (၁၃)နယ္ေျမအျဖစ္

သတ္မွတ္လိုက္တဲ့အေၾကာင္း။ ကၽြန္းမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတေက်ာင္း၊ မူလတန္း

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

16

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

စာသင္ေက်ာင္းတေက်ာင္း၊ ပပကဆိုင္၊ အုံးဆံႀကိဳးက်စ္စက္႐ံု၊ ေလယဥ္ကြင္း စသျဖင့္ေပါ့

သတင္းထဲမွာ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ဒီသတင္းလဲၾကားေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြၾကားမွာ
အလိုလို သတိထားမိလိုက္တာက ဒါဒို႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ကၽြန္းပို႔ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔

တြက္ၾကပါတယ္။ ဘာေၾကာင္မို႔ တြက္မိၾကသလဲဆိုေတာ့ ရန္သူဟာ တခုခု မေကာင္းတာ
လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ လက္ဦးဆံုးျပည္သူေတြကို လိမ္လည္လွည့္ျဖား လုပ္တတ္လို႔ပါဘဲ။
လူၾကားေကာင္း သူၾကားေကာင္းေအာင္ အေပၚယံ သနပ္ခါလိမ္းျပရတာပါ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔
ႏိုင္ငံေရးသမားေတြက သူတို႔ ဒီလိုေရးရင္၊ ေျပာရင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အေနအထားရ
တခုခုျဖစ္ေတာ့မယ္၊ တခုခု ၾကံေနၿပီဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးအရ သိေနၾကပါၿပီ။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ ေဘာ္လီေဘာပုတ္ရင္ မင္းတို႔ ဒို႔ကို ႏိုင္ေအာင္ပုတ္၊
မပုတ္ႏိုင္ရင္ မင္းတို႔ကို ကိုကိုးကၽြန္းကို ေျခလ်င္ေလွ်ာက္ခိုင္းမယ္လို႔ ေနာက္ေျပာင္
က်ီစယ္ၾကပါတယ္။
အပိုင္း(၁) ၿပီး။

FRIDAY, JANUARY 4, 2008

မေမ့ႏိုင္တဲ့ပံုရိပ္မ်ား (၂)
ေရးသူ-ကၽြန္းျပန္ရဲေဘာ္တဦး

ကၽြန္ေတာ္ အင္းစိန္ေထာင္ကို ေရာက္တဲ့အေၾကာင္း အထက္တေနရာမွာ ေရးခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီမွာ မႏၱေလးေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲ ျဖစ္ပြါးၿပီးကတည္းက ခြဲခြါသြားၾကရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ တခ်ိဳ႔
ျပန္ဆံုေတြ႔ၾကရ ေတာ့ အားရ၀မ္းသာ ႏွဳတ္ဆက္ၾက စကားေတြေျပာလိုက္ၾကနဲ႔ေပါ့။ ဒါကို

အာဏာပိုင္ေတြက မလိုလား ပါဘူး။ ဆဲဆို ႀကိမ္းေမာင္းပါတယ္။ ႐ွင္း႐ွင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔
အက်ဥ္းသားေတြ ႐ႊင္႐ႊင္ျပျပနဲ႔ ရန္သူကို ဘာမထီအေနအထားနဲ႔ စိတ္ဓါတ္မက်ပဲ ၾကံ့ခိုင္ေအာင္
ေနျပတာကို သူတို႔ မ်က္စိ စပါးေမြး စူးၾကပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္က်၊ က်န္းမာေရးမေကာင္း၊

သူတို႔ဆီမွာ မဟုတ္က ဟုတ္က မ်က္ႏွာလိုအားရ သတင္းေပး၊ ဒီလိုဟာမ်ိဳးကို လိုလားတာပါ။
ဒီလိုပုဂၢိဳလ္ေတြလဲ ႐ွိခဲ့တာကိုး။ ဒါေပမဲ့ အနည္းစုပါ။

အင္းစိန္ေထာင္ကို ေရာက္လာၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသမားေတြဟာ နယ္စံု၊
ေထာင္စံု ကပါ။ အထက္ဗမာျပည္ ျမစ္ႀကီးနားေထာင္၊ ဗန္းေမာ္ေထာင္၊ ေ႐ႊဘိုေထာင္၊

မံု႐ြာေထာင္၊ ျမင္းျခံေထာင္၊ မႏၱေလးေထာင္၊ သရက္ေထာင္ စသျဖင့္ ေထာင္အသီးသီးကပါ။
အင္းစိန္ေထာင္မွာ သိတ္မၾကာလိုက္ပါ၊ ရန္သူက သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ ပို႔ခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ

စံုေလာက္ၿပီလို႔ထင္ပါတယ္။ ရက္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ၂၅ ရက္ေလာက္ပဲ ၾကာမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔
မႏၱေလးေထာင္မွာေနစဥ္က ကိုကိုးကၽြန္းကို ေျခလ်င္ပို႔မယ္လို႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္
ေျပာခဲ့ၾကတာ ဟာ အခုေတာ့ တကယ္ပဲ ဆိုက္ေရာက္လာပါတယ္။

၁၉၆၉ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၁ ရက္ည ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီက ရန္ကုန္က်ိဳကၠစံကြင္းမွာ
ျပည္ေထာင္စုပြဲေတာ္ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲ က်င္းပေနတယ္။ ျပည္သူေတြကို ဒီပြဲလမ္းသဘင္နဲ႔ လွည့္ဖ်ားၿပီး

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

17

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို ကၽြန္းပို႔ဖို႔ စီစဥ္တာပါ။ ရန္သူဟာ သူတို႔
မဟုတ္တာလုပ္တာ ကို ျပည္သူေတြ သိမွာ သိတ္စိုးရိမ္ပါတယ္။ တနည္းေျပာရရင္

သိတ္ေၾကာက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူသိမခံရဲပါ။ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၁ ရက္ ညေနထမင္းစားၿပီး ၄

နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြကို မိမိ႐ွိ ပစၥည္းအားလံုးကို သိမ္းျပဳထားၾကဖို႔၊ လာေခၚရင္
အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေအာင္ ႀကိဳတင္ေျပာထား ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ
ဘယ္ပို႔မယ္ဆိုတာ မသိသလို သိသလိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဒိြဟျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ လႊတ္တာေတာ့
မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ တေနရာကို ပို႔ဖို႔ပဲ ျဖစ္မယ္၊ ပို႔ရင္လဲ ကိုကိုးကၽြန္း ပို႔မွာက ပိုျဖစ္ႏိုင္တယ္ စသျဖင့္
ထင္ရာျမင္ရာ ေျပာဆိုေနၾကတယ္။ ေထာင္ေျပာင္းလာစဥ္က ကိုယ္စီကိုယ္စီ

မိမိအ၀တ္အစားကေလးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ထုပ္ပိုးျပင္ဆင္ၾကရင္း ေဆးလိပ္ ေသာက္
သူေသာက္၊ စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေျပာေနၾကသူေျပာနဲ႔ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ၉ နာရီ အခါတိုင္း အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ လဲ

လာမေခၚေသး၊ ၁၀ နာရီ ၁၁ နာရီေရာက္လာလဲ လာမေခၚေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိတာေတာ့ ၁၂
နာရီ ေလာက္မွာ လာေခၚတယ္ ထင္ပါတယ္။ လာေခၚေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စီ တန္းၿပီး
ထိုင္ခိုင္းပါတယ္။ မိမိပါလာတဲ့ အထုတ္ကိုယ္စီနဲ႔ ထိုင္ေနၾကရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ စိတ္ထဲကေတာ့
မီးေဘး၊ ေလေဘး၊ ေရေဘး ဒုကၡသည္၊ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ ေတြလဲ ဒီလိုေနမွာပဲလို႔
ခံစားရပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးဒုကၡသည္ေတြပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ႏွစ္ေယာက္တတြဲ၊ တေယာက္ လက္ တေယာက္ကိုင္ခိုင္းၿပီး၊
က်န္လက္တဖက္က မိမိပါလာတဲ့ အ၀တ္ထုတ္ကို ဆြဲရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေထာင္ဗူး၀ေရာက္ေတာ့ အျပင္မွာ မွန္လံုကား ေလးငါးစီးေလာက္ ရပ္ထားတာ
ေတြ႔ရတယ္။ ကားမွန္ေတြကို အျပင္က ျမင္မွာစိုးလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အထဲက ကၽြန္ေတာ္တို႔က
အျပင္ကို ၾကည့္ရင္ မျမင္ႏိုင္ေအာင္လားေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ကားေမာင္းတဲ့သူ ေ႐ွ႔က
မွန္ကလြဲလို႔ အားလံုးကို ထံုးသုတ္၊ တခ်ိဳ႔ စာ႐ြက္ေတြနဲ႔ ကပ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးလဲ ကားေပၚေရာက္ေရာ ကားစထြက္ပါတယ္။ ရန္သူက မျမင္ႏိုင္ေအာင္

ထံုးသုတ္ စကၠဴကပ္ထားေပမဲ့ ကားေမာင္းသမားရဲ႔ ေ႐ွ႔မွန္ကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းေဘး၀ဲယာကို
ၾကည့္မိေအာင္ ၾကည့္ၾကပါတယ္။ လမ္းေကြ႔တိုင္း၊ လမ္းဆံုတိုင္းမွာ လက္နက္အျပည့္အစံုနဲ႔
စစ္သားေတြ ၄-၅ ေယာက္တတြဲ ေစာင့္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။

လမ္းသြားလမ္းလာ အခ်ိဳ႔ကေတာ့ ၿမိဳ႔လယ္ေခါင္မွာ ဟိုနား ဒီနား ေတြ႔ရတယ္။ ၿမိဳ႔လယ္ေခါင္ကို
ကားျဖတ္ေမာင္းေတာ့ လူသူ တဦးစ ႏွစ္ဦးစ ႀကိဳးၾကား ႀကိဳးၾကားေတြ႔ရတာကလြဲလို႔ ပကတိ
တိတ္ဆိပ္ ျငိမ္သက္ ေနတာေတြ႔ရတယ္။ ဒါကို စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဒီကိစၥဟာ လူမသိူသမသိ
ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ လုပ္ေၾကာင္းေပၚလြင္ပါတယ္။ ကားေပၚက ႏွစ္ေယာက္တတြဲ ဆင္းေတာ့

ေဘးဘက္၀ဲယာမွာ စစ္သား ေတြ ေနရာယူထားၿပီး လူသြားစရာ လမ္းကေလးနည္းနည္းပဲ
ေပးထားပါတယ္။ ဆိပ္ကမ္းကေတာ့ ပန္းဆိုးတန္း က်န္းမာေရးဆိပ္ကမ္း လို႔ သိရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို သေဘၤာ၀မ္းပိုက္ (ကုန္ပစၥည္းေတြ ထားတဲ့ေနရာနဲ႔
တူပါတယ္) မွာထားပါတယ္။ အေပါက္၀မွာလဲ ဂ်ီ ၃- ဂ်ီ ၄ ဆိုတဲ့ ေသနတ္ေတြနဲ႔
ခ်ိန္ထားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ မေတြ႔တာ ၾကာတဲ့လူေတြ ျပန္ေတြ႔ၾကရေတာ့
၀မ္းသာၾကတာေပါ့။ တေယာက္ကို တေယာက္ ႏွဳတ္ဆက္ၾက၊ စကားစျမည္ေျပာၾက၊

အူလွိဳက္သဲလွိဳက္ ေပြ႔ဖက္ႏွဳတ္ဆက္ၾကနဲ႔။ ဒီအထဲမွာ မသိ မျမင္ဘူးတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြလဲပါတယ္။
အရင္က ေထာင္မွာ အတူတူေနရၿပီး အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ေၾကာင့္ ခြဲခြါေနခဲ့ၾကရတဲ့ သူေတြ
ျပန္ေတြ႔ၾကတာလဲ ႐ွိပါတယ္။ အားလံုး (၂၃၃) ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

18

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဒီလို စကားစျမည္ေတြ ေျပာၾက ႏွဳတ္ဆက္ၾကနဲ႔ ၀မ္းသာလိုက္ၾကတာ ရန္သူ႔ လက္ထဲမွာပါလား
ဆိုတဲ့ အသိေတာင္ လြတ္သြားတယ္။ အသက္အ႐ြယ္ကေတာ့ မ်ိဳးစံုပဲ။ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ ၇၀
ေတြပါသလို၊ အသက္၁၄-၁၅ ႏွစ္အ႐ြယ္လဲပါတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္က ပါလာတဲ့

ရဲေဘာ္လွေဌးဆိုရင္ သူ႔ဦးေလးကို ဖမ္းလို႔ သူပါ ဖမ္းတဲ့အထဲ ပါလာတာ။ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့
၁၀ ႏွစ္သားေလာက္ပဲ ႐ွိအုန္းမယ္။
အင္းစိန္ေထာင္က ဦးေလးဦးအုန္းေမာင္(ေလထီး)၊ ဆရာရာဂ်န္၊ စာေရးဆရာမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့

ဆရာျမသန္းတင့္၊ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ကအစ သခင္ခင္ေအာင္၊ ေကတီဦးေက်ာ္တင့္၊
ပမညတ ဗိုလ္တင့္တယ္၊ ဗိုလ္မ်ိဳးထြတ္ တို႔ေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ပို႔တဲ့အထဲမွာ

လက္၀ဲအယူအဆ ႐ွိသူေတြမ်ားတယ္။ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မ႐ွိသူေတြလဲပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့
မႏၱေလး ၂၆ ဘီလမ္းမွာ ေဆးတိုက္ဖြင့္ထားတဲ့ ေဒါက္တာ ကူးမားျဖစ္တယ္။ သူလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးက
၃-၄ ေယာက္ေလာက္ ပါတာပါ။

ဒီလိုနဲ႔ သေဘၤာေပၚမွာ စကားေကာင္းေနၾကတုန္း ႐ုတ္တရက္ စက္ေသနတ္နဲ႔ ပစ္လိုက္သလို
အသံမ်ိဳး ေပၚထြက္လာပါေတာ့တယ္။ စကားသံေတြဟာ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ရပ္သြားၿပီး၊ တခ်ိဳ႔

ေခါင္းငံု႔ထားတဲ့သူ ငံု႔ထား၊ တခ်ိဳ႔လဲ ပစ္လွဲလိုက္သူပစ္လွဲ၊ တခ်ိဳ႔လဲ လွည့္ပတ္ၿပီး ေမ်ာက္ခံုသလို
၃-၄ ပတ္ခုန္ပစ္၊ ဂၽြမ္းထိုးပစ္ေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို
သေဘၤာ၀မ္းပိုက္ထဲ ထည့္ၿပီး ေသနတ္နဲ႔ပစ္သတ္ၿပီလို႔ ထင္တာကိုး။ အေတာ္ကေလး
ၾကာေတာ့မွ တေယာက္ကို တေယာက္ၾကည့္ၿပီး ဘာမွ မျဖစ္ၾကေတာ့မွ ဟာ ဒါ

သေဘၤာေက်ာက္ခ်ထားလို႔ ေက်ာက္တင္တဲ့ အသံပဲလို႔ စဥ္းစားမိၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို
ထားတဲ့အခန္းက သေဘၤာဦးပိုင္းမွာဆိုေတာ့ ေက်ာက္သံႀကိဳးနဲ႔ သေဘၤာကိုယ္ထည္နဲ႔
ပြတ္တိုက္တဲ့အသံက တကယ့္ကို စက္ေသနတ္ပစ္သံနဲ႔ တူပါတယ္။

သေဘၤာေက်ာက္တင္ၿပီး ဆိပ္ကမ္းက ထြက္ခြါတာ ၂ နာရီ ၃ နာရီေလာက္ ႐ွိမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းမိ
ပါတယ္။ အခန္းက က်ဥ္းက်ဥ္း အလံုပိတ္ထားေတာ့ အသက္႐ွဴမ၀ပါ။ ေခါင္းေပၚ

ေလေပါက္ကေလးက ေလလႊတ္ထားေပမဲ့ တခ်ိဳ႔လဲ ပ်က္လို႔ ေလေကာင္းေကာင္း မရၾကပါ။
ပူအိုက္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အေစာင့္ေတြကို ေလရေအာင္ ေလေပါက္ဖြင့္ေပးဖို႔
ေျပာတာ မရပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘၤာဟာ ထြက္လာလိုက္တာ တေျဖးေျဖးနဲ႔

အေမွာင္ကေန အလင္းေရာင္ျမင္လာ ရပါၿပီ။ ဒါလဲ သေဘၤာကိုယ္ထည္မွာ ေဖာက္ထားတဲ့
သံဇကာတပ္ထားတဲ့ အေပါက္ကေန ျမင္ရတာပါ။ ငါးဖမ္းေလွကေလးေတြလည္း ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ
အေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ရပါတယ္။

အလင္းေရာင္ဟာ တေျဖးတျဖးနဲ႔ အားပိုေကာင္းလာပါတယ္။ ျမင္ရတဲ့ ေရျပင္ဟာလဲ လက္ဖက္
ရည္ခ်ိဳေရာင္။ အဲဒီကေန နဲနဲ ေ၀းသြားေတာ့ ေရေရာင္ဟာ တမ်ိဳးျဖစ္သြားပါတယ္။ ၾကည္သလို၊
အျပာႏုေရာင္လိုလိုနဲ႔ ေနာက္လံုး၀ ျပာသြားတယ္။ ငါးဖမ္းေလွကေလးေတြလဲ ေစာေစာက
အမ်ားႀကီး ေတြ႔တာ တေျဖးေျဖး နဲနဲသြားပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ေစာေစာက ပူလို႔ အိုက္လို႔၊
အသက္႐ွဴမ၀လို႔ ဖြင္းခိုင္းတဲ့ေလေပါက္ေတြကို လာဖြင့္ေပးပါတယ္။ သူတို႔ စိတ္ခ်ရတဲ့
ပင္လယ္ထဲ ေရာက္ၿပီကိုး။ ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ ေနရာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ပို႔တဲ့ သေဘၤာက ရန္ကုန္နဲ႔ ရခိုင္ဘက္ကို သြားတဲ့ ကမ္း႐ိုးတန္းသြား ျပည္ေတာ္
ညြန္႔ သေဘၤာလို႔ ေနာက္မွ သိရတယ္။ သေဘၤာေပၚမွာ ထမင္းေကၽြးတယ္။ သေဘၤာဟာ

တေနကုန္ခုတ္တာပဲ။ တေျဖးေျဖး ေ၀းသြားေလေလ၊ ပင္လယ္ေရျပင္ဟာ နက္ျပာလာေလေလပဲ။
ကၽြန္ေတာ္က ကုန္းသက္သက္ကလူဆိုေတာ့ ပင္လယ္ဆိုတာေ၀းေရာ၊ ျမစ္ေတာင္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

19

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေကာင္းေကာင္းျမင္ ဖူးတာ မဟုတ္ေတာ့ သေဘၤာသာစီးရတာ ပင္လယ္ေရျပင္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး
သိပ္ေၾကာက္တာပဲ။ မေတာ္တဆ သေဘၤာသာ တခုခုျဖစ္ၿပီး ေမွာက္လိုက္ရင္ေတာ့ ဒုကၡပဲ
ဆိုတဲ့အေတြးက လႊမ္းမိုးေနပါ တယ္။ ေနရတာကလဲ သေဘၤာ၀မ္းပိုက္ထဲမွာဆိုေတာ့
ျဖစ္လိုက္ရင္ ေသဖို႔တလမ္းပဲ ႐ွိပါေတာ့တယ္။

ခန္႔မွန္းေျခ ညေန ၄နာရီ ၅ နာရီေလာက္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဟိုး ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ေရျပာျပာထဲက
မဲမဲသ႑န္ အတန္းကေလးတခုကို လွမ္းျမင္ရတယ္။ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာေတြလည္း

မၾကာမၾကာ လွမ္းေတြ႔ရတယ္။ ေဆးျဖဴသုတ္ထားေတာ့ ပင္လယ္ျပင္ ေရျပာျပာနဲ႔ အေရာင္မွာ
ထင္ထင္႐ွား႐ွားေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းကရင္း လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စီးလာတဲ့
သေဘၤာဟာ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ေစာေစာက လွမ္းျမင္ရတဲ့ မဲမဲသ႑န္ဆီကို

ဦးတည္ခုတ္ေမာင္းေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ပင္လယ္ေရျပင္ ျပာလဲ့လဲ့ေပၚမွာ ေျမြလိုအေကာင္ေတြ၊
ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ငါးလိုလို မဲမဲႀကီးေတြ၊ ၀ါးေတြ၊ သစ္လံုးေတြ ေျမာပါေနတာလဲ ေတြ႔ၾကရပါတယ္။
ေစာေစာက မဲမဲသ႑န္ႀကီးဟာ ပိုၿပီးထင္႐ွားလာပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုပို႔မဲ့
ကိုကိုးကၽြန္းပါ။ ကၽြန္းဟာ ႐ွည္ေျမာေျမာ သ႑ာန္ပါ။ ကၽြန္းေျခရင္းက ေသာင္ျပင္ေဖြးေဖြးကိုလဲ
လွမ္းျမင္ရသလို အုန္းပင္တန္းေရးေရးကိုလဲျမင္ရ၊ အေဆာက္အဦလို႔ထင္ရတဲ့

အရာေလးမ်ားကိုလဲ ျမင္ရပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကၽြန္းေပၚကို ေျခမခ်ရေသးပါဘူး။
ကၽြန္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ သေဘၤာေက်ာက္ခ် ရပ္နားပါတယ္။ သေဘၤာေပၚမွာ အိပ္ၾကရတယ္။

ေနာက္တေန႔ မနက္ ၉ နာရီ ၁၀ နာရီ ေလာက္မွာ သေဘၤားနားကို ကမ္းတက္ေရယဥ္ကပ္လာၿပီး
တေခါက္ကို လူ ၃၀-၄၀ ေလာက္တင္ၿပီး ကမ္းကိုပို႔ပါတယ္။ ဒီမွာလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္
ရီစရာတခု ျဖစ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ႏွစ္- လ- ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ နံရံေလးဘက္ ကာထားတဲ့
အခန္းက်ဥ္းကေလးေတြ၊ အခ်ဳပ္ေဆာင္ေတြမွာ ေနခဲ့ၾကရေတာ့ အျပင္ေလာကနဲ႔

ကင္းကြာခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေရယဥ္ဟာ ေသာင္ျပင္နဲ႔ ၄-၅ လံအကြာမွာ ထိုးဆိုက္ၿပီး လူေတြကို
ဆင္းခိုင္းပါတယ္။ ေရထဲ ေပါင္လယ္ ဒူးေခါင္းေလာက္ေတာ့ ဆင္းရတယ္။ အဲဒီတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔
စီးလာၾကတဲ့ ဂ်ပန္ဖိနပ္ေတြ ေရထဲမွာ ေျခကကၽြတ္ၿပီး ေပါေလာေျမာပါတယ္။ ဒါကို တခ်ိဳ႔

ရဲေဘာ္ေတြ က ျမင္ၿပီး ဖိနပ္ေရေပၚေပၚတယ္ဟ ဆိုၿပီး အထူးအဆန္းလို ျဖစ္ေနၾကတာကို
မွတ္မိေနပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကၽြန္းေပၚေရာက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တတြဲစီထိုင္ခိုင္းၿပီး ဒုဗိုလ္မွဴးႀကီးထြန္းရင္ေလာ
ဆိုသူက စကားေျပာပါတယ္။ သူ႔စကားက ခင္ဗ်ားတို႔ ျပည္မမွာလို ဟိုဟာေတာင္းမယ္
ဒီဟာေတာင္း မယ္ မၾကံနဲ႔။ ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ အျပည့္အစံု ပို႔ထားၿပီးသား

ကုိယ္ထူကိုယ္ထစနစ္မို႔လို႔ ခ်က္ျပဳတ္တာ ကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ခ်က္ျပဳတ္ၾကရမယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔ ထားသလို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနဖို႔ ပအို႔၀္သံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ မိန္႔ခြန္းေခၽြပါတယ္။ ၁၅ မိနစ္
မိနစ္၂၀ ေလာက္ စကားေျပာၿပီးေတာ့ ေထာင္ပိုင္ေထာင္မွဴး ေတြကို အပ္ပါတယ္။ သူတို႔က
ေဘးက ၀ါဒါေတြ ျခံရံၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနရမဲ့ စခန္းကို ေခၚသြားပါတယ္။

သံုးဖာလံုေလာက္ေတာ့ ေ၀းမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနရမဲ့ ေနရာက စစ္တပ္အေဆာက္
အဦ ဘားတိုက္ေတြပါ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဘာတိုက္ ၆ လံုးစီ၊ အားလံုး ၁၂ လံုးပါ။

ဘားတိုက္တခုကို လူ ၂၀ က ၃၀ အထိ ထားပါတယ္။ အလြတ္ ႏွစ္လံုးေလာက္႐ွိပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး ထမင္းစားေဆာင္နဲ႔ တြဲလ်က္ထမင္းခ်က္ဖိုႏွစ္ခု ထားေပးပါတယ္။ အျပင္က
သံဆူးႀကိဳးႏွစ္ထပ္ကာထားတယ္။

ကၽြန္းအေနအထားက ေတာင္ေျမာက္အ႐ွည္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကၽြန္းရဲေတာင္ဘက္စြန္း

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

20

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အက်ဥ္း ဆံုးေနရာမွာ ေနရတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ကို မ်က္ႏွာမူထားပါတယ္။ ေရတက္ရင္
အေဆာက္အဦကို ကာထားတဲ့ သံဆူးႀကိဳးတိုင္ေတြနားအထိ ေရေရာက္တတ္ပါတယ္။

႐ုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ ပင္လယ္ လွိဳင္းလံုးႀကီးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့အေဆာက္အဦကို

႐ိုက္ခတ္၀ါးမ်ိဳသြားႏိုင္သလိုပဲ။ ကမ္းစပ္က ေက်ာက္တံုးႀကီးေတြဟာ တခ်ိဳ႔ ယာတဲေလာက္နီးနီး
ႀကီးပါတယ္။ ေက်ာက္တန္းႀကီးေတြ။ ဒီေက်ာက္တန္းႀကီးေတြကို ေလမုန္တိုင္းထန္လို႔
လွိဳင္းလံုးႀကီးေတြ ၀င္႐ိုက္လိုက္ရင္ ၀ါးတျပန္ေလာက္ ျမင့္တက္သြားတတ္ပါတယ္။

လွိဳင္း႐ိုက္သံေတြကလဲ ေန႔ေရာညပါ တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ လွိဳင္းႀကီးရင္ႀကီးသလို အသံကလဲ
က်ယ္ေလာင္ပါတယ္။ တကယ္ကို စိတ္ေခ်ာက္ျခားစရာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့ အေဆာက္အဦရဲ႔ ေ႐ွ႔တည့္တည့္မွာ စက္ပ်က္ၿပီး
မီးေလာင္ေသာင္တင္ေနတဲ့ ကုန္တင္သေဘၤာႀကီးတစီးလဲ ႐ွိတယ္။ အလ်ားေပ ၉၀၀

ေလာက္႐ွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ပိုင္႐ွင္ကေတာ့ ဂရိက အိုနာစစ္ေခၚတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ သူေဌးႀကီးရဲ႔
သေဘၤာလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီသေဘၤာႀကီး ဒီေနရာမွာ ဘာျဖစ္လို႔ ေသာင္တင္ေနရတယ္၊
ဘာကုန္ေတြ တင္ထားတယ္ဆိုတာ ေနာက္က်ေတာ့ သိရတာက ၁၉၆၇ ဗမာျပည္မွာ

ဆန္႐ွားတုန္းက ရခိုင္ကေန ဆန္ေတြတင္ၿပီး မေလး႐ွား၊ အင္ဒိုနီး႐ွား၊ စကၤာပူ စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို
ခုတ္ေမာင္းသြားရင္း ဒီကိုကိုးကၽြန္းနားေရာက္ေတာ့ စက္ခန္းမီးေလာင္လို႔ ကမ္းကို ရသမွ်
စက္အားနဲ႔ အားကုန္ေမာင္းၿပီး ကမ္းေပၚ လူလြတ္ထြက္ခဲ့ၾကရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ေရတက္တဲ့အခါ ပင္လယ္ကမ္းနဲ႔ သေဘၤာပ်က္ဟာ ကိုက္ ၂၀၀ ေက်ာ္ ၃၀၀ေလာက္မွာ႐ွိၿပီး
ေရက်သြားတဲ့အခါ ကိုက္ ၁၀၀ ေလာက္သာ ႐ွိမယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ေရကူးၿပီး
သေဘၤာေပၚ တက္ၾကည့္ရင္ ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာက္စက သေဘၤာရဲ႔ ပဲ့ပိုင္းမွာ
ႀကိဳးေလွခါးေလးတခု တပ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အထဲက ေရကူးကၽြမ္းက်င္တဲ့လူ
၃-၄ေယာက္ေလာက္ အဲဒီ ႀကိဳးေလွခါးကေန တက္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္းမွာ႐ွိတဲ့

ေရတပ္က ႀကိဳးေလွခါးကို လာျဖဳတ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မတက္ေစခ်င္တဲ့ သေဘာေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီသေဘၤာပ်က္ေပၚ ေရာက္ဖူးပါတယ္။ ေရာက္သြားတာက

ကိုယ့္အစြမ္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႔ ကူညီအားေပးမွဳနဲ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ေရမွ

မကူးတတ္ပဲကိုး။ ဒီေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြက သစ္တံုးတတံုးကိုကိုင္ၿပီး ေမွ်ာလိုက္ခိုင္းတယ္။ သူတို႔က
ေ႐ွ႔က ေရကူးၿပီး ေခၚသြား တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သေဘၤာေပၚ ေရာက္ဖူးသြားတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကၽြန္းေပၚကိုေရာက္စက ဒုကၡနဲ႔ စေတြ႔ပံုကေလး သတိရလို႔ ေျပာပါရေစ။ ျဖစ္ပံုက
ဒီလိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘၤာေပၚက ဆင္းၿပီး ေနရမယ့္ေနရာကို ေန႔လယ္ ၁၀ နာရီ ၁၁ နာရီ

ေလာက္ ေရာက္မယ္ထင္ပါတယ္။ အေဆာင္ကေလးေတြ (ဘားတိုက္)မွာ သူ႔ေနရာ ကိုယ့္ေနရာ
သတ္မွတ္ၿပီး ကိုယ္ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်၊ နားတဲ့လူနားေပါ့။ ဒါေပမယ့္

ေန႔လည္၀မ္းေရးက ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စနစ္နဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရမွာ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲမွာ ပါလာတဲ့ လူႀကီးေတြက ခ်က္ခ်င္းစီစဥ္ၾကပါတယ္။ ထမင္းခ်က္ဖို႔

ထင္း႐ွာတဲ့လူက႐ွာ၊ ေရခပ္တဲ႔လူခပ္။ တခ်ိဳ႔လဲ ရိကၡာဂိုေဒါင္မွာ ဆန္ ဆီ ဆား ငပိ ၾကက္သြန္
လက္ဘက္ရည္ဖန္ ခ်ိဳေျခာက္ စသျဖင့္ သြားထုတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္တဲ့သူက ျပင္ဆင္၊ လိုက္ျပမဲ့

ေထာင္၀ါဒါနဲ႔ အတူ ရိကၡာတိုက္လိုက္ၾကနဲ႔ေပါ့။ ဒီအထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပါပါတယ္။ သြားထုတ္ရမဲ့
ဆန္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့စခန္းနဲ႔ ၃ ဖာလံုေလာက္ ေ၀းမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဟိုေရာက္လို႔ ဂိုေဒါင္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ထပ္ထားတဲ့ ဆန္အိပ္ေတြေပၚမွာ ဖံုမွဳံ႔လိုလို သဲေတြ လိုလိုနဲ႔။
တခ်ိဳ႔လဲ ေပါက္က်လို႔ သံမံတလင္းေပၚမွာ ပ်ံ႔က်ဲနဲ႔၊ ၾကည့္မေကာင္းေအာင္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

21

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဆန္အိပ္ေတြေပၚက အမွဳန္ေတြကို လက္နဲ႔ သပ္ခ်ေတာ့ ဆန္ေတြစားထားတဲ့ ပိုးခ်ီးမွဳန္႔ေတြ
ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ အခ်ိန္ကလဲ သိတ္မ႐ွိေတာ့ ခ်က္ရအုန္းမယ္ဆိုရင္ ဘိုက္က

သိတ္မေနခ်င္ဘူး၊ တဂ်ဳတ္ဂ်ဳတ္နဲ႔ ျမည္ေန ေအာ္ေနၿပီ။ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ရဲေဘာ္ ၃-၄ ေယာက္နဲ႔

ဆန္သယ္ၾကတယ္။ ထမင္းခ်က္ဖိုေရာက္ေတာ့ သယ္လာတဲ့ဆန္ကို လူႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္
မရတဲ့ ဒန္အိုးထဲ သြန္ထည့္ေတာ့ အား..လား...လား...။ ဆန္စားတဲ့ ဆင္ႏွေမာင္းပါတဲ့
ပိုးမဲကေလးေတြဟာ ဆန္တ၀က္ သူတို႔တ၀က္ဆိုသလိုပဲ။ ဆန္ကလဲ အလံုးပ်က္ေနပါၿပီ။
တခါေရေဆးလဲ ဒီပိုးေတြဟာ ကုန္တယ္ မ႐ွိဘူး။ ႏွစ္ခါ ေဆးလဲ မကုန္ဘူး။ ၄-၅
ထပ္ေဆးတာေတာင္ ဒီပိုးေတြဟာ ႐ွိျမဲ ႐ွိေနတုန္းပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ပိုးႏိုင္းခ်င္းနဲ႔
ထမင္းခ်က္လိုက္ရပါတယ္။

ထမင္းတင္ပဲ အဆင္မေျပတာလားဆိုေတာ့ ကုလားပဲ ျပဳတ္တဲ့ေနရာမွာလဲ ဒီအတိုင္းပါပဲ။

ပိုးေထြးေထြးနဲ႔ပါ။ ပိုဆိုးတာက မႏူးတာပါ။ ေရဘယ္ေလာက္ထည့္ၿပီး၊ မီးဘယ္ေလာက္ထိုးထိုး
ပဲဟာ မျပဳတ္ရေသးတဲ့ အတိုင္းပါဘဲ။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဘိုက္ေတြလည္းဆာလာၿပီး
နာရီၾကည့္ေတာ့ နာရီျပန္ တခ်က္ခြဲ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ႐ွိၿပီေလ။ အဲဒီ ေန႔လည္ကေတာ့

ထမင္းပိုးေထြးေထြး၊ ကုလားပဲ မနပ္၊ ငပိပုတ္ၿငီေဟာင္ေဟာင္နဲ႔ ၀မ္းဗိုက္ျဖည့္လိုက္ရပါတယ္။
ညေနစာအတြက္ကလဲ အခ်ိန္က သိတ္မ႐ွိေတာ့ ခ်က္ခ်င္းစီမံရပါတယ္။ ဆန္က ဒီဆန္၊ ပဲက ဒီပဲ၊
ငပိက ဒီဟာဘဲဆိုေတာ့ နဲနဲပါးပါး စားျဖစ္ေအာင္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ လူႀကီးေတြ
သြားေတြ႔တယ္။ ရိကၡာေတြ မေကာင္းေတာ့တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဒိထက္ေကာင္းတဲ့

ရိကၡာထုတ္ေပးဖို႔အေၾကာင္း၊ ဒီအတိုင္းသာဆိုရင္ ေရာက္လာတဲ့လူေတြ ေသဘို႔သာ႐ွိေၾကာင္း၊
ခင္ဗ်ားတို႔ ရိကၡာခင္ဗ်ာတို႔ပဲ စားၾကည့္ဖို႔ ေျပာဆိုၾကေတာ့၊ အာဏာပိုင္ေတြက သူတို႔လဲ
မတတ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ အထက္ကို တင္ျပမဲ့အေၾကာင္း၊ မရေသးခင္မွာ သည္းခံၿပီး ေနၾကဖို႔နဲ႔ သူတို႔
အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီမဲ့အေၾကာင္း။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေလာေလာဆယ္ ဆန္အတြက္ ဇေကာတို႔

ဇကာတို႔ ႐ွာေပးမဲ့အေၾကာင္း၊ ပဲကိုေတာ့ သူတို႔ရိကၡာထဲက အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထုတ္ေပးမဲ့အေၾကာင္း
ေျပာဆိုၾကပါတယ္။

ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဟာ ျပည္မမွာလို မဟုတ္ပဲ၊ စကားေျပာခ်ိဳၿပီး မ်က္ႏွာအမူအယာလဲ ခ်ိဳၾက
တယ္။ ဒီလို ႏွဳတ္အမူအယာ ခ်ိဳၾကတာကေတာ့ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာတို႔ဟာ
ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ မဟုတ္ရင္မခံဘူး ဆိုတာ သူတို႔ ေထာင္အေတြ႔အၾကံဳအရ
သိထားၾကပါတယ္။ သူတို႔ အထက္က စစ္အာဏာ႐ွင္ေတြက တင္းရင္ သူတို႔လဲ
လိုက္တင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနရာေဒသကို ၾကည့္ၿပီး ဆက္ဆံရတာလဲ ႐ွိပါတယ္။

အခုကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေနတဲ့ေနရာက အရပ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ေသမထူး ေနမထူးတဲ့ေနရာ၊
ပိုဆိုးတာက မိေ၀းဖေ၀း ေနာက္ဆံုး တိုင္းျပည္နဲ႔ပါ ေ၀းတဲ့ေနရာ။ အားလံုးနဲ႔ အဆက္ျဖတ္၊

ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ႏိုင္ငံေရးဦး က်ိဳးေအာင္ခ်ိဳးတဲ့ သေဘာပါ။ ဒီလို
စိတ္ထဲမွာ သူသူကိုယ္ကိုယ္ ခံစားခ်က္ေတြ ႐ွိၾကေတာ့၊ ရန္သူအေပၚ မေက်ႏိုင္ေအာင္

ျဖစ္ၾကတယ္။ ဖိရင္ၾကြမယ္၊ ထိရင္ခ်မယ္ ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အညီပဲ။ စိတ္ဓါတ္ေတြဟာ တက္ၾကြ
လွဳပ္႐ွားေနၾကပါတယ္။

ေထာင္၀ါဒါ(ေထာင္ေစာင့္၊ ေထာင္ပုလိပ္)ေတြေျပာတယ္၊ မထူးပါဘူးဗ်ာတဲ့-ခင္ဗ်ားတို႔က
ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ ျပန္ရမယ္ဆိုတာ မသိတာနဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အိမ္က သားမယားနဲ႔ ခြဲခါြၿပီး
ဒီမွာ လာၿပီး တႏွစ္အမွဳထမ္းၿပီးမွ ျပန္ရမွာပါ။ ဒါပဲ ကြာပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ အိမ္က

သားမယားေနထိုင္မေကာင္းလို႔ ႐ွိရင္လဲ သြားခြင့္မ႐ွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဒီမေရာက္ခင္ တလ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

22

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ႀကိဳတင္ၿပီး သင္တန္းေပးတယ္။ လံုျခံုေရးအရလို႔ ေျပာတယ္။ ဘယ္ပို႔မယ္ဆိုတာလဲ မသိရဘူး။
ဒီေနရာလို႔သာ သိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္က ထြက္ပါတယ္ စသျဖင့္ ေျပာဆိုၾကပါတယ္။
သူတို႔မ်က္ႏွာမွာလဲ တကယ့္ကို ခံစားေနၾကရတာ ေတြ႔ရတယ္။
အပိုင္း(၂) ၿပီး။

SATURDAY, JANUARY 12, 2008

မေမ့ႏိုင္တဲ့ပံုရိပ္မ်ား (၃)
ေရးသူ-ကၽြန္းျပန္ရဲေဘာ္တဦး

------ကၽြန္ေတာ္တို႔

ေရာက္ၿပီး

တလမျပည့္ခင္မွာပဲ

ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲငယ္ကေလး

စတင္ပါတယ္။ တိုက္ပြဲက ငပိအေကာင္းစားရေရး တိုက္ပြဲပါ။ ငပိပုတ္တိုက္ပြဲလို႔ ေခၚရင္လဲ
ရပါတယ္။ ရိကၡာဂိုေဒါင္ ထဲမွာ ဘယ္တုန္းကရင္း ပို႔ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြမသိပါ။ ဆန္ေတြ ပိုးထိုး၊
ပဲေတြ

ပိုးထိုး၊

ၾကက္သြန္ေတြ

စားလို႔ျဖစ္ေတာ့တယ္။
ငပိေရာင္မဟုတ္ေတာ့ပဲ

အဲဒီအထဲ

ဟာ

ကိုင္ၾကည့္လိုက္ရင္

ငပိဟာ

မဲညစ္ညစ္နဲ႔၊

၁၀လံုးမွာ

အဆိုးဆံုးပါ။

လံုးေလာက္ပဲ

စဥ့္အိုးနဲ႔ထည့္ထားတဲ့

ေလာက္ေကာင္ေတြ

ဆိုတာ

ငပိဟာ၊

အိုးႏွဳတ္ခမ္းကရင္း

တေထြးႀကီးနဲ႔ပါ။ လက္နဲ႔ႏွိဳက္ၿပီး တခါေကာ္ခ်လိုက္လဲ အေကာင္းမေတြ႔ရပါ။ ေနာက္ထပ္ေကာ္လဲ
အေကာင္းမေတြ႔ရပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔စဥ္စားေသာက္ေနရတဲ့ ဟင္းဟာ ပဲနဲ႔ငပိပါ။ ငပိကို အားျပဳ
အဟာရျပဳေနရပါတယ္။

ကၽြန္းကို

ပို႔လိုက္တဲ့သူေတြထဲမွာ

ျပည္မေထာင္မွာ

အမ်ိဳးမ်ိဳး

ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ၿပီးမွ ပို႔လိုက္ၾကတာပါ။ ဒီအထဲမွာ အင္းစိန္ေထာင္က အဆိုးဆံုးခံၾကရတာပါ။
ေရာက္လာျပန္ေတာ့လဲ

------ဒါေၾကာင့္

အစာအဟာရကခ်ိဳ႔တဲ့၊

အသား၀ါေရာဂါေတြ

ေရစိမ္းေျမစိမ္းဆိုေတာ့

ျဖစ္ၾကတာမ်ားတယ္။

ပိုခံရပါတယ္။

ဒီရဲေဘာ္ေတြကို

က်န္းမာတဲ့

ရဲေဘာ္ေတြက ပင္လယ္ေရခ်ိဳးထြက္ရတဲ့အခါ သားငါးဖမ္းၿပီး ေကၽြးၾကရတယ္။ ခ႐ုတို႔ ကနန္းတို႔
ရရာ

မိမိတို႔

တတ္စြမ္းသမွ်

အဟာရ

ျဖည့္ေပးၾကတယ္။

ေရထြက္ခပ္ရတဲ့

ရဲေဘာ္ကလဲ

ေထာင္ေစာင့္အလစ္မွာ ကၽြန္းေစာင့္ပုလိပ္အိမ္ေထာင္စုေတြ ေသာက္ၿပီး ပစ္ထားတဲ့ အံုးသီးေတြ
ပုဆိုးနဲ႔

ထုတ္ယူခဲ့ၿပီး၊

အေဆာင္ေရာက္ေတာ့

ခြဲေကၽြးၾကရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို

အုန္းသီးမခူးရဘူးတဲ့ေလ။ ခူးတာေတြ႔ရင္ ဒဏ္ေငြ ၅က်ပ္ တပ္မယ္တဲ့။ ရီေတာ့ ရီစရာႀကီးဘဲ။
ေထာင္ထဲေရာက္ေနတာ

ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ

ဘယ္ကလာ

ပိုက္ဆံ႐ွိမွာလဲ။

ကၽြန္းေရာက္စ

စည္းကမ္း ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထုတ္ထားတယ္။ ညေရးညတာ သြားတာေတာင္ ဖန္မီးအိမ္ထြန္းၿပီး
ဘယ္သူဘယ္၀ါပါ။ အေပါ့အေလးသြားတာပါ စသျဖင့္ ေဒါင့္ေလးေဒါင့္မွာ ကင္းက်တဲ့ အေစာင့္ကို
ေျပာၾကရတယ္။ ၿပီးေတာ့ စခန္းထဲမွာ ေပးထားတဲ့ ေရဒီယိုကို ဒိျပင္သတင္း နားေထာင္လို႔
မရေအာင္

ေရဒီယိုကို

သစ္သားအိမ္နဲ႔

ပိတ္ၿပီး

ေသာ့ခပ္ထားတယ္။

လာေပးကတည္းက

ျမန္မာ့အသံကို ဖြင့္ေပးထားတယ္။ ကိုးနာရီေက်ာ္ရင္ ေလဒီယို လာသိမ္းသြားတာပဲ။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

23

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဂိတ္ေပါက္က အျပင္ထြက္ရတဲ့ ေရခပ္အဖြဲ႔၊ ထင္းေခြအဖြဲ႔၊ ေတာင္ယာလုပ္ရတဲ့အဖြဲ႔ ရယ္လို႔

႐ွိပါတယ္။ တဖြဲ႔ကို ၅ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၇ ေယာက္ေလာက္၊ အဲဒီမွာ ေထာင္ေစာင့္တေယာက္
လိုက္တယ္။ ေရခပ္ရတာကေတာ့ တဖာလံုသာသာေလာက္မွာ ေရတြင္း႐ွိတယ္။ ေရတြင္းနဲ႔
မနီးမေ၀း မွာ ကၽြန္းေစာင့္ပုလိပ္ အိမ္ေထာင္စုေတြ ႐ွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေထာင္ထဲမွာ ၃-၄
ႏွစ္၊ တခ်ိဳ႔လဲ ဒိထက္ၾကာၾကာ ေနလာခဲ့ရတာတေၾကာင္း၊ ျပည္မေထာင္လို မိသားစုနဲ႔
မေတြ႔ရတာကတေၾကာင္းမို႔ ၊ အဲဒီ ကၽြန္းေစာင့္ အိမ္ေထာင္စုေတြက

ကေလးငယ္ကေလးေတြကိုေတြ႔ရင္ေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက အိမ္ေထာင္႐ွိသူေတြက
အိမ္ကိုသတိရၿပီး၊ ကေလးေတြကို ေပြ႔ဖက္ၾက၊ စကားေျပာၾက။ အိမ္ေထာင္မ႐ွိ ေသးတဲ့

လူလြတ္ေတြကလဲ ကိုယ့္ညီ၊ ကိုယ့္ညီမ၊ တူ တူမကေလးေတြကို သတိရၿပီး စကားေျပာၾက
ေပြ႔ဖက္ၾကတာေပါ့။
မင္းတို႔ ဒီမွာေနရတာ မပ်င္းဘူးလား? ျပည္မကို မျပန္ခ်င္ဘူးလားနဲ႔ေပါ့။ ဒီေတာ့ ကေလးေတြက
ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ ျပည္မကို မျပန္ခ်င္ဘူးတဲ့၊ ျပည္မမွာ လူေတြမ်ား အသံေတြက

တအားဆူတာတဲ့။ ဟုတ္မွာပါ။ သူတို႔က ဒီမွာေမြး ဒီမွာပဲ ႀကီးလာၾကေတာ့ က်င့္သားရေနၿပီေလ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကသာ ေရစိမ္းေျမစိမ္းဆိုေတာ့ အေနရခက္တာ။ ေရာက္ၿပီးတပါတ္ေလာက္ကမ်ား
ပင္လယ္ျပင္က တိုက္လာ တဲ့ေလက ညွီစို႔စို႔နဲ႔။ ႏွာေခါင္းထဲမွာ အသက္႐ွဴမ၀သလိုပဲ။
သိပ္မၾကာပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ စကား မေျပာေစခ်င္လို႔နဲ႔တူတယ္

ကၽြန္းေစာင့္ပုလိပ္အိမ္ေထာင္စုေတြကို သူတို႔ခ်ည္း သပ္သပ္ေနတဲ့ ကၽြန္းရဲ႔
ေျမာက္ဘက္အစြန္းကို ပို႔လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေစခ်င္တဲ့
သေဘာေပါ့။

အာဏာပိုင္ဆိုသူေတြက ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုရင္ သိတ္ေၾကာက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ အထက္ကေျပာခဲ့
တဲ့ တိုက္ပြဲအေၾကာင္းကို ျဖစ္လာပံုကို ေျပာျပရရင္ ရိကၡာျပသနာပါ။ စစ္သားေတြလို တရက္ကို

လူတေယာက္အတြက္ ဆန္ ဆီ ဆား င႐ုတ္ ၾကက္သြန္ ႏို႔ဆီ လက္ဖက္ေျခာက္ကအစ စေကးနဲ႔
တြက္ၿပီး ေပးတာ။ ဒီအခ်ိဳးက်အတိုင္း သြားသြားထုတ္ရပါတယ္။ တပါတ္တခါ ႏွစ္ပါတ္တခါ

ျဖစ္တယ္။ တပါတ္ကို အသားဗူး တရက္ပါတယ္။ အသားမစားတဲ့သူ ပဲဗူးေပါ့။ မႏၱေလးဗာကင္
စည္သြတ္စက္႐ံုက ထြက္တာပါ။ ဒီဗူးေတြကလဲ ႏွစ္ၾကာေနလို႔ စားမျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

အမဲဗူးတဗူးကို ၃ ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၄ ေယာက္ တြဲစားရတယ္။ ဗူးကိုေဖာက္လိုက္လို႔
သြန္ခ်လိုက္တာနဲ႔ အနံ႔အသက္က မလပ္ဆတ္ေတာ့ ဘူးဆိုတာ ျပပါတယ္။ အမဲသားတံုးဟာ

ပ်က္ေနပါၿပီ။ အရသာလဲ မ႐ွိေတာ့ပါ။ ပဲဗူးဆိုလဲ ဒီအတိုင္းပဲ။ ဆီေရာင္နဲ႔ မဆလာနံ႔ပဲ ႐ွိတယ္။
စားလိုက္ရင္ ခ်ဥ္ေနၿပီ။ ဒီေတာ့ ၀မ္းပ်က္ ၀မ္းေလွ်ာၾကတယ္။

ဆန္တို႔ ပဲတို႔ကလဲ မေကာင္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက လူေကာင္းေတြေတာင္ တေန႔တျခား
အဟာရခ်ိဳ႔တဲ့ၿပီး ဖ်ားနာမႈေတြ မ်ားလာပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ လူထုကိုစိန္၀င္းဟာ
ထမင္းခ်က္ရာကေန အသက္႐ွဴၾကပ္သလိုျဖစ္ၿပီး မူးလဲသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက
ေက်ာင္းမၿပီးေသးပဲ အဖမ္းခံရတဲ့ ဆရာ၀န္ေလာင္းေတြရဲ႔ ျပဳစုကုသမႈေၾကာင့္

အေျခအေနေကာင္းလာပါတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြကို ငပိအေကာင္းလဲေပးဘို႔ ေတာင္းဆိုလာတာ
ၾကာပါၿပီ။ ေရာက္ကတည္းကပါ။ ႐ိုး႐ိုးေတာင္းလို႔မရေတာ့ တိုက္ယူမွ ရမယ္ဆိုတဲ့

သေဘာျဖစ္လာပါတယ္။ ေန႔ရက္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေရာက္ၿပီးမၾကာခင္ ျဖစ္တာမို႔

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

24

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

တလအတြင္းလို႔ တြက္ဆလို႔ ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက လူႀကီးေတြက ညွိႏွိဳင္းၿပီး

သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္နဲ႔ေတြ႔ တင္ျပခဲ့တာ ၾကာၿပီ။ ငပိမေကာင္းတာလဲ ခင္ဗ်ားတို႔ မ်က္ျမင္ပဲ။
ငပိကို အားျပဳ စားေနရတာ အေဆာင္ေတြမွာလဲ ဖ်ားၾက နာၾကတာ မ်ားလာၿပီ။ ဒီေတာ့
ဒီေန႔ကစၿပီး ငပိ အေကာင္း မရမခ်င္း ေသတဲ့အထိ အစာငတ္ခံမယ္လို႔ ဗူး၀သြားၿပီး
ေၾကညာလိုက္ပါတယ္။
ဒီ အစာငတ္ခံတဲ့ အထဲမွာ က်န္းမာတဲ့ လူႀကီးပိုင္းပါသလို လူငယ္ပိုင္းကလဲ ပါပါတယ္။ အေရ
အတြက္ကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲဟာ တပါတ္ေက်ာ္ ၈ ရက္ေလာက္နဲ႔ပဲ
မိမိတို႔ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို အာဏာပိုင္ေတြက လိုက္ေလွ်ာလိုက္လို႔ ၿပီးဆံုးသြားပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကၽြန္းေရာက္တာ ၁၉၆၉ ခု ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္မွာပါ။ ကၽြန္းမွာ ၃ ႏွစ္နီးပါး
ေနခဲ့ရပါတယ္။ ဒီ ၃ႏွစ္တာ ကာလမွာ ရန္သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖိႏွိပ္ခံေတြၾကားမွာ ဘ၀ကို
႐ုန္းကန္တိုက္ပြဲ ၀င္ခဲ့ရတဲ့ ရက္ေတြဟာ မနည္းပါ။ ဒီရက္ေတြထဲမွာ မွတ္မိသမွ်
အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာမီ ဧၿပီလကို
ေရာက္လာေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလဲ မိမိတို႔ရဲ႔ ျပည္မေထာင္မွာ ရ႐ွိခဲ့တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ
ဆံုး႐ွဳံးၿပီး ေရစိမ္းေျမစိမ္း အပို႔ခံထားရတာကို တနည္းနည္းနဲ႔ ေတာင္းဆို တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔
ဆံုးျဖတ္ထားၾကပါတယ္။ အနိမ္႔ဆံုး ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ဘက္ကေန အႏုနည္းေရာ

အၾကမ္းနည္းေရာ(အၾကမ္းနည္းသံုးတာက ေထာင္ထဲမွာ အျမင့္ဆံုးလို႔ဆိုရင္ ပိုမွန္ပါလိမ့္ မယ္၊
အဲဒါက အစာငတ္ခံ တိုက္တဲ့နည္းပဲ) သံုးဘို႔ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ ညွိႏွိဳင္းၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႔လဲ
သေဘာတူသလို တခ်ိဳ႔လဲ ရန္သူကိုေၾကာက္ၿပီး သေဘာမတူ ေဘးထြက္ထိုင္တာမ်ားလဲ

႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုလဲ ရန္သူဘက္မပါသြားေအာင္ ရန္သူ႔အႀကိဳက္မျဖစ္ရေအာင္
အတတ္ႏိုင္ဆံုး စည္း႐ံုးသိမ္းသြင္း ရပါတယ္။

ငပိတိုက္ပြဲ ေအာင္ျမင္စြာၿပီးဆံုးသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အာဏာပိုင္ေတြကို လာမယ့္
တန္ခူးလ သၾကၤန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္တဲ့အတြက္ ႐ြာမက (႐ြာမဆိုတာ
ကၽြန္းရဲ႔ ေျမာက္ပိုင္းမွာေနၾကတဲ့ ၊ ၾကားသိရသမွ် ေရတပ္ တပ္ခြဲတခြဲေလာက္ ကၽြန္းလံုျခံဳေရး
အတြက္ တပ္စြဲ ထားတယ္၊ ပပကဆိုင္တဆိုင္၊ စာသင္ေက်ာင္းတေက်ာင္း၊ ေဆးေပးခန္း၊
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတေက်ာင္း၊ အုန္းဆံႀကိဳးက်စ္စက္႐ံု၊ ေလယဥ္ကြင္း၊ မီးျပတိုက္ စသျဖင့္

႐ွိေၾကာင္း သိရတယ္) ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ပင့္ၿပီး ကုသိုလ္လုပ္လိုေၾကာင္း။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ယခုကရင္း
မိမိတို႔ ရ႐ွိတဲ့ ကိုတာထဲက သၾကားႏိုဆီကို စုထားၿပီး မုန္႔လုပ္လိုေၾကာင္း၊ ဒီအတြက္
အုန္းသီးလိုမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အုန္းသီးရလိုေၾကာင္း။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲမွာ

အုန္းပင္တက္တတ္တဲ့သူပါေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ အာဏာပိုင္မ်ားအေနနဲ႔ အုန္းသီး အတြက္
စီစဥ္ေပးဖို႔လိုေၾကာင္း ေျပာဆိုၾကပါတယ္။

အာဏာပိုင္မ်ားကလဲ အထက္ကို တင္ျပၿပီး ၃ ရက္အတြင္း အေၾကာင္း ျပန္မဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါ
တယ္။ ငပိတိုက္ပြဲရဲ႔ ေအာင္ျမင္တဲ့ အ႐ွိန္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား ရ႐ွိခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲမွာ အုန္းပင္တက္တတ္တဲ့ သူလဲပါသလို မတက္တတ္တဲ့ ရဲေဘာ္မ်ားကလဲ
အားလံုး အတြက္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ စိတ္ထက္သန္စြာနဲ႔ တက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတက္ၾက၊
အုန္းသီးခူးၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္ ကုန္းေခါင္ေခါင္ ေတာင္ေပၚေဒသကပါ။ ေတာင္ေပၚမွာ ယာလုပ္ရင္း
ႏြားေက်ာင္း၊ ကၽြဲေက်ာင္းရင္းနဲ႔ သစ္ပင္တက္ခဲ့ဖူးေပမဲ့၊ အခုလို ပင္လယ္ကမ္းမွာ

ေပါက္ေရာက္ေနတဲ့ မျမင္ဘူး မေတြ႔ဘူးတာ အမွန္ပါ။ သစ္ပင္ခ်င္း မတူေပမယ့္ စိတ္ကေတာ့

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

25

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ရဲေနပါတယ္။ အုန္းပင္က ေျပာင္ေခ်ာႀကီးဆိုေတာ့ ေမာလို႔နားဖို႔ ရာ ဒိျပင္ သစ္ပင္ေတြလို
အကိုင္းအခက္မ႐ွိေလေတာ့ ထိပ္ကို မေရာက္မခ်င္း ပင္စည္ကို ဖက္ထားၿပီး အနားယူ
အားေမြးရပါတယ္။ မတက္တတ္ခင္က ေတာ္ေတာ္ ပင္ပမ္းပါတယ္။ ေနာက္

တက္တတ္သြားေတာ့လဲ အခက္အခဲ မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္အရာမ်ိဳးမဆို မတတ္ခင္မွာ
ခဲရင္းပင္ပမ္းေပမဲ့ တတ္ေျမာက္ကၽြမ္းက်င္သြားေတာ့လဲ ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ႐ိုးရာပြဲေတာ္သၾကၤန္ရက္လဲ နီးလာပါၿပီ။ ခူးထား စုထားတဲ့ အုန္းသီးေတြလဲ ၂၀၀
ေက်ာ္ ၃၀၀ ေလာက္ ရပါၿပီ။ ဆန္ကို အမႈံ႔ေထာင္း၊ စုထားတဲ့ ႏို႔ဆီသၾကားကို အုန္းသီးကို ဂ်စ္နဲ႔
ျခစ္ ညွစ္ရတဲ့ အုန္းရည္နဲ႔ ေရာၿပီး ဆႏြင္းမကင္း လုပ္ၾကမွာပါ။ မုန္႔ဖုတ္ဖို႔

အိုးကင္းေတြလဲလုပ္ၿပီးၾကၿပီ။ မုတ္ဖုတ္ဖို႔ အိုးကင္းက လြယ္လြယ္နဲ႔ ရၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပတဲ့ စခန္းေ႐ွ႔က မီးေလာင္သေဘၤာပ်က္က အေထာက္အကူရပါတယ္။

သေဘၤာ၀မ္းဗိုက္ထဲမွာ မီးေလာင္ကၽြမ္းထားတဲ့ ဆန္အိပ္ေတြဟာ ျမင္မေကာင္း ႐ွဳမေကာင္းပါပဲ။
အထပ္လိုက္ အထပ္လိုက္ မီးေသြးတံုးေတြလို မဲေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သေဘၤာပံုစံက ၾကယ္ငါးပြင့္
သေဘၤာက ပုဂံ ပံုစံပါ။ သေဘၤာေပၚမွာ မီးေလာင္ထားတဲ့ သံထည္ပစၥည္း၊ မီးဟပ္ထားတဲ့ ပစၥည္း၊
မိမိတို႔ လိုရာသံုးႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြ တက္ျဖဳတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ သံႀကိဳးေခြေတြဆိုရင္

သံုးရပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ အတီးအမွဳတ္ ၀ါသနာပါတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြက မယ္ဒလင္ႀကိဳး၊ တေယာ

ဒံုမင္းႀကိဳးလုပ္ဖို႔ အတြက္ အသံုးျပဳၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔သံထည္ေတြက ပင္လယ္ျပင္ သားငါး႐ွာရာမွာ
သံုးဘို႔ မွိန္းတို႔၊ ေက်ာက္တံုးႀကီး ေတြကို ကေလာ္ဘို႔ တူး႐ြင္းတို႔ လုပ္ၾကတယ္။

ေက်ာက္တံုးႀကီးေတြကို လွန္လိုက္ရင္ ခ႐ုတို႔၊ ဂနန္းတို႔၊ ငါးကၽြတ္တို႔ ႐ွိေတာ့ တူ႐ြင္းက
ေတာ္ေတာ္ အသံုး၀င္ပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အသံုးအေဆာင္ရဘို႔အတြက္ စခန္းမွာ ပန္းပဲဖိုပါ
လုပ္လာၾကတယ္။ ဒါး၊ မွိန္း၊ သံတူ႐ြင္း စသျဖင့္ လက္ျဖစ္ လက္နက္ပစၥည္းေတြဟာ

ေတာ္ေတာ္မ်ားလာလို႔ ေထာင္အာဏာ ပိုင္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လန္႔လာပါတယ္။ စခန္းနဲ႔
ပို႔ထားတဲ့ လူဦးေရနဲ႔ ဘယ္လိုမွ သူတို႔အတြက္ မလံုျခံဳေတာ့ပါ။ ကာထားတဲ့ သံဆူးႀကိဳးေတြဟာ
ေနရာတိုင္းမွာ အေပါက္ေတြ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ေရာက္ခါစက ထုတ္ထားတဲ့ အမိန္႔ေတြဟာ

ပ်က္ကုန္ပါၿပီ။ သူတို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စကားမာမာ မေျပာနဲ႔ မလႊဲသာလို႔သာ တာ၀န္အရ

ေျပာရတယ္၊ မ်က္ႏွာေသကေလးေတြနဲ႔ သနားစရာ သတၱ၀ါ ေကာင္ေတြလို ျဖစ္ေနၾကတယ္။
အရင္က ပင္လယ္ေရခ်ိဳးထြက္ရင္ လူ ၃၀-၄၀ ေလာက္ထြက္ၿပီး နာရီ၀က္ေလာက္ ခ်ိဳးရတယ္။
ပင္လယ္ကျပန္တက္ စခန္းထဲ၀င္၊ ေနာက္တသုတ္ထြက္ခ်ိဳး၊ ဒီလို အလွည့္က် ခ်ိဳးရတယ္။

အခုေတာ့ ဒီစနစ္က လြတ္ၿပီး ပင္လယ္ျပင္မွာ လြတ္လပ္စြာ ေရခ်ိဳး၊ သားငါး႐ွာ လုပ္ႏိုင္ၾကပါၿပီ။
ဒီလြတ္လပ္မႈဟာ ငပိတိုက္ပြဲရဲ႔ ရလဒ္ေတြပဲ။

သၾကၤန္ရက္ မတိုင္မီ ၂ရက္ ၃ ရက္က ႀကိဳၿပီး အုန္းသီးျခစ္ၾက၊ ဆန္ေထာင္းၾကနဲ႔ ရဲေဘာ္ေတြ
အလုပ္႐ွဳပ္ေနၾကတယ္။ သၾကၤန္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ထားတဲ့ မုန္႔နဲ႔ စခန္းမွာ

ေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲေတြ လုပ္ၾကတယ္။ ျပည္မမွာ ေပ်ာ္ခဲ့တာေတြလဲ သတိရၾကတာေပါ့။ စခန္းနဲ႔
အနီးအနားက ေသာင္ျပင္မွာ ဟိုတစု ဒီတစု သြားလာ လွဳပ္႐ွားေနၾကတာလဲ ေတြ႔ရတယ္။
တခ်ိဳလဲ ကမ္းစပ္မွာ ခ႐ုအလွကေလးေတြ ေကာက္ေနၾကတာ ေတြ႔ရသလို တခ်ိဳလဲ

ဆပ္သဖူးပင္က ပန္းေတြခူးၾကနဲ႔ စိတ္ေပါ့ပါးစြာနဲ႔ သြားလာေနၾကတယ္။ မၾကာခင္ မိုးဦးရာသီက
ေမလေလာက္မွာ စပါေတာ့မယ္။ ကၽြန္းမွာ ျပည္မထက္ မိုးဦးေစာပါတယ္။

မိုးလာေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ မိုးရဲ႔ေ႐ွ႔ေျပး ေလမုန္တိုင္းဟာ တိုက္ခတ္လာပါတယ္။ ေလက မိုင္ ၃၀၄၀ ႏွဳန္းေလာက္႐ွိမယ္။ မုန္တိုင္းက်ရင္ အနည္းဆံုး ၇ ရက္၊ တပါတ္ေလာက္ၾကာ တတ္ၿပီး၊

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

26

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

စခန္းမွာ စိုက္ထားတဲ့ ဗူး၊ ဖ႐ံု၊ ၾကက္ဟင္းခါး၊ ပဲလင္းေျမြ၊ ျငဳတ္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ စတဲ့ အပင္ေတြဟာ

မီးျမိဳက္ခဲရသလို ေလမုန္တိုင္း ဒဏ္ေၾကာင့္ မဲေျခာက္ကုန္ပါတယ္။ ေလထဲမွာ ဆားေရေငြ႔ေတြ
ပါလာေတာ့ ဒီဒဏ္ကို အပင္ေတြက မခံႏိုင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ စားရမဲ့ဆဲဆဲ ဗူးသီးတို႔ ဖ႐ံုသီးတို႔
အသီးအ႐ြက္မွန္သမွ် အကုန္ပ်က္စီးကုန္လို႔ မစားလိုက္ရပါဘူး။

မုန္တိုင္း႐ိုက္ခတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက ကိုထြန္း႐ွိန္ဆိုတဲ့ မႏၱေလးက ေက်ာင္းဆရာ
ပင္လယ္ျပင္ ထဲက်ၿပီး ေရနစ္ေသသြားတာ အေလာင္းေတာင္ ႐ွာမေတြ႔ပါ။ မုန္တိုင္းနဲ႔အတူ

ပင္လယ္ျပင္ဟာလဲ ေဒါသပုန္ထၿပီး လွိဳင္းလံုးေတြဟာ ကမ္းေျခမွာ႐ွိတဲ့ ေက်ာက္တန္းေတြ၊
ေက်ာက္တံုးႀကီးေတြကို ႐ိုက္ခတ္ပါတယ္။ လွိဳင္းလံုးေတြဟာ ပင္လယ္ျပင္ကေန

ေျပးေျပးတက္လာၿပီး ေက်ာက္တန္းေတြ ေက်ာက္တံုးေတြကို ေျပးေျပးေဆာင့္တာေၾကာင့္
ေရသိမ္ေရမႊားေတြဟာ ၀ါးတျပန္အထက္ ဖြားကနဲ ဖြားကနဲတက္တာ
အေတာ္ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။

ခုလို ကိုထြန္း႐ွိန္ေသဆံုးရတာဟာ မုန္တိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္ ေရနစ္ေသဆံုးတာမွန္ေပမဲ့
စစ္အာဏာ႐ွင္ ေတြရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ကၽြန္းပို႔ ဖိႏွိပ္သတ္ျဖတ္ေရးအစီစဥ္ေၾကာင့္

ေသဆံုးရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ႐ွံဳ႔ခ်ေၾကာင္း၊ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုစကားေျပာၿပီး
သူက်သြားတဲ့ေနရာမွာ ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ခဲမ်ားနဲ႔ မွတ္တိုင္ျပဳၿပီး
တရက္အစာငတ္ခံခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒီျဖစ္ရပ္နဲ႔ မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စခန္းတြင္းက ရဲနီတေယာက္ (ကိုတင္ၿငိမ္း)ဟာ အစာ
အဟာရ ခ်ိဳ႔တဲ့ၿပီး က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ဆံုးပါတယ္။ အခုလို ေသဆံုးရတာဟာ

အာဏာပိုင္ေတြက ဂ႐ုတစိုက္ ေဆးမကုသေပးလို႔၊ ေပးထားတဲ့ရိကၡာေတြ မေကာင္းလို႔၊
ျပည္မေထာင္မွာလို အစား အေသာက္ေကာင္းဘို႔၊ အသားငါးစားရဘို႔၊ ျပည္မေထာင္မွာ

ရေနက်ျဖစ္တဲ့ မိဘနဲ႔ စာေရးဆက္သြယ္ ခြင့္၊ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္ စာအုပ္စာတန္းဖတ္ခြင့္ရဘို႔၊
ကၽြန္းမွာ မကုႏိုင္တဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာ႐ွင္ေတြကို ျပည္မေခၚယူ ေဆးကုသခြင့္ ရဘို႔၊ စသျဖင့္

အခ်က္အေတာ္မ်ားမ်ား ေတာင္းဆိုၾကတယ္။ ဒီေတာင္းဆို ခ်က္ေတြဟာလဲ အသစ္အဆန္း
ေတာင္းဆိုတာ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ရ႐ွိၿပီးသား ေပးၿပီးသား အခြင့္အေရး ကိုသာ ေတာင္းဆိုတာ

ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အာဏာပိုင္ေတြဘက္ကလဲ မေပးႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမ႐ွိေၾကာင္း၊ ေျပာဆိုတင္ျပ
ေတာင္းဆိုၾကတယ္။
ေသဆံုးသြားတဲ့ သူကိုေတာ့ စခန္းသြင္းမွာပဲ ေခါင္းသြင္းထားၿပီး အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ အေရးဆိုပါ

တယ္။ တေန႔မွာ အာဏာပိုင္ေတြက အင္အားသံုးၿပီး အေလာင္းကို စခန္းကလုယူကာ မီး႐ွဳိ႔လိုက္
ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ ပိုၿပီး စိတ္ထိခိုက္ၾကတယ္။ ရန္သူကို အႏုနည္းနဲ႔

တိုက္လို႔မရေတာ့ ေနာက္ဆံုး အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲနဲ႔ တုံ႔ျပန္ဖို႔ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ၾကတယ္။ မၾကာခင္
ရက္ပိုင္းမွာပဲ ရန္သူကို ေၾကညာၿပီး တိုက္ပြဲ ၀င္ပါတယ္။ ဒီတိုက္ပြဲဟာ ရက္ေပါင္း ၄၀ ၾကာလို႔မို႔
ရက္ ၄၀တိုက္ပြဲလို႔လဲ ေခၚၾကပါတယ္။ ဒီတိုက္ပြဲဟာ ပထမ ငပိတိုက္ပြဲထက္

လူအင္အားမ်ားတယ္။ လူေပါင္း၂၀ ေက်ာ္ ၃၀ ေလာက္ ႐ွိမယ္။ တိုက္ပြဲၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ေတာင္းဆိုထားတဲ့ အားလံုးနီးပါးေလာက္ ရတယ္။ စာေရးခြင့္၊ စာဖတ္ခြင့္၊ အသားစို

(အသားစိမ္း) ရ႐ွိၾကတယ္။ ရာသီဥတု ေကာင္းလို႔ သေဘၤာလာရင္ အထက္က အခြင့္အေရးေတြ
ရပါတယ္။ အသားစိမ္းနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ ၀က္ ဘဲ ဆိတ္ အေကာင္လိုက္ တင္လာေပးတယ္။
ဒီသားငါးနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ကေတာ့ မၾကာပါဘူး။ ၂လ-၃လေလာက္ပဲ စားရၿပီး ဒံုရင္း ဒံုရင္း

ျဖစ္သြားတာပါဘဲ။ ကၽြန္းမွာ ၃ ႏွစ္နီးပါးေနခဲ့ရတာ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ တခါမဟုတ္တခါ ျပသနာက

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

27

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေပၚေပၚေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထြက္မေျပးႏိုင္ေအာင္ ေရပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ ကၽြန္းမွာထားၿပီး၊ ေထာင္က
ထုတ္ေပး တဲ့ အ၀တ္အစားကလဲ အားလံုးအျဖဴေရာင္ေတြ။ ေစာင္၊ ေခါင္းအံုး၊ ျခင္ေထာင္၊
အိပ္ရာခင္း၊ ပုဆိုး၊ အတြင္းခံေဘာင္းဘီ အဆံုး ေဆးမဆိုးထားတဲ့ အျဖဴေရာင္

ပိတ္ၾကမ္းေတြခ်ည္းပါ။ အခုလို အျဖဴေရာင္ေတြခ်ည္းေပးတာ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္
ျပာျပာမွာ အျဖဴေရာင္ဟာ ေတာ္ေတာ္ ေ၀းေ၀းက ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပင္လယ္မွာ
အရပ္ဘက္ သြားလာလွဳပ္႐ွားတဲ့ ကုန္တင္သေဘၤာ၊ ငါးဖမ္းေလွတို႔ဟာ ေဆးျဖဴေရာင္

သုတ္ထားၾကတာပါ။ စစ္တပ္ေရတပ္ဆိုရင္ သဘာ၀အေရာင္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြေအာင္
ေရတပ္သားအတြက္ ၀တ္စံုအျပာ၊ သံုးတဲ့သေဘၤာ စက္ေလွတို႔ကိုလည္း ေဆးျပာ

သုတ္ထားၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထြက္ေျပးလို႔ ႐ွိရင္ ေတြ႔ႏိုင္ျမင္ႏိုင္
ေအာင္လို႔ တကိုယ္လံုး အျဖဴဆင္ေပးထားတာ။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလဲ မလႊဲသာ မေ႐ွာင္သာ သားငါး႐ွာ နယ္ကၽြံၿပီး သြားရတဲ့အခါ
သူတို႔မေတြ႔ ေအာင္ အက်ႌလံုခ်ည္ကို အေရာင္ေျပာင္းၾကရတယ္။ ဘာနဲ႔ေျပာင္းလဲ ဆိုေတာ့
စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ ၾကက္ဟင္းခါးပင္၊ သေဘၤာပင္က အ႐ြက္ကိုခူးၿပီး အက်ႌလံုခ်ည္ကို

ပြတ္တိုက္ၾကတယ္။ အစိမ္းေရာင္ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ၾကာၾကာေတာ့မခံပါ။ တခ်ိဳ႔ အုန္းသီးေျခာက္
အေပၚခြံေတြကို အိုးထဲထည့္ ေရနဲ႔ ျပဳတ္၊ အက်ႌလံုခ်ည္ကိုထည့္ႏွစ္၊ ၁၅ မိနစ္ မိနစ္ ၂၀
ေလာက္ၾကာေတာ့ အိုးထဲကဆယ္။ အေရာင္က ပင္နီေရာင္ ထြက္လာတယ္။ တခါ

ေတာထဲသြားလို႔ သစ္ကနက္သားေတြ႔ရင္ ယူလာ၊ ခုတ္ထစ္ၿပီး အိုးနဲ႔ျပဳတ္၊ စိမ္းညိဳေရာင္ ရတယ္။
ရန္သူကေပးတဲ့ အျဖဴေရာင္ အက်ႌလံုခ်ည္တို႔ဟာ အေရာင္ေတြနဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ စခန္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဆိုင္းဘုတ္စိုက္ထားတယ္။ ေရးထားတဲ့စာကေတာ့

တဖက္က ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးနယ္ေျမတဲ့။ က်န္တဖက္က စစ္တပ္နယ္ေျမတဲ့။ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးနယ္ေျမဆိုတာက
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ထားတဲ့ေနရာပါ။ နယ္ေျမ တခုလံုးကို မိုင္နဲ႔တြက္ရင္ တမိုင္ပတ္လည္ေလာက္
႐ွိပါ မယ္။ က်န္တဲ့နယ္ေျမက စစ္တပ္နယ္ေျမပါ။ ရန္သူက အသား၊ ငါး အစိမ္း

ၾကာၾကာမေပးႏိုင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟန္နဲ႔ ေျဖ႐ွင္းၾကရတယ္။ ဥပမာငါးဆိုရင္ ကမ္းေျခကေန သိတ္မေ၀းဘဲ သြားလာေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ ႀကီးတဲ့
ငါးမ်ားဆိုရင္ ကၽြဲေလာက္ႀကီးၿပီး ကိုယ္လံုးႀကီးေတြ ေပၚလာလိုက္၊ ဆူးေတာင္ႀကီးေတြ
ေပၚလာလိုက္၊ အၿမီးႀကီးေတြ ေပၚလာလိုက္နဲ႔။ တခ်ိဳ႔ၾကေတာ့လဲ အတန္းလိုက္ သြားေနၾကတာ

ေရေပၚမွာ ႀကိဳးႀကီးတေခ်ာင္း ခ်ထားသလိုပဲ။ မဲမဲတန္းႀကီးကို လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဖမ္းစရာ ဘာလက္နက္မွ မ႐ွိေတာ့ ျမင္ေနရေပမဲ့ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူး။
ဒီေတာ့ တတ္ႏိုင္တဲ့ အရာကို လုပ္ၾကရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ရန္သူ႔နယ္ေျမမွာ ႐ွိတဲ့

လိပ္ေသာင္ကို သြားၾကရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထဲက က်န္းမာေရးေကာင္းၿပီး ဖ်တ္လတ္

လ်င္ျမန္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ က ဒီတာ၀န္ကို ယူရပါတယ္။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ပဲနဲ႔ငပိဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔
စခန္းမွာ ေနရတဲ့ သူေတြအတြက္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ရက္ေတြ လေတြ ႏွစ္ေတြ
ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တမိုင္ပတ္လည္ေလာက္ ႐ွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနရတဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးနယ္ေျမဟာ
မဖြံ႔ၿဖိဳးႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဘယ္ေက်ာက္တံုး လွန္လွန္ ဘာ ခ႐ု ကနန္း ငါးႂကြက္မွ မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။
အံုးပင္က အံုးသီးေတြလဲ လံုေလာက္ေအာင္ မသီးႏိုင္ၾကေတာ့ ဘူးေလ။ အေျခအေနက
တေျဖးေျဖး ဆိုးလာေနပါၿပီ။

ရန္သူဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို နယ္ႏွင္သလို မိေ၀းဖေ၀းတဲ့ ေနရာမွာထား၊ မ၀ေရစာေကၽြးၿပီး၊

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

28

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

တေျဖးေျဖးနဲ႔ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႔ေတြတဲ့၊ စိတ္ဓါတ္ေတြ က်ကုန္ေအာင္၊ သူတို႔ဆီ

ဒူးေထာက္လာေအာင္၊ ႀကိဳးပမ္းတာဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သာမန္လူေတြမွ
မဟုတ္တာ။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ဒီလိုနည္းနဲ႔ ဦးခ်ိဳးလို႔ ရလိမ့္မယ္လို႔

တြက္ထားတဲ့တြက္ကိန္းဟာ မမွန္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ကၽြန္းမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြက သက္ေသျပ
ေနပါတယ္။
အပိုင္း(၃)ၿပီး။

THURSDAY, NOVEMBER 1, 2007

က်ေနာ္ဒုကၡသည္ (၁)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

အပူသည္၊ သဘင္သည္၊ ခရီးသည္၊ ဧည့္သည္......စတဲ့ "....သည္" ေတြအမ်ားႀကီးထဲမွာ၊
က်ေနာ္က "ဒုကၡသည္" ။ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ ၊ ရာ့ဂ်္ခ်ဒါမ္ႏြန္လမ္း (Thanon

Ratchadamnoen)မွာ႐ွိတဲ့ "ကုလသမဂၢဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာမဟာမင္းႀကီး႐ံုး" (United Nation
High Commissioner of Refugees- UNHCR)က အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ဒုကၡသည္။
ေျပးေျပးအားမနာနဲ႔.....

၁၉၈၉ ဇူလိုင္လ ၁၁ရက္ မနက္အေစာႀကီး ေလးနာရီေလာက္မွာ မရမ္းကုန္း ၈ မိုင္က
က်ေနာ့အိမ္ကို စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြ လာ၀ိုင္းတယ္လို႔ သတင္းရလိုက္တယ္။ ကံေကာင္း
သြားတယ္။ အဲဒီညက က်ေနာ္အိမ္ကို ျပန္မအိပ္ျဖစ္ဘူး။
...

အုတ္က်င္း ဘာတာက သူငယ္ခ်င္း တေယာက္နဲ႔ စကားေကာင္းျပီး အရက္ေသာက္ ေကာင္းေန
လိုက္တာ နည္းနည္း မိုးခ်ဳပ္သြားတယ္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကာလ ဆိုေတာ့ ည (၇)နာရီဆို
လမ္းေပၚမွာ ဘာကားမွ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ သူ႔ဆီမွာ ညအိပ္လိုက္ရတယ္။ သူက

ကမာ႐ြတ္ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပ္ က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တခုမွာ ပလာတာ ႐ိုက္တယ္။ မိုးမလင္းခင္
သူ အလုပ္သြားေတာ့ ကိုယ္ အိပ္တုန္း။
မနက္လင္းလို႔ အိမ္ျပန္ျပီး ေရခ်ိဳးအ၀တ္လဲဖို႔ ထြက္မယ္လုပ္တုန္း သူျပန္ ေရာက္လာတယ္။

ကိုယ့္အတြက္ ပလာတာနဲ႔ လက္ဘက္ရည္ ယူလာတယ္။ ျပန္မေနနဲ႔ အ၀တ္ေဟာင္းေတြ ထားခဲ့။
ေလွ်ာ္ျပီးသား သူ႔အ၀တ္ ယူ၀တ္သြားဆိုလို႔ မျပန္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရန္သူက ကိုယ့္ကို
ရမသြားတာ။

ျမိဳ႕ ထဲေရာက္ေတာ့ မနက္ေလးနာရီမွာ စစ္ေခြးေတြ အိမ္ကို လာ၀ိုင္းေၾကာင္း သတင္းရလိုက္

တယ္။ မင္းမင္းလတ္က သီခ်င္းတပုဒ္မွာ "စား....စား...အားမနာနဲ႔" လို႔ဆိုတယ္။ ကုိယ္ကေတာ့
"ေျပး....ေျပး...အားမနာနဲ႔" လို႔ ဆိုရမယ္။ အေျပးေကာင္းလိုက္တာ ထိုင္းႏိုင္ငံ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

29

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဘန္ေကာက္ေရာက္တဲ့ အထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ပဲ။

ကိုယ့္လူေတြမ်ား ဘာျဖစ္ကုန္ျပီးလဲ ဆိုတဲ့ အပူကို ရင္မွာပိုက္ျပီး ပုန္းေအာင္းေျပးလႊား ခဲ့ရတဲ့
"အပူသည္"။ ေက်ာက္ဆိုလို႔ မီးခ်စ္ေက်ာက္တလံုးေတာင္ လက္ထဲမပါပဲ ေက်ာက္ကုန္သည္

ဟန္ေဆာင္ျပီး၊ မဲေဆာက္က ကုလားပိုင္ င႐ုတ္သီးပြဲ႐ံုမွာ တည္းခိုရတဲ့ "ကုန္သည္-ဧည့္သည္"။
ထိုင္းေထာက္လွမ္းေရးရဲ႔ ခရီးသြားလက္မွတ္ကို တေစာင္ ဘတ္ေထာင့္ႏွစ္ရာ ေပး၀ယ္ျပီး တာ့ခ္
(Tak) ေတာင္ၾကားက ျဖတ္ရတဲ့ ေတာင္ေက်ာ္ (TG) "ခရီးသည္"။ လမ္းဆံုးေတာ့ "ဒုကၡသည္"။
ေက်ာတခင္းစာဘန္ေကာက္မွာ
စက္တင္ဘာ ၁၆၊ ၁၉၈၉။

မနက္မလင္းတလင္းမွာ ဘန္ေကာက္က ေမာ္ခ်စ္ကားဂိတ္ကို ေရာက္တယ္။ တခါမွ

မေရာက္ဖူးတဲ့၊ တကယ့္ကိုၾကီးတဲ့ ျမိဳ႕ ႀကီးျပႀကီး ဘန္ေကာက္ကိုေရာက္ရတာ နည္းနည္းေတာ့
ရင္ခုန္သား။ ကားဂိတ္ ဆိုတာႀကီးကလည္း ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးထက္ ႀကီးေသး။
ေစာဖိုးၾကဴးက လမ္းမွာေျပာလာတယ္။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ (ယခု-အေမရိက) ေမာ္ခ်စ္မွာ

လာႀကိဳ မယ္တဲ့။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ေထာင္အတူက် အမွဳတြဲ။ က်ေနာ္နဲ႔က အင္းစိန္ေထာင္ ၃
ေဆာင္ ၆ ခန္းမွာ တခန္းတည္း တႏွစ္နီးပါး အတူေနဖူးတာ။ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ (ABSDF)မွာ
ကိုထြန္းေအာင္ ေက်ာ္ ဥကၠဌျဖစ္ေတာ့ ေစာဖိုးၾကဴးကို မဲေဆာက္ဗဟိုမွာ ရာထူးေနရာ
တခုေပးထားတယ္။

"ဘယ္မွာလဲ...ခင္ဗ်ားထြန္းေအာင္ေက်ာ္"
ကားဆိုက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔သံုးေယာက္ မ်က္ေစ့ေျခာက္လံုးနဲ႔ ထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကို႐ွာရင္း ေစာ
ဖိုးၾကဴးကိုေမးၾကတယ္။ ဒင္းကို မေတြ႔ဘူးေလ။

"လုပ္မေနနဲ႔... ဆရာႀကီးေပြး....တကၠစီငွားဖို႔ပဲၾကည့္..."
က်ေနာ္က ေစာဖိုးၾကဴးကို ခ်စ္စႏိုး ဆရာႀကီးေပြးလို႔ေခၚတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ သူ႔အမွဳတြဲေတြက
သူ႔ကို ကရင္မို႔ ငေပြးလို႔ေခၚတာ က်ေနာ္က ဆရာၾကီးတပ္ေပးလိုက္တယ္။ ကိုေဌး၀င္း(ယခုဂ်ာမဏီ)ကို ေထာင္ထဲမွာေတာ့ ခ်စ္စႏိုး ဘြန္း (James bond)လို႔ ေခၚၾကတယ္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ထက္စာရင္ က်ေနာ္က ပိုျပီးေတာသား ျဖစ္တယ္။ သူတို႔က က်ေနာ့ထက္
အမ်ားႀကီး ေစာေစာကတည္းက ႏိုင္ငံျခား (မဲေဆာက္)ကို ေရာက္ႏွင့္တယ္ေလ။
လူရည္ပိုလည္တဲ့ ဆရာသမားႏွစ္ေယာက္ကို ဆရာတင္ရတယ္။ ဘြန္းက မဲေဆာက္မွာ
ကတည္းက ထိုင္းစကားကို နည္းနည္းပါးပါး တီးေခါက္မိေနျပီ။
"လာ...အျပင္က....တကၠစီသြားငွားမယ္"

ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးထဲမွာ ရထားဆိုက္ခ်ိန္ ခရီးသည္ေတြကို အခ်ဥ္လာဖမ္းတဲ့ တကၠစီေတြလို
ေစ်းခ် မွာစိုးလို႔။ အဲဒီတုန္းက အခုလို တကၠစီတိုင္း မီတာနဲ႔ သြားတာမဟုတ္ဘူး။ မဆစ္တတ္ရင္
သူေျပာသ ေလာက္ ေပးရတယ္။ ေယာက္လမ္းထိပ္ကေန လမ္းေပၚမွာ ေျပးေနတဲ့ တကၠစီကို
ငွားရမယ္ဆိုတဲ့ သီအိုရီကို လက္ကိုင္ျပဳထားတယ္။ ကိုေဌး၀င္းက ထိုင္းလိုေျပာျပီး
တကၠစီငွားတယ္။

လိပ္စာတခု ရန္ကုန္ကပါခဲ့လို႔ လိပ္စာညႊန္ရာ ေအဘက္ယူနီဗာစီတီ (ABEC)ကို
အရင္သြားတယ္။ ခဏတျဖဳတ္ ေက်ာတခင္းစာမ်ား ရမလားလို႔။ ေက်ာင္းဆရာနဲ႔ဆရာမ

အိမ္ျဖစ္ေနတယ္။ အခန္းက က်ဥ္းက်ဥ္း။ သူတို႔ေတာင္ ကပ္ကပ္သတ္သတ္ ေက်ာခင္းေနရပံုပဲ။
အားနာသြားတယ္။ အိမ္ထဲလည္း ၀င္မေနေတာ့ပါဘူး။ အထဲနဲ႔အျပင္ စကားေျပာျပီး

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

30

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အ၀တ္အစားအိတ္ပဲ အပ္ခဲ့တယ္။ ဂ်ာမဏီက ေယာက္ဖႀကီးရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကိုစိုးပိုင္(ယခုအေမရိက)အိမ္ကို စီးလာတဲ့ ေမာ္ခ်စ္က တကၠစီနဲ႔ပဲ ဆက္ သြားတယ္။

ကိုစိုးပိုင္တို႔ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ လမ္းထဲကထြက္လာတဲ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ လူသိုက္နဲ႔
သြားတိုးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုကိုေလး(ယခု-ဆန္ဖရန္စၥစကို)နဲ႔ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က
ကိုစိုးပိုင္တို႔ အိမ္မွာ စတည္းခ်တယ္။ ဆရာႀကီးေပြးက ကားဂိတ္မွာ လာႀကိဳမယ္ေျပာျပီး
လာမႀကိဳလို႔ သူ႔လူကို စိတ္ေကာက္ ေနပံုရတယ္။ မွဳန္ေတေတ မ်က္ႏွာထားနဲ႔။

"ငါေနမေကာင္းလို႔ မလာႏိုင္တာ ဖိုးၾကဴးရာ.... အခု အဖ်ားက်သြားလို႔ အျပင္ထြက္လာႏိုင္တာ"
သူတို႔ႏွဳတ္ဆက္ျပီး ထြက္သြားေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လမ္းထဲကို ဆက္၀င္လာတယ္။

ကိုစိုးပိုင္အိမ္မွာ ဧည့္သည္ေတြေရာက္ေနတယ္။ အင္အယ္လ္ဒီ(NLD)က ဗိုလ္မွဴးေဟာင္း
ေက်ာ္ဒြန္း(ယခု-ကြယ္လြန္) နဲ႔ ေက်ာင္းဆရာဦးဟန္လင္း(ယခု-ယူတိကာ၊ အေမရိက)။

စကားစျမည္ ေျပာဆိုရင္း ညိဳညိဳ (ညိဳအုန္းျမင့္-အင္အယ္လ္ဒီ)ကို သိလားလို႔ ေမးလိုက္မိတယ္။
ကံေကာင္းေထာက္ မစြာ သူတို႔ဆီက ဒင္းဖံုးနံပါတ္ရလိုက္တယ္။ ဖံုးဆက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
သူ႔နဲ႔ပဲေျပာရတယ္။ ကိုစိုးပိုင္ အိမ္က ဆက္ေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ Rax Hotel ကေစာင့္လို႔

ေျပာတယ္။ ကိုစိုးပိုင္တို႔လမ္းထိပ္မွာ Rax Hotel ရွိတာ သူသိပံုရတယ္။ ဟိုတယ္ကိုေတာင္
ခ်ိန္းတယ္ဆိုေတာ့ ႐ုတ္တရက္ အထင္ႀကီးသြားတယ္။ ကိုယ့္လူေတာ့ ဟန္က်ေနျပီအထင္နဲ႔
အားလည္းတက္သြားတယ္။ သူ႔အကိုက ကိုယ့္ရဲ႔ တ၀မ္းကြဲ ေယာက္ဖေတာ္တယ္။

Rax Hotel ထဲ မရဲတရဲ ကိုယ္၀င္သြားတယ္။ ကိုယ့္အ၀တ္အစားက ျမိဳ႕ တက္ခါနီး မဲေဆာက္ေစ်း
က ကမန္းကတန္း ၀ယ္ျပီး ကိုယ္ေပၚတင္လာတာေတြဆိုေတာ့ အခ်ိဳးမက်လွဘူး။

စားေသာက္ခန္းထဲက စပြဲတလံုးမွာ ရဲသံုးေယာက္ စကားထိုင္ေျပာေနတာ ေတြ႔တယ္။
ကိုယ္လဲမင္ေသေသနဲ႔ ဘီယာတလံုး မွာျပီး ညိဳအုန္းျမင့္လာရင္ ျမင္ႏိုင္မယ့္ေနရာမွာ

ထိုင္လိုက္တယ္။ တနာရီေလာက္ၾကာ သြားတယ္၊ ကိုယ့္လူေပၚ မလာဘူး။ သိတ္ၾကာၾကာလည္း
မထိုင္ရဲဘူး။ တခုခုေတာ့ လြဲေနေလာက္ျပီလို႔ တြက္ျပီး ကိုစိုးပိုင္အိမ္ကို ျပန္ခဲ့ျပီး ဖံုးထပ္ေခၚတယ္။
ဒီေတာ့မွ အေျဖေပၚတယ္။ Rax Hotel ေ႐ွ႕ ဘတ္စ္ကား မွတ္တိုင္က ေစာင့္ဖို႔ သူ႔အိမ္က

ေျပာတယ္။ ေဩာ္.....ကိုယ္က သူ႔ရဲ႔ ဇ,ကို သိထားေတာ့ အေျခအေနကို ပိုတြက္လိုက္မိတာ။
သူ႔အိမ္ကို တကၠစီနဲ႔ သြားၾကတယ္။ တကၠစီခ ကိုယ္ေပးလိုက္တယ္။ သူတို႔အခန္းလည္း

က်ဥ္းက်ဥ္း ပဲ။ သူ႔နဲ႔အတူ အင္အယ္လ္ဒီက ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္းသန္႔ဇင္ျမိဳင္(ယခု- ခ်ီကာဂို)၊
ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္း ေက်ာ္သန္း တို႔ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္တေယာက္ထဲဆိုရင္ ေနစရာမရခင္စပ္ၾကား
တိုးတိုးေခြ႔ေခြ႔ ေနႏိုင္ ရင္ သူတို႔နဲ႔ေနလို႔ရေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္။ ကိုယ့္မွာကလည္း မဲေဆာက္က
အတူတက္လာတဲ့ '၇၆ တုန္းက ေထာင္က်ဖက္ႏွစ္ေယာက္ ႐ွိေသးတယ္ေလ။ ကိုယ္ေခၚလာတာ
ခြဲလို႔ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ အဲဒီညက ဆရာႀကီးေပြးတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဦးဟန္လင္းတို႔နဲ႔ ေခၚသြားတယ္။
ကိုယ္က ညိဳအုန္းျမင့္တို႔နဲ႔ အတူ ဘန္ေကာက္ရဲ႔ ပထမညကို ျဖတ္သန္းလိုက္တယ္။
ကယ္တင္႐ွင္မ်ား
မဲေဆာက္မွာတုန္းက နယူးေယာက္ကို အလည္ေရာက္ေနတဲ့ ညီမသူငယ္ခ်င္းကတဆင့္

ညီမေတြ ရဲ႔ ေထာက္ပံ့မွဳရျပီး ဘန္ေကာက္တက္လာႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဘန္ေကာက္ေရာက္ေတာ့
လက္ထဲမွာ သိတ္မက်န္ေတာ့ဘူး။ သံုးေယာက္စာ ေထာက္လွမ္းေရးလက္မွတ္၊ ကားလက္မွတ္
နဲ႔ အေထြေထြ စရိတ္ေပါင္းေတာ့ ဖင္ကပ္ေလာက္က်န္ေတာ့တာ။

ေယာက္ဖႀကီးက မွာထားတယ္....ဘန္ေကာက္ေရာက္ရင္ ဆူကြန္ဗစ္လမ္း ဆိြဳင္ ၃၆ (Thanon

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

31

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

Sukhumvit Soi 36)က သူ႔သူငယ္ခ်င္း စိုးပိုင္ဆီမွာ လိုတဲ့ပိုက္ဆံ လက္မွတ္ထိုးျပီးယူလို႔
ေျပာထား ေတာ့ သံုးေယာက္စာ လတ္တေလာ စားေရးေသာက္ေရး မပူရဘူး။ ေနဖို႔ပဲ

ေခါင္းခဲရတယ္။ ဘယ္မွာ ေနၾကမလဲ။ ဟိုတယ္မွာလဲ တည္းလို႔မျဖစ္။ ေဆြလဲမ႐ွိ၊ မ်ိဳးလဲမ႐ွိ။
ကိုစိုးပိုင္အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကိုစိုးပိုင္ဇနီး မမာရီက လက္မွတ္ထိုးဖို႔ စာအုပ္တအုပ္ရယ္
ဘတ္ငါးေထာင္ရယ္ လက္ထဲကိုင္ျပီးထြက္လာတယ္။
"ေရာ့.....ဒီမွာလက္မွတ္ထိုး...ဟယ္ရီေျပာထားတယ္..."
ဘတ္ငါးေထာင္ယူျပီး လက္မွတ္ထိုးလိုက္တယ္။
လန္ခမ္းဟိန္ဆြိဳင္ ၄
အဂၤလိပ္လို Ramkhamhaeng လမ္းဆိုင္ဘုတ္ေတြ၊ ေျမပံုစာအုပ္ေတြကေရးထားလို႔ ရ ေကာက္
သံ ထြက္ေပမယ့္ ထိုင္းေတြက ( လ )သံထြက္ၾကတယ္။ ကိုယ္လဲ သူတို႔အသံထြက္နဲ႔ပဲ
ေရးေတာ့မယ္။ မွားရင္ ျပင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။
ညိဳညိဳတို႔ အိမ္ကေန မိုးလင္းလင္းခ်င္း တကၠစီနဲ႕ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဗိုလ္မွဴးေက်ာ္ထြန္းႀကီးက

လမ္းမွားသြားမွာကို စိတ္ပူျပီး သူ႔အိမ္နဲ႔အေတာ္ေ၀းေ၀း လမ္းထိပ္ကေန ထြက္ေစာင့္ေန႐ွာတယ္။
အဲဒီညေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ကိုယ္တို႔သံုးေယာက္ တိုးတိုးေ၀ွ႔ေ၀ွ႔ပဲ အိပ္လိုက္ၾကတယ္။

ေနာက္တေန႔မွာ သူနဲ႔ ဦးဟန္လင္းက မင္းသမီးစခန္းကို ခရီးထြက္မွာမို႔ အိမ္ေစာင့္ေပးရင္း ကိုယ္
အိမ္႐ွာတုန္း တပါတ္ဆယ္ရက္ေနႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ေအဘက္(ABEC)က

ေက်ာင္းဆရာအိမ္မွာ အပ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အိပ္ေတြ သြားယူျပီး၊ လန္ခမ္းဟိန္ ဆိြဳင္ ၄
(Ramkhamheing Soi 4)မွာ ေနျဖစ္ၾက တယ္။
သူတို႔တိုက္က မြတ္စလင္တိုက္ျဖစ္လို႔ အရက္ေသာက္ရင္ လူမျမင္ဖို႔၊ ၀က္သားမတင္ဖို႔၊ အေသ

အခ်ာမွာသြားတယ္။ ကိုယ္တို႔လဲ အျပင္က ပုလင္းေတြ ဘာေတြပါလာရင္ ဖြက္ျပီးသယ္ရတယ္။
တိုက္ေအာက္ထပ္ စတိုးဆိုင္မွာလဲ အရက္မေရာင္းဘူး။

အခန္း၀ရမ္တာက ၾကည့္ရင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေရ၀ပ္တဲ့ ပိန္းပင္ေတာႀကီးက တေမွ်ာ္တေခၚ။
ကိုယ့္ပုလင္းလြတ္ ဘာညာကို အမွိဳက္ပံုးမွာပစ္ရင္ သဲလြန္စရမွာစိုးလို႔ ညညမွာ အဲဒီ
ႏြံေတာႀကီးထဲကို ပုလင္းပ်ံေတြ၊ အထုတ္ပ်ံေတြ ၀ဲၾကတယ္။

ဆယ္ရက္ ေလာက္ေနျပီး အိမ္ရေတာ့ အခန္းေသာ့ကို မန္ေနဂ်ာဆီအပ္ခဲ့ျပီး၊ အခန္း႐ွင္တို႔
ျပန္မေရာက္ခင္ ေနရာသစ္ကို ေျပာင္းၾကတယ္။
အရိပ္လား-လူလား

တေန႔မွာ လူတေယာက္ တံခါးလာေခါက္တယ္။ ဗိုလ္မွဴးေက်ာ္ထြန္းတို႔ ပညတ္ခ်က္ထဲမွာ
အရက္နဲ႔ ၀က္သားအျပင္ ျမင့္ေ၀ ဆိုတာလဲပါတယ္။ ဘယ္သူလဲေတာ့ ကိုယ္တို႔လဲ အစက
မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူ လာရင္ အခန္းေသာ့မေပးဖို႔။

တေန႔ေတာ့ တခါးလာေခါက္လို႔ ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ မထင္မွတ္တဲ့ လူတေယာက ျဖစ္ေနတယ္္။
ပီတာ၀င္းႏိုင္။ သူကလည္း တအ့ံတၾသနဲ႔။
"ဟာ.... ကိုေဇာ္ခင္.."

သူက ဗိုလ္မွဴးေက်ာ္ဒြန္းဆီ အလည္လာတာ။ ကိုယ့္နာမည္ကို ေဇာ္ခင္ေျပာထားလို႔ သူက
ေဇာ္ခင္လို႔ေခၚ လိုက္တာ။ ဗိုလ္မွဴးေက်ာ္ဒြန္း မ႐ွိေတာ့လဲ အိမ္ထဲေတာင္ မ၀င္ပါဘူး။
ျပန္လွည့္သြား တယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

32

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

မဲေဆာက္မွာတုန္းက ေခ်ာင္းဆံုဦးသြင္ရဲ႔ စတိုးဆိုင္မွာ သူ႔ကိုစေတြ႔တယ္။

႐ုပ္႐ွင္မင္းသားေမာင္သင္ တို႔ ဂိုက္မ်ိဳး။ အ၀တ္အစားက သပ္သပ္ရပ္ရပ္။ ကိုယ့္ကို
ျမင္ဘူးလို႔ဆိုျပီး သူက လာမိတ္ဆက္တာ။ မက္သဒစ္ (အထက ၁-ဒဂံု) က။

မဲေဆာက္မွာ သူ႔ကို မၾကာခဏ ဟိုနားဒီနားမွာ ေတြ႔တယ္။ တခါေတာ့ ပီဒီပီေဟာင္း ဗိုလ္မွဴး
တိုက္ေအာင္၊ ဗိုလ္ႀကီး ေအာင္စိုးတို႔နဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ စကားေျပာေတာ့ သူက
မလွမ္းမကမ္း စပြဲကေန ကိုယ္တို႔ကို အကဲခတ္ေနျပန္ေရာ။

UNHCR မွာ ဒုကၡသည္အတြက္ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ သြားတင္ေတာ့ သူ႔ကို ႐ံုးႀကီးမွာ ေတြ႔ျပန္ေရာ။
နက္ကတိုင္ Neck Tie နဲ႔ ဖိုင္ File နဲ႔၊ ႐ွိဳးနဲ႔ မိုးနဲ႔။

" ဟ..ဟ လုပ္ပါအုန္း..ဒီလူ ဒီမွာလာေတြ႔ေနျပန္ျပီ...."
"ဘယ္သူလဲ....."

က်ေနာ္ အလန္႔တၾကား ထေအာ္တာနဲ႔ ေက်ာ္ေဌးက ေမးတယ္။
"ဟိုမွာ ဖိုင္တခုနဲ႔ လမ္းသလားေနတဲ့ ငနဲ....."
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"ငါသြားေလရာ... ဒင္းကိုေတြ႔ေနတယ္..ငါေနာက္ လိုက္ေနသလားလို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္..."
"မင္းကလဲ... အလကားေနရင္း လူေတြကို ေထာက္လွမ္းေရးထင္ေန၊ ဒီေကာင္.. ဒီက
စကားျပန္ပါ ကြ...."

လူနဲ႔ အရိပ္ မကြဲဘူးေလ.. ဘယ္သူသိနိုင္မွာလဲ။

မဆလေခတ္မွာ ေန၀င္းက ျပည္သူေတြကို က်င့္သံုးထားတဲ့ စနစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ။
ေထာက္လွမ္း ေရးေတြ သတင္းေပးေတြနဲ႔ လူေတြကို ဖိႏွိပ္ထားေတာ့ လူေတြက
ေတာ္႐ံုတန္႐ံုလူကို သိတ္မယံုခ်င္ ၾကဘူး။ လြယ္အိတ္နဲ႔ ေယာင္လည္လည္ အိမ္နားမွာေတြ႔ရင္
ကိုယ့္ကိုမ်ား လာၾကည့္တာလား။ မန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္သည္လဲ ေထာက္လွမ္းေရး၊
ေမာင္းကေလးတေနာင္ေနာင္နဲ႔ ဇီးသီးသည္လဲ ေထာက္ လွမ္းေရး။

ၾကက္ေတာင္စည္းနဲ႔ ယပ္ေတာင္တေခ်ာင္းနဲ႔ အ႐ူးလဲ ေထာက္လွမ္းေရးက ဗိုလ္ႀကီးလို႔ ေျပာရင္
ေျပာၾကတာ။ ဟုတ္တာလဲ႐ွိ၊ မဟုတ္တာလဲ႐ွိ၊ မွန္တာလဲ႐ွိ၊ မမွန္တာလဲ႐ွိ၊ ၾကာလာေတာ့

ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္သူမွ မယံုၾကေတာ့ဘူး။ ဒီၾကားထဲ လိမ္စားခ်င္တဲ့လူကလဲ ဒီအားနည္းခ်က္ကို
အခြင့္ေကာင္းယူျပီး လူေတြကို ေဟာက္စားေခ်ာက္စား လုပ္ေသးတာ။
တခုေတာ့ ႐ွိတယ္။ ကိုယ္တို႔ကေထာက္လွမ္းေရး တေစၦေျခာက္ခံရသလို၊ သူတို႔လဲ
ကြန္ျမဴနစ္ယူဂ်ီ တေစၦ ေျခာက္ခံရတာပါပဲ။
ဆင္စြယ္နန္းေတာ္ႀကီးေပၚမွာ
ဗိုလ္မွဴးေက်ာ္ထြန္းအိမ္ေရာက္ျပီး ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ကိုေဌး၀င္းက သူ႔သူငယ္ခ်င္း
ကိုသီရိညႊန္႔ (ABSDF ယခု အေမရိက) နဲ႔ တယ္လီဖံုးေျပာၾကတယ္။

က်ေနာ္နဲ႔လည္းေျပာျဖစ္တယ္။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက က်ေနာ့္ညီမတေယာက္ မဂၤလာေဆာင္မွာ
ကိုသီရိတို႔ တီး၀ိုင္းက ေစတနာနဲ႔ လာကူ ျပီးတီးေပးဖူးတယ္။

ေနာက္တေန႔မွာ ဗိုလ္မွဴးေက်ာ္ထြန္းအိမ္ကို သီရိညႊန္႔ ဖံုးဆက္တယ္။
"ကိုေအး၀င္း-ဘယ္ေန႔အားလဲ"

"ဘာအလုပ္မွ မ႐ွိတာ ေန႔တိုင္းအားပါတယ္"
"ညေနက်ရင္ က်ေနာ္လာေခၚမယ္"

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

33

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ညေနမွာ တကၠစီတစီးနဲ႔ ဒင္းေပါက္ခ်လာတယ္။ ဆူကြန္ဗစ္ေပၚမွာ ဘတ္စ္ကားနဲ႔သြားရင္ အျမဲလို
ျမင္ေနက် ေမွ်ာ္စင္ႀကီးလို အနီေရာင္ဟိုတယ္ႀကီးကို ေရာက္သြားတယ္။ ဘယ္သြားမယ္၊

ဘာလုပ္မယ္ ဆိုတာ သူလဲႀကိဳေျပာမထားဘူး။ ကိုယ္လဲမေမးမိဘူး။ ေရာက္ေတာ့မွ ကိုယ့္ကို
ကားေပၚမွာ ခဏ ေစာင့္ခိုင္းထားျပီး တေအာင့္ေနေတာ့ သူျပန္ေရာက္လာတယ္။
"လာ....ကိုေအး၀င္း..ဆင္း"
တကၠစီခ သူ႐ွင္းေပးျပီး အေပၚထပ္ကိုေခၚသြားတယ္။ ဓါတ္ေလွခါးနဲ႔ အျမင့္ႀကီးတက္ရတာ။

ကိုယ္က လဲ ဓါတ္ေလွကားျမင့္ျမင့္ဆိုလို႔ ေ႐ႊတိဂံုဘုရား တက္တဲ့အခါေလာက္ စီးဖူးတာ။ ခုလဲ
အဲဒီလို ခပ္ျမင့္ျမင့္ ကို တက္ရတယ္။ ဘယ္ႏွထပ္လဲ မမွတ္မိဘူး။ ေရာက္သြားေတာ့

အေတာ္ခန္းနားတဲ့ ဧည့္ခန္းတခုမွာ ထိုင္ေစာင့္ရတယ္။ ခဏေနေတာ့ အတြင္းဘက္က
လူသံုးေယာက္ထြက္လာျပီး ကိုယ္တို႔နဲ႔လာ ထိုင္တယ္။

"အန္ကယ္....ဒါ က်ေနာ္ေျပာတဲ့ ဟိုစာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ ကိုေအး၀င္း....ေလ"
ဆိုင္းမဆင့္ဗံုမဆင့္ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။
"ဒီအန္ကယ္က...ေဒါက္တာတင္ျမင့္ဦး၊ ဒါက ဒုဗိုလ္မွဴးႀကီးေအးျမင့္၊ သူက ကိုျမင့္ေ၀....."
"ဟုတ္ကဲ့ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္"

က်ေနာ္တို႔ လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္။ က်ေနာ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူေျပာတဲ့ ဟိုစာအုပ္ဆိုတာ
ဘာပါလိမ့္လို႔ အေတြး၀င္လာတယ္။ သူတို႔က က်ေနာ့ကို ဘာလုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးလဲ၊

ဘာအကူအညီ လိုလဲ ေမးပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း၊ မလိုေၾကာင္း အလိုက္အထိုက္

ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ စကား လမ္းေၾကာင္းက အလႅပသလႅပ စကားေတြဆီ ေျပာင္းသြားတယ္။
နန္းေတာ္ႀကီးေပၚက ျပန္ဆင္းေတာ့ သီရိညြန္႔ကို ဟိုစာအုပ္ဆိုတာဘာလဲလို႔ ေမးၾကည့္တယ္။
"ကိုေအး၀င္း..... မေတြ႔ေသးဘူးလား၊ ကိုေအး၀င္းတို႔အေၾကာင္း... ေရးထားတာေလ"

သူဆိုလိုတာ ၾသဂုတ္လ ၅ ရက္၊ ၁၉၈၉ေန႔ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ရဲ႕ (၆)နာရီၾကာ အထူးသတင္းစာ
႐ွင္းလင္းပြဲအေၾကာင္း ႐ိုက္ထားတဲ့ စာအုပ္။
"ဪ.....အဲဒါ ထြက္ေနျပီလား..."
"ၾကာေတာင္ေနျပီ"

"ရန္ကုန္မွာ ပုန္းေနတုန္းက စာအုပ္ေၾကာ္ျငာ သတင္းစာထဲ ေတြ႔ခဲ့တယ္"
ေမးပါမ်ားစကားရ

ဗိုလ္မွဴးေက်ာ္ထြန္းတို႔ လမ္းထိပ္မွာ ညေနတိုင္ တြန္းလွည္းကေလးေတြနဲ႔ ေစ်းဆိုင္ေတြ လာထြက္
ၾကတယ္။ ေကြ႔တယိုဆိုင္၊ ပန္းဆိုင္၊ အသီးအႏွံဆိုင္၊ အကင္ဆိုင္၊ အေအးဆိုင္...စံုလို႔ပဲ။

ဘန္ေကာက္ ဟာ စားစရာဆိုင္ အလြန္ေပါတာပဲ။ ေန႔ေန႔ညည ဘယ္သြားသြား ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္
စားစရာဆိုင္ ကေလးေတြ ျပည့္လို႔။ ေညွာ္နံ႔ေတြကလဲ တသင္းသင္းနဲ႔။

ေၾကာ္ေလွာ္ခ်က္ျပဳတ္ေနတာ။ လူေတြကလဲ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ပူပူေႏြးေႏြး စား-ေသာက္
ေနၾကတာ။
က်ေနာ္က တေန႔လံုးေလွ်ာက္သြားေနၿပီး ညေနအိမ္ျပန္ရင္ လမ္းထိပ္က

ေကြ႔တယိုဆိုင္ကေလးမွာ ဘီယာႏွစ္လံုးနဲ႔ ေကြ႔တယိုစားရင္း တေထာက္နားၿပီးမွ
အခန္းကိုျပန္တယ္။ သံုးေလးရက္ၾကာေတာ့ ဆိုင္႐ွင္အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ မ်က္မွန္းတန္းမိျပီး
ႏွဳတ္ဆက္စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ဗမာမွန္းရိပ္မိလို႔ ဗမာလိုပဲ ေျပာၾကတာ။

သူက ဗမာလို အေတာ္အတန္ တတ္တယ္။ နဂိုက ထိုင္း-ကရင္နယ္စပ္က ၀မ္ခနားမွာေနတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

34

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

၀မ္ခလဲက် ေမွာင္ခိုလမ္းေတြလဲ ပိတ္ကုန္ေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံဘက္ကူျပီး ဘန္ေကာက္ကို
တက္လာတာ။ သူ႔ကို အိမ္ခန္းအလြတ္အေၾကာင္းေမးၾကည့္တယ္။

"က်မက သိတ္မသိဘူး.....သားကပိုသိတယ္...နက္ဖန္သားကို ေခၚလာမယ္"

ေနာက္ေန႔ သူ႔သားကို ေခၚလာတယ္။ ေကာင္ေလးက ၁၆-၁၇ ေလာက္ပဲ ႐ွိမယ္။ သူ႔အေမထက္
ဗမာစကားကို ပိုေျပာႏိုင္တယ္။ နံမယ္က စြန္ခ်ိဳင္ Soon Chai တဲ့။
"က်ေနာ့ဆရာႀကီး ဆိုင္နားမွာ တိုက္သစ္ႀကီးတလံုး.... ေဆာက္ပီးတာ မၾကာေသးဘူး.... အခန္း
ေတြ အမ်ားႀကီးလြတ္တယ္"

က်ေနာ္တို႔ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ သြားၾကတယ္။ ဆိြဳင္ (၄)ကေန သိတ္မသြားရဘူး။ ေဟြးမတ္ရဲစခန္းတို႔
ကိုကာကိုလာစက္႐ံုတို႔ကို ေက်ာ္လာျပီး လန္ခမ္းဟိန္ေဆး႐ံုကေလးနဲ႔ ကပ္လ်က္ပဲ။
ေၾကြျပားခင္းအိမ္
စြန္ခ်ိဳင္ေခၚသြားတဲ့အိမ္ကို ေစာဖိုးၾကဴးနဲ႔ကိုေဌး၀င္း သြားေမးဖူးတယ္။ တိုက္က ေဆာက္ျပီးစ
အသစ္ကေလးမို႔ အခန္းလြတ္ ႐ွိလို႐ွိျငား သြားေမးတာ။ ထိုင္းစကားလဲ ေကာင္းေကာင္း

မေပါက္ေတာ့ ထိုင္းမဟုတ္မွန္းသိလို႔ မ႐ွိဘူး ေျပာလိုက္တယ္။ ခု သူ႔လူနဲ႔သူ သြားငွားေတာ့
တခ်က္ထဲနဲ႔ ရခဲ့တယ္။ အခန္းေတြအမ်ားႀကီးပဲ။

Patanee Court လို႔ေခၚတဲ့ ကိုးထပ္တိုက္။ က်ေနာ္တို႔က သံုးထပ္မွာ ရတယ္။ အခန္းနံပါတ္ ၃၂၉။
တခန္းလံုးမွာ ၾကမ္းျပင္နဲ႔ ခါး တ၀က္စာေလာက္နံရံ အျမင့္ကို ေႀကြျပားအျဖဴခင္းထားတယ္။

အခန္း အလယ္ေခါင္ မ်က္ႏွာက်က္မွာ ပန္ကာအသစ္တလံုး တပ္ထားတယ္။ တယ္လီဖံုးက
အခန္းေဒါင့္ၾကမ္း ျပင္ေပၚမွာခ်ထားတယ္။ ဘာပရိေဘာဂမွ မပါဘူး။
အခန္းလိုက္ျပတဲ့ စာေရးမကေလးက ပစၥည္းေတြ ဘယ္ေတာ့ သယ္မလဲ ေမးလို႔....၊ ေနာက္ေန႔မွ
သူငယ္ခ်င္းကားနဲ႔ ယူခဲ့မယ္ေျပာျပီး... အခန္းေသာ့ယူထားလိုက္တယ္။

မဲေဆာက္က တက္လာကတည္းက အ၀တ္အိပ္တလံုးစီပဲပါခဲ့တာ။ ညေနမွာ ဗိုလ္မွဴးေက်ာ္ထြန္း
အိမ္က အ၀တ္အိပ္ေတြ သြားယူျပီး အၿပီးေျပာင္းခဲ့တယ္။

စက္တင္ဘာ ၂၂ ရက္၊ ၁၉၈၉ ခု၊ ဘန္ေကာက္မွာ ဘ၀သစ္စ တာပဲ။
အပိုင္း(၁)ၿပီး။
ဒီ 'က်ေနာ္ဒုကၡသည္(၁)' စာစုဟာ မိုးမခအင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ ဖူးပါတယ္။
အေၾကာင္း ေၾကာင္းေၾကာင့္ တိုးလို႔တန္းလန္း ရပ္ဆိုင္းေနရာက မာယာက ေကာက္ယူ

ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ခ်က္မ်ားနဲ႔ "ဒုကၡသည္(၁)"ကို ထပ္မံေဖာ္ျပတာျဖစ္ျပီး
၂၊ ၃၊ ၄၊.... တို႔ကိုလဲ ခုလိုပဲ ဆက္တိုက္ ျပီးဆံုးသည္ထိ ေဖာ္ျပသြားပါမယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

35

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/
SATURDAY, NOVEMBER 10, 2007

က်ေနာ္ဒုကၡသည္ (၂)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

ေသာက္ေတာ့ေရဘံုဘိုင္၊ စားေတာ့ထမင္းဆိုင္
တိုက္က လန္ခမ္းဟိန္လမ္းမႀကီး နဲ႔ ဆိြဳင္ ၃၂ ေထာင့္။ တိုက္၀င္ေပါက္မ်က္ႏွာစာက

သူ႔နဲ႔ေဘးခ်င္း ယွဥ္ေဆာက္ထားတဲ့ လန္ခမ္းဟိန္ေဆး႐ံုဘက္ကို ျပဳထားတယ္။ ၂၄ နာရီဖြင့္တဲ့
စားေသာက္ဆိုင္က ေအာက္ထပ္မွာ လမ္းမႀကီးဘက္ကေရာ ဆိြဳင္၃၂ ဘက္ကေရာ
၀င္ႏိုင္ေအာင္ ေနရာယူထားတယ္။ ေနာက္ပီး မီးေသြးကအစ အစံုရတဲ့ ကုန္စံုဆိုင္၊

အမ်ိဳးသမီးအလွျပဳျပင္ဆိုင္၊ ပင္မင္းဆိုင္၊ အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္၊ ႐ံုးခန္းနဲ႔ တယ္လီဖံုးစက္ခလုပ္႐ံု။
လူေနတဲ့အခန္းေတြက ႏွစ္ထပ္ကေနအထက္။

ဓါတ္ေလွကားက ထြက္လိုက္ရင္ အခန္းေတြဘက္ကိုသြားတဲ့ စၾကၤဘက္မွာ မွန္အထူသား တံခါး
တထပ္႐ွိတယ္။ အခန္းတိုင္းမွာ အဲဒီတံခါးေသာ့ တေခ်ာင္းစီ႐ွိတယ္။
အခန္းလခ တလ ဘတ္ တေထာင့္ငါးရာ (တေဒၚလာ=၂၅ဘတ္)။ စေပၚက
ႏွစ္လခစာတင္ရတယ္။ ေနဖို႔အတြက္ တယ္လီဖံုးစေပၚ အပါအ၀င္

အားလံုးဘတ္ငါးေထာင္ေလာက္ စစခ်င္းသံုးလိုက္ရတာ စားဖို႔ေတာင္ သိတ္မက်န္ေတာ့ဘူး။
ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အခန္းကလည္း သန္႔ၿပီးသားမို႔ လွည္းက်င္းသုတ္သင္ မေနေတာ့ပါဘူး။

ေႀကြျပားေပၚ ပုဆိုးခင္း၊ ေခါင္းအံုးအျဖစ္ အ၀တ္အိတ္ေပၚ စြပ္က်ယ္အက်ႌအုပ္၊ သံုးေယာက္သား
ေနရာ ယူၾကတယ္။ ကိုေဌး၀င္းက အတြင္းနံရံဘက္၊ ေစာဖိုးၾကဴးက အလယ္၊ ကိုယ္က

၀ရံတာဘက္။ အင္းစိန္ ေထာင္ စစ္ေခြးတိုက္ သံမံတလင္းေပၚမွာ လက္ကို ေခါင္းအံုးၿပီးေတာင္
အိပ္ခဲ့ရေသးတာ။
က်န္တဲ့ ပိုက္ဆံ နည္းနည္းထဲက ေရဗူးႀကီးတဗူး နဲ႔ ပလတ္စတစ္ ေသာက္ေရခြက္တခြက္

ေအာက္ ထပ္စတိုးဆိုင္က ၀ယ္ရတယ္။ ဒါေတာင္ ေရဗူးဖိုးအေပါင္ ဘတ္၃၀ ေပးရေသးတယ္။
ေရက ကိုယ့္ ဖာသာကိုယ္ သြားထမ္းရင္တေစ်း၊ တယ္လီဖံုးနဲ႔မွာလို႔ သူလာပို႔ရင္ တေစ်း။
ကိုဖိုးၾကဴးပဲ သြားဆင္းသယ္ ပါတယ္။

ေရေသာက္ရင္ ပလပ္စတစ္ခြက္ထဲကို ဗူးႀကီးထဲက သြန္ခ်ေတာ့ ေရျပည့္လို႔ ေရဗူးေလးတဲ့အခါ
ေရေတြက ဖိတ္တ၀က္ စင္တ၀က္။ ဒါနဲ႔ ေရစုပ္တဲ့ ပလပ္စတစ္ လက္ညွစ္ပန္႔ကေလးတခု
ေနာက္ထပ္ လိုက္ရတယ္။

ထမင္းနဲ႔ဟင္းကို ပလပ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ၀ယ္လာၿပီးရင္ ထမင္းအိပ္ထဲကို ဟင္းသြန္ၿပီး စားၾကတယ္။
ပန္းကန္မ႐ွိ၊ ဇြန္းမ႐ွိ။ ေရာက္စဆိုေတာ့ သူတို႔အစာကိုလည္း မွာၿပီး မ၀ယ္စားတတ္ ေသးဘူး။
ဆိုင္မွာ ခင္းျပထားတာကို လက္ညိွဳးထိုးျပ ၀ယ္ရတာ။ တခါတေလ အျမင္လွလို႔

ေကာင္းမယ္ထင္ျပီး စမ္းၾကည့္ျပန္ရင္ အံုးႏို႔ေတြ သၾကားေတြ ကဲျပီး ခ်ိဳရဲရဲေတြ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။
ေစာဖိုးၾကဴးနဲ႔ ကိုယ္က ငပိမပါရင္ ထမင္းစားရတာ မၿမိန္ေတာ့ ေအာက္ထပ္စတိုးဆိုင္က
ငပိစိမ္းစားတဗူး ၀ယ္ထားတယ္။ ငပိက တခါတေလ ဟင္းမ႐ွိတဲ့အခါ လက္ကေလးနဲ႔ ေကာ္ျပီး
ထမင္းပူပူနဲ႔ စားလဲ ဟင္းျဖစ္တာ။

တေျဖးေျဖး လိုတာေလးေတြ ၀ယ္စုရတယ္။ ေျခသုတ္အ၀တ္ကအစ ၀ယ္ရတာ။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

36

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ထြက္လာတဲ့ ေရစိုစို ေျခေထာက္အေပနဲ႔ ေၾကြျပားအျဖဴေပၚ တက္နင္းေတာ့

တခန္းလံုးဗြက္ထကုန္ေရာ။ ကိုစိုးပိုင္အေမနဲ႔ မမာရီတို႔ဆီကလဲ မီးဖိုေခ်ာင္သံုးပစၥည္းေတြ
အေတာ္အသင့္ရေတာ့ သိတ္မ၀ယ္ရပါ ဘူး။ ေဆးၿပီးသား ပန္းကန္ေတြကို

သတင္းစာစကၠဴခင္းၿပီး ၾကမ္းေပၚ ဒီအတိုင္းေမွာက္ထားရေတာ့ ပလပ္စတစ္ ပန္းကန္စင္တခု
၀ယ္ခ်င္တာ ဆရာႀကီးေပြးတို႔ႏွစ္ေယာက္ ၀ိုင္းပြက္လိုက္တာ မ၀ယ္ျဖစ္ ျပန္ဘူး။
"ခင္ဗ်ားက ဒီမွာ အၾကာၾကီးေနမွာ က်ေနတာပဲ....ဟိုဟာ၀ယ္ခ်င္ ဒီဟာ၀ယ္ခ်င္...."
"ေလာေလာဆယ္...က်ေနာ္တို႔လိုတာ Rice Cooker ဗ်"

"အဆံက ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ႐ွိလို႔လဲ......Rice Cooker ၀ယ္ရေလာက္ေအာင္ မ႐ွိေသးဘူး
ေလ......"

"ဒါဆို.. လက္ဆြဲမီးေသြးမီးဖိုကေလးနဲ႔ သတၱဳအိုးတအိုး ဆိုရင္ေကာ-ထမင္းလဲခ်က္ ဟင္းလဲခ်က္
ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးရတယ္"

မီးေသြးမီးဖိုကေလးတလံုး ၀ယ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္အလိုက္က မီးေသြးရယ္၊ မီးေမႊးတဲ့
ဓါတ္ဆီရယ္။ အဲဒီဓါတ္ဆီဗူး မရခင္က မီးတခါေမႊးရင္ သတင္းစာစကၠဴေတြေရာ၊ သြားရင္းလာရင္း
ေကာက္လာတဲ့ ထင္းစေတြေရာ သံုးရတာ တခန္းလံုး မီးခိုးေတြအူျပီး မ်က္ရည္ေတြက်။
တို႔စရာေအာ္ပိုေရး႐ွင္း
သြားရင္းလာရင္းဆိုလို႔ ၃၂ အထဲကို၀င္ရင္ ညာဘက္ျခမ္းမွာ တိုက္ေလးငါးဆယ္လံုး ေက်ာ္လာၿပီး
ရင္ ျခံနဲ႔၀င္းနဲ႔ တိုက္လွလွ ကေလးေတြလဲ အေတာ္႐ွိတယ္။ တိုက္အိမ္တခုရဲ႔ေ႐ွ႔ ျခံစည္း႐ိုးမွာ
သရက္ပင္တပင္ ကပ္ၿပီးေပါက္ေနတာ အသီးေတြ ျပြတ္ခဲေနတာပဲ။ အျပင္လမ္းမဘက္ကို
ထြက္က် ေနတဲ့ အကိုင္းမွာလဲ အသီးေတြက တိုးလို႔တြဲေလာင္း။ တခါတေလ တို႔စရာလိုခ်င္ရင္
အဲဒီျခံေ႐ွ႔က သြားျဖတ္တယ္။ အနားေရာက္တာနဲ႔ အေ၀းခုန္သမားလို အ႐ိွန္ယူျပီး

ေျပးခုန္လွမ္းဆြတ္ရတာ ငယ္ဘ၀ ကို သတိရလိုက္ေသးတယ္။ သူ႔ျခံထဲကအပင္ ဆိုေပမယ့္လဲ
လမ္းေပၚကိုင္းက်ေနတဲ့အတြက္ ဆြတ္ယူစားႏိုင္တယ္လို႔ ကိုယ့္ဖာသာ ကိုယ္ဆံုးျဖတ္ၿပီး
အေမြရတဲ့ပစၥည္းလို မၾကာခဏ သြားဆြတ္ တယ္။

လမ္းရဲ႔ဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာ အိမ္ေတြမ႐ွိဘူး။ ေရ၀ပ္တဲ့ ပိန္းပင္ေတာႀကီးပဲ ႐ွိတယ္။ စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔
အေလ့က်ပင္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ တခါတေလ အဲဒီကအ႐ြက္ေတြ ေစာဖိုးၾကဴး ခူး-ခူး လာတယ္။
"ဆရာႀကီးေပြး ဟုတ္မွလဲလုပ္အံုး... စားလို႔ရတာ ေသခ်ာတယ္ေနာ္..... "

က်ေနာ္က ေျပာမယ့္သာေျပာတာပါ ၾကည့္ရတာ ရန္ကုန္မွာ ပုဇြန္စာ႐ြက္ေၾကာ္ဆိုၿပီး
ေၾကာ္ေရာင္း တဲ့ အ႐ြက္လို႔ ထင္တာပဲ။

"ဪ....ခင္ဗ်ားကလဲ..ေထာင္ထဲမွာတုန္းက.. ဒါေတြပဲ က်ေနာ္တို႔ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း ခ်က္စားလာ
တာ.."

ေစာဖိုးၾကဴးနဲ႔ကိုယ္က စားဖို႔အျပင္ ေသာက္ဖို႔လဲ ၾကည့္ရေတာ့ တန္ဖိုးနည္းစရိတ္ျငိမ္းကို
အျမဲၾကံစီ ရတယ္။ မဲေခါင္ဆိုတာ တခါတေလမွ။ စပါးႏွံပဲ ကင္မ္(ေသာက္)ရတာမ်ားတယ္။
ဘိုင္က်တဲ့အခါ စပါးႏွံထက္ေပါတဲ့ ေလာ့ေခါင္(ထိုင္းခ်က္အရက္) အထိ အဆင့္က်သြားတယ္။
ယမကာလုလင္ေတြ ေလ...။

ဒုကၡသည္ဆိုတာ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

37

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဘန္ေကာက္မွာ ဘာစာ႐ြက္စာတမ္းမွ မ႐ွိပဲ ေလွ်ာက္သြားေနရင္ ဒုကၡေရာက္လမ့္မယ္လို႔
မမာရီက သတိေပးတယ္။

"ဒီမွာ ေက်ာင္းသားေတြလုပ္သလို လုပ္ထားပါလား"
"ေက်ာင္းသားေတြက ဘယ္လိုလုပ္တာလဲ"

"UN မွာ စာ႐ြက္လုပ္ထားတာေလ-ပိုက္ဆံလဲရတယ္....,ယူတို႔မိတ္ေဆြ မဇက္ဖ္ အဲဒီ႐ံုးမွာ
လုပ္တာ ပဲ"

"တေန႔က အန္တီဇက္ဖ္နဲ႔ေတာင္ ဖံုးေျပာေသးတယ္၊ သူ႔အိမ္က ေလဆိပ္နားမွာ အေ၀းႀကီး၊ ႐ံုးမွာ
ကလဲ လူေတြ႐ွဳပ္တယ္ သားလာဖို႔မေကာင္းဘူး..... ဟိုေရာက္ရင္သာ ေဖေဖ့ကို
အန္တီကႏွဳတ္ဆက္ လိုက္တယ္လို႔ေျပာ ဆိုျပီးမွာတယ္"
"ယူ (you)ထြက္ေျပးလာတာ သူမသိဘူးလား..."

"ဟင့္အင္း.... သူ႔စိတ္ထဲ က်ေနာ္ အေမရိကသြားဖို႔ ထြက္လာတာလို႔ပဲ ထင္ေနတာ..."
"သူ႔ကို ေျပာျပလိုက္ေလ....."
ေနာက္တေန႔ ေဒၚဇက္ဖ္(Zeph Metha)ဆီ ဖံုးဆက္တယ္။ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပလိုက္ေတာ့
သူလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔႐ံုးကိုလာခဲ့၊ သက္ဆိုင္တဲ့လူေတြနဲ႔

ေတြ႔ေပးမယ္ေျပာတယ္။ ကိုေဌး၀င္းနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ဘန္ေကာက္ေျမပံုႀကီးကိုၾကမ္းမွာျဖန္႔ခင္း၊

သြားရမယ့္ေနရာ၊ စီးရမယ့္ဘတ္စ္ကား လမ္းေၾကာင္း႐ွာၾကတယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့ထက္ အိမ္က
တနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေစာထြက္တယ္။

ေ၀းကလဲေ၀း၊ ကားလမ္းကလဲၾကပ္လို႔ ႏွစ္နာရီေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ဒီၾကားထဲ
ဆင္းရမယ့္မွတ္ တိုင္ကို သံုးတိုင္ေလာက္ေက်ာ္သြားလို႔ ကားျပန္စီးရေသးတယ္။ သူ႔ကို
လက္ေ၀ွ႔႐ံုနား ဆိုျပီး ေျမပံုမွာ ျမင္ထားတာ။ သူ႔ကိုေက်ာ္ခဲ့ၿပီး သံုးတိုင္ေလာက္လြန္မွ ကားေပၚက
ဆင္းျဖစ္တယ္။

ေလွ်ာက္လႊာလက္ခံတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာ္သြားလို႔လား မေျပာတတ္ဘူး။ ေဒၚဇက္ဖ္ ေတြ႔ေပးတဲ့
ခြန္အမ္ႏြဲက ေနာက္တေန႔မွ ဓါတ္ပံုသံုးပံုနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ဖို႔ ခ်ိန္းတယ္။

လန္ခမ္းဟိန္တကၠသိုလ္ဟာ အိမ္ကေန ကားမွတ္တိုင္ေလးတိုင္ ေလာက္ေ၀းတယ္။ ဘတ္စ္ကား
အေတာ္မ်ားမ်ား သူ႔ေ႐ွ႔ေရာက္ၾကသလို သူ႔ဆီကမွ စထြက္တာေတြလဲ ႐ွိတယ္။

ကားလိုင္းတခုဟာ အဲဒီကစထြက္ၿပီး ျမဘုရားနားမွာ ဂိတ္သြားဆံုးတယ္။ ဒုကၡသည္႐ံုးကလဲ
ျမဘုရားနားမွာဆိုေတာ့ သူနဲ႔ အဆင္ေျပဆံုး။ ေနာက္တေန႔ ေစာဖိုးၾကဴးကိုပါ ေခၚၿပီး
သံုးေယာက္သား ခ်ီတက္သြားၾကတယ္။

ခြန္အမ္ႏြဲက ႐ံုးေ႐ွ႕ ကားမွတ္တိုင္နားမွာ ႐ံုးကိစၥနဲ႔လာတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြ၊ ဒုကၡသည္ေလွ်ာက္မယ့္
သူေတြကို သူကိုယ္တိုင္ ထြက္ေခၚရတယ္။ သူမပါပဲ က်ေနာ္တို႔ခ်ည္း ႐ံုးထဲ၀င္လို႔မရဘူး။
က်ေနာ္တို႔ သံုးေယာက္ကို ေခၚသြင္းသြားျပီး ေလွ်ာက္လႊာျဖည့္ခိုင္းတယ္။

ေလွ်ာက္လႊာျဖည့္ေနတုန္း က်ေနာ္တို႔အနားမွာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လုပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလး
တေယာက္ဟာ ဗမာမိန္းကေလးနဲ႔တူလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္ေနတယ္။ ပထမေတာ့ သူ႔ကို
စကားျပန္ မွန္းမသိပါဘူး။ UN က အမွဳထမ္းပဲ ေအာက္ေမ့လို႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္
အေၾကာင္းကို ေမးၾကည့္တယ္။

"ဒီ႐ံုးမွာ ေဒါက္တာမားကပ္စ္တင္ေအာင္ (Dr. Marcus Tin Aung)ဆိုတာ ၾကားမိလား"
"ဘယ္အ႐ြယ္ေလာက္႐ွိလဲ အန္ကယ္"

ကိုယ္က တေခါင္းလံုးေဖြးေနတဲ့ ကတံုးဆံပင္ေပါက္နဲ႔ဆိုေတာ့ အန္ကယ္ေခၚလိုက္ပံုရတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

38

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

"က်ေနာ္တို႔ အ႐ြယ္ေလာက္ပဲ"

"ေဒါက္တာေက်ာ္ေဌးဆိုတာ တေယာက္ေတာ့႐ွိတယ္"
"ဪ....ဟုတ္တယ္.. သူ႔နာမည္ ေက်ာ္ေဌး ေက်ာင္းမွတုန္းက မားကပ္စ္လို႔ ေခၚလို႔...."
အဲဒီလို ေျပာေနတုန္း လူငယ္တေယာက္ အနားကျဖတ္သြားရင္းက ကိုယ္တို႔ေျပာေနတာ
ၾကားသြား ပံုရတယ္။ သူက ရပ္လိုက္ၿပီး
"ဆရာကိုေက်ာ္ေဌးက ဒီ႐ံုးမွာ မဟုတ္ဘူး"

သူကိုင္ထားတဲ့ ဖိုင္ထဲက စာ႐ြက္တ႐ြက္ကို ထုတ္ၿပီး"ဒီမွာ ေျမပံုနဲ႔ လိပ္စာပါတယ္...ဖံုးနံပါတ္လဲ ပါတယ္ အဲဒီ႐ံုးမွာ..."
"ေက်းဇူးပဲဗ်ာ...."

"က်ေနာ့ နာမည္ ေမာင္ေဇာ္၀င္း... ဒီစာ႐ြက္ကို က်ေနာ္က ေပးတာလို႔ ေျပာပါ...က်ေနာ္တို႔ကို
ဒီမွာ ဆရာပဲ အလုပ္သြင္းေပးတာ"

ေက်ာ္ေဌးတေယာက္ သူ႔အစ္မ(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္)က ေခၚလို႔ အဂၤလန္မွာ
သမားေတာ္ဘြဲ႔ယူဖို႔ သြားတာ။ မရခဲ့ပဲ ထိုင္းကိုျပန္ ေရာက္ျပီး UN မွာ အလုပ္၀င္လုပ္ေနတယ္လို႔
ၾကားဖူးထားတယ္။ အဂၤလန္သြားဖို႔ ေလဆိပ္ဆင္းတဲ့ေန႔က ႏိုင္ငံျခား ေငြလဲ႐ံုးေ႐ွ႔မွာ
သူနဲ႔ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္။

"ေဟ့ေကာင္....ညေန..ေလဆိပ္လာခဲ့..ဘီယာတိုက္မယ္"
ကမန္းကတန္း ေျပာသြားတယ္။ ကုိယ္မအားလို႔ မသြားျဖစ္ခဲ့ဘူး။

သူရယ္၊ ကိုယ္ရယ္နဲ႔ အတူ ေျခာက္တန္းကတည္းက တဲြခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း။ ကိုးတန္းမွာ
မာ့က္စ္၀ါဒ ကို စျပီးေလ့လာၾကေတာ့လည္း အတူတူ။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ မဂၤလာေဆာင္မွာ
သူ႔အေဖ ဦးတင္ေအာင္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက သူတို႔ျခံထဲမွာ( ၅၄

တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း) ငါးမွ်ား၊ ေလွေလွာ္ သြားလုပ္ရင္ သူ႔အေဖက ကိုယ့္ကို ဧည့္ခန္းထဲေခၚျပီး
ဗမာသီခ်င္းႀကီးေတြ စႏၵယားနဲ႔ တီးခိုင္းတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရယ္၊

ဥကၠဌသခင္သန္းထြန္းရယ္၊ ေက်ာ္ေဌးအေဖ ဦးတင္ေအာင္ ရယ္က မယားညီ အစ္ကို
ေတာ္ၾကတယ္။

"မင္း..သူငယ္ခ်င္းက ဟိုမွာ စာေတြ...ခက္လို႔တဲ့...."
ေနာက္ေတာ့ ထိုင္းက UN မွာ အလုပ္လုပ္ေနၿပီ၊ ျပန္မလာေတာ့ဘူးလို႔ ၾကားတယ္။
ခြန္အမ္ႏြဲက က်ေနာ္တို႔မွာ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ အက်ဥ္းမပါလို႔ ေရးၿပီး ေနာက္ေတာ့လာတင္လို႔
မွာၿပီး၊ ဒုကၡသည္ျဖစ္ဖို႔ အင္တာဗ်ဴးေန႔ကို စကၠဴပိုင္းတခုမွာ ေရးေပးလိုက္တယ္။
ပိုင္ ဆူသီးဆမ္ ဆမ္ဆစ္ဟ
ေမာင္မင္းႀကီးသား စကားျပန္ ေမာင္ေဇာ္၀င္း ေကာင္းမွဳနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ေက်ာ္ေဌး
ဆီ ဖံုးဆက္လိုက္တယ္။

"ေဟ့ေကာင္...မားကပ္စ္ ငါပါကြ..ေအး၀င္း"
" _ီး..မွပဲ၊ မင္းအခု ဘယ္ကဆက္ေနတာလဲ..."

အံ့ၾသသြားလို႔ ပဋိသႏၱာရစကားကို အဆဲကေလးနဲ႔ ဆို႐ွာတယ္။
"ငါ ဘန္ေကာက္ ေရာက္ေနတယ္"

"မင္းငါ့႐ံုးကို အခုလာခဲ့... ေတာ္ေနၾကာ ငါ႐ံုးဆင္းေတာ့မွာ"
"ဟ....ငါဘယ္လိုလုပ္ လာတတ္မွာလဲ..."

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

39

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

"တကၠစီနဲ႔ လာခဲ့......."
"တကၠစီခ မ႐ွိဘူး...."

"လာသာလာ...ဒီေရာက္ရင္ ငါေပးမယ္...၊ မင္းမွာ စာ႐ြက္ခဲတံ႐ွိရင္ ငါေျပာတာ ခ်ေရးထား.."
"ေအး......ေျပာ"

"ပိုင္..ဆူသီးဆမ္...အင္သာမာလာ ဆမ္ဆစ္ဟ လို႔ေျပာ၊ အဓိပၸါယ္က ဆူသီးဆမ္ ၃၅လမ္း
သြားမယ္ ေပါ့ကြာ.."

႐ံုးေလးက ဆူသီးဆမ္လမ္းThanon Suthisam ရဲ႔ လမ္းခြဲတခုျဖစ္တဲ့ အင္သာမာလာ ၃၅လမ္း၊
Inthamara Soi 35 မွာ ႐ွိတယ္။

မိုးထဲေလထဲ တကၠစီနဲ႔ သူ႔႐ံုးကိုေရာက္သြားတယ္။ မိုးေရထဲ ႐ံုးေပၚက ေျပးဆင္းလာျပီး ျခံ၀မွာ
တကၠစီခ လာေပးတယ္။

"ေနအုးကြ...ငါ့ေဘာ္ဒါေတြ ပိုက္ဆံသြားထုတ္ေနတယ္၊ သူတို႔ကိုေစာင့္ရအုန္းမယ္..."
သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေစာင့္တုန္း ကိုယ့္အေျခအေနအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကို ေျပာျပလိုက္တယ္။
"မင္းတို႔ တင္ရမယ့္ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ကို ငါေရးေပးမယ္.....အေရးႀကီးတယ္ကြ.."။

ေက်ာင္းသားေတြက လလယ္ေလာက္မွာ သူတို႔ဒုကၡသည္ ပိုက္ဆံျပတ္ရင္ ေက်ာ္ေဌးဆီမွာေခ်း
ၾကတယ္။ လကုန္လို႔ ပိုက္ဆံထုတ္ရင္ ျပန္ဆပ္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က ဒုကၡသည္ပိုက္ဆံ

ထုတ္တဲ့ေန႔မို႔ ဟိုလူေတြ ေငြထုတ္အျပန္ကို ေစာင့္တာ။ ျပီးရင္ သူတို႔ ဟိုမွာဒီမွာ သြားၿပီး
စားၾကေသာက္ၾကအုန္းမယ္။

ဘတ္သံုးေထာင္စား

ဒုကၡသည္ေလွ်ာက္လႊာအတြက္ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ကို အိမ္မွာ ေက်ာ္ေဌးလာေရးေပးတယ္။
သံုးေယာက္စာကို ေမးေမးေရးေရးနဲ႔ သူတေယာက္တည္း ဒိုင္ခံေရးတာ မိုးလင္းခါနီးမွ အားလံုး
အိပ္ရတယ္။ မနက္ မိုးလင္း ႐ံုးႀကီးမွာ သြားတင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို တကၠစီနဲ႔ ေခၚသြားျပီး
သူကိုယ္တိုင္ ေလွ်ာက္လႊာကို ခြန္အမ္ႏြဲလက္ထဲ ထည့္ေပးတယ္။
"မင္းတို႔ကို အင္တာဗ်ဴးရက္ခ်ိန္း ဘယ္ေတာ့ေပးထားလဲ"
"ေနာက္လမွ.....ေလး-ငါးပါတ္ လိုေသးတယ္..."
"ေနအုန္း...မင္းတို႔ဒီမွာေစာင့္အုန္း... ငါသြားေျပာမယ္.."
နာရီ၀က္ေလာက္ေနေတာ့ သူျပန္ေရာက္လာတယ္။

"ငါ..ေျပာခဲ့ၿပီးၿပီ.. သဘက္ခါ မင္းတို႔ ဒီမွာလာေတြ႔လိုက္..။ ေအး၀င္း....မင္းကိုဗ်ဴးမယ့္ လူနဲ႔လဲ
ငါေတြ႔ခဲ့တယ္..မင္းသူငယ္ခ်င္းကို သဘက္ခါလႊတ္လိုက္တဲ့.. သူ႔နာမယ္လဲမွတ္ထားအံုး Jim
Peterson ကြ ငါ့နဲ႔ခင္တယ္.."

" အင္ဗ်ဴးပီး တပါတ္ဆယ္ရက္ဆို မင္းတို႔ ပိုက္ဆံရမယ္... တလဘတ္သံုးေထာင္ကြ.. ငါတို႔႐ံုးမွာ
လာထုတ္ရမွာ.."
ဒုကၡသည္တို႔ဓႏုဘဏ္
က်ေနာ္တို႔ ဒုကၡသည္ ျဖစ္ၿပီဆိုတာ ႐ံုးကေလးကို စာေရာက္တယ္။ ကိုယ့္ပံုကပ္ထားတဲ့

UNHCRရဲ႔ အေစာင့္ေ႐ွာက္ခံ ဒုကၡသည္မွတ္ပံုတင္စာ႐ြက္ရတယ္။ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ NI xxxx ။
ဒီစာ႐ြက္ကိုင္ထား သူဟာ ဘန္ေကာက္မွာ ေနရတယ္။ တလကို ဘတ္သံုးေထာင္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

40

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေထာက္ပံ့တယ္။

လရဲ႔ေနာက္ဆံုးရက္မွာ ႐ံုးေလးက စာ႐ြက္ပိုင္းတခု ထုတ္ေပးတယ္။ ကြန္ျပဴတာက
႐ိုက္ထုတ္ထား တဲ့ နာမည္စာရင္းကို နာမည္တခုစီ ျဖတ္ထုတ္ထားတဲ့ တလက္မေလာက္

စာ႐ြက္ေတြပဲ။ ဒီစာ႐ြက္နဲ႔ ကိုယ့္ဒုကၡသည္မွတ္ပံုတင္စာ႐ြက္ တြဲျပျပီး ဆူကြန္ဗစ္ဆိြဳင္ ၇၁ က
ထိုင္းဓႏုဘဏ္မွာ ေငြထုတ္ရတယ္။
ေငြထုတ္ေပးတဲ့ေန႔မွာ ဘဏ္ရဲ႔ေထာင့္တေနရာမွာ စပြဲခံုခ်ျပီး ဘဏ္ကလူေတြနဲ႔ ႐ံုးေလးက

ခြန္ဖက္ဒီ တို႔ ေငြထုတ္ေပးတယ္။ စာ႐ြက္ပိုင္းနဲ႔ မွတ္ပံုတင္စာ႐ြက္ကိုျပရင္ လူ၊ မွတ္ပံုတင္၊
NIနံပါတ္ တိုက္ၾကည့္ ျပီး ေငြထုတ္ေပးတာပဲ။

ဒုကၡသည္ဦးေရတိုးလာေတာ့ ျပႆနာေတြလည္း ပိုမ်ားလာတယ္။ ေနာက္ဆံုး ထိုင္းဓႏုဘဏ္က
တာ၀န္မယူေတာ့ပဲ ဆီယမ္ေကာ္မာ႐ွယ္ဘဏ္ (Siam Comercial Bank)က တာ၀န္ယူျပီး ATM
ကဒ္နဲ႔ စက္မွာပဲ ထုတ္ရေတာ့တယ္။
ဘံုစားျခင္း

ဘန္ေကာက္မွာ ဂ်ာမဏီက ေယာက္ဖႀကီး ေထာက္ပံ့ေၾကးနဲ႔ ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္း သံုးလ
ေလာက္ ႐ုန္းကန္လိုက္ရတယ္။ မမာရီအၾကံေပးခ်က္နဲ႔ UNHCRမွာ သြားေလွ်ာက္လိုက္တာ
ဟန္က် သြားျပီး ဒီဇင္ဘာလကုန္ခါနီးမွာ အသီးသီး သံုးေထာင္စားျဖစ္သြားတယ္။

က်ေနာ္တို႔ သံုးေယာက္ သံုးေထာင္စီရေတာ့ တေယာက္ကို ဘတ္တေထာင္စီ ဘံုသံုးဖို႔ ပိုက္ဆံ

ထည့္တယ္။ အိမ္လခ ေထာင့္ငါးရာ၊ ေရဘိုး၊ မီးဘိုး၊ တယ္လီဖံုးဘိုး ေပါင္းမွ ႏွစ္ေထာင္၀န္းက်င္။
ပိုတာကေစ်းဘိုး။ ကိုေဌး၀င္းက မခ်က္တတ္ေပမယ့္ ဂ်ီးမ်ားဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ဘာခ်က္ခ်က္
အကုန္စား တယ္။ သူနဲ႔က်ေနာ္က ေထာင္ထဲမွာ ထမင္းစားအုပ္စု အတူူတူ။ အမွဳစီရင္ခ်က္ခံရတာ
အတူတူ။ တရား႐ံုးမွာ အင္တာေန႐ွင္နယ္သီခ်င္းဆိုလို႔ တိုက္ပိတ္ခံရတာအတူတူ။
အေဆာင္ေရာက္ေတာ့လဲ အတူတူ၊ တခန္းထဲ။ ဆႏၵျပလို႔ စစ္ေခြးတိုက္မွာ ပိတ္ျပီး
အ႐ိုက္ခံရေတာ့လဲ အတူတူ။ လြတ္ေတာ့လဲ ကားတစီးထဲ။

ေစာဖိုးႀကဴးနဲ႔ က်ေနာ္က ဟင္းခ်က္ေတာ့ ကိုေဌး၀င္းက ထမင္းခ်က္တယ္။ သူေတာခိုလာတုန္း
(က်ေနာ့္လိုပဲ ဖမ္းၿပီဆိုလို႔ ေျပးလာရစဥ္က) ေသေဘာဘိုးစခန္းက ေကအင္န္ယူ KNU ရဲေဘာ္
တေယာက္ အိမ္မွာ ခရီးတေထာက္နားရတယ္။ ကရင္လင္မယားက သူ႔ကိုထမင္းခ်က္စားဖို႔
အိုးတလံုး ရယ္၊ ဆန္ရယ္၊ ထင္းရယ္ ေပးတယ္။

"ေရာ့.... ကိုယ္စားဖို႔ထမင္း.. ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ခ်က္.."
"က်ေနာ္မခ်က္တတ္ဘူး...ထင္းနဲ႔ တခါမွ မခ်က္ဖူးဘူး..."
"ေအး....မခ်က္တတ္ရင္.. မစားနဲ႔..."

စိတ္ညစ္စြာနဲ႔ ထမင္းအိုးကို ထိုင္ၾကည့္ေနလို႔.. အိမ္႐ွင္ ကရင္မက သနားျပီး ခ်က္ေပးတယ္လို႔
သူေျပာျပတယ္။
ဘန္ကပိေစ်း

အိမ္ကေန ဘတ္စ္ကားစီးရင္ ေလးငါးမွတ္တိုင္ စီးရတယ္။ လမ္းေလၽွာက္သြားရင္ေတာ့ ဆယ့္ငါး
မိနစ္ေလာက္ပဲ။ ဘန္ကပိ Bang Kapi တဲ့။ အေတာ္စည္တယ္။ အဲဒီမွာ ေစ်းႀကီးတခု႐ွိတယ္။

ဟင္းခ်က္စရာ အစံုရတယ္။ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းတခြက္၊ ငပိ တို႔စရာနဲ႔ဆို က်ေနာ္တို႔သံုးေယာက္က
လို႔္ျဖစ္ တယ္။ ဆီျပန္ဟင္းဆိုတာ တခါတေလမွ။ ဟင္းဂလာခ်ဥ္၊ ခတက္ခ်ဥ္ တို႔ကို

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

41

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

လက္၀ါးတအုပ္စာ ပလပ္စတစ္အိပ္ထဲ ေဖာင္းေဖာင္းေလးလုပ္ၿပီး ေရာင္းတယ္၊ ငါးဘတ္။

ၾကက္ကို အသားေတြ လွီးထုတ္ထားၿပီး ကိုယ္ထည္အ႐ိုးခ်ည္းပဲေရာင္းတာ။ အသား အနည္းပါး
ကပ္က်န္တဲ့ ၾကက္ ကိုယ္ထည္တေကာင္ကို ငါးဘတ္။ ၾကက္႐ိုးဆီျပန္ခ်က္- အိုေကပဲ။ ညေနဆို
လမ္းထိပ္မွာ ေရဘ၀ဲ အေသးစားေလးေတြ ကင္ေရာင္းတဲ့ အကင္သည္ ထြက္တယ္။ တကင္မွာ
တေကာင္ပါတာ ႏွစ္ဘတ္။ ႏွစ္ေကာင္ပါရင္ အနည္းဆံုး သံုးဘတ္။ တကင္ေလာက္၀ယ္ျပီး
အ႐ြက္ တခုခုနဲ႔ ေရာၿပီး ခ်ဥ္ရည္ဟင္း ခ်က္လို႔ျဖစ္တယ္။

ဒုကၡသည္ပိုက္ဆံထုတ္တဲ့ေန႔မွာေတာ့ အေကာင္းစားေတြ ခ်က္စားတယ္။ ၀ယ္စားရင္လဲ
အေကာင္းစားေတြ ၀ယ္စားျဖစ္တယ္။ တရက္တေလ ေပါ့ေလ။ ေထာင္ထဲမွာတုန္းက

ေထာင္၀င္စာ လာတဲ့ေန႔ကို ပစၥည္းမဲ့ေဒါသေတြ ေဖာက္ခြဲတယ္ဆိုျပီး တညစာ ေကာင္းေကာင္း
စားသလိုပါပဲ။
အပိုင္း (၂) ျပီး။

MONDAY, NOVEMBER 19, 2007

က်ေနာ္ဒုကၡသည္ (၃)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

ဘန္ေကာက္က ကမာ႐ြတ္လွည္းတန္း
လန္ခမ္းဟိန္ ၃၂ မွာ ေနရတဲ့ ခံစားမွဳဟာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္နားတ၀ိုက္၊ အထူးသျဖင့္ ကမာ႐ြတ္
စံရိပ္ၿငိမ္တို႔၊ ဆင္ေရတြင္းတို႔ နားတ၀ိုက္မွာ ေနရသလိုပဲ။ ကိုယ္ေနတဲ့ ပတၱနီကုတ္ (Patanee
Court) ဟာ လန္ခမ္းဟိန္ ေဆး႐ံုနဲ႔ ကပ္လ်က္။ သူ႔နားမွာ ကိုကာကိုလာစက္႐ံု နဲ႔

ေဟြးမတ္ရဲစခန္း.. ၿပီးရင္ တကၠသိုလ္ႀကီးႏွစ္ခု- ေအဘက္( Assumption Business
Administration College-ABEC) နဲ႔ လန္ခမ္းဟိန္ တကၠသိုလ္ (Ramkhamheing University)
ပဲ။ သူတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ Welco, Central, Mall2, Mall 3, Mall 4 စတဲ့ Departmental
Store ႀကီးေတြ ႐ွိတယ္။
စားေသာက္ဆိုင္ႀကီးေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ကေလးေတြ၊ ေစ်းခ်ိဳတဲ့ ထမင္းဆိုင္ေတြ
မွိဳလိုေပါက္ေန တာ။ လမ္းသြယ္ကေလးေတြထဲမွာလဲ အေအးဆိုင္၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္၊

ထမင္းဆိုင္ေတြ၊ ေဘာ္ဒါ ေဆာင္ေတြ ျပည့္လို႔။ မိုးလင္းကမိုးခ်ဳပ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ
ပ်ားပန္းခတ္ သြားလာလွဳပ္႐ွား ေနတာၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ေျပကိုယ္႐ြာကို ေအာက္ေမ့လိုက္တာ။

တခါတုန္းက တကၠသိုလ္၊ ကံ့ေကာ္ေတာ၊ ဦးခ်စ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္၊ ဦးယမ္းဘီလူးဆိုင္-အီကို
ကင္တင္း၊ မႏၱေလးေဆာင္-ကင္တင္း၊ အင္း၀ေဆာင္ေ႐ွ႕ ေစ်းတန္းက-ခ်မ္းျမအေအးဆိုင္ တို႔ကို
မ်က္စိထဲ ျပန္ျမင္လာသလို။ ႐ွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုအၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေတြက
လြင့္စင္ထြက္ လာတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြလဲ ေအဘက္မွာ အမ်ားႀကီး လာစုတယ္။
ပါေမာကၡေတြေတာင္ ပါတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

42

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေအဘက္က သူတို႔ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႔ သူတို႔။ တမ်ိဳး ၾကည့္ေကာင္းတယ္။ သူ႔ေက်ာင္းဟာ

လမ္းထဲကို ေတာ္ေတာ္ ၀င္ရေတာ့ လမ္းထိပ္နဲ႔ ေက်ာင္းကိုေျပးတဲ့ တမတ္ကားေတြ ႐ွိတယ္။
ေက်ာင္းတက္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေတြမွာ လူ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ကားကို

တိုးေ၀ွ႔လုယက္စီးေနတာ တခါမွ မေတြ႔ဘူး။ တန္းစီတယ္၊ စည္းကမ္း႐ွိ႐ွိ ဣေျႏၵရရပဲ။ လူကုန္ထံ
သားသမီးေတြမ်ားေတာ့ ကိုယ့္ကားကိုယ္ေမာင္းၿပီး ေက်ာင္းတက္ ၾကတာလဲ ႐ွိတယ္။
ႏွစ္ျပားတန္တဲ့ကား
ဗမာစကားမွာ အသံုးမက်ရင္ ႏွစ္ျပားမတန္ဘူးလို႔ ေျပာေလ့႐ွိတယ္မဟုတ္လား။ ဘန္ေကာက္က
ဘတ္စ္ကားေတြက်ေတာ့ေလ ႏွစ္ျပား(ႏွစ္ဘတ္)တန္လိုက္ပံုမ်ား၊ ဂိတ္စ ဂိတ္ဆံုးစီး ႏွစ္ဘတ္ပဲ
ေပးရတဲ့ ကားေတြ႐ွိတယ္။ ေဒ၀ူးကားႀကီးေတြက် သံုးဘတ္႐ွိတယ္၊ ငါးဘတ္႐ွိတယ္။ အဲကြန္း
(air con)ကား ေတြက ခရီးအလိုက္ ၅ ဘတ္၊ ၁၀ ဘတ္၊ ၁၅ ဘတ္၊ ဘတ္ ၂၀၊ ၂၅ ဘတ္။

အဲကြန္း ၁၃ ဆိုရင္ ဂိတ္စတဲ့ ဒံုေမာင္းေလဆိပ္ကေန ဂိတ္ဆံုး ဆမ္လံုးေစ်းထိ ၂၅ ဘတ္ဟာ
လမ္းမွာ ကားၾကပ္တဲ့အခ်ိန္ဆို ႏွစ္နာရီခြဲေလာက္ၾကာတယ္။

ထမင္းေပၚဟင္းပံုေပးတဲ့ ထမင္းဟင္းတပြဲမွ ၁၀ ဘတ္ေပးရတာ။ ဘတ္စ္ကား ႏွစ္ဘတ္ဟာတန္
တယ္ ေျပာလို႔ရတာေပါ့။

သီရိဘၾကည္ (ယခု-ဖို႔၀ိန္း)ေရးတဲ့ ကာတြန္းတခုမွတ္မိတယ္။ "ဘတ္စ္ကားကို ႏွစ္ျပားေပးၿပီး
စေတးေ႐ွာင္တယ္တဲ့" ဗမာေတြ အေနမ်ားတဲ့ဘက္မွာ တခါတေလ ပုလိပ္အဖမ္းၾကမ္းလို႔ အိမ္မွာ
မအိပ္ရဲရင္ ဘတ္စ္ကားကို အသြားအျပန္ တညလံုး ေလွ်ာက္စီးတာ။
ပလာတာသည္

က်ေနာ္တို႔ လမ္းထိပ္ ေဘးႏွစ္ဘက္ႏွစ္ခ်က္မွာ ေစ်းဆိုင္ကေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။
မနက္ေစာေစာ လာထြက္တဲ့ ဆိုင္ေတြက ေန႔လည္ ၁၂နာရီေလာက္မွာ သိမ္းသြားရင္ ညေနဘက္
ညဘက္ဆိုင္ေတြက ၁ နာရီေလာက္က စတယ္။ အဲဒီဆိုင္ေတြထဲမွာ ကုလားေလးတေယာက္
ေရာင္းတဲ့ ပလာတာဆိုင္လဲ ႐ွိတယ္။ သူ႔ဆိုင္က က်ေနာ္တို႔ အခန္းေအာက္တည့္တည့္

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အျခမ္းမွာ။ သူ႔ေဘးဆိုင္က အိမ္လိုက္ငွားေပးတဲ့ စြန္ခ်ိဳင္းေျပာတဲ့ ဆရာႀကီးရဲ႕
ေကြ႔တယိုဆိုင္။ ဆရာႀကီးလဲ ဗမာစကား အနည္း အပါး ေျပာႏိုင္ေသးတယ္။
ဆရာႀကီးသမီးေတြက အေခ်ာေလးေတြ။

က်ေနာ္တို႔ သြားရင္းလာရင္း ဗမာလိုေျပာၾကတာ ပလာတာကုလားက ၾကားထားပံုရတယ္။
ဗမာမွန္း က်ေနာ္တို႔ကို သိေနတယ္။ တေန႔ သူ႔ဆီမွာ ပလာတာသြား၀ယ္ေတာ့ ဖ်တ္ကနဲ
ေဘးဘီကိုတခ်က္ ၾကည့္လိုက္ၿပီး-

"ဆရာတို႔ အခန္းမွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲ...."

႐ုတ္တရက္ ဗမာလိုလွမ္းေမးလိုက္တာ က်ေနာ္ေတာင္ ေၾကာင္သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္း ေခါင္းထဲ၀င္
လာတာက ပလာတာကုလားေတြကို မယံုနဲ႔၊ ရဲသတင္းေပးေတြ။ ကိုယ္လဲ ကိုယ့္၀ရံတာကို
တခ်က္လွမ္း ၾကည့္ ၿပီးမွ-

"ကိုယ္တေယာက္ထဲပါ...."
ကုလားေလးက ပလာတာသံုးခ်ပ္ကိုယူ လက္နဲ႔ တဖတ္ဖတ္႐ိုက္ၿပီး၊ သၾကားျဖဴး၊ ႏို႔ဆီဆမ္း၊

စကၠဴနဲ႔ လိပ္ၿပီး ကိုယ့္လက္ထဲ ထိုးေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ့္အံ့ၾသသြားတယ္။ ကိုယ္မွာတာ တခ်ပ္
သူဘာျဖစ္လို႔ သံုးခ်ပ္ေပးတာလဲလို႔ အကဲခတ္ေနတုန္း-

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

43

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

"ယူသြားဆရာ...က်ေနာ္ေကၽြးတာ...ဆရာတို႔ သံုးေယာက္.....က်ေနာ္သိတယ္...."

မုတ္ဆိတ္နဲ႔ ပုဆိုး၀တ္ ထိုင္းကုလားတေယာက္ ေစ်း၀ယ္လာလို႔ သူစကား ျဖတ္လိုက္တယ္။
၀ယ္သူ ထြက္သြားၿပီးမွ-

"ဒီလူေတြေ႐ွ႔မွာ က်ေနာ္ ဗမာလိုေျပာလို႔ မရဘူး....."
ေနာက္ပိုင္း ဘယ္ေတာ့မဆို ပလာတာ ၀ယ္ရင္ ပိုက္ဆံမယူဘူး။ သူက ေဘးဘီမသိေအာင္
ႀကိတ္ ေပးတာဆိုေတာ့ ကိုယ္က ယူပါကြာ ယူပါကြာနဲ႔ အတင္းေပးေနလို႔ မေကာင္းလို႔

စားရတာေတာင္ အားနာတယ္။ ကိုယ္မ၀ယ္လဲ သူ႔ဆိုင္ေ႐ွ႕ က ကိုယ္ျဖတ္ရင္ မ်က္ႏွာရိပ္
မ်က္ႏွာကဲနဲ႔ လွမ္းေခၚၿပီး ပလာတာ ေခၚေပးတာ။

သူ႔နာမည္ရင္းက ဟာ႐ွင္။ က်ေနာ္တို႔သံုးေယာက္က ေထာင္က်ဘက္ ပလာတာ႐ိုက္တဲ့ ပီဒီပီက
ရဲေဘာ္နာမည္ သူ႔ကိုေပးထားတယ္။ တခါေတာ့ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ဆိတ္သားဟင္း
တအိုးခ်က္ၿပီး ယူလာေပးတယ္။

သူတို႔ မိသားစုေတြ ရခိုင္ျပည္ ဘူးသီးေတာင္ ေမာင္းေတာဘက္က ေျပာင္းလာတာ။ ရန္ကုန္မွာ
ကန္ေတာ္ေလးဘက္မွာ ေနတယ္။ မိသားစုအတြက္ ႏိုင္ငံျခားထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္တာေပါ့ေလ။
(အဲဒီ ေခတ္ကာလက ႏိုင္ငံျခားထြက္အလုပ္လုပ္တဲ့လူ သေဘၤာသားနဲ႔ ပလာတာကုလားပဲ
႐ွိပံုရတယ္)

"က်ေနာ့္ကို ဗမာစာ သင္ေပးမလား... က်ေနာ္ပိုက္ဆံေပးပါမယ္..."
"ပိုက္ဆံေပးဘို႔ မလိုပါဘူးကြာ.....သင္ေပးပါမယ္၊ သင္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ေျပာ..."
ကုလားေလးရဲ႕ ဗမာစာဆရာ
ကုလားကေလးဟာ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းလဲ ေနဖူးတယ္။ ဗမာစာလဲ သင္ဖူးတယ္။

"ဒီစာေတြ က်ေနာ္ဖတ္ဖူးတယ္-ခုေမ့ကုန္လို႔.... ဆရာဖတ္ျပရင္ က်ေနာ္လိုက္ဖတ္လို႔ ရတယ္"
သူ႔အိမ္ကို က်ေနာ္လိုက္သြားတယ္။ ဆြိဳင္ ၃၂ ထဲကို လမ္းဆံုးတဲ့အထိ ၀င္ရတာ။ အေတာ္ေ၀း

တယ္။ ဒါေၾကာင့္သူေျပာတာ သူ႔အိမ္ကေန ပလာတာလွည္းကို တနာရီေလာက္ တြန္းရတာတဲ့။
သူ႔အိမ္မွာ သူတေယာက္ထဲ ေနတယ္။ သူ႔ ကက္ဆက္ႀကီးရယ္ သူငယ္တန္းကေန
ေလးတန္းအထိ ျမန္မာဖတ္စာ စာအုပ္ေတြရယ္ သူထုတ္ျပတယ္။

"က်ေနာ့ကို.. ဆရာဖတ္ျပၿပီး.. ဒီကက္ဆက္ထဲ သြင္းထားေပး....."
"အေခြေပး...ငါဖတ္ၿပီး သြင္းေပးမယ္.."

သူနဲ႔က်ေနာ္ အေခြသြား၀ယ္ၿပီး သူ႔စာေတြကို ဖတ္ျပီးသြင္းေပးလိုက္တယ္။
ပဲလံုးသည္ကုလားေလး
ရခိုင္ျပည္ ဘူးသီးေတာင္ ေမာင္းေတာဘက္က ကုလားေတြ ဘန္ေကာက္မွာ အလုပ္လာလုပ္

ၾကတယ္။ သေဘၤာကုမၸဏီမွာလုပ္တဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္ ေျပာဖူးတဲ့ ပဲလံုးသည္ကုလား ရီစရာ
ဇာတ္လမ္း ႐ွိတယ္။ တေန႔ သူတို႔ ပန္းျခံတခုသြားေတာ့ ကုလားကေလးတေယာက္ ပဲလံုးေၾကာ္၊
ေျမပဲေၾကာ္၊ ဖ႐ံုေစ့ ေလွာ္ေရာင္း ေနတယ္။

ဒီကုလားေတြက သူတို႔ ဗမာျပည္က ခိုး၀င္လာတာကို မသိေအာင္၊ ဗမာကုလားမွန္း မသိေအာင္
ဖံုးထားေလ့ ႐ွိတယ္။ က်ေနာ့ မိတ္ေဆြက ဒီကုလားေလးကို စခ်င္ေတာ့"နာမည္...ဘယ္လိုေခၚလဲ..."

ကုလားကေလးက ေခါင္းခါျပတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

44

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

"ဗမာလိုတတ္သလား...."

မေျဖဘူး။ ေခါင္းပဲခါတယ္။
"ေျပာ...ဗမာလိုေျပာရင္..ငါတို႔ ၀ယ္စားမယ္.."

ေခါင္းပဲတြင္တြင္ခါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေမးလြန္းအားႀကီးေတာ့၊ ကုလားေလး စိတ္မ႐ွည္ေတာ့ပဲ၊
ဗန္းကိုမၿပီး"မတတ္ပါဘူး.... ဆိုေနမွ...."

ဗမာလိုေျပာၿပီး ေျပာေျပာ ေျပးေျပးထြက္ ေျပးသြားတယ္။
ေဘာင္းဘီ၀တ္ဖြတ္
တေန႔ မေအးေအးစိုး၀င္း (ဒညတ-ဒီမိုကေရစီညီညြတ္ေရးတပ္ေပါင္းစု) နဲ႔ လမ္းမွာေတြ႔လို႔ သူက
ေျပာတယ္။

"ခင္ဗ်ားတို႔ကို လူတေယာက္ အရမ္းေတြ႔ခ်င္လို႔ လိုက္စံုစမ္းေနတယ္"
"ဘယ္သူလဲ"

"ကိုတင္ေမာင္ေဌးတဲ့......သူ႔ကို ငွက္ႀကီးလို႔လဲေခၚတယ္"
ေက်ာင္းသားေတြကသာ သူ႔ကို ခ်စ္စႏိုးငွက္ႀကီးလို႔ေခၚတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့

ဖြတ္ႀကီးလိုပဲေခၚခ်င္ တယ္။ [ "ဖြတ္တက္ရင္ မြဲတယ္ဆိုတာ တက္မဲ့ဖြတ္က သူ႔ကိုျမင္လို႔
ေလွကားရင္းကလွည့္ဆင္း သြား တယ္။ အိမ္ေပၚမွာ သူ႔ထက္ဆိုးတဲ့ေကာင္ ေရာက္ေနလို႔တဲ့။"
သူ႔အေၾကာင္းေရးမယ္လို႔ သူ႔ကိုေျပာျပ ေတာ့ ဒါေလးေတာ့ ပါေအာင္ထည့္ေရးပါကြာတဲ့]
"ဪ....ကိုတင္ေမာင္ေဌး(ပီဒီပီ-PDP) ရေနာင္းမွာ႐ွိတယ္လို႔....ထြန္းေအာင္ေက်ာ္
ေျပာဘူးတယ္၊ ေနာက္တခါေတြ႔ရင္ က်ေနာ္တို႔ ဖံုးနံပါတ္ ေပးလိုက္ပါဗ်ာ"

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ ေတာခိုဖို႔ စီစဥ္ေတာ့ ေမာင္ေဌးကို႐ွာဖို႔ ေစာဖိုးၾကဴးကို ကြမ္းျခံကုန္းကို
လႊတ္လိုက္တယ္။ ေစာဖိုးၾကဴးဟာ ရန္ကုန္မွာ ေခါင္းေတြျဖတ္ၿပီး က်ီးလန္႔စာစားျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ

ဒလဘက္ ကူးၿပီး ကြမ္းျခံကုန္းကို လမ္းေလွ်ာက္သြားတယ္။ လမ္းမွာ တညအိပ္ရၿပီး ကြမ္းျခံကုန္း
ေရာက္သြားေတာ့ ေမာင္ေဌးကို မေတြ႔ဘူး။ သူတို႔ ပီဒီပီေဟာင္း သိန္းဦးနဲ႔ပဲ ေတြ႔ၿပီး
ေမာင္ေဌးအတြက္ အမွာစကား ထားခဲ့တယ္။

မေစာင့္ႏိုင္လို႔ ထြက္သြားၾကေတာ့ ေမာင္ေဌး က်န္ခဲ့တယ္။ ဒီသတင္းကိုၾကားေတာ့
ေမာင္ေဌးလိုက္ သြားတယ္။ လိုက္မသြားဖို႔ သူ႔ကို က်ေနာ္ အတန္တန္တားေသးတယ္။

ကိုယ္ကလဲ အဲဒီအခ်ိန္က ေျမေပၚမွာ လုပ္လို႔ကိုင္လို႔ ေကာင္းေနတာကိုး။ ခုလို ေျပးရလိမ့္မယ္လို႔
ဘယ္ထင္မလဲ။ စိုင္းထီးဆိုင္ သီခ်င္းလို ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးၾကံဳရမယ္လို႔ ေယာင္လို႔ေတာင္ အိပ္မက္
မက္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။

ဖိုးၾကဴး ေတာက တေခါက္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လမ္းမွာ လြဲသြားတယ္။

ဖိုးၾကဴး ျပန္လိုက္သြားေတာ့ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္စ္မွာ ဥကၠဌျဖစ္ေနတဲ့ ထြန္းေအာင္ေက်ာ္က
သူ႔လူကို မဲေဆာက္ဗဟိုမွာ ရာထူးေနရာ တခုေပးထားလိုက္တယ္။ ေမာင္ေဌးက
ရေနာင္းဘက္မွာ ေသာင္တင္ သြားတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ လန္ခမ္းဟိန္အခန္းကို သူေရာက္လာတယ္။
"ဟာ....ဖြတ္တက္တာပဲေဟ့....."
သူ႔ကို က်ေနာ္တို႔ ၀ိုင္းစၾကတယ္။

"ဖြတ္က ေဘာင္းဘီ၀တ္လာတာ- ေဘာင္းဘီ၀တ္ဖြတ္"

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

45

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

က်ေနာ္တို႔နဲ ေနဖို႔၊ ရေနာင္းျပန္မသြားဖို႔၊ ဒုကၡသည္ေလွ်ာက္ဖို႔ သူ႔ကိုေျပာတာ လက္မခံဘူး။

က်ေနာ္တို႔ကို တိုက္ခိုက္တဲ့ ဒုကၡသည္ဆန္႔က်င္ေရး ကဗ်ာေတြေရး၊ တပါတ္ေလာက္ဖြတ္တက္ၿပီး
ရေနာင္းျပန္ဆင္း သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့လဲ ဘန္ေကာက္တက္လာၿပီး ထိုင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္
ဆြတ္ဆိုင္း အိမ္က ဗမာေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ သြားေနတယ္။
ထိုင္းစိန္လြင္

ေမာင္ေဌးတို႔ကို လက္ခံထားတဲ့ ထိုင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဆြတ္ဆိုင္း (Gen. Sudsai Hasdin)ဆိုတာ
ဗမာျပည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္စိန္လြင္ပဲလို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ေျပာၾကတယ္။ ထိုင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္

ထႏြန္ကစ္တီ ကာခၽြန္ (Thanom Kittikachom)လက္ထက္က ထမၼဆတ္တကၠသိုလ္
(Thammasat Unversity) လူသတ္ပြဲကို ဦးေဆာင္ခဲ့သူဟာ သူပဲ။ က်ေနာ္တို႔ဆီက
၁၉၇၄အလုပ္သမားအေရးအခင္း မတိုင္ခင္ (၁၉၇၃ ေအာက္တိုဘာ)ထိုင္းမွာ

ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းတခုျဖစ္တယ္။ အလုပ္သမားအေရးအခင္း ျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဆီက
ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႔ ထိုင္းကိုအားက်ၿပီး စစ္အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်၊ စက္မွဳက ပါေမာကၡခ်ဳပ္
ေဒါက္တာေအာင္ႀကီးကို ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္တင္ဖို႔ စိတ္ကူးယဥ္ၾကတယ္။

ထိုင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဆြတ္ဆိုင္းဟာ ႐ွစ္ေလးလံုးအၿပီး ထိုင္းဘက္ေရာက္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို
ကူညီၾကသူေတြထဲက တေယာက္ပဲ။ သူ႔အိမ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို သူ႔မိသားစုပိုင္
စက္႐ံုတခုရဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ (Canteen)မွာ အားေနတဲ့လူေတြ ကူညီခ်င္ ၀င္ကူညီဖို႔
လုပ္အားေပးေခၚတယ္။ တခ်ိဳ႔ ၀င္လုပ္ၾကတယ္။ သူ႔တူမ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြနဲ႔
အိမ္ေထာင္က်သြားသူေတြလဲ ႐ွိတယ္။
႐ုပ္ဖ်က္ေကာင္းသူ
ေရာက္ခါစမွာ ဘန္ေကာက္နဲ႔လဲ ေကာင္းေကာင္းအထာမက်ေသးေတာ့ ကိုယ္တို႔မွာ သြားသတိ၊

လာသတိ၊ စားသတိ။ တေန႔ေတာ့ ကိစၥတခု႐ွိလို႔ မိတ္ေဆြတေယာက္အိမ္ သြားတယ္။ သူ႔အိမ္က
ဗမာသံ႐ံုး႐ွိတဲ့ ဆေထာန္လမ္းမႀကီး (Thanon Sathon Neua)နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္း စိန္႔လူး၀စ္ေဆး႐ံု(
St. Louis Hospital) ေဘးကလမ္းထဲမွာ။ ကိုယ္တို႔ဘက္ကလာရင္ ဘတ္စ္ကားဟာ စီးလံုလမ္း
(Thanon Silom) ထဲကို၀င္ၿပီး လ၀က႐ံုး႐ွိတဲ့ ဆြိဳင္ပန္ (Soi Pan) က ျဖတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့
ဆေထာန္လမ္းမေပၚ တက္ၿပီး သံ႐ံုးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရပ္တယ္။ တဖက္လမ္းကို ကူးဖို႔ရာ
သံ႐ံုးေ႐ွ႔က ျဖတ္ျပီးမွ လူကူး တံတားေပၚတက္ရမွာ။ ဒီနယ္ေျမက ကိုယ့္အတြက္
အနက္ေရာင္နယ္ပဲ။ သံ႐ံုးလဲ႐ွိတယ္။ လ၀ကလဲ ႐ွိတယ္။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္ကို

ဗမာမွန္းမရိပ္မိေအာင္လုပ္သြားမွ။ ေက်ာ္ေဌးေပးတဲ့ ထိုင္းပံုစံ ကုတ္အက်ႌနဲ႔ ထိုင္းပံုအက်
ဖမ္းသြားတယ္။

ေဆး႐ံုေ႐ွ႔ကလဲ ျဖတ္ေရာ"ေဟ့...ေအး၀င္း....ေအး၀င္း.."
ဒုကၡပါပဲ။ ဒီလို ေနရာမွာ ကိုယ့္နာမည္ကို ဗမာလိုေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ဘယ္သူေခၚပါလိမ့္။ ေဆး႐ံု
၀င္းထဲကေန ကိုယ့္နာမည္ကို ေခၚၿပီး အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ထြက္လာတယ္။ လက္စသတ္ေတာ့
ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း ေဒါက္တာရင္ျမင့္ေမ။ ႐ုပ္ဖ်က္ထားပါတယ္ဆိုကာမွ
လာမွတ္မိေနတယ္။

"ဟဲ့... ျမင့္ေမ.. နင္ဘာလာလုပ္တာလဲ"

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

46

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

"ငါ...အရမ္နယာပရာထက္(ကမ္ပူးခ်ားဒုကၡသည္စခန္း)မွာ ဆရာ၀န္လုပ္ေနတယ္...ခုဒီမွာ
ဗိုက္လာ ျပတာ..."

ေဘးကသူ႔ အမ်ိဳးသားလဲ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။

"နင့္ပံုက ယပက္လက္ ပံုေပါက္ေနပါလား...ဘယ္လို ျဖစ္လာတာလဲ.."
"႐ုပ္ဖ်က္လာတာ.. နင္ကမွတ္မိတယ္ေနာ္...."
"ဪ...႐ုပ္ဖ်က္လာတာလား....သိပါဘူးဟယ္..."

"မားကပ္စ္ (ေဒါက္တာေက်ာ္ေဌး)လဲ ဒီမွာ႐ွိတယ္...နင္သိလား"
"သူပဲ..ငါ့ကို ဒီအလုပ္႐ွာေပးတာ...ငါသြားေတာ့မယ္၊ ေမြးတဲ့အခါ ဒီေဆး႐ံု
တေခါက္လာရအုန္းမွာ... ငါတို႔စခန္း..လာလည္ပါလား..."

ကိုယ္ထြက္ေျပးလာၿပီး ဒုကၡသည္ျဖစ္ေနတာ သူသိပံုမေပၚဘူး။ ကေလးလာေမြးေတာ့လဲ ဖံုးနဲ႔တခါ
စကားေျပာျဖစ္ေသးတယ္။ အႏုစာ၀လီနားမွာ တည္းတယ္။ အလည္လာဖို႔ ေခၚေသးတယ္။

အမရာ (ေဒါက္တာအမရာေမာ္ႏိုင္)လဲ သူတို႔နဲ႔ တတိုက္ထဲလို႔ေျပာတယ္။ မသြားျဖစ္လိုက္ပါဘူး။
ဗမာသံ႐ံုးေျမနင္းရျခင္း
အေမရိကန္ျပည္ ကုလသမဂၢမွာလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ခြင့္နဲ႔ဗမာျပည္ျပန္ျပီး

အေမရိကကို ျပန္ေတာ့ ဘန္ေကာက္မွာ တေထာက္နားတယ္။ ဒံုေမာင္းေလဆိပ္(Dong
Muang)မွာ သူ႔ကို သြားေတြ႔ ေတာ့ သူတည္းတဲ့ဆီ က်ေနာ့ကိုပို႔ခိုင္းတယ္။
"ဘယ္မွာတည္းမလို႔လဲ"

"ဗမာသံ႐ံုးမွာ....သြားတတ္လား.."
သူမသြားတတ္ဘူး။ မိုးကလည္းခ်ဳပ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ပို႔ေပးမယ္ေပါ့။ လမ္းေရာက္မွ သူ႔မွာ

ထိုင္းပိုက္ဆံ မပါလို႔ သူတည္းတဲ့အိမ္ကယူၿပီး တကၠစီခကို သူေပးပါရေစတဲ့။ ကိုယ္မွာကလဲ
ေလဆိပ္မွာသြားေတြ႔႐ံုပဲ ဆိုၿပီး ဘတ္စ္ကားခနဲ႔ နဲနဲပိုပိုပဲ ပါသြားတာ။ ကိုယ္ကဒုကၡသည္
ပိုက္ဆံလဲ သိတ္မ႐ွိဘူးေလ။

သံ႐ံုးေရာက္ေတာ့ တကၠစီက ဆိြဳင္ပန္(Soi Pan)ဘက္မွာ ရပ္တယ္။ ေဘးေပါက္ကေန
ပစၥည္းေတြ သြင္းၿပီးေတာ့....

"က်ေနာ္တို႔ အျပင္ကပဲေစာင္ေတာ့မယ္"
က်ေနာ္နဲ႔ အေဖာ္ ကိုေဌး၀င္းပါတယ္။ အထဲမွာ သူပိုက္ဆံ၀င္ယူေနတုန္း ကိုေဌး၀င္းက တကၠစီခ
စိုက္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔မိတ္ေဆြ သံ႐ံုးကလူက
"လာေလ...အထဲမွာ လာ၀င္ေစာင့္ၾကပါ...."

က်ေနာ္တို႔ သံ႐ံုး၀င္းအျပင္ကေစာင့္ေနတာကို အထဲ၀င္ေစာင့္ဖို႔ဖိတ္ေခၚေနတယ္။
"ရပါတယ္..ကိစၥမ႐ွိပါဘူး.."

"မဟုတ္ဘူး..အျပင္မွာ ရပ္ေနတာ မေကာင္းလို႔.. တေလာတုန္းက လက္ပစ္ဗံုးနဲ႔လာျပစ္ျပီး
ကတည္းက ပုလိပ္ကေစာင့္ၾကည့္ေနတာ..ေတာ္ၾကာေမးလားျမန္းလား လုပ္ေနအုန္းမယ္..."
"ဪ...."

အထဲမွာ သူနဲ႔အတူေစာင့္ေနတုန္း သံ႐ံုးသားကိုလွ်ာ႐ွည္က စပ္စုေနျပန္တယ္။
"ဒီေရာက္ေနတာ ၾကာၿပီလား၊ ဒီမွာဘာလုပ္လဲ"
"သေဘၤာကုမၸဏီကိုယ္စားလည္လုပ္တယ္..."

မိေခ်ာင္းသား ထပ္လွ်ာ႐ွည္မယ္လုပ္တုန္း သူငယ္ခ်င္းပိုက္ဆံယူၿပီး ျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ စကား

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

47

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ျပတ္သြားတယ္။

"ေနာက္လဲ လာလည္ေနာ္..."
တကၠစီခလဲ ရၿပီးေရာ ကိုေဌး၀င္းနဲ႔က်ေနာ္ တဖက္ကားလမ္းျဖတ္ကူးၿပီး တခ်ိဳးတတည္း သုတ္ေျခ
တင္ခဲ့တယ္။

အပိုင္း(၃)ၿပီး။

MONDAY, DECEMBER 3, 2007

က်ေနာ္ဒုကၡသည္ (၄)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

ရံုးကေလး
ဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ တာ၀န္ယူေဆာင္႐ြက္ေပးတဲ့ ႐ံုးႏွစ္႐ံုး႐ွိတယ္။ လာ့ခ်္ဒါမြန္လမ္း
အက္စ္ကက္ပ္ ESCAP အေဆာက္အဦးက ႐ံုးႀကီး၊ ဆူသီးဆမ္ က်ေနာ္တို႔႐ံုးက ႐ံုးကေလးတဲ့။
ဟုတ္ပါတယ္။ ေသးေသးကေလးပါ။ ဆူသီးဆမ္၊ အင္သာမာလာ ၃၅ ထဲက ႏွစ္ထပ္အိမ္တလံုးကို
ငွားၿပီး ႐ံုးလုပ္ထားတယ္။ ဒီ႐ံုးမွာ ရာထူးအႀကီးဆံုးက ခြန္ဗီလိုင္၀မ္ခ်ိဳရီယြန္ဆြတ္

ဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီး။ သူ႔ေအာက္မွာ ခြန္ဖက္ဒီ လို႔ေခၚတဲ့ ထိုင္းတ႐ုတ္ကျပား စာရင္းကိုင္အမ်ိဳးသမီး၊
နဲ႔ ဖိလစ္ပိုင္သူ စာေရး မေလး မလိစာ။ သူတို႔႐ံုးခန္းမွာ ထိုင္း-ျမန္မာစကားျပန္က ကို၀င္းျမင့္
(ယခု-ဘီဘီစီသတင္းေထာက္၊ ထိုင္း)။ ေဆးခန္းဘက္မွာ ကိုယ့္ သူငယ္ခ်င္း
ေဒါက္တာေက်ာ္ေဌးက ဆရာ၀န္၊ ခြန္ဂ်ီရာဆတ္က ထိုင္းသူနာျပဳ။

ဘန္ေကာက္မွာေနတဲ့ အီရန္၊ သီရိလကၤာ၊ တ႐ုပ္နဲ႔ ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြ ဒီ႐ံုးမွာ

ေထာက္ပံ့ေၾကးေငြ ထုတ္ရတယ္၊ က်န္းမာေရး ပညာေရးအတြက္ တာ၀န္ယူတယ္။ ခမာ၊
ဗီယက္နမ္၊ လာအိုေတြက်ေတာ့ စခန္းမွာ ေနၾကရတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံဟာ ဒုကၡသည္ေတြေၾကာင့္
အေတာ္စီးပြါးျဖစ္တယ္။

၈ ေလးလံုးမတိုင္ခင္က ဗမာဒုကၡသည္ဟာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ လက္ငါးေခ်ာင္း မ႐ွိဘူး။ ၈ ေလးလံုးနဲ႔
နယ္စပ္ေရာက္လာၾကၿပီးမွ ဘန္ေကာက္ကို ဒုကၡသည္မ်ားလာတာ။ ဒါေတာင္ ၁၉၉၀ ႏွစ္ဦးပိုင္း
ေလာက္အထိ သိတ္မမ်ားေသးဘူး။

ေနာက္ပိုင္း ဒုကၡသည္ေတြ မ်ားလာၿပီး စခန္းဖြင့္ လက္ခံရတဲ့အထိ ေရာက္သြားတယ္။
စကားျပန္
ပထမေတာ့ ႐ံုးႀကီးမွာ စကားျပန္လိုရင္ ေဒါက္တာေက်ာ္ေဌးက သြားလုပ္ေပးရတယ္္။ ခဏခဏ
သူ႐ံုးႀကီးကိုသြားရေတာ့ သူ႔ေဆးခန္းမွာ အလုပ္အကိုင္ပ်က္တာနဲ႔ ဒုကၡသည္ေတြထဲကပဲ

အဂၤလိပ္စာ ကၽြမ္းသူေတြကို ေခၚခန္႔တယ္။ လခက ဒုကၡသည္ပိုက္ဆံ ဘတ္ ၃၀၀၀အျပင္ ဘတ္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

48

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

၂၀၀၀ ပိုရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဒုကၡသည္ေလွ်ာက္တဲ့အခ်ိန္ ႐ံုးႀကီးမွာ ပီတာ၀င္းႏိုင္၊ ေမာင္ေဇာ္၀င္း၊
နဲ႔ မိန္းကေလး တေယာက္၊ သံုးေယာက္စကားျပန္လုပ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့

ကိုတင္ေမာင္ေထြး(ဦးကပ္စီး-ယခုဖို႔၀ိန္း)၊ ရဲျမင့္ နဲ႔ ကိုေဌး၀င္း သံုးေယာက္ထပ္တိုးၿပီး

ေျခာက္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဒုကၡသည္ မဟုတ္တဲ့ ပတ္စ္ပို႔နဲ႔ ထြက္လာတဲ့
ဦးစိုးျမင့္ဆိုတာလဲ စကားျပန္ လာလုပ္တယ္။
မြန္ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ မြန္စကားျပန္ႏွစ္ဦး၊ အီရန္၊ တ႐ုတ္၊ သီရိလကၤာေတြမွာလဲ စကားျပန္
တဦးစီ႐ွိတယ္။

ေဆးခန္းဆရာ၀န္ေတြက ဗမာပဲ။ ပထမ ေဒါက္တာေက်ာ္ေဌး၊ ေနာက္ ေဒါက္တာ မက်င္သန္း၊
ၿပီးေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးဗိုလ္ႀကီးၾကည္၀င္းရဲ႕ မိန္းမ ေဒါက္တာလဲ့လဲ့စိမ္း.......။
ေဆးခန္းအကူက ကိုရန္ေနာင္၊ မီးမီး။
ကုလားအုပ္နဲ႔အာရပ္
၁၉၉၀ ဇန္န၀ါရီ ၁ ရက္၊ မနက္ အိပ္ရာကႏိုးခါစမွာ တယ္လီဖံုးတခု ၀င္လာတယ္။
"ကိုေအး၀င္း....ညိဳညိဳ(ညိဳအုန္းျမင့္)ပါ...က်ေနာ္ အခုခ်င္းမိုင္ကားဂိတ္က

ဖံုးဆက္တာ....သားႀကီး (သာေက်ာ္ေ၀-ယခုအေမရိက) နဲ႔ က်ေနာ္ ကိုေအး၀င္းတို႔နဲ႔
တပါတ္ေလာက္ေနလို႔ ရမလား..."
"ရတယ္ေလ...ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"ကိုေမာင္(ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္းသန္႔ဇင္ျမိဳင္)နဲ႔ က်ေနာ္ေနတာ သိတယ္မဟုတ္လား...ခု
က်ေနာ္ခ်င္းမိုင္ က ျပန္လာေတာ့ အိမ္မွာ သူ႔မိသားစုေတြ ေရာက္ေနတယ္...က်ေနာ္အိမ္႐ွာမွ
ျဖစ္မယ္၊ အိမ္မရခင္ တပါတ္ေလာက္ ကိုေအး၀င္းတို႔နဲ႔ ေနပါရေစ..."
"လာခဲ့ေလ"

ခဏေနေတာ့ ညိဳအုန္းျမင့္နဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း သားႀကီးတို႔ ေရာက္ခ်လာတယ္။ က်ေနာ္တို႔
ႏွစ္ေယာက္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေလးေယာက္ေပါ့ေလ။ ေစာဖိုးၾကဴးမ႐ွိေတာ့ဘူး။

ပလာတာကုလားတို႔ နားက ေစ်းေပါေပါ တေယာက္ခန္းက်ဥ္းကေလးကို ေျပာင္းသြားတာ
ႏွစ္ပါတ္ေလာက္ပဲ႐ွိအုန္းမယ္ထင္ တယ္။
ဘြန္းရဲ႕ ဆႏၵကိုမေမးပဲ ႐ုတ္တရက္ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေနခြင့္ေပးလိုက္တာ က်ေနာ့အမွား။ တပါတ္
ေလာက္ဆိုေတာ့လဲ ဘြန္းက က်ေနာ့ကို အားနာၿပီး ဘာမွမေျပာခဲ့ဘူး။

တပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ပစၥည္းေတြသာ တိုးလာတယ္။ ဆရာေတြ အိမ္႐ွာတဲ့ အရိပ္အေယာင္
မျပခဲ့ဘူး။ ဂီတာေတြ ေရာက္လာတယ္။ တီဗြီေတြ ေရာက္လာတယ္။ ဘြန္းနဲနဲ

စိတ္ညစ္လာပံုရတယ္။ ျဖတ္သန္းလာရတဲ့ အေျခခံခ်င္းက မတူေတာ့ ၀င္းမင္းေထြးေျပာသလို

ေျပာရရင္ ကီး (key) မကိုက္ဘူးေပါ့။ သူတို႔ေျပာတာလဲ ကိုယ္စိတ္မ၀င္စား၊ ကိုယ္ေျပာတာလဲ
သူတို႔ နားမလည္။ ကိုယ္တို႔ စိတ္၀င္တစားေျပာၾကတာက စာေပအေၾကာင္း၊
ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း။ သူတို႔ အေရးတယူေျပာၾကတာ က ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ခါးပါတ္၊
အကႌ်တဆိပ္နဲ႔ ဂ်ာကင္အမ်ိဳးအစား။

အေရးႀကီးတာက ကိုယ္တို႔က ေနျမင့္ေအာင္ မအိပ္ၾကဘူး။ ဘြန္းက ႐ံုးႀကီးမွာ

စကားျပန္လုပ္ေတာ့ ေစာေစာထတယ္။ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီးရင္ ဘုရား႐ွိခိုးတယ္၊
ပုတီးစိပ္တယ္။ ဆရာေတြက အိပ္တုန္း ဆိုေတာ့ သူတို႔အေပၚက ေက်ာ္ရလႊားရ။ ညဆိုကိုယ္က

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

49

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အိပ္ၿပီ သူတို႔က ၀ရံတာမွာ ဂီတာကေလး တေဒါင္ေဒါင္။
ေက်ာ္ေဌးကို ဒီကိစၥေျပာျပေတာ့-

"ေဟ့ေကာင္....ဒီေကာင္ေတြအတြက္နဲ႔ မင္းစိတ္ညစ္ခံမေနနဲ႔..ငါနဲ႔ လာေန၊ ငါ ကေနဒါ ထြက္ရင္
ငါ့အခန္း မင္းဆက္ယူထားလိုက္...."

ေသြးကင္ဆာနဲ႔ ဆံုးသြားတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးအတြက္ JRS က ရက္လည္ဆြမ္း လုပ္ေပးတယ္။
ကိုရင္ေထြး(ယခု-ေမရီလင္း)က အိုးသူႀကီး၊ ဟင္းခ်က္ေကာင္း။ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ
ဆြမ္းကပ္ၾကတယ္။ ေက်ာ္ေဌးက လူႀကီးလုပ္ၿပီး ေရစက္ခ်ေပးတယ္။
ဆြမ္းေကၽြးကျပန္ေတာ့-

"ငါအခု ႐ံုးသြားမယ္...မင္းအခု စေပၚ ကိစၥသြားေျပာ...ညေန ေျပာင္းလာေတာ့..."
ဒါနဲ႔ အာရပ္လည္း ကုလားအုပ္ေတြကို ဆက္ေနမယ္ဆိုရင္ အိမ္႐ွင္မွာတင္ထားတဲ့

စေပၚျပန္ေပးလို႔ ေတာင္းၿပီး ေက်ာ္ေဌးေနတဲ့ ဆမ္လံုး(Samrong)ကို ေျပာင္းေျပးရတယ္။
ကိုေဌး၀င္းက ကိုးထပ္မွာ သံေယာဇဥ္ကေလးတြယ္ရစ္ေနလို႔ ဂီတာတီးတဲ့ ကုလားအုပ္ေတြၾကား
ေအာင့္အီးၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ ႐ွာတယ္။
ေရာမစစ္သားေတြ
ေက်ာ္ေဌးရဲ႕ ၀ါသနာက ေသနတ္နဲ႔ ေရာမစစ္သား။ က်ေနာ္တို႔ မေရာက္ခင္က သူ႔မွာ
ေသနတ္ေတြ၊ က်ည္ဆံေတြ အမ်ားႀကီးလို႔ေျပာတယ္။ ေသနတ္ပစ္ကြင္းမွာ သူ
သြားေလ့က်င့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေရာင္းလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့
ေသနတ္စာအုပ္ေတြ၊ ေသနတ္မဂၢဇင္းေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ သူ႔မွာ ေရာမစစ္သား႐ုပ္

မ်ိဳးစံု႐ွိတယ္။ ေၾကးသတၱဳနဲ႔ လုပ္တာေရာ ပလပ္စတစ္နဲ႔ လုပ္တာေရာ အ႐ြယ္ အစားစားပဲ။
သူထြက္ခါနီး ပစၥည္းေတြေကာက္သိမ္းေတာ့ သူ႔ေရာမစစ္သားေတြ အ၀တ္ေသတၱာထဲ အကုန္
ေကာက္ထည့္ သြားတယ္။ ေသတၱာပိတ္ၿပီးေတာ့မွ-

"ဟ...ဟ...လုပ္ပါအုန္း...အိမ္သာေစာင့္ စစ္သားက်န္ေနၿပီ..."

အိမ္သာ ထုတ္တန္းေပၚတင္ထားတဲ့ ေရာမစစ္သား အလတ္စားတ႐ုပ္ က်ေနာ္သြားယူေပးလိုက္ရ
တယ္။
က်ေနာ့ကို နည္းလမ္းတခု သူေပးတယ္။

"မင္းလဲ.. အေမရိကမွာ ညီမ အရင္းေတြ ႐ွိတာပဲ.. citizen လဲ ျဖစ္ေနၿပီဥစၥာ... သူတို႔ကို
စပြန္ဆာ Sponsor လုပ္ခိုင္းၾကည့္ပါလား"

သူေျပာမွ ဒီလိုလုပ္လို႔ရမွန္း က်ေနာ္သိတယ္။ ေနလာတာ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္...လမ္းစေပ်ာက္
ေနတာ။ ဒုကၡသည္ေတြမ်ားလာလို႔ စခန္းသြင္းေတာ့မယ္လို႔ သတင္းေတြက ထြက္ေနၿပီ။
သူေတာင္ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ ကတည္းက ႀကိဳးစားေနတာ။

"ငါ့ေတာင္..မိုက္ကယ္ႀကီး( သူ႔ေယာက္ဖ-ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ခင္ပြန္း) ကူလို႔ ရတာ..."
က်ေနာ္ ထိုင္းမွာ ဒုကၡသည္အျဖစ္ေနရတဲ့ (၅၈၄)ရက္မွာ (၄၆၉)ရက္ဟာ ဆမ္လံုးက အိမ္မွာ

ေနရတာ ျဖစ္တယ္။ ၁၉၉၀ ဇန္န၀ါရီထဲမွာ ဆမ္လံုး အိမ္ကိုေျပာင္းတာ ၁၉၉၁ ဧၿပီမွ အေမရိကကို
ထြက္ရတယ္။
ဆမ္လံုး (Sam Rong)

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

50

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ထဲကေန ဆူကြန္ဗစ္လမ္းအတိုင္း ေတာင္ဘက္ဆင္းလာရင္ ဘန္နဟိုင္းေ၀
(Bang Nga Hwy)လြန္တာနဲ႔ ဆမ္လံုးကိုေရာက္တယ္။ ဆက္သြားရင္ ဆမြတ္ပကန္ (Samut
Prakan) သေဘၤာ ဆိပ္ပဲ။ ေက်ာ္ေဌးေနတာက ဆမ္လံုးလက္ေ၀ွ႔႐ံုနဲ႔ ကပ္လ်က္တိုက္ပဲ။

ကိုယ္ေျပာင္းေတာ့ သူ ကေနဒါကို ထြက္ေတာ့မယ္။ သူက ဘန္ေကာက္မွာ အေနၾကာေတာ့
ပစၥည္းပစၥယ မ်ားတယ္။ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ ကို တစံုတရာ တန္ဘိုးျဖတ္ၿပီး က်ေနာ့ကိုေရာင္းခဲ့တယ္။
တန္ဘိုးႀကီးႀကီး အေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း အလကားေပးခဲ့တယ္။ တီဗီြ၊ အင္ပလီဖိုင္ယာ၊
ကက္ဆက္ ႀကီးေတြက သူ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ လာ၀ယ္သြားတယ္။

႐ံုးအကူ
ေက်ာ္ေဌးသြားေတာ့ သူ႔ေဆးစာအုပ္ေတြ၊ ကက္ဆက္ေခြေတြ၊ ဗြီဒီယိုေခြေတြ ေလယဥ္နဲ႔မသယ္

ႏိုင္တဲ့ ေလးတဲ့ပစၥည္းေတြကို သေဘၤာနဲ႔ တင္ေပးဖို႔ ကိုယ့္နဲ႔ ထားခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ ေလယဥ္ပ်ံမွာ
အေလးခ်ိန္ပိုခ အမ်ားႀကီး ေပးလိုက္ရတယ္။

တေန႔ေတာ့ ႐ံုးေလးက ခြန္ဗီလိုင္၀မ္ ဖံုးဆက္တယ္။ ေက်ာ္ေဌးဆီကပိုက္ဆံေရာက္ၿပီ၊
လုပ္စရာ႐ွိတာ လုပ္ေတာ့တဲ့။ သေဘၤာကုမၸဏီလိပ္စာ သူ႐ွာေပးတယ္။ ကိုယ္ကစကားသြား
ေျပာရ တယ္။ ပစၥည္းပံုကို သူတို႔ အိမ္မွာ လာတိုင္းတယ္။ အလ်ား၊ အနံ၊ အျမင့္ တိုင္းၿပီး

ဘယ္ေလာက္က် တယ္ဆိုတာ သူတို႔ ေျပာတယ္။ ဗီလိုင္၀မ္က သေဘၤာကုမၸဏီ နဲ႔႐ံုးေလး
သြားခ်ည္လာခ်ည္ကိုၾကည့္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းအတြက္ လုပ္တာဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္ကို လမ္းစရိတ္
အတင္းထုတ္ေပးတယ္။

သူက အိမ္ခန္းေမွာင္ေမွာင္ထဲ တေယာက္ထဲေနရတာ ပ်င္းေနရင္ ေန႔ခင္းေန႔လည္ ႐ံုးမွာလာ

ေနဖို႔ ေခၚတယ္။ တခါတေလပဲ သြားျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ကို လက္မွတ္ထိုးရက္ ႐ံုးမွာ
အလုပ္မ်ား တဲ့ေန႔ေတြမွာ အကူလာလုပ္ေပးဖို႔ ေခၚတယ္။ ကို၀င္းျမင့္နဲ႔ အတူလုပ္ရတယ္။

ေဆးခန္းမွာ ကိုရန္ေနာင္ တေယာက္ထဲ ႐ွိတဲ့အခ်ိန္က သူမလာႏိုင္တဲ့ေန႔ ကိုယ္သြားလုပ္ရတယ္။
တလမွာ ေျခာက္ရက္ေလာက္ လုပ္ရေတာ့ တေန႔ဘတ္ ၅၀ ႏွဳန္းနဲ႔ တလကို ဘတ္ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္၊
သံုးရာ အပိုသံုးရတာေပါ့။
ကဒ္စားျခင္း
ထိုင္းဓႏုဘဏ္က ကိုေ႐ႊဒုကၡသည္တို႔ကို ေငြထုတ္ေပးတဲ့ အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ Siam

Commercial Bank က ATM ကဒ္ထုတ္ေပးၿပီး တာ၀န္ယူလိုက္တယ္။ ကဒ္နဲ႔ ထုတ္ရေတာ့
ဘဏ္ေ႐ွ႔မွာ အမွိဳက္မ႐ွဳတ္ေတာ့ဘူးေပ့ါ။ ေပးစရာ႐ွိသူနဲ႔ ရစရာ႐ွိသူတို႔ ေၾကြးေတာင္းရန္ပြဲလည္း
မေတြ႔ ရေတာ့ဘူး။ ဘာညာ အဖြဲ႔အစည္းေတြလည္း အလွဴ လာမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘဏ္ထဲမွာ
ေအာ္ႀကီး ဟစ္က်ယ္ ဆူညံမွုေတြလဲ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ကိုေ႐ႊဒုကၡသည္ေတြက

ေငြကိုေတာ့ယူသြားၿပီး ဘဏ္ေ႐ွ႔မွာ ကြမ္းတံေတြးေတြ၊ တံေတြးေထြးထားတဲ့ သလိပ္ေတြ၊

ေဆးေပါ့လိပ္တို၊ စီးကရက္တိုေတြ၊ အမွိဳက္ေတြ ပြခ်န္ခဲ့တာ အေတာ္႐ုပ္ဆိုးတယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ေအတီအမ္ကဒ္ေတြ ထုတ္ေပးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ လူေတြ မွန္မွန္ကန္ကန္သံုးတတ္ေအာင္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

51

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဘဏ္ကလူေတြ ႐ံုးေလးကိုလာၿပီး ဗီြဒီယိုေတြ ႐ုပ္ပံုကားခ်ပ္ေတြနဲ႔ သ႐ုပ္လာျပတယ္။ ဒုကၡသည္
သံုးေထာင္စား အေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဂ႐ုမစိုက္ၾကဘူး။ ရပ္ကြက္ထဲ ႐ုပ္႐ွင္လာျပလို႔
ကေလးေတြ ေပ်ာ္ၾကသလိုပဲ ေဟးလား၀ါးလား သေဘာထားလိုက္ၾကတယ္။

ေငြထုတ္ေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ၾကံဳရတဲ့ျပသနာက ကဒ္စားျခင္းပဲ။ ေအတီအမ္စက္ေတြက
ထိုင္းလိုပဲ ေရးထားတာ။ လူေတြက ကဒ္ျပားထည့္လိုက္ျပီး ရမ္းသန္းႏွိပ္ၾကေတာ့ စက္ထဲကကဒ္
ျပန္မထြက္လာေတာ့ဘူး။ စက္က ကဒ္ကိုသိမ္းလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ လူေတြက ဘဏ္ကို
ေခါင္းသြား စားတယ္။ ဘဏ္ကလဲ သူ႔စက္စားသြားလို႔ ကဒ္ဟာ သူ႔လက္ထဲ႐ွိေပမယ့္

ျပသနာလူလက္ထဲ ကဒ္ျပန္မထည့္ေပးဘူး၊ ႐ံုးေလးမွာသြား႐ွင္းဆိုျပီး ႐ံုးေလးကိုလႊဲလိုက္တယ္။
႐ံုးေလးက တေန႔ေန႔ ဒီျပသနာပဲ ဒိုင္ခံ႐ွင္းေနရတယ္။ ကိုယ္က ဒီ႐ံုးမွာ လုပ္ေနရေတာ့
ကိုယ့္လူေတြရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမွဳဟာ ထိုင္းလူမ်ိဳးေတြေ႐ွ႔မွာ မၾကာခဏ မ်က္ႏွာပူရတယ္။
ကဒ္ေပါင္ျခင္း
ကဒ္ျပားအေပါင္ခံစားတဲ့လူေတြလဲ ေတြ႔ရတယ္။ ဘတ္သံုးေထာင္တန္ကဒ္ကို ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာနဲ႔
အေပါင္ခံတယ္။ ကဒ္ျပားေပးထား၊ ပင္ pin နံပါတ္ထားခဲ့၊ ႏွစ္ေထာင့္ငါးယူသြား၊ ဒါပဲ။
႐ွင္း႐ွင္းေလးပဲ။

ေရာ့-ကဒ္ျပား၊ ေပးႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ၊ ပင္နံပါတ္ pin number တလြဲထားခဲ့တယ္။ လကုန္ေတာ့
ကိုခ်စ္တီး(ဦးခ်စ္တီး)က နံပါတ္တလြဲကို စက္မွာ ထပ္ခါထပ္ခါႏွိပ္ေတာ့ ေငြမထြက္လာဘူး။

စက္ထဲက လက္ထြက္ လာၿပီး မ႐ိုက္လိုက္တာ ကံေကာင္း။ စက္က ကဒ္ကို စားလိုက္တယ္။
ကဒ္ပိုင္႐ွင္က ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာကို ယူ၊ ႐ံုးေလးမွာလာၿပီး ကဒ္ေပ်ာက္တိုင္လိုက္တယ္။ ႐ံုးက
ဘဏ္ကိုအေၾကာင္းၾကားေတာ့ ကဒ္အသစ္ရၿပီး လကုန္ေတာ့ သံုးေထာင္ထုတ္သြားတယ္။
အေပါင္ခံသူ က ဖိုးတြမ္တီးကို လက္မွတ္ထိုးရက္မွာ ႐ံုးေလးမွာ လာေစာင့္တယ္။
ထိုးၾကၾကိတ္ၾကေပါ့။ ဒါမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ပါမ်ားလို႔ ႐ံုးက စာထုတ္ရတယ္။ ေနာက္တခါ
ဒီသတင္းၾကားရင္ အေပါင္ခံသူေရာ ေပါင္သူပါ ဒုကၡသည္အျဖစ္က ရပ္စဲမယ္တဲ့။

ဒိထက္အျဖစ္ဆိုးတာက မေကာင္းတဲ့မိန္းမကို ATM ကဒ္ေပး အေၾကြးခ် ပင္နံပါတ္တလြဲေပးတဲ့
လူလဲ ေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္။
တန္းမစီတတ္သူမ်ား
ဒုကၡသည္ေတြဟာ လကုန္ရင္ ပိုက္ဆံထုတ္ဖို႔ လရဲ႔ ဒုတိယပါတ္ေလာက္မွာ လက္မွတ္ထိုး
ရတယ္။ က်ေနာ္ စာၾကည့္တိုက္မွဴး မလုပ္ခင္ကတည္းက လက္မွတ္ထိုးတဲ့ေနေတြမွာ
ကို၀င္းျမင့္(ယခု-ဘီဘီစီ သတင္းေထာက္) နဲ႔အတူ ၀ိုင္းကူလုပ္ေပးရတယ္။ တေန႔
ဘတ္ငါးဆယ္ေပးတယ္။
ကို၀င္းျမင့္နဲ႔ကိုယ္က လက္မွတ္ထိုးတဲ့စာအုပ္ တေယာက္တအုပ္စီ ကိုင္ထားရတယ္။ ကိုယ္ပိုင္
နံပါတ္နဲ႔ နံမည္ေျပာလို႔ ကိုယ္လဲသိေနတယ္၊ အမွန္အကန္လဲျဖစ္တယ္ဆိုရင္

ထိုးခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ မေသခ်ာရင္ လူနဲ႔ဓါတ္ပံု တိုက္ဆိုင္ၾကည့္လို႔ရတဲ့ ဖိုင္ ကိုယ့္ဆီမွာ႐ွိတယ္။
အဲဒီလိုစစ္ေဆးရတာ။ မွန္ကန္မွ လက္မွတ္ထိုးခြင့္ျပဳတယ္။ လက္မွတ္ထိုးမွ လကုန္ရင္

ေငြထုတ္လို႔ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေနာက္ မွာ ထိုင္းလူမ်ိဳး အေစာင့္က ေစာင့္ၾကည့္ေပးတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

52

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

တခ်ိဳ႔က တေယာက္ထဲ ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္စာ ထိုးခ်င္ၾကတယ္။ တၿပိဳင္နက္ထဲ ႏွစ္ခုမထိုးႏိုင္
ေတာ့ တခါထိုးၿပီး ေနာက္တခါတန္းျပန္စီၿပီး ေနာက္တေက်ာ့ ၀င္တယ္။ ေနာက္က

ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ ထိုင္းအေစာင့္က ႏွစ္ခါျပန္သမားကို မွတ္မိတတ္တယ္။ ေန႔ခင္းထမင္းစာခ်ိန္ၿပီးမွာ
ေနာက္တခါျပန္၀င္ တာ မသိသာေပမယ့္ ခုပဲလက္မွတ္ထိုးၿပီးလို႔ ထြက္သြား၊ ေနာက္တေက်ာ့

ျပန္၀င္စီေတာ့ ေပၚတင္က် တာေပါ့။ ေက်ာင္းသားေတြထဲက ေခါင္းေဆာင္ စာရင္းထဲပါသူတခ်ိဳ႔လဲ
လက္မွတ္လာမထိုးပဲ နားလည္ မွဳနဲ႔ ဘတ္၃ေထာင္ စားၾကတယ္။

ဆိုးတာက တန္းစီ တေယာက္ၿပီးမွ တေယာက္လို႔ ေျပာတာ ဘယ္လိုမွ မရဘူး။ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုမွာ
႐ုပ္႐ွင္လက္မွတ္ ေမွာင္ခိုတိုးသလို အလုအယက္တိုးျခင္းပဲ။ စည္းကမ္း စနစ္တက်႐ွိခ်င္တဲ့
လူေတြလဲ စည္းကမ္းမ႐ွိတဲ့ လူေတြအတူေရာၿပီး နံမည္ပ်က္ရ႐ွာတယ္။

ေအာ္ဟစ္ဆူညံၿပံဳတိုးေနတဲ့ လူေတြကို ဘယ္လိုမွ ေျပာမရေတာ့ စည္းကမ္းလာကူထိမ္းေပးတဲ့
စာရင္းစစ္စာရင္းကိုင္ ထိုင္းအမ်ိဳးသမီး ခြန္ဖက္ဒီက မခ်င့္မရဲနဲ႔"နင္တို႔လူမ်ိဳးမွာ တန္းစီတတ္တဲ့ အက်င့္မ႐ွိဘူးလား"
လို႔ ေမးတာ မခံခ်င္ေပမယ့္ ခံလိုက္ရတယ္။

တခ်ိဳ႔က စနစ္တက်ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးတာကို မေက်မနပ္နဲ႔ ထိုင္းေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး ႀကီးက်ယ္တယ္
ဘာညာဆိုၿပီး မၾကားတၾကား ေျပာတာ႐ွိေသးတယ္။
ပြဲေစ်းတန္းကေလး
႐ံုးေလးဟာ လမ္းမေပၚကေန လမ္းသြယ္ကေလးထဲကို နည္းနည္း၀င္ရေသးတယ္။ လက္မွတ္ထိုး
ရက္မွာ လမ္းသြယ္ေလးေပၚ ေစ်းလာေရာင္းၾကတဲ့ ေစ်းသည္ေတြ႐ိွတယ္။ လြယ္အိပ္တို႔၊

ညွပ္ဖိနပ္တို႔၊ သနပ္ခါးတံုး၊ သနပ္ခါးမွဳ႕ံ တို႔ စံုလို႔ဘဲ။ သီရိဘၾကည္တို႔ရဲ႕ (ONSORB)ဆိုတဲ့
အဖြဲ႔ကလဲ ရံပံုေငြ႐ွာ အေအးဆိုင္လာ ထြက္တယ္။ အေအးေသာက္သူေတြက ေသာက္ၿပီးတဲ့
စကၠဴခြက္ေတြ၊ အမွိဳက္ေတြ အမိွဳက္ပံုး ထားေပးလ်က္ အိမ္ေတြရဲ႔ ျခံေ႐ွ႔မွာ ပစ္ခဲ့လို႔
အိမ္နီးခ်င္းေတြရဲ႔ အတိုင္အေတာကို ခံရေသး တယ္။
ေတာင္ဥကၠလာသားေတြထြက္ခဲ့ေဟ့....
က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ၾကံဳရတဲ့ ဇာတ္လမ္းတခု။ တေန႔ ႐ံုးေလးကို ကိစၥတခုနဲ႔
ေရာက္လာ တယ္။ ႐ံုးကေလး၀င္းထဲ သူေရာက္သြားေတာ့ သူနဲ႔သိတဲ့ ေက်ာင္းသားပါတဲ့

အုပ္စုဟာ ေက်ာခ်င္းကပ္ ၿပီး မြန္ေက်ာင္းသားအုပ္စုနဲ႔ အၾကိတ္အနယ္ထိုးသတ္ ေနၾကတယ္။
ထိုးရင္ၾကိတ္ရင္း ပါးစပ္ကလဲ ေအာ္ လိုက္ေသးတယ္။
"ေတာင္ဥကၠလားေတြ... ထြက္ခဲ့ေဟ့..."

ေတာင္ဥကၠလာသားေတြကို စစ္ကူေခၚလိုက္တာ။ က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းက ဒီလူကိုသိေနေပမယ့္
ေတာင္ဥကၠလာသားမွန္း အစက မသိခဲ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းက ေတာင္ဥကၠလာသား၊ ဒါေပမယ့္
သူတို႔ ဘာအတြက္ ထိုးႀကိတ္ေနၾကမွန္း မသိေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားတယ္။
အေစာင့္ေတြလာၿပီး ဖ်င္လို႔ ရန္ပြဲက သိတ္မၾကာလိုက္ပဲ ၿပီးသြားတယ္။

ဒီလို ပဋိပကၡေတြ ႏွစ္ခါသံုးခါ ျဖစ္လာေတာ့ စာနဲ႔ေပနဲ႔ တရား၀င္မထုတ္ျပန္ေပမယ့္ လက္မွတ္ထိုး
ရက္ကို နားလည္မွဳနဲ႔ မြန္နဲ႔ျမန္မာ ရက္ခြဲသတ္မွတ္ ေပးလိုက္ရတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

53

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

စာၾကည့္တိုက္မွဴး
႐ံုးႀကီးမွာ စကားျပန္လုပ္တဲ့ ကိုေဇာ္၀င္းတို႔က စာဖတ္အုပ္စုကေလး ဖြဲ႔ထားပံုရတယ္။
ကိုယ့္စာဖတ္ အေတြ႔အၾကံဳ၊ စာအုပ္ဆိုင္အေတြ႔အၾကံဳကိုအထင္ႀကီးၿပီး စာေပနဲ႔ႏိုင္ငံေရးကို
ေလ့လာၾကမယ္ဆိုရင္ မဖတ္မျဖစ္၊ မ႐ွိမျဖစ္ ႐ွိထားရမယ့္စာအုပ္ေတြ စာရင္းလုပ္ေပးႏိုင္မလားလို႔
လာေမးေတာ့ အုပ္၅၀ ေလာက္ ေခါင္းထဲေပၚလာတာ တထိုင္ထဲ ခ်ေရးေပးဖူးတယ္။
တေန႔ ႐ံုးေလးမွာ သူနဲ႔ဆံုေတာ့-

"ကိုေအး၀င္း..က်ေနာ္တို႔ ႐ံုးက Kim Bush သိတယ္မဟုတ္လား.."
"သိတယ္..ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"သူက..႐ံုးေလးမွာ.. စာၾကည့္တိုက္တခု ႐ွိေစခ်င္တယ္..စာၾကည့္တိုက္တခု ျဖစ္ေအာင္..လုပ္ေပး
ႏိုင္တဲ့သူ ႐ွိလားေမးလို႔.... ေဒါက္တာေက်ာ္ေဌးသူငယ္ခ်င္း ကိုေအး၀င္း လုပ္ႏိုင္တယ္လို႔
ေျပာလိုက္ တယ္"

"ကိုယ္က..စာအုပ္အငွားဆိုင္ပဲ လုပ္ဖူးတာ..ျဖစ္ပါ့မလား"
" ျဖစ္ပါတယ္..သေဘာက အတူတူပဲဟာ၊ ဘာေတြလိုသလဲ ေရးေပး..."
"ကိုယ္မွ အဂၤလိပ္လို ေကာင္းေကာင္းမေရးတတ္တာ..."
"အကို ေျပာေလ..က်ေနာ္အၾကမ္းေရးေပးမယ္"

သူေရးေပးတာ ကိုစိုးပိုင္က ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္ေပးတယ္။ ေက်ာ္ေဌးထားခဲ့တဲ့ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔
႐ိုက္ျပီး Kim Bush ကိုေပးလိုက္တယ္။
ႏို၀င္ဘာ ၁၆၊ ၁၉၉၀ မွာ ႐ံုးေလးကိုလာဖို႔ Kim Bush ဖံုးဆက္လာတယ္။

သူက ခုလိုကူညီတာ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဘာညာေျပာၿပီး လိုအပ္တာကို ဗီလိုင္၀မ္နဲ႔ တိုင္ပင္
လုပ္ဖို႔ လႊဲသြားတယ္။ ႏို၀င္ဘာ ၂၇ မွာ ႐ံုးေလးက ကားဂိုေဒါင္ကို လွည္းက်င္းသန္႔စင္ၾကၿပီး
စူသီဆမ္႐ံုး က ဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ စာၾကည့္တိုက္တခု ဖန္တီးလိုက္ၾကတယ္။

ဒုကၡသည္ေတြထဲက စာအုပ္ေတြ လွဴၾကတယ္။ မေအးေအးစိုး၀င္းဆီက ရတာ စာအုပ္ေတြ၊
မဂၢဇင္း ေတြ အေတာ္မ်ားတယ္။ ေစာဖိုးၾကဴးမိတ္ေဆြ ကေနဒီယန္ႀကီး ဆီကလဲ

အဂၤလိပ္စာအုပ္ေကာင္းေတြ အုပ္၅၀ ေလာက္ရလိုက္တယ္။ သီရိလကၤာဆရာမကလည္း
ကေလးဖတ္အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြ လာေပး တယ္။

ပထမေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မွာ ကိုယ္တေယာက္ထဲ။ ေနာက္ေတာ့ မႏိုင္ဘူး အကူလိုတယ္လို႔
ဗီလိုင္၀မ္ကို ေျပာၿပီး ေမာင္ရဲေနာင္(ယခု- ? )ကို ေခၚလိုက္တယ္။

စာအုပ္ငွားရတဲ့အလုပ္ဟာ ထိုင္းေရာက္တဲ့အထိ ေရစက္မကုန္ေသးပါလား။ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔က
သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲမွာ ႐ုံးကေလးက စာၾကည့္တိုက္မွဴးဟာ လမင္းတရာေအး၀င္းျဖစ္တယ္လို႔
ေၾကာ္ျငာ ခ မေပးရပဲ အခမဲ့ ေၾကာ္ျငာေပးေသးတယ္။
အပိုင္း(၄)ၿပီး။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

54

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/
THURSDAY, DECEMBER 27, 2007

က်ေနာ္ဒုကၡသည္ (၅)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

ဘန္ေကာက္က အင္းစိန္-႐ြာမ
ရန္ခမ္းဟိန္(Ramkhamhein)ကေန ဆမ္လံုးကို(Sam Rong)ကိုေျပာင္းတာ
ကမာ႐ြတ္လွည္းတန္း ကေန အင္းစိန္႐ြာမကို ေျပာင္းရသလိုပဲ။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ
ပ်ားပန္းခတ္တဲ့၀န္းက်င္ကေန အလုပ္သမားေတြ၊ လက္လုပ္လက္စားေတြ ေန႔ေန႔ညည
စည္ကားတဲ့ အရပ္ကိုေရာက္သြားတယ္။ ေန႔ဆိုင္းညဆိုင္း အလုပ္သမားေတြအတြက္

စားစရာေသာက္စရာဆိုင္ေတြ ၂၄ နာရီ ပြင့္ေနတယ္။ စားစရာေသာက္စရာဆိုင္ေတြမွာ
အရက္ဘီယာ အခ်ိန္မေ႐ြးရေနတယ္။ ေရခဲေသတၱာမ႐ွိတဲ့ လမ္းေဘး

ထမင္းဆိုင္ကေလးမွာေတာင္ ေရခဲပံုးကေလးနဲ႔ ဘီယာထည့္ေရာင္းတယ္။

ကိုယ္တို႔အိမ္ရဲ႔ ညာဘက္မွာ ဟင္း႐ြက္ဟင္းသီး၊ သားငါးေတြေရာင္းတဲ့ ေစ်းႀကီးတခု၊ မ်က္ႏွာခ်င္း
ဆိုင္မွာက အထည္အလိပ္စတဲ့ လူသံုးကုန္ပစၥည္းေတြေရာင္းတဲ့ ေစ်းတေစ်းနဲ႔ Imperial ဆိုတဲ့
ေလးထပ္တိုက္ စူပါမားကက္ Super Market ႐ွိတယ္။ ႐ံုးသြား႐ံုးျပန္ ေစ်းစည္ခ်ိန္ဆို

ေစ်းတ၀ိုက္မွာ ပလက္ေဖာင္း ေစ်းသည္က မ်ားလြန္းလို႔ ျမန္ျမန္ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ လူေတြက
ကားလမ္းမေပၚ ဆင္းေလွ်ာက္ရ တယ္။

ေအးေအးေဆးေဆး ေစ်းေရာင္းၾကတယ္။ ၿမိဳ႔လယ္ေခါင္ အဓမၼလုယက္သူ (ဂဠဳန္)လည္း မ႐ွိဘူး။
ေစ်းခြန္လာေကာက္သူကို ပိုက္ဆံေပး လက္မွတ္ျဖတ္၊ ျဖတ္ပိုင္းကေလးကို ေစ်းဗန္းထဲ
ထည့္ထားလိုက္တာပဲ။

က်ေနာ္ႀကိဳက္တာ လူကူးဂံုးေက်ာ္တံတားေဘးမွာ ဒယ္အိုးအႀကီးႀကီးနဲ႔ ေၾကာ္ၿပီးေရာင္းတဲ့ ၾကက္
အေရခြံေၾကာ္ပဲ။ ၾကက္အေရခြံကို အာလူးေၾကာ္သလို ေၾကာ္ၿပီး အိတ္ကေလးထဲမွာထည့္
ဆားကေလး ျဖဴးေပးတယ္။

ေစ်းထဲမွာ မံု႔ဟင္းခါးဆိုင္ေတြ႐ွိတဲ့အထဲမွာ က်ေနာ္ႀကိဳက္တာ ဟင္းရည္ကို အိုးႀကီးေတြနဲ႔ သံုးမ်ိဳး
ေလာက္ ခ်က္ၿပီးေရာင္းတဲ့ဆိုင္ပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ပါးစပ္နဲ႔ စားလို႔တည့္တာ အံုးႏို႔မပါပဲ ငပိစိမ္းစားနဲ႔
ခ်က္တာ။ ဟင္းရည္က စပ္သလား မေမးနဲ႔ စားၿပီးရင္ ေလခၽြန္ၿပီး ျပန္ရတယ္။
ေန႔သစ္ႀကိဳရာ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

55

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

မနက္တိုင္ က်ေနာ္က ေစာေစာထတဲ့ အက်င့္႐ွိေတာ့ မိုးမလင္းခင္ ေစ်းေ႐ွ႔မွာ တြန္းလွည္းနဲ႔
လာတဲ့ တ႐ုတ္အဖိုးႀကီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေန႔သစ္ကို ႀကိဳဆိုတဲ့ေနရာပဲ။ သူက
ေစ်းမ်က္ႏွာစာ တန္းက မဖြင့္ေသးတဲ့ ဆိုင္ေတြကို ေက်ာေပးၿပီး လာခင္းတယ္။ က်ေနာ္က

ေ၀လီေ၀လင္းမွာ အလုပ္ သြားအလုပ္ျပန္ လမ္းသြားလမ္းလာကို လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္း
ေငးေမာတယ္။ ဒီလိုမနက္ ေစာေစာ မွာမွ ရႏိုင္တဲ့ ေလႏုေအးကိုလဲ ႐ွဴ႐ွိဳက္ရတယ္။
ဆြမ္းခံထြက္တဲ့ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ ဆြမ္းေလာင္းတဲ့ ေစ်းသည္ တို႔ရဲ႔ ဒါနကိုလည္း

ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ရတယ္။ ေမွာင္ရာက တေျဖးေျဖးလင္း လာသလို လမ္းေပၚမွာလဲ လူက

တေျဖးေျဖးမ်ားလာရင္ အဖိုးႀကီးဆိုင္ေ႐ႊ႕ ဖို႔ျပင္ၿပီ။ မ်က္ႏွာစာတန္းက ဆိုင္ေတြဖြင့္ရင္ အဖိုးႀကီး
ေစ်းထဲ၀င္တယ္။

တကယ္ေတာ့ သူ႔ဆိုင္ေနရာက ေစ်းထဲမွာ။ တခါတေလ ေန႔လည္ေန႔ခင္း ပ်င္းတဲ့အခါလည္း
ေစ်းထဲကသူ႔ဆိုင္မွာ သြားထိုင္တတ္တယ္။ စာၾကည့္တိုက္မွဴး မလုပ္ခင္က ၀တၱရားမပ်က္
မနက္တိုင္း လိုလို တေယာက္တည္း သြားထိုင္ျဖစ္တယ္။ သူ႔ဆိုင္က ထရင္ သတင္းစာ၀ယ္၊
အခန္းျပန္ သတင္းစာဖတ္၊ တေရးျပန္ႏွပ္၊ ၿပီးမွ ခ်က္စရာျပဳတ္စရာ၀ယ္ဖို႔

ေစ်းတေခါက္ျပန္သြားတယ္။ အိမ္နဲ႔ ေစ်းနဲ႔ ကပ္လ်က္ဆိုေတာ့ တခါတေလ ေစ်းကို တေန႔ထဲ
ေလး-ငါးေခါက္ေရာက္တယ္။
ေစ်း၀ယ္ျခင္းအႏုပညာ
က်ေနာ္တို႔ တိုက္ေ႐ွ႔ကေန လမ္းတဖက္ကို ျဖတ္ကူးရင္၊ လမ္းကိုမ်က္ႏွာျပဳထားတဲ့ တိုက္ေတြရဲ႔
ေနာက္ေက်ာမွာ ေစ်းေဟာင္းတခု႐ွိတယ္။ ေစ်းဆိုင္ေတြေတာ့ သိတ္မ႐ွိပါဘူး။

ၾကိဳးတို႔က်ဲတဲပါဘဲ။ ႐ံုႀကီးထဲမွာ ထမင္းဆိုင္၊ ကုန္ေျခာက္ဆိုင္ သံုး-ေလးဆိုင္၊ ၀က္သားဆိုင္
ႏွစ္ဆိုင္၊ ပန္းပင္-ပန္းအိုးဆိုင္ စသျဖင့္ နည္းနည္းပါးပါး႐ွိတယ္။

ထမင္းဆိုင္ကေလးက က်ေနာ္တို႔ တိုက္ကဆိုင္လို ခ်က္ခ်င္းေၾကာ္ေလွာ္ေပးတဲ့ဆိုင္ မဟုတ္ဘူး။
ခ်က္ၿပီးသား ယိုးဒယားဟင္းေတြကို ဗန္းထဲထည့္ျပၿပီး ထမင္းနဲ႔ေရာင္းတဲ့ဆိုင္။

ငပိတို႔စရာလဲရတယ္။ ဘီယာလဲ ရတယ္။ ကိုယ့္အရက္ယူသြားၿပီး သူ႔ေရခဲ သူ႔ေဆာ္ဒါနဲ႔
ေသာက္လို႔လဲရတယ္။ ဧည့္သည္ ေတာ္ ၾကည္ေဇာ္မိုး(ဦးေအာင္ေဇာ္-ယခုဧရာ၀တီ)
လာလည္တဲ့အခါ ဧည့္ခံရာဆိုင္ျဖစ္တယ္။

က်ေနာ္တို႔က ဘိုင္က်တာမ်ားေတာ့ အသား၀ယ္ရင္ ကီလိုနဲ႔ခ်ိန္မ၀ယ္ႏိုင္ဘူး။ အနည္းဆံုးဘယ္
ေလာက္ဖိုးေရာင္းသလဲ ေမး၀ယ္တာဆိုေတာ့ ဒီေစ်းကေလးက အလုပ္ျဖစ္တယ္။ ဆစ္ဘတ္

(ဆယ္ဘတ္)ဖိုး ေပးပါဆိုရင္ လက္သံုးလံုးေလာက္ အျပား႐ွိၿပီး၊ လက္ခလယ္တလံုးစားထူတဲ့

လက္တ၀ါးစာ ၀က္သားသံုးထပ္သား အျပားကေလးတျပား ရတယ္။ ဒိထက္နည္းၿပီး မေရာင္းႏိုင္
႐ွာဘူး။
တေန႔ေတာ့ ေစာဖိုးၾကဴး ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ေစ်းကျပန္လာတယ္။

"၀က္သားသည္က ဒါေလးပဲက်န္တယ္....ဟ ဘတ္(ငါးဘတ္)နဲ႔ ယူသြားဆိုၿပီး..ေပးလိုက္တယ္၊
ကိုယ့္လူေရ႔.."

ခါတိုင္းထက္ သံုးပံုႏွစ္ပံုေလာက္ ႐ွိတာကို ငါးဘတ္နဲ႔ရခဲ့တာ ဒင္းမွာေပ်ာ္လို႔။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

56

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေစ်းဆစ္ေကာင္းလို႔
ဆယ္ဘတ္ဖိုးနဲ႔ ၀ယ္ေနက် က်ေနာ့္မွာ တေန႔ ေစ်းသစ္ႀကီးဘက္မွာ အမဲသား၀ယ္တယ္။
ဆစ္ဘတ္ (ဆယ္ဘတ္) ဖိုးေပးပါလို႔ အမဲသားသည္ကို ေျပာလိုက္တာ ဆိုင္ေပၚက
ေခြးေျခကေလးေပၚမွာ မဆန္႔မျပဲ ထိုင္ေနတဲ့ ထိုင္းမြတ္စလင္ အမဲသားသည္
အမ်ိဳးသမီး၀တုတ္ႀကီးဟာ ဆယ္ဘတ္ဖိုးမေရာင္းဘူးလို႔ စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ေျပာၿပီး

တဖက္ကိုလွည့္ထိုင္လိုက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ဖိုးေရာင္းလဲေမးတာေတာင္ မေျဖခ်င့္ ေျဖခ်င္
ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီးနဲ႔....

"ဆမ္ဆစ္...ဆမ္ဆစ္..."(ဘတ္သံုးဆယ္.. ဘတ္သံုးဆယ္..)
ေကာင္းပါၿပီ ဆမ္ဆစ္ပဲလုပ္ပါ ေျပာမွ အမဲသားတံုးႀကီးထဲက နည္းနည္းဖဲ့လွီးၿပီး ကၽြတ္ကၽြတ္
အိပ္ကေလးထဲ ေဆာင့္ထည့္ၿပီး ေပးလိုက္တယ္။ ကံေကာင္းလို႔ အမဲသားလွီးတဲ့ဓါးနဲ႔
အခုတ္မခံရတာ။
အ႐ြယ္ေတာ္ေလး
ငပိႀကိဳက္တဲ့ ေစာဖိုးၾကဴးနဲ႔က်ေနာ္က ခ်ဥ္ရည္ဟင္းပဲ အမ်ားဆံုးခ်က္စားၾကတယ္။ ငါးရံ႕
ေသးေသး တေကာင္ကို မုန္လာနဲ႔ ေရာခ်က္ရင္

ေလးနပ္စာ(ႏွစ္ရက္)ေကာင္းေကာင္းစားႏိုင္တယ္။ ငါးရံ႔သည္ဟာ ေၾကြရည္သုတ္ သံဇလံုမွာ
ငါးရံ႔ေတြထည့္ၿပီး ဇလံုမ်က္ႏွာတ၀က္စာကို မွန္ျပားနဲ႔ ဖံုးထားတယ္။ လုပ္ၿပီးသား
ငါးရံ႔ေသြးသံရဲရဲကို အဲဒီ မွန္ျပားေပၚ တင္ျပထားသလို ဇလံုထဲက ငါးအ႐ွင္ေတြကိုလည္း
၀ယ္သူက အေပၚက ျမင္ေနရတယ္။

တေန႔ေတာ့ မွန္ေပၚတင္ထားတဲ့ သူလုပ္ၿပီးသား ငါးေတြက ႀကီးေနတယ္။ ဇလံုထဲမွာ
ေသးတာေတြ ႐ွိတယ္။

"ဆရာႀကီးေပြး...ဟိုအေကာင္ေလးဆို က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အေတာ္ပဲ..."

ေစာဖိုးၾကဴးကို မ်က္စိနဲ႔ျပၿပီး ဗမာလိုတိုးတိုး ေျပာလိုက္တယ္။ ငါးရံ႔သည္က ခ်က္ခ်င္း
အထာေပါက္ တယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ ျပန္လွည့္လာခဲ့ ရမယ္ ဆိုတဲ့ပံုနဲ႔
ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တေခါက္ျပန္ေရာက္သြားေတာ့ အ႐ြယ္ေတာ္ကေလးဟာ
ေသဒဏ္ေပးခံရၿပီးလို႔ ခ်က္ရန္အသင့္ မွန္ေပၚေရာက္ေနၿပီ။

ဒန္႔သလြန္သီး အခြံျခစ္ၿပီး လက္ခလယ္တေခ်ာင္းစာျဖတ္ထားတာ လိုသေလာက္ ၀ယ္လို႔ရတယ္။
ငါးရံ႔နဲ႔ခ်က္ဖို႔ ျဖတ္ၿပီးသား အေခ်ာင္းသံုးဆယ္ေလာက္ ၀ယ္လာတာ ခြန္ဖမ(ဗမာ)ေတြ

ဘာခ်က္တယ္ ဆိုတာ ေစ်းျပန္တိုင္း ေအာက္ထပ္ထမင္းဆိုင္ကေန ထိုင္စပ္စုတတ္တဲ့

ထိုင္းမေတြ႐ွိတယ္။ သူတို႔ ထိုင္း ေယာက္က်ားေတြက ဒီလိုမွ ေစ်း၀ယ္ခ်က္ျပဳတ္ၾကတာ
မဟုတ္တာ။
ဒန္႔သလြန္သီးကို ဘယ္လိုစားလဲ၊ ခ်က္တတ္လား လွမ္းစပ္စုတယ္။ ခ်ဥ္ရည္ခ်က္တယ္ေျပာေတာ့
ဘယ္လိုခ်က္သလဲ လိုက္ၾကည့္မယ္ေျပာၿပီး အခန္းကို လိုက္လာၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔
ခ်က္တာအစ အဆံုး ထိုင္ၾကည့္ၿပီး က်က္ေတာ့ နည္းနည္းေပးစား ဆိုၿပီး
တခြက္ေတာင္းသြားတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

57

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ငပိတို႔စရာဆိုင္
ေစ်းအေတာ္မ်ားမ်ား က်ေနာ္ေရာက္ဖူးတဲ့ အထဲမွာ ငပိတို႔စရာကို ဒီလိုေရာင္းတာ တခါမွ
မေတြ႔ဖူး ဘူး။ ဆမ္လံုး ေစ်းလမ္းေထာင့္မွာ ငပိတို႔စရာေရာင္းတဲ့ဆိုင္ဟာ ေန႔လည္

ႏွစ္နာရီေလာက္မွာ ဆိုင္စခင္း တယ္။ လမ္းေထာင့္ လမ္းသံုးခြဆံုကို အက်အန ေနရာယူၿပီး
မ႑ပ္ထိုးေရာင္းတာ။ ေရာင္းသူက မ႑ပ္အတြင္း ၀ယ္သူကအျပင္။ စားပြဲေပၚမွာ

တို႔စရာအမ်ိဳးႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ေလာက္ကို ခင္းပံုထား တယ္။ သတၱဳပန္းကန္ျပားအလြတ္ေတြ
အႀကီးတပံု အလတ္တပံုကို စပြဲရဲ႔ အစြန္းႏွစ္ဖက္နဲ႔ အလယ္မွာ ထပ္ပံုေပးထားတယ္။

၀ယ္သူဟာ အဲဒီ သတၱဳပန္းကန္ အလြတ္ကိုယူၿပီး ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ တို႔စရာကို ပန္းကန္ထဲ ထည့္ပံု
လိုက္။ ပန္းကန္ဆန္႔သေလာက္ တပန္းကန္စာေပါ့ေလ။ ၿပီးရင္ အတြင္းဘက္က ေရာင္းသူကို

ေပးလိုက္ရင္ သူက ပလပ္စတစ္အိတ္ထဲ ထည့္ေပးတယ္။ ပန္းကန္အလတ္ ဆယ္ဘတ္၊ အႀကီး
ဆယ့္ငါးဘတ္။ တို႔စရာေတြက ခ်ဥ္ဖတ္ေတြ၊ ေရေႏြးေဖ်ာ၊ မီးဖုတ္၊ အစိမ္းမ်ိဳးစံုပဲ။
ငပိေတြကမွ စပါယ္႐ွယ္။ သံုး-ေလးမ်ိဳးကို စတီးလ္ (Steel) အိုးႀကီးေတြနဲ႔ ထည့္ထားတာ။

မီးဖိုေပၚမွာ တည္လက္စ ပြက္ပြက္ဆူေနတာ႐ွိသလို ဆူၿပီးလို႔ ေဘးခ်ထားတာေတြလဲ ႐ွိတယ္။
ေရာင္းေနတာ အားရစရာပဲ။ ငပိကို ပလပ္စတစ္အိပ္ထဲ ေလထည့္ၿပီး လက္ခုတ္တအုပ္စာ

ေခါင္းအံုးကေလးလို လွလွပပေလး လုပ္ထားတယ္။ အထုတ္ေသး ငါးဘတ္၊ အႀကီးတဆယ္။
ဆိုင္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ လူေတြၾကည့္ရတာ အလွဴမ႑ပ္ထဲ လုပ္အားေပး

အလုပ္လုပ္ေနၾကသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ညေန အလုပ္ျပန္ အလုပ္သမား၊ ႐ံုးသမား၊
လက္လုပ္လက္စားေတြအတြက္ အားကိုးစရာ ထမင္းျမိန္စရာ ဆိုင္တဆိုင္ပဲ။

Dom Rong Chai Appartment
ေအ-ဆမ္ႏြမ္စီ
က်ေနာ္တို႔တိုက္ကို လာရင္ အိုင္ခ်င္းထဲကလို 'နတ္ခ႐ိုင္နဲ႔ ေစ်းဆိုင္နဲ႔' မဟုတ္ဘူး။ ႏိုက္ကလပ္
(Night Club) နဲ႔ ေဘာက္ဆင္႐ံု (Boxing Stadium)နဲ႔။ ႏိုက္ကလပ္ေဘးက၀င္၊ ဆမ္လံုး

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

58

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

လက္ေ၀ွ႔႐ံုနဲ႔ ကပ္လ်က္ပဲ။ ႏွမေထြးမယ္တို႔ဆီ သြားလို္ရင္ ႏိုက္ကလပ္ေပၚတက္သြား၊

ဒုကၡသည္ေတြဆီလာရင္ ဆက္ေလွ်ာက္လာ လက္ေ၀ွ႔႐ံု ကိုေက်ာ္ အခန္းနံပါတ္-ေအ-ဆမ္ႏြန္စီ။
ဒြမ္လံုခ်ိဳင္ (Dom Rong Chai) ပရိေဘာဂဆိုင္ေနာက္ေက်ာက၊ ဒြမ္လြန္ခ်ိဳင္တိုက္ (Dom Rong
Chai Appartment)။ အဂၤလိပ္အကၡရာ အီး E ပံု၊ သံုးထပ္တိုက္။ အီးလက္တန္ တခုစီကို တိုက္
ေအ၊ ဘီ၊ စီ လို႔ တပ္ထားေတာ့ က်ေနာ္ေနတာက တိုက္ ေအ အခန္း နံပါတ္ ၃၁၄ထိုင္းေတြအေခၚ ေအ ဆမ္ႏြမ္စီ ေပါ့။ တိုက္ေအနဲ႔ တိုက္ဘီက သံုးထပ္။ တိုက္စီက ေလးထပ္။
တိုက္ေအ ေအာက္ထပ္မွာ ပိုင္႐ွင္႐ံုးခန္း၊ ထမင္းဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္မီးပူတိုက္ဆိုင္၊

ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ တို႔႐ွိတယ္၊ ဘီနဲ႔စီေအာက္မွာ ပရိေဘာဂဆိုင္ရဲ႔ ပရိေဘာဂေတြ သိုေလွာင္တယ္။

တိုက္စီမွာ ေက်ာ္ေဌးသူငယ္ခ်င္း အဂၤလန္က အဂၤလိပ္တေယာက္ ေနတယ္။ သူ႔နာမည္ William
Branhall တဲ့။ က်ေနာ္တို႔ သူ႔ကို Bill လို႔ပဲေခၚတယ္။ က်ေနာ္တို႔ သူ႔ကို အဂၤလိပ္အ႐ူးလို႔လဲ
နံမည္ေပးထားတယ္။ အလြတ္ပညာသင္ေက်ာင္းတခုမွာ ဓါတုေဗဒ ဘာသာျပတဲ့ဆရာ
လုပ္တယ္။ တတိုက္လံုးမွာ ႏိုင္ငံျခားသားဆိုလို႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ သူပဲ ႐ွိတယ္။
ေက်ာ္ေဌး UN မွာမလုပ္ခင္ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ဘိုင္အိုဆရာလုပ္ေသးတယ္။ တိုက္ကလူေတြ
ေျပာျပတယ္။ ညေနတိုင္ သူတို႔ စာသင္ၿပီးျပန္ရင္ စက္ဘီးကို ေဒါက္တာက ေ႐ွ႔ကနင္း၊
အဂၤလိပ္ငပိန္က ေနာက္ကထိုင္၊ ေခၽြးသံ႐ႊဲ႐ႊဲနဲ႔ သိတ္ရီရတယ္တဲ့။ ေရာက္ရင္ အခန္းကို

မသြားၾကေသးပဲ တိုက္က ထမင္းဆိုင္ေ႐ွ႔မွာ စက္ဘီးကိုေထာင္၊ လည္စီး(neck tie)ေတြ ကိုယ္စီ
ျဖဳတ္ၿပီး၊ ဘီယာေသာက္ၾက တယ္။

တိုက္ကလူေတြက ေက်ာ္ေဌးကို ဆရာ၀န္ဆိုတာသိေတာ့ ေလးစားၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔
ေနေတာ့ လဲ ေမာ္(ဆရာ၀န္) ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုၿပီး တေလးတစားပဲ။
ဘီယာေဖာ္ေဒၚခိုင္ေခါက္
က်ေနာ္တို႔ ေအာက္ထပ္မွာ ထိုင္းတ႐ုတ္ ထမင္းဆိုင္တဆိုင္ ႐ွိတယ္။ ဆိုင္႐ွင္မိန္းမႀကီးကို
အားလံုး က ခိုင္ေခါက္(ထမင္းေရာင္းသူ)လို႔ ေခၚၾကတယ္။ သူ႔ေယာက်္ားက ပုတီးစိပ္တဲ့

ဘုရားတရားသမား။ သူက ဘီယာေသာက္တယ္။ တခါတေလ ဖဲ႐ိုက္တယ္။ တိုက္ကလူေတြက
ေန႔လည္ေန႔ခင္းမွာ အလုပ္သြားၾကေတာ့ သူ႔ဆိုင္မွာ လူ႐ွင္းတယ္။ က်ေနာ္တို႔ သြားစရာမ႐ွိလို႔
ပ်င္းရင္ သူ႔ဆိုင္မွာ တီဗီြၾကည့္တယ္။

သူက က်ေနာ့္ရဲ႔ ဘီယာေသာက္ဖက္။ သူ႔ေဘးက စတိုးဆိုင္ကေလးမွာ ဘီယာကို ၀ယ္ရတာ။
သူ႔ဆိုင္မွာမေရာင္းဘူး။ သူလည္း အဲဒီ ဆိုင္ကပဲ ၀ယ္ေသာက္တယ္။ ဆိုင္မွာ ၀ယ္သူပါးတဲ့အခ်ိန္
သူနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ဘီယာေသာက္ဖို႔ ထိုင္ၿပီဆိုရင္ သူ႔ ေယာက်္ားက စိတ္ပုတီးထည့္တဲ့
လြယ္အိပ္ကေလးကို ယူၿပီး ဘုရားမွာ ပုတီးသြားစိတ္ၿပီ။
"ဖီး..ပိုင္းႏိုင္ (အကိုႀကီး..ဘယ္သြားမလို႔လဲ)"
"၀ိုက္ ဖ(ဘုရားသြား႐ွိခိုမလို႔)..."
လက္အုပ္ခ်ီျပသြားေသးတယ္။ သူ႔သမီး ေလးက လန္ခမ္းဟိန္တကၠသိုလ္မွာ တက္ေနၿပီ။
သူ႔ဆိုင္မွာ ကိုယ္က ၀ယ္စားတာဆိုမယ့္ တခါတေလ ကိုယ့္ဖာသာ ကိုယ္ေၾကာ္ေလွာ္လို႔

လဲရတယ္။ 'ဖတ္ခေဖာင္းမူ'တပြဲ သူေၾကာ္ေပးလဲ ဆယ္ဘတ္၊ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ေၾကာ္လည္း
ဆယ္ဘတ္ပဲ။ 'ဖတ္ခေဖာင္းမူ' ဆိုတာက ၀က္သားစင္းထားတာကို ပင္စိမ္းလိုမ်ိဳး

ယိုးဒယားအ႐ြက္တမ်ိဳးရယ္၊ င႐ုတ္သီးစိမ္းရယ္၊ ထည့္ေၾကာ္ၿပီး ထမင္းေပၚက ပံုေပးတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

59

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

သူ႔သူငယ္ခ်င္း ယုဖာက ဘီယာကို ေဘးက စတိုးဆိုင္မွာ ၀ယ္ေသာက္တာ ေစ်းႀကီးတယ္ဆိုၿပီး
ေစ်းထဲက လက္ကားဆိုင္ကေန က်ေနာ့္ကို သြား၀ယ္ေပးတယ္။ က်ေနာ့္ဆီက

ပုဆိုးေတာင္းတယ္။ ဘာလုပ္ဖို႔လဲေမးေတာ့ ဘီယာေသတၱာ ထမ္းရင္ ပခံုးမွာခုဖို႔တဲ့။

ခိုင္ေခါက္ဆိုင္က ေရခဲေသတၱာမွာ က်ေနာ္က တေန႔စာ တေန႔စာသိုေလွာင္ထားတယ္။
ခိုင္ေခါက္က က်ေနာ့ဘီယာကို ျပန္၀ယ္ ေသာက္တယ္။
ေစတနာ့၀န္ထမ္းထမင္းဆိုင္အကူ
တေန႔ေတာ့ ခိုင္ေခါက္ကေျပာတယ္။ သူတို႔ မိသားစုေတြ ႐ြာမျပန္ျဖစ္တာၾကာၿပီ။ ဒီႏွစ္
ႏွစ္သစ္ကူး (တ႐ုတ္ႏွစ္ကူး) ႐ြာျပန္ခ်င္လိုက္တာတဲ့။ ဆိုင္ကိုလည္းမပိတ္ခ်င္ဘူး။

သူ႔ေယာက်္ားတေယာက္ထဲ ထားခဲ့ရမွာလဲ စိတ္မခ်ဘူး။ အမွတ္မထင္ညည္းလိုက္တာ။
သူတို႔ ထမင္းဆိုင္ဆိုတာက အျပင္က တကူးတကန္႔ လာ၀ယ္စားတဲ့လူမွ မ႐ွိတာ။ ဒီတိုက္က
လူေတြပဲ စားၾကတာ။ တိုက္ကလူေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ အခန္းကေန တယ္လီဖံုးနဲ႔
မွာစားၾကတာ မ်ားတယ္။ ဆိုင္မွာ ဆင္းစားသူ နည္းပါတယ္။ တေယာက္က မီးဖိုလုပ္၊
တယ္လီဖံုးေျဖရင္ တေယာက္က အခန္းေတြ လိုက္ပို႔ရတယ္။ ႏွစ္ေယာက္႐ွိမွ။

ဒီေတာ့ကိုယ္ေျပာလိုက္တယ္။ ဖီး(အကိုႀကီး)ကို ငါကူမယ္။ သူက ဖံုးေျဖ၊ မီးဖိုလုပ္၊ ငါ အခန္းေတြ
လိုက္ပို႔မယ္လို႔။ ကိုယ့္ကိုလဲ တတိုက္လံုးက သိေနတာပဲဟာ။

ဒီလိုနဲ႔ ခိုင္ေခါက္တို႔ ႐ြာျပန္တုန္းသံုး-ေလးရက္ ဖီးက တယ္လီဖံုးေျဖ၊ ေၾကာ္ေလွာ္၊ ပန္းကန္ေဆး။
ကိုယ္က ဘီယာေလးေသာက္လိုက္၊ အခန္းေတြက စားစရာေအာ္ဒါလာရင္ လိုက္ပို႔လိုက္နဲ႔၊
အလုပ္ကို ျဖစ္လို႔။ ဖီးက ေက်ားဇူးတင္လို႔ ကိုယ္ေသာက္တဲ့ ဘီယာဖိုး သူ႐ွင္းမယ္လုပ္လို႔ မ႐ွင္းဖို႔
ေတာင္းပန္ရ တယ္။ ကိုယ္က ေစတနာနဲ႔ကူ တာေလ။ သူ႔ တေန႔ ရတဲ့အျမတ္ေလး
ကိုယ့္ဘီယာဖိုးနဲ႔ ေျပာင္သြား မွာေပါ့။
ဆမ္လံုးေစ်းကရာကူဇာ
က်ေနာ့္ အခန္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အခန္းမွာ လူတေယာက္ေနတယ္။ သူ႔ကို တိုက္မွာေနတဲ့
လူေတြ က ေနာက္ကြယ္မွာ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ရာကူဇာႀကီးလို႔ ေခၚၾကတယ္။

ခိုင္ေခါက္(ထမင္းေရာင္းသူ) သူငယ္ခ်င္း ယုဖာဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီး က်ေနာ္ေနာ့္ကို ေျပာျပဖူးတယ္။
ဒီလူႀကီးဟာ ဆမ္လံုးေစ်းမွာ လူမိုက္ေတြ သူခိုးေတြ ခါးပိုက္ႏွိဳက္ကေလးေတြ

ေမြးၿပီးခိုင္းစားေနတာတဲ့။ က်ေနာ့္အျမင္ေတာ့ သူ႔ပံုက လူဆိုး႐ုပ္နည္းနည္းမွ မေပါက္ဘူး။
အရပ္႐ွည္႐ွည္ အသားညိဳညိဳ က်ေနာ္တို႔ဆီက အညာသား ေက်ာင္းဆရာ လူ႐ိုးပံု ေပါက္တယ္။
သူရီျပတာ ၿပံဳးျပတာ တခါမွ မေတြ႔ရဘူး။ တျခားလူေတြက သူ႔ကိုေစ့ေစ့ မၾကည့္ရဲၾကေပမယ့္

က်ေနာ္နဲ႔ေတာ့ မ်က္မွန္းတမ္းမိတယ္။ သူ႔အခန္းေ႐ွ႔မွာေနသူ အခန္း နားခ်င္းလို႔ သိပံုရတယ္။
သူ႔အခန္းဟာ အျမဲတမ္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ။ ဧည့္သည္လာလည္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ။
တခါတေလ မိန္းကေလးဧည့္သည္ ညအိပ္ညေန လာပံုရတယ္။

တေန႔ေတာ့ ခိုင္ေခါက္ဆိုင္မွာ က်ေနာ္ထိုင္ေနတုန္း ဆိုင္ေ႐ွ႔က သူျဖတ္လာတယ္။ သူ႔ကို က်ေနာ္
လွမ္း အၾကည့္မွာ ဒီတခါပဲ သူရီျပႏွဳတ္ဆက္တာ ၾကံဳဖူးတယ္။ သူကိုင္လာတဲ့

ပလပ္စတစ္ေရပံုးကိုလဲ သူ႔လက္နဲ႔ ဆျပတယ္။ က်ေနာ္က ျပန္ႏွဳတ္ဆက္ရင္း သူ႔ပံုးကို

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

60

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဘာေတြလဲေမးေတာ့ ပံုးကို ေအာက္ခ်ၿပီး က်ေနာ့္ကို ဖြင့္ျပတယ္။ က်ေနာ္ထသြားၿပီး ၾကည့္ေတာ့
သူ႔ပံုးထဲမွာ ငါးေျပမအ႐ွင္ ၀၀ကစ္ကစ္ႀကီးေတြ ပံုးတ၀က္ေလာက္ပါတယ္။ စားခ်င္ရင္
ႀကိဳက္သေလာက္ယူထားလို႔ က်ေနာ့္ကို ေျပာတယ္။

ဆိုင္ထဲက ခိုင္ေခါက္ေဘာ္ဒါ ယိုးဒယားမေတြ က်ေနာ့္တို႔ကို မ်က္လံုးအျပဴးသားေတြနဲ႔ လွမ္းၾကည့္
ေနတယ္။ သူတို႔ စိတ္ထဲထင္ေနတဲ့ လူဆိုးဗိုလ္ႀကီးက က်ေနာ့္ကို သေဘာေကာင္းေနတာ ျမင္လို႔
အံ့ၾသေနပံုရတယ္။ သူနဲ႔က်ေနာ္ အေပၚထပ္ကို လိုက္တက္ခဲ့ၿပီး က်ေနာ့္အခန္းမွာ ထည့္စရာပံုး

၀င္ယူတယ္။ သူက ယူယူ စားခ်င္သေလာက္ ယူထားလို႔ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ေပးေနလို႔ ငါးေျပမ
၀၀ အေကာင္ႀကီးႀကီး သံုးေကာင္ ယူထားလိုက္တယ္။

အဲဒီညက်မွ ေစာဖိုးၾကဴးကလဲ အိမ္ျပန္မအိပ္ဘူး။ ကိုယ္ကလဲ ငါးကို အေၾကးခြံခြါ အူထုတ္
မလုပ္တတ္ဘူး။ ခ်က္သာ ခ်က္တတ္တာ။ မနက္ဖန္ သူျပန္လာမွပဲ ခ်က္ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး
ပလပ္စတစ္ပံုးထဲ ထည့္ၿပီး ဖင္ထိုင္ခံုကေလးနဲ႔ ဖံုးထားလိုက္တယ္။ ညလည္ေလာက္မွာ
ေနာက္ေဖးက အသံတစံုတရာ ၾကားလို႔ က်ေနာ္ႏိုးသြားတယ္။ ထၾကည့္ေတာ့ ငါးေျပမ
တေကာင္ဟာ သံမံတလင္းေပၚမွာ ျဖတ္ျဖတ္လူးခုန္ေနၿပီး ပံုးထဲၾကည့္ေတာ့ တေကာင္မွ
မ႐ွိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ပန္းကန္ေတြ ဘာေတြေဆးတဲ့ေနရာ ေရဆင္းေပါက္ကေန
လြတ္ေျမာက္ ထြက္ေျပးသြားၿပီ။ ဒီတေကာင္ပဲ မလည္မ၀ယ္နဲ႔ က်န္ေနပံုရတယ္။

'ေနာက္က်သြားၿပီ ကိုေစာခိုင္' မင္းမလြတ္ေတာ့ဘူး။ ပံုးထဲျပန္ ေကာက္ထည့္ၿပီး ခံုနဲ႔ဖံုး႐ံုတင္မက
င႐ုတ္ဆံုပါ အေပၚက ဖိထားလိုက္တယ္။ မနက္ ဆရာႀကီးေပြးျပန္လာေတာ့ ေသဒဏ္ေပးၿပီး

မန္က်ည္း ရည္၊ နံနံပင္၊ မဆလာတို႔နဲ႔ ခ်က္လိုက္တာ ႐ွယ္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ တေကာင္ထဲက်န္တာမို႔
တေယာက္ တျခမ္းပဲ ဟင္းရည္႐ႊဲ႐ႊဲဆမ္း စားလိုက္ ရလိုက္တယ္။
ဘုရားပြဲ
ဆမြတ္ပကန္မွာ ဘုရားပြဲ ႐ွိတယ္လို႔ ေျပာၾကလို႔ ေရာက္ဖူးတယ္႐ွိေအာင္ တိုက္က လူေတြသြား
တာနဲ႔ လိုက္သြားၾကည့္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေနတဲ့ ဆမ္လံုးဟာ ဆမြတ္ပကန္ဒိစႀတိတ္ (Samut
Prakarn District) ထဲမွာပါတယ္။ ဘုရားပြဲကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဆီက ဘုရားပြဲေတြနဲ႔

တေထရာထဲပဲ။ မိုးေကာင္းဘုရားပြဲတို႔၊ က်ိဳက္၀ိုင္းဘုရားပြဲတို႔ေတာင္ အမွတ္ရလိုက္ေသးတယ္။
လကၡဏာဆရာ၊ ေဗဒင္ဆရာေတြကလည္း ပြဲခင္းတခုလံုးမွာ

ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားယူထားတယ္။ ဖေယာင္းတိုင္နံ႔ အေမႊးတိုင္နံ႔ေတြကေတာ့
ဖံုတေသာေသာမွာ ေရာေထြးလို႔။ မံု႔ေလေပြသည္၊ ေကာက္ညွင္းက်ည္ေထာက္သည္ေတြလည္း

အမ်ားႀကီး။ ေစာင္အေဟာင္းေလး၊ ကလကာ ႏြမ္းႏြမ္းေလး ေတြနဲ႔ကာၿပီး ၀င္ေၾကးေပးၾကည့္ရတဲ့
အထူးအဆန္းျပခန္းေတြလည္း႐ွိတယ္။

က်ေနာ္ေတြ႔ဖူးတဲ့ ဗမာျပည္က ဘုရားပြဲေတြမွာ အရက္ေရာင္းတယ္ဆိုတာ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး။
ဗူးသီးေၾကာ္ဆိုင္ေတြမွာ ေရေႏြးၾကမ္းခရားထဲ ထည့္ေရာင္းတာ။ ထိုင္းမွာက ေပၚတင္ပဲ။ အစား
အေသာက္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္၊ အေအးဆိုင္တိုင္းမွာ ရတယ္။ ဘုရားပြဲေကာ္မတီက အသံခ်ဲ႔စက္နဲ႔

တက်ီက်ီေအာ္ေနတာ ဘာလဲလို႔ ပါသြားတဲ့ ထိုင္းေတြေမးၾကည့္ေတာ့ ခါးပိုက္ႏွိဳက္သတိထားဖို႔နဲ႔
ကေလးေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာတဲ့။

ဘုရားပြဲေျပာၿပီး ဘုရားလည္းမေတြ႔ေတာ့ ေမးၾကည့္တယ္။ ေရလည္ေခါင္လား တဖက္ကမ္းလား
မသိတဲ့ ေနရာမွာ မီးေရာင္လက္လက္လင္းေနတဲ့ ေနရာကိုျပတယ္။ လူေတြေတာ့ ကူးတို႔

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

61

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေမာ္ေတာ္ ကေလးနဲ႔ ကူးေနၾကတယ္။

ဖ်ာေတြ၊ ေခါင္းအံုးေတြေရာင္းတဲ့ အသည္ေတြ႔လို႔ ဖက္ေခါင္းအံုး တလံုး၀ယ္ၿပီး တေနရာေရာက္
ေတာ့ ပီကင္းေအာ္ပရာ ကေနတာေတြ႔လို႔ ေညာင္းတာနဲ႔ ပလက္ေဖာင္းေစာင္းမွာ ထိုင္ၿပီး

ခဏၾကည့္ လိုက္တာ အတူလာသူေတြနဲ႔ လူကြဲသြားတယ္။ ပီကင္းေအာ္ပရာ ပြဲခင္းကေတာ့
တ႐ုတ္အဖိုးႀကီး အဖြားႀကီး ေလး-ငါး-ေျခာက္ေယာက္ပဲ ႐ွိတဲ့ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲပါပဲ။
အပိုင္း(၅)ၿပီး။

SUNDAY, FEBRUARY 3, 2008

က်ေနာ္ဒုကၡသည္ (၆)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

ရဲသံုးေဘာ္

ေက်ာ္ေဌး ကေနဒါထြက္သြားေတာ့ ဆမ္လံုး(Sam Rong)မွာ ဖုန္းေမာင္တေယာက္ထဲရယ္။
မဲေဆာက္က အတူ တက္ခဲ့တဲ့ အင္းစိန္ဘ၀တကၠသိုလ္တက္ဖက္ ရဲသံုးေဘာ္ဟာ ေစာဖိုးၾကဴးက
ပထမစၿပီး အိမ္ခြဲ သြားတယ္။ ပလာတာကုလားေလး ေနတဲ့နားကိုေျပာင္းသြားတယ္။ က်ေနာ္က
ေက်ာ္ေဌးနဲ႔ သြားေနတယ္။ ကိုေဌး၀င္းက လမ္ခန္းဟိန္(Ramkhamheing)အခန္းမွာ
ညိဳအုန္းျမင့္တို႔နဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္။
ဓႏုဘဏ္(Thai Danu Bank) မွာ ဒုကၡသည္ ပိုက္ဆံထုတ္တဲ့ တေန႔မွာ ေစာဖိုးၾကဴးကို မ်က္ႏွာမွာ
အညိဳအမည္း ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ေတြ႔ရတယ္။ ဘာျဖစ္လဲ ေမးေတာ့ သူတို႔ တိုက္ကိုေျပာင္း လာတဲ့

ကိုေ႐ႊဒုကၡသည္ေတြ ၀ိုင္းထိုးလို႔တဲ့။ အုပ္စုနဲ႔တေယာက္ဆိုေတာ့ ဆရာႀကီးေပြး ဒဏ္ရာအနည္း
ငယ္ ရသြားတယ္။

" ကိုယ့္လူ မျပန္နဲ႔ေတာ့....က်ေနာ္နဲ႔ လိုက္ခဲ့.."
ကိုယ့္ဆရာကလဲ လက္ယဥ္ၿပီးသား။ အပြဲပြဲႏႊဲလာခဲ့သူ၊ ရန္ျဖစ္ဖို႔ ၀န္မေလးသူဆိုတာ

အေၾကာင္းသိ။ အဲဒီတိုက္မွာ ျပန္ေနရင္ ပိုဆိုးလိမ့္မယ္။ ဒါနဲ႔ ဆမ္လံုးအိမ္ကို ေခၚလာခဲ့တယ္။
မၾကာပါဘူး ကိုေဌး၀င္းလဲ ကုလားအုပ္ေတြနဲ႔ ေနမျဖစ္လို႔ ဆမ္လံုးကိုေျပာင္းလာေတာ့
မဲေဆာက္က တက္လာခဲ့တဲ့အတိုင္း ရဲသံုးေဘာ္ ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ သိတ္မၾကာလိုက္ဖူး၊
ကိုေဌး၀င္းအလုပ္တခု ရသြားလို႔ အလုပ္ကေပးတဲ့ ဖက္ဘူလီလမ္း(Petchaburi)
ကိုေျပာင္းသြားတယ္။

လက္မွတ္ထိုးတဲ့ တေန႔ ႐ံုးေလးမွာ ကိုျမင့္လႈိင္ (ယခု-ေဒါက္တာျမင့္လိႈင္၊ ဆန္ဖရန္စစၥကို)နဲ႔ ေတြ႔
တယ္။ သူက မိႈင္းရာျပည့္အေရးအခင္းမွာ ေဆးတကၠသိုလ္(၁)က ေနာက္ဆံုးႏွစ္

ေဆးေက်ာင္းသား။ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ တိုက္မွာ ခဏဆံုလိုက္ၿပီး သူက တြဲဘက္ေထာင္ကို
ေရာက္သြားတယ္။ ေထာင္ ကထြက္ၿပီး ကြဲသြားၾကတာ ႐ွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုတုန္းကလဲ
အလံတလက္ထဲေအာက္မွာ လႈပ္႐ွားခဲ့ၾကေပမယ့္ တာ၀န္ယူရတဲ့ လုပ္ငန္းျခင္း မတူေတာ့
မဆံုျဖစ္ၾကဘူး။ အဲဒီတုန္းက သူက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ နည္းျပဆရာျဖစ္ေနၿပီ။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

62

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဆရာမ်ားသမဂၢကို ဦးေဆာင္ဖြဲ႔စည္းသူ တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး အေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ႔ အသဲႏွလံုး

ျဖစ္တဲ့ အေထြေထြ သပိတ္ေကာ္မတီ (GSC-General Strike Committe) မွာ ဒုတိယ တြဲဘက္
အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉး ကေန ထိုင္းနယ္စပ္ကို တိမ္းေ႐ွာင္ခဲ့ တယ္။ မာနယ္ပေလာက

ဒီေအဘီ (DAB-Democratic Alliance of Burma) ထဲမွာ အမႈေဆာင္ တေယာက္ အေနနဲ႔
ပါခဲ့ေသးတယ္။ ဘန္ေကာက္ေရာက္မွ ရဲေဘာ္ေတြ ျပန္ဆံုျဖစ္ၾကတယ္။
" ကိုယ္..ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ လာေနလို႔ ရမလား.."
" ရတယ္ကိုယ့္လူ...အခ်ိန္မေ႐ြးလာခဲ့.."

ေလ်ာ့သြားတဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ေနရာ အစားတေယာက္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ဒံုရင္းအတိုင္း

ရဲသံုးေဘာ္ျပန္ရတယ္။ ကိုျမင့္လိႈင္နဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး တခါတေလ ဗိုေစာ(ေစာမင္းေကာင္း)(ယခုေလာ့အိန္ ဂ်ယ္လိစ္)လဲ ေရာက္-ေရာက္လာတယ္။ ဆမ္လံုးအိမ္က ေမွာင္တာကလြဲရင္
လန္ခမ္းဟိန္က တိုက္ထက္ ပိုအဆင္ေျပတယ္။

ကိုျမင့္လိႈင္လဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ခ်က္စားတတ္သူဆိုေတာ့ သူ႔စားအိုးစားခြက္ကလဲ မနည္းလွ
ဘူး။ ေလးေယာက္သား ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ခ်က္ၾကျပဳတ္ၾက။ ကိုယ္က မၾကာမၾကာ

အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ ခ်က္သလို ေစာဖိုးၾကဴးကလဲ မုံ႔ဟင္းခါးခ်က္တယ္။ အဲဒီလိုခ်က္တဲ့အခါ
ဘြန္း(ကိုေဌး၀င္း)ကို ဖံုးေခၚ လိုက္ရင္ တကူးတကန္႔ လာေရာက္ကူညီ စားေပး႐ွာတယ္။

တခါတေလ ကိုတင္ေမာင္ေဌး(ငွက္ႀကီး)လို ဖြတ္အႀကီးစားမဟုတ္ေပမဲ့ မင္းေက်ာ္ခိုင္ (ယခု-နယူး
ေယာက္) ဆိုတဲ့ အ႐ြယ္ေတာ္ ဖြတ္ကေလးတေကာင္ ေပါက္ေပါက္လာတယ္။ သူက ေက်ာ္ေဌး႐ွိ

ကတည္းက ဒီအိမ္ကို ၀င္ထြက္ေနက် ေဖာက္သည္။ ညအိပ္ညေန နားနားေနေန ေနတတ္သူမ်ိဳး။
ဘန္ေကာက္မွာေနစဥ္ ကိုယ္ သြားေရာက္လည္ပတ္တဲ့အိမ္ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ လက္ငါးေခ်ာင္းမျပည့္
သလို ကိုယ့္ဆီလာတဲ့လူလဲ မ်ားမ်ားစားစားမ႐ွိပါဘူး။
ၿမိန္ရာဟင္းေကာင္း-ခင္ရာေဆြမ်ိဳး

ကိုျမင့္လိႈင္နဲ႔ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆရာ၀န္ႀကီး ေဒါက္တာခင္ေမာင္ႂကြယ္၊ ေဒၚခင္ျပံဳးတို႔ မိသားစု နဲ႔
ရင္းႏွီးခဲ့ရတယ္။ စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီရ႐ွိေရး အလံေအာက္မွာ လက္တြဲလို႔

ရသူေတြ ျဖစ္တယ္။ ေအဘက္တကၠသိုလ္၀င္းထဲမွာေနၾကတယ္။ သူတို႔ဆီေရာက္သြားရင္
ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း၊ ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္း ေျပာလို႔ကို မကုန္ႏိုင္ဘူး။
ကိုယ့္ထက္အသက္အားျဖင့္၊ ႏိုင္ငံေရး၀ါအားျဖင့္ အမ်ားႀကီး ႀကီးသူေတြျဖစ္ေတာ့ သူတို႔ဆီက
အေတြ႔အၾကံဳေတြ အမ်ားႀကီး ၾကားနာခြင့္ရလိုက္တယ္။

ေရာက္သြားရင္ ေဒၚျပံဳးခ်က္တဲ့လက္ရာလဲ တခုမဟုတ္ တခုကေတာ့ အျမဲလိုလို စားရတယ္။

မၾကာခဏ သူဘာခ်က္လဲ ကိုယ္ဘာခ်က္လဲ ဆိုတာနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး အခ်က္အျပဳတ္အေၾကာင္းလဲ
စကားဆံုျဖစ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ အေမရိက ထြက္ဖို႔ သြားႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ေဒၚျပံဳးက ၀ါသနာတူခ်င္းမို႔
'စားၿမိန္၀ိုင္း' ဆိုတဲ့ ဟင္းခ်က္ စာအုပ္ကေလး အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ေသးတယ္။

ဆရာ၀န္ႀကီးရဲ႔ အထိမ္းသိမ္းခံရတုန္းက အေတြ႔အၾကံဳေတြလဲ မနည္းလွဘူး။ ေဒၚျပံဳးက ဖဆပလ
၀န္ႀကီး သခင္သာခင္ရဲ႔သမီး၊ ဒီအက္စ္အို (DSO-Democratic Student's Organization)

ေခါင္းေဆာင္ထဲကတေယာက္။ ဦးလွေဖရယ္(ကိုကိုကၽြန္းျပန္)(တင့္ေဇာ္-အမည္နဲ႔ စာေရးသူ)၊
က်ေနာ္ ရယ္၊ တေန႔မွာ ေဒၚျပံဳးတို႔ဆီ သြားလည္ၾကတယ္။ သူတို႔ေတြက

ေ႐ွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာၾက၊ က်ေနာ္ကေတာ့ နားေထာင္သူသက္သက္။ တခ်ိန္က
ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈေတြ၊ ဒီအက္စ္အိုေတြ၊ တပ္ဦးေတြအေၾကာင္း ၾကားရတာ။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

63

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေတာ္လွန္ေရးမ်ိဳးဆက္ေတြဟာ အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ သင္ခန္းစာ ေတြကို ဒီလိုပဲ လက္ဆင့္ကမ္း
ၾကားနာသင္ယူၿပီး မိမိတို႔ ျဖတ္သန္းမႈမွာ အသံုးခ်ရမွာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေဒၚၿပံဳးတို႔ဆီ မၾကာခဏ
ေရာက္ျဖစ္တယ္။

ေဒၚျပံဳးသတင္းေပးလို႔ ဆရာတေယာက္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း အရင္းအခ်ာ တေယာက္ကိုလဲ
မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ဆံုရျပန္တယ္။ ကိုယ့္ရဲ႔ စက္မႈတကၠသိုလ္ (၇)ႏွစ္တာ ကာလမွာ
ကိုယ့္တို႔ဆရာျဖစ္ဖူးတဲ့၊ ကိုယ္ေလးစား ခ်စ္ခင္တဲ့ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္ (ယခု-နယူးေယာက္)ဟာ
ေဒၚျပံဳးတို႔နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက တကၠသိုလ္ အေဆာင္မွာ ေနတယ္။ သူက ဓါတုအင္ဂ်င္နီယာ

တတိယႏွစ္နဲ႔ စတုတၳႏွစ္တန္းေတြမွာ Physical Chemistry သင္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက
သူ႔ကို ကြယ္ရာမွာ တ႐ုတ္ဘုရားလို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကတယ္။ သူ႔နဲ႔ တတိယႏွစ္မွာ (၂) ႏွစ္၊
စတုတၳႏွစ္မွာ (၁)ႏွစ္ ေပါင္း သံုးႏွစ္ဆံုလိုက္ရတယ္။

ေနာက္တေယာက္က ကိုတင္၀င္းသိန္း(ယခု-နယူးေယာက္)။ သူက စာႀကိဳးစားသူ၊ စာေတာ္သူဆို
ေတာ့ အတန္းထဲမွာသူ႔ဆီက လက္ခ်ာစာအုပ္ေတြငွား၊ နားမလည္တာျပခိုင္းနဲ႔
အျမဲဆရာတင္ရတာ။ သူလဲ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈေတြကို အထူးတန္းပြဲၾကည့္စင္ကေန
ေထာက္ခံအားေပးသူတဦး ျဖစ္ခဲ့ တယ္။ သူက ေအအိုင္တီ (A.I.T-Asia Institute of

Technology)မွာ အင္ဂ်င္နီယာ မဟာသိပၸံ ဘြဲ႔ယူၿပီး ေအဘက္တကၠသိုလ္မွာ ဆရာလုပ္ေနတာ။

ေဒၚျပံဳးလမ္းၫႊန္လို႔ ကိုတင္၀င္းသိန္း အခန္းကို တံခါးသြားေခါက္ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႔ရတာက
စစ္ျပန္မဂၢဇင္းမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ကာတြန္းေရးတဲ့ ကို၀င္းထြန္း (ယခု-နယူးေယာက္)

ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ သူက မေလး႐ွားက ျပန္လာၿပီး ထိုင္းမွာ ေသာင္တင္ေနတာ။ ဒီလိုနဲ႔
ဆရာသမားေဟာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း၊ မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုရတယ္။
ေထာက္လွမ္းေရး(၇)ကဗိုလ္ႀကီး
မိတ္ေဆြျဖစ္ေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး(၇)က ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္းတေယာက္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ရတယ္။

ေပၚတင္ ရန္မျဖစ္ခင္ထိက သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ ဟန္ေဆာင္မိတ္ေဆြ။ ကိုယ္ဘာလဲဆိုတာ သူသိသလို
သူဘာလဲဆိုတာ လဲ သူကိုယ္တိုင္ေျပာျပလို႔ ကိုယ္သိရတယ္။ သိလ်က္သားနဲ႔

တခ်ပ္ေမွာက္ဖဲကစားသလို ေအာက္တစ္နဲ႔ ေဟာက္စားေခ်ာက္စားေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလို
ေနထိုင္နည္းေတြက ရန္သူ႔ႏွလံုးသားတြင္း တိုက္ပြဲ ဆင္ရစဥ္ တုန္းကလဲ မၾကာခဏ
သံုးရတတ္ပါတယ္။ သူ႔အိမ္မွာ ဘီယာ အတူတူ ေသာက္တယ္။ ထမင္းဟင္း ခ်က္စားတယ္။
သူ႔မိန္းမက ကိုယ္တို႔ ႐ံုးေလး ေဆးခန္းမွာ ဆရာ၀န္။

သူတို႔ ထိုင္းကိုေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာတုန္းက ကိုယ့္တူလိုသားလိုေနတဲ့

ေကာင္ေလးတေယာက္ က သတင္းလာေပးတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က ေျပာခိုင္းတယ္
ေထာက္လွမ္းေရးကဗိုလ္ႀကီး တေယာက္၊ သူ႔မိန္းမက ဆရာ၀န္ ဘန္ေကာက္ကို

ေရာက္လာတယ္တဲ့။ ဗမာေထာက္လွမ္းေရးေတြ ထိုင္းေရာက္တာမ်ား အဆန္းမွတ္လို႔။
သေဘာ႐ိုးနဲ႔ သတင္းလာေပးတာလား၊ တမင္ေပးခိုင္းလို႔ လာေပး တာလား။ တခုခုေပါ့ေလ၊
ဂ႐ုစိုက္စရာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲ ထားလိုက္တယ္။
ရက္အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ကိုေဌး၀င္းက တခါေျပာလာျပန္တယ္။

" ဒီေန႔ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဒုကၡသည္လာေလွ်ာက္တယ္၊ သူတို႔ေလွ်ာက္လႊာ
ကို အေပၚကိုတိုက္႐ိုက္တင္သြားတယ္၊ ခြန္အမ္ႏြဲ႔ လက္ထဲမွာေတာင္ မထားဘူး...."
"ဘာေကာင္ေတြလဲ"

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

64

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

" ဟိုတခါ....ခင္ဗ်ားဆီလာတဲ့ ေကာင္ေလးေျပာတာမ်ား ျဖစ္ေနမလား"
" ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

" ေယာက္်ားကဗိုလ္ႀကီး-မိန္းမက ဆရာ၀န္ေလ..."
" ျဖစ္ႏိုင္တယ္...."

အဲဒီလိုေျပာၿပီး တခါ တခန္းရပ္သြားျပန္ေရာ။
တေန႔ က်ေနာ္ ႐ံုးေလးက ေဆးခန္းကိုေရာက္သြားေတာ့ ဆရာ၀န္အသစ္တေယာက္ ေရာက္ေန
တယ္။ ဘယ္ေက်ာင္းကလဲ၊ ဘယ္တုန္းကေအာင္တာလဲ ေဆြမ်ိဳးေတြစပ္၊ စကားေတြ

စပ္ၾကရင္းက အေၾကာင္းအရာတခုမွာ က်မေယာက်္ားေတာ့ သိမယ္ထင္တယ္ဆိုၿပီး သူ႔ဆီက
စကားတခြန္းလႊတ္ခနဲ ထြက္လာတယ္။

" ခင္ဗ်ားေယာက်္ားက ဗိုလ္ႀကီးလား..."

က်ေနာ္က ေကာက္ခါငင္ကာေမးလိုက္တာ ဆရာ၀န္မ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ အံ့ၾသသြားတယ္။
" ဘယ္လို လုပ္သိတာလဲ.."
သူေမးတာ ကိုယ္ျပန္မေျဖေတာ့ တျခားစကားေတြ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားတယ္။

ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္က ႐ံုးေလးမွာ စာၾကည့္တိုက္မွဴး အလုပ္ရတယ္။ ကိုရန္ေနာင္(ယခု-နယူး
ေယာက္)၊ မီးမီး (ယခု-?)က ေဆးခန္းအကူ၊ ဆရာ၀န္မေယာက်္ား ဗိုလ္ႀကီးၾကည္၀င္းက
႐ံုးေလးမွာ အဂ္လိပ္စာသင္တန္းတက္တယ္။

ၾကည္၀င္းက သ႔ူသင္တန္းၿပီးရင္ က်ေနာ့္စာၾကည့္တိုက္မွာ က်ေနာ္နဲ႔စကားေျပာရင္း မိန္းမ႐ံုးဆင္း
တာကို ေစာင့္တယ္။ ကိုရန္ေနာင္ကလဲ သူတို႔နဲ႔ အခန္းေဖာ္ဆိုေတာ့ တခါတေလ ႐ံုးဆင္းရင္
ေလး ေယာက္သား ဆူသီးဆမ္ အင္သာမာလာ ေစ်းကေလးမွာ ေစ်း၀ယ္ၿပီး သူတို႔အိမ္မွာ
သြားခ်က္စားၾက တယ္။

" လူေတြက..ေန၀င္း ဘာ..ညာ..အျမဲေျပာေျပာေနတယ္..သူတို႔က ဘယ္ေလာက္သိလို႔လဲ
..က်ေနာ္ က အနီးကပ္ေနဖူးခဲ့တာ"

ၾကည္၀င္းက ေထာက္လွမ္းေရး၊ ဦးေန၀င္း ႏိုင္ငံျခားခရီးေတြ ျပည္တြင္းခရီးေတြ ဟိုဟိုဒီဒီ
သြားရင္ သူတို႔က လံုျခံဳေရး လိုက္ရတာတဲ့။
" ခင္ဗ်ားက ဒီအက္စ္ေအဆင္းလား..."
" မဟုတ္ဘူး အလုပ္သင္ဗိုလ္..."
" က်ေနာ္က အိမ္ေထာင္႐ွိတယ္၊ လဲ့လဲ့စိမ္းက အင္န္အယ္လ္ဒီ (NLD)က..မၾကာခဏေခၚစစ္
ေမးျမန္းရင္းက က်ေနာ္နဲ႔ေတြ႔ၿပီး.. အထက္ကရိပ္မိသြားလို႔ ခုလိုထြက္ေျပးလာတာ..."

ဒါက သူေျပာတဲ့ဇာတ္လမ္း။ မွန္လား..မမွန္လား မေျပာတတ္ဘူး။ မွန္မွန္...မမွန္မွန္ေလ ကိုယ္နဲ႔
ဘာ ဆိုင္တာမွတ္လို႔..။ သူကသာ ေဒါက္တာ လဲ့လဲ့စိမ္းကို အင္န္အယ္လ္ဒီ (NLD)

ဘာညာေျပာတာ၊ လဲ့လဲ့စိမ္း ႏိုင္ငံေရးစကားေျပာတာ တခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ ကိုရန္ေနာင္ကေတာ့
သူတို႔ဆီမွာ မသကၤာစရာ အေထာက္အထားေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႔တယ္တဲ့။
ပန္းျခံထဲက ဖံုးေခၚသူ

" ကိုေအး၀င္း က်ေနာ္ အခု ဆနမ္းမလြမ္က ေခၚေနတာ.....ခင္ဗ်ားတို႔ဆီ က်ေနာ္
လာလို႔ရမလား"

အခ်ိန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည သန္းေခါင္ေက်ာ္ေနၿပီ။
" ကိုယ့္လူ....ဘာျဖစ္လို႔လဲ.....လာခဲ့ေလ"

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

65

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

" လာမွေျပာမယ္ဗ်ာ...က်ေနာ္ ညေန ကတည္းက ဒီပန္းျခံထဲ ေရာက္ေနတာ..."
ကိုရန္ေနာင္ေရာက္လာေတာ့ မနက္ႏွစ္နာရီထိုးခါနီးေလာက္ ႐ွိေနၿပီ။

" ၾကည္၀င္းအေၾကာင္းကို..ဗီလိုင္၀မ္ဆီ က်ေနာ္တင္ျပတယ္.. အဖြားႀကီးက မင္းေတြ႔တဲ့
အေထာက္ အထားေတြယူလာျပ..ဆိုလို႔ ဆရာမလဲ ေဆးခန္းမွာ ႐ွိေနတုန္း၊ ဒင္းလဲ
အတန္းတက္ေနတုန္း က်ေနာ္အိမ္က သြားခိုးယူၿပီး ျပလိုက္တယ္...."
" ဒီေတာ့ အဖြားႀကီး..ဘာေျပာလဲ.."

" ေကာ္ပီကူးထားလိုက္ၿပီး ဆရာမကိုေခၚေျပာတယ္.. မင္းေယာက်္ားအတန္းၿပီးလို႔
မင္းကိုေစာင့္ရင္ အျပင္ကပဲေစာင့္ပါေစ..ေဆးခန္းထဲ ၀င္ထိုင္ေနစရာမလိုဘူး....လို႔ေျပာတယ္"
ဟုတ္တယ္။ ၾကည္၀င္းက ဟို စာရင္းစာအုပ္ လွန္ၾကည့္၊ ဒီဖိုင္တြဲ ကိုင္ၾကည့္၊ အျမဲလုပ္တယ္။
သူ႔မိန္းမက အိမ္ေရာက္ေတာ့ အဖြားႀကီးေျပာတာ ၾကည္၀င္းကို ျပန္ေျပာတယ္။ ကိုရန္ေနာင္
ညေနျပန္ေတာ့ ၾကည္၀င္းက အုတ္နီခဲနဲ႔ လိုက္ထုတာ။ အုတ္ခဲကို ကိုင္ၿပီး ေခါင္းကို

အေသထုတာ။ ထြက္ေျပးလို႔ ထုလို႔မရ မမီလိုက္မွ ေနာက္ကေန အဲဒီအုတ္ခဲနဲ႔ လွမ္းေပါက္တာ
ပခုံးကိုထိသြားတယ္။ ကိုရန္ေနာင္ ေနစရာမ႐ွိလို႔ တညေနလံုး ဆနမ္းမလြမ္ပန္းျခံထဲ ထိုင္ေနၿပီးမွ
သတိရၿပီး က်ေနာ္တို႔ဆီ ဖံုးလွမ္းဆက္တာ။

မနက္မိုးလင္း က်ေနာ္နဲ႔ ေစာဖိုးၾကဴးျခံရံၿပီး ကိုရန္ေနာင္႐ံုးသြားရတယ္။ ဘတ္စ္ကားကဆင္းေတာ့
ေစာဖိုးၾကဴက ေ႐ွ႔ေပါက္ကဆင္း၊ ေ႐ွ႔မလွမ္းမကမ္းက ေလွ်ာက္၊ ကိုရန္ေနာင္က

ေနာက္ေပါက္ကဆင္း၊ က်ေနာ္က သူ႔ကို ျမင္သာတဲ့ေနာက္ မလွမ္းမကမ္းက လိုက္ေပးရတယ္။
႐ံုးနားက လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ေလးမွာ ၾကည္၀င္းနဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ ေရဗန္(
Rayben)ေနကာမ်က္မွန္ ကိုယ္စီတပ္ၿပီး ထိုင္ေနၾကတယ္။ ၾကည္၀င္းက
လမ္းဘက္ေက်ာေပးထားေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို မျမင္ဘူး။ သူ႔လူ တေယာက္က လမ္းဘက္ကို
မ်က္ႏွာျပဳထားတယ္။

ကိုရန္ေနာင္က ႐ံုးေရာက္ေတာ့ မေန႔က အျဖစ္အပ်က္အားလံုး၊ အဖြားႀကီးကို ေျပာျပလိုက္တယ္။
ညေန႐ံုးဆင္း ကိုရန္ေနာင္က က်န္တဲ့သူ႔ပစၥည္းေတြ ေကာက္သိမ္းဖို႔ အိမ္ျပန္တယ္။ က်ေနာ္နဲ႔

စာၾကည့္တိုက္မွာ အကူလုပ္တဲ့ ကိုရဲေနာင္က အေဖာ္လိုက္ေပးတယ္။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူေနတာ
ကိုရန္ေနာင္က ၾကည္၀င္းသိမွာစိုးလို႔ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ဆမ္လံုးအိမ္ကပဲ
ျပန္ေစာင့္ခိုင္းတယ္။
အိမ္မွာ ၾကည္၀င္းနဲ႔အတူ ဒုကၡသည္ထဲက ေလတပ္ထြက္ လွေသာင္းဆိုတာလဲ ႐ွိေနတယ္။

အဲဒီမွာလဲ သူတို႔က ကိုရန္ေနာင္ကို ဒုကၡေပးဖို႔၊ တခုခုလုပ္ဖို႔၊ ရဲေနာင္ပါသြားတာရယ္၊ တိုက္တိုက္
ဆိုင္ဆိုင္ ကိုရန္ေနာင့္ မိတ္ေဆြတေယာက္ ေရာက္လာတာနဲ႔ ေၾကးစားႏွစ္ေယာက္
မတရားလုပ္မဲ့ ေဘးက သီသီေလး လြတ္သြားတယ္။

ကိုရန္ေနာင္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ေလးငါးရက္ေလာက္ေနၿပီး အိမ္ရလို႔ တျခားကို ေျပာင္းသြားတယ္။
ထူးျခားတဲ့သာဓကျပရရင္...
တိုက္ဆိုင္မႈတခုပဲလား မေျပာတတ္ဘူး။ ၾကည္၀င္းအေရးအခင္းျဖစ္ၿပီး မၾကာဘူး၊ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔
က ျပည္တြင္းမွာ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲ တခုလုပ္တယ္။ သူ႔ရဲ႔ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲမွာ

"ထူးျခားတဲ့သာဓက ျပရရင္..." ဆိုၿပီး ဆူသီးဆမ္က ႐ံုးေလးမွာ စာၾကည့္တိုက္မွဴးလုပ္ေနတဲ့
"ေအး၀င္း" ဟာ "လမင္းတရာ ေအး၀င္း" ျဖစ္တယ္လို႔ ေၾကညာေမာင္း ခတ္တယ္။

သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲ သတင္းဟာ ညေရဒီယိုမွာလႊင့္ၿပီး ေနာက္ေန႔ သတင္းစာထဲ ပါလာတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

66

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ပထမတခါ အထုပ္လာခ်သလိုပဲ သတင္းစာ ထုပ္ကေလးကို က်ေနာ္တို႔ ႐ံုးေလးမွာ ဗမာသံ႐ံုးက
လာခ်သြားတယ္။ သတင္းစာလာေတာ့ ႐ံုးေလးမွာ အဂၤလိပ္စာ ဆရာလုပ္တဲ့ ၾကည္၀င္းတို႔၊
လွေသာင္းတို႔ ဘက္ေတာ္သား ေအာင္ကိုကိုက မ်က္ႏွာလိုအားရ အေပၚထပ္ကို
အေျပးတက္သြားၿပီး အဖြားႀကီးကို သြားဖတ္ျပတယ္။

က်ေနာ္ အေပၚထပ္တက္သြားေတာ့ ခြန္ဗီလိုင္၀မ္နဲ႔ ခြန္ဖက္ဒီက...
" ေအး၀င္း..သတင္းစာထဲမွာ နင့္ရဲ႔ အေပါင္းအသင္းေတြဆိုၿပီး.. ငါတို႔နာမည္ေတြေကာ မပါဘူး
လား..."

လို႔ ပ်က္လံုးထုတ္ ဟာသလုပ္ၾကတယ္။
ဧည့္လမ္းျပ

ဂ်ာမဏီက ေယာက္ဖႀကီးဆီက ဖံုးရတယ္။ ေနာ္ေ၀က သူ႔သူငယ္ခ်င္း မိသားစု ဘန္ေကာက္ကို
အလည္လာၾကမယ္။ ေနရာထိုင္ခင္း ႀကိဳတင္စီစဥ္ထားေပးဖို႔၊ ေလဆိပ္မွာ ႀကိဳေပးဖို႔၊ သြားခ်င္ရာ
လိုက္ပို႔ေပးဖို႔ ေျပာတယ္။ သူ႔အေၾကာင္းကိုလဲ နည္းနည္းပါးပါး ေျပာျပထားတယ္။ တေယာက္နဲ႔

တေယာက္ မျမင္ဘူးၾကေတာ့ ဧည့္ႀကိဳတို႔ ထံုးစံအတိုင္း နာမည္ကို စာ႐ြက္ေပၚခပ္ႀကီးႀကီးေရးၿပီး
ေထာင္ျပရတာေပါ့။ သူ႔နာမည္ ေဒါက္တာဂီယာဘိုေထာက္ဆန္ (Dr. Gier Bohtolfsan) ကို
အဂၤလိပ္လို ေရးသြားတယ္။

ေလဆိပ္ထဲက ထြက္သူေတြကို အကဲခတ္ၿပီး ျဖစ္ႏိုင္မယ့္သူ ထင္ရင္ စာ႐ြက္ေထာင္ျပတာေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူတေယာက္ဟာ အေ၀းကတည္းက ျပံဳးျပံဳး-ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ က်ေနာ္႐ွိရာကို
လာေနတာျမင္လို႔ စာ႐ြက္ေထာင္ျပမယ္ လုပ္တုန္းမွာပဲ အနားေရာက္လာၿပီး" မဂၤလာပါ...ဦး၀င္း...ေနေကာင္းပါသလား..."

ဗမာလို ပီပီသသ တလံုးခ်င္း ေျပာၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ႐ုတ္တရက္ေၾကာင္သြား
တယ္။ ဗမာလိုေျပာႏိုင္ပါသလားလို႔ က်ေနာ္က အဂၤလိပ္လိုေမးေတာ့" နည္းနည္းပါးပါး...." တဲ့။

ၿပီးေတာ့ သူ အဂၤလိပ္လိုပဲ ဆက္ေျပာပါတယ္။ တခ်ိန္တုန္းက သူနဲ႔ ေယာက္ဖႀကီးက
အေ႐ွ႔ဂ်ာမဏီ မွာ အတူတူ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာတဲ့။ ေမာင္သာရ စကားနဲ႔ေျပာရရင္ "
ငယ္ငယ္တုန္းက ကြန္ျမဴနစ္" ေတြတဲ့။ ခုေတာ့ ဘာျဖစ္သြားလဲ ကိုယ္လဲမသိဘူး။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေထာက္ခံအားေပးတဲ့ ေနာ္ေ၀က အဖြဲ႔အစည္းတခုထဲပါတယ္။
ပထမ တရက္ သူတေယာက္ထဲ ေရာက္လာတာ။ ေနာက္ေန႔မွာ သူ႔သမီးနဲ႔ သူ႔ဇနီး

လိုက္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ႐ံုးေလးစာၾကည့္တိုက္မွာ လုပ္ေနၿပီ။ သူက

ခြင့္သံုးရက္ ယူခိုင္းတယ္။ အလုပ္ပ်က္တဲ့အတြက္ တေန႔ ဘတ္တရာ့ငါးဆယ္ယူပါ ဆိုၿပီး
သံုးရက္စာ ဘတ္ငါးရာ ထုတ္ေပးတယ္။ သူတို႔နဲ႔အတူ မနက္စာ၊ ေန႔လည္စာ၊ ညစာ
အတူစားရတယ္။

ေထာက္လွမ္းေရးအထင္ခံရျခင္း

ဘန္ေကာက္ဗဟိုစာတိုက္ (G.P.O) နဲ႔ ကပ္လ်က္၊ လမ္းကေလးမွာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္
တဆိုင္႐ွိ တယ္။ လက္ဘက္ရည္၊ နံျပား၊ ဆိတ္႐ိုးဆြပ္ဟာ ဗမာျပည္က လက္အတိုင္းမို႔

တင္ေမာင္ေဌး(ငွက္ႀကီး)နဲ႔ သြားစားၾကတယ္။ ဆိုင္ထဲမွာ တံခါးေပါက္နဲ႔ နီးတဲ့ ၀ိုင္းႀကီးတ၀ိုင္းမွာ
ဗမာျပည္က ကုလားေတြ ၀ိုင္းဖြဲ႔ေန ၾကတယ္။ ေမာင္ေဌးနဲ႔ ကိုယ္က သူတို႔နဲ႔ တ၀ိုင္းေက်ာ္၊

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

67

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဆိုင္အလည္ေခါင္က စားပြဲမွာ။ ရန္ကုန္မွာ ကိုယ္ေနတာက မဂိုလမ္းဆိုေတာ့ အဲဒီ၀ိုင္းမွာ

ျမင္ဘူးသလိုမ်က္ႏွာမ်ိဳးေတြ ခ်ည္းပဲ။ အဲဒီထဲက တေယာက္ကေတာ့ မဂိုလမ္းအလယ္လမ္း
ကိုယ့္စာအုပ္ဆိုင္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဗလီေဘးတိုက္မွာ ေနတယ္။ သူ႔ ညီေလး ညီမေလးေတြက
ကိုယ့္ဆိုင္ကေဖာက္သည္ေတြ။ သူကကိုယ့္ကို မမွတ္မိဘူး။ ကုိယ္က သိလို႔ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္လို႔
ၾကည့္တာ သူတို႔ စိတ္ထဲ မလံုမလဲ မ႐ိုးမ႐ြေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ကုလားေတြ ၾကည့္ရတာ
က်ီးလန္႔စာစား ေတာၾကည့္ေတာင္ၾကည့္နဲ႔ ဂဏာမၿငိမ္ၾကဘူး။

"ေမာင္ေဌး.....ဒီကုလားေတြ ၾကည့္ရတာ က်ေနာ္တို႔ ကို တခုခု ထင္ေနပံုရတယ္"
"ေအး..ငါလဲ သတိထားမိတယ္..ထြက္သြားလိုက္၊ အျပင္ကလူကို ငါတို႔ကိုၾကည့္ၿပီးေျပာလိုက္
ျပန္၀င္ လာလိုက္နဲ႔...."

အေရးထဲမွာ အဲဒီကုလားေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ၾကားစားပြဲမွာ ပန္းေသးတ႐ုတ္မေတြ။ သူတို႔ထဲက
တေယာက္က မဂိုလမ္းကိုယ့္ဆိုင္အေပၚထပ္က။ ျမင္ေတာ့ လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ မကၠာက
ဘုရားဖူးၿပီး ျပန္လာတာတဲ့။ ကိုယ္တို႔ စားတဲ့ ဟာမ်ိဳး ထိုင္းလိုေျပာၿပီးမွာေပးပါ ဆိုလို႔
မွာေပးရတယ္။ ကုလားေတြရဲ႔ စိတ္၀င္စားမႈဟာ ပိုသိသာလာတယ္။

"ေမာင္ေဌး...ခုနက ထြက္သြားတဲ့ကုလား ေနာက္ကုလားတေယာက္ကို
သြားေခၚလာတယ္..ဟိုမွာ လာေနၿပီ.."

"အာဇမ္ေလ..အာဇမ္..ေဟး...အာဇမ္"
ေမာင္ေဌးေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ထသြားၿပီး ဟိုကုလားနဲ႔ ပါလာတဲ့ ကုလားကို လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။
ေၾသာ္..ေထာင္ထဲက ေဘာ္ဒါႀကီး အာဇမ္ဘိုင္။ သူနာမည္ ေမာင္ေမာင္လြင္လို႔လဲေခၚတယ္။
ကိုအာဇမ္..ေမာင္ေဌးကိုလဲ ျမင္ေရာ ေျပးလာၿပီး ေျမႇာက္ခ်ီေပြ႔ဖက္လိုက္တာ ေမာင္ေဌး
အရပ္ဂလန္ ဂလားႀကီး ေလထဲမွာ ေျမာက္ေနတယ္။

"ဟာ မိေဌး..ငါက ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔..ေၾသာ္..ကိုေအး၀င္းလဲပါတယ္..ေနေကာင္းတယ္ေနာ္.."
ကိုအာဇမ္က ေမာင္ေဌးကို ေထာင္ထဲက ရင္းႏွီးမႈအတိုင္း မိေဌးလို႔ေခၚတယ္။ မနားတမ္းေျပာ
ေနၿပီးမွ သူ႔ေဘးက လူေတြကို ဘက္လွည့္ၿပီးေျပာလိုက္တယ္။
"ဒါ..ငါ့နဲ႔ေထာင္က်ဘက္..အခ်စ္ဆံုး ရဲေဘာ္ေတြကြ"

(အာဇမ္အေၾကာင္း က်ေနာ္ေရးတဲ့ အင္းစိန္ဂီတ ေဆာင္းပါးထဲ နဲနဲပါဖူးတယ္)
က်ေနာ္ထြက္မလာခင္ Asia Week ထဲမွာ အာဇမ္ႀကီး မြတ္စလင္တပ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျဖစ္ေနေၾကာင္း
ဖတ္လိုက္ရတယ္။

"က်ေနာ္..ခင္ဗ်ားကို ျမင္ဖူးသလိုလိုပဲ"
က်ေနာ္ ႏႈတ္ဆက္မလို႔ ၾကည့္ေနတဲ့ လူကေမးတယ္။

"ျမင္ဘူးမွာေပါ့..ခင္ဗ်ားတို႔ တိုက္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စာအုပ္ငွားဆိုင္ကေလ..လွလွေထြးတို႔
က်ေနာ့ဆိုင္မွာ ကာတြန္းစာအုပ္ငွားေနက်"

"ေၾသာ္..သိၿပီ..လမင္းတရာ...က်ေနာ္တို႔က ခင္ဗ်ား၀တ္ထားတဲ့ ေဘာင္းဘီအေရာင္နဲ႔ ဘိနပ္ကို
ၾကည့္ၿပီး. ရဲလား..ေထာက္လွမ္းေရးလား တခုခုပဲလို႔ ထင္ေနတာ"
က်ေနာ္က ေက်ာ္ေဌးစြန္႔ၾကဲခဲ့တဲ့ ေလတပ္ယူနီေဖာင္းေရာင္ တက္ထရက္ေဘာင္းဘီနဲ႔
ဘီတယ္လ္ (The Beatles) ေတြ စီးတဲ့ ဖိနပ္မ်ိဳး စီးထားတာကိုး။

ဆိုင္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ တ၀ိုင္းထဲထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ ကိုေ႐ႊကုလားေတြက က်ေနာ္တို႔
ႏွစ္ေယာက္ အတြက္ လက္ဖက္ရည္ ႏွစ္ခြက္ ထပ္မွာျပန္တယ္။

"ကိုေအး၀င္း...ထြန္းေအာင္ေက်ာ္(ABSDF ဥကၠဌေဟာင္း)ေျပာတယ္...ခင္ဗ်ားဆူသီးဆမ္က

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

68

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

႐ံုးမွာ လုပ္ေနတယ္ဆို...ကိုေဌး၀င္းက ႐ံုးႀကီးမွာတဲ့..."
"ဟုတ္တယ္..က်ေနာ္ဘာကူညီရမလဲေျပာ"

"က်ေနာ့္ တေယာက္ထဲအတြက္ဆို က်ေနာ္မေလွ်ာက္ပါဘူး.. သမီးေလးအတြက္ပါ.. က်ေနာ္
ဒုကၡသည္ ေလွ်ာက္ထားတယ္.. case က pending ျဖစ္ေနတယ္.. သမီးက
သိတ္ေနမေကာင္ဘူး..အဲဒါ ေဆးကုခ်င္လို႔..."
"ဆူသီဆမ္က ႐ံုးေလးကို လာခဲ့ေလ..အဖြားႀကီးနဲ႔ က်ေနာ္ေျပာေပးမယ္"

တေန႔ ကိုအာဇမ္ သူ႔သမီးေလးလက္ဆြဲၿပီး ႐ံုးေလးကို ေရာက္လာတယ္။ ခြန္ဗီလိုင္၀မ္နဲ႔ က်ေနာ္
မိတ္ဆက္ၿပီး ကူညီဖို႔ ေျပာေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဒုကၡသည္ ပိုက္ဆံရသြားတယ္။

ဒါေပမဲ့ မၾကာလိုက္ဘူး။ တေန႔မွာ အဖြားႀကီးက ထိုင္းသတင္းစာ တခုျပတယ္။ သတင္းစာမွာ
ဓါတ္ပံုလည္းပါတယ္။

"ေအး၀င္း...ဒါနင္မိတ္ဆက္ေပးတဲ့ လူမဟုတ္လား...."
ကိုအာဇမ္တို႔ အဖြဲ႔ လက္နက္ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ထိုင္းရဲက ဖမ္းမိလို႔တဲ့။ နယ္စပ္ကေန တေနရာကို
ျဖတ္အသယ္မွာ မိသြားတာတဲ့။
အပိုင္း(၆)ၿပီး။

THURSDAY, FEBRUARY 14, 2008

က်ေနာ္ဒုကၡသည္ (၇)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

အာဏာသိမ္းအေတြ႔အႀကံဳ
ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ အာဏာသိမ္းေတာ့ ကိုယ္တို႔ မိသားစုေတြ

ေမာ္လၿမိဳင္မွာပဲ ႐ွိေသးတာ။ ကိုယ္က ၁၀ ႏွစ္သားအ႐ြယ္။ ၂၆ ႏွစ္ၾကာလို႔ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔တို႔
အာဏာသိမ္းေတာ့ ကိုယ္က ရန္သူစစ္အစိုးရနဲ႔ စီးခ်င္းထိုးေနရၿပီ။ ေသနတ္ကို စာကူးစက္၊

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

69

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဖေယာင္းစကၠဴတို႔နဲ႔ အာခံလို႔ေကာင္း ေနတဲ့ အခ်ိန္။
၁၉၆၉ တကၠသိုလ္စေရာက္ ကတည္းက ကၽြန္းဆြယ္ပြဲနဲ႔ စခဲ့တဲ့ လႈပ္႐ွားမႈေတြ၊ အေရးအခင္းေတြ၊
သပိတ္တိုက္ပြဲေတြကို အႏွစ္ ၂၀ ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီး၊ ထိုင္းေရာက္ေတာ့ လန္ခမ္းဟိန္တကၠသိုလ္မွာ
ထိုင္း ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ လႈပ္႐ွားမႈတခုကို အထူးတန္းပြဲၾကည့္စင္က ၾကည့္လိုက္ရေသးတယ္။
ေက်ာင္းသား တေယာက္ သူ႔ကိုယ္သူ ေရနံဆီေလာင္း မီး႐ႈိ႔ဆႏၵျပသြားတယ္။ သူ႔႐ုပ္အေလာင္းကို
အာဏာပိုင္ေတြက သူ႔ဇာတိ႐ြာမွာ ျပန္ၿပီးသၿဂႋဳဟ္တာျမင္ေတာ့၊ ၁၉၇၃ ခုတုန္းက

စက္မႈတကၠသိုလ္ေရွ႔မွာ ကားတိုက္ခံရတဲ့ ပဥၥမႏွစ္စက္မႈေက်ာင္းသား ကိုေမာင္၀င္း
အျဖစ္အပ်က္ကို သတိရမိေသးတယ္။

စက္မႈတကၠသိုလ္အၿငိမ့္က လူ႐ႊင္ေတာ္၊ ပတၱလားဆရာ ကိုေမာင္၀င္း ကို ေက်ာင္းေ႐ွ႔မွာ

လမ္းျဖတ္ ကူးေနတုန္း ေရလုပ္ငန္းဦးစီးဌာနက အရာ႐ွိစီးလာတဲ့ ႐ံုးကားနဲ႔ တိုက္မိသြားတယ္။
သူတို႔ပဲ ေဆး႐ံုပို႔ေပး မယ္ဆိုၿပီး တင္သြားတာ၊ အလံုခ်န္မာဖီလမ္းက အမိႈက္ပံုမွာပစ္ခဲ့လို႔
ကိုေမာင္၀င္း မေသသင့္ပဲ ေသခဲ့ရတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြက ေပါက္ကြဲေတာ့မဲ့

ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ အေျခအေနကို သေဘာ ေပါက္သြားၿပီး ၾကံေတာမွာ ခ်ခြင့္မေပးပဲ
ရန္ကုန္တိုင္းရဲမွဴးႀကီးကိုယ္တိုင္ ႐ုပ္အေလာင္းကို သဃၤန္း ကၽြန္း-တိုးေၾကာင္ေလး ဘက္က
ပတ္ၿပီး ကိုေမာင္၀င္းရဲ႔ ေယာကၡမ႐ြာ အင္းတိုင္ကို ရဲကားနဲ႔ သယ္ေျပး သြားတယ္။

ခုတခါ ထိုင္းမွာ အာဏာသိမ္းတာ ၾကံဳရျပန္တယ္။ ခိုင္ေခါက္ဆိုင္မွာ ဘီယာေသာက္ရင္း

ခိုင္ေခါက္ႀကီး နဲ႔ ေလပန္းေနတုန္း တီဗီက ထိုင္းစစ္ခ်ီသီခ်င္းေတြ ႐ုတ္တရက္ေပၚလာတယ္။
ဘာျဖစ္တာ လဲေမးေတာ့ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းတာတဲ့။ တပြဲေတာ့ ၾကည့္ရျပန္ၿပီလို႔ တြက္ၿပီး၊
အခန္းမွာ အကႌ်ေတာင္ တက္မလဲ ေတာ့ပဲ ဘတ္စ္စကားနဲ႔ ၿမိဳ႔ထဲကို ကမန္းကတန္း
ထြက္ခဲ့တယ္။

တလမ္းလံုးၾကည့္လာတာ ဘာမွလဲ ထူးျခားတဲ့ အရိပ္အေယာင္မေတြ႔ပါလား။ စစ္ကားေတြလဲ
မေတြ႔ဘူး။ စစ္သားလဲ တေကာင္တၿမီးမွ မေတြ႔ဘူး။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ လူေတြ

သြားလာေနလိုက္ၾကတာ။ အစည္ကားမပ်က္။ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ သံသယေတာင္
ျဖစ္သြားတယ္။

ဖက္ဘူလီ (Phetchabury) ေရာက္ေတာ့ ဘတ္စ္ကားက ဆင္းလိုက္တယ္။ ပတူနမ္ေစ်း
(Pratunum) မွာလဲ ထံုးစံအတိုင္း လူေတြ တိုးတိုးေခြ႔ေခြ႔သြား လာေနၾကတယ္။ တီဗီြေတြမွာ

ေျပာေန တာ လူေတြက သူတို႔နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္သလို။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္လဲ ဘာမွ မထူးတာနဲ႔
စြပ္က်ယ္အကႌ် တထည္၊ ဒညင္းသီး ငါးလံုး၀ယ္ၿပီး ျပန္ခဲ့တယ္။

ေနာက္တေန႔ သတင္းစာမွာေတာ့ ဒီမိုကေရစီေက်ာက္တိုင္(Democracy Monument)
နားတ၀ိုက္ မွာ စစ္ကားေတြ သြားေနပံု ပါတယ္။ ဒီအႀကိမ္ပါနဲ႔ဆို ထိုင္းမွာ အာဏာသိမ္းတာ ၁၆
ႀကိမ္လား၊ ၁၈ ႀကိမ္လား (အတိအက်မမွတ္မိေတာ့ဘူး) ႐ွိေၾကာင္း စာအုပ္ တခုခုမွာ
ဖတ္လိုက္ရတယ္။
ေရတိမ္နစ္ရသူ
ဇန္န၀ါရီ ၅ ရက္၊ ၁၉၉၁ မနက္မွာ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ လူတေယာက္ ဖံုးဆက္လာတယ္။

"အကိုေရ..က်ေနာ္ေဇာ္ထြန္း...ပါ၊ က်ေနာ္ ဘန္ေကာက္ေရာက္ေနတယ္..အကိုနဲ႔လဲ
ေတြ႔ခ်င္လို႔.."

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

70

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

႐ွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးမွာ အဓိကအခန္းက ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ အေထြေထြသပိတ္ေကာ္မတီ (

GSC-General Strike Commeette) မွာ ကိုေဇာ္ထြန္းဟာ တြဲဘက္အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး
လုပ္ခဲ့တာ။

"ခင္ဗ်ား ဘယ္မွာတည္းသလဲ..."
"လန္ခန္းဟိန္ယူနီဘာစီတီနားမွာ.."
"အဲဒီနားက စင္ထရယ္စူပါမားကက္(Central Super Market) ကို လာတတ္သလား..."
"လာတတ္ပါတယ္..အကို"

"ဒါဆိုရင္... လမ္းမဘက္ကို မ်က္ႏွာျပဳထားတဲ့ စင္ထရယ္ေလွကားရင္းမွာ
ညေန(...)နာရီမွာေစာင့္၊ က်ေနာ္လာခဲ့မယ္"

အဲဒီေန႔ညေန သူနဲ႔ က်ေနာ္ ေတြ႔ၾကၿပီး ညေနစာ စားရင္း စကားေတြ ေျပာၾကတယ္။ ထမင္းဆိုင္
ေတြက ေက်ာင္းနဲ႔နီးလို႔လား မေျပာတတ္ဘူး၊ ဟင္းစံုတယ္၊ ေစ်းခ်ိဳတယ္။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့လဲ
စူပါ မားကက္ႀကီးရဲ႔ ေလွကားရင္းမွာ ထိုင္ၿပီး စကားေတြ ေျပာလိုက္ေသးတယ္။
"အကို ...က်ေနာ္နဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ပါလာေသးတယ္..သူတို႔ကလဲ အကိုနဲ႔
ေတြ႔ခ်င္တယ္ေျပာတယ္ အကို ဆႏၵ႐ွိရင္ က်ေနာ္နဲ႔ လိုက္ခဲ့မလား.."
"ခင္ဗ်ား ဘယ္မွာတည္းလဲ.."

"ဦးေမာင္ေမာင္ေဆြ အိမ္မွာ အကို.."
"ေၾသာ္..မိုးသီး စတည္းခ်တဲ့ အိမ္မဟုတ္လား..အိမ္ေအာက္က ေရကန္မွာ ငါးအႀကီးႀကီးေတြ
႐ွိတယ္ေလ"

"ဟုတ္တယ္.. အကိုနဲ႔ သိလား.."
"ကိုပိုင္တို႔နဲ႔ သံုးေလးခါေရာက္ဖူးတယ္"

က်ေနာ္ေရာက္သြားေတာ့ ေစာင့္ေနတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္က မန္းၿငိမ္းေမာင္(ေကအင္န္ယူ-KNU) နဲ႔
ဦးလွေဖ(တင့္ေဇာ္-ယခု ?) တို႔ ျဖစ္တယ္။ မိတ္ဆက္ၾကၿပီး ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္း
အလႅပသလႅပ ေလာက္ ေျပာၿပီး ျပန္ခဲ့တယ္။

အေမရိကကို ဧၿပီမွာက်ေနာ္ ေရာက္တယ္။ မၾကာဘူး၊ သတင္းဆိုးတခု ၾကားရတယ္။
ကိုေဇာ္ထြန္း အသတ္ခံရလို႔တဲ့.....။ ေၾသာ္....ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ...။

ရန္သူက ရသြားတဲ့ သူ႔အကို ေဒါက္တာေဇာ္မင္းေတာင္ ေထာင္ထဲမွာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီး
ျပန္လြတ္ေတာ့ အေတာ္ေဆးကု လိုက္ရေပမဲ့ အသက္႐ွင္ေသးတယ္။ ညီခမ်ာ ရန္သူ႔လက္က

လြတ္ၿပီး ကာမွ မဟာမိတ္ေတြနယ္ထဲမွာ လက္သည္မေပၚတဲ့ တရားခံသတ္လို႔ ေသရ႐ွာတယ္။
ႏိုင္ငံေရး ပါတီေတြ ဖြဲ႔ေတာ့ GSC ထဲကလူေတြ အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရး တပ္ေပါင္းစု ထဲ
ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ကိုေဇာ္ထြန္း မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ထိုင္းနယ္စပ္ကို ေရာက္ေနၿပီ။

အဖြဲ႔အစည္းေတြ ဘာေတြက သူ႔အတြက္ တစံုတရာ အထိမ္းအမွတ္ေတြ ဘာေတြေတာ့
လုပ္ေကာင္းပါရဲ႔။ ျပည္ပမွာက ဘာပြဲညာ ပြဲေတြ မၾကာခဏလုပ္တတ္ၾကေတာ့
ေမာင္ေဇာ္ထြန္းကိုေတာ့ ခ်န္မထားဘူးလို႔ ေအာက္ေမ့ပါတယ္။
ေဆးေက်ာင္းသားဆိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ရင္း ေဆးအိပ္တလံုးနဲ႔ ႐ြာေတြလွည့္ၿပီး ေျခပလာ
ဆရာ၀န္ (Barefoot Doctor) လုပ္ေနရင္းက က်သြားတာလို႔ ၾကားလိုက္မိတယ္။
ပီနန္သို႔ (ဇူလိုင္ ၁၅၊ ၁၉၉၀)
ထိုင္းမွာ ေနရတာ ၾကာလာေလ လံုျခံဳမႈကေလ်ာ့ပါးလာေလပဲ။ UNHCR ကထုတ္ေပးထားတဲ့

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

71

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

စာ႐ြက္က အရာမေရာက္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပိုင္း အဲဒီစာ႐ြက္ေတာင္ မထုတ္ေပးေတာ့ဘူးလို႔

ၾကားတယ္။ ဒီေတာ့ တမ်ိဳးတဖံု ၾကံစည္ရတယ္။ ညိဳအုန္းျမင့္၊ ေစာဖိုးၾကဴး၊ ကိုေဌး၀င္းတို႔မွာ ဗမာ
ပတ္စ္ပို႔ေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔။ ပီနန္သြားသူသြား၊ ကြာလလမ္ပူထိ သြားသူသြား၊ အားက်လာတယ္။
ကိုယ္လဲ လုပ္ထားအုန္းမွ။

ညီမေတြက အေမရိကမွာ ဆိုေတာ့ သူတို႔ဆီကေတာင္း။ ဇနီးျဖစ္သူကလဲ ဆန္ဖရန္စစ္စကို
ေရာက္ေနတာ တႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ ႏွစ္ဦးေပါင္းမွာလိုက္တာ ပတ္စ္ပို႔ တအုပ္စာရတယ္။ အဲဒီတုန္းက
ဗမာပတ္စ္စပို႔ တအုပ္ကို ဘတ္တေသာင္း (ေဒၚလာေလးရာ) ေပးရတယ္။ ဘတ္ငါးေထာင္၊
ပတ္စ္စပို႔ဓါတ္ပံုတပံု၊ ေပးခ်င္တဲ့နာမည္ ေပးလိုက္တာ တပါတ္ေနေတာ့

ပတ္စ္ပို႔ေလးတအုပ္ရလာ တယ္။ လက္ထဲစာအုပ္ရမွ က်န္တဲ့ ဘတ္ငါးေထာင္ ေပးရတယ္။
စာအုပ္က ရန္ကုန္ပတ္စ္ပို႔႐ံုးက ထုတ္ေပးတဲ့အတိုင္း အသစ္စက္စက္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဖုန္းျမင့္

လက္မွတ္ ကလဲ အပီအျပင္။ သူ႔ကို အသက္သြင္းဖို႔ ပဲ လိုတယ္။ အသက္သြင္းတယ္ဆိုတာ
ဒီစာအုပ္နဲ႔ ထိုင္းက ထြက္တဲ့၊ အထြက္တဆိပ္တံုးထု။ မေလး႐ွားကို ၀င္၊ အ၀င္တဆိပ္တံုးထု၊
ပီနန္က ထိုင္းေကာင္စစ္၀န္ ႐ံုးမွာ ထိုင္းဗီဇာယူ လိုက္ရင္ (၆)လ ဗီဇာ ရတယ္။ (၆) လဆိုတာ
(၃)လျပည့္လို႔္ အထြက္အ၀င္ တခါလုပ္ေပးလိုက္ရင္ ေနာက္ထပ္ (၃)လ အလိုအေလ်ာက္

ျဖစ္သြားေတာ့ စုစုေပါင္း (၆)လေပါ့။ (၃) လ ျပည့္လို႔ အထြက္အ၀င္ လုပ္တာကို လူေတြက
တိုင္ပတ္တယ္လို႔ေခၚတယ္။

ေ႐ြးေကာက္ပြဲမီလိုက္တာေပါ့
ကိုယ့္ေ႐ွ႔က ထြက္၀င္လုပ္ဖူးၾကတဲ့ ဆရာႀကီးေတြရဲ႔ လမ္းၫႊန္မႈနဲ႔ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ႐ွိပဲ ထိုင္းက
ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဟြလန္ဖံုးဘူတာ(ဘန္ေကာက္ကဘူတာႀကီး) က မီးရထား႐ိုး႐ိုးတန္းလက္မွတ္
၀ယ္ၿပီး ထိုင္းေတြလိုပဲ အတည္ေပါက္နဲ႔ လိုက္လာေတာ့ လမ္းမွာ ဘာျပသနာမွ မ႐ွိဘူး။

ညေန (.....) မီးရထားထြက္တယ္။ ႐ိုး႐ိုးတန္းဆိုေပမဲ့ ဗမာျပည္ရထားေတြနဲ႔ ကြာပါ့။ က်ယ္က်ယ္
၀န္း၀န္း၊ သန္႔သန္႔႐ွင္း႐ွင္း။ ေရေသာက္ေနတုန္း မီးရထားလႈပ္လို႔ ေရေတြႏွေခါင္းထဲ

၀င္ကုန္တာတို႔၊ ဖန္ခြက္နဲ႔ သြားနဲ႔ ခိုက္မိတာတို႔ မ႐ွိဘူး။ တညလံုး အိပ္ၿပီးလိုက္သြားတာ

ထိုင္းမေလး႐ွားနယ္စပ္၊ ဟဒ္ယိုင္(Hatt Yai) ကို မနက္ မိုးမလင္းတလင္းမွာ ေရာက္သြားတယ္။
ဆရာေတြက မွာလိုက္တယ္၊ ဘူတာကေန တည့္တည့္ေလွ်ာက္သြားရင္ ဟိုတယ္ႀကီးတခုေ႐ွ႔မွာ
ပီနန္သြားတဲ့ တကၠစီေတြ ႐ွိတယ္တဲ့။ ဟိုတယ္တခုေ႐ွ႔မွာ အမ်ိဳးသားတေယာက္၊
အမ်ိဳးသမီးတေယာက္၊ နဲ႔ အမ်ိဳးသမီးငယ္ႏွစ္ေယာက္ေတြ႔တယ္။
"ပီနန္သြားမလို႔လား...က်ေနာ္တို႔မွာ တေယာက္လိုေနတယ္"

အမ်ိဳးသားက လွမ္းေမးတယ္။ က်ေနာ္က ေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္ေတာ့၊ က်ေနာ့ဆီက
ပတ္စပို႔ေတာင္းလို႔ ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔နာမည္က စိုးၫြန္႔လို႔ မိတ္ဆက္တယ္။ ဟိုတယ္ထဲက

စကၠဴအျဖဴတ႐ြက္ကိုင္ ထြက္လာတဲ့ လူလက္ထဲ က်ေနာ့္ ပတ္စ္စပို႔ ထည့္လိုက္တယ္။ ဟိုလူက
အ၀နားက စပြဲမွာ အျဖဴကဒ္ ေပၚ ဟိုေရးဒီေရး ေရးၿပီး မ်က္ႏွာရိပ္ျပတယ္။ ၿပီးၿပီ သြားမယ္ေပါ့။
ဒီလူက က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ တကၠစီဒ႐ိုင္ဘာ။ တကၠစီက မာစီဒီးစ္အစိမ္းႏုေရာင္ေလး။
ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ကားခပိုက္ဆံေပးလိုက္တယ္။

ကားေမာင္းသူရယ္၊ ကိုစိုးၫြန္႔ရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္က ကားေ႐ွ႔ခန္း၊ အမ်ိဳးသမီးသံုးေယာက္က
ေနာက္ မွာထိုင္တယ္။ လမ္းမွာစကားေတြေျပာၾကေတာ့ ကိုစိုးၫြန္႔က က်ေနာ့္ညီနဲ႔

သိတဲ့လူျဖစ္ေနၿပီး၊ သူ႔အမ်ိဳးသမီးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွာ ဆံပင္ၫႇပ္တယ္။ က်ေနာ့္အကိုက

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

72

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

သူ႔ေဖာက္သည္ျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔ေတြ ထိုင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာၾကာၿပီ။ ဒီလိုပဲ
ပီနန္ထြက္ၿပီး ဗီဇာသက္တမ္းတိုးေနက်။

"ခင္ဗ်ား..စာအုပ္က အသစ္ႀကီးေနာ္..ခုမွ ထြက္လာတာထင္တယ္"
"ဟုတ္တယ္"

"ဒါဆို ေ႐ြးေကာက္ပြဲ မီလိုက္တာေပါ့ေနာ္"
"မီခဲ့တာေပါ့"

"အားရစရာႀကီးေနာ္..အျပတ္အသတ္ပဲ"
ကိုယ္က ေဒၚစုကို အိမ္ခ်ဳပ္ခ်တဲ့အခ်ိန္မွာ ၀ရမ္းေျပးျဖစ္လို႔ ပုန္းေနရၿပီ၊ ေက်ာ္ဟိန္းဆိုတဲ့

သီခ်င္းလို "ဒိုး..ရေတာ့မယ္အခ်စ္ေရ" လို႔ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ကို 'တာ့တာ' လုပ္ခါနီး။ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို
ဘယ္မီပါ့မလဲ၊ ဒါေပမဲ့ အတည္ေပါက္နဲ႔ ႐ႊီးရတာေပါ့။ တခုေျဖသာတာက ကိုစိုးပိုင္နဲ႔ က်ေနာ္က
ေ႐ြးေကာက္ပြဲ သတင္းစဥ္ FYI ဆိုၿပီး အဂၤလိပ္လို စာေစာင္ေလးေတြ ထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္။
တကယ္ေတာ့ ကိုပိုင္က အဓိက ထုတ္သူ၊ က်ေနာ္က အကူပါ။
ေ႐ြးေကာက္ပြဲသတင္းကို ဒုကၡသည္ၿဖီးတာ ပါးစပ္ကေလးေတြ အေဟာင္းသားနဲ႔၊ နားေထာင္ၾက
ရ႐ွာ တယ္။ ငုနဲ႔ပိေတာက္ စုနဲ႔ခေမာက္တို႔ ႐ႊီးရတာေပါ့။
Golden Dragon မွာ တည
ပထမ အစီအစဥ္က ပီနန္မွာ အိပ္ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ တံုးထု ျပန္၊ ညေနရထားျပန္စီး၊

ရထားေပၚညအိပ္ဖို႔။ ကိုစိုးၫြန္႔တို႔ ဟဒ္ယိုင္က အခြန္႐ံုးမွာ ေစာင့္ေနရတာ ၾကာသြားလို႔ ပီနန္မွာ
အိပ္လိုက္ရတယ္။ ကားေပၚပါသူေတြက ပီနန္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ တည္းမယ္၊ ကိုယ္က Golden
Dragon မွာ တည္းမယ္။ ကားဆရာက သူတို႔ကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ အရင္ သြားခ်ေပးတယ္။
ပီနန္မွာ ဗမာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႀကီးတခု ႐ွိတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ခရီးသြားေတြ တည္းလို႔ခိုလို႔
ရေအာင္ လုပ္ထားတယ္။ တည္းခိုခန္းေတြထက္ အမ်ားႀကီး ေစ်းသက္သာေတာ့ လူေတြက
ေခၽြတာေရး အတြက္ အဲဒီမွာ တည္းၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သြားေတာ့ ေက်ာင္းေ႐ွ႔က
ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ဒီေန႔အတြက္ လူျပည့္ေနေၾကာင္း ေျမျဖဴခဲနဲ႔ ေရးထားတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔
အတူပါတဲ့ ကားေပၚကလူေတြလဲ မတတ္သာတဲ့အဆံုး Golden Dragon မွာ
လိုက္တည္းၾကတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ ပီနန္တညအိပ္မွာ မစားရတာ အေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ငွက္ေပ်ာဖက္မွာ ထမင္းပံု၊
ပဲဟင္းဆမ္းေပးတဲ့ ခ်စ္တီးဆိုင္မွာ ဆိတ္ဦးေဏွာက္ဟင္းနဲ႔ စားလိုက္ရတာ တန္သြားတယ္။

ကားဆရာ ကို တရက္စာ နည္းနည္း ပိုေပးလိုက္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တေန႔ ႐ံုးမဖြင့္ခင္မွာ
ေတာင္ေပၚက တ႐ုတ္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ ၾကည့္စရာေတြ လိုက္ပို႔ေပးတယ္။
အခ်ိဳရည္ဘီယာ
မေလးနဲ႔ထိုင္းနယ္စပ္ မေလးဘက္က အေကာက္အခြန္လြတ္ဆိုင္ (Duty Free Shop) မွာ
ကားခဏ ရပ္ေပးတယ္။ ခရီးေဖာ္ေတြ ဆိုင္ေအာက္ထပ္မွာ ပစၥည္း၀ယ္ေနၾကတုန္း ကိုယ္က
အေပၚထပ္ စားေသာက္ဆိုင္ဆီ တက္သြားတယ္။ ေအာက္ထပ္မွာ ဘီယာေတြ၊ အရက္ေတြ

အခြန္လြတ္ေရာင္း ေနလို႔ ကိုယ္လဲ ဆရာႀကီးေပြးအတြက္ ၀ီစကီတလံုး ၀ယ္လိုက္ေသးတယ္။
အေပၚထပ္မွာ ပန္းေသး ေခါက္ဆြဲတပြဲ နဲ႔ ဘီယာတလံုးမွာ လိုက္တယ္။

ေရာင္းတဲ့ မိန္းကေလးက လူကို အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ၾကည့္ေနၿပီး ဘီယာမရဘူးတဲ့။ ဘာအရက္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

73

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ရလဲ ေမးေတာ့ ဘာမွမရဘူးတဲ့။

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ...ေအာက္ထပ္မွာေတာင္ ေသတၱာလိုက္ေရာင္းေနတာ"
"႐ြတ္ဘီယာ Root beer ပဲ ရမယ္"

ကိုယ္က သူေျပာတဲ့ ႐ြတ္ဘီယာဆိုတာ ဘာမွန္းသိတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔"အိုေက..႐ြတ္ဘီယာပဲေပး..."
ေခါက္ဆြဲနဲ႔ ႐ြတ္ဘီယာရလာေတာ့ အက်အန ထိုင္ေသာက္တာေပါ့။ ဟာ တခုခုေတာ့ မွားေနၿပီ။

ဘီယာက ခ်ိဳေနပါလား။ ဗူးမွာလဲ beer လို႔ ေရးထားတာျမင္တယ္။ မမူးတဲ့ ဘီယာပဲ ေအာင့္သက္
သက္နဲ႔ ေသာက္လာခဲ့တယ္။ ကိုယ္ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္ထိ ဗမာျပည္မွာ ဒါမ်ိဳးေတြ ေတြ႔မွ
မေတြ႔ဘူးပဲ။ ကိုကာကိုလာေတာင္ စာအုပ္ထဲျမင္ဖူးတာ၊ ေသာက္ဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။
ဘန္ေကာက္ေရာက္ေတာ့ ကိုစိုးပိုင္အေဖ ပါပါႀကီးကိုေျပာျပေတာ့ ရီလိုက္တာ။
တိုင္ပတ္ျခင္း
ေနာက္သံုးလၾကာေတာ့ စာအုပ္မွာေပးထားတဲ့ ဗီဇာေျခာက္လထဲက က်န္သံုးလကို
အသက္ဆက္ဖို႔ ထိုင္းကေန အထြက္အ၀င္လုပ္ေပးရတယ္။ ဒါကို တိုင္ပတ္တာတဲ့။
ဒီတေခါက္က ပီနန္ထိမသြားရေတာ့ဘူး။ နယ္စပ္မွာ အ၀င္အထြက္တံုးထု၊
အေကာက္ခြန္လြတ္ဆိုင္ မွာ ေစ်း၀ယ္ၿပီး ျပန္႐ံုပဲ။

ဆမ္လံုးအိမ္ ထမင္းဆိုင္က ခိုင္ေခါက္ကေျပာတယ္။ သယ္လို႔ရသေလာက္ သယ္ခဲ့ သူျပန္ေရာင္း
ေပးမယ္။ လမ္းစရိတ္ရတာေပါ့တဲ့။

ဒီတေခါက္ေတာ့ အေပၚထပ္ကိုလဲ မတက္ေတာ့ဘူး။ စီးပြါးျဖစ္ ေအာက္ထပ္ကဆိုင္မွာ
၀ယ္ခ်င္တာ ၀ယ္ၿပီး လမ္းေဘးထမင္းဆိုင္မွာ ထမင္းစားခဲ့တယ္။ ပါလာတဲ့အထဲက
ေက်ာက္ဆူးတဆိပ္ဘီယာ တေသတၱာ၊ ၀ီစကီႏွစ္ပုလင္းအနက္က တပုလင္းကို

ခိုင္ေခါက္လက္အပ္ၿပီး ေရာင္းခိုင္းလိုက္တယ္။ မာလ္ဗို႐ိုစီးကရက္ႏွစ္ေတာင့္ကို ဆူကြန္ဗစ္ေပၚမွာ
ဖြင့္ထားတဲ့ ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္းေရာင္းတဲ့ ကိုေက်ာ္ဟန္စိုး (ပီဒီပီ-ယခု အင္ဒီယားနား) ဆိုင္နားက
ဗန္းကေလးခ်ၿပီး ႏိုင္ငံျခားေဆးလိပ္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္မွာ ကိုယ္တိုင္ သြားသြင္း လိုက္တယ္။
စရိတ္အေတာ္အတန္ ကာမိသြားတယ္။ ဒါေတာင္ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္း မသယ္လာ မိဘူး။

ရထားကဆင္းေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စပြဲတင္ပန္ကာလို၊ လွ်ပ္စစ္ထမင္းအိုးလို၊ ကိုယ္စီ
ကိုယ္စီ ဆြဲလာၾကတာ သတိထားမိတယ္။ တေနရာမွာ ရထားေပၚက ဆင္းလာသူေတြကို
ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ ရဲႏွစ္ေယာက္က ပစၥည္းမ်ားမ်ား သယ္လာသူရဲ႔ အထုပ္ေတြကို ဘူတာ
ပလက္ေဖာင္းေပၚ ခ်ခိုင္းၿပီး စစ္ေမးေနတယ္။

ကိုယ့္စိတ္ထဲ ထင္မိတာက ဖတ္ခႏုမ္ေစ်းမွာ ဒါေတြ ေပါလ်က္နဲ႔
ဘာလို႔မ်ားသယ္လာၾကပါလိမ့္လို႔။ ထိုင္းလုပ္ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြက ေစ်းေပါၿပီ အရည္အခ်င္း
မမီေတာ့ ထိုင္းဆင္းရဲသားေတြပဲ အသံုးမ်ား တယ္။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ပိုက္ဆံတတ္ႏိုင္သူက

ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ေတြ သံုးၾကတယ္ဆိုတာ ေနာက္မွ သိရတာ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ေျပကိုယ့္႐ြာမွာလဲ
တခ်ိန္က ဒါကပီနန္ပစၥည္း၊ ဒါက ေတာင္ေပၚကလာတာ ဒီလိုခြဲျခား ေျပာၾက တာကိုး။

ထိုင္းမွာ အဲဒီတုန္းက ႏိုင္ငံျခားအရက္၊ ႏိုင္ငံျခားေဆးလိပ္ကို ေမွာင္ခိုေရာင္းတယ္။ ထိုင္းဟိုတယ္
ေတြ ေပၚမွာေတာ့ ဘယ္လိုေရာင္းလဲ မေျပာတတ္ဘူး။ ဆူကြန္ဗစ္ေပၚက

ႏိုင္ငံျခားေဆးလိပ္ေရာင္းတဲ့ လူကေတာ့ သူ႔ဗန္းထဲမွာ ဗူးခြံေတြပဲ ေတြ႔တယ္။ ၀ယ္သူလာမွ
ဖြက္ထားတဲ့ဆီက သြားယူေပးတာ။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

74

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ထိုင္းမွာ ျပည္တြင္းျဖစ္ စီးကရက္(ခ႐ြန္ေထ့ပ္ နဲ႔ ဖြန္တြပ္) ပဲ အမ်ားေသာက္ၾကတာ။ ထိုင္းျပည္သူ
ေတြက ကိုယ့္ ျပည္တြင္းစီးကရက္၊ ျပည္တြင္းအရက္ကို ပါမစ္မလို၊ ေထာက္ခံစာမလိုပဲ

အလွ်ံပယ္ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ၀ယ္ယူႏိုင္တာပဲ။ ႏွစ္အိမ္ေထာင္ကိုတဗူး ခြဲတမ္းခ်လို႔ တအိမ္
၁၀ လိပ္စီလဲ ခြဲ မယူရဘူး။
အပိုင္း(၇)ၿပီး။
THURSDAY, MARCH 6, 2008

က်ေနာ္ဒုကၡသည္ (၈) {ဇာတ္သိမ္း}
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

သၾကၤန္ပြဲ
မႏွစ္က(၁၉၈၉)သၾကၤန္ ၅၄-တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းက ေဒၚစုတို႔ျခံေ႐ွ႔မွာ သၾကၤန္သံခ်ပ္ေတြ
နားေထာင္တာ လက္ခုပ္တီးရလြန္းလို႔ ေနာက္တေန႔ လက္ေတြေတာင္ နာတယ္။

ေကာင္းလိုက္တာ။ ေတာင္ဥကၠလာ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ လူငယ္ေတြလို႔ ေခါင္းထဲမွာ
မွတ္မိထားတယ္-စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႔ သီခ်င္းတပုဒ္ကို စာသားထည့္ၿပီး စစ္ အစိုးရအေၾကာင္း

ဖြဲ႔ဆိုထားတာ နားေထာင္ေနရင္း ခံစားရ လြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္ က်တယ္။ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္
လြန္က သံခ်ပ္ကိစၥနဲ႔ ေထာင္က်သြားတဲ့ ေႏြေဒသ သၾကၤန္အဖြဲ႔ကို သတိရမိတယ္။ သူတို႔လည္း
ေတာင္ဥကၠလာ ပဲ။

ဒီႏွစ္သၾကၤန္ (၁၉၉၀) ၀ရမ္းေျပး-ဒုကၡသည္ဘ၀မွာ ထိုင္းမွာ က်ရတယ္။ ညက ကိုစိုးပိုင္
ဖံုးေခၚတယ္။ သူလာႀကိဳရမလားတဲ့။ အားနာလို႔ ေနပါေစ ကိုယ္ဖာသာပဲ လာမယ္လို႔ ေျပာၿပီး၊ ၁၃
ရက္ေန႔ မနက္အိပ္ရာက ႏိုးႏိုးခ်င္းပဲ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ သြားလိုက္တယ္။ အမဲသားကို ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊
႐ွမ္းနံနံနဲ႔တအိုး ညကတည္းက ခ်က္ထားတာ ယူသြားတယ္။ က်ေနာ္ေရာက္သြားေတာ့ ကိုပိုင့္
သူငယ္ခ်င္း ဦးဖက္ (Fat) တေယာက္ စပီကာေတြ ၀ိုင္ယာႀကိဳးေတြနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနၿပီ။

ေရာက္ေရာက္ ခ်င္း ကိုပိုင္က ေရခဲသြား၀ယ္ရေအာင္ဆိုလို႔ လိုက္သြားရတယ္။ ေရခဲ ေပါင္ ၂၀၀
တံုးႀကီး ႏွစ္တံုးကို ကားကေသးေတာ့ ႏွစ္ေခါက္သယ္ရတယ္။

ေရခဲ ၀ယ္ၿပီးျပန္လာေတာ့ မမာရီ ပဲကုလားဟင္းခ်က္တာ ၀င္ကူရေသးတယ္။ ဆိုၾက၊ ကၾကမယ့္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

75

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

မင္းသမီးေတြကလဲ ဖီးလိမ္း ျပင္ဆင္ေနၾကၿပီ။ မင္သမီးဆိုလို႔ တျခားမဟုတ္ဘူး၊ အေမရိက
ကေန ေက်ာင္းပိတ္လို႔ အလည္ေရာက္ေနတဲ့ ကိုပိုင့္သမီး ႏွင္းႏွင္းပိုင္နဲ႔စႏၵီပိုင္၊

ေက်ာင္းသူေတြထဲက ၀ါ၀ါ (ယခု-အေမရိက)၊ အတာ(ယခု-အေမရိက)၊ သီတာ(ယခု-ေနာ္ေ၀၊
ဒီဗြီဘီ)၊ ခင္ဥမၼာတို႔ JRS အုပ္စုေတြ။

ကိုယ္႐ွိေနတံုး ဘန္ေကာက္မွာ ခုလို လူမ်ားမ်ားနဲ႔ သၾကၤန္က်တာ ႏွစ္ေနရာပဲ ႐ွိတယ္။
စစ္အုပ္စုက လုပ္တဲ့ ဗမာသံ႐ံုးသၾကၤန္နဲ႔ အကိုႀကီးကိုပိုင္တို႔ မမမာရီတို႔ လုပ္တဲ့ သၾကၤန္ပဲ။

ဒီမိသားစုဟာ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြအေပၚ ေစတနာထားတာကေတာ့ စံတင္ေလာက္တယ္။
စိတ္လဲ႐ွည္တယ္။ အႏြံအတာခ၊ံ ဒုကၡလဲခံတယ္။ မၾကာခဏ ေက်ာင္းသားေတြသယ္လာတဲ့ ဒုကၡ
သူတို႔ေခါင္းခံရတယ္။

တခါလဲ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ေဘာ္ဒါ ေ႐ႊတီးဆိုလား ေ႐ႊထီးဆိုလား ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္သမား
ေတြ နဲ႔ ရန္ျဖစ္ၿပီး လည္ပင္းကို ဘလိတ္ဓားနဲ႔ အလွီးခံရတာ ဒဏ္ရာ အေတာ္ႀကီးက်ယ္တယ္။
ေဆး႐ံုေခၚသြားလို႔ကလဲ မျဖစ္ေတာ့ အိမ္မွာ အလည္ေရာက္ေနတဲ့ ဆရာ၀န္ႀကီးတဦးက
ခ်ဳပ္ျပဳေပး ရတယ္။ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြကို မမာရီခမ်ာ အေျပးအလႊား ႐ွာေဖြရတာ။

သၾကၤန္ပြဲကို ဘန္ေကာက္မွာ႐ွိတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ တဆင့္စကားတဆင့္နဲ႔ အေတာ္
မ်ားမ်ား လာအားေပးၾကတယ္။

မမာရီနဲ႔ ဟင္းကူ ခ်က္ေပးၿပီးေတာ့ ကိုယ္က ကိုပိုင္႔အေဖ ပါပါႀကီးနဲ႔ ၀ီစကီ တေယာက္တခြက္စီနဲ႔
စကားတေျပာေျပာေပါ့။ ကိုပိုင့္သူငယ္ခ်င္း သေဘၤာကိုယ္စားလွယ္ လုပ္တဲ့ နီေမာင္တို႔၊
ေအာင္သန္းေဌး တို႔ ညီအကိုကလဲ ဘီယာေတြ၀ယ္လာၿပီး လာအားေပးတယ္။
မေတြ႔လိုက္ရတဲ့ကိုယ့္ဘိုးေတာ္
တေန႔ မမာရီကေမးတယ္။

" မဲေဆာက္မွာ ဘိုးေတာ္တေယာက္ေရာက္ေနတယ္၊ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ (ယခု အေမရိက)
တို႔၊ ယူ (you) တို႔နဲ႔ သိတယ္ ဆို.... "
"နာမည္က ဘာတဲ့လဲ..မမာရီ"
"ဦးတင္ဦး...တဲ့"

"ဟာ သိတာေပါ့..က်ေနာ္တို႔.. ေဘာ္ဒါႀကီးပဲ..၊ ေထာင္ထဲမွာ တေဆာင္ထဲ
အတူတူေနလာခဲ့တာ..၊ သူ႔ဆရာ ဘုန္းႀကီးေလးတပါးလဲ ႐ွိေသးတယ္..၊ ဦးမိုးထိ.. တဲ့၊ အရပ္က
က်ေနာ္တို႔ ခါးေလာက္ပဲ ႐ွိတယ္၊ အရပ္ပုလို႔မ်ား ဦးမိုးထိလို႔ ေခၚသလားမေျပာတတ္ဘူး"

မမာရီတို႔ သြားေတြ႔ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔က ဘာလက္မွတ္မွ မ႐ွိေတာ့ မဲေဆာက္ဖက္ကို သြားလို႔
မရဘူး။ ဦးမိုးထိက ေက်ာင္းသားေတြ အသဲစြဲ၊ လူတိုင္းအသဲစြဲ။ ကေလးေလးတေယာက္လို
ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္။ ဘိုးေတာ္က တည့္တဲ့လူနဲ႔မွ တည့္တာ၊ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္နဲ႔ေတာ့
တည့္တယ္။ သူက စစ္တပ္ထြက္တေယာက္ပဲ။ တပ္ထဲမွာ ဆာဂ်င္(တပ္ၾကပ္ႀကီး)

ရာထူးလို႔ေျပာၾကတယ္။ ေက်ာင္းသား ေတြက သူ႔ကို ဘိုးေတာ္၊ လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။
ေနာက္ကြယ္ေတာ့ ဆာဂ်င္တင္ဦး၊ ဒုတ္ေကာက္ႀကီး (ေျခ တဖက္မသန္လို႔
တုတ္နဲ႔လမ္းသြားတာကို) လို႔ ေခၚၾကတယ္။

သူစြမ္းတာတခုကို ကိုယ့္မ်က္ေစ့ျမင္ေတြ႔ဖူးတယ္။ အံ့ၾသစရာ အထူးအဆန္းအျဖစ္ လက္ခံထား
လိုက္ပါတယ္။ (ဒီအေၾကာင္းေတြ ေထာင္အေၾကာင္းေရးတဲ့အခါ အျပည့္အစံု ေရးပါမယ္)။

ေထာင္က ထြက္ၿပီး သူ႔နဲ႔ အေနာ္ရထာလမ္း ဟိုတယ္ဒီစီတီး ေ႐ွ႔မွာ တခါဆံုလိုက္ေသးတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

76

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ၫႇိဳးၫႇိဳးငယ္ငယ္နဲ႔ ေထာင္ထဲမွာလို ေကာင္းစားပံု မေပၚဘူး။ ဦးမိုးထိက ေထာင္ကထြက္ၿပီး
အေတာ္ေကာင္းစားတယ္ လို႔ၾကားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မေတြ႔လိုက္ရဘူး။

မမာရီတို႔ကို မွာလိုက္တယ္ ေနာက္တခါလာရင္ က်ေနာ့ကိုလဲ ေခၚခဲ့ဖို႔။ မသြားျဖစ္လိုက္ဖူး။
ေနာက္ေတာ့ ဘိုးေတာ္ မဲေဆာက္မွာပဲ ဆံုးသြားတယ္ ၾကားလိုက္တယ္။
ကိုယ္စားလွည္

မတ္လ ၂၈၊ ၁၉၉၁၊ ဆူကြန္ဗစ္ ဆိြဳင္ ၇၁ ထိပ္က ဒိုးနတ္(Dunkin Donut) ဆိုင္ကိုသြားတယ္။
အေၾကာင္းကေတာ့ တပါတ္ေလာက္က ျပည္သစ္ၫြန္႔ေ၀ ဖံုးဆက္တယ္။ ကိုယ့္အိမ္ကို

လာခ်င္လို႔ ဘယ္လိုလာရလဲ ေျပာပါတဲ့။ ကိုယ္က အိမ္ကိုေတာ့ လာလို႔ မျဖစ္ဘူး၊ တေနရာရာမွာ
ဆံုရင္ရတယ္ ေျပာလို႔ သူက ကိုယ့္ကို ေနရာေ႐ြး ခိုင္းတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ အိမ္ကေန

သြားရလာရတာ အေဆင္ေျပတဲ့ ဖတ္ခႏုမ္ (ဆူကြန္ဗစ္ဆိြဳင္ ၇၁ ထိပ္က ဒန္ကင္ဒိုနတ္ဆိုင္) ကို
ခ်ိန္းလိုက္တယ္။ ဘန္ေကာက္ ေရာက္စက ေက်ာင္းသူေလး ရီရီထြန္း အသုဘမွာ ဒင္းနဲ႔
တခါဆံုေသး တယ္။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္နဲ႔ လိုက္လာပံုရတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အတြဲ။

သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဘူမိေဗဒ ဘာသာ အဓိက ဆိုေပမဲ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္နဲ႔က ေထာင္ထဲ
ေရာက္မွ ရင္းႏွီးတာ။ သူက တကၠသိုလ္မေရာက္ခင္ ကုကၠိဳင္းေရကူးကန္မွာ ေရအတူကူးၾက
ကတည္းက ရင္းႏွီးၿပီးသား။ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့လဲ ပိုးရင္းပန္းရင္း ဆံုခ်က္တခုမွာ

ဆံုရျပန္တယ္။ သတၱေဗဒ အဓိက ေက်ာင္းသူအခ်ိဳ႔က သူ႔ကို မုတ္ဆိပ္လို႔ အမည္ေပးထားတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္တို႔လဲ ႏႈတ္က်ိဳးၿပီး မုတ္ဆိပ္လို႔ပဲ ေခၚျဖစ္ၾကတယ္။
ဒိုးနတ္ဆိုင္ ဆံုၾကတဲ့ေန႔၊ ကိုယ္က ကိုျမင့္လႈိင္ (ယခု-ေဒါက္တာျမင္လႈိင္) ကို ေခၚသြားတယ္။
မုတ္ဆိပ္က ဦး၀င္းခက္ကို ေခၚလာတယ္။ ကိစၥက ဦး၀င္းခက္ ယူလာတာ။ ကိုယ္ အေမရိက

သြားေတာ့မယ္ဆိုတာ သူတို႔လဲ သတင္းၾကားေတာ့ ဦး၀င္းခက္က အကူညီေတာင္းဖို႔လာတာ။
ကိုယ္ အေမရိကေရာက္ရင္ Burmese Human Rights Association (သူတို႔ေျပာတဲ့

စကားလံုးအတိုင္း) ဖြဲ႔ၿပီး သူတို႔ ကို lobby လုပ္ေပးဖို႔ပဲ။ အဓိက ကေတာ့ အေမရိကမွာ သူတို႔ရဲ႔
ကိုယ္စားလွယ္လုပ္ေပးဖို႔ပါ။

ဘန္ေကာက္ေရာက္စမွာ ေဒါက္တာတင္ျမင့္ဦးတို႔ကို ေျပာခဲ့သလိုပဲ
ယဥ္ေက်းစြာျငင္းပယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဦး၀င္းခက္က အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ ေျပာစရာအေၾကာင္းလဲ

မ႐ွိေတာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္း မုတ္ဆိပ္နဲ႔ပဲ အလႅပသလႅပ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ နာရီ၀က္ေလာက္
စကားေျပာျဖစ္တယ္။
ထိုင္ေနလိုေတာ့ဘာမွျဖစ္မလာဘူး

ေက်ာ္ေဌး ကေနဒါမထြက္ခင္မွာ ကိုယ့္ကိုလဲ အေမရိကကို အျမန္ထြက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔
တိုက္တြန္းသြားတယ္။ ထိုင္းအစိုးရကလဲ ဘန္ေကာက္က ဒုကၡသည္ေတြကို camp သြင္းဖို႔
မၾကာခဏ ေလသံပစ္တယ္။ စက္တင္ဘာ ၁ရက္ (၁၉၉၀) မွာ ေနး႐ွင္းသတင္းစာ (The

Nation) ထဲ ပါလာတယ္။ ေျပးမွ၊ ျမန္ျမန္ေျပးမွ။ အိေယာင္၀ါးလုပ္ၿပီး ေန႔ေ႐ႊ႔၊ ညေ႐ႊ႔လုပ္ေနလို႔က
အသံလႊင့္ဇာတ္ထဲမွာ ေကာလိပ္ဂ်င္ေန၀င္းေျပာသလို "ေနာက္က်သြားၿပီ-ကိုေစာခိုင္"
ျဖစ္သြားမယ္။

ေက်ာ္ေဌးေပးခဲ့တဲ့ လူနာမည္ေတြနဲ႔ ဖံုးနံပါတ္စာရင္းတခု႐ွိတယ္။ ပထမဦးဆံုး

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

77

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အေမရိကန္သံ႐ံုးက Ms Gustat ဆီ ကိုေဌး၀င္းဖံုးေခၚေပးတယ္။ ဆက္မရတာနဲ႔ ေနာက္တေန႔မွာ
သံ႐ံုးကို လူကိုယ္တိုင္ပဲ သြားလိုက္တယ္။ သူတို႔ ဖံုးပဲ ဆက္ပါေျပာတာနဲ႔
ေနာက္တခါထပ္ဆက္ေတာ့ အဆက္အသြယ္ရသြား တယ္။

ဒုကၡသည္ေတြ ႏိုင္ငံျခားထြက္ဖို႔အတြက္ JVA (Joint Volantary Agency) က လုပ္ကိုင္ေပးၿပီး၊
အဓိက ဆက္သြယ္ရသူက အေမရိကန္သံ႐ံုးက ေကာင္ဆယ္လာ Ms. Betsy Malpas ျဖစ္တယ္။
ေနာက္ပီး Silom လမ္းမွာ႐ွိတဲ့ IOM (အ႐ွည္ေကာက္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး)က

ေဆးစစ္ေပးတယ္။ အေရးထဲမွာ ေသြးတိုးေနလို႔ ေသြးက် ေဆးစားဖို႔ IOM က ကားနဲ႔
Immigration ေဆး႐ံုကို လိုက္ပို႔ေပး တယ္။ IOM ကလဲ ေဆးမကုေတာ့ immigration

ေဆး႐ံုကိုသြားရတာ။ ပထမ IOM က လိုက္ပို႔႐ံုပို႔ေပး ဖို႔ပဲ။ ကိုယ္က ထိုင္းimmigration ကို
လံုး၀စိတ္မခ်လို႔ IOM က လူကို ေဆးရတဲ့အထိ ေစာင့္ေပးၿပီး၊ မင္းတို႔ကားနဲ႔ပဲ ျပန္ေခၚၿပီး
လမ္းက်မွ တေနရာရာ ခ်ေပးဖို႔ေျပာရတယ္။

ေနာက္တေန႔ IOM က ဘန္ေကာက္အေထြေထြေရာဂါကုေဆး႐ံု BGH- Bangkok General
Hospital မွာ ဓါတ္မွန္႐ိုက္ဖို႔၊ HIV test လုပ္ဖို႔ လိုက္ပို႔ေပးတယ္။
ရေကာက္နဲ႔ရစ္တဲ့ ယပက္လက္မ်ား

ႏိုင္ငံတကာအကူညီေပးတဲ့အဖြဲ႔ေတြ၊ အေမရိကန္သံ႐ံုးတို႔နဲ႔ ဆက္ဆံရာမွာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ၿပီး
စိတ္ခ်မ္းသာသေလာက္ ထိုင္းအစိုးရပိုင္းဆိုင္ရာကိုလဲ ေရာက္ေရာ စၿပီး ရစ္ေတာ့တာပဲ။ ထိုင္းကို
ယိုးဒယားမို႔ ဗမာေတြက အတိုေကာက္ ယပက္လက္လို႔ ေခၚၾကတယ္။ ရစ္တဲ့ေနရာမွာ
ကမ္းကုန္တယ္။ ကိုယ့္ေျပကိုယ့္႐ြာမွာလဲ လ၀ကတို႔ အခြန္႐ံုးတို႔ဟာ ဒီလိုပါပဲေလ။
ဒုကၡသည္ဆိုေတာ့ လိုင္းမ၀င္ႏိုင္လို႔ အရစ္ခံရတာတမ်ိဳး၊ ဗမာမို႔ ညစ္ပတ္ခံရတာတမ်ိဳး၊ ထိုင္းျပည္
သူေတြ ေကာင္းသေလာက္ ထိုင္းအစိုးရပိုင္းဆိုင္ရာက ယုတ္မာတယ္။ ၁၇ ဧၿပီ အတြက္

ေလယာဥ္ လက္မွတ္ လုပ္ၿပီးမွ အခြန္႐ံုးက အခြန္ကင္းလြတ္ လက္မွတ္ မထုတ္ေပးလို႔ flight
cancelled လုပ္ လိုက္ရတယ္။

ဒုကၡသည္ပါဆိုမွ အလုပ္လုပ္တဲ့ အျမတ္ေတာ္ေၾကး မေပးထားဘူးဆိုၿပီး

လက္မွတ္မထုတ္ေပးဘူး၊ ဗမာဒုကၡသည္ထဲက ဒီတေခါက္ အေမရိကထြက္မွာ မ၀ါ၀ါရယ္၊
ကိုယ္ရယ္ ႏွစ္ေယာက္ပဲ။ ကိုယ့္ေ႐ွ႔က ကိုခင္ေမာင္ေ႐ႊတို႔ ထြက္တယ္၊ ခ်မ္းေအးထြက္တယ္။
သူတို႔ေတာ့ ဘယ္လိုလဲ မေျပာတတ္ဘူး။ ထြက္တဲ့လူ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ဆယ္ေယာက္
မျပည့္တတ္ေသးဘူး။ မ၀ါ၀ါနဲ႔ ကိုယ့္မွာေတာ့ ဟို႐ံုးက ဒီ႐ံုး၊ ဒီ႐ံုးကဟို႐ံုး သြားခ်ည္

ျပန္ခ်ည္ဗ်ာမ်ားရတာ အႀကီးအက်ယ္ပဲ။ flight cancelled လုပ္ရတဲ့ေန႔က Betsy Malpas က

ထိုင္းအခြန္႐ံုးကို အႀကီးအက်ယ္ ဆူပြက္ၿပီး ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ဟိုတယ္ တခုမွာ သူနဲ႔အတူ
ေန႔လည္စာေကၽြးလိုက္ေသးတယ္။

ေနာက္တရက္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို ဧၿပီ ၂၃ ကို ေ႐ႊ႔ေပးတယ္။ အခြန္ကိစၥကို JVA က
လုပ္ေပးထားၿပီး ၂၁ ရက္မွရေတာ့ သူတို႔ဆီ သြားယူရတယ္။ သူတို႔က IOM တဆိပ္ပါတဲ့
ပလတ္စတစ္ အၾကည္လက္ဆြဲအိပ္ တလံုးစီ ထုတ္ေပးတယ္။ ေလဆိပ္မွာ

ဒီလိုအိပ္မ်ိဳးကိုင္လာတဲ့ လူက အိပ္ခ်င္း လာလဲ လိမ့္မယ္လို႔ မွာလိုက္တယ္။ ကိုယ္က
အိပ္အလြတ္ကို ေပးရင္ သူက ကိုယ့္စာ႐ြက္စာတမ္းေတြ ပါတဲ့အိတ္ ျပန္ေပးမဲ့သေဘာ။
ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ညစ္ပတ္ပံု

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

78

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

IOM ကကားနဲ႔ immigration ပို႔ေပးတယ္။ လ၀က စာေရးက လူႀကီး၅ေယာက္

လက္မွတ္ထိုးၿပီးမွ ရမယ္၊ ေစာင့္ပါအုန္းဆိုၿပီးထိုင္ေစာင့္ရတာ ညေန ႐ံုးဆင္းတဲ့ ၄နာရီခြဲတိတိမွ
ဘီဒိုေပၚတင္ထားတဲ့ စာ႐ြက္ႏွစ္႐ြက္ကို ယူၿပီးေပးလိုက္တယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ဒီစာ႐ြက္သာ
ဒီေန႔မရရင္ မနက္ဖန္တခါ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ ေျပာင္းရအုန္းမယ္။ ေၾသာ္ လ၀က ဆိုတာ
ထိုင္းမွာလဲ ကိုယ့္ဆီကလိုပဲပါလားလို႔ သေဘာေပါက္မိတယ္။
ထိုင္းကိုႏႈတ္ဆက္ျခင္း
ဧၿပီလ ၂၃ ၁၉၉၁ မွာ ဒံုေမာင္းေလဆိပ္ကို မနက္ေလးနာရီေလာက္ေရာက္သြားတယ္။ ကိုယ့္အိမ္
ကေန ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ ေလဆိပ္လာတာ၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ

လိုက္ပို႔ၾကတာ ကိုယ္တို႔ ဗမာဒုကၡသည္ႏွစ္ေယာက္ပဲ။ ဗီယက္နမ္၊ လာအို ဒုကၡသည္ေတြက
immigration က ေခၚလာပံုရတယ္။ သူတို႔က ပစၥည္း၀န္စည္စလြယ္ တနင့္တပိုးေတြနဲ႔
မိသားစုအလိုက္ေတြ၊ အားလံုး တရာေက်ာ္ ေလာက္႐ွိမယ္။
ကိုယ့္ကို ေစာဖိုးၾကဴးနဲ႔ ကိုေဌး၀င္းလိုက္ပို႔တယ္။ မ၀ါ၀ါကိုေတာ့ သူတို႔ JRS အုပ္စု
သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီး လိုက္ပို႔ၾကတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚကို ဒုကၡသည္ေတြ အရင္တက္ေစၿပီးမွ ခရီးသည္ေတြက ေနာက္မွတက္ရတယ္။

ကိုယ္တို႔ စီးတဲ့ North West Air Line ေလယာဥ္ဟာ ထိုင္းကေန မနက္ ၇နာရီမွာ ထြက္တယ္။
မ၀ါ၀ါက ထမင္းမစား ဟင္းမစား တလမ္းလံုး အိပ္လိုက္လာသလို၊ ကိုယ္ကလဲ

ထမင္းမစားဟင္းမစား၊ အျမည္းပဲစားၿပီး တလမ္းလံုး ေသာက္လိုက္ အိပ္လိုက္၊
အိပ္လိုက္ေသာက္လိုက္နဲ႔ ေလာ့အိန္ဂ်ယ္ လိစ္ကို ထိုင္းစံေတာ္ခ်ိန္ ည ၁၁ နာရီခြဲ( LA
စံေတာ္ခ်ိန္ မနက္ ၉ နာရီ) မွာေရာက္လာတယ္။ မ၀ါ၀ါက ၀ါ႐ွင္တန္ဒီစီကို ေလယာဥ္ေျပာင္းစီးဖို႔
LAX က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။

ကြင္းမွာ ညီမႏွစ္ေယာက္ လာႀကိဳတယ္။ အိပ္ထဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထိုင္းပိုက္ဆံ ၁၁ ဘတ္
(တဆယ္တန္ တ႐ြက္နဲ႔ တဘတ္ေစ့တေစ့) စမ္းမိတယ္။

ဗမာျပည္က ထြက္လာၿပီး၊ ထိုင္းကို ေျခခ်ရတာနဲ႔၊ ထိုင္းကေန အေမရိကကို ေျခခ်ရတာ
လံုး၀မတူ ျခားနားတာက၊ ထိုင္းကိုေျခခ်ရတာ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္။ ဘယ္ေရာက္လို႔

ဘာလုပ္ရမွန္း ႀကိဳတင္မသိ ခဲ့ရဘူး။ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ေသာင္တင္ခဲ့ၿပီး အသက္ ၃၉ ႏွစ္မွာ ခိုလႈံသူ
ေမာင္ေအး၀င္းအျဖစ္ ကယ္လီဖိုးနီးကို ေရာက္ခဲ့တာမို႔ အသက္ေလးဆယ္မွာ တကယ္ပဲ

ဘ၀အသစ္ ျပန္စရမွာလား။ ဒုကၡသည္ ေမာင္ေအး၀င္းကေတာ့ ထိုင္းမွာ ေနရစ္ခဲ့ေလၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ဒုကၡသည္ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းၿပီး။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

79

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/
THURSDAY, MARCH 6, 2008

က်ေနာ္၀ရမ္းေျပး(၁)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

ေက်ာင္းေျပး၊ အိမ္ေျပး၊ ေထာင္ေျပး၊ ရဲဘက္ေျပး၊ ျပည္ေျပး.....စတဲ့ အေျပးေတြထဲမွာ က်ေနာ္က
'၀ရမ္းေျပး' ။ တေန႔မွာ ေထာင္က်ဘက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ ကန္ေတာ္ကေလး ပုဂံစာအုပ္

တိုက္ေ႐ွ႔က ျဖတ္ေလွ်ာက္လာေတာ့ ပုဂံကိုေခ်ာက သူငယ္ခ်င္းကို ျမင္လို႔ လွမ္းႏႈတ္ဆက္တယ္။
မေတြ႔တာၾကာၿပီ-ဘယ္ေပ်ာက္ေနတာလဲေပါ့။ သူငယ္ခ်င္း ေျဖပံုက အေျဖေကာင္း။

ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းေျပးတာ ႀကီးလာတဲ့အထိ အ႐ွိန္မေသေတာ့ ျပည္ေျပးျဖစ္သြားလို႔
ေထာင္က်သြား တယ္တဲ့။ ကိုယ့္က်ေတာ့.. ေက်ာင္းေနတုန္းက ေက်ာင္းေျပး၊
ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေတာ့.. ၀ရမ္းေျပး......။
ဧည့္ဆိုး

အုတ္က်င္း ဘာတာက သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ညအိပ္ၿပီး မိုးလင္းေတာ့ အိမ္မျပန္ပဲ ၿမိဳ႔ထဲကို
ေတာက္ေလ်ာက္ထြက္လာခဲ့တယ္။ သိမ္ႀကီးေစ်းနားက ၾကားကားမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းၿပီး
ကုန္ေစ်းတန္း လမ္းထဲက ျဖတ္လာခဲ့တယ္။ ပန္းဘဲတန္းရဲစခန္းေ႐ွ႔ေရာက္ေတာ့
စခန္းေ႐ွ႔မွာရပ္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြစခန္း မွဴးက လွမ္းႏွဳတ္ဆက္လို႔ ရပ္ၿပီး

စကားေျပာလိုက္ေသးတယ္။ ၿပီးမွ မဂိုလမ္း(ေ႐ႊဘံုသာလမ္း)မွာ႐ွိတဲ့ ကိုယ္ရဲ႔ လမင္းတရာ
စာအုပ္ဆိုင္႐ွိရာကို္ ဆက္လာခဲ့တာ။ မနက္ေလးနာရီမွာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ
အိမ္လာသြားတာကို သတင္းရလိုက္တယ္။
ကိုမြန္းေအာင္ သီခ်င္းထဲကလို......

" ...အိမ္ေ႐ွ႔မွာ...ကားတစီးရပ္ကာ...တံခါးကို ဖြဖြေခါက္လာ..လမိုက္ညရဲ႔ အိုဧည့္သည္...။
...မျမင္ဘူးတဲ့ မ်က္ႏွာစိမ္းရယ္..ငါ့ကို စကားစၾကတယ္....ခဏေလာက္လိုက္ခဲ့ပါဦးတဲ့..."

ပထမအႀကိမ္ အဖမ္းခံရတုန္းကေတာ့ ကိုယ္အျပင္က ျပန္လာလို႔ အိမ္တံခါး ေသာ့ဖြင့္ေနတုန္း၊
ကိုယ့္ေနာက္မွာ ကပ္ၿပီးလာရပ္တဲ့ လူတစုနဲ႔ ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြ၊ တံခါးမေခါက္ရပဲ ကိုယ့္နဲ႔အတူ
အိမ္ထဲကို လိုက္၀င္လာတယ္။ အမ်ိဳးသားေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ (N.I.B.- National
Investigation Bureau) ကပါလို႔ မိတ္ဆက္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူက

ေထာက္လွမ္းေရးအမွတ္(၃)၊ ေရတပ္က ဗိုလ္ႀကီးေစာထြန္း။ ပါတိတ္အဆင္ ဟာ၀ိုင္ယံ႐ွပ္ကို
ပုဆိုးအျပင္ထုတ္၀တ္လို႔။ အိမ္ထဲ ေရာက္ေရာက္ ခ်င္း သူတို႔ ေျပာတဲ့ ပထမဆံုး စကားက
သိမ္းထားတဲ့ လက္နက္ေတြ ဘာေတြ ႐ွိရင္ ထုတ္ေပးပါတဲ့။
" မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ၾကက္သြန္လွီးတဲ့ ဓါးပဲ႐ွိတယ္"

ကိုယ္က ဘုေျပာလိုက္ေပမယ့္ သူတို႔ကို မေျပာသလိုပဲ ေနလိုက္ၾကတယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့
အထပ္ခိုးခန္းကေလးကို ေနရာမလပ္ ႐ွာၾကတယ္။ ျပကၡဒိန္ကိုေတာင္ နံရံမွာ

ခ်ိတ္ထားရာကျဖဳတ္ၿပီး ေ႐ွ႔ဘက္ ေက်ာဘက္ ႏွစ္ဘက္စလံုးကို တ႐ြက္ခ်င္း လွန္ၾကည့္တယ္။
ကိုယ္က စိတ္မ႐ွည္လို႔ အ၀တ္ အစား ထည့္ရေတာ့မလား ေမးတာ ေနပါအုန္းတဲ့။

ကိုယ့္စာအုပ္ေတြထဲက သူတို႔လိုခ်င္တာကို အေသအခ်ာၾကည့္ၿပီး ေ႐ြးထုတ္ၾကတယ္။
ကိုယ္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ စာအုပ္အားလံုးဟာ လက္၀ဲႏိုင္ငံေရး စာအုပ္ေတြခ်ည္းပဲ။

အေမရိကန္ျပန္ၾကားေရးက ရတဲ့ ေႏွာင္ႀကိဳးမဲ့ကမၻာ၊ လင္းေရာင္ျခည္၊ မဆလထုတ္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

80

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

လမ္းစဥ္သတင္း၊ ေ႐ွ႔သို႔ စာအုပ္ေတြကို သူတို႔ မယူဘူး။ ဖယ္လိုက္တယ္။ ကိုယ္က

သူတို႔ဖယ္ထားမွန္းသိလို႔ ဒါေတြေကာလို႔ ေမးေတာ့ ဒါေတြ မလိုဘူးတဲ့။ လက္၀ဲ စာအုပ္ေတာင္မွပဲ
႐ု႐ွထုတ္စာအုပ္ကို သူတို႔ မကိုင္ဘူး။ ဆိုဗီယက္သတင္းစဥ္ေတြ ကို ထားခဲ့ၿပီး
တ႐ုပ္ျပည္လက္ေ႐ြးစင္သတင္းတို႔၊ ယေန႔တ႐ုတ္ျပည္တို႔မွ ေ႐ြးယူတာ။

သူတို႔ ယူတာေတြကို စာရင္းလုပ္ၿပီးေတာ့မွ သံုးေနက် ေဆးေလးဘာေလးထည့္ၿပီး က်ေနာ္တို႔နဲ႔
ခဏေလာက္လိုက္ခဲ့ပါတဲ့။

သမီး-ႏွင္းေ႐ႊစင္ေအး အသက္ႏွစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္လအ႐ြယ္က သူတို႔နဲ႔ ပါသြားတာ မူႀကိဳတက္တဲ့အ႐ြယ္
ေလးႏွစ္ေက်ာ္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္တယ္။

ဒီတေခါက္ေတာ့ သူတို႔တေတြ (၈)မိုင္က ကိုယ္ေနတဲ့ ကိုယ့္မိဘအိမ္ကို မနက္ေလးနာရီေလာက္
ေရာက္လာၿပီး သန္းေခါင္စာရင္း စစ္ခ်င္လို႔ပါတဲ့။ လာပံုလာနည္းက ေနာက္ေတာ့မွ
ကိုယ္သိတာပါ။ အိမ္ကလူေတြကို ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ခိုင္းၿပီး အိမ္ေထာင္စု စာရင္းနဲ႔

တိုက္ၾကည့္စစ္ေဆးတယ္။ ကိုယ့္ကို မေတြ႔မွ သူဘယ္သြားလဲလို႔ သန္းေခါင္စာရင္းေပၚက
နာမည္ကို လက္ညိွဳးထိုးျပေမးတယ္။ အိမ္ကလူ ေတြက မသိဘူးေပါ့။ တကယ္လဲ သူတို႔
မသိဘူးေလ။ ကိုယ္အိမ္ျပန္မအိပ္တာ အိမ္ကလူေတြအဖို႔ အဆန္းမွ မဟုတ္တာ၊ သူတို႔
ဘယ္သိပါ့မလဲ။

ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူက တယ္လီဖံုး ခဏသံုးပါရေစလို႔ ခြင့္ေတာင္းၿပီး ဖံုးဆက္တယ္။
" အားလံုး႐ွိတယ္..ဟိုတေယာက္ပဲ အိမ္မွာမ႐ွိဘူး..ဆရာ"

တိုးတိုးေျပာတာဆိုေပမယ့္ ဧည့္ခန္းမွာထိုင္ေနသူေတြ အားလံုးၾကားတယ္။ တအိမ္လံုး အႏွံ႔ ႐ွာၿပီး
ျပန္သြားၾကတယ္။
ဒီသတင္းကို ၾကားတဲ့ က်ေနာ္က ကိုလတ္(ကိုသက္ခိုင္) ေျပာေနၾက စကားအတိုင္း

'ေနာက္က်တဲ့ ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္' ပဲ။ ေနာက္က်ေနလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ပန္းဘဲတန္းရဲစခန္း
ေ႐ွ႔ကျဖတ္လာတာ မိတ္ေဆြ စခန္းမွဴးေတာင္ လွမ္းႏွဳတ္ဆက္ပံုေထာက၊္ နယ္ေျမအပိုင္
ပန္းဘဲတန္းက ရဲေတြေတာင္ သိပံု မေပၚေသးဘူး။ ေျပးမွ.....ေျပးမွ...။
ေဗာဓိကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ၀ါဆို...
၀င္ဒါမီယာ ေဗာဓိကုန္းထဲက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ေရာက္သြားေတာ့ ေန႔လည္ႏွစ္နာရီေလာက္
႐ွိေနၿပီ။ ဒီေက်ာင္းကို အရင္က တခါမွ ေရာက္ဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ ပုန္းခိုဖို႔ မိတ္ေဆြတေယာက္က
လိုက္ပို႔တာ။ မိတ္ေဆြက ႀကိဳေျပာထားေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးကို ၀တ္ျဖည့္ၿပီးတာနဲ႔

သင္ဒုန္းဓါးကိုင္ ေစာင့္ေနတဲ့ ဦးဇင္းတပါးဆီ ဆရာေတာ္ႀကီးက ၫႊန္လိုက္တယ္။ ဦးဇင္းက
ဘာညာေမးမေနဘူး၊ ကတံုးတန္းရိတ္ တာပဲ။ သင္းပိုင္တထည္ ထုတ္ေပးတယ္။

ေရခ်ိဳးေခါင္းေလွ်ာ္ရတယ္။ သဃၤန္း႐ံု ခိုင္းတယ္။ ညေနမွာ သိမ္တက္လိုက္ေတာ့

႐ွင္ၾသဘာသျဖစ္သြားၿပီ။ ဒီေက်ာင္းမွာ ၀ရမ္းေျပးတေယာက္ ဘုန္းႀကီး လာ၀တ္တာ
ဆရာေတာ္ႀကီး တပါးပဲ သိတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးက သက္ေတာ္ (၈၀)ေလာက္႐ွိၿပီ။ ဒါေပမယ့္ က်န္းက်န္းမာမာပဲ။ ေက်ာင္းမွာက

ဘုန္းႀကီး မ်ားမ်ားစားစား ႐ွိဟန္မတူဘူး။ သိတ္မေတြ႔ဘူး။ ကိုယ္ေနတဲ့ေက်ာင္းမွာ ဦးဇင္းေလးပါး
ကိုရင္ေလးပါးပဲ ႐ွိတယ္။ ေနာက္တေက်ာင္းမွာက ဘယ္ႏွစ္ပါးလဲ မေျပာတတ္ဘူး။ သပ္သပ္စီ။

ကိုယ့္မွာလဲ ဘာအလုပ္မွ မ႐ွိဘူး။ ဆြမ္းစားလိုက္၊ စာဖတ္လိုက္၊ အိပ္လိုက္ပဲ။ ဆရာေတာ္ႀကီးက
အာဋာနာဋိယသုတ္ က်က္ခိုင္းတယ္။ တခါတေလ ေက်ာင္းက သံဃာေတြကို ဆြမ္းစားပင့္ရင္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

81

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

လိုက္ သြားတယ္။ ဒီေလာက္ပဲ။

တေန႔ေတာ့ ဟိုဘက္ေက်ာင္းက ဦးဇင္းက ေခၚလို႔ သူ႔တကာရဲ႔ ဆြမ္းေကၽြးပင့္တာ လိုက္သြားမိ
တယ္။ သူ႔ရဲ႔ တကာက ကိုယ့္နဲ႔ ေဆြမ်ိဳးလိုရင္းႏွီးတဲ့ မိသားစုေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔ အံ့ၾသသြား
ေပမယ့္ မသိသလို ဟန္ေဆာင္လိုက္ၾကတယ္။

၀ါမ၀င္ခင္ တရက္အလိုေန႔မွာ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေခၚမိန္႔တယ္။ ၀ါတြင္းက သံုးလၾကာမယ္။
၀ါတြင္းဆိုတာ သံဃာေတြ အျပင္ကို ညအိပ္ညေန ဘယ္မွ မသြားရဘူး။ ဒီေတာ့ ဒီေက်ာင္းမွာပဲ
၀ါဆိုမလားေပါ့။ ကိုယ့္မွာက ဘယ္သြားရမွန္းလဲမသိ။ ဘာလုပ္ရမွန္းလဲ မသိ။ ရန္သူက

လာဖမ္းလို႔ အစီအစဥ္မ႐ွိ ေျပးေ႐ွာင္ပုန္းရတာ။ ၀ါဆိုမယ္ေပါ့။ အဲဒီညေန သိမ္မွာ ဘုန္းႀကီးေတြ
႐ြတ္ဖတ္ၾကၿပီး ၀ါ၀င္ၾကတယ္။ ၀ါတြင္းမွာ ဥပုသ္ေန႔ မနက္ေစာေစာတိုင္း သံဃာတန္း႐ွည္နဲ႔
ဆြမ္းခံထြက္ရတယ္။

မနက္ေစာေစာ တုံးေခါက္လို႔ အိပ္ရာကထ၊ လုပ္စရာ႐ွိတာ လုပ္ၿပီးရင္၊ ေအာက္၀င္ဒါမီယာ
လမ္းမွာ ဘုန္းႀကီးေတြ လာစုၾကတယ္။ အမ်ားႀကီးပဲ။ အဲဒီကေနမွ ေျမနီကုန္းေစ်းဘက္ကိုထြက္၊
ဦး၀ိစာရ လမ္းအတိုင္းသြား၊ ၀ိဇယ႐ံုေဘးကပတ္ၿပီး စက္မွဳလက္မွဳေက်ာင္းဘက္ကေန
၀င္ဒါမီယာထဲ ျပန္၀င္။ လူေတြက ျခံေ႐ွ႔ေတြမွာ ထြက္ၿပီး ဆြမ္းေလာင္းၾကတယ္။

ဘုန္းႀကီးကိစၥေတြ လုပ္ေနရလို႔ ဘုန္းႀကီးျဖစ္ေနတာ၊ စိတ္က ဘုန္းႀကီးဘ၀ထဲမွာ

႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ရဲ႔ ၾသဂုတ္လ ၅ရက္ ၁၉၈၉၊ အထူးသတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲ
မၾကားခင္က ခံစားမွဳတမ်ိဳး၊ ၾကားရၿပီးေတာ့ ခံစားမွဳတမ်ိဳး။

ဗ်ာမ်ားရတာ အႀကီးအက်ယ္ပဲ။ ဘယ္ေနရာက ၀င္လာရင္ ဘယ္အေပါက္ကေျပးရမယ္ဆိုတာ
ၾကည့္ထားရတယ္။ ေက်ာင္းေပၚကေန လူရိပ္လူေျခပဲ အျမဲေခ်ာင္းေနရတာ။
ရန္သူ႔လက္ရင္းမွာကပ္
တေန႔မွာ ေက်ာင္းေ႐ွ႔ေပါက္ကေန ေက်ာင္း၀င္းထဲကို သံုးပြင့္နဲ႔ ဗိုလ္ႀကီးတေယာက္ ဦးေဆာင္တဲ့
ေန၀င္းေၾကးစားတစု ၀င္ခ်လာတယ္။ ေခါင္းႀကီးသြားတယ္။ ၾကည့္ေနတုန္းပဲ ဘုန္းႀကီးတပါး

ကမန္း ကတန္း ထြက္သြားၿပီး ေမးေနတာ ေက်ာင္းေပၚက ျမင္ေနရတယ္။ ကိုယ္ကလဲ ေျပးဖို႔
အဆင္သင့္။ ထြက္သြားတဲ့ဘုန္းႀကီးက တဖက္ျခံဖက္ကိုထြက္တဲ့ ေရခ်ိဳးကန္ဘက္က

တံခါးေပါက္ကို ၫႊန္လိုက္လို႔ ေၾကးစားေတြ အဲဒီအေပါက္ကိုသြားၾကည့္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး
အဲဒီနားပဲ ထိုင္ခ်လိုက္ၾကတယ္။

တေအာင့္ေနေတာ့ ဘုန္းႀကီးတပါး ေက်ာင္းေပၚတက္လာၿပီး အျဖစ္အပ်က္ကို ေဖာက္သည္လာ
ခ်တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တင္ဦးကို အိမ္ခ်ဳပ္ခ်တာမို႔ သူ႔အိမ္ေဘးမွာ လာေစာင့္တာတဲ့။ ဒီေတာ့မွ
ေက်ာင္းေဘးမွာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဦးတင္ဦး ေနမွန္းသိတယ္။

ေၾသာ္..ဘုန္းႀကီးေယာင္ ေဆာင္ထားတဲ့ ၀ရမ္းေျပးဘ၀မွာေတာင္ အေစာင့္ေတြဘာေတြနဲ႔
လံုလံုျခံဳျခံဳပါလား။

သီတင္းႏွစ္ပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေၾကးစားေတြကို ေက်ာင္း၀င္းထဲက
ထြက္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္တယ္။ ခုခ်ိန္က ၀ါတြင္းျဖစ္လို႔ လူေတြက ေက်ာင္းမွာ အလွဴအတန္းျပဳ

ခ်င္ၾကတယ္။ မင္းတို႔ ႐ွိေနရင္ လူေတြ မလာၾကဘူး။ အျပင္မွာသြားေနၾကလို႔ ေမတၱာရပ္တာမို႔
ဒင္းတို႔ေတြ အျပင္ေရာက္ ကုန္တယ္။
အေမာင္ေတာင္မွန္းေျမာက္မွန္းမသိ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

82

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ရဲ႔ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ရက္၊ ၁၉၈၉၊ အထူးသတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲ ထြက္မလာခင္ထိ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာေၾကာင့္ ေျပးရမွန္း အတိအက် သိတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ
ဒီေလာက္ အျဖစ္ဆိုးလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ဘူး။

ပထမတခါ မံု႐ြာကေပါက္ေတာ့ မႏၱေလးက 'ႏွင္းဆီအိမ္' အ၀ိုင္းခံရတယ္။ မႏၱေလးက ဆက္သား
ေရာက္လာတယ္။ 'ႏွင္းဆီအိမ္' ကို တံခါးလာ ေခါက္တယ္။ 'လမင္းတရာ' ျပင္ထားတဲ့။ ကိုလတ္
(ကိုသက္ခိုင္) က သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ က်ိဳကၡမီဘက္ ခဏေလာက္ သြားေ႐ွာင္ေနၾကမလားလို႔

ေမးေသးတယ္။ ကိုယ္က တေနရာမွာ ကိုယ္ေရာက္ေနရင္၊ ရန္ကုန္မွာ ဘာျဖစ္လို႔ ျဖစ္မွန္းမသိပဲ
ေနလိမ့္မယ္။ ရန္ကုန္မွာပဲ လွည့္ပတ္ ေ႐ွာင္ေနလိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မီးစိမ္းျပတာနဲ႔
ပိုေနျမဲ၊ က်ားေနျမဲ ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။

စိတ္ထဲမွာ ထင္ေနတာ ကိုယ့္ဆီက စာအုပ္ငွားဖတ္သူ၊ ကိုယ္က စာအုပ္ေပးဖတ္သူ၊ ကိုယ့္ဆိုင္က
ေဖာက္သည္ စတဲ့ လူေတြထဲက တေယာက္ေယာက္ ျပႆနာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ဆီလိုက္လာတယ္

ေအာက္ေမ့တာ။ ကိုယ္ကလဲ ေျပာလို႔ဆိုလို႔ ကီးကိုက္လာၿပီဆိုရင္၊ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ စာအုပ္ေပးဖတ္
စည္း႐ံုးတာ ကိုယ့္အက်င့္။ စာဖတ္သူရဲ႔ စိတ္၀င္စားမႈ အေလးအေပါ့ကို ၾကည့္ၿပီး ေျမျမႇဳပ္ဗံုးစစ္၊
ဥမင္လႈိင္ေခါင္းစစ္၊ တ၀င္းလက္လက္ၾကယ္နီ စတဲ့ ႐ုပ္ျပစာအုပ္ေတြကေန၊ လ်ဴဟူလန္း၊

ေခ်ာအိမန္ ၀တၳဳတို႔နဲ႔ စတာပဲ။ တိုးတက္လာရင္ ေအာင္သန္း ဘာသာျပန္တဲ့ ဗို႐ွီဗစ္သမိုင္း ၄ တြဲ၊
ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႔ ေမာရစ္ကြန္းဖိုဒ့္ ဘာသာျပန္ သံုးအုပ္။ ေမာ္စီတုန္းရဲ႔ ယင္အန္း

စာေပနဲ႔အႏုပညာ ေဆြးေႏြးပြဲ၊ အဘိဓမၼာေလးေစာင္၊ ေဆာင္းပါးငါးေစာင္၊ စစ္ေရးေျခာက္ေစာင္
တို႔ကအစ ထုတ္ငွားတာ။

မၾကာေသးခင္ကပဲ ေျမာက္ဥကၠလာအမိ်ဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ လူငယ္အဖြဲ႔၀င္တေယာက္ကို
သခင္ျမသန္း ဘာသာျပန္တဲ့ ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရး ၂ တြဲ လက္ေဆာင္ေပး
လိုက္ေသးတယ္။

ဒါေၾကာင့္လဲ ၁၉၇၆ မိႈင္းရာျပည့္အမႈမွာ ကိုယ့္ကို ႐ံုးမွာ စြဲခ်က္တင္ေတာ့ လာဖမ္းတုန္းက
သိမ္းသြားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို သက္ေသခံ လိုက္လာသိမ္းတဲ့ ပန္းဘဲတန္းရဲစခန္းက

ရဲအုပ္တေယာက္က အင္းစိန္ေထာင္ အထူးခံု႐ံုးမွာ အစိုးရသက္ေသလာလုပ္တယ္။ ခ်ေတာ့
အေရးေပၚလံုျခံဳမႈဥပေဒပုဒ္မ ၅ (က)၊ ၁ (က) နဲ႔ ခ်ခဲ့တာ။

ခုကိစၥမွာေတာ့ လမင္းတရာကို တိုးလ်ိဳေပါက္ ေရာက္ခ်လာပံုရတယ္။ အေရးအခင္းကာလမွာလဲ
အေထြေထြသပိတ္ေကာ္မတီ (G.S.C-General Strike Comittee) က လူေတြလဲ ဒီကိုပဲလာ၊

ပါတီ ေတြ ဖြဲ႔ၾကေတာ့ မနတ (အမ်ိဳးသား ႏိုင္ငံေရးတပ္ ေပါင္းစု) ကလဲ ဒီကိုပဲလာ၊ ၾကာလာေတာ့
က်ေနာ္တို႔ အန္ကယ္ႀကီးလို႔ ေခၚတဲ့ ဦးတင္ေအာင္(ကၽြန္းျပန္) က သတိေပးတယ္။
"လမင္းတရာေတာ့ လမ္းေဘးမွာ ေက်ာခိုင္းၿပီး မံု႔ဟင္းခါးစားေနတုန္း ေနာက္က
ကား၀င္တိုက္တာ မသိလိုက္ပဲ ျဖစ္သြားမယ္ေနာ္" တဲ့။

တကယ္ပါပဲ။ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္း ကာလတခုၾကာလာေတာ့ ကိုယ္အပါ၀င္ ရဲေဘာ္အေတာ္ မ်ားမ်ား
ဟာ သတိေတြေပါ့ စည္းကမ္းေတြ ေလ်ာ့လ်ဲလာၾကတယ္။
ေက်ာင္းမွာ ဘုန္းႀကီးေတြက ညဘက္ ျမန္မာ့အသံသတင္း လာၿပီဆိုရင္ ခြန္ႏွစ္အိမ္ၾကား
႐ွစ္အိမ္ၾကား ေရဒီယိုကို အသံကုန္တင္တာ။ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲကို အဲဒီညက
ၾကားလိုက္ရတာ ငယ္ထိပ္ေႁမြေပါက္တာပဲ။

ေရဒီယိုကေအာ္ေနတဲ့ အထဲမွာ "သက္ခိုင္" တဲ့၊ "တင္ေအးၾကဴ" တဲ့၊ "ေအး၀င္း-လမင္းတရာ" တဲ့၊
ထပ္ကာ ထပ္ကာ ျမည္ေနတယ္။ အရင္ေန႔ေတြက ဘာျဖစ္ႏိုင္လဲ၊ ဘာျဖစ္နိုင္လဲ ေတြးေနရတာ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

83

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ခုေတာ့ မုံ႔ဟင္းခါးဆိုင္ကို ကား၀င္တိုက္တာကိုး။
ဆြန္းကြမ္းၿပီးျပည့္စံုတဲ့၀ရမ္းေျပး

စစ္အစိုးရကေတာ့ ကိုယ့္ကို သဲႀကီးမဲႀကီး ႐ွာလို႔ေကာင္းတုန္း။ ကိုယ္က ဆြမ္းကြမ္းၿပီးျပည့္စံုတဲ့
၀ရမ္းေျပးဘုန္းႀကီး ျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုယ့္ကို႐ွာမေတြ႔တာ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲမွာ ယခု ေတာတြင္း
ဗကပလို႔ ရမ္းႀကိတ္လိုက္ေသးတယ္။ သူတို႔ ေျပာတဲ့ ဗကပ ဆိုတာ ေဗာဓိကုန္း ေက်ာင္းမွာ
ပုန္းေနသူလို႔ ေျပာတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။

ဗကပ ဆိုလို႔ ေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးတပါး ေျပာျပတယ္။ တေန႔ ၿမိဳ႔ထဲက သူျပန္လာေတာ့

လမ္းထိပ္မွာ တကာတေယာက္က သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္တယ္၊ ဗကပႀကီး ဘယ္ကျပန္လာသလဲတဲ့။
စစ္အစိုးရက သူကို ဆန္႔က်င္သူေတြကို ဗကပ ပုဒ္မ တပ္ၿပီး ဆြဲေနေတာ့ တကာက လွမ္း
စ,တာတဲ့။

၀င္ဒါမီယာဆိုေတာ့ ဆြမ္းကြမ္းမညံ့လွဘူး။ ရင္ထဲက အပူမီးေၾကာင့္သာ စားလို႔မ၀င္တာ။
ကိုယ္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ထမင္းဟင္းဆို အရမ္းႀကိဳက္တာ။ ဟင္းခြက္စံု လက္ရာစံုနဲ႔

ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလ။ တသက္မွာ ကိုယ္ရင္တခါ၊ ဘုန္းႀကီး သံုးခါ၀တ္ခဲ့တာ ဒီတခါ ဆြမ္းစား
မၿမိန္ဆံုးပဲ။

၁၉၇၀ တုန္းက ဆရာေတာ္ဦး၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသရဲ႔ မင္းကြန္း ဘိုကေလးေခ်ာင္မွာ
ကပၸိယလုပ္ၿပီး ႏွစ္ပါတ္ ေလာက္ေနဖူးတယ္။ မန္းက်ည္း႐ြက္သုတ္၊ ပဲျခမ္းေၾကာ္သုတ္၊

သရက္ခ်ဥ္သုတ္ပဲ ထည္လဲ စားရတာ။ တခါတေလ ဆရာေတာ္ စြန္႔လို႔ ငါးရံ႔ေျခာက္ဖုတ္ကေလး
စားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထမင္းၿမိန္တာ ေက်ာင္းကေတာင္ မျပန္ခ်င္ဘူး။
န၀တေတြက လူေတြတင္မကဘူး ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႔ ေနမႈထိုင္မႈကိုပါ တေျဖးျဖး

တင္းၾကပ္လာတယ္။ ဘုန္းႀကီးမွတ္ပံုတင္ေတြ သန္းေခါင္စာရင္းေတြ ျပဳစုခိုင္းတယ္။
ဘုန္းႀကီးမွတ္ပံုတင္မ႐ွိရင္ ေက်ာင္းေတြ က လက္မခံရဘူး။ ဧည့္စာရင္းေတြလုပ္ရမယ္။ ဒီေတာ့
ကိုယ္ေျပးမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ မဟုတ္ရင္ ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ ဘုန္းႀကီးေတြ ဒုကၡေရာက္ရင္
မေကာင္းဘူး။ လမ္းစ ႐ွာေနတုန္း ျမ၀တီ ျပန္မဲ့ကားႀကံဳ ႐ွိတယ္။ မဲေဆာက္အထိ
လိုက္ပို႔ေပးမယ္လို႔ မိတ္ေဆြတေယာက္က သတင္းေပးတယ္။ လိုက္မယ္လို႔

အေၾကာင္းျပန္လိုက္တယ္။ ေနာင္ခါလာ ေနာင္ခါေစ်းပဲ။ ေလာေလာဆယ္ ဒင္းတို႔နဲ႔
ေ၀းရင္ၿပီးေရာ။
ေသာင္ျပင္လႊတ္တဲ့အကန္း

ဒီလိုနဲ႔ အစီအစဥ္မ႐ွိ၊ အဆက္အသြယ္မ႐ွိ၊ ဘယ္သြားရမွန္း မသိ၊ ကိုယ့္ေ႐ွ႔ေျခလွမ္း တလွမ္းစာ
ေလာက္သာ ျမင္ရတဲ့ ေမွာင္နဲ႔မဲမဲ ခရီးကို ဇြတ္တိုးဖို႔ ျပင္ဆင္ရတယ္။ လာႀကိဳတဲ့ကားဟာ

ခ်ိန္းထားတဲ့ မနက္မွာ ေရာက္မလာဘူး။ အေတာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္။ မနက္ေလးနာရီမွာ
လာေခၚမယ္ေျပာထားလို႔ အစိုးရိမ္ေတြလြန္ၿပီး တညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ မႏိုးရင္ လြဲသြားမွာစိုးလို႔
၁၀ မိနစ္တခါ ၁၅ မိနစ္တခါ ေလာက္ကို ျပဴတင္းေပါက္က ေခ်ာင္းရတယ္။ မိုးသာ
လင္းသြားတယ္၊ ကားက မေရာက္လာဘူး။

ဆရာေတာ္ႀကီးကို မနက္အာ႐ုဏ္ ဆြမ္းပင့္ထားတယ္လို႔ သိထားလို႔ ညကတည္းက
သြားေလွ်ာက္ ထားလိုက္တယ္။ သူကလည္း လာေခၚရင္ သဃၤန္းခၽြတ္ၿပီး တခါထဲ

လိုက္သြားလို႔ရေအာင္ ညကတည္း က သိကၡာခ်ေပးထားလိုက္တယ္။ ရဟန္းဆိုတာက

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

84

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

သိကၡာမခ်ရင္ သဃၤန္း၀တ္မထားလဲ ရဟန္းျဖစ္ဆဲမို႔ သိကၡာခ်ေပးတာ။ သေဘာက
ကိုယ္ရင္ႀကီးအျဖစ္ ေျပာင္းေပးထားလိုက္တယ္။

မနက္က်ေတာ့ ကားက ေရာက္မလာဘူး။ ဆြမ္းစားခ်ိန္ ေရာက္ၿပီ။ ကိုယ္ဘယ္၀ိုင္းမွာ

ဆြမ္း၀င္စား မလဲ။ ကိုယ္ဦးဇင္းမဟုတ္ေတာ့မွန္း ကိုယ့္ဘာသာ သိေနတယ္။ ဘုန္းႀကီး၀ိုင္းမွာ
ဆြမ္း၀င္ စားဖို႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္မရဲဘူး။ တပည့္ေတာ္ ဦးဇင္းမဟုတ္ေတာ့လို႔ ကိုရင္ေတြနဲ႔ပဲ
စားေတာ့မယ္လို႔ ဘယ္လိုလုပ္ ေျပာမလဲ။ ေနမေကာင္းဘူးလို႔ေျပာၿပီး ဆြမ္းဆင္းမစားပဲ

ကိုယ့္အခန္းထဲမွာ ေခြေန လိုက္တယ္။ ႐ွမ္းဦးဇင္းငယ္တပါးက ဘာလုပ္ေပးရမလဲ လာေမးတယ္။
ကိုယ့္မွာ ဆြမ္းေကၽြးေတြ လိုက္တုန္းက ရထားတဲ့ ၀တၳဳေငြ နည္းနည္းပါးပါး ႐ွိတယ္။ လမ္းထိပ္က
ဆိုင္ကေလးမွာ ဆင္းဒ၀စ္၀ယ္ ေပးပါလို႔ အကူအညီ ေတာင္းလိုက္ရတယ္။

ဆြမ္းဆင္းမစားတာ တရက္ကေန ႏွစ္ရက္ျဖစ္လာေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးသိသြားၿပီး အက်ိဳး

အေၾကာင္းေမးလို႔ ေလွ်ာက္ထားလိုက္တယ္။ သူခြင့္ျပဳတယ္၊ ဘုန္းႀကီးေတြ ၀ိုင္းမွာပဲ ၀င္စားတဲ့။
ကိုယ္မစားပဲေနေတာ့ ညေနမွာ ေခၚျပန္ေရာ။
"ေရာ့..ဒါယူသြား"

ဖီးၾကမ္းငွက္ေပ်ာသီးတဖီးနဲ႔ ေဖ်ာ္ရည္တပုလင္း ေပးလိုက္တယ္။ အျဖစ္ကို ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔
ဘီဘီစီ၊ ဗြီအိုေအ နားေထာင္ဘက္ ကိုယ့္ေ႐ွ႔ခန္းက ပုလိပ္လူထြက္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးလဲ

သိသြားတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ကိုယ္သြားျဖစ္ရင္ ေဆာင္သြားဖို႔ အင္းတခ်ပ္လုပ္ၿပီး သူနဲ႔
ေပးလိုက္ေသးတာကိုး။ ကိုယ့္ကိစၥကို မစပ္စုပဲ ဆရာေတာ္ႀကီး ေပးလိုက္တဲ့ အင္းခ်ပ္ကိုေပးၿပီး
ကိုယ့္ကို သူ႔အခန္းထဲ ေခၚတယ္။ သူ႔ဆီမွာ စားစရာေတြ တေထာႀကီးပဲ။

ေကာက္ညႇင္းျပာထုပ္ေတြကို ဖက္ခြါၿပီး၊ သၾကားနဲ႔ တို႔စားဘို႔ ပန္းကန္ျပားထဲမွာ
သၾကားေတြလဲထည့္ေပးတယ္။ ဘုန္းႀကီး ဆာလို႔ ညစာစားတာဟာ ဒီေလာက္အျပစ္

ႀကီးတာမဟုတ္ဘူး- စားတဲ့။ ေကာ္ဖီေသာက္မလား ေမးတယ္။ မေသာက္ဘူးဆိုေတာ့
ဘာလီရည္ တခြက္ ေဖ်ာ္ေပးတယ္။

ဆရာေတာ့္ အင္းခ်ပ္က ကိုယ့္နာမည္အရင္းကို ေရးထားတာမို႔၊ လမ္းမွာ ရန္သူက ေတြ႔မွာလဲ
စိုးရေသးတယ္။ မွတ္ပံုတင္နာမည္က ျပင္ထားၿပီးၿပီ။ ေဇာ္ခင္တဲ့။ ယူဂ်ီတုန္းက

ဖလင္ျပားကေလးေတြ ပိုက္ဆံထဲ ၀ွက္သယ္သလို၊ အင္းျပားကို ဆြမ္းေကၽြးေတြက ရထားတဲ့
တက်ပ္တန္ စကၠဴမွာထည့္ၿပီး ေဘးနားကို ေကာ္ပါးပါးသုတ္ၿပီး ကပ္ထားလိုက္တယ္။ သူ႔ကို
တျခား ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ ေရာၿပီး မွတ္မွတ္ သားသားေလးထားလိုက္တယ္။
တကယ္ေျပးၿပီ

ခ်ိန္းထားတဲ့ရက္ရဲ႔ ငါးရက္ေျမာက္ေန႔မွာမွ ကားလာႀကိဳတယ္။ ေလးနာရီထိုးၿပီးလို႔ မၾကာဘူး
ေက်ာင္းေ႐ွ႔ဂိတ္က လင္းခ်ည္မွိတ္ခ်ည္ ကားမီးအခ်က္ျပတာ ျမင္တယ္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးက

ေလးနာရီမွ ထြက္ခြင့္ရတာ။ ဒီကား ဘယ္ကေန ဘယ္လိုလုပ္ ထြက္လာလဲ မေျပာတတ္ဘူး။
ကိုယ္လဲ သဃၤန္းကို ကမန္းကတန္းခၽြတ္ အသင့္လုပ္ထားတဲ့ အက်ႌနဲ႔ပုဆိုးကို လဲလိုက္တယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးကိုေတာ့ စိတ္ကပဲ မွန္းၿပီးဦးခ်လိုက္တယ္။ အလွဴကရတဲ့ သဃၤန္းတစံုစီကို
တိုက္အုပ္ ဆရာေတာ္နဲ႔ ပုလိပ္လူထြက္ ဘုန္းႀကီးအိုတို႔ အခန္း၀ေတြမွာ အသာခ်ၿပီး

ဦးသံုးႀကိမ္ခ်တယ္။ ႐ွမ္းဦးဇင္း ငယ္ကိုေတာ့ ကိုယ္၀တ္ခဲ့တဲ့ သဃၤန္းပဲ သူ႔ခုတင္ေဘးခ်ထားၿပီး
ဦးခ်လိုက္တယ္။

လာေခၚတဲ့ကားဟာ ၿမိဳ႔ထဲကိုသြားၿပီး၊ ေမာင္ေထာ္ေလးလမ္းက တည္းခိုခန္းတခုမွာ၊

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

85

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

လူႏွစ္ေယာက္ ကို သြားတင္တယ္။ ျပီးေတာ့မွ ေက်ာက္ေျမာင္းရပ္ကြက္ထဲကိုသြားၿပီး၊ တိုယိုတာ
ဟိုင္းလတ္တစီးကို ေျပာင္းစီးရတယ္။ ကားက ဓါတ္ဆီတိုင္ကီ အပိုတခုတပ္ေနလို႔

ေစာင့္ေနရေသးတယ္။ ကားထြက္မွ ကားေမာင္းသူက လမ္းခရီးက စိတ္မခ်ရလို႔ ပိုက္ဆံေတြကို
ဒီလိုပဲ ဖြက္သယ္ရတာ တဲ့။

ေက်ာက္ေျမာင္းလမ္းမႀကီး ေပၚေရာက္ေတာ့ လက္ဘက္ရည္ ဆင္းေသာက္ၾကတယ္။ သူတို႔
ေသာက္တဲ့ဆိုင္က ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ကာတြန္းဆရာတေယာက္ အိမ္နဲ႔ ကပ္လ်က္။
ကာတြန္းဆရာ အိမ္ေပၚက ဆင္းလာမလားလို႔ ကိုယ့္မွာတထိတ္ထိတ္။

ကားေမာင္းတဲ့ လူငယ္ ကိုစိုးႏိုင္နဲ႔ ကိုယ္က ေ႐ွ႔ခန္းမွာ။ ေနာက္မွာက ကားပိုင္း႐ွင္တ႐ုတ္
လူငယ္နဲ႔ အေဖာ္သံုး-ေလးေယာက္ပါတယ္။ ဒီတခါ တကယ္ေျပးရတာ။

၁၉၇၈ ေထာင္က ထြက္ၿပီးစ၊ လပိုင္းေလာက္ပဲ ႐ွိအုန္းမယ္၊ ဖမ္းေနျပန္ၿပီ၊ ေ႐ွာင္ၾကဦးေဟ့၊

တိမ္းၾကဦးေဟ့ ဆိုလို႔၊ ဒီတခါေတာ့ ရန္သူ႔လက္က်လို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး၊ ဘုမသိဘမသိ
ေျပးေ႐ွာင္ ပုန္းရေသးတယ္။ အတူတူ ေထာင္ကထြက္လာတဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္က ကိုေအာင္ႏိုင္ကို
ေမာ္လၿမိဳင္မွာ လာဖမ္းသြားတယ္တဲ့။ ဂီ်တီအိုင္ ေအးကိုလဲ ပါသြားၿပီတဲ့။

ကိုေအာင္ႏိုင့္သူငယ္ခ်င္း လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ပိုင္႐ွင္က၊ သူလဲ ေမာ္လၿမိဳင္က ေျပးလာတယ္။
ကိုယ့္ကိုလဲ ေျပးေတာ့လို႔ လာေျပာ သြားတယ္။ (ေနာက္မွသိရတာ နာမည္တူလို႔
လူမွားဖမ္းတာတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ-ေဆာရီးဆို အဘက ထီးက်ိဳးေနၿပီ)

ကိုယ္လဲ ျပည္ နိဗၺိႏၵေခ်ာင္မွာ သြားပုန္းေနလိုက္တယ္။ အဲဒီတုန္းကလဲ ပုန္းရတာ

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ပဲ။ ဘုန္းႀကီးေတာ့ မ၀တ္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ နိဗၺိႏၵေခ်ာင္မွာ ၾသဇာသီးေတြ၊
ေတာလက္ဖက္ေတြ၊ ေတာ္ေတာ္ စားလိုက္ရတယ္။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေျပးရင္းလႊားရင္း၊ ေထာင္ထဲမွာဆိုေနက် သီခ်င္းတပုဒ္ကို ျပည္ၿမိဳ႔က

ၾကံရည္ဆိုင္တဆိုင္က ဖြင့္ေနတာ ၾကားလိုက္တယ္။ အဲဒါ ဘာဆီးရီးလဲလို႔ ဆိုင္မွာ ၾကံဳေမးေလး
၀င္ေမးေတာ့ ကိုေန၀င္း ကိုယ္တိုင္ေရး၊ ကိုယ္တိုင္ဆိုတဲ့ "ယာဥ္အမီ ရီရီျပံဳး ျပန္ပါ" ဆီးရီးတဲ့။
ထြက္တာ မၾကာေသးဘူး။

နံရံေလးဘက္ၾကားမွာ အရင္ေခတ္စားလိုက္တယ္။ သီခ်င္းက" .....ေၾသာ္...တေန႔ေတာ့ အားလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္.."
က်ေနာ္တို႔က စာသားျပင္ဆိုၾကတယ္။
" ..ေၾသာ္.. တေန႔ေတာ့ အားလံုးကို အေသသတ္ရမယ္..."

ရန္သူစစ္အစိုးရကို အေသသတ္ဖို႔ ေထာင္နံရံေတြကို သက္ေသတည္ၿပီး ဆိုခဲ့ၾကတာ။
ခုေတာ့ ကိုယ္က သူ႔မသတ္ခင္၊ ကိုယ့္ကို သူက သတ္သြားမွာမို႔ ေျပးရတာေပါ့။ သူ႔လက္ထဲမွာ
ေသနတ္၊ ကိုယ့္ဆီမွာက စာကူးစက္နဲ႔ ဖေယာင္းစကၠဴပဲ ႐ွိတာ။
အပိုင္း (၁) ၿပီး။

MONDAY, MARCH 17, 2008

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

86

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

က်ေနာ္၀ရမ္းေျပး (၂)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

သံလြင္ကိုျဖတ္..

ေထာက္ၾကံ့အထြက္မွာ ကားေတြကို ရပ္ခိုင္းၿပီး လူနဲ႔ မွတ္ပံုတင္တိုက္ၿပီး စစ္ေနတာ ခပ္လွမ္းလွမ္း
ကတည္းက ျမင္ေနရတယ္။ ကိုယ္တို႔ကား အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ကား ျဖစ္လို႔လား
မေျပာ တတ္ဘူး ကားထဲကို တခ်က္ပဲ ေ၀့ၾကည့္ၿပီး မစစ္ပဲ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။
ဒိထက္ ရင္တုန္စရာေကာင္းတာ တခါၾကံဳဘူးတယ္။
ကုန္သြယ္ေရး ႐ံုးေပၚက ရသြားတဲ့ လက္နက္ေတြပဲလား မေျပာတတ္ဘူး။ တညမွာ

ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမကို လူထုဘက္က လက္နက္ႀကီးေတြနဲ႔ လာပစ္တယ္။ အေရးအခင္း ကာလေတြမွာ
ကို္ယ္က မဂိုလမ္းက ကိုယ့္စာအုပ္ဆိုင္မွာ ညအိပ္တာမ်ားတယ္။ ျဖစ္ၿပီေဟ့ဆို အထူးတန္း

ပြဲၾကည့္စင္ကပဲ။ ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမ ေပၚက ေၾကးစားေတြကလဲ ေမွာင္ထဲကေန ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔
ရမ္းသမ္းၿပီး ျပန္ပစ္တာ၊ ေမာင္ေထာ္ ေလးလမ္းထိပ္ ဒီဆူဇာေခါင္မိုးေပၚမွာ ေထာင္ထားတဲ့
ဒယ္အိုးစေလာင္းႀကီး ျပဳတ္က်လာတယ္။

ေနာက္ေန႔ကစၿပီး တလမ္းၿပီးတလမ္း အိမ္ေ႐ွ႔ေတြေရာ၊ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားပါ မက်န္၊
႐ွာေဖြတူး ေဖာ္ ေတာ့တာပဲ။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ မဂိုလမ္းကို ေရာက္ေတာ့မယ္။ ကိုယ့္ဆိုင္က

ေအာက္ထပ္ဆိုေတာ့ ဆိုင္ေပၚ မေတာ္တဆ တက္လာရင္ ဂြက်မယ္။ ဆိုင္ထဲမွာ စာကူးစက္၊

ဖေယာင္းစကၠဴ အေဟာင္းေတြ၊ ႐ိုက္ပ်က္စကၠဴေတြ အျပင္၊ ေ၀ၿပီးလက္က်န္ စာ႐ြက္ေတြကပဲ
ေႁမြအေရခြံအိတ္ႀကီး ႏွစ္လံုးအျပည့္ ႐ွိတယ္။ ဒါေတြကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို႔ ကိုလတ္ (ကိုသက္ခိုင္)နဲ႔
က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းက ရဲေဘာ္တေယာက္အိမ္က

အိမ္သာဟာ ျခံထဲမွာ တြင္းအိမ္သာ။ တြင္းကလဲ အနက္ႀကီး။ အဲဒီထဲ သြားသြန္ခ်မယ္ ဆိုၿပီး၊
သယ္ဖို႔ ကားလိုက္ ငွားၾကတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သံုးဘီးကား၊ ေလးဘီး အငွားကားလဲ
လမ္းေပၚမွာ တစီးမွ မ႐ွိဘူး။ ကား႐ွာထြက္တာ မဂိုလမ္းကေန သံေစ်း၊ သံေစ်းကေန
ဆူးေလျပန္ေရာက္ လာတယ္။ Taxi တစီးမွ မေတြ႔ခဲ့ဘူး။

ေမာင္ေထာ္ေလးလမ္းထိပ္မွာ ကိုလံဘို စီမံကိန္းနဲ႔ ရထားတဲ့ ဟိုလ္ဒင္ Holden ကားအျဖဴ
ပ႐ိုက္ဗစ္တကၠစီ (private taxi) သြားေတြ႔တယ္။ ငွားျဖစ္သြားတယ္။ ကားေမာင္းသူနဲ႔ က်ေနာ္က
ေ႐ွ႔ခန္း၊ ကိုလတ္ (ကိုသက္ခိုင္) နဲ႔ ကားေမာင္းသူအေဖာ္က ေနာက္ခန္းမွာ။ ပစၥည္းေတြကို

ေနာက္ဖံုးထဲ ထည့္လာတာ၊ တခ်ိဳ႔က ပြင့္လို႔။ ဦး၀ိစာရလမ္း ဒဂံုဘိလပ္ရည္ေ႐ွ႔မွာ ကားေတြကို
ရပ္ခိုင္းၿပီး ပိုက္စိပ္တိုက္ ႐ွာေနတာ၊ ရပ္ထားတဲ့ ကားတန္းႀကီးဟာ မရမ္းျခံေက်ာင္း ေ႐ွ႔ထိ

ေရာက္တယ္။ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္ထဲမွာ ဒီေမးခြန္းကို ေမးေနတယ္။
ျပန္လွည့္လို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ဖူး။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္ထဲမွာ အေသခံလိုက္႐ံုပဲ ဆိုတာ
အေျဖတခုပဲ ထြက္တယ္။

ကိုယ့္ေ႐ွ႔က ကားကို ေ႐ွ႔ဖံုး ေနာက္ဖံုးဖြင့္ ႐ွာေနတုန္း၊ ေ႐ႊၾကယ္ႏွစ္ပြင့္နဲ႔ ဗိုလ္လုပ္သူက

က်ေနာ္တို႔ ကားဆီ ေလွ်ာက္လာၿပီး၊ လူေတြကို အကဲခတ္ရင္း၊ ေ႐ွ႔ခန္းမွာထိုင္တဲ့ က်ေနာ့ကို
လာေမးတယ္။
" ဘယ္ကလာၾကလဲ...ဒက္႐ွဘုတ္ Dash Board ဖြင့္ျပပါ"
က်ေနာ္က စီးကရက္ကို ဣေျႏၵ မပ်က္ဖြာရင္းက

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

87

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

" ၿမိဳ႔ထဲက..."

" ၿမိဳ႔ထဲဆိုတာ.. ေဆး႐ံုႀကီး ၀င္းထဲကလား"
စစ္ဗိုလ္ကျပံဳးေယာင္ေယာင္ မ်က္ႏွာနဲ႔ ျပန္ေမးတယ္။
" မဟုတ္ဘူး...ေမာင္ေထာ္ေလးလမ္းက.."

အမွန္အတိုင္းေျဖတာပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဒီကားကို ေမာင္ေထာ္ေလးလမ္းက ငွားလာတာကို။
ကားဆရာႏွစ္ေယာက္ကလဲ ဘာမွ သိထားတာ မဟုတ္ေတာ့ မ်က္ႏွာအေနအထားက ပံုမွန္။
ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ဘူဇြာ (Bourgeoisie) ပံုေတြေပါက္ေနေတာ့ စစ္ဗိုလ္က
ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာပဲ-

"သြား...သြား... " တဲ့။
လံုး၀မ႐ွာေတာ့ဘူး။

ဒီလို ရင္တုန္စရာႀကီးကို လြန္ေျမာက္ခဲ့လို႔လဲ အာဏာသိမ္းၿပီးတာၾကာလို႔၊ ပါတီေတြ ဖြဲ႔ၿပီးတဲ့အထိ
ကိုယ္တို႔ ဇာတ္ႀကီး ဆက္ကႏိုင္ခဲ့တာ။
ခုလဲ ဇာတ္ေခါင္းကြဲလို႔ ပြဲအပ်က္၊ ၿမိဳ႔အထြက္မွာ အ႐ွာအေဖြက လြတ္ခဲ့ျပန္တယ္။

ပဲခူးအ၀င္မွာ ကားေပၚကလူေတြ လက္ဖက္ရည္ ဆင္းေသာက္ၾကေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေတာက္
ေလွ်ာက္ ေမာင္းလာလိုက္တာ ၿမိဳင္ကေလး ဇက္ဆိပ္(ကူးတို႔ဆိပ္)ကို မနက္
ထမင္းစားခ်ိန္ေလာက္ ေရာက္တယ္။

"ကိုေဇာ္ခင္.. ထမင္းစားထားေနာ္၊ ဘယ္အခိ်န္ ကူးရမယ္ မေျပာႏိုင္ဘူး၊ ဇက္ (Z- Craft) က
ဘယ္ေနမွန္း မသိဘူး"

က်ေနာ္ ေကာ္ဖီၾကမ္းတခြက္ပဲ ဆင္းေသာက္လိုက္တယ္။ လမ္းခရီး အေပါ့အပါး သြားရခက္မွာ
စိုးလို႔ ခရီးဆံုးမွပဲ စားမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတာ။ ထမင္းဆိုင္တန္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ ၾကည့္လာတာ၊
ကိုယ့္ အႀကိဳက္ေတြခ်ည္းပဲ။ စားခ်င္စရာေတြ။ ႏွင္းပုလဲ၊ သထံု၊ ဇင္းက်ိဳက္ တို႔ဆိုတာ ဟင္းခ်က္
အလြန္ ေကာင္းတာ။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ခရီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးကေတာ့......။

ဇက္ (Z-Craft) ေရာက္လာၿပီ။ ဟိုဘက္ကမ္းက ပါလာတဲ့ ကားေတြ၊ လူေတြ ဆင္းၿပီးမွ ကိုယ္တို႔
တက္ရတယ္။

စစ္ေတာင္းကို ျဖတ္ခဲ့တယ္။ သံလြင္ကို ျဖတ္ေနၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ျမစ္ဘယ္ႏွစ္စင္း ျဖတ္ၿပီး၊
ေတာင္ဘယ္ႏွစ္လံုးကို ေက်ာ္ရဦးမွာလဲ။
ဂ်ိဳင္းျမစ္ကိုေက်ာ္....
အတူလာတဲ့သူေတြ ဖားအံမွာ အိမ္တအိမ္ကို ၀င္ေသးတယ္။ ကားျပန္ထြက္ေတာ့

ကားေမာင္းသူက ေနာက္မွာ ထိုင္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္အနက္က တေယာက္ကို
ေ႐ွ႔လာထိုင္ဖို႔ေခၚတယ္။

"ကိုေဇာ္ခင္...ဒီဘက္နည္းနည္း..ေ႐ႊ႔ေပးလိုက္၊ က်ေနာ္တို႔ သံုးေယာက္ထိုင္ၾကမယ္.."
အမ်ိဳးသမီး တက္လာၿပီးလို႔ လမ္းတေကြ႔ေလာက္ပဲ ေရာက္ဦးမယ္၊ ရဲေတြေရာ၊
အရပ္၀တ္နဲ႔လူေတြ ေရာ၊ ကားေတြကို ရပ္ခိုင္းၿပီး၊ လူေတြ ကားေပၚကဆင္း၊ မွတ္ပံုတင္နဲ႔
တိုက္ၾကည့္ၿပီးမွ ကားေပၚျပန္ တက္ခိုင္းေနတာ ေတြ႔ေနရတယ္။

ကိုယ့္မွတ္ပံုတင္က F/RGN ဆိုေတာ့ ရစ္ေနရင္ ျပႆနာပဲ။ ကားရပ္ထားတုန္း အရပ္၀တ္နဲ႔

လူတေယာက္ ကားနားကို ကပ္လာတယ္။ ကားထဲကို ေခါင္းငံု႔ၾကည့္ၿပီး ရီခ်င္တဲ့ စိတ္ကို ထိမ္းၿပီး
တမင္တည္ ထားတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔-

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

88

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

"မွတ္ပံုတင္... တခ်က္ေလာက္ျပပါ"

ကိုယ္က ကားေမာင္းသူနဲ႔ အမ်ိဳးသမီး၊ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာထိုင္တာ။ ကိုယ့္လက္က...
မွတ္ပံုတင္ကို ထုတ္ဖို႔ အကႌ်အိပ္နားေရာက္ေနၿပီ။ ထုတ္ေတာ့ မထုတ္ရေသးဘူး။ ကိုယ့္
ေဘးမွာထိုင္တဲ့ အမ်ိဳးသမီး က.....

"မျပဘူး..မ႐ွိဘူး..ဘာလဲ..ဒီလူနဲ႔ ဒီလူ မသိတာ က်ေနတာပဲ....."
ခပ္ေငါက္ေငါက္ပဲ ေျပာလိုက္တယ္။ မွတ္ပံုတင္ျပခိုင္းတဲ့ အရပ္၀တ္နဲ႔လူ မ်က္ႏွာက စပ္ၿဖီးၿဖီး
မ်က္ႏွာနဲ႔..

"သြား..သြား..သြား..."

ကားေမာင္းသူကို သြားခိုင္းလိုက္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးက ဘာမွ ထပ္မေျပာဘူး။ ခပ္တည္တည္ပဲ။
စစ္ေၾကာေရးဂိတ္ လြန္လာၿပီး မၾကာဘူး၊ မိုးစ႐ြာတယ္။ တေျဖးေျဖးပိုသည္းလာတယ္။
လမ္းကလဲ ဆိုးလိုက္တာ လြန္ပါေရာ။ ကားက ႐ႊ႔ံဗြက္ထဲ နစ္လို႔ ႏွစ္ခါ သံုးခါ

ဆင္းတြန္းၾကရတယ္။ တေနရာမွာ ျမစ္က်ဥ္း တခုကို ျဖတ္ရမယ္။ ေရက တအားစီးတာ။
ကူးတို႔ေပၚ ကားေရာ လူပါတင္ၿပီး စက္သီးႀကိဳးနဲ႔ ျမစ္ဟိုဖက္ သည္ဖက္ ႏွစ္ဖက္ဆြဲၿပီး ကူးရမွာ။

ကူးတို႔သမားေတြက ပိတ္သြားၿပီ ဆိုၿပီး မကူးေပးဘူး။ ပိုက္ဆံ ေပးလိုက္တာ ကူးလို႔ ရသြားတယ္။
အဲဒါ ဂ်ိဳင္းျမစ္....တဲ့။
တေထာက္နားေကာ့ကရိတ္

အကန္းေတာ့ အေမွာင္ထဲ တိုး၀င္ ငါးစမ္းရၿပီ။ ေကာ့ကရိတ္ေရာက္ေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ။ တၿမိဳ႔လံုး
ေမွာင္နဲ႔မဲမဲ။ လမ္းမီးေတြက မလင္း၊ အိမ္ေတြက မီးေမွာင္။ ည (၈) နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္
႐ွိၿပီထင္တယ္။ ကိုယ့္ဆီမွာ နာရီလဲ မပါဘူး။ ကားေပၚပါတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို အိမ္ေတြ

လိုက္ပို႔ၿပီးေတာ့၊ ကားပိုင္႐ွင္ လူငယ္ရယ္၊ ကားေမာင္းသူရယ္၊ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္
တေနရာက တက္လာ တယ္။ အားလံုးကို က်ေနာ္ ဖိတ္လိုက္တယ္။
"က်ေနာ္တို႔... တခုခု သြားစားၾကရေအာင္ဗ်ာ"

ၿမိဳ႔လည္လမ္းမ ေမွာင္မဲမဲ ေပၚက တ႐ုတ္စားေသာက္ဆိုင္တခုကို ေရာက္သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔
၀င္သြားေတာ့ တဆိုင္လံုး ႐ွင္းလို႔။ စားေသာက္တဲ့ လူေတြလဲ တေယာက္မွမေတြ႔ဘူး။
ေအာက္လင္း မီးအိမ္ႀကီးတလံုး က်ေနာ္တို႔ စားပြဲနားမွာ လာခ်တယ္။
က်ေနာ္က မႏၱေလးရမ္ (Mandalay Rum) တလံုး မွာလိုက္တယ္။ ယူလာေတာ့ ဖြင့္ျမည္း

ၾကည့္လိုက္တာ ရမ္က အတု။ အတုေတာင္မွ တကယ့္ကို အညံ့စား အတု။ အစစ္ေပးပါလို႔
စားပြဲထိုး ေကာင္ေလးကို ေျပာလိုက္တာ ဆိုင္႐ွင္ ေပါက္ေဖာ္မႀကီးကို သြားေခၚလာတယ္။
"ဆရာကီး(ႀကီး)... အဲလာ(အဲဒါ).... အီစစ္(အစစ္)... ပဲေလ"

ေပါက္ေဖာ္မႀကီးက မန္ဒရင္ျမန္မာစကားနဲ႔ သူ႔ ရမ္ အစစ္ျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသလာထြက္တယ္။
ဟုတ္ပါၿပီေလ။ ဒီလိုအခ်ိန္၊ ဒီလိုေနရာမွာ ေသာက္ရတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းေနပါၿပီ။
"ေက်းဇူးပဲ... အမ္းမ( အဖြား)၊ စစ္တယ္ဆိုလဲ ၿပီးတာပဲ "
ေတာေခါက္ဆြဲဆိုင္တို႔ ထံုးစံ၊ မွာထားတဲ့ ၁၂ ႏွစ္မ်ိဳး ဟင္းခ်ိဳ၊ ၁၂ ႏွစ္မ်ိဳးေၾကာ္၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္
ေရာက္လာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စားၾကေသာက္ၾကတယ္။ တလမ္းလံုး စကားမေျပာ ျဖစ္တာ၊ ခုမွ
ေျပာျဖစ္ေတာ့တယ္။

" ကိုေဇာ္ခင္...ဘယ္မွာတည္းမွာလဲ..ဘယ္လိုက္ပို႔ေပး ရမလဲ.."
" တည္းခိုခန္း တခုခု ပို႔ေပးပါ.."

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

89

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

သူတို႔ က်ေနာ့ကို ၀ိုင္းရီၾကတယ္။

" ဒီမွာ..ဘယ္ကလာ တည္းခိုခန္း ႐ွိမွာလဲ"
" ဒါဆိုလဲ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတခုခု သာ ပို႔ေပးေတာ့"
"ကိုေဇာ္ခင္.. က်ေနာ့ အိမ္ပဲ လိုက္ခဲ့ေတာ့"

ကားေမာင္းသူ လူငယ္က သူ႔အိမ္မွာတည္းဖို႔ ေခၚသြားတယ္။ ေနာက္တေန႔ မနက္ ေကာင္စီ႐ံုး
ဖြင့္ေတာ့မွ ဧည့္စာရင္းတိုင္ရတယ္။

"ၾကာအုန္းမယ္...ဧည့္စာရင္းတိုင္ထားမွ..."
"ဟ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"လမ္းမွာ တံတားႀကီး ႏွစ္ခု က်ိဳးေနလို႔ ဘာ ကားမွ သြားလို႔ မရဘူး၊ ေတာင္ေပၚတက္မယ့္
ကားေတြအားလံုး ေဘာ္လံုးကြင္းမွာ ေသာင္တင္ေနတာ အမ်ားႀကီးပဲ"
"ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာလဲ ဗ်ာ.."
"တံတားမၿပီး မခ်င္းေပါ့"
"ဧည့္စာရင္း တိုင္ထားတဲ့ စာ႐ြက္ကို လူနဲ႔အတူထား၊ ညအိပ္ရင္ေတာင္ ေခါင္းအံုးေအာက္ထား
အိပ္"

ကိုစိုးႏိုင္ ဇနီးက သတိေပးတယ္။
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ.."

"တခါတေလ ညဘက္ေတြမွာ ျခင္ေထာင္လွန္ၿပီး ေပၚတာဆြဲတာ.."

က်ေနာ့္အဖို႔ အားလံုးဟာ အထူးအဆန္းနဲ႔ အထိတ္တလန္႔ ခ်ည္းပဲ။
ေမာ္လၿမိဳင္မွာေနတဲ့ ငယ္ငယ္တုန္း အ႐ြယ္က ၾကားဖူးတာ၊ ေကာ့ကရိတ္ဆိုတာ ခဏခဏ သူပုန္
၀င္စီး ခံရတဲ့ၿမိဳ႔။ က်ံဳဒိုးသေဘၤာ ဆိုတာလဲ မၾကခဏ အပစ္ခံရတာ။ ခု က်ဳံဒိုးကိုလဲ ျဖတ္လာခဲ့ၿပီ။

ေကာ့ကရိတ္ ကိုလဲ ေရာက္ေနၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာခဲ့ေပမယ့္ ဒီေနရာေတြဟာ ဟိုတုန္းကလိုပဲ
က်ီးလန္႔စာစားျဖစ္တုန္း ပါပဲလား။

ေမာ္လၿမိဳင္ေမွာင္ခို စီးပါြးေရးေခတ္ေကာင္းတုန္းက 'ဒီပစၥည္းက ေတာင္ေပၚကလာတာ'။ 'ဒါက
ပီနန္ ပစၥည္း'။ 'ဒီတခါ ေတာင္ေပၚ လူၾကံဳေကာင္းရင္ မွာေပးမယ္' စသည္ျဖင့္ ေမာ္လၿမိဳင္က
ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း ေတြ ေျပာေလ့ ႐ွိတယ္။ နတ္သမီး၊ နတ္သား၊ ဆင္ စတဲ့ တံဆိပ္မ်ိဳးစံု
ေ႐ႊေခ်ာင္းေတြ၊ ေဘာ္ေခ်ာင္း (ေငြေခ်ာင္း) ေတြ၊ ေတာင္ေပၚလမ္း ကေန ထိုင္းကို
ေရာက္သြားတယ္။ ထိုင္းက ဘတ္ႀကိဳး လို႔ ေခၚတဲ့ အထည္လုပ္ၿပီးသား ေ႐ႊႀကိဳးေတြ ျပန္၀င္တယ္။
ထိုင္းႏိုင္ငံလုပ္ပစၥည္းေတြ လူနဲ႔ သယ္ႏိုင္ သမွ် ေတာင္ကိုျဖတ္လို႔ ေတာင္ေပၚလမ္းက
ေရာက္လာတယ္။

ခု ဒီေတာင္ေပၚကို ကိုယ္တိုင္ ေက်ာ္ရေတာ့မယ္။ ေဘာ္လံုးကြင္းထဲမွာ ေတာင္ေပၚတက္မယ့္
ကားေတြ ထြက္ရက္ကို ေမွ်ာ္ရင္း တေန႔ထက္တေန႔ မ်ားမ်ား လာတယ္။

တေန႔မွာ ကုိစိုးႏိုင္အေဖလည္း ကုန္ကားႀကီးတစင္းနဲ႔ ေရာက္ခ်လာတယ္။ ကိုစိုးႏိုင္က
ေကာ့ကရိတ္ သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္ က်ၿပီး ေကာ့ကရိတ္မွာေနတာ မၾကာေသးဘူး။ သူ႔ အေဖက
ရန္ကုန္မွာ ကားအင္ဂ်င္ ခ်၊ ေဘာ္ဒီအသစ္တင္ၿပီး ျမ၀တီကို ျပန္တက္လာတာ။ သူ

ဆင္းသြားတုန္းက လမ္းကအေကာင္း၊ ရန္ကုန္မွာ တလကိုးသီတင္းၾကာလို႔ ျပန္တက္လာေတာ့
လမ္းက ပိတ္ေနၿပီ။

သူေရာက္လာေတာ့ ကိုယ္လဲ အေတာ္ အဆင္ေျပသြားတယ္။ မနက္တိုင္ သူနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္၊
လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္၊ တခါတေလ သူ႔မိတ္ေဆြေတြ သူ႔ကို ထမင္းဖိတ္ေကၽြးရင္ ကိုယ္လဲ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

90

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

လိုက္စား ရတယ္။

တမနက္ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ၿပီး ျပန္ေတာ့"ကိုေဇာ္ခင္..ခင္ဗ်ားအိမ္ျပန္ႏွင့္၊ ျပန္တတ္တယ္မဟုတ္လား....၊ က်ေနာ္ ေဘာလံုးကြင္းဘက္
သတင္းသြား စနည္းနာ လိုက္အံုးမယ္...."

ခဏၾကာေတာ့ ေရးႀကီး သုတ္ျပာနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္။
"စိုးႏိုင္ေရ.. ကားေတြ ထြက္ကုန္ၿပီ...လစ္စို႔ လစ္စို႔... ကိုေဇာ္ခင္..လာ ..လာ သြားမယ္"
က်ေနာ္လဲ အထုတ္ဆြဲၿပီး သူ႔ေနာက္က အေျပးလိုက္ရတယ္။
" ဦးေလး.... တံတားက ေကာင္းသြားၿပီလား"

"ဘယ္ေကာင္းအုန္းမွာလဲ... ၿမိဳ႔မွာ ကုန္သည္ေတြ ဒီေလာက္မ်ားေနတာ၊ အခ်ိန္မေ႐ြး ဟိုက
လာတိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး၊ ေမာင္းထုတ္တာ...."
"ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ.."

"သြားလို႔ ရတဲ့အထိသြား..ေကာ့ကရိတ္မွာ စုမေနရင္ ၿပီးေရာ ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္တာ"
က်ေနာ္တို႔ ေဘာ္လံုးကြင္းေရာက္ေတာ့ ကားေတြ တ၀က္ေလာက္ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ သြားကုန္ၿပီ။
"ထမင္းသြား၀ယ္..ဆိုင္ေတြေတာင္ ႐ွိေသးရဲ႔လားမေျပာတတ္ဘူး.."

ဟုတ္တယ္။ ထမင္းဆိုင္ေတြလဲ တၿပိဳင္ထဲ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ ၀ယ္လိုက္ၾကတာ၊ ေရာင္းကုန္လို႔

အိုးေဆးတဲ့ ဆိုင္ကေဆး၊ သိမ္းတဲ့ ဆိုင္ကသိမ္း။ တဆိုင္၊ ႏွစ္ဆိုင္ ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
ကံေကာင္းလို႔။ က်ေနာ္တို႔လဲ ထမင္းတေယာက္ တထုပ္စီ ဆြဲခဲ့တယ္။ အင္ဖက္ေပၚ ထမင္းပံု၊
ၾကက္သားဟင္းရည္က်ဲကို အေပၚကဆမ္း၊ သရက္သီးသနပ္ လက္မေလာက္ကို ေဘးက
ပံုေပးတယ္။
ေဒါနေပၚတက္ၿပီ
ေ႐ွ႔က ထြက္ႏွင့္တဲ့ ကားေတြ ဘယ္အထိေတာင္ ေရာက္ေနၿပီလဲ မေျပာတတ္ဘူး။ ကားေတြက
ေဘာ္လံုးကြင္းက ထြက္လို႔ မဆံုးေသးဘူး။ ကားတန္းႀကီးဟာ ေတာ္ေတာ္႐ွည္တယ္။

ေဘာ္လံုးကြင္းက ထြက္တာနဲ႔ ရဲ၊ ျပည္သူ႔စစ္နဲ႔ စစ္သားေတြဟာ ဓါတ္မီးတိုင္ တိုင္းမွာ၊

တေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္ေလာက္ ရပ္ေစာင့္ေနတယ္။ ရဲနဲ႔ ျပည္သူ႔ စစ္ဆိုရင္
ေဆးေပါ့လိပ္ လက္တဆုပ္ (ေလး-ငါး-ဆယ္လိပ္ ေလာက္႐ွိ မယ္) ကားေပၚကေန
ကမ္းသြားရတယ္။ စစ္သား ေစာင့္ေနတာ၊ စစ္သားဂိတ္ဆို ပိုက္ဆံ ဆင္းေပးတာ ေတြ႔တယ္။

ဘုရားေစာင္းတန္းက အလွဴခံေတြလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ အလွဴခံတန္းက ႏွစ္မိုင္ေလာက္
႐ွိမယ္။ အလွဴခံတန္းလဲ ကုန္ေရာ၊ ကိုစိုးႏိုင္တို႔ ပုဆိုးကို တဖက္ထိပ္က စုခ်ီၿပီး၊

အိတ္လုပ္ထည့္လာတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္ေတြလဲ ေျပာင္ေရာ။ ပါလာတဲ့ က်ပ္တန္ အသစ္ႏွစ္အုပ္လဲ
ကုန္တာပဲတဲ့။

ႀကိမ္ေခ်ာင္းေတြ တင္တဲ့ ကားအေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔တယ္။ တခ်ိဳကားေတြဆို အေတာ္႐ြဲေနၿပီ။
၀န္နဲ႔ အားလဲ မွ်ပံုမေပၚဘူး၊ ၫြတ္ပဲ့ ၫြတ္ပဲ့နဲ႔၊ တအိတအိ တေ႐ြ႔ တေ႐ြ႔ တက္ေနတာ။ က်ေနာ္တို႔
ကားမွာေတာ့ ဦးေက်ာ္ေဆြ သူ႔ အိမ္သံုးဖို႔ ၀ယ္လာတဲ့ မွန္တင္ခံု၊ ဘီ႐ို၊ နဲ႔ အိမ္စားဖို႔ င႐ုတ္သီး၊
ၾကက္သြန္၊ ငါးေျခာက္၊ အာလူး အိတ္ေတြပဲ ပါတယ္။ ကားက အေခ်ာင္ႀကီး။

လမ္းက ကားႀကီးတစင္းစာ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း သြားေလာက္႐ံုပဲ က်ယ္တာ။ ဒါေၾကာင့္လည္း
ကားဆင္းတဲ့ ေန႔ဆို အတက္မ႐ွိရဘူး၊ တက္တဲ့ေန႔ဆို ကားအဆင္း မ႐ွိဘူး။ ေတာင္အလယ္

တခုမွာ ကားတစီး ပ်က္ေနတယ္။ တျခားကားေတြက သူ႔ကို ေက်ာ္တက္မသြားႏိုင္လို႔၊ သူျပင္လို႔

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

91

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ၿပီးတဲ့အထိ ေစာင့္ရမယ္။

"ကိုေဇာ္ခင္ေရ.. ကားေတြ ရပ္တုန္း ထမင္းစားထားလိုက္ရေအာင္"
မိုးက တစိမ့္စိမ့္ ႐ြာေနတယ္။ က်ေနာ္က မိုး႐ြာလို႔ ေတာင္ေပၚက စီးက်လာတဲ့ ေရမွာ

လက္သြားခံၿပီး လက္ေဆးလိုက္တယ္။ ဦးေက်ာ္ေဆြကားက ကားေအာက္မွာ လူတေယာက္
ေကာင္းေကာင္းထိုင္ ႏိုင္တဲ့ အျမင့္ ႐ွိေတာ့ ဟန္က်တယ္။ ကားေအာက္မွာ မိုးခို ထမင္းစား၊
ခဏတျဖဳတ္ ႏွပ္၊ အေတာ္ပဲ။

ျမ၀တီဟာ ဘားအံကေန ၁၀၁ မိုင္ ႐ွိတယ္ေျပာတယ္။ ေကာ့ကရိတ္နဲ႔ ျမ၀တီအၾကား ထင္႐ွားတဲ့
စခန္း ၁၆ ခု႐ွိတယ္။ နံပါတ္ ၇ ေျမာက္ စခန္းက အလယ္ဗိုလ္တဲ။

အလယ္ဘိုတဲကို ေရာက္ေတာ့ ညေန ေလးနာရီေလာက္ ႐ွိၿပီ။ ကားေတြက သဃၤန္းညီေနာင္
ထိပဲ သြားလို႔ရတယ္။ တံတားႀကီး ႏွစ္ခုက်ိဳးေနတာ မဲကနယ္မွာ။ ေရွ႔ ကားေတြက

သဃၤန္ညီေနာင္ ေရာက္ေလာက္ၿပီ။ က်ေနာ္တို႔က ကားတစီး ပ်က္ၿပီး လမ္းမွာ ပိတ္ေနလို႔
အလယ္ဘိုတဲပဲ ေရာက္ေသး တာ။
စခန္းေတြရဲ႔ ဂိတ္တံခါးက (၆) နာရီမွာ အားလံုးပိတ္တယ္။ (၆) နာရီ မထိုးခင္ သဃၤန္းညီေနာင္ကို
မေရာက္ႏိုင္ဘူး။ ကားေတြက လမ္းမွာ ညမအိပ္ခ်င္လို႔ အလယ္ဘိုတဲမွာ နားလိုက္ၾကၿပီ။

ဆက္ထြက္ဖို႔ မထြက္ဖို႔ ေျပာေနၾကတယ္။ ကိုယ္က ထြက္ေရး၊ မထြက္ေရးထဲမွာ မဆိုင္ေတာ၊့
အညင္းအခုန္ထဲ ၀င္မပါပဲ ေစ်းဆိုင္တန္းေတြမွာ ဘာေတြမ်ား ေရာင္းေနသလဲလို႔

သြားစပ္စုတယ္။ စစ္သားေတြ ရိကၡာက ထုတ္ေရာင္းတဲ့ ေစ်းတန္းကေလးမို႔ အာမီရမ္ (Army
Rum) ေတြ ေတြ႔တယ္။

ကားအမ်ားစုက အလယ္ဘိုတဲမွာပဲ အိပ္လိုက္ၾကတယ္။ ကိုယ္တို႔ ကားပိုင္႐ွင္ ဦးေက်ာ္ေဆြက
စစ္သားလူထြက္ဆိုေတာ့ သူေတြးေခၚပံုက တမ်ိဳး။ သူက ထြက္မယ္။ ဂိတ္ပိတ္သြားရင္လဲ
ေရာက္တဲ့ ဂိတ္မွာ အိပ္မယ္။ ခုလို ေတာင္အလယ္မွာ တစုတေ၀းထဲ ေရာက္ေနတာ

ေကအင္န္ယူက သိရင္ ေအာက္ကေန ကားလမ္းအတိုင္း တက္လာၿပီး တိုက္ႏိုင္သလို၊
အေ၀းကလဲ အာပီဂ်ီ (RPG) နဲ႔ လွမ္းထု ႏိုင္တယ္တဲ့။

ေၾသာ္.. ေသနတ္တခု ရန္က လြတ္ေအာင္ေျပးလာကာမွ ေနာက္ေသနတ္တခုကို
လာေၾကာက္ေနရ ျပန္ပါၿပီ။ ဦးေက်ာ္ေဆြက-

"က်ေနာ္ကေတာ့ ဘယ္သူလိုက္လိုက္ မလိုက္လိုက္ တကားထဲလဲ ထြက္မယ္။ မီရင္ သဃၤန္း
ညီေနာင္ေရာက္မယ္။ မမီရင္လဲ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ အိပ္မယ္"

သူ႔ေနာက္က ကားဆယ္စီးေလာက္ လိုက္လာတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ တထိတ္ထိတ္ပဲ။
ဘယ္ေနရာမွာမ်ား ၀ုန္းကနဲ ျမည္ၿပီး ကားႀကီး ေျမာက္တက္သြားမလဲ။ ဘယ္အခ်ီမွာ မ်ား

ကိုယ့္ဆီကို က်ည္ဆံေတြ ေျပးလာမလဲေပါ့။ မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ႏိုင္တဲ့ အရပ္ကလာတဲ့ စစ္အစိုးရရဲ႔
က်ည္ဆန္နဲ႔ လြတ္ခါနီးမွ မျမင္ရတဲ့ အရပ္က လာတဲ့ က်ည္နဲ႔ လူမသိ သူမသိ ေသရမယ့္
အေရးအတြက္ ပူမိေသး။

စဥ့္ဟုတ္ စခန္း( က်ေနာ့္နားထဲမွာ သူတို႔ေခၚတာ ဆင္ဟုတ္လို႔ ၾကားတယ္) ေရာက္ေတာ့
(၆)နာရီ ထိုးသြားၿပီ။ ဂိတ္ပိတ္လိုက္ၿပီ။ ဆက္သြားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေရာက္လည္းေရာက္၊

ပိတ္လည္းပိတ္၊ ကြက္တိပဲ။ ေတာင္ခါးပန္းမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ ဗန္ကာတခုမွာ ကင္းခ်ထားတဲ့
စစ္စခန္းကေလးပဲ။ ကိုယ့္ကားက ေ႐ွ႔ဆံုးကဆိုေတာ့ ဗန္ကာနဲ႔ တည့္တည့္မွာ ရပ္တယ္။

ကားက ျမင့္ေတာ့ ကားေပၚကေန ဗန္ကာထဲကို ေကာင္းေကာင္းျမင္ရတယ္။ တံခါးအကြယ္
ေထာင့္ကေလးမွာ အာမီရမ္ (Army Rum) ေသတၱာကို ျမင္ေနရတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

92

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

"ကိုစိုးႏိုင္ ဟို မွာ အာမီရမ္ေတြ ေတြ႔လား..ေရာင္းမလားလို႔ ေမးေပးပါလား"

ေရာင္းမယ္တဲ့။ သူ႔ေစ်းက အလယ္ဗိုလ္တဲက ေစ်းတန္းမွာေရာင္းတဲ့ ေစ်းထက္ နဲနဲ မ်ားေနတယ္။
သြားေစ်းဆစ္ခိုင္တာ ေစ်းတည့္သြားတယ္။ တလံုး၀ယ္လိုက္တယ္။
အပိုင္း (၂) ၿပီး။

TUESDAY, MAY 20, 2008

က်ေနာ္၀ရမ္းေျပး (၃)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

အာမီရမ္တန္ခိုး

အာမီရမ္အစစ္။ စစ္စစ္ စစ္စစ္နဲ႔ကို ျမည္ေနတာ။ အာမီေတြကိုယ္တိုင္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ၿပီး
ေရာင္းေနမွေတာ့ မစစ္စရာအေၾကာင္း မ႐ွိေတာ့ဘူးေပါ့။ ရန္ကုန္က ေခ်ာ္တြင္းကုန္းေစ်း
မွာေတာင္ ေစ်းသည္ေတြက အတုနဲ႔ေရာႀကိတ္တတ္လို႔ တခါတေလ အင္ထိတဲ့အခါ

ထိေသးတာ။ မိုးတစိမ့္စိမ့္နဲ႔ ေတာလည္ေခါင္ႀကီးမွာ တညတာ အိပ္ေပ်ာ္ေဆး၊ အခ်မ္းေျပေဆး
ရသြားၿပီ။

ဂိတ္ကလဲ ပိတ္ၿပီေလ။ ဆင္ဟုတ္မွာ အိပ္ရၿပီေပါ့။ သူတို႔ ေနရာက ညာဘက္မွာ ေတာင္နံရံ၊
ဘယ္ဘက္မွာ ေခ်ာက္ကမ္းပါး။ ဗန္ကာနားမွာ ခရီးသြားေတြ နားခိုဘို႔ တဲတလံုး ႐ွိတယ္။

ဗန္ကာေရာ တဲေရာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚ ေမးတင္ၿပီး ေဆာက္ထားတယ္။ ေခ်ာက္ကို ငံု႔ၾကည့္တာ
ေအာက္ေျခကို မျမင္ရဘူး။ မိုးေငြ႔ ျမဴေငြ႔ေတြ မိႈင္းလို႔။ ေရသံလား၊ ေလသံလား ဘာသံမွန္းမသိတဲ့
တေ၀ါေ၀ါ ျမည္ေနတဲ့ အသံႀကီး ေအာ္ျမည္ေနတယ္။

ဗန္ကာနားက ဇရပ္လိုလို တဲကေလးေပၚမွာ ေတာင္ေပၚက ဆင္းလာတဲ့ ေျခလ်င္အထမ္းသမား
ေတြ ေနရာယူႏွင့္ေနၿပီ။ ကားေပၚကခရီးသည္ေတြ ကားေပၚမွာ ဒီတည အိပ္ရေတာ့မယ္။

"မိုးေတြ ဒီေလာက္ေကာင္းေနတာ ကားထဲအိပ္ရင္ ေအးမွာေပါ့... က်ေနာ္တို႔ ဗန္ကာထဲလာ အိပ္
လို႔ရတယ္..."

အာမီရမ္ ၀ယ္လိုက္တာနဲ႔ တပ္ၾကပ္ႀကီးက ဖိတ္မႏၱက လာျပဳတယ္။ အမိုးအကာ ေအာက္ မွာ

လံုလံုျခံဳျခံဳ လာအိပ္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚေနၿပီ။ ဦးေက်ာ္ေဆြကေတာ့ သူ႔ မိတ္ေဆြ အရာခံဗိုလ္ ေခၚသြားလို႔
ေတာင္ကုန္းေပၚ လိုက္သြားတယ္။ အေပၚမွာ ကင္း႐ံုးတခု ႐ွိပံုရတယ္။ ဒီေနရာထက္ ေႏြးေထြး
လံုျခံဳပံု လဲ ႐ွိမယ္။

ေျပာေနရင္းဆိုေနရင္း တဲတံစက္ၿမိတ္မွာ တလံေလာက္ ႐ွည္ၿပီး၊ လက္ေကာက္၀တ္ေလာက္
တုပ္တဲ့ ေႁမြတေကာင္ တေ႐ြ႔ေ႐ြ႔ သြားေနတယ္။ ကိုယ္တို႔ ကားကျမင့္ေတာ့ ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့
ေနရာနဲ႔ဆို မ်က္စိ တတန္းပဲ။ တပ္ၾကပ္ႀကီးက"ကာဘိုင္ေပးစမ္း.... ကာဘိုင္ "

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

93

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ရဲေဘာ္တေယာက္ဆီက ကာဘိုင္လွမ္းေတာင္းၿပီး ႏွစ္ခ်က္ပဲပစ္ရတယ္။ ေႁမြ ခမ်ာ ေခါင္းတျခား
ကိုယ္တျခား လြင့္စင္ၿပီး ျပဳတ္က်လာတယ္။ ရဲေဘာ္ကေလး ေျပးသြားေကာက္ယူၿပီး
ေသြးစက္လက္နဲ႔ ဗန္ကာထဲ သြင္းသြားတယ္။

"ေစာင္အပိုေတာ့မ႐ွိဘူး၊ ျခင္ေထာင္ျခံဳအိပ္လို႔ရပါတယ္... ႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ ကင္းထြက္
ေနေတာ့၊ ႏွစ္ေယာက္စာ သံုးေယာက္စာ ေနရာ အျမဲလြတ္တယ္...."
ေႁမြသားဟင္းနဲ႔ တြံေတးသိန္းတန္
န၀တစစ္အုပ္စုေတြ ကိုယ့္ကို သဲႀကီးမဲႀကီး ႐ွာေနတုန္းမွာ ကိုယ္က ၀င္ဒါမီယာထဲက

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာပုန္းေနတုန္း။ ႐ွာမေတြ႔ေတာ့ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲမွာ ယခု ေတာတြင္းဗကပ
ဆိုၿပီး ရမ္းႀကိတ္လိုက္တယ္။ ခုမွ တကယ္ ေတာတြင္း၊ ေတာင္အလယ္က ဗန္ကာထဲမွာ
အာမီရမ္နဲ႔ ၿငိမ့္ေတာ့မယ္။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ ေရ... ငါဒီမွာ လို႔ေတာင္ ေျပာလိုက္ခ်င္ေသး....။

ရန္သူ႔ႏွလံုးသားထဲ တိုက္ပြဲ ဆင္ရတုန္းကလဲ ဒီလိုပါေလ။ ရန္ကုန္မႏၱေလးရထား အထက္တန္း
တြဲေပၚတမ်ိဳး၊ ၀န္ႀကီးပီေအရဲ႔ မာဇဒါဂ်စ္နဲ႔တဖံု၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းလည္ေခါင္မွာတနည္း၊

လႈပ္႐ွားခဲ့ရတာ။ ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြကေတာင္ အေပၚယံၾကည့္ၿပီး ရန္-ငါမ်ဥ္း မျပတ္ဘူးလို႔၊
ကိုယ့္ကို ေ၀ဖန္တာ ခံရေသး တာပဲ။

ေၾကးစားေတြ အာဏာသိမ္းၿပီးခါစ လမ္းေတြမွာ ပလက္ေဖာင္းေတြခြါ၊ ေျမာင္းေတြေဖာ္
လုပ္ေနခ်ိန္မွာ လူေတြဟာ ဒင္းတို႔ကို ေရတေပါက္တိုက္ဖို႔ ေစတနာ မ႐ွိၾကဘူး။ မုန္းတီး႐ြံ႐ွာမႈက
အထြတ္အထိပ္ကို ေရာက္ေနၾကတယ္ေလ။ ဒင္းတို႔အိမ္ေ႐ွ႔မွာ ေျမာင္းေဖာ္ေနၾကရင္ လူေတြက

အိမ္တံခါးေတြ ပိတ္ထားၾကတယ္။ ကိုယ္က စာအုပ္ဆိုင္ဆိုေတာ့ တံခါးပိတ္ထားလို႔ ဘယ္ရမလဲ။
သူတို႔ကို အဖက္လုပ္ စကားေျပာတာ ကိုယ့္အနီးနား၀န္းက်င္မွာ ရ၀တျဖစ္သြားတဲ့
အရာခံဗိုလ္ျပဳတ္ ေမာင္ေမာင္လြင္ ဆိုတာရယ္၊ ကိုယ္ရယ္ပဲ။

ကိုယ္ကလဲ ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ ကိုယ္ဟာကိုး။ လမ္းေပၚမွာ ကင္းလွည့္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ၊

ကိုယ့္ဆိုင္နား သူတို႔ စစ္ကားကိုရပ္ၿပီး နားတဲ့အခါ၊ ကိုယ့္ဆီမွာ ကာတြန္း စာအုပ္ေလး ဘာေလး
ငွား ၾကည့္ၾကတယ္။ ဖတ္ခေပးပါတယ္။ ကိုယ္က အလကားေပး ဖတ္တယ္။ ရင္းႏွီးလာေတာ့
သူတို႔ စခန္းခ်တဲ့ ကမ္းနားလမ္းက ေျခာက္ထပ္႐ံုးကို လိုက္သြားတယ္။ ညမထြက္ရ အမိန္႔
ထုတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔ ကင္းလွည့္တဲ့ ကားနဲ႔ ဒ႐ိုင္ဘာေဘးက ထိုင္ၿပီး
လိုက္ၾကည့္ဖူးတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ရန္ကုန္မႏၱေလးရထား အထက္တန္းတြဲေပၚ မွာလဲ ဗိုလ္ႀကီးဘယ္သူဘယ္၀ါ နဲ႔ မ
ဘယ္သူဘယ္၀ါ ဆိုတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ လက္ဖြဲ႔တဲ့ အထုပ္ႀကီးဟာ တကယ္ေတာ့ "အာ႐ုဏ္ဦး"
သတင္းစာ ေတြ၊ " မိုးေသာက္ၾကယ္" စာေစာင္ေတြ၊ ေၾကၿငာစာတမ္းေတြ ပါတဲ့ အထုပ္ပဲ။
ခုလဲ ကိုယ္က အာမီရမ္၀ယ္တယ္။ ဦးေက်ာ္ေဆြက သူ႔ကားေပၚပါလာတဲ့ အာလူးေလး၊

ငါးေျခာက္ေလး၊ ဟင္းခ်က္ဖို႔ ေပးလိုက္တယ္။ ဟင္းအက်က္ေစာင့္ရင္း တပ္ၾကပ္ႀကီးရယ္၊
ကိုစိုးႏိုင္ ရယ္၊ ရဲေဘာ္တေယာက္ရယ္၊ ကိုယ္ရယ္ အာမီရမ္ကို ခြက္လွည့္ ခ်လိုက္ၾကတယ္။
မၾကာဘူး၊ ငါးေျခာက္႐ိုးနဲ႔ခ်က္တဲ့ ပဲကုလားဟင္း ပူပူစပ္စပ္နဲ႔ ထမင္းအေငြ႔တေထာင္းေထာင္း
ေရာက္လာတယ္။ မႏၱေလး ဗာကင္ကထုတ္တဲ့ စစ္တပ္ေတြအတြက္ သရက္သီးဆီစိမ္
စည္သြပ္ဗူး ေတာင္ ေၾကးစားေတြက ထုတ္ေကၽြးလိုက္ေသးတယ္။ ခြက္လွည့္ခ်တာ

သံုးလွည့္ေလာက္မွာ တပုလင္း ေျပာင္သြားေတာ့ ရဲေဘာ္တေယာက္က ေနာက္ထပ္တလံုး
ထပ္ထုတ္လာတယ္။ င႐ုပ္သီးရဲရဲနဲ႔ ကာဘိုင္ စာ မိသြားတဲ့ ေႁမြသားဟင္းလဲ ေရာက္လာတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

94

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကိုယ္ကေတာ့ ေႁမြဟင္းမစားရဲပါဘူး။ ညအိပ္ေနတုန္း ေသသြားတဲ့ ေႁမြရဲ႔ ပါတ္သက္ရာ

ပါတ္သက္ေၾကာင္းေတြ လာၿပီး ဂလဲ့စားေခ်ရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ ေတာႀကီးမ်က္မဲထဲမွာ။
ကက္ဆက္ကေလးတလံုး ထင္း႐ူးေသတၱာပံုး ေပၚတင္ထားတာ ေတြ႔တယ္။ ယမကာတန္ခိုးနဲ႔
နည္းနည္း အာသြက္လာေတာ့-

"ခင္ဗ်ားတို႔ ကက္ဆက္က အသံထြက္လား.."
"ဟာ.. ဆရာႀကီးကလဲ ထြက္တာေပါ့.. ဘာသီခ်င္း နားေထာင္ခ်င္လို႔လဲ....."

မေသာက္မစားပဲ က်ေနာ္တို႔ ေသာက္တာကို အားေပးေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေပါက္စကေလး
တေယာက္က သြက္သြက္လက္လက္ ေျဖ႐ွာတယ္။
"တြံေတးသိန္းတန္...သီခ်င္းေတြ ႐ွိလား..."

က်ေနာ့္အေမးကို အားလံုးပြဲက်သြားၿပီး ၀ုိင္းရယ္ၾကတယ္။ မေ႐ွးမေႏွာင္းမွာ တြံေတးသိန္းတန္
သီခ်င္းသံလဲ ထြက္လာတယ္။

".....ဒီဘ၀အတြက္ေတာ့....ႏွမလက္ေလွ်ာ့..ေနေလဦးေတာ့..ကြယ္"
သြားသတိ စားသတိ
အိပ္ခါနီးမွာ လက္ေမာင္းတရစ္နဲ႔ တပ္ၾကပ္က-

"ဆရာႀကီး.. ညဘက္အျပင္ထြက္ အေပါ့အပါးသြားရင္ လမ္းေဘးကို သိတ္မဆင္းနဲ႔၊ ကိုယ့္မိုင္း
ေတြလဲ ႐ွိသလို၊ သူတို႔ဟာေတြလဲ ႐ွိႏိုင္တယ္"

မနက္ မလင္းတလင္း ညက စားထားတာေတြ ကိစၥ႐ွင္းဖို႔ ေနရာ႐ွာေတာ့၊ မိုင္းေပၚ အီးတုံး
တင္သြားမွာစိုးလို႔ လမ္းေစာင္းမွာပဲ သြားလိုက္ရတယ္။
ဂိတ္ဖြင့္လို႔ ကားထြက္ခါနီးမွာ ရဲေဘာ္တေယာက္ ကမန္းကတန္း ကားနား ကပ္လာၿပီး"ဆရာ.. ဆရာ ညက ေနာက္ထပ္ယူတဲ့ တလံုးဘိုးအတြက္ ပိုက္ဆံ မေပးရေသးဘူး.."

ဖြတ္ၾကားေတြ.. မေမးမျမန္း၊ မေျပာမဆိုနဲ႔ ေနာက္ထပ္တလံုး သြားထုတ္လာၿပီး.. ခုမွ ပိုက္ဆံ
လာေတာင္းတယ္။ လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္၊ လိုအပ္တဲ့ ေနရာမွာ အစစ္ရတာကိုပဲ

ေမာင္မင္းႀကီးသားေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါ တယ္ေလ။ ေနာက္တလံုးဖိုး ထပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ကားထြက္လာၿပီး မလွမ္းမကမ္းေရာက္ေတာ့ ေတာင္ေပၚက ဆင္းလာတဲ့ လမ္း႐ွင္း ကင္းတပ္ဖြဲ႔ကို
ေတြ႔တယ္။ လမ္းမွာ ေပၚတာေတြပါတဲ့ တပ္ဖြဲ႔တဖြဲလဲ ေတြ႔ေသးတယ္။ ေပၚတာေတြကို
ျမင္လိုက္ရတာ ရင္ထဲမွာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ နာက်င္ ထိခိုက္သြားတယ္။

ေရာမေခတ္႐ုပ္႐ွင္ ကားေတြထဲက ေလွထိုးသားေတြထက္ ဆိုးတယ္။ ညစ္ပတ္စုတ္ျပတ္ေနတဲ့
နံငယ္ပိုင္းသာသာ အ႐ွက္လံု႐ံု ဖံုးႏိုင္တဲ့ အ၀တ္ပဲ ကိုယ္မွာ ႐ွိတယ္။ အင္မတန္ေလးပံုရတဲ့

အေျမာက္လို ဟာမ်ိဳးေတြ၊ က်ည္ဆန္ပံုးေတြကို မႏိုင္မနင္း ယိုင္တိယိုင္ထိုး ထမ္းလာၾကတယ္။
လမ္းမွာ တင္ အသက္ထြက္သြားႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး။

သူတို႔ကို ဘယ္ကေခၚလာသလဲ။ သူတို႔ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ရမွာလဲ။ သူတို႔ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္
ဆိုတာ သူတို႔ မိသားစုေတြ ဘယ္သိႏိုင္ပါ့မလဲ။ လမ္းမွာ ေသသြားရင္ ေန၀င္းေၾကးစားေတြက
သူတို႔ကို ေခြးလို၊ ၀က္လို ပစ္ထားခဲ့မွာ ေသခ်ာတယ္။
သဃၤန္းညီေနာင္-မဲကနယ္

သဃၤန္းညီေနာင္ကို ေရာက္ပါၿပီ။ ဒီေနရာေက်ာ္ၿပီး ဆက္သြားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အားလံုး ဒီမွာရပ္။
သဃၤန္းညီေနာင္႐ြာထဲမွာ ခရီးသည္ေတြ၊ စစ္သားေတြ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာပဲ။ နိဆန္းပက္ထ႐ို

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

95

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဂ်စ္ (Nissan Patrol Jeep) ေတြနဲ႔၊ ေၾကးစားအေကာင္ အႀကီးစားေတြ၊ ရဲထဲက

ႀကီးႀကီးေကာင္ေတြ လည္း ေတြ႔တယ္။ (၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာလို႔၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေသာင္းေ၀ရဲ႔
စာအုပ္ကို ဖတ္ရမွ ေၾသာ္ အဲဒီတုန္းက ငါေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေတြဟာ ဒီေကာင္ေတြပါကလားလို႔
ခန္႔မွန္းၾကည့္လိုက္မိနိုင္တယ္)။ ေတာင္ေပၚတက္လာတဲ့ ကားေတြအားလံုး ကြင္းႀကီးတခုမွာ
သြားရပ္ရတယ္။ ကိုစိုးႏိုင္က က်ေနာ္နဲ႔ သူအေဖကို ထမင္းဆိုင္တခုမွာ ခ်ထားခဲ့ၿပီး သူက
ကားသြားရပ္တယ္။ ဦးေက်ာ္ေဆြလဲ တေအာင့္ေန ေတာ့ ဘယ္ေပ်ာက္သြားလဲ မသိဘူး။
ထမင္းဆိုင္မွာ က်ေနာ္တေယာက္ ထဲ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ နဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္။

ထမင္းဆိုင္မွာ လူေတြ ေျပာေနၾကတယ္။ ကားေတြကို ပစၥည္းေတြ သြန္ခ်ခဲ့ၿပီး ေပၚတာ ဆြဲလိမ့္

မယ္။ လူေတြလဲ ေပၚတာဆြဲခ်င္ဆြဲမယ္။ ဗ်ဴဟာမွဴးေတြလဲ ေရာက္ေနတယ္တဲ့။ ႐ြာလူထုကေတာ့
က်ီးလန္႔စာစားပဲ။ လူေတြအမ်ားႀကီး ဒီမွာလာစုေနတာ သူတို႔အတြက္ မေကာင္းဘူး။

လက္နက္ႀကီးေတြ က်လာရင္ ႐ြာကေလး ေက်သြားမယ္ေပါ့။ ေျမဇာပင္ပဲတဲ့။ ၾကားရသမွ်
နား၀မသက္သာ ဆိုသလိုပဲ။ သံုးနာရီေလာက္ၾကာေတာ့ က်ေနာ့္ဇာတ္လိုက္ႀကီးေက်ာ္ေဆြ
မ်က္စိသူငယ္ ျဖစ္ေန႐ွာေသာ ေမာင္ေဇာ္ ခင္ဆီ ျပန္ေရာက္လာတယ္။
"လာ..သြားၾကစို႔ ကိုေဇာ္ခင္"
"ဘယ္သြားမလို႔လဲ"

"သယ္ႏိုင္သေလာက္ က်ေနာ္တို႔ သယ္သြားမယ္... က်န္တာ ဟိုေကာင္နဲ႔ ကားနဲ႔ ထားခဲ့မယ္"
"က်ေနာ္က အိတ္တလံုးပဲ ပါတာ... က်ေနာ့္ကိုလဲေပး.. က်ေနာ္လဲ ၀ိုင္းသယ္မယ္"

ကိုစိုးႏိုင္က က်ေနာ္တို႔ကို ပထမက်ေနာ္တို႔ ရန္ကုန္က စီးလာတဲ့ ကားကေလးနဲ႔ တံတားပ်က္ဆီ
ပို႔ေပးတယ္။
ဦးေက်ာ္ေဆြက အိတ္ႀကီးႏွစ္လံုးကို စလြယ္သိုင္း လြယ္လိုက္တယ္။ လက္မွာက စကၠဴဗူးတလံုး
ကို ပိုက္တယ္။ က်ေနာ္က က်ေနာ့္အိတ္ကို စလြယ္သိုင္းလြယ္ၿပီး စကၠဴနဲ႔ ပတ္ထားတဲ့
မွန္တင္ခံုက မွန္ခ်ပ္ကို ေခါင္းေပၚ႐ြက္လိုက္တယ္။

တံတားေအာက္ေခ်ာင္းထဲကို ႐ႊံ႔ေတြထဲက ျဖတ္ဆင္း၊ သစ္လံုးေတြကိုေက်ာ္၊ ဒူးဆစ္ေလာက္
နက္တဲ့ ေရစီးကိုျဖတ္ တဖက္ကားလမ္းေပၚတက္။ ကားလမ္းမေပၚ ျပန္ေရာက္ေတာ့

လယ္ထြန္စက္နဲ႔ ေနာက္တြဲယာဥ္တစီး ေစာင့္ေနတယ္။ တံတားပ်က္ေနာက္တခုဆီကို ဖယ္ရီ
ဆြဲေပးတယ္ေလ။ ေနာက္တံတား ပ်က္မွာလဲ ဒီလိုပဲ ျဖတ္ရတယ္။
တံတားပ်က္ႏွစ္ခုမွာ ေခ်ာင္းထဲက ဆင္းျဖတ္ၿပီးေတာ့ တဘက္မွာ ျမ၀တီက တကၠစီ ဂ်စ္ကားေတြ
လာေစာင့္ေနတယ္။ ၿမိဳ႔အ၀င္မွာ ခရီးသည္ေတြကို မွတ္ပံုတင္ေတြ စစ္ေနတာေတြ႔တယ္။ စစ္တဲ့
လူေတြက ဦးေက်ာ္ေဆြနဲ႔ သိတဲ့ လူေတြမို႔ က်ေနာ္တို႔ကားကို မစစ္ေတာ့ဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ရန္ကုန္က ျမ၀တီအထိ တခါမွ အစစ္အေဆး မခံလိုက္ရပဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့...

"ကဲ ...ေအးေအးေဆးေဆးသာနားေပေတာ့၊ ဘာမွ အားမနာနဲ႔ .. ေမာင္ႏိုင္လာရင္ ခင္ဗ်ားကို
မဲေဆာက္ (Mae Sot) လိုက္ပို႔ ေပးမယ္...."
"ကိုႏိုင္..ဘယ္ေတာ့ လာမွာလဲ...ဦးေလး"

"တံတားၿပီးလို႔... ကားေမာင္းလာလို႔ ရရင္ေပါ့"
"ေၾသာ္...."
ျမ၀တီ(သို႔မဟုတ္) ဗံုးခိုက်င္းၿမိဳ႔

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

96

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေနရာတိုင္း အိမ္တိုင္းမွာ ဗံုးခိုက်င္းကိုယ္စီနဲ႔ပါလား။ ဦးေက်ာ္ေဆြတို႔ ဗံုးခိုက်င္းက ဌာပနာတိုက္
ေပါက္ေနတဲ့ ဘုရားပ်က္ငုတ္တိုလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ အေပါက္ကေလးထဲကေန ငုတ္လွ်ိဳး
၀င္သြားရင္ အထဲမွာ အုတ္က်ိဳး အုတ္ပ်က္ေတြနဲ႔။

မနက္တိုင္ က်ေနာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ မူလတန္းေက်ာင္းထဲက ျဖတ္ေလ့႐ွိတယ္။
အဲဒီေက်ာင္းက ဗံုးခိုက်င္းက်ေတာ့ ဂ၀ံေက်ာက္နဲ႔ အခိုင္အခန္႔ေဆာက္ထားတာ။ အထဲမွာလဲ
အက်ယ္ႀကီးပဲ။ ေက်ာင္းနားက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာလည္း ဗံုးခိုက်င္း ႐ွိတယ္။

တေန႔တေန႔ လမ္းေလွ်ာက္၊ လက္ဘက္ရည္ေသာက္က ျပန္ၿပီးရင္ တေန႔လံုး ဘာမွလုပ္စရာ
မ႐ွိေတာ့ဘူး။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ လူေတြေျပာေနၾကတယ္။ ကရင္က ၿမိဳ႔ကို လာတိုက္ဖို႔
ရက္ခ်ိန္း ေပးထားတယ္တဲ့။ ေျပာေနတဲ့လူေတြ မ်က္ႏွာအကဲခတ္ၾကည့္ေတာ့လဲ

ေအးေအးေဆးေဆး၊ ဘာမွ် မမႈတဲ့ပံု။ ဟာသဆရာ အီၾကာေကြးေရးသလို 'ဒါမ်ိဳးက
႐ိုး...ဟိုး..ဟိုး... ေနၿပီ၊ ဆရာေရ႔' ျဖစ္မွာ။

ကိုယ္လည္း ဦးေက်ာ္ေဆြနဲ႔မွ အျပင္မထြက္ရင္ ဘယ္မွ မထြက္ျဖစ္ဘူး။ ကိုယ့္အေနအထားက
လည္း ၿမိဳ႔ထဲမွာ လန္းလန္း လန္းလန္းနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနလို႔ ေကာင္းတာမဟုတ္ေတာ့

ကိုစိုးႏိုင္ေရာက္ မယ့္ရက္ကို ေမွ်ာ္ရင္း ဦေက်ာ္ေဆြကား႐ံုမွာ တံျမက္လွည္း၊ အမိႈက္သြန္
ေတာက္တိုမယ္ရ အလုပ္ေတြ ၀ိုင္းကူရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းရတယ္။

ညဘက္ တီဗြီလာခ်ိန္မွာ အိမ္နား၀န္းက်င္ကလူေတြ ဦးေက်ာ္ေဆြအိမ္မွာ တီဗီြလာၾကည့္ၾက
တယ္။ တေန႔ေတာ့ တီဗီြပရိသတ္တို႔ တီဗီြၾကည့္ရင္းတန္းလန္း မ်က္ေစ့ပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္နဲ႔
အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ထျပန္ကုန္ၾကလို႔..
"ဦးေလး.. ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ"
"မၾကားလိုက္ဖူးလား ကိုေဇာ္ခင္...."
"မၾကားလိုက္ဘူး... ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"လက္နက္ႀကီး..ပစ္သံေတြေလ.. နည္းနည္းေတာ့ လွမ္းပါတယ္"
"ေၾသာ္...."

"ၿမိဳ႔ကလူေတြက ဒါမ်ိဳးအသံေတြၾကားရင္.. မီးပိတ္. တံခါးပိတ္ၿပီး ကိုယ့္အိမ္ထဲ ကိုယ္ေနၾက
တယ္"

မာတလိလာၿပီ

တရက္၊ ညေနေစာင္းေလာက္မွာ ကိုႏိုင္ ျမ၀တီအိမ္ကို ေရာက္လာတယ္။ ဦးေက်ာ္ေဆြက
ထမင္း၀ိုင္းမွာ...

"မနက္က်ရင္.. ကိုႏိုင္ခင္ဗ်ားကို ဟိုဘက္ကမ္း..လိုက္ပို႔မယ္၊ အေရာင္း၀ယ္ ကိစၥေတြဘာေတြ
ၿပီးလို႔ ... အျပန္က်ရင္ ၀င္ခဲ့ဦးေနာ္..."
"ဟုတ္ကဲ့"

မနက္က်ေတာ့ ကိုႏိုင့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႔ အမိုးဖြင့္ ရင္ဂလာဂ်စ္ (Wrangler Jeep)
အျဖဴကေလးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ျမ၀တီဆိပ္ကို သြားၾကတယ္။ ကတို႔ဆိပ္က ဆိုင္တန္းမွာ

စကၠဴခ်ပ္အျဖဴေပၚ မင္နဲ႔ "ေကြ႔တယို-တပြဲ ၂၅ က်ပ္" လို႔ ေရးထားတဲ့ ဆိုင္ေ႐ွ႔ ကားကို ရပ္တယ္။
"ကိုေဇာ္ခင္... က်ေနာ္တို႔ အဲဒီက ကူးရမွာ"

က်ေနာ္သြားၾကည့္ေတာ့ လူေတြ မွတ္ပံုတင္ေတြကိုင္ၿပီး တေနရာမွာ တန္းစီေနၾကတယ္။
စပြဲတခုမွာ မွတ္ပံုတင္ေတြ ထပ္ထားတာ တပံုကို လက္တေတာင္ေလာက္အျမင္၊့ ႏွစ္ပံုေတြ႔တယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

97

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

က်ေနာ္လည္း မွတ္ပံုတင္ထပ္ခဲ့ၿပီး ဟိုနားဒီနား နည္းနည္းပါးပါး ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။
ေခ်ာင္းမက်ယ္ တက်ယ္မွာ လူေတြျပံဳခဲေနတဲ့ ေဖာင္လိုဟာမ်ိဳးေလးဟာ ဟိုဘက္နဲ႔ ဒီဘက္
အသဲယားစရာ ကူးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။

ေကြ႔တယိုဆိုင္ကို ျပန္လာေတာ့ ကိုႏိုင္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ တစံုတရာကို တိုးတိုးႀကိတ္ႀကိတ္
တိုင္ပင္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္လဲ စပြဲတလံုးမွာ ထိုင္လိုက္ၿပီး 'ေကြ႔တယို' ဆိုတာ ဘာလဲ
သိခ်င္တာနဲ႔ တပြဲမွာလိုက္တယ္။ ေၾသာ္... ရန္ကုန္က ၁၉ လမ္းမွာ ေရာင္းတဲ့ ဟာမ်ိဳးကိုး။ သူ႔မွာ
ပိုတာတခုက ပဲပင္ေပါက္ ပါတယ္။ လူတခ်ိဳ႔ လက္ထဲ ပိုက္ဆံတမ်ိဳးကိုင္တာေတြ႔လို႔
ဘာလဲေမးၾကည့္ေတာ့ ထိုင္း ပိုက္ဆံတဲ့။

"ဒီမွာ ပိုက္ဆံႏွစ္မ်ိဳးသံုးလို႔ရတယ္.. ခင္ဗ်ားလဲခ်င္ရင္ နဲနဲပဲလဲထား၊ ဟိုဘက္က်ရင္ က်ေနာ္တို႔
မ်ားမ်ား လဲေပးမယ္"

ဗမာပိုက္ဆံ သံုးက်ပ္ကို ထိုင္းပိုက္ဆံ တဘတ္။ ဘတ္တရာဖိုး လဲလိုက္တယ္။ ကိုႏိုင္တို႔
သူငယ္ခ်င္းထဲက ႏွစ္ေယာက္ ကားနဲ႔ ထြက္သြားတာ တေယာက္ျပန္ေရာက္လာတယ္။
"ကိုေဇာ္ခင္.. ခင္ဗ်ား မွတ္ပံုတင္ သြားျပန္ယူလိုက္..."

မွတ္ပံုတင္ယူၿပီး က်ေနာ္ျပန္လာေတာ့ သူတို႔ ကားေပၚကေန ေစာင့္ေနၾကၿပီ။ ကားဟာ တေနရာ
ကို သြားတယ္။ ႐ြာတ႐ြာ ျဖစ္ပံုရတယ္။ အိမ္၀ိုင္းတခုထဲကို ၀င္လိုက္တယ္။
"ကားခဏထားခဲ့မယ္ေနာ္"

တစံုတေယာက္ကို လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။

ၾကံခင္းအေဟာင္းတခုကေန ၀ပ္ၿပီး ေသာင္ျပန္႔ျပန္႔မွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ကင္းတဲတခုဆီ
တြားသြားေ႐ွ႔တိုးၿပီး လူလံုးကြဲျမင္သာတဲ့ အထိ သြားၾကည့္တယ္။ ကင္းတဲမွာ လူသူ တေယာက္မွ
မေတြ႔ဘူးဆိုေတာ့မွ တေယာက္က ကဲ ေျပးၾကလို႔ အခ်က္ေပးတာနဲ႔

ေသာင္ျပန္႔ျပန္႔က်ယ္က်ယ္ကို ခါးကေလးေတြကိုင္းၿပီး ေရစပ္ေရာက္တဲ့အထိ
ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပးၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရစပ္ အေရာက္မွာ ဘယ္ကေလွာ္လာမွန္း
သတိမထားမိတဲ့ ေလွကေလးတစီးဟာ ဘြားကနဲ က်ေနာ္တို႔နားကို ေရာက္လာတယ္။

ကြက္တိပဲ။ ေလွေလွာ္လာတာ ေကြ႔တယို ဆိုင္မွာတုန္းက ကားနဲ႔ ထြက္သြားတဲ့ အထဲက
တေယာက္ပဲ။ ဟိုဘက္ကမ္းနဲ႔ ဒီဘက္ကမ္းကလဲ ရန္ကုန္အသံလႊင့္႐ံုေ႐ွ႔က ျပည္လမ္းမ
ေလာက္ပဲ က်ယ္မယ္ ထင္ရတယ္။
က်ေနာ္တို႔ ဒူးေလာက္႐ွိတဲ့ ေရထဲကို ဆင္းၾကၿပီး ေလွေပၚတက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔

လုပ္ေနကိုင္ေနတာ အားလံုးကို တဘက္ကမ္းက ေလွဆိပ္လိုေနရာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူအားလံုးက
ျမင္တယ္။ အဲဒီထဲမွာ ရဲလိုလို ယူနီေဖာင္း၀တ္တေယာက္လဲပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔နဲ႔

မဆိုင္သလိုပဲ။ ဂ႐ုေတာင္ မစိုက္ၾကဘူး။ တဘက္ကမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ ကိုႏိုင့္သူငယ္ခ်င္း
တ႐ုတ္ ကေလးက..

"ဒီနားမွာ.. က်ေနာ့္အသိအိမ္႐ွိတယ္၊ သူ႔ကားသြားငွားမယ္.."
ေခ်ာင္းသာသာ က်ယ္တဲ့ ျမစ္ကေလးကို ကူးလိုက္တာ တဲအိမ္စုတ္စုတ္ကေလးေတြကေန
ကြန္ကရစ္ခင္းတဲ့ လမ္းနဲ႔ တိုက္အိမ္ေကာင္းေကာင္းေတြဆီ ေရာက္သြားတယ္။ တဘက္မွာက
မီးေလာင္ငုတ္တို၊ တဘက္မွာက တီဗီြၿဂိဳဟ္တု စေလာင္းေတြနဲ႔ တိုက္အိမ္ေတြ။

အိမ္တအိမ္မွာေရာက္ ေတာ့ တိုယိုတာဟိုင္းလတ္ကားတစီး ငွားလို႔ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔

အဲဒီကားနဲ႔ ျမ၀တီနဲ႔တည့္တည့္ တဘက္ကမ္းကို ျပန္သြားၿပီး ထိုင္းလူ၀င္မႈၾကည့္ၾကပ္မွာ
တရက္ဗီဇာသြားယူရတယ္။ ၁၀ ဘတ္လားမသိဘူး ေပးရတယ္။ ကားဟာ က်ေနာ္တို႔ကို

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

98

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

မဲေဆာက္ေစ်းနားမွာ ခ်ေပးတယ္။ ဘတ္သံုးရာ ေပးရလို႔ တေယာက္တရာစီ စုေပးလိုက္တယ္။
ေရျခားေျမျခား ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ေလွကေလးနဲ႔ ျဖတ္လိုက္တာ ထိုင္းပိုက္ဆံ (၁၀) ဘတ္နဲ႔
ဗီဇာတရက္ေနခြင့္ ရလိုက္တယ္။
အပိုင္း (၃) ၿပီး။

TUESDAY, JULY 15, 2008

က်ေနာ္၀ရမ္းေျပး (၄)
ေရးသူ - ေမာင္ေအး၀င္း

ႏိုင္ငံျခားေရာက္၀ရမ္းေျပးတေယာက္

စိုင္းခမ္းလိတ္က "မႏၱေလးေရာက္႐ွမ္းတေယာက္"လို႔ ေရးခဲ့တယ္။ ကိုယ္ကေတာ့
ေခ်ာင္းကေလးကို ကူးလိုက္လို႔၊ တဖက္ႏိုင္ငံ ေရာက္လာတဲ့ "ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ၀ရမ္းေျပး"

တေယာက္ေပါ့။ ခုေရးေနတာလဲ စစ္အစိုးရက ၀ရမ္းထုတ္ၿပီး သဲႀကီးမဲႀကီး လိုက္ဖမ္းေနတုန္း
"ေနာက္က်ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္" ထြက္ေျပးလာရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ကို ႐ိုးသားစြာ မွတ္တမ္းတင္
ျခင္းပါ။ "ဆင္ဖမ္းဖို႔ က်ားဖမ္းဖို႔" ရည္႐ြယ္ခ်က္လည္း ထြက္ကတည္းက မပါခဲ့ပါ။ မိသားစုေတြ
တကြဲတျပားနဲ႔ အေျခပ်က္၊ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္ကုန္လို႔ မိခင္ေပ်ာက္႐ွာဖို႔ ေျခဦးတည့္ရာ ထြက္ေျပး

လာရတဲ့ သားငယ္လို...... မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ မေယာင္မလည္ပါ။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္မွာ
ကိုယ္ ျမင္ခဲ့တာကို ေရးတယ္၊ ကိုယ္ႀကံဳခဲ့ ရတာကို မွတ္မိသေလာက္ေရးတာပါ။

ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႔ လင္းယုန္ဂ်ာနယ္တခုထဲက ကာတြန္းတခုကို မွတ္မိေန တယ္။
လင္းယုန္ဂ်ာနယ္မွာ 'ဇြတ္တ႐ြတ္ကာတြန္းဆရာ' ဆိုတဲ့ က႑ကေလးတခု ပါေလ့႐ွိ တယ္။
အဲဒီမွာ ဆရာဗန္းေမာ္က "၀ရမ္းေျပးမ တေယာက္ပံု ေရးေပးပါလို႔ ကၽြန္ပ္တို႔၏ ကာတြန္းဆရာ ကို
ခိုင္းလိုက္ရာ ကၽြန္ပ္တို႔ ကာတြန္းဆရာက ဒီလိုေရးလာပါတယ္" ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္တပ္ ထားတယ္။
ပံုမွာက ထမီတိုတို ၀တ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ၀ါးကိုရမ္းၿပီး ေ႐ွ႔က ေျပးေနတယ္၊
ပုလိပ္တေယာက္က ေနာက္က လိုက္ေနတယ္။

ခုေရးတဲ့ ၀ရမ္းေျပးကေတာ့ လိုက္သူက ေျမာက္ဖက္အေပါက္မွာ သြားေစာင့္ေနတုန္း၊ ေျပးသူက
ေတာင္ဖက္ေပါက္က ေျပးထြက္ခဲ့ရတယ္ေလ။ လြဲသြားျပန္ၿပီလား ကိုေစာခိုင္... အဲေလ..
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ ေရ။ ယုန္ေတာင္ေျပး ေခြးေျမာက္လိုက္ေပါ့ေနာ္။

ထိုင္းေလယာဥ္ တီဂ်ီခရီးစဥ္ကို မစီး၊ ပတ္စပို႔မလို၊ ေတာင္ေက်ာ္ (တီဂ်ီ)နဲ႔ ႏိုင္ငံျခား
ေရာက္လာတာပါပဲ။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ရက္ေပါင္း ၄၀၊ ရန္ကုန္မဲေဆာက္ ခရီးက ၁၁ ရက္။

၁၉၈၉ ခု၊ စက္တင္ဘာ ၂ ရက္၊ မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႔ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
ၾကက္သြန္ပြဲ႐ံုကေက်ာက္ကုန္သည္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

99

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကိုႏိုင္က လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြေရာင္းတဲ့ ဆိုင္တဆိုင္ကို ေခၚလာတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေတြေတာ့
ကားေပၚက ဆင္းကတည္းက အလွ်ိဳအလိွ်ဳ လမ္းခြဲကုန္ၾကၿပီ။

"ခါလာ... ဒါ ဆန္နီ႔သူငယ္ခ်င္း.... ကိုေဇာ္ခင္တဲ့၊ ဆန္နီ တရက္ႏွစ္ရက္ေန လိုက္လာ မယ္.."
သူေျပာတဲ့ ဆန္နီ ဆိုတာ က်ေနာ္လည္း မသိဘူး။ ရန္ကုန္မွာ က်န္ခဲ့ပံုရတယ္။ ဒါေပမယ့္

ဆန္နီ႔အေဒၚ မြတ္ဆလင္ မႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ၿပီ။ သူ႔ဆီမွာ တည္းဖို႔ လမ္းမွာကတည္းက ကိုႏိုင္က
ေျပာထားတယ္။

ကိုႏိုင္ကလည္း က်ေနာ့္ကို သူသိထားတဲ့အတိုင္း ေက်ာက္ကုန္သည္ကိုေဇာ္ခင္ အေနနဲ႔
မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ကိုယ့္မွာက ကိုေဇာ္၀မ္းသီခ်င္းလို.... လမ္းခင္းတဲ့ေက်ာက္ခဲ။

ေက်ာက္ကုန္သည္ႀကီး ဦးေဇာ္ခင္၊ လက္ထဲမွာ ဗမာပိုက္ဆံ တေသာင္းပါလာတာ၊ လမ္းမွာ
ဟိုသံုး ဒီသံုးနဲ႔ ကိုးေထာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ က်န္တယ္။ ထိုင္းပိုက္ဆံလဲတာ ဘတ္ ၃ ေထာင္ေက်ာ္
ရတယ္။ ကိုႏိုင္ကို ေက်းဇူးတင္လို႔ ဘတ္ငါးရာ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တယ္။ ဒင္းျပန္သြားေတာ့
အေဒၚႀကီးဆိုင္မွာ ကိုယ္တေယာက္ထဲ ငုတ္တုတ္။
ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈ မ႐ွိပဲ "ေျပး... ေျပး.."ဆိုလို႔ ေျပးခဲ့ရတာ၊ ငါဘာလုပ္မလဲ တေယာက္ ထဲ
ထိုင္စဥ္းစားေနတာ လံုး၀ အေျဖမထြက္လာဘူး။
"က်မေယာက္်ားက ထိုင္း....."

အေဒၚႀကီးက က်ေနာ္တေယာက္ထဲ ေၾကာင္တက္တက္ထိုင္ေနတာ ၾကည့္ၿပီး စကားစ တယ္။
"...သူက ေက်ာင္းမွာ အဂၤလိပ္စာျပတဲ့ဆရာ.. က်မတို႔က ဒီမွာမေနဘူး၊ ဒါက ဆိုင္ပဲ။ ဆိုင္မွာ
အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးတေယာက္ပဲ ညေစာင့္တယ္..၊ စားတာေတာ့ ဒီမွာပဲ ေန႔တိုင္း

လာစား..အားမနာနဲ႔ အားနာစရာ ဘာမွမ႐ွိဘူး.. အိပ္ဖို႔ကို က်မဦးေလး ပြဲ႐ံုမွာ စီစဥ္ေပးမယ္.."
"ဟုတ္ကဲ့"

ကိုႏိုင္ျပန္သြားၿပီး ႏွစ္နာရီေလာက္ေနေတာ့ ထမင္းစားဖို႔ ေခၚတယ္။ ကိုယ္ကလဲ
ေရာက္ကတည္းက ဆိုင္ထဲမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ရင္း အျပင္က လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို
ေငးေမာေနတာ။ အတြင္းက ထမင္းစားခန္းကို ေခၚသြားတယ္။ ထမင္းက ခ်က္ၿပီးခါစ

အေငြ႔တေထာင္းေထာင္း။ ၾကက္သြန္ပါးပါးလွီးထားတာနဲ႔ ၾကက္ဥကိုေခါက္ၿပီး ေမႊေၾကာ္ထား

တယ္။ ငါးကို သရက္သီးသနပ္နဲ႔ ဆီျပန္ခ်က္ထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ငပိရည္နဲ႔ သခါြးသီးတို႔စရာ။
ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းပဲ ဧည့္သည္အတြက္ ပူပူေႏြးေႏြး ထပ္ခ်က္ပံုရတယ္။ က်န္တာက
အိမ္ကလူေတြအတြက္ ခ်က္တဲ့ ဟင္းျဖစ္ပံုရတယ္။ ဆာဆာနဲ႔ စားလိုက္တာ ပန္းကန္ထဲမွာ
ပထမထည့္ထားတဲ့ ထမင္းကုန္လို႔ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ခါ လိုက္ပြဲ ယူရတယ္။

စားၿပီးေတာ့ မူလေနရာ ဆိုင္ေရွ႔မွာ ျပန္ထိုင္ေနရျပန္တယ္။ ညေန ေမွာင္ခါနီးမွာ အေဒၚႀကီးရဲ႔
အိမ္ေဖာ္မိန္းကေလးက ကိုယ္ေနရမယ့္ ပြဲ႐ံုကို လိုက္ပို႔တယ္။

ဦးႏြဲ႔ ပြဲ႐ံုတဲ့။ ေ႐ွ႔က ပ်ဥ္ေထာင္တထပ္အိမ္၊ ေ႐ွ႔ခန္းမွာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္ထား တယ္။

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္နဲ႔ သစ္သားျခံစည္း႐ိုးၾကားလမ္းက ၀င္လာရင္ ေနာက္မွာ ႏွစ္ထပ္တိုက္
တလံုးေတြ႔တယ္။ တိုက္ေအာက္ထပ္က င႐ုတ္သီး၊ ၾကက္သြန္ပြဲ႐ံု။ အလုပ္သမ ေလး-ငါး
ေယာက္ဟာ ပံုထားတဲ့ ၾကက္သြန္ပံု၊ င႐ုတ္သီးပံု ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ ေနၾကတယ္။

ကိုယ္က အေပၚထပ္မွာ ကုန္သည္ ကုလားဧည့္သည္ေတြနဲ႔ အတူေနရတယ္။ အေပၚ တထပ္လံုး
ကုလားဧည့္သည္ေတြ အျပည့္။

အေပၚထပ္ ဧည့္ခန္းတခုလံုး ျခင္ေထာင္ေတြ ေထာင္ထားတာ ကြက္တိပဲ။ ျခင္ေထာင္ တလံုးမွာ
ႏွစ္ေယာက္အိပ္တယ္။ ကိုယ္နဲ႔ အတူက်တာက ပလီဆရာပံုမ်ိဳး မုတ္ဆိတ္နဲ႔ လူလတ္ပိုင္း

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

100

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကုလားတေယာက္။ သူကလည္း သူအိပ္တဲ့ေဘးမွာ သူ႔ပစၥည္းအထုတ္ အပိုးေတြ ပံုထားသလို၊
ကိုယ္လဲ ကိုယ့္ပါလာတဲ့ အိတ္ကေလးကို ကိုယ့္ေခါင္းရင္းေဘးမွာ ခ်ခင္း လိုက္တယ္။
ေျခရင္းက ျခင္ေထာင္ မေထာင္ထားတဲ့ ကြက္လပ္မွာ သူတို႔ ဘုရား႐ွိခိုးၾကတယ္။

ေရာက္တဲ့ညက တညလံုး အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူး။ အေျဖမသိႏိုင္တဲ့ ဘယ္သြားရမယ္ ဘာလုပ္ရမယ္
ဆိုတာကို တညလံုး ဘယ္ညာလူးလိမ့္ရင္း အၿမီးျပန္ ေခါင္းျပန္ စဥ္းစားေနရင္း မိုးလင္းသြား
တယ္။

အိမ္ပတ္ပတ္လည္မွာ ေရညစ္ ေရဆိုးေတြ၀ပ္ၿပီး ေဗဒါပင္ေတြ ေပါက္ေနတယ္။
ေရတြင္းဆီသြားရင္၊ အိမ္သာဆီသြားရင္ တံတားလိုမ်ိဳး သစ္သားခင္းထားတဲ့ လူေလွ်ာက္ လမ္းက
သြားရတယ္။ အိမ္ထဲမွာ အိမ္သာ႐ွိေပမဲ့ ကိုယ္က သူတို႔ လူမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ အျပင္က အိမ္သာ
ခေနာ္ခနဲ႔ အိမ္သာကိုပဲ ေပးသံုးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တညနဲ႔ တမနက္ကို ျဖတ္သန္းလိုက္ ရတယ္။
တညလံုး အိပ္မရေတာ့ မနက္အေစာႀကီး ထၿပီး အိမ္ေ႐ွ႔က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ဆီကို

ကူးသြားတယ္။ ဆိုင္က မီးေမႊးေနတုန္း။ နာရီ၀က္ေလာက္ေစာင့္လိုက္ၿပီး မလိုင္၊ နံျပား နဲ႔
လက္ဘက္ရည္တခြက္ ေသာက္လိုက္တယ္။ ညက မအိပ္ရတာ ခုမွ အိပ္ငိုက္လာတယ္။
မိုးကလဲ မလင္းေသးေတာ့ ကိုယ့္ျခင္ေထာင္ကိုယ္ျပန္ၿပီး တေရးသြားျပန္ ႏွပ္တယ္။
ေဘးမွာအိပ္တဲ့ ကိုမုတ္ဆိပ္က ဘုရား႐ွိခိုးေနၿပီ။
ေအ႐ွ၀ိခ္ေက်းဇူး
မေန႔က ပြဲ႐ံုကိုလာေတာ့ တဖက္လမ္းမွာ ေအ႐ွ၀ိခ္ (Asia week) ေတြ၊ တိုင္းမဂၢဇင္း (Time
magazine) ေတြခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ဆိုင္တဆိုင္ျမင္ခဲ့တယ္။ သြားၿပီး လွန္ေလွာ ၾကည့္ခ်င္တာ။
စာအုပ္ဆိုင္ျမင္ရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္က ေရာက္ခါစ နာရီပိုင္းပဲ ႐ွိေသးလို႔ စာအုပ္ဆိုင္
ေငးေမာခ်င္တဲ့စိတ္ကို ခဏ ခ်ိဳးႏိွမ္ေျဖေဖ်ာက္ထားလိုက္တယ္။

ဒီေန႔ေတာ့ လမ္းမတန္းေပၚ ထြက္လာတာနဲ႔ကို ဆိုင္က တန္းတိုးေနၿပီ။ စာအုပ္ဆိုင္႐ွိရာ
လမ္းရဲ႔တဖက္ကမ္းကို ကူးလိုက္တယ္။ တဖက္လမ္းလဲ ကူးလိုက္ေရာ....

ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲရဲ႔ ေနာက္ဆံုးအပိုဒ္ နိဂံုးခ်ဳပ္မွာ.."သုေတသနအဖြဲ႔ ၀င္
ေဌး၀င္းအိမ္မွ သိမ္းဆည္းရမိေသာ စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ား...." လို႔ဆိုထားတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႔
သုေတသနအဖြဲ႔ထဲက ကိုေဌး၀င္းကို စာအုပ္ဆိုင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ တအံ့တၾသ

ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ က်ေနာ္ကို လွမ္းၾကည့္ေနတာ ႐ုတ္တရက္ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
ႏႈတ္ခမ္းေမြး၊ ပါးသိုင္းေမြး အနည္းငယ္ ႐ွည္ေနတဲ့ ကိုေဌး၀င္းဟာ က်ေနာ္မွန္း ေသခ်ာသြား

ေတာ့ အံ့ၾသေနတဲ့ မ်က္ႏွာအမူအရာကေန ၀မ္းသာတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ မေျပး႐ံုတမယ္ ေရာက္လာ
တယ္။

"ဟာ ... ဘြန္း...... ကိုယ္က ဟိုေကာင္ေတြ ႐ွင္းလိုက္လို႔ ဘြန္း ဂန္႔သြားၿပီး ကိုယ့္ကို
ကိုယ္ေယာင္လာျပတယ္ မွတ္လို႔...."
က်ေနာ္က သူ႔ကို ရန္သူက ရသြားတယ္ေအာက္ေမ့တာ။

"ခင္ဗ်ားကို ရန္သူရမသြားတာ က်ေနာ္ထြက္မလာခင္ သိခဲ့ရတယ္...ဟီ..ဟီ...ဟီး.."
သူကေတာ့ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ရီသံကေလးနဲ႔ အနားကိုေရာက္လာတယ္။

"ကိုယ္က.. ဟိုဖြတ္ၾကားေတြ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲမွာ စြတ္ေအာ္ေနေတာ့.. ဘြန္း ပါသြားတယ္
မွတ္လို႔"

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

101

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကိုေဌး၀င္း (ဘြန္း) နဲ႔ က်ေနာ္က ၁၉၇၆ တုန္းက မိႈင္းရာျပည့္နဲ႔ အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္ထဲမွာ

လူေတြကို အသုတ္လိုက္ ေခၚၿပီးေထာင္ခ်ေတာ့ စစ္ခံု႐ံုးတခုတည္း။ ႐ံုးမွာ အင္တာေန႐ွင္နယ္
သီခ်င္းဆိုၾကေတာ့လည္း အတူတူ။ တရား႐ံုးကေန တိုက္သစ္ထဲ တန္းထည့္ ခံရေတာ့လည္း
တခန္းတည္း။ တိုက္သစ္ကေန အေဆာင္ ၃ ပို႔ခံရေတာ့ အတူူတူ။ အေဆာင္မွာ ဆႏၵျပလို႔

စစ္ေခြးတိုက္မွာ အ႐ိုက္ခံၾကရတုန္းကလည္း အတူတူ။ လြတ္တဲ့ညက တကားထဲစီးၿပီး အိမ္မွာ
တညအိပ္တည္းၿပီးမွ မနက္ေစာေစာ မဂိုလမ္းထိပ္က ဥႆာဒဂံုကားနဲ႔ သူရယ္ ဂ်ီတီအိုင္ ဆိုးေပ
(ေခၚ) ျမင့္သိန္း (ယခု-အက်ဥ္းဦးစီးဌာန ?) တို႔ ပဲခူးျပန္သြားၾကတယ္။

႐ွစ္ေလးလံုးမတိုင္မီနဲ႔ ႐ွစ္ေလးလံုး ကာလမွာလဲ အလံတလက္တည္း ေအာက္မွာ အတူတူ

လႈပ္႐ွားခဲ့ၾကတာ။ ခုလည္း ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ ႐ိုက္ထုတ္လိုက္လို႔ မဲေဆာက္မွာ လာဆံုၾကရ ျပန္ၿပီ။
"ေဟး... ကိုယ္တေယာက္ထဲမဟုတ္ဘူး.. ကိုဖိုးၾကဴးလဲ ႐ွိတယ္.."
ဆရာႀကီးေပြးနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ျခင္း
စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီးခါစ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ (ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ ဥကၠဌ ေဟာင္း၊
ယခု အေမရိက) တို႔ ေတာခိုေတာ့ ကိုဖိုးၾကဴး အတူပါတယ္။ မၾကာဘူး၊ သူရန္ကုန္ကို

ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေတာထဲျပန္ေရာက္သြားတယ္။ က်ေနာ္က သူ႔ကို ခ်စ္စႏိုး
ဆရာႀကီးေပြးလို႔ နံမည္ေပးထားတာ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔လိုက္ရတာ ေတာ္ေတာ္အား႐ွိ
သြားတယ္။

"ခင္ဗ်ားက ခုဘာလုပ္ေနတာလဲ"
"ေအဘီအက္စ္ဒိအက္ဖ္ (ABSDF) ဗဟို မွာ... ခဏေနေနတယ္။ ကိုဖိုးၾကဴးကို က်ေနာ္

သြားေခၚလာခဲ့မယ္၊ ခင္ဗ်ားတေနရာရာက ေစာင့္ေန.. ဟိုလူေတြနဲ႔ ခင္ဗ်ားနဲ႔က ျဖစ္မွာမဟုတ္
ဘူး"

ဘယ္လူေတြလဲေတာ့ မသိဘူး။ ဘာလို႔ မျဖစ္သလဲ ေနာက္မွပဲ ေမးေတာ့မယ္။ ခုေတာ့
သူေျပာသလို တေနရာရာက သြားေစာင့္ေနတာပဲ ေကာင္းတယ္။
"ကိုယ္ဘယ္နားမွာ ေစာင့္ရမလဲ"

"ဘုရား၀င္းထဲက ေစာင့္ေန။ လာ.... က်ေနာ္လိုက္ျပမယ္.."
သူေျပာတဲ့ ဘုရား၀င္းဆိုတာက ကိုယ္တည္းတဲ့ေနရာနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာ

လမ္းၾကားကေလးက ၀င္သြားရင္ ေရာက္တာပဲ။ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ သူတို႔ ေရာက္လာ
ၾကတယ္။ ဆရာႀကီးေပြးရဲ႔ ေတြ႔ေတြ႔ျခင္း ႏႈတ္ဆက္စကားက..

"အေႂကြပါရင္ ေပးစမ္းပါဗ်ာ... ပိုက္ဆံမ႐ွိလို႔ ကြမ္းမစားရတာေတာင္ ၾကာၿပီ"
ကိုေဌး၀င္းကလဲ လမ္းမွာ က်ေနာ္ေရာက္လာတာကို ေျပာလာေတာ့ သူ႔မွာ ႐ုတ္တရက္

အံ့ၾသစရာလဲ မ႐ွိဘူး။ လူအေကာင္အထည္ႀကီးလဲ ျမင္ေနရၿပီဆိုေတာ့ အလြမ္းသယ္ မေန
ေတာ့ဘူး။ လက္ေတြ႔က်က် သူ႔ လတ္တေလာ ျပႆနာ ကြမ္းကိစၥကို အရင္ကိုင္တြယ္ ေျဖ႐ွင္း
လိုက္တယ္။ ေနာက္မွ လြမ္းခ်င္လဲ လြမ္းၾကတာေပါ့။ သူမထြက္ခင္ ႏွစ္ေခါက္စလံုးမွာ က်ေနာ္
တားေသးတယ္။ ကိုယ္လဲ အဲဒီတုန္းက ဒီလိုေျပးရမယ္ မထင္ဘူးေလ။

ကိုဖိုးၾကဴးက ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္နဲ႔ အမႈတြဲ။ စစ္ခံု႐ံုးက ငါးႏွစ္ ေထာင္ခ်လိုက္ၿပီးမွ

နည္းသြားလို႔ဆိုၿပီး ေနာက္တေန႔မွာ ထပ္ေခၚၿပီး ငါးႏွစ္ထပ္တိုးေပးလို႔ ၁၀ ႏွစ္ျဖစ္သြားတယ္။
ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္းတခုမွာ ဥကၠဌျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ ေတာ့ က်ေနာ္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

102

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ထြက္မလာခင္ ကတည္းက သိၿပီးသား။ သတင္းစာထဲပါလို႔ သိတာလား၊ ပီဒီပီ က သူ႔လူေတြပဲ
ေျပာတာလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကိုအာဇမ္ မြတ္စလင္တပ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျဖစ္ေနတာေတာ့

ေအ႐ွ၀ိခ္ (Asia Week) ထဲ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အလုပ္သမား အေရး အခင္းမွာ ေထာင္က်တဲ့

ဂုန္နီစက္က အဘဦးေအာင္ႏုလို႔ က်ေနာ္တို႔ေခၚတဲ့ ဦးေအာင္ႏုက ဘုန္းႀကီး၀တ္နဲ႔ ေတာ္လွန္ေရး
နယ္ေျမထဲ ေရာက္ေနတယ္ ၾကားတယ္။
ဥကၠဌႀကီးက ဆရာႀကီးေပြးကို သူ႔ ေအဘီဗဟိုမွာ ရာထူးတခုေပးထားတယ္။ ကိုေဌး၀င္း ကေတာ့
အာဂႏၱဳ သက္သက္။ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ ဥကၠဌႀကီး ဘန္ေကာက္သြား ေနလို႔ မေတြ႔ ခဲ့ရဘူး။
(ဘန္ေကာက္ေရာက္ေတာ့လဲ ဥကၠဌႀကီးကို ကိုစိုးပိုင္အိမ္မွာ အျမဲလိုလို ေတြ႔ေနရတယ္)။
ကိုေဌး၀င္းက ညညတိုင္ အဲဒီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဗမာတီဗြီသတင္း အျမဲၾကည့္တယ္

ေျပာတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ က်ေနာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ သူ႔နာမည္ပါတဲ့ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔
သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေန ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ၾကည့္ ေနတာ။
ဘာလုပ္ၾကမလဲ
မနက္စာ စားရင္း ေ႐ွ႔ဘာလုပ္ၾကမလဲ က်ေနာ္တို႔ တိုင္ပင္ၾကတယ္။ က်ေနာ္က"ဘန္ေကာက္တက္ဖို႔ လမ္းစ႐ွာမယ္.... ရရင္သြားမယ္"
ႏွစ္ေယာက္စလံုးက

"က်ေနာ္တို႔လဲ လိုက္မယ္"
"လိုက္ခဲ့ေလ"
ကိုေဌး၀င္းက မဲေဆာက္ၿမိဳ႔ေကာင္စီ လူႀကီးတေယာက္ရဲ႔ မိသားစုကို ဂ်ာမန္စာသင္ေပး ေတာ့
၀င္ေငြ အသင့္အတင့္႐ွိတယ္။ ေအဘီက ထမင္းေကၽြးထားေတာ့ ထမင္း႐ွင္ကို

အလုပ္အေႂကြးျပဳတဲ့အေနနဲ႔ တတ္သည့္ပညာ မေနသာ ဘီဘီစီကမၻာ့သတင္းေတြ ထဲက
ေကာင္းႏိုးရာရာကို အဂၤလိပ္ဘာသာက ဘာသာျပန္ၿပီး နံရံကပ္ သတင္းစာကေလးတခု
လုပ္ေပးတယ္ ေျပာတယ္။

အဲဒီတုန္းက ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ (ABSDF) ေတြက မဲေဆာက္ေစ်းနားက
ကုလားသူေဌးတေယာက္ ေပးထားတဲ့ ေလးထပ္တိုက္ႀကီးမွာ ဗဟို႐ံုးလုပ္ထားတယ္။ ပိုင္႐ွင္
ကုလားကိုေတာ့ သြားရင္းလာရင္း လမ္းမွာ တခါျမင္ဘူးလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ
ေအဘီေတြ ဘန္ေကာက္မွာ ႐ံုးလာစိုက္တယ္ၾကားတယ္။

မဲေဆာက္မွာ ေအဘီေတြအျပင္ မဲေဆာက္ ေက်ာင္းသားဆိုတာလဲ အုပ္စုတစု ႐ွိေသးတယ္။
သူတို႔က မဲေဆာက္ဘုရား၀င္းထဲမွာ ေနၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြကေတာ့ ႏွစ္ဖြဲ႔စလံုးကို
စားေရးေသာက္ေရး အထိုက္အေလ်ာက္ ေထာက္ပ့ံပံုရတယ္။

က်ေနာ္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုဖိုးၾကဴးက သူတို႔ ဗဟို႐ံုးမွာ ႐ံုးအဖြဲ႔သားေတြအတြက္ ထမင္းစရိတ္
ခြဲတမ္း မရတာ ၾကာၿပီ။ ႐ွိတဲ့ ဆန္၊ ႐ွိတဲ့ဆီ၊ ႐ွိတဲ့ ထင္းက ျပတ္ၿပီ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ရတဲ့
ဟင္းခ်က္စရာ ဟင္း႐ြက္ဟင္းသီးက ဆန္မ႐ွိ၊ ထင္းမ႐ွိ၊ ဆီမ႐ွိရင္ ဘယ္လိုစားမလဲ။ ၾကံဳရာ
ကိုယ့္၀မ္းကိုယ္ေက်ာင္းၾကရမွာပဲ။

ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ တ၀ီ၀ီနဲ႔ ဟိုတယ္မွာ စားတဲ့သူက စား၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သြားကပ္စား
သူကစား။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

103

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကရင္လက္မွတ္
ထိုင္းဗီဇာက တရက္ပဲရတယ္။ ေရာက္တဲ့ေန႔က မယ္ေတာ္ကမ္းမွာ သြားလုပ္ခဲ့တာ။ ေနာက္တေန႔
မိုးလင္းတာနဲ႔ ဥပေဒအရ ေျပာရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ခိုး၀င္, ေနထိုင္သူ၊ တရားမ၀င္လူသား

ျဖစ္သြားၿပီ။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြ လမ္းေပၚမွာ အမ်ားႀကီး သြားလာေနၾကတာ။ ဒါေပမယ့္
ကိုယ္ကေတာ့ ေနာက္ေက်ာမလံုဘူး။ ယပက္လက္ (ဗမာေတြက ယိုးဒယားေတြကို

အတိုေကာက္၊ နာမည္၀ွက္ ယပက္လက္ လို႔သံုးၾကတယ္) ေတြ လက္ထဲေရာက္သြားရင္
ရန္သူ႔လက္ထဲ တန္းေရာက္သြားမွာ။

ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဆရာႀကီးေပြးက မနက္ဖန္က်ရင္ လက္မွတ္လုပ္
လာေပးမယ္တဲ့။

ေနာက္တေန႔မွာ ေကအင္န္ယူ (KNU) တဆိပ္တံုးနဲ႔ စာ႐ြက္တ႐ြက္ ဒင္းယူလာေပး တယ္။
ကရင္လက္မွတ္လို႔ ေခၚတယ္တဲ့။ မေတာ္တဆ လမ္းမွာ ရဲက စစ္ရင္ ဒီစာ႐ြက္ျပရင္
မဖမ္းဘူးေျပာတယ္။ ဒီေတာ့မွပဲ က်ေနာ္လဲ စိတ္ခ်လက္ခ် သြားလာရဲေတာ့တယ္။

သူ႔လက္မွတ္က တလလား သံုးလလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ခံတယ္ေျပာတယ္။ တယ္ဟုတ္ပါ
လား။ ထိုင္းနိုင္ငံရဲ႔ ဒုတိယမွတ္ပံုတင္လား မေျပာတတ္ဘူး။
မဲေဆာက္မွာ (၁၃) ရက္
ဦးႏြဲ႔ပြဲ႐ံု(လက္ဘက္ရည္ဆိုင္)နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ျခံနဲ႔၀င္းနဲ႔ ႏွစ္ထပ္အိမ္ကေလး တလံုး
ေတြ႔တယ္။ ေအာက္ထပ္မွာ တဖက္က ကားဂိုေဒါင္၊ တဖက္က စတိုးဆိုင္။ စတိုးဆိုင္ကေလးကို
က်ေနာ္သြားစပ္စုၾကည့္ေတာ့ ထို္င္းဘီယာအေအးေတြ ေရခဲေသတၱာနဲ႔

ထည့္ေရာင္းတာေတြ႔တယ္။ ျမည္းစရာ ဆိတ္သားေျခာက္ေၾကာ္၊ ေျမပဲလဲ ေတြ႔တယ္။
"ဘီယာလိုခ်င္တယ္... ဒီမွာ ေသာက္လို႔ရမလား၊ က်ေနာ္က ေ႐ွ႔က ပြဲ႐ံုမွာတည္းတာ၊
ကုလားေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ယူသြားလို႔ မေကာင္းလို႔..."
ဆိုင္႐ွင္လူႀကီးက သေဘာေကာင္းပံုရတယ္။

"ရပါတယ္... ရပါတယ္ က်ေနာ္ ေနရာလုပ္ေပးမယ္.."
ေခါက္စပြဲေလးတလံုးထုတ္လာၿပီး ဆိုင္ေ႐ွ႔က ပန္း႐ံုလို အရိပ္မိုးထားတဲ့ ေနရာမွာ ခင္းေပးတယ္။
ကုလားထိုင္တလံုးလဲ ခ်ေပးတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူလည္း မိတ္ဆက္တယ္။

"က်ေနာ္က ဦးသြင္...။ ပထစမွာ ဦးသြင္ႏွစ္ေယာက္နာမည္တူ ႐ွိလို႔ ဟိုတေယာက္က
က်ိဳက္မေရာဦးသြင္၊ က်ေနာ္က ဘီလူးကၽြန္း ေခ်ာင္းဆံုကမို႔ ေခ်ာင္းဆံု ဦးသြင္..."

က်ေနာ္ ဘီယာေသာက္ေနတုန္း ေစ်း၀ယ္လာသူတေယာက္ က်ေနာ့္ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္
အကဲ ခတ္ေနၿပီးမွ အနားကပ္လာၿပီး လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ ဂိုက္ကေတာ့ ႐ုပ္႐ွင္မင္းသား
(စာေရးဆရာ) ေမာင္သင္ တို႔ ဂိုက္မ်ိဳး။
"က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကို ျမင္ဖူးသလိုလိုပဲ..."

"ေအးဗ်ာ.. က်ေနာ္လဲ ခင္ဗ်ားကို အရင္က ဘယ္မွာသိဖူးခဲ့သလဲလို႔ စဥ္းစားေနတာ"
"က်ေနာ့္ နာမည္ ပီတာ၀င္းႏိုင္.. ခင္ဗ်ား မက္သဒစ္ (Methodist English High School)
ကလား"

"ဟုတ္ပါတယ္"

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

104

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

"ေအာ္... ဒါေၾကာင့္ျဖစ္မယ္.."

အတန္း ဘာညာ ေမးလိုက္ေတာ့ သူက က်ိဳက္မေရာဦးသြင္ရဲ႔ သားအငယ္ (Richard Thwin)နဲ႔မွ
တတန္းတည္း။

မဲေဆာက္ ၁၃ ရက္ဟာ မ်က္ႏွာသိေတြနဲ႔ အေတာ္ဆံုတာပဲ။ ဟိုးေ႐ွးေခတ္က မဂိုလမ္းထိပ္မွာ
႐ွိတဲ့ ဘဂၢဒက္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္က လက္ဘက္ရည္ ေဖ်ာ္တဲ့လူ။ ကိုယ့္ကို
လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ မဲေဆာက္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တခုမွာ ဆိုင္႐ွင္ေတာင္ ျဖစ္ေနလား
မေျပာတတ္ဘူး။ လာႏႈတ္ဆက္ရင္း မဂိုလမ္းေခတ္ (ေနာက္မွ ေ႐ႊဘံုသာလမ္း ျဖစ္တာ)က
ေ႐ွးေဟာင္းေႏွာင္း ျဖစ္ေတြ ေျပာေနေသးတယ္။ သူက ဗမာျပည္ မျပန္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီတဲ့။
လြမ္းစရာကေလး ပါလားေနာ္။
အပိုင္း (၄) ၿပီး။

WEDNESDAY, JULY 16, 2008

၃ေဆာင္၊ ၆ခန္း
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

[၁]
ကိုေနလင္းေရးတဲ့ 'လူ႐ွင္သခ်ႋဳင္းမ်ားအေၾကာင္း' စာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီး၊ ကိုယ္ေထာင္ထဲေနခဲ့တုန္းက
အေၾကာင္းေတြကို ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ ကိုယ့္တုန္းက ခံခဲ့ရတာဟာ သူတို႔နဲ႔စာလိုက္ေတာ့

ကိုယ္တို႔က ညီပုေလး ေလာက္ပဲ ႐ွိပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ ဒီလိုဆို မင္းတို႔က အင္းစိန္ေထာင္ထဲ
ဇိမ္က်ခဲ့သလားလို႔ ေမးစရာ႐ွိလိမ့္မယ္။ ေထာင္ပါဆိုေနမွ ဘယ္လိုလုပ္ ဇိမ္က်ပါ့မလဲ။

ရန္သူ႔လက္ထဲ က်ေနတဲ့ဥစၥာ၊ ဧည့္သည္ထမင္းဖိတ္ေကၽြးတာမွ မဟုတ္ပဲ။ စစ္ေၾကာေရးကာလနဲ႔

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

105

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ပံုစံေဆာင္ ေျပာင္းခါစ ႏွိပ္ကြပ္မႈေတြ၊ ဘီလူးဆိုင္းတီးခဲ့တာေတြကို ဖယ္လိုက္ရင္ ကိုေနလင္း

(လူ႐ွင္သခ်ႋဳင္း စာအုပ္ေရးသူ) တို႔ေခတ္ (န၀တ၊ နအဖေခတ္) ေလာက္ မဆိုးဘူး ဆိုတာ၊ '၇၀
ခုႏွစ္လြန္ အေရးအခင္း မွာ က်ဘူးသူေတြ သိၾကပါတယ္။

၃ ေဆာင္ဆိုတာ ဘာလဲ

က်ေနာ္တို႔ ေထာင္က်တဲ့ ကာလတုန္း (၁၉၇၆-၁၉၇၈) က၊ အင္းစိန္ေထာင္မွာ (၁) ေဆာင္၊ (၂)
ေဆာင္က အခ်ဳပ္ေဆာင္။ (၃) ေဆာင္က အထူးေဆာင္၊ (၄) ေဆာင္၊ (၅) ေဆာင္က
ေထာင္က်ေဆာင္။ (၆) ေဆာင္က မိန္းမေဆာင္။

(၃) ေဆာင္ဟာ အေပၚ ေလးခန္း၊ ေအာက္ ေလးခန္း ႐ွိတဲ့ ႏွစ္ထပ္ေဆာင္ႀကီး။ အခုေတာ့ ၁၉၈၈
အေရးအခင္းမွာ မီးေလာင္သြားလို႔ တထပ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္လို႔ သိရတယ္။
အထူးဆိုတာဘာလဲ

အထူးဆိုတာ ေထာင္က်နံပါတ္ဟာ ေ႐ွ႔က အဂၤလိပ္စာလံုး S ပါတယ္။
အထူးေဆာင္ ((၃)ေဆာင္) မွာ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းေတြ (ဦးသန္႔အေရးအခင္း၊

ေ႐ႊတိဂံုအေရး အခင္း၊ မိႈင္းရာျပည္အေရးအခင္း)နဲ႔ ေထာင္က်တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို
ထားတယ္။ အုပ္စုလိုက္ က်တဲ့ မီးေမာင္းစာေစာင္ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိသူေတြ၊
ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔လို ပီဒီပီေတြ၊ အလုပ္သမားအေရး အခင္းက
ဂုန္နီစက္႐ံုအလုပ္သမားေတြလည္း ႐ွိတယ္။
အထူးေဆာင္မွာ အုန္းဆံသြပ္ ေမြ႔ယာ၊ အုန္းဆံသြပ္ေခါင္းအံုး ေပးတယ္။ ခ်ည္ေစာင္တထည္

ဂြမ္းေစာင္တထည္ ေပးတယ္။ တရား၀င္ မဟုတ္ေပမယ့္ ျခင္ေထာင္ ေထာင္ၿပီး အိပ္ၾကတယ္။
ျခင္ေထာင္သြင္းခြင့္ေတာ့ မ႐ွိဘူး။ ေထာင္ကေပးတဲ့ ခ်ည္ေစာင္နဲ႔ ပံုစံ လံုခ်ည္ဟာ

ျခင္ေထာင္တလံုး ျဖစ္တယ္။ ေစာင္ကို ျခင္ေထာင္ ကိုယ္ထည္လုပ္၊ ပုဆိုးကို ျဖတ္ၿပီး ေခါင္းရင္း
ေျခရင္း အပိတ္ခ်ဳပ္ရင္၊ ျခင္ေထာင္တခု ျဖစ္ေရာ။ ည ညဆို ျခင္ေထာင္ကေလးေတြ
ေထာင္ထားတာမ်ား သင္းခ်ိဳင္းက အုတ္ဂူကေလးေတြလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ဒါ

လူသာမန္ေတြရဲ႔ ဂူေျပာတာေနာ္။ ေသးေသးကုပ္ကုပ္ ေလွာင္ေလွာင္ပိတ္ပိတ္။ လူခ်မ္းသာေတြ
ဂူၾကေတာ့ လက္ရာေကာင္းရင္ ေကာင္းသလို ေခါင္းရင္းဘက္ က

ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းေအာင္ ဇာေတြဘာေတြ နဲ႔ လုပ္ထားတယ္။ အျမင့္ကလည္း
လူတထိုင္စာ႐ွိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အခန္းမွာ တ႐ုတ္သခ်ႋဳင္းက ဂူအေကာင္းစားမ်ိဳး ၂ ဂူ ႐ွိတယ္။
က်ေနာ္တို႔ ျခင္ေထာင္က်ေတာ့ လူထိုင္လို႔မရတဲ့ ေရငုပ္သေဘၤာလိုမ်ိဳး အသက္႐ွဴမ၀တဲ့

ျခင္ေထာင္။ ဆရာႀကီး ကိုေအာင္ကိုကို ခ်ဳပ္ေပးတာ။ ျခင္ေထာင္ထဲ၀င္ရင္ ေႁမြလို အ႐ွည္လိုက္
စန္႔စန္႔၀င္ရတယ္။

ေထာင္ကေပးတဲ့ အထူးေတြအတြက္ ပံုစံလံုခ်ည္ဆိုတာက အစိမ္းႏုေရာင္ အင္းမလံုခ်ည္ဒီဇိုင္း
တထည္နဲ႔ ခ်ည္႐ွပ္အကႌ်တထည္ ရတယ္။ သူ႔တို႔ေပးတဲ့ ခ်ည္႐ွပ္အကႌ်က အသစ္မွာ အသားက
ၾကမ္းေပမယ့္ ေလွ်ာ္ပါမ်ားေလ အကႌ်သားက ေခ်ာၿပီး ညက္လာေလပဲ။ ခ်ည္အစစ္ဆိုေတာ့
၀တ္လို႔လဲ ေကာင္းတယ္။

ႏွစ္ပါတ္တခါလား၊ တလတခါလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ လူတေယာက္ကို ေခါင္းလိမ္းဖို႔
အုန္းဆီတေယာက္ကို ဇြန္းကေလးနဲ႔ တဇြန္းစာေလာက္နဲ႔ လက္မ ေလာက္ ဆပ္ျပာၾကမ္း တတံုး

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

106

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ရတယ္။
တေန႔တာလုပ္ငန္း

ပံုစံထိုင္ရတာ၊ ပံုစံရပ္ရတာ မ႐ွိေသးဘူး။ (ေနာက္မွ ၃ ေဆာင္လဲ ပံုစံေဆာင္ ျဖစ္သြားတယ္)
မနက္ လင္း ခါစ၊ ေထာင္ ဖြင့္လို႔ လူလာစစ္ရင္ ၀ါဒါက အေဆာင္ထဲ မ၀င္ခင္
အသံအရင္ေပးတယ္။ အဲဒီလို အသံၾကားရင္ ႏိုးတဲ့ တေယာက္ေယာက္က အခန္းထဲက
က်န္တဲ့လူေတြကို ႏႈိးလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့မွ ျခင္ေထာင္ေတြဘာေတြ ျဖဳတ္ၿပီး

လူေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ ကိုယ့္ခုတင္ေပၚ ကိုယ္ထိုင္ေပးလိုက္တာပဲ။ တခ်ိဳ႔ဆို ၀ါဒါ၀င္လာမွ
ကမန္းကတန္း ျခင္ေထာင္ျဖဳတ္ၿပီး၊ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ကုတင္ေပၚထိုင္ေပးလိုက္ၿပီး၊

လူေရတြက္ၿပီးလို႔ ၀ါဒါေတာင္ အခန္းျပင္ မေရာက္ေသးဘူး ေစာင္ျခံဳထဲ ျပန္ေရာက္သြားၿပီ။
အိမ္သာ တက္သူကလည္း လူစစ္ေနတုန္း အိမ္သာထဲ က လက္ေထာင္ျပတာပဲ။

ကိုယ့္အေဆာင္မွာ ကိုယ္အိပ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္အိပ္၊ ထခ်င္တဲ့အခ်ိန္ထပဲ။ ထမင္းမစား ဟင္းမစားအိပ္
လဲ ဘယ္သူမွ ဘာမွ မေျပာဘူး။ ည ကိုးနာရီမွာ ၀ါဒါက အိပ္ခ်ိန္ေအာ္တယ္။ အဘေသာင္းတို႔လို
၀ါဒါဆို အိပ္ခ်ိန္သည္ႀကီး လာပါအုန္းလို႔ မုန္႔သည္ေခၚသလို ေခၚလိုက္ေသးတာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ
ေရေႏြးေတြ တအိုးၿပီး တအိုး တည္ေကာင္းတုန္း၊ ေသာက္ေကာင္းတုန္း။ ေရေႏြးကို

လွ်ပ္စစ္ေရေႏြးေဂါက္နဲ႔ တည္တာ။ ဘာမွတ္လို႔လဲ။ ဆူဆူညံညံသာ မလုပ္နဲ႔၊ အိပ္ခ်ိန္မအိပ္လို႔
ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ တခါတေလ အျငင္းအခုန္မ်ားသြားလို႔ အသံကက်ယ္မွန္းမသိ
က်ယ္သြားရင္ေတာ့ လာေျပာတယ္။

ေရေႏြးေဂါက္က ကိုယ့္ဖာကိုယ္ လက္ျဖစ္လုပ္ၾကတာ။ ေရေႏြးေဂါက္ဇာတ္လမ္းက
သပ္သပ္ေရးမွ ျဖစ္မွာ။
၃ ေဆာင္ ၆ ခန္း

ေထာင္က်ေဆာင္ေတြမွာ တခန္းကို လူတရာေက်ာ္ ႏွစ္ရာနီးပါးထားတဲ့ အခန္းမ်ိဳး၊ အထူးမွာ
တခန္းကို ႏွစ္ဆယ္မေက်ာ္ဘူး။ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေဌး၀င္းကို တိုက္သစ္ကေခၚလာၿပီး (၃)ေဆာင္ကို
ထည့္ေတာ့ ကိုေအးၾကည္ (ေအာင္မိုးသူ-ယခု စိတ္တိုင္းက် လက္ဘက္ရည္ဆိုင္၊ ရန္ကုန္) က
အေဆာင္မွဴးလွေ႐ႊကို ေတာင္းဆိုလို႔ အေဆာင္ေခၚရတာဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ကိုေအးၾကည္တို႔
အခန္း မွာပဲ ေနမယ္ေျပာတာ။ အဲဒီအခန္းမွာ (၁၈) ေယာက္ေတာင္ ႐ွိေနၿပီ၊ လူမ်ားေနလို႔

တျခားခန္းေနဖို႔ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္က မရရင္မေနဘူး တိုက္ထဲပဲ ျပန္သြားမယ္လုပ္လို႔ ဒင္းတို႔
(လက္ေထာက္ အေဆာင္ မွဴး ဦးေက်ာ္ရင္) ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ (၆)ခန္းမွာပဲ
ထည့္လိုက္ရတယ္။

တေန႔ ထမင္းႏွစ္နပ္ေကၽြးတယ္။ မနက္စာ လံုးတီးထမင္း၊ ပဲဟင္း နဲ႔ ပံုစံငပိ။ ညေနစာ လံုးတီး
ထမင္း၊ ႏိုင္လြန္ဟင္းနဲ႔ ပံုစံငပိ။ အေျပာင္းအလဲမ႐ွိ။ ပဲဟင္းဆိုတာ ပဲစင္းငံု

အခြံခ်ည္းသက္သက္ကို ေရနဲ႔ ျပဳတ္ထားသလို ပဲဖတ္ လံုး၀မပါဘူး။ တခါတေလ ႏို႔စို႔ကေလး
၀မ္းပ်က္တဲ့၀မ္းလို ၀ါ၀ါက်ဲက်ဲ၊ အန႔ံကေအာက္ သိုးသိုး။ ႏိုင္လြန္ဟင္းက ပဲ႐ြက္ ဒါမွမဟုတ္
ဟင္းႏုႏြယ္႐ြက္ကို မေဆးမေၾကာပဲ ဓားနဲ႔ ၾကမ္းၾကမ္း စင္းၿပီး၊ အေစ့ေတြ ႏိုင္းခ်င္းပါတဲ့
မက်ည္းမွည့္နဲ႔ ျပဳတ္ထားတာ။ သူ႔ထဲမွာ ပါခ်င္တဲ့ ပစၥည္း အကုန္ပါတယ္။ ဖိနပ္သဲႀကိဳး၊
တီေကာင္အေသ၊ ပိုးဟပ္အေသ၊ ပိုးဟပ္ဥခြံ စသည္ျဖင့္....။ ဟင္းႏုႏြယ္႐ိုး ကလဲ

ႀကီးသလားမေမးနဲ႔၊ အေျခာက္ခံထားရင္၊ ႏြား႐ိုက္၊ ထင္းဆိုက္လို႔ ရတယ္။ ငပိကေတာ့

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

107

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေခြးခ်ီးေရာင္၊ အနံ႔ကဆိုးဆိုး။ အဲဒါကို င႐ုတ္သီးဆီသတ္ထားတဲ့ဆီကို အေပၚက ပါေလ႐ံု
ဆမ္းထား တယ္။

တပါတ္တခါ၊ တနင္းလာေန႔ညေန အသားဟင္းေကၽြးတယ္။ အသားေကၽြးဘို႔

ေသာၾကာေန႔ညေနမွာ စာရင္းေကာက္တယ္။ အသားဘယ္ႏွစ္ေယာက္၊ အသားမႀကိဳက္ရင္ ငါး၊
ဒါမွမဟုတ္ သက္သတ္လြတ္။ အသားဟင္းဆိုတာက ဟင္းလို႔ အမည္တပ္ထားလို႔သာ
ဟင္းေခၚရတာ၊ တကယ္ေတာ့ ဟင္းပံုမေပါက္ ဘူး။ အသားျပဳတ္လို႔ ေခၚရင္ရတယ္။

အသားတံုးက သပ္သပ္၊ အသားျပဳတ္ရည္ သပ္သပ္။ ၀က္သား ဟင္းလို႔ေခၚတဲ့ ဟင္းပံုသဏၭာန္က
အဆီမ်ားမ်ား၊ အသားနည္းနည္း၊ အေခါက္ထူထူ ၀က္သားျပဳတ္ပဲ။ တခါတေလ

အတံုးအ႐ြယ္ေသးရင္ ၀က္သားႏွစ္တံုးကို ဂံုနီအိပ္ႀကိဳးနဲ႔ ပူးခ်ည္ထားေပးတယ္။ အေခါက္ေပၚမွာ
ျဖဴေကာင္ရဲ႔ ဆူးေတာင္ေတြလို မာေတာင္ေတာင္၊ ၀က္ေမႊးေတြက ထူလျပစ္။ တဆိပ္ခတ္ထားတဲ့
ေနရာဆိုရင္ အသားတံုးေပၚ နီနီျပာျပာ ထိုးကြင္းမင္ေၾကာင္လဲ ပါလိုက္ေသး။ အမဲသားဟင္းက
၀က္သားဟင္းထက္ဆိုးေသးတယ္။ အ႐ြတ္မ်ားတဲ့ အသားတံုးေတြမို႔ ကိုက္ဖဲ့မရလို႔
မလြယ္လွဘူး။ တျခားသူတေယာက္ကို အကူေတာင္းၿပီး၊ ကိုက္ထားတဲ့အသားကို လက္နဲ႔

၀ိုင္းဆြဲခိုင္းဖို႔မၾကံနဲ႔။ အသားတံုးမွာ သြားေတြ စိုက္လ်က္ ပါးစပ္ထဲက ကၽြတ္ထြက္လာမယ္။
အသားက ပဲ့မွာမဟုတ္ဘူး။

အမဲသား၊ ၀က္သားမစားရင္ ငါးေၾကာ္ရတယ္။ ငါးေၾကာ္တေတာင္းလံုးသြန္ၿပီး တခုခ်င္း႐ွာၾကည့္။
အၿမီးပိုင္းနဲ႔ ေခါင္းပိုင္းပဲ။ ကိုယ္ထည္ပိုင္း ပါမလာဘူး။ ကိုယ္ေပ်ာက္ငါးေတြ။

ဒီငါးေၾကာ္အေၾကာင္း စဥ္းစားတိုင္း န၀တေခတ္မွာ ပုသိမ္ေထာင္ထဲ ေသသြားတဲ့ ရဲေဌးကို
သတိရတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ရဲေဌးက အခန္းထဲမွာ အသက္ငယ္ဆံုး၊ ပထမႏွစ္ သဘာ၀သိပၸံ
ေကာလိပ္တက္တုန္း။ အၿမီးပိုင္း အတံုးေသးကို ႀကီးတဲ့အတံုးနဲ႔ လဲခိုင္းတယ္။ အတံုးေတြက

ထူးမျခားနား၊ ေခါင္းနဲ႔ အၿမီးပဲ။ ေခါင္းဆိုတာကလည္း တကယ့္ကို ေခါင္းစစ္စစ္၊ အသားတစိမွ
ပါတာမဟုတ္ဘူး။ ၀ါဒါက လဲေပး႐ွာပါတယ္။ သံုးေလးခါ လဲေပမဲ့ မထူးေတာ့ ရဲေဌးက 'မင္းတို႔ ငါး
-ီး ေတာင္မစားဘူး' ဆိုၿပီး လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ ကံေကာင္းလို႔ တိုက္ပိတ္မခံရတာ။

ေနာက္တခါလည္း ဒီလိုပဲ။ အေပၚခန္းမွာ ရဲေဌးေနတုန္းက။ ဒင္းကေလး အံဆံုးေပါက္ၿပီး

သြားနာေနလို႔ ကိုထြန္းက်င္(ပီဒီပီ) က ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္ ေပးေနတာ အေဆာင္မွဴးလွေ႐ႊမိသြားလို႔
ကိုထြန္းက်င္ကို တိုက္ပိတ္ဖို႔ ေခၚထုတ္တာ။ သြားနာလို႔ အိပ္ေနတဲ့ ရဲေဌးဟာ ေစာင္ျခံဳထဲက
၀ုန္းကနဲ ထလာၿပီး "ငါလိုးမ လွေ႐ႊ- ကိုထြန္းက်င္ကိုမပိတ္နဲ႔ ငါ့ကိုပိတ္ကြ" ဆိုၿပီး တခါးေပါက္ကို
ေျပးထြက္လာလို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို တိုက္ထဲထည့္လိုက္တယ္။ ကိုေအးၾကည္၊ ကိုသိန္းလြင္

(အာနီ- ေဆးတကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္)၊ ကို၀င္းလြင္ (ပုေလာ-ေဆး တကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္)
တို႔ သြားေျပာလို႔ ေနာက္တေန႔မွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ျပန္ထုတ္ေပးလိုက္ တယ္။

သက္သတ္လြတ္ ကုလားပဲဟင္းက မဆိုးပါဘူး။ ဂ်င္းဖတ္ လက္မေလာက္ႀကီးေတြ ပါတတ္ၿပီး
မဆလာကေလး ပါေလ႐ံုခပ္ထားတဲ့ ကုလားပဲဆီျပန္ဟင္း။

တနင္းဂေႏြေန႔လည္မွာ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္းတိုက္တယ္။ လက္ဘက္ေျခာက္လို႔ ေျပာတဲ့
အ႐ြက္ကို ျပဳတ္ထားတဲ့ ညိဳညိဳဖန္ဖန္ အရည္ေတြကို သစ္သားစည္ႀကီးထဲ ထည့္ၿပီး၊

လံုခ်ည္ျပာေတြက လိုက္ေ၀တယ္။ တိုက္ထဲမွာတုန္းကေတာ့ ဒီ"လက္ဘက္ရည္ၾကမ္း"ဟာ
အဖိုးတန္ေပါ့။ အရသာ႐ွိတဲ့ စြဲမက္စရာေလး။ အေဆာင္မွာ ကိုယ့္ေရေႏြး ကိုယ္တည္၊
ကိုယ့္လက္ဖက္ေျခာက္ ကိုယ္ခတ္ေသာက္ႏိုင္ မွ၊ ေထာင္ကေပးတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းကို

မက္မက္ေမာေမာ သိတ္မေသာက္ၾကေတာ့ဘူး။ နားေတာင္ညည္း ေသး။ ေန႔လည္ တေရးတေမာ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

108

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အိပ္လို႔ေကာင္းတုန္း၊ အခန္းေ႐ွ႔မွာ ေရေႏြးၾကမ္းပံုးကို တတံုးတံုးနဲ႔ အသံျမည္ေအာင္ လာခ်ရင္ပဲ
အိပ္ေရးပ်က္လို႔ စိတ္တိုတဲ့လူက ႐ွိေသးတယ္။
အၾကံအဖန္
ေထာင္ထဲမွာက ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္မွ အၾကံအဖန္ မလုပ္စားရင္ သူတို႔ေကၽြးတာခ်ည္း ဘယ္လို
လုပ္ စားႏိုင္မွာလဲ။ မည္သူမဆို အနည္းနဲ႔အမ်ား အၾကံအဖန္ ခ်က္စား၊ လုပ္စား၊ ႐ွာေဖြစား

ေသာက္ၾက ရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းစားအုပ္စုဆိုရင္ တနင္းလာမွာေကၽြးတဲ့ အသားကို
စီမံကိန္းနဲ႔ ယူရတယ္။ ဟင္းခ်က္ဖို႔ ဆီလိုရင္၊ ၀က္ဆီထုတ္ဖို႔ ၀က္သားပိုယူတယ္။ အမဲသားေန႔ဆို
အမဲသားကို ငါးနဲ႔ မွ်ယူၿပီး ငါးကို အ႐ြက္တခုခုနဲ႔ေရာၿပီး ခ်ဥ္ရည္ဟင္းခ်က္တယ္။ အမဲသားနဲ႔
တြဲေပးတဲ့ အသားျပဳတ္ရည္က လိုသေလာက္ယူထားလိုက္ၿပီး ခ်ဥ္ရည္ဟင္းခ်က္တယ္။
အမဲသားကို ေသးေသးလွီးၿပီး ကိုက္လန္တို႔ မုန္လာတို႔ ၀ယ္လို႔ရတဲ့ (တကယ္ေတာ့
နတ္သားေဆးလိပ္နဲ႔ လဲတာေပါ့ေလ) အ႐ြက္တခုခုနဲ႔ ေၾကာ္တယ္။
၀က္ဆီထုတ္မယ့္ေန႔မွာ က်ေနာ္တို႔တေတြ ညေန ကတည္းက ထမင္းကို အမ်ားႀကီး

ပိုယူထားလိုက္ တယ္။ ညမွာ ၀က္ဆီထုတ္ၿပီးရင္ အိုးက်န္ ၀က္ဆီနဲ႔ ထမင္းေၾကာ္ ေၾကာ္ၿပီး
ေကာ္ဖီၾကမ္းေလးနဲ႔ ညလည္စာစားၾကတယ္။ ထမင္းေၾကာ္မစားတဲ့ လူကလည္း ၀က္ဆီဖတ္ကို
င႐ုတ္ဆီနဲ႔ တို႔စားၾကတယ္။ အခန္းထဲ မီးဖိုခြင့္က အျမဲတမ္း မီးစိမ္းျပတာ မဟုတ္ဘူး။

တခါတေလ မီးဖို ေအာ္ပေရး႐ွင္း လုပ္တယ္ ဆိုၿပီး ဖိုရဲတဲ့ အေကာင္ ဖိုစမ္း၊ တိုက္ပိတ္ပစ္မယ္လို႔
ၾကံဳး၀ါးတဲ့အခါလည္း ႐ွိတယ္။ ဒါလည္း ၾကာၾကာတင္း မထားႏိုင္ပါဘူး။ အလြန္ဆံုး
ဆယ္ရက္ေပါ့။
တခါေတာ့ မီးမဖိုရ၊ တားျမစ္စည္းကမ္း ဒီေရျမင့္ေနတုန္း က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔မွာ ဟင္းခ်က္စရာဆီ
ျပတ္တာနဲ႔ ၾကံဳပါေရာ။ ၀က္ဆီထုတ္မွ ျဖစ္မယ္။ ဥပေဒက တည္ဆဲ- မီးဖိုရင္

တိုက္ထဲတန္းထည့္မယ္ ဆိုပဲ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ စားသံုးဆီ အခက္အခဲကို ကိုသိန္းလြင္(အာနီ-

ေဆးတကၠသိုလ္၂) က တာ၀န္ယူ ေျဖ႐ွင္းတယ္။ အဲဒီည ကိုသိန္းလြင္ ၀က္ဆီထုတ္ေနတုန္း
ေခ်ာင္းေနတဲ့ တာ၀န္မွဴးက်တဲ့ ႏွစ္ရစ္၀ါဒါ ထြန္း႐ွိန္က အပိုင္ပဲ ဆိုၿပီးလာဖမ္းတယ္။
"ေဟ့- ဟိုမွာ မီးဖိုေနတာ ဘယ္ေကာင္လဲ၊ ေခြးမသား...ေတြ၊ မင္းတို႔ကို
မီးမဖိုရဘူးေျပာထားတယ္ မဟုတ္လား၊ တိုက္ထဲထည့္မယ္...."
ထြန္း႐ွိန္ ေသာ့ယူဖို႔ လွည့္အထြက္မွာ အေပၚက အက်ႌပလာ၊ ဂါ၀န္လို ေဘာင္းဘီပြပြကို
၀တ္ထားတဲ့ ကိုသိန္းလြင္ဟာ ေခၽြးသံ႐ႊဲ႐ႊဲနဲ႔ ထလာၿပီး
"ဘႀကီး..က်ေနာ္ပါ"

ထြန္း႐ွိန္ ေျခလွမ္းတုန္႔ကနဲ ရပ္သြားတယ္။
"ေဟ့ေကာင္..သိန္းလြင္၊ -ီး မွပဲ၊ မင္းတို႔ကို မီးမဖိုရဘူး ေျပာထားတယ္မဟုတ္လား၊ ၿငိမ္းလိုက္စမ္း
-ျမန္ျမန္ ၿငိမ္းလိုက္စမ္း..."

"ၿပီးခါနီးပါၿပီ- ဘၾကီးရာ ခဏေလးပါ..."
"ေခြးမသား..မလိုခ်င္ဘူး၊ ခုၿငိမ္းလိုက္" လို႔ ဆဲၿပီး၊ ထြန္း႐ွိန္ ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ထြက္သြားတာ
ျပန္မလာေတာ့ဘူး။ ကိုသိန္းလြင္က သူ႔ တူအရင္းေလ..။ သူ ဘယ္တိုက္ပိတ္ပါ့မလဲ။
က်ေနာ္တို႔မွာ ရီလိုက္ရတာ အူေတာင္နာတယ္။
ေထာင္၀င္စာ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

109

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အထူးေထာင္က်ေတြက ႏွစ္ပါတ္တခါ၊ တိုက္ကျဖစ္ျဖစ္၊ အေဆာင္ကျဖစ္ျဖစ္ တနဂၤေႏြေန႔မွာ

ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔ရတယ္။ အထူးေထာင္က် ဆိုတာ ေထာင္နံပါတ္ေ႐ွ႔မွာ S/ ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔
ေထာင္၀င္စာက ပစၥည္းကို အျခားရာဇ၀တ္မႈ ေထာင္က်ေတြလို ၀ါဒါေတြ၊ အေကာင္လိုလို
ေရာင္လိုလို ေတြရဲ႔ ေခါင္းပံုျဖတ္၊ မတရားလုယက္၊ ခိုး၀ွက္ သိမ္းပိုက္ယူငင္တာ မခံရဘူး။

သြင္းခြင့္မရတဲ့ ပစၥည္းဆိုရင္ ဗူး၀မွာကတည္းက၊ အိမ္က လူေတြကို တခါတည္း ျပန္ေပးလိုက္ၿပီး၊
သြင္းခြင့္ရတာဆို ဘာတခုမွ မေလ်ာ့ေစရဘူး။

တိုက္သစ္မွာတုန္းက ေထာင္၀င္စာခန္းမွာ တခါတည္း၊ ေထာင္၀င္စာ တာ၀န္က် ေထာင္မွဴးက
စစ္လိုက္ၿပီး ကိုယ့္အထုပ္ကိုယ္ ပိုက္လာ႐ံုပဲ။ အေဆာင္မွာက်ေတာ့ ေထာင္၀င္စာအထုပ္ေတြကို
သံစည္ပိုင္းျပတ္ႀကီးထဲ ထည့္ၿပီး လံုခ်ည္ျပာေတြက ထမ္းလာေပးတယ္။ အေဆာင္ေရာက္မွ

ပစၥည္းကို စာရင္းနဲ႔တကြအပ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလဲ ကိုယ့္ပစၥည္း စာရင္းနဲ႔ ကိုယ္ရတာနဲ႔ ကိုက္မွ

လက္မွတ္ထိုးတယ္။ တခါတေလ လူကျပန္မေရာက္ေသးခင္ ပစၥည္းထုတ္က အေဆာင္႐ံုးခန္း ကို
ေရာက္ႏွင့္ေနတာလဲ ႐ွိတယ္။ အဲဒီအခါ ကိုယ္၀င္လာတာျမင္ရင္ လွမ္းေခၚၿပီး လက္ထဲထည့္ေပး
လိုက္တယ္။ ဘယ္သူ႔ဆီမွာ ဘာစားစရာပါတယ္ ဆိုတာ ဒင္းတို႔ သိၿပီးသား၊ စားခ်င္ရင္
လာေတာင္းစားတယ္။

၀ါဒါ အဘေသာင္းဆိုရင္ ေထာင္၀င္စာ လာတဲ့ေန႔မွာ ခြက္ကေလး၊ ပန္းကန္ကေလးကိုင္ၿပီး

ေရာက္ေရာက္လာတယ္။ အဘ ထမင္းစားမေကာင္းလို႔ ၾကက္ဟင္းခါးသီးေၾကာ္ကေလးမ်ား
က်န္ရင္ နည္းနည္းေပးစားပါ။ ဒီလိုအေျပာေလးေတြနဲ႔ ေတာင္းတတ္တယ္။

အေဆာင္မွဴးလွေ႐ႊလည္း သူစားခ်င္ ရင္ အဘေသာင္းျဖစ္ျဖစ္ လံုခ်ည္ျပာေဇာ္၀င္း(ပီဒီပီ)နဲ႔
ျဖစ္ျဖစ္ ေတာင္းခိုင္းတယ္။ ဒါလည္း ခင္လို႔ ရင္းႏွီးလို႔ ေတာင္းစားတာ။ မရင္းတဲ့သူေတြဆီ
ေတာင္းစားတာ မေတြ႔ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ဆီမွာက MI တင္ဦး အမႈ႐ွာၿပီး ဖမ္းထည့္ထားတဲ့

ေက်ာက္ကုန္သည္ ဦးသန္း၀င္းတို႔လို၊ ဘိုးေတာ္တင္ဦးတို႔လို အစာေရစာေပါတဲ့ လူေတြ နံပါတ္
(၈)ခန္း (လံုျခည္ျပာခန္း) မွာ ႐ွိေနတာပဲ။ အစားေကာင္း မျပတ္လွဘူး။ တျခား၀ါဒါေတြက
အထူးေတြဆီမွာ မေတာင္းစားရဲဘူး။ ေထာင္မွဴးဦးဘိုနီဆို လံုး၀ ေတာင္းမစားတတ္ဘူး။
ေၾကာက္တတ္တယ္။

က်ေနာ္တို႔ အေဆာင္မွာ တင္ျမတ္ ႏွစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ အေပၚခန္းမွာေနတဲ့ တင္ျမတ္က
အင္းစိန္မွာေနလို႔ အင္းစိန္တင္ျမတ္။ က်ေနာ္တို႔ အခန္းက တင္ျမတ္က အေလးမသမား၊
ဗလေကာင္း လို႔ ဗလႀကီးတင္ျမတ္လို႔ ေခၚတယ္။ ဒင္းက ဗလႀကီးသေလာက္ အသံကလဲက်ယ္၊
အဆဲကလဲ သန္။ တေန႔မွာ ေထာင္မွဴးဦးဘိုနီက ဂ်ဴတီထြက္ေတာ့ ယူနီေဖာင္းေဘာင္းဘီ၊

အေပၚက စပို႔႐ွပ္ကေလး၀တ္ၿပီး အေဆာင္နဲ႔ ေ၀းေ၀း၊ အုတ္႐ိုးေဘးက ကပ္ေလွ်ာက္သြားတာ

ဗလႀကီးတင္ျမတ္က လွမ္းျမင္တယ္။ အဲဒါ အခန္းထဲကေန "ေထာင္မွဴး- စပို႔႐ွပ္ေတြဘာေတြနဲ႔
သားနားေနပါလား၊ ဘယ္က အၾကံအဖန္ရလာ တာလဲ" လို႔ ႏႈတ္ဆက္စကား လွမ္းဆိုတာ
ေထာင္မွဴး တခ်ိဳးထဲ ေျပးေရာ။
ထမင္းစားအုပ္စု

အေဆာင္မွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ တူရာ အုပ္စုဖြဲ႔ၿပီး ထမင္းစားၾကတာကို က်ေနာ္တို႔က
ထမင္းစား အုပ္စုလို႔ ေခၚတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုက ေထာင္၀င္စာလာသမွ် အားလံုးစုေပါင္းၿပီး
ဘံုစားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ စားၾကတာ။ ၃ ေဆာင္ ၆ ခန္းမွာ

ထမင္းစား အုပ္စု (၃)စု ႐ွိတယ္။ ကိုစိန္လွေအာင္ (မိႈင္းရာျပည့္-ဒႆနိကေနာက္ဆံုးႏွစ္)၊

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

110

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

တင္ႀကိဳင္ (ပီဒီပီ)၊ ကိုထြန္းက်င္ (ပီဒီပီ)၊ ေမာင္၀င္း (ေ႐ႊတိဂံုအေရးအခင္းက

အထကေက်ာင္းသား) တို႔ ေလးေယာက္က တစုစားတယ္။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ (ပီဒီပီ-ယခု
အေမရိက၊ ABSDF ဥကၠဌေဟာင္း)၊ ကိုရဲျမင့္သိန္း (ပီဒီပီ) တို႔ အမႈတြဲႏွစ္ေယာက္က
တစုစားတယ္။ က်န္တာ က်ေနာ္တို႔ ပဲ။ က်ေနာ္တို႔ အစုမွာ-

၁။ ကိုေအးၾကည္ (တိန္ေ႐ွာက္ပိန္-ေဆးတကၠသိုလ္ ၂) (ယခု-စိတ္တိုင္းက်လက္ဘက္ရည္)
၂။ ကိုသိန္းလြင္ (အာနီ-ပဲခူး) (ေဆးတကၠသိုလ္ ၂)

၃။ ကိုတင္ျမင့္ (မာ႐ွယ္-ေပါင္းတည္) (ေဆးတကၠသိုလ္ ၂)
၄။ ရဲေဌး (ပုသိမ္) (သဘာ၀သိပၸံေကာလိပ္)

၅။ ေမာင္ေမာင္စိုး (အ႐ႈပ္-ဟသၤတ) (သဘာ၀သိပၸံေကာလိပ္)
၆။ ကိုသန္းလင္း (တ-ဥကၠလာ) (စက္မႈတကၠသိုလ္)
၇။ ကိုေဌး၀င္း (ယခု-ဂ်ာမဏီ) (စက္မႈတကၠသိုလ္)
၈။ ေဖသိန္း (ယခု-ဂ်ပန္ျပည္) (ဂ်ီတီအိုင္)
၉။ ေအာင္ကိုကို (ေရနံေခ်ာင္း) ( ပညာေရးတကၠသိုလ္)
၁၀။ ကိုတင္ေအာင္ (ဘီးလင္း) (ဂ်ီတီအိုင္)

၁၁။ လွဦး (ေဒါပံု-ကုလားပို) (အထကေက်ာင္းသား-ယခုကြယ္လြန္)
၁၂။ ကိုတင္ျမတ္ (မ-ဥကၠလာ) (က်န္းမာေရးမွဴး)
၁၃။ ေစာထြတ္ေက်ာ္ (ျပည္) (စက္မႈတကၠသိုလ္)
၁၄။ က်ေနာ္

က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ အိုးသူႀကီးက ကိုေအးၾကည္ (ခ) ေအာင္မိုးသူ (စိတ္တိုင္းက်)။ လူပုသေလာက္
အၾကံ အဖန္ေကာင္းလို႔ သူ႔ကို အားလံုးက တိန္ေ႐ွာက္ပိန္လို႔ ေခၚၾကတယ္။ သူကိုယ္တိုင္စီမံ၊
အားလံုးအတြက္ သူပဲ ဒိုင္ခံခ်က္တာ။ က်န္တဲ့သူေတြက ဟင္း႐ြက္ခူး ဟင္း႐ြက္သင္၊ ထင္းခြဲ၊
ကင္းေစာင့္(တခါတေလ ဟင္းခ်က္တဲ့အခါ ကင္းေစာင့္ရတယ္)၊ အိုးေဆးခြက္ေဆး၊
၀ိုင္းလုပ္ေပးၾကတယ္။

ေထာင္၀င္စာရက္ကိုလည္း သူပဲ စီစဥ္ေပးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔မွာ နယ္ကေထာင္၀င္စာ

လာေတြ႔ရတဲ့ လူေတြ၊ ပစၥည္းနည္းနည္းပဲ လာႏိုင္သူေတြ၊ မ်ားမ်ား လာႏိုင္သူေတြကို ႏွစ္ပါတ္
အလ်င္မီ ေအာင္ ကိုေအးၾကည္က စီစဥ္ေပးတယ္။ ေထာင္၀င္စာ လာလာ-မလာလာ၊ နည္းနည္းမ်ားမ်ား၊ အားလံုးမွ်မွ်တတ၊ မ႐ွိအတူ၊ ႐ွိအတူ ခြဲေ၀စားၾကတယ္။ စားစရာမ႐ွိတဲ့အခါ ၾကက္ဖမ္း၊
ႂကြက္ဖမ္း၊ အေကာင္ပေလာင္ ဖမ္းစားရတဲ့အခါလည္း ႐ွိတာေပါ့။ အေကာင္ပေလာင္
႐ွာေဖြစားေသာက္တဲ့ အေၾကာင္း ေနာက္မွ ေရးပါမယ္။
၀န္ႀကီးဌာနခြဲေ၀မႈ

ကိုေအးၾကည္က အိုးသူႀကီးဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းစားအုပ္စုမွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္။ ေထာင္၀င္စာ
အထုပ္ေရာက္ရင္ ပိုင္႐ွင္က သူ႔ပစၥည္းစံုေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးၿပီးရင္ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ ပစၥည္းက
လြဲလို႔ က်န္တာကို သက္ဆိုင္ရာ ၀န္ႀကီးဌာနေတြက သိမ္းယူသြားတယ္။ အိုးသူႀကီးက
ထမင္းနဲ႔စားတဲ့ စားစရာမွန္သမွ် အကုန္သိမ္းတယ္။ သူက ခ်က္ခ်င္းစားရမယ့္ဟင္း၊

ေႏႊးရမယ့္ဟင္း၊ တာ႐ွည္ခံတဲ့ဟင္း၊ အေရာအေႏွာလုပ္ၿပီး ပြါးရမယ့္ဟင္း၊ စတာေတြကို

ေနာက္တပါတ္မွာ ေနာက္တသုတ္ ေထာင္၀င္စာ မီေအာင္ ခန္႔ခြဲရတယ္။ ဆရာႀကီးေအာင္ကိုကို(
ပညာေရးတကၠသိုလ္ကမို႔ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာႀကီး ရာထူးေပးၿပီး ဆရာႀကီးလို႔ေခၚၾကတာ) က မံု႔နဲ႔

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

111

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

သြားတိုက္ေဆး၊ ဆပ္ျပာလို ကုန္ေျခာက္ေတြကို သိမ္းတယ္။ မနက္အိပ္ရာထ အစာကို သူက
တာ၀န္ယူရတယ္။ သူ ခ်ေပးတာကို မနက္တိုင္ အားလံုး စားရတယ္။

က်ေနာ္က မီးခိုးအူေရးနဲ႔ အဆုတ္ေရာဂါျဖစ္ေျမာက္ေရး၀န္ႀကီး။ ကိုယ့္အုပ္စုထဲ ၀င္လာတဲ့
ေဆးေပါ့လိပ္၊ စီးကရက္ေတြကို စီမံခန္႔ခြဲရတယ္။ ေငြေၾကးအျဖစ္သံုးရမယ့္ နတ္သားလို

ေဆးေပါ့လိပ္ အေသးနဲ႔ စီးကရက္တို႔ကို ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ တိန္ေ႐ွာက္ပိန္ဆီ အပ္ရတယ္။ သူက ဒါနဲ႔
အားလံုးအတြက္ ေစ်း၀ယ္ရတယ္။ ေသာက္တဲ့ ေဆးလိပ္ေတြကိုေတာ့ ရတဲ့ ေဆးလိပ္

အေရအတြက္၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ တတ္တဲ့ လူ အေရအတြက္၊ ေထာင္၀င္စာတပါတ္ နဲ႔
တြက္ခ်က္ၿပီး ခြဲတမ္းခ်ေပးရတယ္။ မနက္မိုးလင္းရင္ ကိုယ့္လူေတြရဲ႔ ျခင္ေထာင္ အမိုးေပၚေတြမွာ
တင္ထားေပးတယ္။ ၃-၄-၅လိပ္ စသျဖင့္ နည္းရင္နည္းသလို၊ မ်ားရင္မ်ား သလို။

က်ေနာ္ရယ္ ဗိုလင္း(ကိုသန္းလင္း)ရယ္၊ ဘြန္း(ကိုေဌး၀င္း)ရယ္က ခြက္ကေလးတလံုး လုပ္ထား
တယ္။ ကိုတာ ရတာကို အဲဒီခြက္ထဲ ထည့္ထားၿပီး၊ ေသာက္ခ်င္တဲ့အခါ ယူေသာက္။

ကိုေဌး၀င္းက ေဆးလိပ္အေသာက္ နည္းတယ္။ ဗိုလင္းနဲ႔ က်ေနာ္က ႏွေခါင္း ၾကပ္ခိုးစြဲတယ္။
သူ႔ေ၀စုကို က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို မွ်တယ္။ က်ေနာ့္ အိမ္က မႏၱေလးနဂါးေဆးလိပ္
စပါယ္႐ွယ္ ထည့္ေပးတတ္ေတာ့ အျခား ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ၀ါဒါေတြလည္း တခါတေလ
လာေတာင္းေသာက္တယ္။
ထင္းျဖစ္တဲ့ကုတင္

အခန္းထဲက ကုတင္ေတြ က်ေနာ္တို႔ ထင္းစိုက္ပစ္တာ သိသိသာသာႀကီး ကုန္သြားတယ္။
႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ေလ်ာ့လာေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြက ကုတင္ေတြကို
အလံုးလိုက္ လာေရသြားတယ္။ ကုတင္အလံုးလိုက္ မဖ်က္ႏိုင္ေတာ့ ကုတင္တလံုးမွာ ၾကမ္း ၅
ေခ်ာင္း႐ွိတဲ့အနက္ အစြန္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အလယ္ေခါင္တေခ်ာင္းကို ခ်န္ၿပီး နံပါတ္ ၂ အေခ်ာင္းနဲ႔

နံပါတ္ ၄ အေခ်ာင္းကို ထင္းလုပ္ပစ္တယ္။ ဘာယာတန္းက ျပဴတင္းေပါက္တံခါးေဘာင္ေတြကို
႐ွင္းပစ္တယ္။ ၃ ေဆာင္တခု လံုးမွာ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းစားအုပ္စုက ထင္းသံုးအမ်ားဆံုးပဲ။

တခါတေလ အေဆာင္ေရကန္နားက သစ္ပင္ကိုလဲ ေရခ်ိဳးဆင္းတဲ့အခါ ၀ါဒါလစ္ရင္လစ္သလို

အကိုင္းေတြ တက္ခုတ္ၿပီး ထင္းလုပ္ေသး တယ္။ ေအးၾကည္က ဟင္းခ်က္ေကာင္းသေလာက္
ေမာင္၀င္းနဲ႔ ကိုတင္ျမတ္ႀကီးကလဲ ကုတင္ေအာ္ပို ေရး႐ွင္းမွာ အားကိုးရတယ္။
တခါေတာ့ ခုတ္ၿပီးခါစ ထင္းေတြ မသိမ္းရေသးခင္ ခုတင္ေတြေအာက္မွာ ပံုထားတာ

အေဆာင္မွဴး လွေ႐ႊေတြ႔သြားတယ္။ မသိမသာ ၾကည့္သြားၿပီး အဘေသာင္းကို ေျပာတယ္။
ဟိုေကာင္ေတြ အခန္းမွာ ထင္းပံုဟာ ေႁမြေတာင္ ၀င္ေအာင္းလို႔ရတယ္။ သြားသိမ္းစမ္းတဲ့။

ထင္းသိမ္းသြားေတာ့ေကာ ကိုေအးၾကည္က မမႈဘူး။ ညေန ဟင္းခ်က္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဟင္းအိုးကို
ျပင္ဆင္ေပးလိုက္ၿပီး လံုခ်ည္ျပာ ထဲက တေယာက္ေယာက္ကို ေပးလိုက္ၿပီး သူတို႔ ဖိုမွာ
သြားခ်က္ခိုင္းတယ္။ လံုခ်ည္ျပာထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ကို ကူညီတဲ့ လူေတြ႐ွိတယ္။
စာမဖတ္ပါနဲ႔ ဟင္းပဲခ်က္ပါ

လူေတြက သူ႔ကို လူပုသေလာက္ အၾကံအဖန္ေကာင္းလို႔ တိန္ေ႐ွာက္ပိန္လို႔ ေခၚၾကတယ္။
သူ႔ေခါင္းထဲမွာ ကိုယ့္လူေတြ အစားအေသာက္အဆင္ေျပဖို႔ပဲ အျမဲစဥ္းစားတယ္။ ဘာလုပ္စားရင္
ေကာင္းမလဲ အျမဲ အၾကံထုတ္ေနတယ္။ ေဆးလိပ္နဲ႔တမ်ိဳး၊ ခိုးသြင္းထားတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔တမ်ိဳး
ေပးၿပီး ဖိုႀကီး၊ ေဆး႐ံုဖို၊ ေတာင္ယာတို႔က သူလိုခ်င္တာကို ၀ယ္ခိုင္းတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

112

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကိုသိန္းလြင္(အာနီ)တို႔ က်ေနာ္တို႔က "ေအးၾကည္ မင္း ခ်က္ေရး ျပဳတ္ေရးပဲစဥ္းစားေန၊

စာေတာ့မဖတ္ဘူး၊ စာေလးဘာေလးလဲ ဖတ္ဦးကိုယ့္လူ" လို႔ ေျပာတယ္။ ခဏခဏ သူ႔ကို
စာဖတ္ခိုင္းေတာ့၊ နားညည္းၿပီး "ေအးဖတ္မယ္၊ အစားအေသာက္ကို အာနီတို႔ပဲ

ၾကည့္စီစဥ္လိုက္" ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလဲ "ေအး ... စာဖတ္ရင္ၿပီးေရာ၊ က်န္တာ ငါတို႔
တာ၀န္ထား" လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
ပီကင္းရီျဗဴးေတြ ေဘးခ်ၿပီး တေခါေခါနဲ႔ ေဟာက္ေနပါေလေရာ။ စာအုပ္က သူ႔ အိပ္ေဆးလို

ျဖစ္ေနတယ္။ စာအုပ္ေပးလိုက္တာနဲ႔ အိပ္တာပဲ။ က်န္တဲ့လူေတြက "ေတာ္ပါၿပီ ေအးၾကည္ရာ
ဟင္းပဲ ျပန္ခ်က္ပါေတာ့ စာမဖတ္ပါနဲ႔ေတာ့" လို႔ ေျပာယူရတယ္။
ေငြနဲ႔ေၾကးနဲ႔

က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုမွာ ေထာင္ပိုက္ဆံလို႔ေခၚတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္၊ စီးကရက္တို႔အျပင္၊ တကယ့္
ေငြေၾကးလည္း ကိုးဆယ္မ်ိဳးတရာမ်ိဳး ႐ွိတယ္။ က်ေနာ္က အိမ္ကို ေထာင္၀င္စာမွာရင္
ပိုက္ဆံလည္းမွာတယ္။ အိမ္သာသံုး စကၠဴလိပ္ကို ပိုက္ဆံထည့္လိပ္လို႔ ရေအာင္၊ အစပိုင္းက
နဲနဲျဖည္၊ ပိုက္ဆံကို စကၠဴနဲ႔အတူ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပန္လိပ္တယ္။ ၀က္သားသံုးထပ္သားကို
၀ါဒါေတြနဲ႔ ပိုက္ဆံေပးမွာၿပီး သရက္သီး သနပ္နဲ႔ ၀က္သားဟင္းေလးခ်က္စားတယ္။
ၾကက္သူခိုး

အေဆာင္မွဴးလွေ႐ႊက အေဆာင္မွာ ၾကက္ေတြ ေမြးတယ္။ သူ႔ၾကက္ေတြကို နယ္စပ္က
တိုက္ပြဲမွာ မိလာတဲ့ ဗကပတ႐ုတ္ လံုခ်ည္ျပာ၀တ္ ေန၀င္းစိန္က ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးတယ္။
ေန႔ခင္းဆို ဒီၾကက္ေတြ ကို အေဆာင္၀င္းထဲမွာ ဒီအတိုင္း လႊတ္ထားတာ။ က်ေနာ္တို႔က

ေအာက္ထပ္ဆိုေတာ့ ေန႔ခင္းေန႔လည္ က်ေနာ္တို႔ တေရးတေမာအိပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၾကက္ေတြဟာ
က်ေနာ္တို႔ ပန္းကန္ေတြ ဘာေတြ ေဆးတဲ့ ေရေနရာမွာ က်ေနတဲ့ ထမင္းလံုးေတြကို အခန္းထဲ
၀င္လာၿပီး လာေကာက္စားေလ့႐ွိတယ္။ တေန႔မွာ က်ေနာ္တို႔ ၾကက္ဖမ္းပြဲ လုပ္ၾကတယ္။
ပန္းကန္ေဆးတဲ့ေနရာမွာ ထမင္းလံုးေတြကို ၾကဲျဖန္႔ထားလိုက္ၿပီး လူေတြက

ကိုယ့္ကုတင္မွာကိုယ္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနလိုက္တယ္။ ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ဟာ သံတိုင္ေပါက္ကေန
၀င္လာတယ္။ ပိုင္ေလာက္ၿပီဆို တဲ့အခ်ိန္မွာ လူေတြဟာ ျဗဳန္းဆို ကုတင္ေပၚေတြကဆင္းၿပီး
အေပါက္ေတြမွာ ကာရပ္လိုက္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ ၾကက္ႏွစ္ေကာင္

အလန္႔တၾကားခုန္ေပါက္ေနတုန္း အသံမ်ားမ်ားမထြက္ခင္ အဆံုးစီရင္ လိုက္ ၾကတယ္။
ရဲျမင့္သိန္းက ၾကက္ကို ဟာလာလုပ္၊ အေမႊးႏႈတ္၊ အေရခြံဆုတ္၊ တင္ျမတ္ႀကီးက ဗိုက္ခြဲအူထုတ္၊
ေဆးေၾကာသန္႔စင္၊ တံုးတစ္ေပးတယ္။ အားလံုးတက္ညီလက္ညီ၊

သဲလြန္စမက်န္ေအာင္လုပ္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၀ါဒါေတြကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး ၀ယ္ခိုင္းလို႔ ရထားတဲ့
မဆလာနဲ႔ ခ်က္တယ္။ ညေနထမင္းစားေတာ့ ရဲျမင့္သိန္းက ဒိုင္လူႀကီးလုပ္ၿပီး အားလံုးကို
အညီအမွ် ခြဲေပးတာ အဲဒီညေန အားလံုးထမင္းၿမိန္ၾက တယ္။
ေန၀င္းစိန္ ၾကက္ေတြကို အိပ္တန္းသြင္းဖို႔ လုပ္ေတာ့ ႐ွာမေတြ႔လို႔ ဗ်ာမ်ားေနတာ
က်ေနာ္တို႔တေတြ အခန္းထဲကေန ႀကိတ္ၿပီး သေဘာက်ေနၾကတယ္။ ဒီမွာေတာ့
ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ဟာ စားၿပီးလို႔ ဗိုက္ထဲ ေရာက္သြားၿပီ။

တကယ္လို႔ ဒီေနရာမွာ ၾကက္ေပ်ာက္တာ မဟုတ္ပဲ လူေပ်ာက္တာ ဆိုရင္ေတာ့ သံေခ်ာင္းေတြ
ေခါက္၊ မီးေမာင္းေတြထိုး၊ စစ္ေခြးေတြလႊတ္နဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြ ေခါင္းမီးေတာက္လို႔ ဗ်ာမ်ားေနၿပီ။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

113

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ၾကက္ဆိုေတာ့လည္း လံုခ်ည္ျပာ ေန၀င္းစိန္ခမ်ာ မနက္မွ ဆက္႐ွာေတာ့မယ့္ သေဘာနဲ႔
ၾကက္စာရင္း မကိုက္ပဲ ၾကက္ေထာင္ပိတ္လိုက္ရတယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

MONDAY, JULY 21, 2008

၃ေဆာင္၊ ၆ခန္း (အပိုင္း ၂)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း

ၾကက္ေပ်ာက္မႈေနာက္ဆက္တြဲ
လွေ႐ႊၾကက္ေပ်ာက္တာကို ပထမေတာ့ မသိမသာ ႀကိတ္စံုစမ္းတယ္။ ၀ါဒါလူစစ္တန္းစီဖို႔

၀င္လာေတာ့ သူ႔မ်က္စိက ပုဂံေဆးတဲ့ေနရာဘက္ကို ေရာက္ေနတယ္။ ေဆးေၾကာထားလို႔
ေျပာင္ သလင္းခါေနတဲ့ ေရေနရာကို မၾကည့္စဖူး စူးစူးစမ္းစမ္း အကဲခတ္တာေတြ႔ရေတာ့

က်ေနာ္တို႔ စိတ္ထဲမွာ ႀကိတ္ၿပီး ၀မ္းသာၾကတယ္။သူ႔ၾကက္ေတြ အေပၚထပ္ကို ေလွကားကေန
မတက္ဘူးဆိုတာ သိၿပီးသား။ ေအာက္ ေလးခန္းမွာ အခန္း (၅) က သူတို႔ ႐ံုးခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္
အနီးဆံုး။ ဒါမ်ိဳးလုပ္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ မလြယ္ဘူး။ (၇) ခန္းမွာက သူတို႔ သတင္းေပးေတြလည္း႐ွိေတာ့
မဟုတ္တာလုပ္ရင္ ခ်က္ခ်င္းေပါက္တာမို႔ ဘယ္သူမွ မလုပ္ရဲဘူး။ (၈)ခန္းဆိုတာ
လံုခ်ည္ျပာေတြက တေန႔လံုး အလုပ္ဆင္းတယ္။ အခန္းထဲမွာ က်န္ခဲ့တာဆိုလို႔

ဘိုးေတာ္တင္ဦးရယ္၊ သူ႔အမႈတြဲ ဘုန္းႀကီးေလး ဦးမိုးထိရယ္၊ ေက်ာက္ကုန္သည္ ဦးသန္း၀င္းရယ္၊
ေ႐ႊတိဂံုအေရးအခင္းမွာ ဘုရားေပၚက ဖမ္းလာတဲ့ ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္း ဘိုးေတာ္

ဦးေအာင္သန္းတင္ရယ္၊ လံုခ်ည္ျပာ၀တ္ထားတဲ့ ပီဒီပီေဇာ္၀င္းရယ္၊ အလုပ္သမားအေရးအခင္း
မီးရထားစက္႐ံုက သတင္းေပးေအာင္ၾကည္ရယ္ ဒါပဲ။ ဒီေတာ့ အခန္း (၅)၊ (၇)၊ (၈) မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
ဒီကိစၥဟာ (၆)ခန္းက ေကာင္ေတြပဲ ဆိုတာ ေမာင္လွေ႐ႊ က်ိန္းေသတြက္တယ္။ ဒီေတာ့
(၆)ခန္းကို လွေ႐ႊေသြးတိုးစမ္းတယ္။ သူ႔တပည့္ လံုခ်ည္ျပာေဇာ္၀င္း (ပီဒီပီ)နဲ႔ တိန္ေ႐ွာက္ပိန္ကို
အေမးခိုင္းတယ္။

"ေအးၾကည္.... ဆရာလွေ႐ႊက သူ႔ၾကက္ေတြ ေရာင္းခ်င္လို႔ .. ၀ယ္မလားတဲ့"
"ဘယ္ေလာက္လဲ..."

"ႏွစ္ေကာင္... ဆယ့္ေျခာက္က်ပ္..."
"တဆယ္ရရင္ ယူမယ္လို႔..... ေျပာလိုက္"

မနက္လိုမွာ ေဇာ္၀င္းလာေမးတယ္။ ေန႔ခင္းမွာ အေျဖေပၚတာပဲ။

တလာစီ
"ကဲ.. ကဲ.. အားလံုးထြက္ၾကမယ္... အခန္းထဲ တေယာက္ပဲ ေနခဲ့..."

ဒုအေဆာင္မွဴး ဦးေက်ာ္ရင္ ေခါင္းေဆာင္တဲ့အဖြဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အခန္းကို တလာ၀င္စီတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

114

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေထာင္ေ၀ါဟာရ 'တလာစီ' ဆိုတာ ႐ွာေဖြစစ္ေဆးတာ။ အခန္းထဲကလူေတြ

အျပင္ထြက္ေပးရတယ္။ မထြက္ခင္မွာ အခန္းေပါက္၀မွာ လူတကိုယ္လံုးအႏွံ႔ အ႐ွာခံၿပီးမွ
ထြက္ရတယ္။ သူတို႔ အခန္းထဲမွာ ႐ွာေဖြေနတာကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ တေယာက္ ႏွစ္ေယာက္က
အခန္းထဲမွာ ခ်န္ရစ္ရတယ္။ က်န္ခဲ့သူကိုလဲ တကိုယ္လံုး ႐ွာတယ္။

သူတို႔ လာၿပီဆိုကတည္းက က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုက သြင္းထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြကို က်ေနာ့္
ေျခဖ၀ါးနဲ႔ဖိနပ္ၾကား ေျခဖ၀ါးေအာက္မွာ ညႇပ္ၿပီး၊ ဖိနပ္ကို ဖိနင္းၿပီး စီးထားလိုက္တယ္။

ဒူးကိုေျဖာင့္၊ ေျခေထာက္ကို တန္းၿပီး၊ လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ ေျခမနဲ႔ ေျခဖေနာင့္ကို ဖိနပ္နဲ႔
ဖိကုပ္ေလွ်ာက္ရတယ္။ က်ေနာ္က အခန္းထဲ ခ်န္ေနခဲ့သူ။

၀င္လာတဲ့ ၀ါဒါေတြ မိလႅာေခ်ာင္နဲ႔ ပန္းကန္ေဆးတဲ့ေနရာကို တန္းသြားတာပဲ။ တခ်ိဳက
ကုတင္ေတြမွာ ေမြ႔ယာေတြလွန္၊ ေစာင္ေတြဖြ၊ ေခါင္းအံုးေတြ စမ္းနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ၾကတယ္။
၀ါဒါျမင့္လြင္က က်ေနာ့္ကုတင္မွာ ႐ွာေနရာတုန္း ကုတင္ေျခရင္းက ေကာက္ရတဲ့

က်ပ္တန္ကေလးတ႐ြက္ကို ေကာက္ ၿပီး၊ တျခား လူေတြမျမင္ေအာင္ ကပ္ေပးတယ္။ က်ေနာ္လဲ
လူကိုယ္မွာ၀တ္ၿပီး၊ လက္ႏိႈက္ထားတဲ့ ပင္နီတိုက္ပံုထဲက လက္ထဲမွာ ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္တယ္။
ဗလႀကီးတင္ျမတ္ရဲ႔ ေမြ႔ယာႏွစ္ထပ္ၾကားမွာ သိမ္းထားတဲ့ ပေလးဘြိဳင္တို႔ ဘာတို႔က မိန္းမကိုယ္

တံုးလံုးပံုေတြ ၀ါဒါတေယာက္က ထုတ္လာတာ၊ ဘာယာတန္း အျပင္ကေန ျမင္လို႔၊ တင္ျမတ္ႀကီး
ေဆြ႔ေဆြ႔ ခုန္ေနတယ္။

"ေဟ့လူေတြ... ဒါေတာ့ မထိနဲ႔ဗ်ာ၊ က်ဳပ္မွာ ဒါေတြနဲ႔ အသက္႐ွင္ေနရတာ...."

ဒင္းတို႔ေတြ တင္ျမတ္ကို က်ီစယ္ၿပီး၊ ပံုေတြကို ကုတင္ေပၚမွာ ျပန္တင္ေပးသြားတယ္။
အဘေသာင္းကေတာ့ ကြမ္းဂ်ိဳးေတြနဲ႔ မဲေနတဲ့ သြားကို ျဖဲျပၿပီး၊ ၿပံဳးစစ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ အခန္းက
မထြက္ခင္ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္သြားတယ္။

လွေ႐ႊရဲ႔ ၾကက္ကိစၥ၊ ပိုက္ဆံကိစၥ တခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ တလာစီျခင္းဟာ လက္ခ်ည္းပဲ
ျပန္သြားရတယ္။ တလာစီဖို႔ လာၾကသူေတြထဲ ဦးေက်ာ္ရင္ကလြဲရင္ က်န္သူေတြက က်ေနာ္တို႔
(၆)ခန္းနဲ႔ ၾကည္တဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ။

ႂကြက္ေျခာက္စပ္
က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုမွာ တခါတေလ ေထာင္၀င္စာရက္မေရာက္ခင္ ၂ ရက္၊ ၃ ရက္

အလိုေလာက္မွာ စားစရာျပတ္သြားတာလဲ ႀကံဳရတယ္။ အဲဒီလို ျပတ္ၿပီဆိုရင္ အေကာင္ပေလာင္
႐ွာေဖြ ဖမ္းဆီးစားေသာက္ရတဲ့အခါ ၾကက္မဟုတ္ပဲ သူ႔ထက္ လြယ္ကူတဲ့၊ ၀ဆြဲပါတဲ့ ႂကြက္ကို
ဖမ္းၾကတယ္။

ႂကြက္က ၾကက္ေလာက္ မခဲယဥ္းဘူး။ ေထာင္၀င္စာျပတ္တဲ့ အခါတိုင္း စားရတဲ့ အစာပဲ။ အခန္း

(၅)က ေအာင္ေငြလာတို႔ အုပ္စုဆိုရင္ အိမ္ေျမာင္လဲ ဖမ္းစားတယ္။ မီးဖုတ္စားတယ္လို႔ ေျပာတာ
ပဲ။
ကင္းမလက္မဲ အႀကီးစားႀကီးေတြလဲ မီးဖုတ္လိုက္ရင္ ပုစြန္ကို မီးဖုတ္သလိုမ်ိဳး အနံ႔ထြက္တယ္။
၅ တိုက္မွာတုန္းက တဖက္ခန္းက မာလာတင္၀င္း( ၈၈-အေရးအခင္းမွာ ေနာင္႐ိုးတင္၀င္း)

ေျပာတယ္။ စားေကာင္းတယ္တဲ့။ စားေတာ့ မၾကည့္ဖူးဘူး။ တိုက္မွာတုန္းက မီးဖုတ္ၾကည့္တာ

တကယ္ကို ပုစြန္မီးဖုတ္နံ႔ရတယ္။ တိုက္ခန္းထဲ ၀င္လာတဲ့ ကင္းမလက္မဲကို သတင္းစာစကၠဴနဲ႔
အသာေလးေကာ္ လိုက္ၿပီး၊ ထြက္မေျပးႏိုင္ေအာင္ စကၠဴကို စာအိပ္လိုေခါက္ၿပီး၊ မီး႐ိႈ႔လိုက္တယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

115

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အခန္းထဲ ၀င္လာတာကို အျပင္ပစ္ထုတ္လိုက္ရင္ ဘယ္အခ်ိန္ ကိုယ့္ဆီျပန္လာမလဲ

မေျပာႏိုင္ဘူးေလ။ ေတြ႔တုန္း တခါတည္း ရန္-ငါ မ်ဥ္းျဖတ္လိုက္ေတာ့ မပူရေတာ့ဘူး။
ႂကြက္ဖမ္းတာ ေျပာျပမယ္။ ေျမႂကြက္အႀကီးစားႀကီးေတြ ညဖက္ဆို က်ေနာ္တို႔ ပန္းကန္
ေဆးတဲ့ေနရာမွာ တင္က်န္တဲ့ စားႂကြင္းစားက်န္ကို လာစားတာ။ က်ေနာ္တို႔က

ကြန္ကရိျပားႀကီးႏွစ္ခု ကို ပူးခ်ီၿပီး ဘိ လိုလုပ္ထားတယ္။ ေရေနရာမွာ ဘိေထာင္ထားရင္
ႂကြက္ဟာ အစာ႐ွိတဲ့ ဘိေနရာကို တခါတည္း တန္းမလာဘူး။ သံတိုင္နားက

အကဲခတ္ေနေသးတာ။ အသံပလံၾကားရင္ ၀င္လာတဲ့ လမ္းကပဲ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္တယ္။
ဘယ္ေတာ့မွ တျခားလမ္းက လမ္းသစ္ထြင္ မေျပးဘူး။

စိတ္ခ်ရၿပီးလို႔ ဘိနား အစာနားကို ေရာက္လာၿပီဆိုရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ စားေသးတာ
မဟုတ္ဘူး။ ႀကိဳးဆြဲဖို႔ ေစာင့္ရတဲ့သူက တခါတေလ စိတ္မ႐ွည္ခ်င္ဘူး။ '၀င္ပါေတာ့...

ေဟ့ေကာင္ ၀င္စမ္းပါ' လို႔ စိတ္ထဲက ႀကိတ္ဆဲေနရတယ္။ 'ေၾသာ္.... ဒီ ႂကြက္မသားႏွယ္..
စားမယ့္အေရး ဟန္လုပ္ ေနရေသး...' လို႔။ တခါတေလ.. ရန္သ႔ူ အန႔ံအသက္မ်ားရရင္...
မ၀င္ေတာ့ပဲ 'နင့္အေၾကာင္းကို ငါသိတယ္......' သီခ်င္းေတာင္ ဆိုသြားသလားမေျပာတတ္ဘူး၊
ျပန္လွည့္သြားတယ္။

၀င္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ႀကိဳးကိုဆြဲ၊ ပိေနတာနဲ႔ အေျပးသြားၿပီး အျပတ္႐ွင္းရတယ္။ ပိေနတာပဲ ဆိုၿပီး
လႊတ္ထားလိုက္လို႔ကေတာ့ မိုးလင္းရင္ မ႐ွိေတာ့ဘူး။

အျပတ္႐ွင္းၿပီးရင္၊ ေျခရာလက္ရာ၊ ေသြးစ ေသြးန၊ အနံ႔အသက္က အစ မက်န္ေစရဘူး။

က်န္ေနရင္ ဒီေနရာကို ေနာက္ေကာင္ေတြ မလာၾကေတာ့ဘူး။ ဗလႀကီး တင္ျမတ္က ဒါမ်ိဳးမွာ
စိတ္ခ်ရတယ္။ ႂကြက္ကိုင္လဲကၽြမ္းတယ္။ အေရခြံ ဆုပ္ၿပီး ႂကြက္ကို ၀ါးျပားမွာ ၫႇပ္ၿပီး၊ မီးဖိုနားမွာ
ေထာင္ၿပီး ၾကပ္တင္ထားလိုက္တယ္။ ေျခာက္သြားေတာ့မွ င႐ုပ္သီး စပ္စပ္နဲ႔ ဆီျပန္ကေလးႂကြက္ေျခာက္စပ္ ကေလးေပါ့။

ပုစြန္စာ႐ြက္ေအာ္ပိုေရး႐ွင္း

ေထာင္၀င္စာျပတ္တဲ့အခါ တိန္ေ႐ွာက္ပိန္ရဲ႔ ပုစြန္စာ႐ြက္ေအာ္ပိုေရး႐ွင္းလည္း ႐ွိတယ္။
ထမင္းစားအဖြဲ႔၀င္ အားလံုးပါရတယ္။ အေဆာင္၀င္းထဲက ျမက္ပင္ေတြ၊ အျခားအပင္ေတြနဲ႔အတူ
ေပါက္ေနတဲ့ ပုစြန္စာ႐ြက္ ဆိုတာေတြ႐ွိတယ္။

ေရမခ်ိဳးခင္မွာ ထမင္းစားအုပ္စု၀င္ေတြဟာ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ပိုက္စိပ္တိုက္ ဟင္း႐ြက္ခူး
ရတယ္။ လူဆယ္ေယာက္ ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္စာ ဟင္းတအိုးရဖို႔ ဆိုတာကလဲ အေတာ္ေလး

ခါးေညာင္း ေအာင္ ခူးရတယ္။ တအိုးစာ ပိုပိုသာသာ (ျမက္ေတြလည္းပါေပါ့ ေလ) ရၿပီဆိုရင္၊
ဆရာႀကီးေအာင္ကိုကို လက္ကိုအပ္။ သူက စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္နဲ႔ ေရကန္မွာ စိမ္ေျပနေျပ
ဟင္း႐ြက္ေ႐ြး၊ ေရေဆးတယ္။ ၿပီးမွ တိန္ေ႐ွာက္ပိန္က ငပိေၾကာ္တို႔လို၊ ငါးေျခာက္ေၾကာ္
တို႔လိုမ်ိဳးနဲ႔ ေရာၿပီး ခ်ဥ္ရည္ဟင္းခ်က္ေပးတယ္။
တခါတေလ ကိုယ့္ထမင္းစားအုပ္စု အတြက္ခ်ည္းမဟုတ္ပဲ (၇)ခန္းက လူေတြ ျပတ္ေနရင္လည္း

မွ်ရေသးတယ္။ (၇)ခန္းမွာ အျခား MC (II) {ေဆးတကၠသိုလ္ (၂)} ေတြ ႐ွိေသးတယ္။ ဘီလူးလို႔
က်ေနာ္တို႔ေခၚတဲ့ ေဆး (၂)က ခရမ္းသံုးခြက ျမင့္စိုး၊ ဆရာႀကီးသတၱိလို႔ ေခၚတဲ့ ေတာင္ငူက

သိန္းထြန္း၊ ေဘာေလာလို႔ေခၚတဲ့ ပုေလာက ၀င္းလြင္၊ မာ႐ွယ္လို႔ေခၚတဲ့ ေပါင္းတည္က တင္ျမင့္၊
ကိုသက္တင္ (စီးပြါးေရးတကၠသိုလ္) (သဲေတာ-၀မ္းတြင္း)။ ဒီလူေတြလဲ ဧၿပီ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

116

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

၃ေဆာင္အေရးအခင္းမွာ တိန္႐ွာက္ပိန္တို႔နဲ႔ အတူ စစ္ေခြးတိုက္ျပန္ေတြ။

ေဆာင္းခါဆို မံုညင္းတို႔၊ ကိုက္လန္တို႔ အရမ္းေပါတာ။ ေတာင္ယာကထြက္တဲ့ အဲဒီပစၥည္းေတြကို
လံုခ်ည္ျပာေတြက ေဆးေပါ့လိပ္၊ စီးကရက္တို႔နဲ႔ ၀ယ္ေပးတယ္။ အေဆာင္မွဴးလွေ႐ႊ ကလည္း
(၆)ခန္းက သူ႔ေက်းဇူး႐ွင္ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းစားအုပ္စုကို လက္ေဆာင္ေပးတာလဲ ႐ွိတယ္။
ဒါမ်ိဳးဆို တိန္ေ႐ွာက္ပိန္က တျခား အုပ္စုေတြကိုလည္းမွ်၊ ပိုတာကိုလည္း ခ်ဥ္ဖတ္စိမ္ေပါ့။
ခ်ဥ္ဖတ္ဆိုလို႔ က်ေနာ္က ငပိႀကိဳက္သူဆိုေတာ့ ေထာင္၀င္စာတိုင္းမွာ အိမ္က ႀကိဳၿပီးသား
ငပိရည္ ထည့္ေပးတတ္တယ္။ က်ေနာ့ ငပိကို ဒိုင္ခံအားေပးတာ တင္ျမတ္နဲ႔ အာနီပဲ။

ငပိဆိုတာကလည္း ဗူးမေဆးပဲ အသစ္ေရာက္ လာတာကို အေဟာင္းဗူးထဲ ေရာထည့္ေတာ့
ေလာက္တက္ေရာ။ ဒါေပမယ့္ မီးမွာ ေႏႊးလိုက္ေတာ့ ေလာက္ေတြက ေသၿပီး ငပိေပၚ

ေပါေလာေမ်ာ ေနတာေပ့ါ။ ငပိေႏႊးေပးတဲ့ တင္ျမတ္ကို ဘာေတြလဲလို႔ က်ေနာ္က ေမးမိတာ
"ေဟ့ေကာင္.... ဒီထဲက လာတဲ့ပစၥည္းပဲ.. စားေကာင္းတယ္...ဂ်ီးမမ်ားနဲ႔ စား....." တဲ့။

ၾကေလာက္ ငေလာက္
ေထာင္ထဲမွာေတာ့ ၀ဲနဲ႔ ေလာက္ဟာ၊ စစ္ေၾကာေရးနဲ႔သေရပတ္လို လူတိုင္းအဖို႔၊ ယဥ္ပါးေနတဲ့
ပစၥည္းေတြပဲ။

တင္ေမာင္ေဌး (ပီဒီပီ) (ငွက္ႀကီး-ယခု အေမရိက)တို႔ အဖြဲ႔မွာက်ေတာ့ ေလာက္ရာဇ၀င္က-

သူတို႔ထမင္းစားရင္ အေပၚခန္းက ရာေက်ာ္တို႔္၊ ေအာင္သန္းဦး( ယခု-ဂ်ာမဏီ) တို႔က စပ္စုတယ္။
ဘာနဲ႔ စားၾကသလဲေပါ့။ ေမာင္ေဌးတို႔ အေျဖက "ၾကေလာက္..." တခါတေလ "ငေလာက္"။ သူ႔
အေျဖကို နားမလည္ဘူး။ ပထမေတာ့ ဟင္းအထူးအဆန္း ထင္ပံုရတယ္။ သေဘာကေတာ့
ေလာက္တက္ေနတဲ့ ၾကက္သားဟင္း ေႏႊးလိုက္ေတာ့ ေလာက္ အေသကေလးေတြ၊

ၾကက္သားဟင္းထဲ ေရာ ေနလို႔ ေလာက္ဆိုရင္ ၾကေလာက္၊ ငါးဟင္းထဲက ေလာက္ဆိုရင္

ငေလာက္။ ႐ွားပါးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူက ပစ္ရက္ပါ့မလဲ။ တတ္နိုင္သေလာက္ ဖယ္ေပမယ့္၊
ဒီလိုပဲ စားရတာပဲ။ ဗီတာမင္အျပည့္ပါ တယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္သူေတာင္ ႐ွိေသးတာ။

ဒါဆိုရင္ ေမာ္ႀကီး (ယခု-အေမရိက)တို႔ က်ေတာ့ "ဘေလာက္" ျဖစ္မွာ။ သူတို႔ ေထာင္၀င္စာ
တေန႔မွာ ေထာင္ထဲျပႆနာေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ေထာင္၀င္စာ မေပးေတြ႔ဘူး။ အျပင္က
လာေတ႔ြတဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ေပါက္စေတြက ဘဲကင္ေတြ ေလး ငါးေကာင္

၀ယ္ၿပီးထည့္ေပးလိုက္တာ၊ အာဏာပိုင္ေတြက ေထာင္၀င္စာထုတ္ေတြကို သိမ္းထားလိုက္တယ္။
သံုးေလး ရက္ေနမွ အထုတ္ ေတြက ေမာ္ႀကီးလက္ထဲရတာ။ အဲဒီမွာ ဘဲကင္ေတြက
ေလာက္တက္ေနၿပီ။

လူေတြကလည္း အစာေရစာ ငတ္ျပတ္ေနၾကေတာ့ ႏွေျမာတာနဲ႔ ေလာက္တက္ ဘဲကင္ေတြပဲ
ေႏႊးစားၾကတယ္။ ဘဲကင္ထဲကေလာက္- ဘေလာက္ ေနမွာ။

ေရေႏြးေဂါက္
အာဏာပိုင္ေတြက ထင္းနဲ႔ မီးဖိုတာထက္ ေရေႏြးေဂါက္ကို ျပႆနာပို႐ွာတယ္။ သူက

အသက္အႏၱရယ္ ပိုနီးတယ္ေလ။ ေရေႏြးေဂါက္ဆိုတာကလည္း က်ေနာ္တို႔မွာ ရရာပစၥည္းနဲ႔
လုပ္ရတာ။ အေပၚထပ္ အခန္းတခန္းက ေရေႏြးေဂါက္ျပႆနာေၾကာင့္ (၃) ေဆာင္ကို

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

117

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

က်ေနာ္ေရာက္ခါစမွာ တခန္းလံုး (၆)တိုက္ထဲ ေရာက္သြားတယ္လို႔ ၾကားလိုက္မိတယ္။
က်ေနာ္တို႔ အခန္းမွာ ထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ အမႈက၊ သူ႔လိုပဲ တသက္တကၽြန္းက်တဲ့

ကိုထြန္းက်င္ဆိုတာ ႐ွိတယ္။ သူနဲ႔ ဦးဘမင္း(က်ေနာ္တို႔က ဦးစိန္ေပါလို႔ေခၚတယ္) က

ေရေႏြးေဂါက္ တခုကို အက်အန လုပ္တာ။ ေရတံေလ်ာက္က ျပတ္ၿပီး ပဲ့က်လာတဲ့ သြပ္ျပားကို
ပါးပါးလွီးၿပီး၊ တပင္စီ ပလပ္စတစ္တထပ္၊ အ၀တ္တထပ္ စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ ပတ္တယ္။
တပင္စီရတဲ့ အဲဒီ လက္ျဖစ္ ၀ိုင္ယာႀကိဳးကို ဆပ္ျပာခြက္ရယ္၊ ႏို႔ဆီခြက္ရယ္နဲ႔ ေရေႏြးေဂါက္အျဖစ္
ဖန္တီးတယ္။

မ်က္ႏွာက်က္မွာ ကပ္သြယ္ထားတဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးႀကိဳးကို ေန႔လည္ မီးမလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ တက္ၿပီး
ေဖာက္ထားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဆီက ႀကိဳးႏွစ္စကို နံရံနဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ တိုင္ကြယ္ကေန

မီသေလာက္မွာ ေအာက္ကို တြဲေလာင္းခ်ထားတယ္။ ညဖက္မီးလာတဲ့ အခ်ိန္ ေရေႏြးတည္ဖို႔
အဆင္သင့္။

လူေတြက မီးမလာခင္ကတည္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ျပင္ရပ္ကြက္ေတြမွာ ေရဘံုဘိုင္ ေရတန္းစီ သလို
စိန္ကီးနဲ႔ က်ေနာ္အိပ္တဲ့ ေျခရင္းဆိုင္ ကုတင္ႏွစ္ခုၾကားမွာ ခ်ိဳင့္ေတြပံုးေတြ လာခ်ၿပီး တန္းစီလို႔။
တည္မယ္ဆိုရင္ တုတ္ကေလးနဲ႔ ေရေႏြးေဂါက္ႀကိဳးကို ခ်ိတ္လိုက္တာပဲ။ ေရေႏြးေဂါက္ရဲ႔
လွ်ပ္စစ္ပါ၀ါ သံုးစြဲမႈက မ်ားေတာ့ ခ်ိတ္လိုက္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ကို အေဆာင္မွာ မီးအားက
သိသိသာသာ က်သြားတယ္။ ႐ံုးခန္းက ရိပ္မိတယ္။ တခန္းခန္းမွာေတာ့
ေရေႏြးတည္ေနေလာက္ၿပီေပါ့။

ေရေႏြးေဂါက္ကို ျပႆနာ ႐ွာတယ္သာေျပာတာ ႐ွာခ်င္တဲ့အခန္းမွ ႐ွာတာပါ။ အဘေသာင္းတို႔
ကိုယ္တိုင္ တခါတေလ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ "အဘ ေဆးေလးေသာက္ခ်င္လို႔ ေရေႏြးနည္းနည္းေပးပါ"
ဆိုၿပီး လာေတာင္းတာ ႐ွိေသးတယ္။ ဒီေရေႏြးက ေဂါက္နဲ႔မတည္၊ ထင္းမီးမဖိုရင္ ဘယ္က
ရမွာလဲ။ သိသိႀကီးနဲ႔ လာလုပ္တာ။ တခါတေလ ေျပာသြားတယ္၊ သတိထားလုပ္ၾကတဲ့။

တျခား၀ါဒါ မေျပာပါဘူး။ အဘေသာင္းကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ၊ အားလံုးအေပၚ

ေကာင္း႐ွာပါတယ္။ ခြက္ကေလးထဲ ဆီနဲနဲထည့္လာၿပီး ဆရာလွေ႐ႊက လက္ဘက္စားခ်င္လို႔
လက္ဘက္ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ေလး နည္းနည္းေပး ပါ ဆိုတာ ႐ွိေသး။

ဒီလိုပဲ ကိုင္းကၽြန္းမီ၊ ကၽြန္းကိုင္းမီ ေန,စား ေနရေတာ့ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုဆို မသိဟန္ ေဆာင္ေနေပး
ပါတယ္။ သိပ္လြန္လာလို႔ သတိလာေပးရင္ ခဏ ဘရိတ္အုပ္ထားလိုက္၊ ေသြးေအးသြားရင္
ျပန္လုပ္။

ဟက္ပီဘဒ္ေဒ တူးယူ
က်ေနာ့ အသက္ (၂၅) ဟာ ေထာင္ထဲမွာ ျပည့္ရတယ္။ အေထြအထူး ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္လိုက္

ဘူး။ မွတ္မွတ္ရရက ကိုေဌး၀င္း (ဘြန္း) ေမြးေန႔ပဲ။ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျမာက္လဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး။
သူက က်ေနာ့ထက္ ၃ - ၄ ႏွစ္ေလာက္ငယ္တယ္။
ေထာင္၀င္စာမွာ ျပည္သူ႔မုံ႔တိုက္က ဆိတ္သားမံု႔ေတြ၊ လိေမၼာ္သီးေတြ မွာလို႔။ က်ေနာ္ထင္ တယ္၊
ေထာင္၀င္စာေန႔နဲ႔ ေမြးေန႔ကလဲ တရက္ပဲ ျခားပံုရပါတယ္။

ထင္းမီးက အလြယ္တကူမရတတ္ဘူး။ ေမႊးရတာၾကာတယ္။ ေရေႏြးေဂါက္ဆိုေတာ့ ခဏပဲ။ ၀ါဒါ
လူလာမစစ္ခင္၊ လွ်ပ္စစ္မီးမၿငိမ္းခင္မွာ ေရေႏြးအိုးတည္ၿပီး ေကာ္ဖီတို႔ ေရေႏြးၾကမ္းတို႔ ႀကိဳလုပ္
ထားတယ္။ စားစရာေတြလဲ အဆင္သင့္ ျပင္ဆင္ထားၿပီး မသိမသာ ျပန္ဖံုးထားလိုက္တယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

118

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

၀ါဒါလည္း လူစစ္ တန္းစီၿပီးလို႔ ထြက္သြားေရာ"ဟက္ပီဘတ္ဒ္ေဒ တူးယူ" ဆိုၾကေတာ့တာပဲ။

ေဟးလား၀ါးလားေတြ လုပ္ၿပီး၊ စားၿပီးေသာက္ၿပီးေတာ့ အိပ္ေရးမ၀တဲ့ လူေတြက တေရး တေမာ
ျပန္ႏွပ္ၾကတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါဦးမည္။

A Public Enemy in Singapore
By Fred Hiatt
Monday, December 8, 2008; A19
http://www.washingtonpost.com/wpdyn/content/article/2008/12/07/AR2008120701924.html?sub=new
Chee Soon Juan spent much of Friday in court. Nothing unusual in that. An opposition
leader in Singapore, Chee spends quite a few days in prison and, when he's not in prison,
quite a few more in court, as a defendant.
Singapore's ruling party has been in charge for a half-century -- since self-rule began in
1959 -- and the opposition Singapore Democratic Party has never mustered more than three
seats in Parliament.
This may be because everyone in Singapore is happy with life. It might also have something
to do with the fact that few people would want to live the life of Chee Soon Juan, the SDP's
secretary general.
Chee returned to Singapore in 1990 after earning a PhD in neuropsychology at the
University of Georgia. Two years later, he lost a bid for Parliament as a member of the
SDP. No big deal, you might think, in a country that calls itself a democracy. But he was
promptly fired from his university post, ostensibly for misappropriating postage stamps -and that was just the beginning.
A timeline assembled by Canadian lawyer Robert Amsterdam, who is assisting Chee,
suffers from a certain monotony. An excerpt: "1999: Jailed for speaking in public without a
permit. 1999: Jailed for speaking in public without a permit. 1999: Fined for selling books
without a permit. 2002: Fined for speaking about the ban on Muslim girls' wearing
headscarves. 2002: Jailed for holding a May Day rally. 2006: Jailed for saying that the
judiciary is not independent. 2006: Jailed for speaking in public without a permit. 2006:
Jailed for attempting to leave Singapore without a permit. 2008: Jailed for saying that the
judiciary is not independent."
That is a partial list just of the criminal charges. Chee also has been sued for defamation,
most recently this year by Singapore's longtime leader -- now "Minister Mentor" -- Lee
Kuan Yew and his son, Prime Minister Lee Hsien Loong. The Lees objected to an article in
the SDP newsletter comparing their government to a charity that had been enmeshed in
scandal. A judge ordered Chee to pay them the equivalent of about $400,000.

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

119

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

Chee already had been bankrupted by earlier defamation suits. "I told them to put it on my
tab," he joked bleakly to me in a phone conversation Friday. But legal bankruptcy is no
joke: It means he cannot run for political office nor leave the country without permission.
He has asked for permission 20 times since 2006, he told me, and been turned down each
time.
Singapore's ambassador to the United States, Chan Heng Chee, told me that her leaders go
to court when their reputation is unfairly sullied because maintaining the trust of the people
is so important. Human Rights Watch says that Singapore is "using defamation laws to
silence peaceful political speech," which, according to the group's deputy Asia director,
Elaine Pearson, "makes a mockery of Singapore's claim to be a model democracy." It also
makes it difficult for Chee and his wife to feed their children, ages 9, 6 and 4.
Friday, Chee spent the day defending himself against the charge of "attempting to
participate in a procession." (Singaporean lawyers are not eager to take his case, he said.) It
is one of about nine charges he faces, two relating to his failed effort to hold a protest when
World Bank and International Monetary Fund officials were in town in 2006, others related
to his efforts to speak out during a 2006 political campaign. Officials say that he has a
conscientious-objector strategy of wanting to break laws; he says that, since his applications
for permits are always denied, he has no choice if he wants to exercise his right, under
Singapore's constitution, to freedom of speech and assembly.
I asked why he persists, against such odds, and he spoke of the importance of democracy
and human rights and openness in government. Then he turned the question around: Why,
he asked, do the Lees persist?
"If the government here is doing so well, why is it so afraid to say, 'We'll just ask for a
mandate from the people, and we'll get it?' " Chee said. "Why go to such extent to stifle free
opinion and dissent?"
Singapore is, by many standards, doing remarkably well. Economic output per person is
more than $27,000, 31st in the world and way ahead of its neighbors, according to the
Economist. In China's elite Communist Party school, Singapore is cited as a model of how
to maintain one-party rule while growing economically -- and not having to keep too many
people in jail.
Ambassador Chan says that her country must have a "tighter democracy" than America's,
because it is a small, multiethnic city-state in a challenging region -- a rowboat next to
America's aircraft carrier.
"In an aircraft carrier, you can be playing soccer in one corner and have jets taking off in
another, and the carrier remains stable," she told me. "In a rowboat, it makes sense for
everyone to row in the same direction."
Amsterdam says that in his experience, which includes representing persecuted clients in
Russia and elsewhere, governments do not go to great lengths to monopolize the media and
control speech unless there is something they would rather their people not know. If he is
right, Chee Soon Juan's rap sheet would indicate there is much this government would
rather not share with its public.
fredhiatt@washpost.com

Daughter of ex-dictator released

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

120

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဦးေန၀င္းသမီး ေဒၚစႏၵာ၀င္း
၆ႏွစ္ၾကာအက်ယ္ခ်ဳပ္မွျပန္လြတ္
ဓာတ္ပုံသတင္း
ဒီဇင္ဘာ ၁၄၊ ၂၀၀၈

ယမန္ေန႔က အာဏာရွင္ေဟာင္းဦးေန၀င္း၏သမီး ေဒၚစႏၵာ၀င္း အက်ယ္ခ်ဳပ္မွ

လြတ္ေျမာက္လာေၾကာင္း သူမ၏ မိတ္ေဆြမ်ား၊ ေဆြမ်ဳိးမ်ားက ေျပာျပသည္။ အထက္ပါပုံမွာ
တခ်ိန္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသားျပတုိက္တြင္ ျပပဲြတခုတက္ေရာက္စဥ္ ရုိက္ကူးထားျခင္းျဖစ္သည္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

121

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဦးေန၀င္း၏ အသက္ ၉၀ ျပည့္ေမြးေန႔ အခမ္းအနားတြင္
ရုိက္ကူးထားေသာပုံျဖစ္သည္။ (photos: AP)

ျမန္မာနည္းျမန္မာ့ဟန္ မိုဘိုင္းဖုန္း
သန္းစိုးလိႈင္

ဒီဇင္ဘာ ၁၃၊ ၂၀၀၈ http://moemaka.blogspot.com/
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တခါသံုး ဂ်ီအက္စ္အမ္ ဆင္းကဒ္ (GSM Sim Card) မ်ားကို ေဒၚလာ ၁၀၊ ၂၀
ႏွင့္ညီမွ်သည့္ အက္ဖ္အီးစီျဖင့္ ေရာင္းခ်ၿပီဟု ဆိုသည္။ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕အနီးရွိ ရတနာပံုစီးတီးတြင္
ျပဳလုပ္သည့္ အိုင္စီတီသီတင္းပတ္တြင္ စတင္ေရာင္းခ်ၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္လည္း ရႏုိင္သည္ဟု
ဆိုသည္။ အက္ဖ္အီးစီ ၁၀ေပးရသည့္ကဒ္မွာ တပတ္အတြင္း သက္တမ္းကုန္မည္ျဖစ္ၿပီး
၂၀ေပးရသည့္ကဒ္မွာ ၂ပတ္အတြင္း ကုန္မည္ဟု ဆိုသည္။
ေစာေစာပိုင္းက သတင္းထြက္ေပၚခဲ့ေသာ သတင္းက့ဲသုိ႔ ေဒၚလာ ၅၀တန္ ဆင္းကဒ္မ်ား

ေရာင္းခ်ၿပီး ေျပာဆိုခကို ေဒၚလာ ၁၀၊ ၂၀ ျဖင့္ ၀ယ္ယူျဖည့္သြင္းကာ ၾကာရွည္စြာ သံုးစြဲႏိုင္မည့္
သေဘာမ်ိဳးမဟုတ္၊ ဆင္းကဒ္အတြက္ ေျပာဆိုခ ထပ္ျဖည့္သြင္း၍လည္း ရမည္မဟုတ္၊
အဆုိပါအုိင္ကဒ္ သက္တမ္း ကုန္သည္အထိသာ သံုးစြဲႏိုင္မည့္သေဘာျဖစ္သည္။

ဂ်ီအက္စ္အမ္ ဆင္းကဒ္ကို ေဒၚလာ ၁၀၊ ၂၀၊ ၅၀ႏွင့္ညီမွ်သည့္ ေငြျဖင့္ေရာင္းမည္ဆိုသည့္
သတင္းထြက္ ေပၚလ်င္ေပၚျခင္း ယခင္ငွားရမ္း ေပးထားသည့္ မိုဘိုင္းဖုန္းမ်ား ေစ်းေလ်ာ့က်သြား

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

122

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေသာ္လည္း ယခုေနာက္ပိုင္း သိရွိရသည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအရဆိုလွ်င္ အထြက္ေခၚဆိုခ

ယခင္ တမိနစ္ ၂၅က်ပ္ ေပးရသည့္ မိုဘိုင္းဖုန္းမ်ားကို လူႀကိဳက္မ်ားေနဦးမည့္ အရိပ္အေရာင္မ်ား
ျမင္ေနရသည္။
အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အ၀င္(ေခၚဆိုမႈ လက္ခံျခင္း) အတြက္ တမိနစ္လွ်င္ ေငြလဲႏႈန္းအရ

က်ပ္၆၀ က်သင့္ၿပီး အထြက္ေခၚဆိုမႈအတြက္ တမိနစ္လွ်င္ က်ပ္ ၃၆၀ ၀န္းက်င္က်သင့္မည္ျဖစ္၍
ယာယီ တပတ္ ၂ပတ္ သံုးစြဲလုိသူမွအပ စီးပြားေရးလုပ္ကိုင္သူ၊ မိသားစုဆက္သြယ္ေရးအတြက္
လိုအပ္သူမ်ားအတြက္ ေစ်းႀကီးေနသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။
ပိုင္ဆိုင္မႈ သေဘာေဆာင္သည့္ မိုဘိုင္းဖုန္းနွင့္ကား

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ မိုဘိုင္းဖုန္း၀ယ္ယူျခင္း၊ ေမာ္ေတာ္ကား၀ယ္ယူျခင္းမွာ
အျခားအျခားေသာနိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ကြဲျပားသည္။ ပိုင္ဆိုင္မႈ သေဘာေဆာင္ကာ လစဥ္အသံုးစရိတ္
သက္သာႏိုင္သမွ် သက္သာရန္၊ တခါတရံမွာ အက်ိဳးအျမတ္ပင္ရရွိရန္ ေမွ်ာ္ကိုးထားၾကသည္။
မိုဘိုင္းဖုန္းလံုးကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္သည့္ ေစ်းႏႈန္းျဖစ္သည့္ သိန္း ၂၀၊ ၂၅ ျဖင့္
၀ယ္ယူၾကသည္။ အေရးတႀကီး အသံုးမလိုပါက တလ ၄ေသာင္းခြဲျဖင့္ ငွားရမ္းကာ အိမ္စရိတ္
ျဖည့္တင္းႏိုင္ၾကသည္။ ႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္မိုဒယ္ ေမာ္ေတာ္ကားတစီးကို သိန္း ၂၀၀၊ ၃၀၀ေက်ာ္

ေပး၀ယ္ထားၾကသည္။ ကားပိုင္ရွင္တို႔က တေန႔ ၂ဂါလံ ဓာတ္ဆီ၊ ဒီဇယ္ဆီ ခြဲတမ္းေၾကာင့္ ေန႔စဥ္
က်ပ္၂၀၀၀ ၀န္းက်င္ရသည့္ အျမတ္ကို အားထားေနရ၍ျဖစ္သည္။

သိန္း၅၀၀၊ ၁၀၀၀တန္ကား စီးေနသည့္ ကားပိုင္ရွင္မ်ားပင္လွ်င္ သံုးရက္တခါ ၆ဂါလံထုတ္ရသည့္
ဆီခြဲတမ္းကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာင္ဘက္စြန္းမွ ေျမာက္ဘက္စြန္းသို႔ တကူးတက အခ်ိန္ေပးကာ

သြားေရာက္ ထုတ္ယူၾကရသည္။ ဦးပုည၏ ေရသည္ျပဇာတ္ထဲမွ ေရသည္ေယာက္က်ားႏွင့္
တူေနသည္။ ဘုရင္က မည္မွ်ပင္ ဆုေတာ္ေငြခ်ေစကာမူ ေရသည္က သူ၏ေခၽြးနည္းစာ
အေႀကြတမတ္ကို ၿမိဳ႕ရုိးတဘက္မွ တဘက္သုိ႔ ေနပူႀကီးထဲတြင္ ေျခလ်င္သြားေရာက္ ယူလုိသည့္
အျဖစ္ႏွင့္ သတိရ ႏိႈင္းယွဥ္ဖြယ္ျဖစ္သည္။ ယခုလည္း ကားပိုင္ရွင္ေတြက ရင္းႏွီးထားသည့္ သိန္း
ငါးရာ တေထာင္မွာ ေပ်ာက္ပ်က္သြား၊ ေလ်ာ့သြား၍ မျဖစ္၊ ဤေငြမမာဏရဖို႔ အႏွစ္ႏွစ္အလလ၊

သို႔မဟုတ္ အခြင့္အခါေကာင္းတခုကို ႀကံဳခဲ့၊ မိဘလက္ထက္က စုေဆာင္းခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
တယ္လီဖုန္းသည္လည္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ပိုင္ဆိုင္မႈျပ ပစၥည္းတခုျဖစ္သည္။ ေရႊ႕ေျပာင္းႏိုင္သည့္
ပိုင္ဆိုင္မႈပစၥည္းဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လင္မယားကြာရွင္းသည့္
သတင္းစာေၾကာ္ျငာမ်ားတြင္ အိမ္၊ ကား၊ လက္၀တ္လက္စားႏွင့္ မိုဘုိင္းဖုန္းနံပါတ္ - - - တို႔ကို
သေဘာတူညီခ်က္မရဘဲ ေရာင္းခ်ျခင္းမျပဳရန္ ေၾကညာၾကသည္။ မိုဘိုင္းဖုန္းကို ပိုင္ဆိုင္မႈ
တခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားျခင္းမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္းကို မသိရွိေသးသည့္

အျခားႏိုင္ငံသားမ်ား နားလည္ရန္ အလြန္ခက္ခဲ လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဤသည္မွာ
စစ္အစိုးရ၏ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ၿပီး ပါမစ္ေရာင္းစားသည့္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္၏
ထြက္ကုန္တရပ္ျဖစ္ေနသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားမွာ ယခုလိုအေျခအေနေအာက္တြင္ ရွင္သန္လႈပ္ရွားၾကရသည္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

123

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ယခုလုိအေျခအေနႏွင့္ လိုက္ညိွၿပီး ေနထိုင္ ရပ္တည္ေနၾကရသည္။ တခါတရံတြင္ ဓါတ္ဆီ

၂ဂါလံအတြက္ အခ်ိန္ ၁နာရီခန္႔ေပးကာ တန္းစီသည့္ ကားပိုင္ရွင္မ်ား၏ အျဖစ္၊ ေနာက္က်သည့္
ဖုန္းနံပါတ္မ်ားက ယခင္နံပါတ္မ်ားထက္ က်ပ္ ၁သိန္းမွ ၂သိန္း၀န္းက်င္ ေစ်းပိုသည့္ အျဖစ္၊
ကားပြဲစားတန္းတြင္ အႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္၀န္းက်င္မိုဒယ္ တပတ္ရစ္ ကားမ်ား၏ နံပါတ္၊

အကၡရာအနိမ့္အျမင့္ ေပၚမူတည္ကာ ေစ်းေျပာင္းလဲေနျခင္းအျဖစ္တို႔ကို အဓိပၸာယ္မရွိဟု
ေျပာရမွထက္ ထိုအေျခအေနေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔ထားသည့္ နအဖ စစ္အစိုးရကိုသာ ပိုၿပီး
စိတ္နာေနၾကေလသည္။

မိုဘုိင္း တယ္လီဖုန္းနွင့္ စစ္အစိုးရ၏ လံုၿခံဳေရးအျမင္
ကမၻာ့ႏိုင္ငံအမ်ားအျပားတြင္ ဆင္းကဒ္တကဒ္ကို ၄၊ ၅ေဒၚလာမွ ေဒၚလာ ၂၀၀န္းက်င္ျဖင့္
ေရာင္းခ်ေနခ်ိန္မွာ စစ္အစိုးရကဘာေၾကာင့္ ယခုလို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသလဲ ဟူသည္မွာ
စဥ္းစားစရာျဖစ္သည္။ လြယ္လြယ္ေျပာႏိုင္သည့္ အခ်က္တခ်က္မွာ စစ္အစိုးရ၏

သတင္းလံုၿခံဳေရး အျမင္ေၾကာင့္ ကန္႔သတ္ထားျခင္းဟုပင္ျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းသတင္းမ်ားကို
အေမွာင္ခ်လိုသည့္ အတြက္ မိုဘိုင္းဖုန္းကို အမ်ားသူငါ လြယ္လြယ္ႏွင့္ လက္လွမ္းမမွီသည့္
ပမာဏတြင္ ထားလိုျခင္းျဖစ္သည္။ တၿပိဳင္နက္တည္း တခ်က္ခုတ္ႏွစ္ခ်က္ျပတ္အေနျဖင့္
ႏိုင္ငံေရး သတင္မီဒီယာႏွင့္ မည္သို႔မွ် မသက္ဆိုင္သည့္ ကုန္သည္ စီးပြားေရး

လုပ္ငန္းရွင္မ်ားဆီမွလည္း ဖုန္းတလံုးအတြက္ ေဒၚလာ ေထာင့္ေလးငါးရာေပး၀ယ္ရသည့္

အတြက္ အဆိုပါ လူလတ္တန္းစားမ်ားထံမွ ေငြျဖင့္ စစ္အစိုးရ ယႏၱရား၊ စစ္တပ္ကို ေထာက္ပံ့ရန္
လုပ္ေဆာင္ထားျခင္းျဖစ္သည္။
မိုဘိုင္းဖုန္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ျဖစ္လာလွ်င္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ သတင္းမ်ား ျပည္တြင္း၊
ျပည္ပသုိ႔ အလြယ္တကူ ေပါက္ၾကားမည္စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ အေရအတြက္ႏွင့္ တန္ဘိုးကို
တတ္ႏိုင္သမွ် ကန္႔သတ္ထားခဲ့ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ စစ္အစိုးရထံမွ အႀကိမ္ႀကိမ္ပါမစ္ရသည့္

စစ္တပ္အရာရွိႀကီးမ်ား၏ မိသားစုမ်ားတြင္ မိသားစု၀င္တိုင္း မိုဘိုင္းတလံုးစီ ကိုင္ႏိုင္သည္။
ထုိ႔အျပင္ ပိုေနသည့္ မိုဘိုင္းဖုန္းမ်ားကို တလ ၄ေသာင္းခြဲျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ၆လ၊ ၁ႏွစ္

အငွားခ်ထားၾကသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ စက္တင္ဘာလ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး ကာလမတိုင္မီ
ၾသဂုတ္လကုန္တြင္ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူမ်ားႏွင့္ အဆိုပါ လႈပ္ရွားသူမ်ား၏
ဖုန္းႏွင့္ဆက္သြယ္မႈရွိေသာ သတင္းမီဒီယာ သမားအခ်ိဳ႕၏ ဖုန္းမ်ားကိုပါ
ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနက လိုင္းပိတ္ခဲ့သည္။ ပိတ္သည့္အေရအတြက္ ၁၀၀ေက်ာ္ ရွိခဲ့ရာတြင္
ေနျပည္ေတာ္တြင္ေနထိုင္သည့္ စစ္ဗိုလ္ကေတာ္မ်ား ရန္ကုန္တြင္ အငွားခ်ထားသည့္
ဖုန္းလိုင္းမ်ားလည္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။
စစ္အစိုးရကိုယ္တိုင္ လြန္ဆြဲေနသည့္ အက်ိဳးစီးပြား

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ အန္ဂ်ီအိုအလုပ္ လာေရာက္ လုပ္ကိုင္သည့္ ႏိုင္ငံျခားသားအခ်ိဳ႕၏ ပထမဆံုး
ရင္းႏွီးမွတ္မိသည့္ ျမန္မာ စကားလံုးသည္ “ၾကားလား၊ ၾကားလား” ဟု ဆိုသည္။ ထိုသို႔
ဆိုရေလာက္ေအာင္ တဘက္ႏွင့္ တဘက္ မိုဘိုင္းဖုန္း ေျပာရာတြင္ လုိရင္းကို မေျပာမီ
သူအသံကိုယ္ၾကားလား၊ ကိုယ္အသံသူၾကားလား ေရွးဦးစြာ အတည္ျပဳၾကရသည္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

124

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ရန္ကုန္၊ မႏၱေလး၊ ေမာ္လၿမိဳင္တို႔မွ ဂ်ီအက္စ္အမ္ဖုန္း သံုးစြဲသူမ်ားသည္ ဖုန္း၀င္လာလွ်င္၊
ဖုန္းေခၚလိုလွ်င္ ေျမညီထပ္ဆိုပါက အိမ္အျပင္သို႔ ထြက္ေျပာရသည္။ အေပၚထပ္ဆိုပါက

၀ရန္တာသို႔ထြက္ကာ ေျပာၾကရသည္။ ထိုမွ်မက ဟုိဟုိဒီဒီ လွည့္ကာ ၾကားလား၊ ၾကားလား၊

ၾကားလားဟု အႀကိမ္ႀကိမ္ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ၾကားသည္ဆိုသည့္ေနရာတြင္ ရပ္ၿပီး ေျပာၾကရသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွ မိုဘိုင္းဖုန္းသံုးသူမ်ားက “ဖုန္းလာရင္ အိမ္ကိုပတ္ေျပးေနရတယ္။
ဘယ္ေနရာက လိုင္းမိသလဲဆိုတာ နားေထာင္ရင္း ၀ရန္တာထြက္လိုက္၊ ေနာက္ေဖးေျပး၊
အိမ္ေရွ႕ေျပးနဲ႔” ဟု ဆိုၾကသည္။

မိုဘိုင္းဖုန္းသည္ စစ္အစိုးရကိုယ္တုိင္ လြန္ဆြဲေနသည့္ အက်ိဳးစီးပြားျဖစ္သည္။
ဆယ္ေဒၚလာ၀န္းက်င္သာရွိမည့္ ဆင္းကဒ္တကဒ္ကို ေဒၚလာ ေထာင့္ေလးငါးရာႏွင့္

ေရာင္းသည့္အတြက္ စစ္အစိုးရအတြက္ ေငြရအလြယ္ဆံုး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတခု ျဖစ္သည္။
ဆင္းကဒ္မ်ားေရာင္းစားၿပီး ဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္ကိုလည္း အရည္အေသြး တိုးတက္လာရန္

ဟုတၱိပတၱိ မလုပ္ေဆာင္ေပ။ သံုးစြဲသူမ်ားလာသည့္အတြက္ ကြန္ယက္၏ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္အားမွာ
လြန္ခဲ့သည့္ ၂ႏွစ္ ၀န္းက်င္ကႏွင့္စာလွ်င္ က်ဆင္းသြားသည္ဟုပင္ ဆိုႏိုင္သည္။
ဤသည္မွာ စစ္အစိုးရက ဖုန္းေရာင္းရာမွ ရသည့္ေငြမ်ားကို အိတ္ထဲသာထည့္ၿပီး
သံုးစြဲသူမ်ားအတြက္ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ေဆာင္ေပးသည္ကို ေျပာဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။

ႏွစ္စဥ္ဘတ္ဂ်က္ပိတ္ခါနီး ေဖေဖၚ၀ါရီကုန္၊ မတ္လအစတြင္ လိုသည့္ေငြကိုျဖည့္ရန္ ဂ်ီအက္စ္အမ္
ပါမစ္ေပါင္း ငါးေထာင္ မွ တေသာင္း ၾကား အျမန္ခ်ေပးေလ့ရွိသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္နွစ္က

ေက်ာင္းဆရာမ်ားကို ေပးမည္ဟုဆိုကာ ေရာင္းခ်ခဲ့သည္။ တလံုးလွ်င္ က်ပ္ ၁၅သိန္းခြဲႏွင့္
အလံုးေရ ငါးေထာင္ ေရာင္းၿပီး တလအတြင္း သိန္း ၇ ေသာင္းခြဲ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ရေအာင္
လုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။
ယခုလည္း ႏိုင္ငံျခားေငြ လိုအပ္၊ စစ္အစိုးရႏွင့္ ေ၀မွ်စားသည့္ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ားအတြက္လည္း
အက်ိဳးရွိေရးအတြက္ တခါသံုး ဂ်ီအက္စ္အမ္ကဒ္မ်ားကို ခ်ေရာင္းျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္
လမ္းေဘး ဟင္းရြက္ေရာင္းသည့္ေစ်းသည္၊ ကုန္တိုက္တံခါးေစာင့္တို႔အထိ

မိုဘိုင္းဖုန္းေျပာႏိုင္သံုးႏိုင္သည့္ အေျခအေနမ်ိဳးေရာက္ဖို႔ ေ၀းကြာလြန္းေနသည္။
တလက်ပ္ႏွစ္ေသာင္းခြဲမွ် လစာရသည့္ စတိုးဆိုင္အေရာင္းစာေရး၊ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းတဦးက သူ၏
လခႏွင့္ ညီမွ်သည့္ ၂ပတ္ခံ ဂ်ီအက္စ္အမ္ဆင္းကဒ္တကဒ္ကို ၀ယ္ယူဖို႔ရာ
စိတ္မကူးႏိုင္ေသးသည့္ အေျခအေနျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ယခုက့ဲသုိ႔ ရတနာပံု ျမန္မာ့ အိုင္စီတီ သီတင္းပတ္နည္းပညာျပပြဲ (အမွန္ကေတာ့
ေစ်းေရာင္းပြဲ)တြင္ စတင္ေရာင္းခ်သည့္ တခါသံုးဆင္းကဒ္မ်ားကို ၀မ္းသာစြာျဖင့္ ႀကိဳဆိုရမလား၊

အမ်ားစုတြက္ မဟုတ္ေသး၍ ၀မ္းနည္းရမလား ေ၀ခြဲမရျဖစ္ေနၾကသည္။ ျပည္သူမ်ားကမူ ယခုလို
အေျခအေနႏွင့္ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ၿပီးသားျဖစ္သည္။ အစိုးရဘာေျပာေျပာ၊ ေရာင္းခ်သည့္ ကုမၸဏီ
ဘာေျပာေျပာ မယံုရဲေသးဘဲ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီးမွ ၀ယ္ယူသူမ်ားမည္ဟု ထင္ပါသည္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

125

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

မိစၦာ၀ုိင္ကုိ ေသာက္ၾကည့္ျခင္း (သုိ႔မဟုတ္)

ကဗ်ာဆရာၾကည္ေမာင္သန္းႏွင့္ေတြ႔ဆုံျခင္း
ေအာင္ဘညိဳ
ဒီဇင္ဘာ ၁၄၊ ၂၀၀၈

‘ကဗ်ာေတြ ရွင္ခ်င္ရင္ ကဗ်ာဆရာေတြ ေသဖုိ႔သာျပင္’
ေအးရာေအးေၾကာင္းကဗ်ာ (၁၉၈၈) မွ
ကဗ်ာဆုိတာ ပေဟဠိ၀ွက္တမ္းကစားေနတာမဟုတ္ပါဘူး၊ ဆုံးမစာလုိလုိ နိတိလုိလုိ ပညာေပးေနတာလည္း

မဟုတ္ပါဘူး၊ စတုရန္းေတြ၊ ႀတိဂံေတြထဲအေပါစား စာသားထည့္ၿပီး ကေလးေတြ တီဗီဂိမ္း ေဆာ့သလုိ ေဆာ့ရတ့ဲအရာလည္း
မဟုတ္ပါဘူး။ စကားလုံးေတြ ေလာ္မာၿပီး အဓိပၸာယ္မ့ဲ အဆက္စပ္မ့ဲ ထင္ရာျမင္ရာ ေရးေနတ့ဲ စကားလုံးစြပ္ျပဳတ္မဟုတ္ဘူး။
က်ေနာ္တုိ႔ လူငယ္ေတြဟာ ကုန္းေဘာင္ေခတ္က ဦးပုည၊ အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖတုိ႔ရဲ႕ ေတးထပ္ေတြကုိလည္း တန္ဖုိး
အနဂၢထားေပရဲ႕၊ ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္းရဲ႕ မဟာေလးခ်ဳိးႀကီးေတြဟာလည္း ႏွလုံးသားထဲ ေခတ္အဆက္ဆက္
ခုန္ၾကြေနေပလိမ့္။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ ဆရာမင္းသု၀ဏ္တုိရဲ႕ ေခတ္စမ္းကဗ်ာမ်ားဟာလည္း ရာစုအဆက္ဆက္ ၀င္းျပက္ေနေပလိမ့္၊

စာေပသစ္မုခ္ဦးက ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ၾကည္ေအးတုိ႔ ကဗ်ာေတြကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ေသြးသားထဲ ျမစ္ႀကီးတျမစ္လုိ တသြင္သြင္
စီးဆင္းေနဆဲပါ။
စာေပပံုသဏၭာန္တရပ္ဟာ အဓိပၸာယ္မ့ဲ ေပၚေပါက္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ (မိဘမ့ဲ အဖမ့ဲသားေတြ မဟုတ္ဘူး။) ေခတ္ရဲ႕

ေတာင္းဆုိမႈအရ ေပၚေပါက္လာတာပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ေခတ္စမ္းရဲ႕ ေနာက္ၿမီးဆဲြ န၀ဂႏၳ၀င္ကဗ်ာေတြကုိလည္း မပစ္ပယ္ခ့ဲပါဘူး။
ေခတ္နဲ႔ အံမ၀င္ေတာ့တ့ဲအခါ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ အႏုပညာေတြဟာ ယဥ္ေက်းမႈျပတုိက္ထဲ ခ့ံခ့ံညားညား
ေနရာယူခ့ဲၾကပါတယ္။ အသစ္ကုိ ျမတ္ႏုိးတ့ဲ လူငယ္မ်ားဟာ အတားအဆီးေတြ၊ အတန္းအစားေတြ၊ အပိတ္အဆုိ႔ေတြၾကားက

ရုန္းကန္ဖူးပြင့္လာရတာဟာ ဓမၼတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးနဲ႔လူငယ္ အေဟာင္းနဲ႔အသစ္ ပဋိပကၡအတြက္ကေတာ့ ေခတ္တုိင္းမွာ
ရိွေနမွာပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ဂႏၳ၀င္ကဗ်ာေတြကုိ မပစ္ပယ္ခ့ဲပါဘူး။ ႏွလုံးသားထဲက ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိး တန္ဖုိးထား
သိမ္းဆဲထားဆဲပါပဲ။
ကေန႔ ေခတ္ေပၚကဗ်ာကုိ စူးရွထက္ျမက္စြာ တစုိက္မတ္မတ္ ေရးဖဲြ႔ေနသူကေတာ့ ကဗ်ာဆရာၾကည္ေမာင္သန္းပဲ
ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကည္ေမာင္သန္းရဲ႕ မုိးေ၀မဂၢဇင္း ၁၉၈၂ မွာ ‘ေပါင္ခ်ိန္ၾကစုိ႔’ ကဗ်ာကုိ မွတ္မွတ္ရရ စတင္ ဖတ္ဖူးခ့ဲပါတယ္။ ၁၉၈၉

ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ၾကည္ေမာင္သန္းရဲ႕ နိမိတ္ပုံေတြ၊ သေကၤတေတြ၊ စကားလုံးခြန္အားေတြဟာ ကဗ်ာဖတ္သူရဲ႕ ေသြးေၾကာထဲ
စုိက္ထုိးလုိက္သလုိ ပူေႏြးသြားၿပီး အလင္းတခု ပြားလာသလုိ ခံစားခ့ဲရပါတယ္။ ၾကည္ေမာင္သန္းရဲ႕ ကဗ်ာေတြထဲက ‘လက္’
‘ေရသူမနဲ႔ ညစာစားျခင္း’ ကဗ်ာေတြဟာ ကဗ်ာဖတ္သူရင္ထဲကုိ စဲြထင္က်န္ရစ္ခ့ဲတ့ဲ ကဗ်ာေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာၾကည္ေမာင္သန္းရဲ႕ ေသြးခုန္ႏႈန္းကုိ တုိင္းထြာႏုိင္ဖုိ႔ ပန္းအလကၤာစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ တင္ဆက္လုိက္ပါတယ္။
ပထမဦးဆုံး ကဗ်ာဆရာအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ပုံကုိ သိပါရေစ။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

126

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/
ေျဖ - ကဗ်ာဆရာအျဖစ္ကုိ ေရြးခ်ယ္ခ့ဲျခင္းမဟုတ္ပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက စာေတြဖတ္၊ ကဗ်ာေတြဖတ္၊ သီခ်င္းနားေထာင္၊
ဂစ္တာတီး၊ ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ရင္း အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာၿပီး ကဗ်ာေတြစမ္းေရး၊

မဂၢဇင္းေတြကုိ ကဗ်ာေတြ လွမ္းပုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ရွဳမ၀၊ မုိးေ၀၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ မုိးေ၀မဂၢဇင္းမွာ ‘ဆူးေလဘုရားလမ္းရဲ႕
ရာဇ၀င္’ ဆုိတ့ဲ ကဗ်ာကုိ ပထမဆုံး ပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပခံရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက စာမူခ မရပါဘူး။ စာအုပ္လက္ေဆာင္ပဲ ရပါတယ္။
အဲဒီလုိနဲ႔ ကဗ်ာေတြ ဆက္ေရး၊ မဂၢဇင္းေတါကုိ စာမူဆက္ပုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ အပယ္ခံရတာလည္း ရိွ၊ ေဖာ္ျပခံရတာေတြလည္း

ရိွပါတယ္။ ဘ၀မွာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး က်င္လည္ခ့ဲေပမယ့္ ကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ တစ္ခုတည္းနဲ႔ ကဗ်ာေတြ
ေရးေနခ့ဲတာပါ။ ေရးခ်င္တ့ဲအခါလည္းေရး၊ မေရးခ်င္တ့ဲအခါလည္း မေရး၊ မဂၢဇင္းေတြဆီ ပုိ႔ခ်င္တ့ဲအခါလည္း ပုိ႔၊

မပုိ႔ခ်င္တ့ဲအခါလည္း မပို႔ဘဲ ေနခ့ဲပါတယ္။ တကၠသုိလ္ေရာက္မွ ကဗ်ာေရးမယ္၊ ဘဲြ႔ရမွ ကဗ်ာေရးမယ္၊ ပင္စင္ယူၿပီးမွ
ကဗ်ာေရးမယ္၊ ပုံမွန္၀င္ေငြရိွမွ ကဗ်ာေရးမယ္၊ ဘ၀မွာ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပေတာ့မွ ကဗ်ာေရးမယ္၊ လူရင္၀င္ခ်င္လုိ႔
ကဗ်ာေရးမယ္၊ ဘ၀မွာ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပေတာ့မွ ကဗ်ာေရးမယ္၊ လူရာ၀င္ခ်င္လုိ႔ ကဗ်ာေရးမယ္။ ေတြ႔ကရာေတြ
ေလွ်ာက္ေရးၿပီး ကေလာင္နာမည္ လူသိမွ ကဗ်ာေရးမယ္ စသည္ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္ခ့ဲျခင္း လုံး၀မဟုတ္ပါ။ တစ္ဆက္တည္း

ဆက္ေျပာရရင္ ကဗ်ာေရးလာတာ ပုံႏွိပ္စာလုံး စျဖစ္ခ်ိန္က စ ေရတြက္ရင္ ၂၄ ႏွစ္ေက်ာ္ ရိွပါၿပီ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ကဗ်ာဆရာလုိ႔
မခံယူရဲေသးပါ။ ကဗ်ာဆရာဆုိတာ ကဗ်ာဖတ္သူနဲ႔ အခ်ိန္ကာလက သတ္မွတ္ေပးပါလိမ့္မယ္။ ခုခ်ိန္ထိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္
ကဗ်ာေရးသူလုိ႔ပဲ ခံယူပါတယ္။
ေလးစားအားက်ခ့ဲတ့ဲ ျပည္တြင္းျပည္ပ ကဗ်ာဆရာေတြကုိ ေျပာျပပါလား။
ေျဖ- ေျပာရရင္ေတာ့ ဖတ္ဖူးသမွ် ဂႏၳ၀င္ကဗ်ာဆရာအားလုံးကုိ ႀကိဳက္ပါတယ္။ သူတုိ႔က ေသခ်ာၿပီးသားမုိ႔ပါ။
ႀကိဳက္ခ့ဲတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ ျပည္တြင္းကဆုိ ဂႏၳ၀င္ေရာ၊ ေခတ္စမ္းေရာ၊ တာရာေခတ္၊ မုိးေ၀ေခတ္ကေန
ဒီေန႔ကဗ်ာေတြအထိ ႀကိဳက္တာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ စိတ္ထဲေပၚေပါက္သေလာက္ ေျပာရရင္ ရွင္မဟာရ႒သာရ၊
ရွင္မဟာသီလ၀ံသ၊ ရွင္ဥတၱမေက်ာ္လည္း ႀကိဳက္တာပဲ၊
ဦးၾကင္ဥ၊ ဦးေၾကာ့လည္း ႀကိဳက္တာပဲ။
စိႏၱေက်ာ္သူဦးၾသ၊ ၀န္ႀကီးပေဒသရာဇာလည္း ႀကိဳက္တာပဲ။
ဖုိးသူေတာ္ဦးမင္း၊ လူဦးမင္းတုိ႔လည္း ႀကိဳက္တာပဲ။
ဦးပုည၊ အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖလည္း ႀကိဳက္တာပဲ။
သခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္း၊ ေဇာ္ဂ်ီ၊ မင္းသု၀ဏ္တုိ႔လည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။
ဒဂုန္တာရာ၊ ၾကည္ေအး၊
ေဒါင္းႏြယ္ေဆြ၊ ေနေသြးနီ၊
မင္းလွညြန္႔ၾကဴး၊ ၾကည္လင္၊
ကန္ၿမဲေအးေက်ာ္၊ ၀င္းေဖ၊
ေမာင္သင္းခုိင္၊ ေမာင္ေလးေအာင္၊
ေမာင္ယဥ္မြန္၊ ေဖာ္ေ၀း၊
သုခမိန္လိႈင္၊ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္၊
ေအာင္ခ်ိမ့္၊ ေျမခ်စ္သူ၊
ေမာင္လူမိွန္၊ သစၥာနီ၊
ေဇာ္(ပ်ဥ္းမနား)၊ မအိ၊

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

127

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/
ေမာင္ခုိင္မာ၊ ပုိင္စုိးေ၀၊
ေမာင္သင္းပန္ (နာမည္ေတြ ေကာက္သင္းေကာက္ေနရလုိ႔ တခ်ဳိ႕ ေလးစားအားက်ေပမယ့္ ေမ့ေနတ့ဲ ကဗ်ာဆရာေတြ
ခြင့္လႊတ္ပါ)။
ျပည္ပကဆုိရင္လည္း (ဘာသာျပန္ေတြကတဆင့္) ရိွတ္စပီးယား၊ ဒန္ေတ၊ ဂြယ္ထည္၊ တဂုိးတုိ႔လည္း ႀကိဳက္တာပဲ။
မာယာေကာ့ဖ္စကီး၊ နီရူဒါ၊ ဘားေတာ့ဗရက္၊ အုိက္က်င့္လည္း ႀကိဳက္တာပဲ။ အိလိေယာ့၊ ဒလန္ေတာမတ္လည္း ႀကိဳက္တယ္။
ေအာ္ဒင္၊ စီေဒးလူး၀စၥ၊ စတီဖင္စပါဒါလည္း ႀကိဳက္တာပဲ။ အေမရိကန္က အလန္ဂ်င္းစဘတ္၊ ရုရွက ယက္ဖတူရွင္ကုိ၊

ေဘာစနက္စင္စကီး၊ ျပင္သစ္က ဂ်က္ကြက္ပေရးဗား၊ ဂ်ာမနီက အုိက္ဇင္ဘာဂ်ာ၊ အီတလီက ကြာစီမုိဒုိ၊ အေရွ႕ဥေရာပက ဟုိးလမ္၊
ပုိပါ၊ ဟားဘတ္တုိ႔လည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေနာက္ အုိက္ယာလန္က ေရွးမတ္စ္ေဟနီ၊ မကၠစီကုိက ေအာက္တုိဗီယုိပါဇ္ စသည္ျဖင့္
ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေနာက္ ေတာင္အာဖရိက၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ အင္ဒုိနီးရွားက အမည္မမွတ္မိေတာ့တ့ဲ
ေမာ္ဒန္ကဗ်ာဆရာေတြကုိလည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။
ဘယ္လုိစာမ်ဳိးကုိ ေဇာင္းေပးဖတ္ပါသလဲ။
ေျဖ- စာနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အစုံဖတ္ပါတယ္။ လက္လွမ္းမီသေရြ႕ အခ်ိန္ရိွသေရြ႕ေပါ့ဗ်ာ။ သုိင္း၀တၳဳ၊ တက္က်မ္းနဲ႔
ဆုံးမစာေတြကလဲြရင္ေပါ့ဗ်ာ။ သမုိင္းစာအုပ္ေတြ၊ အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္ေတြလည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။ ၀တၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္ေတြကို

ဖတ္သလုိ ၀တၳဳရွည္ႀကီးေတြကုိလည္း အခ်ိန္ေပးဖတ္ပါတယ္။ ဘက္စ္ဆဲလားေတြကုိလည္း အခ်ိန္ရရင္ အင္တာတိန္းမင့္ အေနနဲ႔
ဖတ္ပါတယ္။ ရုပ္ျပတုိ႔၊ ကာတြန္းတုိ႔လည္း ဖတ္ပါတယ္။ အက္ေဆးနဲ႔ ကဗ်ာကေတာ့ ဦးစားေပးေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ခါတစ္ရံ
အမ်ဳိးသားစာေပကုိ ဖတ္ပါတယ္။
ကဗ်ာတပုဒ္ရဲ႕ အသက္နဲ႔ ပန္းတုိင္က ဘာလဲ။
ေျဖ- ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ အႏုပညာေျမာက္စြာ ဆဲြေဆာင္မႈရိွၿပီး ကဗ်ာဖတ္သူကုိ ေက်နပ္ခံစားေစရရင္ လုိရင္းေရာက္တယ္
ထင္တာပဲ။
ပံုသဏၭာန္ နဲ႔ အေၾကာင္းအရာ ဘာက ပုိအေရးႀကီးပါသလဲ။
ေျဖ- ဘယ္ဟာကမွ ပုိအေရးမႀကီးပါဘူး။ လုိက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္။
ပုိ႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေတြက ဗဟုိခ်က္ မ့ဲရမယ္လုိ႔ တခ်ဳိ႕က ေျပာၾကတယ္။ အခု ကုိၾကည္ေမာင္သန္းေရးေနတ့ဲ ကဗ်ာေတြက
ခင္ဗ်ားရဲ႕ဘ၀ကုိ ဗဟုိခ်က္ျပဳေရးေနတာ မဟုတ္ဘူးလား။
ေျဖ- ပုိ႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ တတ္ကြ်မ္းနားလည္တ့ဲ လူေတါ ေဆြးေႏြးေျပာဆုိၾကပါေစ။
ကြ်န္ေတာ့ကဗ်ာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရးခ်င္သလုိ ေရးပါမယ္၊ တျခားဟာလည္း ေရးခ်င္ေရးပါတယ္။
ကုိၾကည္ေမာင္သန္္းက ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္မလာရင္ ဘာျဖစ္လာမယ္ ထင္ပါသလဲ။
ေျဖ - ကြ်န္ေတာ့အေနနဲ႔ကေတာ့ ကဗ်ာေရးသူ ျဖစ္မလာရင္ ကဗ်ာဖတ္သူေတာ့ ျဖစ္ေနမွာပဲ။
ကေန႔ေခတ္ေပၚကဗ်ာဟာ အရိွန္အဟုန္နဲ႔ စီးဆင္းေနသလား။ ေရစီး တန္႔ေနပါသလား။
ေျဖ - ကေန႔ ေခတ္ေပၚကဗ်ာဟာ အရိွန္အဟုန္နဲ႔လည္း မစီးဆင္းပါ။ ရပ္တန္႔ျခင္းလည္း မရိွပါ။ ပုံမွန္ စီးဆင္းေနတယ္လုိ႔ပဲ
ျမင္ပါတယ္။
ကဗ်ာေရးမယ့္လူငယ္ေတြကုိ ဘာေျပာခ်င္သလဲ။
ေျဖ - မ်ားမ်ားဖတ္၊ နည္းနည္းေရး။
ကုိၾကည္ေမာင္သန္းေရးတ့ဲ ‘လက္’၊ ‘ေရသူမနဲ႔ ညစာစားျခင္း’၊ ‘အာရွတုိက္ရဲ႕တေနရာ’၊ ‘ေတာင္အေမရိကကုိ သြားခ်င္တယ္’

ကဗ်ာေတြထဲက ဘယ္ကဗ်ာကုိ ပုိၿပီး အားရသလဲ။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

128

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/
ေျဖ - ကုိယ့္ကဗ်ာေတြ ကုိယ္ျပန္ဖတ္ၿပီး တခါတေလ အားရသလုိပဲ၊ တခါတေလေတာ့လည္း အားမရဘူး။
ကုိၾကည္ေမာင္သန္း ကဗ်ာလုံးခ်င္းထုတ္ဖုိ႔ အစီအစဥ္ ရိွ မရိွ သိပါရေစ။
ေျဖ - အေျခအေနေပးတ့ဲ တေန႔ေပါ့ဗ်ာ။ ခုထက္ထိ ေမာင္ေလးေအာင္ တကုိယ္ေတာ္ ကဗ်ာလုံးခ်င္း မရိွေသးဘူး။
ေမာင္လူမိွန္လည္း မရိွေသးဘူး။ ေဖာ္ေ၀းတုိ႔၊ ေျမခ်စ္သူတုိ႔ေတာင္ ကြယ္လြန္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ကဗ်ာလုံးခ်င္းေတြ
ထြက္လာၾကတာပါ။ ကဗ်ာေရးတ့ဲသူအတြက္ ကဗ်ာလုံးခ်င္း ရိွရင္လည္း ေကာင္းပါတယ္။ မရိွရင္လည္း ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။
ကုိၾကည္ေမာင္သန္းနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ထဲက ႀကိဳက္တ့ဲကဗ်ာဆရာေတြက ဘယ္သူေတြလဲ။
ေျဖ - ေမာင္ျပည့္မင္း၊ ခင္ေအာင္ေအး၊ ေနမ်ဳိး၊ မုိဃ္းေဇာ္၊ ခုိင္ၿမဲေက်ာ္စြာ၊ ေမာင္ဖီလာ၊ ေဇာ္ယုပုိင္၊ မင္းႏုိင္သား၊ ၾကည္ေဇာ္ေအး၊
ေနာက္ မဂၢဇင္းကုိ ကဗ်ာ ဘယ္ေတာ့မွ မေပးတ့ဲ ေက်ာက္ဆည္က တည္ဘြားဦး၊ ေမွာ္ဘီက ၀င္းေဇာ္လြင္။
စတုဂံေတြ၊ ႀတိဂံေတြထဲမွာ စာေတြသြပ္ၿပီး ပုိ႔စ္ကဗ်ာလုိ႔ ေျပာေနတ့ဲ လူေတြကုိ ကုိၾကည္ေမာင္သန္း ဘယ္လုိျမင္ပါသလဲ။
ေျဖ - သူတုိ႔လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၾကပါေစ။ အေပၚလီနဲ႔တုိ႔လည္း လုပ္ခ့ဲတာပဲ။ ၀ါသနာပါသူေတြ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၾကပါေစေလ။
ကုိၾကည္ေမာင္သန္းဟာ ‘မႏၱေလး ထန္းရိပ္ညိဳဆု’၊ ‘ပ်ဥ္းမနားအလယ္ရုိးမဆု’၊ ‘ဦး၀င္းၿငိမ္းရဲ႕ ေရႊအျမဳေတစာေပဆု’ ေတြ ရထားတ့ဲ
ကဗ်ာဆရာတဦး အေနနဲ႔ ဆုေပးတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခင္ဗ်ားရဲ႕အျမင္ကုိ သိပါရေစ။
က်ေနာ္ ၁၉၉၈ မွာ ‘မႏၱေလးစာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ အႀကိဳက္’ ကဗ်ာဆု (ထန္းရိပ္ညိဳဆု မဟုတ္ေသးပါ)၊ ၂၀၀၆ မွာ
‘အလယ္ရုိးမကဗ်ာဆု’၊ ၂၀၀၆ မွာပဲ ‘ေရႊအျမဳေတကဗ်ာဆု’ေတြကုိ ရခ့ဲပါတယ္။ ဆုေပးတယ္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔ အႏုပညာကုိ
အသိအမွတ္ျပဳတာပါပဲ။ အဲဒီအတြက္ ၀မ္းသာပါတယ္။ ေငြလည္းရေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆုရလုိ႔ဆုိၿပီး ဘ၀င္ျမင့္စရာ၊
ႀကီးက်ယ္စရာအေၾကာင္း မရိွပါ။ ဆုမရေပမယ့္ ေတာ္တ့ဲ ေကာင္းတ့ဲ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။

ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ေတြကေတာ့ အကယ္ဒမီရၿပီးရင္ အႏုပညာေၾကး ပုိရတယ္လုိ႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ကဗ်ာဆုရၿပီးတ့ဲ
ကဗ်ာေရးသူကေတာ့ ကဗ်ာစာမူခ ပုိေတာင္းလုိ႔ မရဘူးဗ်ဳိ႕။ ။(မူရင္း - ပန္းအလကၤာ မဂၢဇင္း)

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

129

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း
ၾကည္ေမာင္သန္း

ဒီဇင္ဘာ ၁၄၊ ၂၀၀၈
သူမက

က်ကဲြသြားတ့ဲ ယဥ္ေက်းမႈ
က်ေနာ္က
မေပ်ာ္ရႊင္တ့ဲ …
လိႈင္းလုံးႀကီးေတြ တလုံးၿပီးတလုံး
ျဖတ္ေမာင္းသြားတာကုိ

က်ေနာ္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနမိရဲ႕
ကေလးတေယာက္ရဲ႕ ဦးေခါင္းထဲကုိ

ေရာင္စုံခဲတံေတြ ထုိးထည့္ခ့ဲၾကတယ္
ေငြနဲ႔ အညိွဳ႕ခံရတ့ဲဘ၀
ေငြနဲ႔ အညိွဳ႕ခံရတ့ဲ အခ်ိန္ကာလ
တစ္ဆုိ႔ေနတ့ဲ လည္ပင္းထဲကုိ

ေရွာေရွာရွဴရွဴ သီခ်င္းတပုဒ္ေလာက္
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ စီးဆင္းပါ့မလဲ။ ။
[ မူရင္း - မေဟသီမဂၢဇင္း၊ ၂၀၀၆ ဇြန္လ ]

မိသားစုႏွင့္ ပုိ၍ေ၀းရာသုိ႔
http://moemaka.blogspot.com/

က်ဳိင္းတုံေထာင္
မင္းကုိႏုိင္

ဦးဣႆရိယ (ခ) ေအာင္ကုိၿငိမ္း
သိန္းေဇာ္ [ဘုိကေလး]
ေက်ာ္ေက်ာ္ဆန္း
ေ၀လြင္မ်ဳိး

မုိင္းဆတ္ေထာင္
ကုိကုိႀကီး
သိန္း၀င္း

ေ၀လြင္မ်ဳိး

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

130

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/
ဘူးသီးေတာင္ေထာင္
ေ႒းၾကြယ္

ျပည့္ၿဖိဳးလိႈင္ [ဘုိကေလး]
ဟန္စိန္ [အင္းစိန္]
စည္သူေမာင္
ညီညီမင္း

ဦးပဏၰ၀ံသ (ခ) ျပည္ေက်ာ္
ေက်ာ္မင္း (ခ) ၀ဏၰ
လိြဳင္ေကာ္ေထာင္
ျမေအး

သီဟေအာင္ [ဘုိကေလး]
ပီတာ [လိႈင္]

ေကာ့ေသာင္းေထာင္
ၿပံးခ်ဳိ

ေအာင္မ်ဳိးပုိင္ [ဘုိကေလး]
ခ်စ္ခင္ [တံြေတး]

ထြန္းမင္းေအာင္ [သမုိင္းၿမိဳ႕သစ္]

ၿဖိဳးေဇယ်ာေသာ္ (ခ) ေဇယ်ာေသာ္
ကေလးၿမိဳ႕ေထာင္
မ်ဳိးေအာင္ႏုိင္ (ခ) ေအာင္ႏုိင္

ေနလင္းေအာင္ [ဘုိကေလး]
စုစုေႏြး

ရဲျမတ္ဟိန္း [အင္းစိန္]
ေရာဘတ္စန္းေအာင္
သိန္းလြင္ဦး

ျမစ္ႀကီးနားေထာင္
လွမ်ဳိးေနာင္

သီဟသက္တင္ [ဘုိကေလး]
ျမစံ

သိန္းေအး [အင္းစိန္]

တင္၀င္း [ေတာင္ဒဂုံ]

ေအာင္ျမင့္ [သာေကေတ]
စုိးၾကြယ္ [ေတာင္ဒဂုံ]
ဇင္မင္းထြန္း

ဦးစႏၵိမာ (ခ) ေဆြမင္း
ဇာဂနာ (ခ) သူရ
ပူတာအုိေထာင္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

131

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/
ေအာင္သူ
ဘုိဘုိ၀င္းလိႈင္
စံေဘာ္

ဖားအံေထာင္
ဉာဏ္လင္း

ျပည့္ၿဖိဳးေအာင္ [ဘုိကေလး]
ေနဘုန္းလတ္ (ခ) ေနမ်ဳိးေက်ာ္
ကုိကုိလတ္

သန္႔ဇင္ေအာင္
လားရွဳိးေထာင္
မင္းေဇယ်

ျမတ္လင္းထြဋ္ [ဘုိကေလး]
ဟန္နီဦး [တာေမြ]

ေအာင္ေဇာ္ဦး [ေတာင္ႀကီး]
အုန္းေက်ာ္ [ေဒါပုံ]
ထြန္းေငြထြန္း

ဦးဣႏၵက (ခ) ေအာင္ဆန္းျမင့္
မင္းဟန္

ေတာင္ႀကီးေထာင္

ေက်ာ္မင္းယု (ခ) ဂ်င္မီ
ေမာင္ကံ [၀ါးခယ္မ]
ေဇာ္၀င္း

စုိးျမင့္ထိန္ [ေျမာက္ဥကၠလာ]
ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာ္
ေဇာ္သက္ေထြး
ကသာေထာင္

အ့ံဘြယ္ေက်ာ္
သန္းေဌး [ေဒါပုံ]
ၿမိတ္ေထာင္

ေက်ာ္ေက်ာ္ေထြး (ခ) မာကီး
ေတာင္ငူေထာင္
ေဇာ္ေဇာ္မင္း
၀င္းေမာ္

ထြန္းဦး (ခ) ငါးကုလား
ျမသန္းထုိက္

ေအာင္ေဇၿဖိဳး

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

132

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/
စစ္ေတြေထာင္
သန္းတင္ (ခ) ႀကီးသန္း

ဦးစႏၵာသိရိ (ခ) ျမင့္ဟန္ (ခ) ဦးဇင္းပုရစ္
ေက်ာ္ဇင္၀င္း [ေဒါပုံ]
ေဇယ်ာလင္း

ေအာင္ထြန္းျမင့္
ဗန္းေမာ္ေထာင္
ပ႑ိတ္ထြန္း

ေအာင္သိန္းလြင္ (ခ) ရွဲ
မ်ဳိးခင္ [ရန္ကင္း]
ေက်ာ္စြာေ႒း

ထြန္းထြန္းႏုိင္ [ေျမာက္ဥကၠလာ]
ထား၀ယ္ေထာင္
ေဇယ် (ခ) ကုလားမ
လူတင္၀င္း
စန္းလြင္ဦး

ေမာ္လၿမိဳင္ေထာင္
သက္ေဇာ္

ေစာေအာင္မင္းႏုိင္ [ဟသၤာတ]
ေမာင္ေမာင္သိန္း
သရက္ေထာင္
နီလာသိန္း

ေက်ာ္စုိး (ခ) ေတာ္ကီ

ဦးေကာ၀ိတ (ခ) ေက်ာ္ၿငိမ္း
ခင္ေအး [ေတာင္ဒဂုံ]
သာယာ၀တီေထာင္
မာမာဦး
မ်ဳိးခုိင္
မငယ္

ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ [ေတာင္ဥကၠလာ]
ေအးမင္းမင္း

ပုသိမ္ေထာင္
သင္းသင္းေအး (ခ) မီးမီး
ေအာင္သိန္း (ေရွ႕ေန)

ကပ္ခန္႔ခြာလ္ (ခ) အန္ေထာ္နီ
ဦးနႏၵ (ခ) သန္းထြဋ္ေအး

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

133

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အယ္ဒီတာ ကုိေအာင္ဆန္း
တင္မုိး
ဒီဇင္ဘာ ၁၂၊ ၂၀၀၈
သတၱိရိွရိွ၊ တာ၀န္သိသိ
စာ၏၀န္တာ၊ ငါ့၀န္တာဟု

တာ၀န္သိစိတ္၊ ျခေသ့ၤစိတ္ႏွင့္
အဂၤလိပ္ေက်ာင္းအုပ္ေရွ႕က အယ္ဒီတာ။
ၿခိမ္းေျခာက္ေသာ္လည္း မျဖဳန္
ေခ်ာ့ေျမွာက္ေသာ္လည္း မတုန္
အုိးေ၀အယ္ဒီတာ၏ဂုဏ္။
‘ငရဲေခြး’ ကုိ
ေရးသူေဖာ္ခုိင္း၊ ရာဇ၀င္ရုိင္းေရာ့မည္

ေျခာက္တုိင္းမေၾကာက္၊ ဒူးမေထာက္သည္
ရဲရဲေတာက္အယ္ဒီတာ။
ေက်ာင္းထုတ္ခံ၍
အမွန္ဘက္က၊ ရပ္တည္ျပသည္
သမဂၢအယ္ဒီတာ၊ သူေခါင္းမာ၍

၁၉၃၆ အေရးေတာ္ပုံ ေပၚခ့ဲသည္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

134

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အကယ္၍သာ
အယ္ဒီတာ ကုိေအာင္ဆန္း၊ ရာဇ၀င္ႏြမ္းခ့ဲလွ်င္
လြတ္လပ္ေရးလမ္း ပြင့္ပါ့မလား။
အယ္ဒီတာ့စားပဲြ၊ သူ႔အံဆဲြမွ
ခဲစာလုံးေတြရဲ႕ တန္ဖုိးမ်ား

လြတ္လပ္ေရးရဲ႕ ေရႊတံခါး။ ။
[ မူရင္း - ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္း၊ ၁၉၈၅ ၾသဂုတ္ ]

THURSDAY, JULY 17, 2008

သူစိမ္းေတြၾကားမွာ
ေရးသူ- ႏုႏုရည္ (အင္း၀)

ဒီေန႔ဆိုရင္ ဂ်ဴမံုတို႔၊ ခ်န္ဂင္တို႔၊ အြန္ေစာ တို႔ရဲ႔ ေ႐ွး ဂ်ိဳေဆာင္ နယ္ေျမ၊ 'ကုန' လို႔ သူတို႔
အတိုေကာက္ ေခၚတဲ့ (KNUA)၊ ကိုးရီးယား အႏုပညာတကၠသိုလ္ကို ေရာက္တာ၊

ခုႏွစ္ရက္ေျမာက္တဲ့ ေန႔ေပါ့။ အခု အခန္းထဲက breakfast စားတဲ့ ေနရာကေန လွမ္းၾကည့္
လိုက္ရင္၊ လက္တကမ္းမွာ စိမ္းျမေနတဲ့ သစ္ပင္အုပ္ေတြကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ၁၉၉၃
ခုႏွစ္ကမွ စၿပီး တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္တဲ့ .....။ အရာရာမွာ ၿပီးျပည့္စံုၿပီး ႏိုင္ငံရဲ႔

နံမည္အႀကီးဆံုး အႏုပညာတကၠသိုလ္တဲ့ .....။ ဒီေလာက္အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာ တကၠသိုလ္ဟာ
စိမ္းျမေနတဲ့ ေတာအုပ္ထဲမွာ၊ .... ေတာအုပ္ထဲမွာ.....။ ရင္ထဲမွာ နာက်င္ရျပန္ၿပီ....။

စိန္ရတုေက်ာ္လြန္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတို႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က စိမ္းျမတဲ့ ကံ့ေကာ္ေတာ ကေတာ့
မ႐ွိေတာ့ဖူးေနာ္ ....။ ေမ (၃) ရက္ မနက္ခင္းကို မစဥ္းစားပါရေစနဲ႔။ ေၾကာက္မက္ဖြယ္

ေလခၽြန္သံ၊ တခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ တုန္လႈပ္ဖြယ္ သစ္ပင္ေတြရဲ႔ ယိမ္းႏြဲ႔မႈ ..။ ဘယ္ေတာ့မွ
မၾကားခ်င္ေတာ့တဲ့ သြပ္ျပားခ်င္း ႐ိုက္ခတ္သံ၊ လူမ်ားစြာရဲ႔ အထိတ္တလန္႔ ေအာ္ဟစ္သံ၊

ကေလးေတြရဲ႔ သနားစဖြယ္ ငိုေႂကြးသံ..။ နာက်င္စရာေတြ ... မ်ားစြာ ..၊ မ်ားစြာ ...၊ မ်ားစြာ ....။

ကၽြန္မ ေနထိုင္ရာ တကၠသိုလ္ ဆရာမ်ားရဲ႔ အခန္းေလးက နဲနဲ ေလ၀င္သက္သာတဲ့
မီးဖိုခန္းေလးထဲမွာ၊ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္..၊ ည ဆယ့္ႏွစ္နာရီကေန၊ ေနာက္ေန႔ ဆယ္ႏွစ္နာရီထိ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

135

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

'ပု' ေနခဲ့ရတာ..။ အေမွာင္ထုႀကီးထဲမွာ၊ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေလး တလက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္
ဆုပ္ရင္းေပါ့။

မနက္လင္းအားႀကီးမွာ ေၾကာက္စရာ အသံႀကီး တသံနဲ႔အတူ၊ ကၽြန္မတို႔ အေဆာက္ အဦႀကီး
ၿပိဳက်ၿပီလို႔ ထင္လိုက္တာ..။ 'တိုက္ၿပိဳၿပီ'လို႔ ကၽြန္မ ေအာ္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မ ခင္ပြန္းက

'သတိထား...၊ သတိထား..၊ မေၾကာက္နဲ႔' တဲ့။ ၿပီးေတာ့ လင္းေရာင္ ပ်ပ်မွာ အရိပ္မဲႀကီးတခု
ကၽြန္မတို႔ကို ဖံုးလႊမ္းသြားသလိုပဲ....။

ကၽြန္မတို႔ အေဆာက္အဦးရဲ႔ အမိုးႀကီး အခ်ပ္လိုက္ ကြာက်လာတာ..။ ႀကီးမားလွတဲ့ အဲဒီ
အမိုးႀကီးက ေက်ာင္းဆရာေတြရဲ႔ ကားစုတ္ကေလးေတြေပၚကို ႐ိုက္ခတ္ ဖံုးအုပ္
လိုက္ေတာ့တာ..။

အမိုးမ႐ွိေတာ့တဲ့ အေပၚဆံုးထပ္က အခန္းေတြထဲကို မိုးေတြ ေလေတြ၊ ဒလေဟာ

၀င္လာခဲ့တာေပါ့။ အသက္လုၿပီး ေအာက္ထပ္အခန္းေတြကို ဆင္းေျပးၾကရတဲ့ ပါေမာကၡေတြ၊
ကထိကေတြ၊ မိသားစုေတြ.....။
၁၁' x ၄၅' အက်ယ္အ၀န္း႐ွိတဲ့ အခန္း႐ွည္ေမ်ာေမ်ာေလးေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့

တကၠသိုလ္ဆရာမ်ားရဲ႔ ေလးထပ္တိုက္ အေဆာက္အဦး နီနီေတြကို တခုေသာ စာေပေဟာ
ေျပာပြဲကအျပန္ အကိုႀကီး ကိုသုေမာင္က အထုပ္ဆြဲ လိုက္ပို႔ရင္း 'ဒါ တကၠသိုလ္ ဆရာမ်ားရိပ္
သာလား.... ေရခဲတိုက္ေတြနဲ႔ တူတယ္' လို႔ ေနာက္ေျပာင္ခဲ့ဖူးတယ္။ ရယ္ေမာရင္း၊
ႏႈတ္လွန္ထိုးရင္းက ၀မ္းနည္းနာက်င္ခဲ့ဖူးတယ္။

ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို႔ ရမွာမဟုတ္တဲ့ ဒီအိပ္မက္ဆိုး မုန္တိုင္းႀကီးနဲ႔အတူ တကိုယ္
ေကာင္းဆန္သူေတြ၊ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံသူေတြ၊ လူလူခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈ ဆိုတာကို
အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ မ်က္ကြယ္ျပဳႏိုင္သူေတြ၊ ႐ွိသမွ်ေလးကို ခြဲေ၀ေကၽြးၿပီး
႐ိုင္းပင္းကူညီၾကသူေတြကို ကၽြန္မ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

နာဂစ္ကေျပာျပတဲ့ ရင္နာစရာ ဇာတ္လမ္းေပါင္းမ်ားစြာ၊ တေထာင့္တညကို ဘယ္လို မ်ား
ေရးရက္ပါ့မလဲ...။ နားေတာင္မွ မေထာင္ရဲခဲ့ဘူး။ တြံေတး၊ ကြမ္းျခံကုန္း၊ ေဒးဒရဲ

သြားလမ္းမႀကီး၀ဲယာက လူတန္း႐ွည္ႀကီးေတြ၊ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာေတြ၊ ကၽြန္မတို႔ လူမ်ိဳးေတြ....၊

ဒုကၡသည္ခ်င္းအတူတူ၊ ႐ွိသမွ်ေလးထဲက ခြဲေ၀ေကၽြးႏိုင္တာ၊ မ႐ွိတဲ့ ၾကားထဲက လွဴဒါန္းရဲတာလဲ
ကၽြန္မတို႔ လူမ်ိဳးေတြပါ။ ကၽြန္မတို႔ ရင္ထဲမွာ ႐ွိေနႏိုင္ေသးတဲ့ ဒီစိတ္ဓာတ္ ကေလးဟာ
ျမန္မာဆိုတာ ႐ွိေနေသးသေရြ႔၊ ႐ွိေနႏိုင္ပါရေစ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ကြယ္ မသြားရ ပါေစနဲ႔....။
ေရနစ္သူေတြကို ၀ါးကူထိုးခဲ့တဲ့ နာဂစ္ေရ...၊ တို႔ တိုင္းျပည္ေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ
ျပန္မလာပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္.....။

ေနာက္ဆံတငင္ငင္နဲ႔ ထြက္လာရတဲ့ ဒီခရီးဟာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မကို ဖိတ္တဲ့ရက္ ထက္
ဆယ္ရက္ေက်ာ္ ေနာက္က်ေနခဲ့ပါၿပီ...။ e-mail ဘယ္ေတာ့မွ မသံုးတဲ့ ကၽြန္မ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း

ကိုးရီးယားကဗ်ာဆရာဟာ သိပ္ စိတ္ပူေန႐ွာပါၿပီ။ အႏုပညာသမားတို႔ရဲ႔ အမူအက်င့္ အားလံုး႐ွိတဲ့
ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းဟာ သူတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ နံမည္အႀကီးဆံုး ဒီအႏုပညာတကၠသိုလ္ရဲ႔ (President) ပါ။
ပါေမာကၡခ်ဳပ္ႀကီးေပါ့ေလ.....။ အ့ံၾသစရာ မေကာင္းဘူးလား....။ 'မင္း ဒီလိုေနရာမွာ ႐ွိေနတာ
ငါဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို႔ မရဘူး' လို႔ ကၽြန္မက ေျပာေတာ့ သူလဲ ဘယ္လုပ္ခ်င္ပါ့မလဲတဲ့...။

ဒါေပမယ့္ အႏုပညာတကၠသိုလ္ရဲ႔ (Prisedent) ဟာ ႏိုင္ငံေက်ာ္ အႏုပညာ႐ွင္တေယာက္ပဲ
ျဖစ္သင့္တယ္ဆိုၿပီး သမတက တာ၀န္ေပးအပ္ျခင္းကို ခံရတာတဲ့ေလ..။ "မင္းသိသားပဲ၊ ငါ
ကဗ်ာပဲ ေရးခ်င္တာ၊ တာ၀န္ေတြနဲ႔ မေနခ်င္ပါဘူး..၊ ငါရတဲ့ လစာ ၀မ္ သိန္းသံုးရာေက်ာ္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

136

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

မမက္ဖူး" တဲ့...။

ကၽြန္မနဲ႔ သူနဲ႔က ၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္၊ IWPI, U.S မွာ၊ အိုင္အို၀ါ IOWA တကၠသိုလ္မွာ ေပါ့...။ အဲဒီမွာ
ဆံုၾကၿပီး ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ႏိုင္ငံတကာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ ျပဇာတ္ဆရာေတြ
ဆယ့္ခြန္ႏွစ္ယာက္မွာ ထံုးစံအတိုင္း တူရာ၊ တူရာ တြဲၾကေတာ့ ကၽြန္မရယ္၊

အမ်ိဳးသမီးသတင္းစာဆရာမ ဗီယက္နမ္မေလးရယ္၊ ကိုးရီးယား ကဗ်ာဆရာရယ္၊ အိႏၵိယ
ျပဇာတ္ဆရာရယ္ တြဲမိၾကၿပီး၊ ေမာင္ႏွမေတြလို ျဖစ္သြားၾကေတာ့တာ။ အိုင္အို၀ါက (Hawkeye)
အေဆာင္မွာ မေထာ္မႏွမ္းေတြ ျဖစ္ေနက်။ ကၽြန္မနဲ႔ ဗီယက္နမ္မေလး ဗိုသီဟိုတို႔ ကို

ကိုးရီးယားသူငယ္ခ်င္း ဟြမ္ (Hwong) က အျမဲအကူအညီ ေပးခဲ့တာ။ ေတာကတက္လာတဲ့
ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ (911) ရဲ႔ ဖံုးနံပါတ္ကို မွားႏွိပ္လို႔ ရဲေရာက္လာတာလဲ ႐ွိတယ္။
အခန္းထဲမွာ အာ႐ွဟင္းေတြ ခ်က္မိလို႔ Smoke Alarm ထျမည္ တာလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္...။

တကယ္ေတာ့ e-mail ဆိုတာကို ဘယ္လိုဟာလဲ ဆိုတာ ကၽြန္မနဲ႔ 'ဟို' ကို သင္ေပးခဲ့သူဟာ
KNUA ပါေမာကၡခ်ဳပ္ႀကီးေပါ့...။ ဒါေပမယ့္ အထင္ေတာ့ မႀကီးလိုက္ပါနဲ႔။ အိုင္အို၀ါ
တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္ အေပၚထပ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္း

ကိုးရီးယားတေယာက္ကို သြားေခၚလာၿပီး သင္ေပးခဲ့တာပါ...။ သူကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ..၊ e-mail
လိပ္စာ ႐ွိေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ မသံုး...။ အိုင္အို၀ါ တကၠသိုလ္တခြင္မွာ သူ၀ါသနာပါတဲ့ ဓာတ္ပံု
႐ိုက္တဲ့အလုပ္ကို လုပ္ဖို႔ ကင္မရာႀကီးတလြယ္လြယ္နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတာ..။ ကၽြန္မနဲ႔ 'ဟို' က
ဓာတ္ပံုေမာ္ဒယ္ေတြေပါ့..။ လြမ္းစရာပါ။ ဒါေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႐ွစ္ႏွစ္ကေပါ့ေလ၊ ကၽြန္မတို႔
သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ဒီလို ျပန္ဆံုၾကလိမ့္မယ္လို႔လဲ တခါမွ မေတြးခဲ့မိပါဘူး...။

ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း စီစဥ္ထားတဲ့ ကၽြန္မအခန္းဟာ (KNUA) ရဲ႔ အေဆာင္ ေျမညီထပ္မွာ ပါပဲ။
ဒါေပမယ့္... အခန္းကို ေတြ႔တာနဲ႔ ကၽြန္မ သိပ္အံ့ၾသသြားမိတာပဲ။ အခန္းက အက်ယ္ႀကီး၊

ကၽြန္မစိတ္ထင္ ေပအစိတ္ပတ္လည္ေလာက္ ႐ွိမယ္။ အခန္းထဲမွာ မီးဖိုေခ်ာင္ေလးလဲ ပါတယ္။
အိုးခြက္ပန္းကန္ အျပည့္အစုံ၊ လွ်ပ္စစ္ေရေႏြးအိုး၊ မိုက္က႐ိုေ၀့ဖ္၊ ေရခဲေသတၱာ၊ ႏွစ္လံုးတြဲ

ဂက္စ္မီးဖို၊ တကယ့္ကို လိုေလေသးမ႐ွိတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ေလးပဲ။ ကြန္ျပဴတာ၊ တယ္လီဖံုး၊ တီဗြီ၊
ဒီဗြီဒီစက္၊ အဲယားကြန္း၊ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ သီးသန္႔အခန္းေလးနဲ႔ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္လဲ ႐ွိတယ္။
စတိုခန္းေလးေတာင္ ပါလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒီထဲေလးမွာ ေစာင္အပို၊ ေခါင္းအံုးအပိုေတြနဲ႔
ဖံုစုတ္စက္ကေလး ႐ွိတယ္။ အခန္းထဲစီးဖို႔ ဖိနပ္ႏွစ္ရံေတာင္ အဆင္သင့္ ႐ွိၿပီးသား။
ေဆာင္းတြင္းအတြက္ အေႏြးဓာတ္ေပးတဲ့ Heater လဲ ႐ွိတယ္။ စက္မႈထြန္းကားတဲ့ ႏိုင္ငံမို႔လား
မေျပာတတ္ပါဖူး.....။

ကၽြန္မသြားခဲ့ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အစီအစဥ္ေတြမွာ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အခန္းေတြထဲမွာ

ဒီေလာက္ေကာင္းတာမ်ိဳး မေတြ႔ခဲ့ဖူးဘူး။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္မမို႔လို႔ စီစသ္ေပးတာ
မဟုတ္ဖူး။ တကၠသိုလ္ အေဆာင္ရဲ႔ ေျမညီထပ္မွာ ဒီလိုအခန္းမ်ိဳး ခြန္ႏွစ္ခန္းခန္႔ ႐ွိတယ္။

ႏိုင္ငံတကာက ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ အႏုပညာ႐ွင္၊ အႏုပညာနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ ပညာ႐ွင္ေတြ အတြက္
သီးသန္႔ အထူးခန္းတဲ့...။
အေဆာင္အေပၚထပ္က အခန္းေတြမွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာက ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ေတြရဲ႔
ေလးေယာက္ခန္းေလးေတြ ႐ွိတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ အေဆာင္လခ၊ တလ ေဒၚလာ (၁၅၀)

ေပးေနရတယ္။ ဒါေတာင္မွ ေနခ်င္တဲ့သူတိုင္း ေနလို႔ မရဖူး၊ စာေမးပြဲရမွတ္ (၉၀) ေက်ာ္တဲ့ သူမွ
ေနခြင့္ရတာတဲ့။ အေဆာင္မွာ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ဖြင့္ေပးထားတဲ့ စက္ထဲကေန ေကာ္ဖီတို႔၊

ေခါက္ဆြဲျပဳတ္တို႔ကို ၀ယ္လို႔ရတယ္။ ခ်က္စားခ်င္ရင္လဲ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြအတြက္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

137

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဘံုမီးဖိုခန္း ႐ွိတယ္။ ဘံုအ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ေတြလဲ ႐ွိတာေပါ့။ အားလံုးဟာ

လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေပမဲ့ စည္းကမ္းေတာ့ ႐ွိတယ္။ အေဆာင္အ၀င္အထြက္ တံခါးကို လက္ေဗြနဲ႔
ဖြင့္မွ ၀င္လို႔ရတယ္။ ညႏွစ္နာရီဆို တံခါးကို လံုး၀မဖြင့္ေပးေတာ့ဖူး။ အေဆာင္႐ံုးခန္းနဲ႔

ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ အေစာင့္လဲ ႐ွိတယ္။
အေဆာင္႐ံုးခန္းေရွ႔မွာ တကၠသိုလ္ရဲ႔ လႈပ္႐ွားမႈ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းေတြ၊ အပတ္စဥ္ထုတ္၊
လစဥ္ထုတ္ေတြကို ေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္မ ေကာက္ၾကည့္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အ႐ုပ္ၾကည့္႐ံုပဲ၊
အားလံုးဟာ ကိုးရီးယား စာေတြနဲ႔ေလ......။

ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းရဲ႔ ဒီ (KNUA) 'ကုန' မွာလဲ အႏုပညာဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္မ်ားအားလံုး ကို

ကိုးရီးယားလိုပဲ သင္တယ္။ ဒီတကၠသိုလကို္ တက္ခ်င္ရင္ ၀င္ခြင့္ရလို႔ ေရာက္လာရင္ေတာင္
ကိုးရီးယားစကားကို ေျခာက္လ အျပင္းအထန္ သင္ရတယ္။ ၿပီးရင္ ၀င္ခြင့္စာေမးပြဲကို
ကိုးရီးယားလို ေျဖရသတဲ့...။ အဲဒီ စာေမးပြဲေအာင္မွ ဆက္တက္ခြင့္ ရတာတဲ့၊ က်ရင္ေတာ့

ျပန္ေပေတာ့ေပါ့....။ အဲဒီတခုကေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ မသိပါဖူး၊ ဂ်ပန္လဲ အဲဒီလိုပဲေလ၊
ကိုယ့္ဘာသာစကားကို ျပန္႔ပြါးေအာင္ ျမႇင့္တင္ၾကတဲ့ သေဘာေပါ့။ ျမႇင့္တင္ႏိုင္ၾကလို႔လဲ
ျမႇင့္တင္ၾကတာပါ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို တျခား ႏိုင္ငံတကာက အထင္ႀကီးၿပီကိုး။ ဒီႏိုင္ငံမွာ

ေက်ာင္းတက္ခ်င္ၾကၿပီ၊ ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္ၾကၿပီ၊ ဒီႏိုင္ငံမွာ Training ဆင္းခ်င္ၾကၿပီ
ဆိုမွေတာ့ လုပ္လို႔ ရၿပီေလ။ တို႔ဘာသာစကားနဲ႔ပဲ သင္ေပးႏိုင္မယ္ေပါ့...။

ကၽြန္မတို႔ အစီအစဥ္မွာေတာင္မွ ကိုးရီးယားဘာသာစကား အေပ်ာ္ထမ္းသင္ၾကားေရး
ပါေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ ေျပာရေသးတယ္...။ 'အညာေဆး႐ိုး' တို႔၊ 'ဂန္ဆန္းမီသာ'
တို႔၊ 'မီဟာနယ္' တို႔ေလာက္ေတာ့ ငါရတယ္လို႔....။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ ဘာသာစကားဟာ

အေကာင္းဆံုး၊ အထိေရာက္ဆံုးေသာ စည္း႐ံုးေရးလမ္းေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ကိုးရီးယား႐ုပ္႐ွင္ ေတြက

တဆင့္ ႏိုင္ငံတကာကို ေရာက္ၿပီးသားပါ။ ကၽြန္မတို႔ဆီမွ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကစၿပီး လူငယ္လူ႐ြယ္
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုးရီးယား႐ုပ္႐ွင္ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြေၾကာင့္ ကိုးရီးယားစကားကို
အေတာ္အသင့္ နားလည္ေနၾကတာပဲ။ ကိုးရီးယားမင္းသား မင္းသမီးေတြ ကို အ႐ူးအမူး

ျဖစ္ေနတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ အမ်ားႀကီး၊ လူႀကီးပိုင္းေတြလဲ ဇာတ္လမ္းေတြ ကို အ႐ူးအမူး
ျဖစ္ၾကတာပဲ....။ တကယ္လဲ သူတို႔ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မ ၀န္ခံရမွာပါ။ ႐ုပ္႐ွင္ crazy

ကၽြန္မတေယာက္ ဘယ္တုန္႔ကမွ ေခါင္းထဲ မ႐ွိခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုးရီးယား႐ုပ္႐ွင္ဆိုတာကို စၿပီး
ၾကည့္မိတဲ့အခါ အ့ံအားသင့္ခဲ့ရတယ္။ ႏိုင္ငံတကာကို ထိုးေဖာက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီပဲေလ။ အားက်

အတုယူစရာေတြပါပဲ။ ဒီမွာ ဥပေဒပါရဂူဘြဲ႔ လာတက္ေနတဲ့ ညီမငယ္ မီမီေလးက ေမး႐ွာတယ္။
ကၽြန္မကို ပါတီတခုမွာ ကိုးရီးယားပါေမာကၡ ဆရာမႀကီးတေယာက္က ေျပာတယ္။ (၁၉၅၈-၅၉)
ခုႏွစ္ေတြတုန္းက ကိုးရီးယားေတြက ျမန္မာျပည္ကို Traning လာဆင္းရတာတဲ့...။ ဟုတ္လား
138
vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ဟင္ မမ လို႔ ေမး႐ွာတယ္။ ကၽြန္မ မသိႏိုင္ဖူးေလ..၊ ကၽြန္မ တႏွစ္သမီးအ႐ြယ္က၊ လြန္ေလၿပီး
ေသာ ကာလက အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုး။

ကၽြန္မရဲ႔ သက္ျပင္းခ်သံကို အိပ္ရာေဘးမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးထဲက

ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္ ၾကားသြားတယ္ ထင္ပါရဲ႔...။ ျပံဳးစပ္စပ္နဲ႔ ေျမးကေလးက ဘာျဖစ္လို႔လဲ
အဖြားတဲ့..။ ေျမးကေလးေရ..... တီးမစ္ထုပ္ေတြ ေမ့လာခဲ့လို႔ အဖြားသိတ္မႀကိဳက္တဲ့ ေကာ္ဖီကို
အင္တာနက္က ျမန္မာသီခ်င္းသံေလးနဲ႔ ေမွ်ာခ်ေနရတယ္။

မနက္တိုင္ ေသာက္ေနက် အဖိုးေဖ်ာ္တဲ့ အိမ္လက္ဘက္ရည္ကို လြမ္းလိုက္တာ....။
'xx အေဖာ္မပါဘဲနဲ႔ကြယ္xx ပင္လယ္ျဖတ္xx ကမၻာကိုပတ္ကာx- သြားတတ္သူရယ္xx' တဲ့။
ခ်စ္တဲ့သူ အျမဲဆိုတတ္တဲ့ သီခ်င္းေလးေပါ့..။ ဟုတ္ပါရဲ႔ေလ၊ ကၽြန္မက ခဏခဏ ခြဲခါြ

သြားတတ္သူကို...။ ဘယ္ေနရာသြားသြား၊ တပါတ္ေနရင္ အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္မအေၾကာင္း ကို

သိတဲ့ သူက မွာေတာ့ မွာလိုက္႐ွာပါတယ္...။ 'you are not child' တဲ့..။ ကေလးမဆန္ပါနဲ႔တဲ့။
ကေလးမဟုတ္ဖူးတဲ့။ ခက္တာပဲ...။ ကၽြန္မက မေန႔ကေတာင္ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း(our president)
ကို ေစ်းဆစ္ၾကည့္ၿပီးၿပီ...။ ကဗ်ာဆရာက နားလည္စြာ တဟားဟား ရယ္ေပမယ့္.. မရဖူးတဲ့။
ကၽြန္မ ေျခာက္လႀကီးေတာင္ ဒီမွာေနရမွာ...။

ေျမးကေလးေရ.... ၾကည့္ေနရင္းက မိုး႐ြာလာျပန္ၿပီ..။

ကၽြန္မ ဒီကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္း သိတာနဲ႔ ေျပးလာ႐ွာတဲ့၊ ေမြးစားသား 'ေဘာေက်ာ္ကေလး' က
မေန႔ညက ကၽြန္မဓါတ္ပံုေတြကို e-mail ကေန ပို႔ေပး႐ွာတာ သီခ်င္းေလးတပုဒ္ပါ၊

ပါလာတယ္ေလ။ အာဇာနည္ရဲ႔ သီခ်င္းေလးက၊ ေကာင္းလိုက္တာ၊ ဒီသီခ်င္းေလးကို ကၽြန္မ
မၾကားခဲ့ဖူးပါလား...။
"xx သူစိမ္းေတြၾကားမွာxx လႈပ္႐ွားရင္းပဲသာxx ဒို႔ႏွစ္ဦး ရည္မွန္းတာxx ေမွ်ာ္လင့္ဆဲပါ"
"..ျပန္ဆံုႏိုင္မဲ့.. ေန႔ရက္ေလးေတြ မေရာက္ေသးခင္..."

"..လြမ္းရက္ေတြကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔... ျဖတ္ေက်ာ္မွာ..." တဲ့။
ႏုႏုရည္-အင္း၀

၂၀ - ၆ - ၂၀၀၈။
KNUA (Korea)

FRIDAY, JULY 25, 2008

သူစိမ္းေတြၾကားမွာ (၂)
ေရးသူ- ႏုႏုရည္ (အင္း၀)

'ခူႏြာ (KNUA)' ရဲ႔ ညေနခင္းဟာ ဒီလိုက်ေတာ့လဲ မိုးေလ၀သကင္း႐ွင္းၿပီး သာေတာင့္သာယာ
႐ွိေနျပန္ေရာ။ မေန႔က တေန႔လံုး မိုးေတြအံု႔မဲၿပီး ႐ြာေနခဲ့တာ။ ဒီေန႔က်ေတာ့

အံု႔ျပက္ျပက္ကေလးနဲ႔၊ ညေနက်ေတာ့ ေနေရာင္ေတြ ၀င္းပလာေရာ။ ဒီအခိ်န္ ဟာ ကိုးရီးယား
ေႏြရာသီခ်ိန္ေပါ့။ သူတို႔မွာ ရာသီေလးမ်ိဳး ႐ွိတယ္တဲ့...။ ေႏြဦးရယ္၊ ေႏြရာသီရယ္၊
ေဆာင္းဦးရယ္၊ ေဆာင္းရာသီရယ္ (Spring, Summer, Autum, Winter) ေပါ့။ မတ္၊ ဧၿပီ၊ ေမက
139
vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေႏြဦး၊ ဇြန္၊ ဇူလိုင္၊ ၾသဂုတ္က ေႏြရာသီ။ စက္တင္ဘာ၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ႏို၀င္ဘာက ေဆာင္းဦး၊
ဒီဇင္ဘာ၊ ဇႏၷ၀ါရီ၊ ေဖေဖာ္၀ါရီက ေဆာင္းရာသီေပါ့။ အေနာက္ႏိုင္ငံရဲ႔ ရာသီနဲ႔

အတူတူပဲေပါ့ေလ...။ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ ကၽြန္မ အႀကိဳက္ဆံုး ရာသီဟာ Fall ေခၚတဲ့

ေဆာင္းဦးရာသီပဲ။ သစ္႐ြက္ကေလးေတြ ေႂကြခါနီး အေရာင္ေျပာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ တေတာလံုး၊
တေတာင္လံုး သစ္႐ြက္ေရာင္စံုနဲ႔ ဖံုးလႊမ္းၿပီး ၾကည့္လို႔ကို မ၀ႏိုင္ေအာင္ပဲ....။ ဒီမွာလဲ ...
ေအာက္တိုဘာက်ရင္ အဲလိုပဲ သစ္႐ြက္ကေလးေတြ အေရာင္ေျပာင္းသတဲ့။

ေတာအုပ္ကေလးထဲက KNUA လဲ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ သိပ္လွမယ္ ထင္တယ္.... ။
သူတို႔ ေႏြရာသီမွာ ၾသဂုတ္လဟာ အပူဆံုးလလို႔ ေျပာေပမဲ့ အခု ဇြန္လမွာထဲက သူတို႔ေတြကို

ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ပူေနၾကၿပီ။ အခုလို ေနကေလးသာတာနဲ႔ အပါးဆံုး၊ အေပါ့ဆံုး၊ အတိုဆံုး
၀တ္စံုေတြနဲ႔ အျပင္ကို ထြက္လာၾကေတာ့တာပဲ။ လက္ထဲမွာလဲ ေရပုလင္းေတြ၊ ေရခဲေခ်ာင္းေတြ
ကိုယ္စီနဲ႔။ တကယ္ေတာ့.... သူတို႔မွာက သိတ္ေအးတဲ့ အခ်ိန္ပဲ မ်ားတာကိုး။

ေျခာက္လေလာက္က အျပင္ထြက္ရင္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ထူေပ့၊ ေႏြးေပ့ဆိုတဲ့ အ၀တ္ေတြနဲ႔
ၾကပ္စည္းသလို ထုပ္ပိုးထားၾကရတာတဲ့ေလ။

သူတို႔က ပူေနေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေနလို႔ထိုင္လို႔ ေကာင္း႐ံုပဲ။ ညေနခင္း
ေလကေလးက ေအးစိမ့္စိမ့္ေလးနဲ႔ ႐ွပ္အက်ႌလက္႐ွည္ေလး ၀တ္ထားတာေတာင္ ေခၽြးမထြက္ဖူး။
ညက်ရင္လဲ အခန္းထဲမွာ အဲယားကြန္းဖြင့္ဖို႔ ေ၀းလို႔ ကၽြန္မမွာ ေစာင္ျခံဳရေသး တယ္။

သူတို႔ကေတာ့ ေနရာအႏွံ႔မွာ လွ်ပ္စစ္က ေပါေပါနဲ႔ အဲယားကြန္းေတြ သိပ္ဖြင့္ၾကတာပဲ။ 'ထိုင္း'

လိုပဲ၊ ထိုင္းမွာလဲ ဘယ္ေနရာသြားသြား၊ အဲယားကြန္းေတြကို ေအးစိမ့္ေနေအာင္ ဖြင့္ထားၾကတာ၊
အဲယားကြန္း ခန္းထဲကေန အျပင္ထြက္တာနဲ႔ ဖ်န္းကနဲ ပူသြားတာႀကီးကို.. ကၽြန္မ
လံုး၀မႀကိဳက္ဖူး။ ခ်င္းမိုင္မွာ အဲဒီ ေအးလိုက္၊ ပူလိုက္ေၾကာင့္ လည္ေခ်ာင္းေတြနာၿပီး
တအားဖ်ားဖူး ၿပီးကတည္းက အဲယားကြန္းကို ကၽြန္မ သိပ္ေႀကာက္သြားတာ။

ကၽြန္မတို႔ 'ခူႏြာ' ရဲ႔ ေက်ာင္းေနာက္ေပါက္ကို ထြက္တဲ့ ျဖတ္လမ္းကေလးဟာ ကၽြန္မ

အခန္းေဘးမွာဆိုေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားကို မွန္ခ်ပ္ႀကီးေတြေနာက္ကေန အျမဲျမင္ေနရ
တတ္တယ္။ ခန္းဆီးေတြ ဖြင့္ၿပီး ကၽြန္မ မနက္စာ စားတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ သူတို႔နဲ႔ အျမဲလက္ျပ

ႏႈတ္ဆက္ေနက်ေပါ့။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြေရာ၊ အျပင္လူေတြေရာ၊ မ်က္ႏွာေနကာတဲ့
ဦးထုပ္တျခမ္းေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔။ အသက္ႀကီးတဲ့ အုပ္စု..၊ အသက္ငယ္တဲ့အုပ္စု..၊ အားလံုးဟာ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး..နဲ႔၊ ေအာ္..... ကံေကာင္းသူေတြ.. ေပ်ာ္ပါေစေလ။

ကၽြန္မတို႔ေတာင္ သူတို႔ကို အားက်ၿပီး၊ မိုးမ႐ြာတဲ့ ညေနတိုင္း၊ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ ၾကတယ္။
မ်ားေသာအားျဖင့္က ကၽြန္မနဲ႔ တခန္းေက်ာ္က နီေပါသူ ပန္းခ်ီဆရာမေလး 'အယ္ရီနာ' နဲ႔။
ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အယ္ရီနာက သူ႔ရဲ႔ ငါးႏွစ္သားေလးကို အရမ္းလြမ္းတဲ့ အေၾကာင္းကို

တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း အေမးအျမန္းကလဲ ထူေသးတယ္...။ ကိုးရီးယားရဲ႔ ေခတ္မီတိုးတက္မႈ
အေငြ႔အသက္ေတြကို အားက်ခံစားရင္းက သက္ျပင္းက ခ်ၿပီ.....။ ၿပီးတာနဲ႔

"ႏုႏု ... ၾကည့္ပါအုန္း..၊ မီးေတြက ထိန္လင္းေနတာပဲ၊ ေရာင္စံု မီးေတြနဲ႔ ... ပန္းခ်ီကားလိုပဲ...၊
နီေပါမွာေလ.. တပါတ္ကို သံုးရက္ပဲ မီးလာတာ.." တို႔။

"ေျမေအာက္ရထားက သိပ္ျမန္တာပဲေနာ္...၊ သိပ္ေကာင္းတာပဲ၊ နီေပါမွာ မ႐ွိဖူး.." တို႔ေတြကို
ေျပာၿပီးရင္၊ ကၽြန္မကို ေမးေရာ..။ ကၽြန္မက ႐ူးသလို၊ ေပါသလို လုပ္ေနရင္၊ မေက်မနပ္နဲ႔

ကၽြန္မမ်က္ႏွာကို ေသခ်ာလိုက္ၾကည့္ရင္း၊ ရယ္ေမာတတ္တယ္။ သူကခ်ည္းပဲ ေမးလြန္းလို႔
တခါဟာေတာ့ ကၽြန္မက.. သူတို႔ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ (Passport) အေၾကာင္း

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

140

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေမးလိုက္မိတယ္...။

"အယ္ရီနာ.. မင္း Passport သက္တမ္း ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္ထိ ႐ွိလဲ.. "
"2018 ထိေလ...၊ ငါ.. ကိုးရီးယားလာခါနီးမွ သက္တမ္းတိုးလာတာ.."
"ဘာ... 2018.. ဟုတ္လား..."

"ဟုတ္တယ္ေလ...၊ ငါတို႔ သက္တမ္းက (၁၀) ႏွစ္ေလ..."
"ဟုတ္လို႔လား"

သူက ဆက္ၿပီး ကုလားသံ၀ဲ၀ဲနဲ႔..
" Passport " ကေတာ့ ဘဲရီး အီးခ်ီး၊ တရက္ထဲနဲ႔ ရတယ္တဲ့..။ ကၽြန္မက "ငါမယံုဖူး" လို႔

ေျပာေတာ့ လမ္းမႀကီးမွာ သ႔ူအိတ္ထဲက သူ႔ Passport ကို ဇြတ္အတင္း လိုက္ျပတတ္ေသးတယ္။
ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းေနာက္ေပါက္က ထြက္ၿပီး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ရင္၊ လမ္းမႀကီးရဲ႔
တဖက္ျခမ္းမွာ လွည္းတန္းေစ်းလို ေစ်းကေလးတေစ်း ႐ွိတယ္။ ေစ်းကေလးေပမဲ့

လိုတာအကုန္ရႏိုင္တဲ့ ေစ်းကေလး၊ ေက်ာင္းသားေစ်းကေလးေပါ့ေလ....။ ခ်င္းမိုင္
တကၠသိုလ္နားက ေက်ာင္းသားေစ်းလိုေပါ့။ ခ်င္းမိုင္က ခ်စ္စရာ ေက်ာင္းသားေစ်းကေလးကို
လြမ္းမိေသးေတာ့တယ္။ ခ်င္းမိုင္ ေက်ာင္းသားေစ်းကေလးမွာ အစစအရာရာ ေစ်းခ်ိဳတ

ယ္။ ထူးျခားတာ တခုက

ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြက ပိုက္ဆံျပတ္ရင္ ဒါမွမဟုတ္ အသစ္၀ယ္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္မွာ႐ွိတဲ့
အ၀တ္အစား၊ အသံုးအေဆာင္ေတြကို ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ေက်ာင္းသားေစ်းမွာ
ခ်ေရာင္းတတ္ၾကတယ္။ ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾက တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ ေပ်ာ္စရာႀကီး။ ညေနေစာင္းမွ
ေစ်းကေလးက စည္ၿပီး ည ဆယ့္တစ္နာရီေလာက္မွ သိမ္းတတ္တယ္။ အခု ကၽြန္မတို႔

ေက်ာင္းေနာက္က ေစ်းကလဲ အဲလိုပဲ။ 'ဆန္၀ဲကုတ္ (Sangwolgok)' ရပ္ကြက္ ေစ်းကေလးရဲ႔
နံမည္ကို နီေပါသူ အယ္ရီနာက နာမည္ေပးတယ္။ 'Win Market ၀င္းမားကက္' တဲ့။
ဘာျပဳလဲဆိုေတာ့ ဒီေက်ာင္းမွာ တဦးတည္းေသာ ျမန္မာေက်ာင္းသား ျဖစ္တဲ့
ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီးဌာနက ဒုၫႊန္မွဴး ဦးၫြန္႔၀င္းက ေခၚသြားခဲ့ၿပီး၊ ကိုးရီးယားစကားေပါက္တဲ့

ဦးၫြန္႔၀င္းက သူ႔ေဖာက္သည္ဆိုင္ေတြနဲ႔ အကုန္ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ တဲ့အျပင္၊ သူ႔စကား လူမသိ၊
လူ႔စကားသူမသိ ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မတို႔ကို အျမဲလိုလို ေစ်းလိုက္ ၀ယ္ေပးရတာကိုး။

ကိုၫြန္႔၀င္းနဲ႔က ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီးဌာနမွာ အရင္ကတည္းက ကၽြန္မနဲ႔ ဆံုဖူး သိဖူးၾကေတာ့
ဒီမွာေတြ႔တဲ့အခါ သူလဲ ၀မ္းသာ၊ ကိုယ္လဲ ၀မ္းသာေပါ့။ မႏၱေလးယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္က
ပန္းခ်ီတြဲဖက္ပါေမာကၡ ဦးျမတ္ထြန္းေအာင္လဲ ဒီမွာ ႐ွိတယ္။

တကယ္ပါပဲ...။ ေစ်းမွာလဲ သူတို႔ စကားမွ သူတို႔ စကား။ ၀မ္းေသာင္ဇင္ (one thousand)၊
တူးေသာင္ဇင္ (two thousand) ေလာက္ကို မရဘူး။ ထိုင္းေတြလိုပဲ။ ၀မ္း၊ တူး၊ သရီး၊ ဖိုး ကို
အဂၤလိပ္လို မသိတာ။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ ၀မ္းတူးသရီးဖိုး နဲ႔ ၀မ္းေသာင္ဇင္၊

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

141

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

တူးေသာင္ဇင္ေလာက္က ေစ်းသူေစ်းသားလဲ ရတယ္။

ေစ်းကေလး အစပ္နားကို ေရာက္တာနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္သည္ေတြရဲ႔ "ခၽြန္းႏြန္၊ ခၽြန္းႏြန္၊ အီ
ခၽြန္းႏြန္..." ဆိုတဲ့ အသံေတြက ဆူညံေနတာပဲ။ အာလူး၊ ၾကက္သြန္၊ မံုလာထုပ္၊ ခရမ္းသီး၊
မုန္ညင္း၊ မိႈအမ်ိဳးမ်ိဳး။ အဲဒါေတြကို ပလပ္စတစ္နဲ႔ ပက္ကင္ေလးေတြ ထုပ္ၿပီးသားကို

ကိုးရီးယားေငြ ၀မ္တေထာင္၊ ႏွစ္ေထာင္၊ သံုးေထာင္ဆိုၿပီး ေအာ္ေရာင္းေနၾကတာ...။ သူတို႔ ၀မ္
တေထာင့္ေျခာက္ဆယ္က အေမရိကန္တေဒၚလာေပါ့..။ သူတို႔ ေအာ္တဲ့ 'ခၽြန္းႏြန္' ဆိုတာ

တေထာင္၊ 'အီခၽြန္းႏြန္' ဆိုတာ ႏွစ္ေထာင္ေပါ့။ ၀မ္တေထာင္ဖိုးကေတာ့ အေပါဆံုးေပါ့။ ခရမ္းသီး
သံုးလံုးကို ၀မ္တေထာင္၊ မံုလာထုပ္ တထုပ္ ႏွစ္ေထာင္၊ အာလူး၊ ၾကက္သြန္၊ ခရမ္းသီး

ငါးဆယ္သား၊ ေျခာက္ဆယ္သားေလာက္ကို ႏွစ္ေထာင္၊ မိႈကေတာ့ မဆိုးဖူး၊ ငါးရာတန္
မိႈအစည္းကေလးေတြ ႐ွိတယ္။ ကၽြန္မ သေဘာက်တာ ကေတာ့ လမ္းေဘး ေစ်းကေလးေပမဲ့
သားငါးဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ေတြဟာ သိပ္လတ္ဆတ္ၿပီး သန္႔႐ွင္းေနတာပဲ။ အသားေတြကို
မွန္ေသတၱာေလးေတြထဲမွာ ထည့္ေရာင္းေပမဲ့ ငါးေတြက ဒီအတိုင္းပဲ။ ကၽြန္မတို႔ ဆီလိုပဲ
ခင္းေရာင္းတာပဲ...။ ဒါေပမဲ့ ယင္တေကာင္မွ မေတြ႔ရဖူး။ ငါးဆိုင္ေတြမွာ ျခင္ေဆးေခြေလးေတြ

ထြန္းထားတာေတာ့ ေတြ႔ရတယ္။ ၾကက္တေကာင္ ခပ္လတ္လတ္ အ႐ြယ္ ၀မ္သံုးေထာင့္ငါးရာ၊
၀က္သားကလည္း အစိတ္သားေလာက္ကို ၀မ္သံုးေထာင္ဖိုး ၀ယ္လို႔ရတယ္။ အမဲသားက သူတို႔
ဆီမွာ ေစ်းႀကီးတယ္..။ သူတို႔ဆီမွာလဲ အမဲသား ရေပမဲ့ အေမရိကားက ၀င္တဲ့ အမဲသားလဲ
႐ွိေတာ့ ေစ်းက ႀကီးတယ္။ ခုခ်ိန္ထိကို အေမရိကားက ၀င္တဲ့ အမဲသားေၾကာင့္

ႏြား႐ူးေရာဂါျဖစ္ပါတယ္ဆိုၿပီး အေမရိကားက အမဲသားကို အ၀င္မခံဖို႔ ဆႏၵျပေနၾကတာ ...
မၿပီးၾကေသးဖူး..။ ဆန္လဲ ေစ်းသိပ္ႀကီးတာပဲ..။ အည့ံဆံုးဆန္ ႏွစ္ကီလို (ဆန္တျပည္)
ေလာက္ကို ၀မ္းငါးေထာင္ ေပးရတယ္။ ဆန္နဲ႔ ထမင္းနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ သူတို႔က (၁၉၅၀)

ခုႏွစ္၀န္းက်င္က၊ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ဖူးေတာ့၊ ငတ္ခဲ့ဖူးေတာ့၊ သိပ္တန္ဖိုး ထားၾကသတဲ့...။ ဟင္းကို
သြန္ပစ္ခ်င္ပစ္၊ ထမင္းကို သြန္ပစ္တာ၊ ခ်န္ထားတာ ျမင္ရင္ ဆတ္ဆတ္ထိမခံႏိုင္ ေအာင္
စိတ္ဆိုးတာတဲ့ေလ။

ေစ်းကေလးရဲ႔ ထိပ္မွာ စူပါမားကက္လို ဆိုင္ႀကီးႀကီး (Discount Store) 'ေလွ်ာ့ေစ်းဆိုင္'

ဆိုတာလဲ ႐ွိေသးတယ္။ ကုန္ေျခာက္ဆိုင္ေပါ့။ စားေသာက္ကုန္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ လူသုံးကုန္ပစၥည္း၊
အလွကုန္ပစၥည္း၊ လူ႔အသံုးအေဆာင္နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး အားလံုး ႐ွိတဲ့ ဆိုင္ေပါ့။ ထူးျခားတာက
ပစၥည္းအားလံုးဟာ ေစ်းခ်ိဳေနတယ္။ တျခားဆိုင္ေတြထက္ (၀မ္ ငါးရာနဲ႔ တေထာင္ၾကားေလာက္)
ေစ်းႏႈန္းက သက္သာေနတယ္ေလ...။

ကၽြန္မကေတာ့ တလအတြင္းမွာပဲ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ လွည္းတန္းေစ်းနဲ႔တူတဲ့....၊ ခ်င္းမိုင္

ေက်ာင္သားေစ်းနဲ႔လဲ တူတဲ့၊ 'ဆန္၀ဲကုတ္' ေစ်းကေလးကို သံေယာဇဥ္ တြယ္မိပါၿပီ။ 'အီေကာ
ေအာ္မာ႐ို' 'ဒါ ဘယ္ေလာက္လဲဟင္' ဆိုတာကိုလဲ အလြတ္က်က္ၿပီး ေစ်း၀ယ္တတ္ပါၿပီ...။
ဒါေပမယ့္ အမယ္မ်ားမ်ား ၀ယ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုၫြန္႔၀င္းကို ေခၚရတာပဲ..။ အြန္ေစာတို႔၊

ခ်ိဳ၀မ္တို႔၊ ခ်န္ဂင္တို႔လိုေတာ့ မလွ႐ွာတဲ့ ေစ်းသည္မေလးေတြက ေက်ာင္းသားေတြဆိုတဲ့ အသိနဲ႔
ေစ်းေတြ အျမဲေလွ်ာ့ေပးၾက႐ွာတယ္..။ ကိုၫြန္႔၀င္းကို ေက်ာင္းသားမွန္းသိေနတဲ့...၊

ေစ်းသည္အဖြားႀကီးတေယာက္ဆိုရင္ ဆီပုလင္း ၀မ္ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာတန္ကို ၀မ္တေထာင္ပဲ
ယူတတ္တယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴတေထာင္ဖိုး၀ယ္ရင္၊ ဂ်င္းေတြပါ အဆစ္ထည့္ေပးလိုက္ ေသးတာ..၊

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ကို ႀကိတ္မွာထားေသးတယ္..။ သူ႔ဆိုင္မွာ သူ႔ေယာက်္ားနဲ႔ သူ႔ေယင္းမ ႐ွိေနရင္
ေစ်းလာမ၀ယ္နဲ႔၊ သူေလွ်ာ့ေပးလို႔ ရမွာ မဟုတ္ဖူးတဲ့ေလ..။ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့ 'အိုမား' ပါ။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

142

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကိုရီးယားရဲ႔ နံမည္ေက်ာ္ ကင္ခ်ီ (Kimchi) နံ႔ေတြ သင္းေနတဲ့ ေစ်းကေလးဟာ ည

ခုႏွစ္နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ မစည္ႏိုင္႐ွာဖူး။ ပူလြန္းလို႔ ေစ်း၀ယ္ေတြ မထြက္ၾကေသးတာတဲ့ေလ။
သူတို႔ ေႏြရာသီက ည (၈)နာရီထိလဲ ေနမ၀င္ေသးဖူးကိုး။ လမ္းေဘးေစ်းကေလးေပမဲ့

မီးေတြကလဲ ထိန္လင္းေနလိုက္တာမ်ား ေန႔က်လို႔..။ မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာ အမိ်ဳးမ်ိဳးေသာ
ကင္ခ်ီေတြဟာ စားခ်င့္စဖြယ္...။ သူတို႔က ကင္ခ်ီကို မုန္ညင္းကိုတင္မဟုတ္ဖူး၊ ငရုပ္သီးစိမ္း
ကင္ခ်ီ၊ မုတ္လာဥကင္ခ်ီ၊ မိႈကင္ခ်ီ၊ အမ်ားႀကီးပဲ..။ ခ်ဥ္ဖတ္ထည့္လို႔ရသမွ် ဟင္သီးဟင္႐ြက္

အကုန္ထည့္တာပဲ။ ကၽြန္မက သိတ္ႀကိဳက္လွတယ္ မဟုတ္ပါဖူး..။ င႐ုပ္သီးအစပ္ မစားႏိုင္ေတာ့
သူတို႔ .. ကင္ခ်ီေတြမွာက င႐ုပ္သီးမႈန္႔ေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ သိပ္မစားႏိုင္ဖူး။ အိုး.. သူတို႔ကေတာ့

ႀကိဳက္သလားမေမးနဲ႔..။ ကင္ခ်ီမပါရင္ ထမင္းမစားႏိုင္ဖူး။ ကၽြန္မတို႔ ငပိခ်က္တို႔၊ ငပိေထာင္းတို႔၊
ငါးပိရည္တို႔ လိုပဲေလ...။ 'သံုးလေလာက္ဆို အန္တီႏု အရမ္းစာခ်င္လာမွာ' ဆိုၿပီး သမီး 'မ်ိဳးမ်ိဳး'
(မ်ိဳးသႏၱာထြန္း) ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ငပိေထာင္းနဲ႔ ငါးရံ႔ေျခာက္ဖုတ္က သံုးလထိ မခံႏိုင္ ႐ွာပါဖူး။

ႏွစ္ပတ္အတြင္းမွာ ကၽြန္မက တအားလြမ္းၿပီး စားခ်င္ေနၿပီ..။ အသားမပါရင္ ထမင္းစားလို႔မရတဲ့
သူက မႏၱေလးက တူမေလး 'သမီးေ႐ႊစင္' ရဲ႔ ပဲပုပ္ေၾကာ္၊ ပဲေရပြေၾကာ္တို႔နဲ႔ 'ေဗဒါေ႐ႊၾကာ' ရဲ႔
လက္ဘက္သုပ္၊ ဂ်င္းသုပ္ေလးနဲ႔ ထမင္းျဖဴေလးနဲ႔တင္ကို အရမ္းကို ေကာင္းလို႔...။

ကိုးရီးယားအစားအစာကို ရန္ကုန္မွာကတည္းက ကိုးရီးယား စားေသာက္ဆိုင္မွာ စားခဲ့ဖူးပါတယ္။
ပဲေခါက္ဆြဲတို႔၊ ထမင္းသုပ္တို႔၊ ၀က္သားကင္၊ အမဲကင္တို႔ကို ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ညမွာစားရင္

မနက္က် အျမဲ ဗိုက္မေကာင္း ျဖစ္တတ္တယ္...။ ဒီမွာက်ေတာ့ ကၽြန္မေရာက္ခါစ ေက်ာင္းနားက
ဆိုင္ကေလးမွာ နီေပါသူ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ငါးကင္ရယ္၊ သူတို႔ ေႏြရာသီမွာ စားတဲ့ ေရခဲေတြနဲ႔

'ေခါက္ဆြဲေအး' ဆိုတာႀကီးကို စားမိပါတယ္..။ ျမန္မာျပည္လို မနက္ထိေတာင္ မေနဖူး၊ ႏွစ္နာရီ
အတြင္းမွာ (ကန္ေတာ့ပါရဲ႔) ၀မ္းေလွ်ာေတာ့တာပဲ..။ ဒါေတာင္ ကၽြန္မက (မ႐ိုေသ့စကား)
အင္မတန္ ၀မ္းခိုင္တဲ့ အမ်ိဳးအစား...။ အိပ္ရာႏိုးတာနဲ႔ သူ႔ကို ေခ်ာ့ေနရတာကိုက

အလုပ္တခုေလ။ အဲဒီတႀကိမ္တင္ မဟုတ္ဖူး..။ ေနာက္ ကိုးရီးယားစာ စားတဲ့အခါတိုင္း
ျဖစ္ေနေတာ့ သိပ္မစားရဲေတာ့ဖူးေပါ့...။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာ (our prisedent) က စပါယ္႐ွယ္ တည္ခင္းဧည့္ခံတဲ့
ကိုးရီးယား႐ိုးရာစားေသာက္ဆိုင္မွာက်ေတာ့ မဆိုးဖူး။ ကၽြန္မ ဘာမွ မျဖစ္ဖူး။ ဆိုးလ္ (Seoul)

ၿမိဳ႔မွာ အေကာင္းဆံုး ႐ိုးရာစားေသာက္ဆိုင္တဲ့...။ တကယ္လဲ ေကာင္းပါတယ္။ ကင္ခ်ီေတာင္မွ
တျခားကင္ခ်ီနဲ႔မတူဖူး။ စားလို႔ ေကာင္းေနတယ္...။ သူတို႔ ႐ိုးရာ အစားအေသာက္မွာ

ဆန္ျပဳတ္ပါတယ္။ ထမင္းျဖဴပါတယ္။ ေကာက္ၫႇင္းငခ်ိတ္လို စီးတီးတီးထမင္းနီ (ေရ သ႔ိုမဟုတ္
ဟင္ခ်ိဳနဲ႔ေဖ်ာ္ေသာက္ဖို႔)၊ ေရၫႇိထမင္းလိပ္၊ ကင္ခ်ီမ်ိဳးစံု၊ ပင္လယ္စာ သီး႐ြက္စံုဟင္းခ်ိဳ၊

၀က္သားျပဳတ္၊ အမဲသားလႊာျပဳတ္၊ ၾကက္ဥရယ္၊ အသားရယ္၊ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ရယ္ေရာၿပီး
အယွက္ေက်ာ္ထားတဲ့ ႐ိုးရာဟင္းတမ်ိဳး၊ တို႔ဟူးကို ခ်က္ထားတာလဲ ပါတယ္...။

ကၽြန္မ မႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ဆန္ျပဳတ္ပဲ။ ေပါ့႐ႊတ္ၿပီး ဆန္လံုးႀကီးေတြလဲ မေက်ပဲ ဘာအရသာမွ
မ႐ွိဖူး။ ၾကက္ဥအယွက္ေၾကာ္လိုဟာနဲ႔ ေရၫႇိထမင္းလိပ္(ဂင္ဘတ္)ကို ႀကိဳက္တယ္။ ပင္လယ္စာ
ဟင္းခ်ိဳ ႀကိဳက္တယ္။ ၀က္သားျပဳတ္နဲ႔ အမဲလႊာျပဳတ္က အရသာ႐ွိေပမဲ့

အကင္ေလာက္မေကာင္းဖူးလို႔ ကၽြန္မ စိတ္ထဲမွာ ထင္ေနတုန္း ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းက
ကင္ခ်ီတဖတ္ကို ယူ၊ ၿပီးေတာ့ ၀က္သားျပဳတ္တဖတ္ကို ထည့္လိပ္ၿပီး သူတို႔႐ိုးရာစတီးတူေလးနဲ႔
'ဒီလိုစားရတယ္ ငါ့ႏွမရဲ႔' ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို ေပးတယ္။ ေကာင္းသားပဲ။ 'ဒီလိုကိုး' လို႔ ကၽြန္မက
ေျပာၿပီး အမဲသားျပဳတ္နဲ႔ ကင္ခ်ီကို ေနာက္တလိပ္စားေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း မ်ိဳးခ်စ္စိတ္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

143

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ထက္သန္သူႀကီးဟာ တဟားဟားနဲ႔ သေဘာက် ႐ွာတယ္..။

မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ထက္သန္သူႀကီးဟာ ေန႔လည္စာ တည္ခင္းဧည့္ခံပြဲကို တက္ေရာက္လာတဲ့
ႏိုင္ငံတကာက ဖိတ္ၾကားထားေသာ အႏုပညာ႐ွင္မ်ားနဲ႔ ဖိတ္ၾကားသူမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္မိန္႔ခြန္း
ေခၽြေတာ့လဲ သူတို႔ ဘာသာ စကားနဲ႔ပဲ။ သူရဲ႔ ပီေအ က အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ရတယ္...။
အိုင္အို၀ါက IWP မွာတုန္းကလဲ အဲလိုပဲေလ...။ presentation လုပ္တာေရာ၊ ေမးခြန္းေျဖ
တာေရာ ဘာသာျပန္နဲ႔ပဲ လုပ္တာပဲ...။

သူက သူ႔မိန္႔ခြန္းထဲမွာ ကၽြန္မနဲ႔ ေတြခဲ့တဲ့ အိုင္အို၀ါက(IWP) အေၾကာင္း ကိုထည့္ေျပာ တယ္...။
ဟိုမွာေပါ့... အျမဲအတူတူတြဲခဲ့တဲ့ အာ႐ွလူမ်ိဳး ေလးေယာက္ေပါ့။ ကိုးရီးယားရယ္၊ ျမန္မာရယ္၊

အိႏၵိယရယ္၊ ဗီယက္နမ္ရယ္ေပါ့...။ သူတို႔ နာမည္ေတြက ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့
ဗီယက္နမ္သတင္းစာဆရာမ မွာက်လဲ အဟုတ္..၊ 'ေဟာင္Hao' ဆိုတဲ့ တလံုးကို

ခပ္ထစ္ထစ္ေျပာေတာ့ ကၽြန္မက 'ဗိုသီေဟာင္ Vothihao' လို႔ ေထာက္ေပးလိုက္ ေတာ့
'ဗိုသီေဟာင္' ပါ့..။ ၿပီးေတာ့ အိႏၵိယညီအကိုတေယာက္ကေတာ့ ဆိုၿပီး တန္႔သြားတယ္..။
'ေနပါအုန္း... သူ႔နာမည္က' ကို ဆိုၿပီး 'အင္...' ဆိုၿပီး ခဏရပ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို
လွမ္းၾကည့္ၿပီး 'ငါ့ႏွမေရ.. နာမည္ဘယ္သူ..' တဲ့..။ 'ေအာ္ဒါလား' ဆိုၿပီး ကၽြန္မက

ေထာက္ေပးလိုက္တယ္လို႔မ်ား ထင္ပါသလား။ ကၽြန္မလံုး၀သတိမရေတာ့ပါဖူး..။ အံ့ၾသစရာ..၊
ခုန သူစေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာ နာမည္ေတြ အားလံုး႐ွိေနခဲ့တာ..။ ျပႆနာပဲ..။
ကၽြန္မမွာ 'ေဆာရီးပဲ၊ ငါဘာျဖစ္လို႔ ေမ့သြားတာလဲ မသိဖူး' လို႔ ေရ႐ြတ္႐ံုမွတပါး

ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဖူး..။ 'အဲ...အိႏၵိယ ညီအကိုတေယာက္ေပါ့' ဆိုတာနဲ႔ပဲ ကဗ်ာဆရာဟာ
မိန္႔ခြန္းကို လက္စသပ္ရ႐ွာေတာ့တယ္..။
ထမင္းသာ ဆက္စားေနရေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး မေက်နပ္ၾကဖူး..။

တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မေျပာၾကေပမဲ့ ထမင္းကို ဆက္စားလို႔ မရဖူး။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမယ္
'ငါေတာ့ ဆရာလင္းယုန္ေမာင္ေမာင္ရဲ႔ ကိုျပားေတာ့ ျဖစ္ၿပီ' လို႔..။ ဆရာ့ကို ရန္ကုန္မႏၱေလး
အျမန္ရထားေပၚမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ကၽြန္မ ရယ္ေမာခဲ့တာေလ..။

စာေပေဟာေျပပြဲ သြားၾကရင္း မႏၱေလးသြား ရထားေပၚမွာ ဆရာလင္းယုန္ေမာင္ေမာင္ နဲ႔
ဆံုေတာ့ စကား၀ိုင္းဖြဲ႔ၾကရင္း ဆရာက 'တံတားဦးမွာ တို႔သူငယ္ခ်င္း ႐ွိတယ္၊

တေယာဆရာေလး.. မႏု သိမလား..၊ ေနပါအုန္းက.. သူ႔နာမည္က..' ဆိုၿပီး ဇာတ္လမ္းက
စေတာ့တာပဲ၊ နံမည္ကို ဘယ္လိုမွ ေဖာ္မရ၊ ကၽြန္မကလဲ 'တေယာဆရာေတြေတာ့ ႐ွိတယ္

ဆရာရဲ႔၊ နံမည္မသိေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ' ဆိုၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ..။ ဆရာ့ ခမ်ာစကားကို
ဆက္ၿပီး မေျပာႏိုင္ေတာ့ဖူး၊ 'ေနပါအုန္း.. ဒီနာမည္ကြာ' နဲ႔ သူ႔ထိုင္ခံုကို ျပန္သာ သြားေရာ၊
နံမည္က ေဖာ္လို႔မရဖူး..။

ကၽြန္မတို႔လဲ ညနက္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာေပါ့..။ မနက္ေလးနာရီေလာက္ အိပ္လို႔

ေကာင္းေနတုန္း... ဆရာလင္းယုန္ရယ္ေလ.. ''မႏု.. မႏု ထစမ္းပါအုန္း၊ ထစမ္းပါအုန္း.." တဲ့။
ကၽြန္မမွာ လန္႔ႏိုးၿပီး 'ဘာလဲဆရာ.. ဘာျဖစ္လို႔လဲ' ဆိုေတာ့.. 'သိၿပီ..သိၿပီ.. ကိုျပား.. ကိုျပား..'
တဲ့ေလ။ အားရ၀မ္းသာႀကီး ေအာ္ေျပာပစ္လိုက္ေတာ့..၊ တညလံုး မအိပ္ပဲ စဥ္းစားေနတာတဲ့၊ ခုမွ

စအိပ္ရမွာ ဆိုၿပီး စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာနဲ႔ သူ႔ ထိုင္ခံုကို ျပန္သြားတာကို ၾကည့္ရင္း.. ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ
ဆရာရယ္လို႔ ရယ္ေမာခဲ့ ဖူးတာေလ။ အခု တကယ္ 'ကိုျပား' ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ဆရာ့ကို ကၽြန္မ
ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္ပါၿပီ။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီ အိႏၵိယျပဇာတ္ဆရာ၊ အဂၤလိပ္စာပေရာဖက္ဆာရဲ႔
နာမည္ကို...။ ေဟာဒီ ပါးစပ္ဖ်ားေလးတင္ပါ..။ အို.... ဘယ္လိုမွကို မမွတ္မိေတာ့တာ..။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

144

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကဗ်ာဆရာပါေမာကၡခ်ဳပ္ကို ၾကည့္ေတာ့လဲ ေဘးက လူနဲ႔ စကားသာ ေျပာေနရတယ္၊ ပံုမွန္

မဟုတ္ဖူး၊ ကၽြန္မလိုပဲ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္မက ဘာရယ္မဟုတ္ဖူး၊ ေရခြက္ကို ေမာ့ေသာက္ လိုက္တဲ့
ခဏမွာ.. ကဗ်ာဆရာဟာ... သူ႔ အႀကိဳက္ စီးကရက္တလိပ္ကို ထုတ္ယူလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ၊
ႏွစ္ေယာက္သား ၿပိဳင္တူ လက္ၫိႇဳးထိုးလို႔..။
"႐ွီဗာ..."
အသံအက်ယ္ႀကီးေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ေအာ္လိုက္ၾကတာ၊ ၿပီးေတာ့မွ တဟားဟား ရယ္ၾကရင္း '႐ွီဗာ၊
႐ွီဗာ' နဲ႔၊ ေဘးလူေတြကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို ဘာျဖစ္ပါလိမ့္ေပါ့..။

ဇရာေလ၊ ဇရာ၊ ဇရာ ေငြေရာင္ဆံပင္ေတြနဲ႔ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းက (၁၉၅၂) ခုေမြး၊ ကၽြန္မက
(၁၉၅၇) ခုေမြး...။ ကၽြန္မတို႔ အသက္ေတြ မငယ္ၾကေတာ့ဖူးေလ...။
ႏုႏုရည္ အင္း၀
KNUA- Korea
(၁၁ ဇူလိုင္ ၂၀၀၈၊ ခူႏြာကိုေရာက္တာ တလျပည့္ေန႔)
TUESDAY, AUGUST 12, 2008

သူစိမ္းေတြၾကားမွာ (၃)
ေရးသူ- ႏုႏုရည္ (အင္း၀)

ဆိုး(လ္)ၿမိဳ႔ရဲ႔ နံနက္ခင္းဟာ မနက္လင္းအားႀကီး ေလးနာရီမွာ စတင္ပါတယ္။ မနက္ ငါးနာရီဆို
မိုးထိန္ထိန္လင္းေနပါၿပီ...။ ခုခ်ိန္ မနက္ေျခာက္နာရီဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ သန္းေခါင္ေက်ာ္
မနက္သံုးနာရီခြဲ...။ ခ်စ္တဲ့သူေတြအားလံုး အိပ္ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ကၽြန္မရဲ႔

ခ်စ္ေျမးကေလးလဲ သူ႔ရဲ႔ ပိုးတီေကာင္ ဖက္လံုးကေလးကို လူႀကီးေလးလို ခြၿပီး အိပ္ေန႐ွာတုန္း
ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျမးကေလးရဲ႔ အဖြားဟာ 'ဆန္၀ဲကုတ္' ေျမေအာက္ရထားဘူတာ႐ံုမွာ၊
အေဖာ္မပါပဲ ေရာက္ေနတယ္ဆိုရင္ ေျမးကေလးရဲ႔ အဖိုးကေတာ့၊ သိပ္ကိုစိုးရိမ္သြားလိမ့္မယ္။
ႏိုင္ငံတကာကို ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ပဲ သြားခဲ့၊ သြားခဲ့၊ (Subway) ေခၚ (Tube) ေခၚ (Metro) ေခၚ

ေျမေအာက္ရထားကို တေယာက္ထဲ မစီးတတ္ဖူး။ မစီးရဲဖူး ဆိုတာကို သိေနတဲ့ျပင္ ေငးမိေငးရာ၊
ေတြးမိေတြးရာ ေတြးၿပီး၊ လမ္းလဲ မမွတ္မိတတ္တဲ့ အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္း သိတာကိုး။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

145

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကၽြန္မကလဲ တကယ္ ကၽြန္မပါပဲ၊ ေတာ္ေတာ္႐ႈပ္ေထြးတဲ့ ေျမေအာက္ရထားလမ္း ေၾကာင္း ေတြနဲ႔
စိတ္႐ႈပ္မခံခ်င္တာလဲ ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မွီခိုေနရမယ့္ သူေတြကလဲ၊ ဘယ္မွပဲ ျဖစ္ျဖစ္

အဆင္သင့္ ႐ွိေနတတ္တယ္ေလ....။ အဂၤလန္မွာတုန္းကလဲ...၊ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ေဒၚနီတာနဲ႔
ေဒၚၾကည္၊ သူတို႔မပါရင္လဲ တျခားႏိုင္ငံက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔..။ အေမရိကားမွာတုန္း ကလဲ
နယူးေယာက္နဲ႔ ၀ါ႐ွင္တန္မွာ ၀င္နီတို႔၊ အန္တီလံုးတို႔နဲ႔...။ တခုလဲ ႐ွိတယ္၊ အဲဒီ
ေျမေအာက္ရထား ႐ွိတဲ့ေနရာမွာ ကၽြန္မမွ အၾကာႀကီး မေနရတာကိုး။

အဂၤလန္မွာ ကၽြန္မ အၾကာႀကီး ေနရတဲ့ ေနရာက ေျမေအာက္ရထားမ႐ွိတဲ့၊
စက္ဘီးေလးတစင္း႐ွိရင္ ကိစၥၿပီးတဲ့ ခ်စ္စရာ ေအာက္စဖိုဒ့္ (Oxford) ၿမိဳ႔ကေလးမွာေလ..။
အေမရိကားမွာလဲ အဲလိုပဲ....။ (IWP) ႐ွိရာ အိုင္အို၀ါၿမိဳ႔ကေလးမွာ ေျမေအာက္ရထားမွ

မ႐ွိတာ...။ အင္း.. ေနာက္တခုကလဲ လန္ဒန္ေျမေအာက္ရထားရဲ႔ အသံဟာ အိမ္လြမ္းဒဏ္ရာ
ရေနတဲ့ ကၽြန္မကို ဘာျဖစ္လို႔လဲမသိဖူး ပိုၿပီး မအီမသာ ျဖစ္ေစခဲ့ဖူးတယ္။ ေသခ်ာစဥ္းစား

ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေျမေအာက္ရထားဆိုတာကို စိုး႐ြ႔ံေ႐ွာင္လႊဲခ်င္ေနတာထဲမွာ 'ေျမပံု' ေၾကာက္တဲ့
ေရာဂါလဲပါတယ္။ ေျမပံု ၾကည့္တတ္၊ ဖတ္တတ္မွ ေျမေအာက္ရထားဆိုတာ သြားလို႔ရတာ
ကိုး...။

ကၽြန္မမွတ္မိတာ...၊ ေျမပံုဆိုတာကို ျမန္မာျပည္ေျမပံု ဆိုတာကို စၿပီး ျမင္ဖူးတာ သံုးတန္းမွာေပါ့။
ေျမပံုဆြဲတာကို စၿပီး သင္ရတာ.... ။ စာ႐ြက္ေပၚမွာ ဆရာသင္တဲ့ ေလးေထာင့္အကြက္ခ်၊

မ်ဥ္းဆြဲၿပီး ဆြဲရတဲ့အခါ ျမန္မာျပည္ေျမပံုရဲ႔ ေခါင္းပိုင္းကို တူေအာင္၊ သပ္ရပ္ေအာင္ မဆြဲတတ္လို႔၊
စာ႐ြက္ထိပ္ပိုင္းဟာ ခဲဖ်က္အရာေတြနဲ႔ မဲညစ္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ဆြဲရအလြန္ခက္တဲ့

ေခါင္းပိုင္းဆိုတာကလြဲရင္ 'ေျမပံု' ပညာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တျခား ကၽြန္မ ဘာမ်ားသိဖူးခဲ့သလဲ..။
အင္း... မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္၊ ႐ွမ္းျပည္၊ ကခ်င္ျပည္၊ ၿမိဳ႔ႀကီးေတြေလာက္ ကိုပဲ ေျမပံုေပၚမွာ
ျမင္ခဲ့ဖူးတယ္။ မီးရထားလမ္း၊ ကားလမ္း၊ ေျမနီလမ္း၊ ေလဆိပ္ဆိုတာေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမွ
မရင္းႏွီးခဲ့ဖူးဘူး.... ။ 'ပထ၀ီ' ဘာသာရပ္ကို ႐ွစ္တန္းထိ ဆက္သင္ခဲ့ရေပမယ့္

ေျမပံုအတတ္ပညာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စာေတြ႔ေရာ၊ လက္ေတြ႔ေရာ ဘာမွ သိပ္မသိခဲ့ဖူး...။
႐ွစ္တန္းထိပဲ ပထ၀ီသင္ဖူးတဲ့ ကၽြန္မကထားပါေတာ့၊ 'ပထ၀ီ' အဓိကနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့

ကၽြန္မညီမေလး 'သီ' ဟာ ေျမပံုလံုး၀ မၾကည့္တတ္၊ မဖတ္တတ္တဲ့အတြက္ သူ႔ခင္ပြန္း 'ဆရာရဲ'
က အံ့ၾသရယ္ေမာလို႔မဆံုး..။ 'ပထ၀ီနဲ႔ေက်ာင္းၿပီးတယ္' ၊ 'ပထ၀ီနဲ႔ဘြဲ႔ရတယ္' နဲ႔ ေနာက္ေျပာင္လို႔
မဆံုး....။ ဟုတ္တယ္ေလ...။ သူတို႔ကေတာ့ ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေျမပံုတခုနဲ႔
ေရာက္ေအာင္သြားတတ္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြကိုး...။

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္၊ ေဟာင္ေကာင္မွာတုန္းကလဲ ရယ္ရေသးေတာ့တယ္။ အာ႐ွစာေပဆုေပးပြဲ ကၽြန္မ
သြားတက္ရတုန္းက ဆရာရဲနဲ႔ သီလဲ ဂ်ပန္ကေန လာၾကတယ္ေလ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ က

ကၽြန္မရဲ႔ ဘာသာျပန္ဆရာေတြလဲ ျဖစ္တဲ့အျပင္၊ ကၽြန္မရဲ႔ 'ျပံဳး၍လည္း.....' ကို ထုတ္ေ၀မယ့္
နယူးေယာက္က ဟိုက္ပါနီ႐ြန္စာအုပ္တိုက္ရဲ႔ ကိုယ္စားလည္ ျဖစ္တာကိုး။ အဲဒီမွာ

ေဟာင္ေကာင္ေရေအာက္ရထားကို စီးၿပီး ေဟာင္ေကာင္ ဟိုဘက္ကမ္း ဒီဘက္ကမ္း
ျဖတ္ၾကမယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔သီ ေတာသူႏွစ္ေယာက္ဟာ ရင္တခုန္ခုန္နဲ႔..။ ဘယ္လိုမ်ားလိမ့္

ဆိုတဲ့ အေတြးကိုယ္စီနဲ႔။ ေရေအာက္ရထားနဲ႔ ျမစ္ကို ကူးဆဲ..။ ကၽြန္မ ေမးခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းကို 'သီ'
က သူ႔ခင္ပြန္း 'ဆရာရဲ' ကို ေမးခ်လိုက္တာ..။ 'ဆရာရဲ... ေရေအာက္ရထားဆိုၿပီး ေရေတြလဲ

ကၽြန္မ မျမင္ရပါလား' တဲ့။ ဆရာရဲ ေျဖတယ္ေလ...။ 'ေရကိုျမင္ရင္ မင္းေသပါၿပီတဲ့...' ။ ကဲ...
ၾကည့္ပါအုန္း၊ ကၽြန္မတို႔မွာ အဲဒီလို ဗဟုသုတ မ႐ွိ႐ွာတာပါ။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

146

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

Subway (ေခၚ) ေျမေအာက္ရထား tube ရဲ႔ ေျမပံု ကင္းေျခမ်ားေတြကို ျမင္တာနဲ႔

ေခါင္း႐ႈပ္ေ႐ွာင္ေျပးခ်င္တဲ့ ကၽြန္မတေယာက္ 'ဂ်ဴမံု' တို႔ တိုင္းျပည္မွာေတာ့ တည့္တည့္ႀကီး
ေတြ႔ပါၿပီ...။ ဘယ္လိုမွ ေ႐ွာင္ေျပးလို႔ မရေတာ့ပါဘူး..။ မွီခိုရမယ့္သူေတြကေတာ့ ဒီမွာလဲ

႐ွိ႐ွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနရာတကာ ကၽြန္မ မီွခိုလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ၿပီ...။ မနက္ ကိုးနာရီကေန ညေန
ေျခာက္နာရီထိ တကယ္ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ သူေတြကို ကၽြန္မဒုကၡ မေပးရက္ေတာ့ၿပီ။
ကိုးရီးယားစာ၊ အဂၤလိပ္စာ ႏွစ္ျဖာပါတဲ့ ေျမပံုအႀကီးႀကီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္၊ ရထား
လိုင္းေျပာင္းျခင္း၊ exit ဂိတ္ကို ထြက္ျခင္း၊ ရထားလက္မွတ္ထဲကို စက္ျဖင့္ ၀ယ္ၿပီး...

ပိုက္ဆံထည့္ျခင္း..စတဲ့ ေျမေအာက္ရထားစီးျခင္းရဲ႔ အဌာရသေတြကို မွီခိုသူမ်ားနဲ႔ သြားရင္း..၊
ဘူတာအျပင္ကို မထြက္လို႔ကေတာ့၊ ေျမေအာက္ရထား ဘူတာစဥ္၊ စုန္ခ်ည္ဆန္ခ်ည္

ႀကိဳက္သေလာက္စီး၊ '၀မ္ ၉၀၀' ပဲ ေပးရတဲ့ ခရီးမ်ားစြာကို ႀကိဳက္သေလာက္ မွားရင္းနဲ႔
'လက္ေတြ႔ေျမပံုပညာ' ကို အသက္ ငါးဆယ္က်မွ ကၽြန္မသင္ပါၿပီ...။

ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္မတေယာက္ထဲ အေ၀းဆံုးခရီးကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ လက္ေတြ႔စမ္းသပ္
ကြင္းဆင္းမဲ့ေန႔ေပါ့။ ကၽြန္မ ေမြးစားသား 'ေဘာေက်ာ္'ကေလးနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက
ထမင္းစားဖိတ္ထားတဲ့အတြက္ သူတို႔ေနတဲ့ 'ဆုန္၀တီ' ၿမိဳ႔ကေလးကို ကၽြန္မ သြားမွာ..။
ကၽြန္မေနတဲ့နားကေန အနီးဆံုး ဘူတာျဖစ္တဲ့ 'ဆန္၀ဲကုတ္' ဘူတာကေန 'ယူဂၽြန္ဘူ'

(uijeongbu) ဘူတာအထိ ဆယ့္ႏွစ္ဘူတာ ကၽြန္မ စီးရမယ္။ ၿပီးေတာ့မွ 'ယူဂၽြန္ဘူ' ကေန
'ဆုန္၀တီ' ကို ဘတ္စ္ကား မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ စီးရမယ္။ ယူဂၽြန္ဘူ ဘူတာမွာ

ေဘာ္ေက်ာ္ကေလးဟာ ေစာင့္ေနမွာ ဆိုေပမယ့္....၊ ဆယ့္ႏွစ္ဘူတာၾကားမွာ ရထားေျပာင္းရ
ဦးမွာေလ....။
ကၽြန္မက ျဖစ္တယ္၊ ႀကိဳးစားၾကည့္မယ္ ဆိုလို႔သာ၊ ကၽြန္မအေၾကာင္းသိတဲ့ ေဘာေက်ာ္က

စိတ္မခ်ဖူး။ မေန႔ညကကို g talk နဲ႔ အနီးကပ္သင္တန္း ပို႔ခ်႐ွာေသးတာ။ ရထား ေျပာင္းစီးျခင္း
ဘာသာရပ္ကိုေလ...။ကၽြန္မခမ်ာ ေသခ်ာ နာယူ႐ွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဘာေက်ာ္တို႔
လုပ္လိုက္ပံု ၾကည့္အုန္း....။

'ဆရာမ.. သိၿပီေနာ္၊ ဆရာမတို႔ဆီက စစီးတဲ့ လိုင္းက နံပါတ္ (၆) လိုင္း၊ ဆရာမ ႏွစ္ဘူတာ
စီးၿပီးရင္ 'ခရမ္းလိုင္း' ကို ခ်ိန္းရမယ္...'
'ဘာ.. ခရမ္းလိုင္း.. ဟုတ္လား'
ကၽြန္မက လန္႔သြားၿပီေလ....။ ကၽြန္မသိတာ ေလ့လာထားတာက ဆိုးလ္ၿမိဳ႔

ေျမေအာက္ရထားလိုင္း (၈) လိုင္း႐ွိတယ္။ နံပါတ္ (၆) လိုင္းနဲ႔ ကၽြန္မစီးလာၿပီး၊
ႏွစ္ဘူတာေျမာက္မွာ နံပါတ္ (၁) လိုင္းကို ေျပာင္းရမယ္ဆိုတာ သိထားတာကိုး။
'ဟဲ့.. ေဘာေက်ာ္... (၁) လိုင္းမဟုတ္လား၊ ဘာ 'ခရမ္းလိုင္း' လဲ... ဒုကၡပဲ...'

'ဟုတ္တယ္ေလ ဆရာမ..၊ (၁) လိုင္းပဲေလ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေျမပံုေပၚက အေရာင္ေတြနဲ႔
ေခၚတာ၊ (၁) လိုင္းက ခရမ္းေရာင္ေလ...'

ေအာ္.. ျဖစ္ရမယ္၊ ေဘာေက်ာ္တို႔ကေတာ့၊ သူက တဟဲဟဲ ရယ္လို႔...။
'ေဘာေက်ာ္ေရ.. ခရမ္းသံုးခြဖက္ေတာ့ ေရာက္မသြားေလာက္ဖူးေနာ္' လို႔ ကၽြန္မေနာက္ေတာ့
ကေလးတေယာက္လို ရယ္ေမာလို႔ မဆံုး...။ တကယ္ေတာ့... ဒီကေလး ေတြေတာင္

ကေလးမဟုတ္ေတာ့ၿပီ..။ အသက္ သံုးဆယ္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ က ကၽြန္မတို႔
အိမ္မွာ တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ ၀င္ထြက္သြားလာ စားေသာက္ေပ်ာ္ပါး ခဲ့ၾကတဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား
ေက်ာင္းသူ၊ ေမြးစားသားသမီးေတြထဲမွာ ေျခာက္ေပနီးပါး အရပ္ႀကီးေတြနဲ႔၊

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

147

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

အသားညိဳညိဳေမွာင္ေမွာင္၊ ထြားထြားက်ိဳင္းက်ိဳင္း ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မတို႔က။ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔
(ဘီလူးညီေနာင္ကို အစြဲျပဳၿပီး) 'ေဘာေက်ာ္' နဲ႔ 'ေဘာေသာ' ဆိုၿပီး နံမည္ေပးခဲ့ၾကတာ။

သူတို႔မိဘမ်ားက ျပည့္စံုၾကေပမယ့္ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အလုပ္သိတ္လုပ္ခ်င္ၾကတဲ့
ကေလးေတြ။ ဒါေပမယ့္ မတူတာတခုက အငယ္ေကာင္ 'ေဘာေက်ာ္' က ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ
စြန္႔စားသြားလာ၊ စီးပြါး႐ွာခ်င္သူ...။ အႀကီးေကာင္ႀကီးက ကိုယ့္ႏိုင္ငံကေန တဖ၀ါးမွ
မခြါခ်င္တဲ့သူ။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔ ဆႏၵေလးေတြအတိုင္း ေနႏိုင္ခဲ့ၿပီလို႔ ေျပာရမွာေပါ့ေလ။
ၾကင္ယာေတြလဲ စံုခဲ့ၾကၿပီ။

ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေတြးလို႔ ေငးေကာင္းေနတုန္း ျဖတ္ဆို ၀ိုင္း၀ိုင္းရဲ႔ သီခ်င္းသံ ေပၚလာေတာ့

လန္႔သြားေသးတယ္။ ေျမေအာက္ရထားဘူတာ႐ံုက ဖြင့္လိုက္တာ မဟုတ္ပါဖူး။ ကၽြန္မအိတ္ထဲက
မိုဘိုင္းဖံုးက ထေအာ္တာပါ။ ဖုန္းကို ဖြင့္ရင္း ထံုးစံအတိုင္း ေတာင္ေျပးရမလို၊ ေျမာက္ေျပးရမလို
ျဖစ္သြားေသးတယ္ေလ...။ ၿပီးမွ တေယာက္ထဲ ႐ွက္မိတယ္။
'ဟဲလို...'
'ဟဲလို.. ဆရာမ.. ဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ'

'ေအာင္မာ.. အခု..'ခရမ္းလိုင္း' ေပၚ ေရာက္ေနပါၿပီ၊ ေဘာေက်ာ္ရဲ႔၊ ေအာင္ျမင္စြာ
ရထားေျပာင္းၿပီးပါၿပီ......'

'ဟုတ္ၿပီဆရာမ.. ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ်ၿပီ...၊ 'ယူဂၽြန္ဘူ' က် ဆရာမ ဆင္းလိုက္႐ံုပဲ..
ကၽြန္ေတာ္႐ွိေနမယ္၊ အခု.. ကၽြန္ေတာ္ 'ဆုန္၀တီ' က ထြက္လာေနၿပီ...'
'ေအး..ေအး..၊ ဟုတ္ၿပီ...၊ စိတ္မပူနဲ႔၊ ဒါပဲေနာ္...'

ခရမ္းလိုင္းေပၚမွာ ေျမေအာက္ရထားဟာ ေျမေပၚေရာက္သြားၿပီး ေျမေပၚရထားအျဖစ္နဲ႔
ဆက္လက္ေမာင္းႏွင္ ထြက္ခြါေနပါၿပီ...။ ဆိုးလ္ၿမိဳ႔ကို ျဖစ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ့ 'ဟန္'ျမစ္

တံတားေပၚကို ျဖတ္ေက်ာ္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ တေယာသံစံုတီး၀ိုင္း 'ပေလး' တဲ့ ဂီတသံက ထြက္ေပၚ
လာခဲ့ပါတယ္။ ေျမေအာက္ရထားထဲမွာ အဲယားကြန္းကို ေအးစိမ့္ေနေအာင္ ဖြင့္ထားတတ္ သလို
တေယာသံစံု ဂီတသံကေလးကိုလဲ ဖြင့္ထားတတ္တယ္။

ခုလိုေလး စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာနဲ႔ လမ္းမွားမွာ ဘူတာမွားမွာကို စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစရာ မလိုတဲ့
အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သံစံုတေယာသံဟာ အင္မတန္ ခံစားယစ္မူးဖို႔ ေကာင္းေပမယ့္ တေယာက္ထဲ
လမ္းမွား၊ ဘူတာမွားေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးက်ရင္ေတာ့ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ဖြယ္ ဂီတသံအျဖစ္
ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေျမေအာက္ရထားတေယာသံဟာ
ေနာက္ခံေတးဂီတပဲ...။

ရထားမွန္ျပဴတင္းကေန 'ဟန္' ျမစ္နေဘးက ထိုင္ခံုေလးေတြကို လွမ္းျမင္ရေတာ့

ကိုးရီးယား႐ုပ္႐ွင္ေတြရဲ႔ ဇာတ္၀င္ခန္းေတြကို ျမင္ေယာင္မိတယ္။ ဒီ 'ဟန္' ျမစ္ကမ္းနေဘးက
ထိုင္ခံုကေလးေတြေပၚမွာ ခ်စ္စကား ဆိုၾက၊ ခြဲခြါစကားဆိုၾက၊ ၀မ္းနည္းၾက၊ ေဒါသျဖစ္ၾက၊
ေပါက္ကြဲၾကတာေလ......။

'ရထားစီး ခရီးသည္မ်ား႐ွင္၊ မၾကာခင္ ေရာက္႐ွိမယ့္ ဘူတာကေတာ့ 'ခ်န္ဒံု' ဘူတာျဖစ္ပါတယ္။
'ခ်န္ဒံု' ဘူတာကေန လိုင္းနံပါတ္ (၄)ကို ေျပာင္းႏိုင္ပါတယ္'

ေျမေအာက္ရထားမွာေတာ့ ကိုးရီးယားလိုေရာ၊ အဂၤလိပ္လိုေရာ ေၾကျငာေပးလို႔.....
ေတာ္ေသးတာေပ့ါ။ ကၽြန္မေျမပံုကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ 'ခ်န္ဒံု' ဘူတာၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္
ငါးဘူတာစီးၿပီးမွ ကၽြန္မဆင္းရမယ့္ ေနရာကို ေရာက္မွာ၊ ေအးေအးေဆးေဆးပဲလို႔

ေတြးေနဆဲမွာပဲ ခ်န္ဒံုဘူတာကို ရထား၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ တြဲထဲမွာ႐ွိတဲ့ ခရီးသည္ေတာ္ေတာ္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

148

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

မ်ားမ်ား ထရပ္လိုက္ၾကေတာ့၊ ေအာ္.... ဒီမွာဆင္းမယ့္လူ၊ ရထားေျပာင္းမယ့္လူေတြ

ေတာ္ေတာ္မ်ားတာပဲလို႔ ထင္ေနဆဲ၊ ရထားတံခါးဖြင့္တာနဲ႔.... ဆင္းသြားလိုက္ၾကတာ၊ တြဲေပၚမွာ
ကၽြန္မတေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္...။ ရထားစပီကာက ကိုးရီးယားစကားသံကလဲ

မရပ္မနားထြက္ေနေတာ့ ကၽြန္မနဲနဲေတာ့ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားၿပီ...။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို
ကၽြန္မရဲ႔တေယာသံ ေနာက္ခံဂီတကလဲ ေျပာင္းလဲသြားပါၿပီ.... ။ ကၽြန္မအိတ္ထဲက
တယ္လီဖံုးေလးကို အားကိုးတႀကီး စမ္းသပ္လိုက္တုန္းမွာပဲ ကၽြန္မတို႔ တြဲေပၚက ဆင္းသြားတဲ့
ကိုးရီးယားအဖိုးႀကီးတေယာက္ဟာ ျဖတ္ဆို တြဲေပၚ ျပန္တက္လာၿပီး၊ ကၽြန္မကို လက္ဟန္
ေျခဟန္ေတြနဲ႔ ျပ႐ွာေတာ့တာပဲ..။ ကၽြန္မကို ဆင္းခိုင္းတာ...။ ဒီရထားက ဆက္မထြက္
ေတာ့ဖူး..၊ ဂိတ္ဆံုးၿပီဆိုတဲ့သေဘာမ်ိဳး သူကေျပာ႐ွာတာ..။

ကၽြန္မမွာ ဆင္းရတာေပါ့..။ ေအာ္.... ဒီလိုလဲ ႐ွိတာကိုးဆိုၿပီး.. ေဘာေက်ာ္ကို ဖံုးဆက္ဖို႔

ျပင္ေပမယ့္.. ကိုးရီးယားအဖိုးႀကီးက ေတာ္႐ွာပါတယ္။ ကၽြန္မဆက္စီးရမယ့္ ခရမ္းလိုင္းက
ေနာက္ရထားတစင္းဆီကို အေရာက္ပို႔ေပး႐ွာပါတယ္။ (ဂမ္ဆမ္မီသာ ဟာရာဘူးဂ်ီ)
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အဖိုးေရေပါ့။

အဲဒီအဖိုးဟာ ရထားေပၚမွာ သူတို႔ အသက္ႀကီးသူမ်ား သီးသန္႔ထိုင္ဖို႔ ထားေပးတဲ့ ခံုမွာ
ထိုင္ေနရင္းကေန ခဏခဏ ေျမပံုထုတ္ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္မကိုလွမ္း၊ လွမ္းၾကည့္ေနတာ
ကၽြန္မသတိထားမိတယ္။

ယူဂၽြန္ဘူတာမွာ အရပ္ႀကီး မားမား၊ မားမားနဲ႔၊ အေ၀းကပင္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ 'ေမာင္ေဘာေက်ာ္' နဲ႔
ေတြ႔ေတာ့မွ ကၽြန္မမွာ ရီႏိုင္ေတာ့တာ....။

'အဲဒီလိုပဲ ဆရာမရဲ႔၊ ျဖစ္တတ္တယ္၊ တခ်ိဳ႔ ရထားေတြက အဲလိုပဲ ဂိတ္ဆံုးတတ္တယ္။ သူတို႔
ဘယ္မွာ ဂိတ္ဆံုးတယ္ဆိုတာ ရထားေခါင္းမွာ ေရးထားတယ္ေလ...၊ အခု ဆရာမ စီးလာတဲ့
ရထားဆို 'ခ်န္ဒံု' လို႔ ေရးထားလိမ့္မယ္...'

'ေအးေလ၊ ဒါေပမယ့္ ဖတ္မွ မဖတ္တတ္တာ..၊ ကိုးရီးယားစာဆိုလို႔ '၀လံုး' ေတြကလြဲရင္ ဘာမွ,
မွမသိတာ..'

ေဘာေက်ာ္ကေတာ့ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ကေလးတေယာက္လို တဟဲဟဲရယ္လို႔။
'ဆရာမ၊ ရထားေပၚမွ ေစ်းမ၀ယ္ခဲ့ဘူးလား..'

'ဟင့္အင္း.. ဒီတခါေတြ႔တာက သိပ္စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းဖူးကြ၊ ေက်ာအယား ေဖ်ာက္တဲ့
'ေက်ာကုတ္တံ'၊ 'ဆမ္ခၽြန္းႏြန္' တဲ့၊ သံုးေထာင္မတန္ဖူး...။ ဒို႔ဆီမွာလဲ႐ွိတယ္၊ ဟိုတခါေတြ႔တဲ့
လက္အိတ္မ်ိဳးလိုဟာဆို မဆိုးဖူးကြာ၊ လက္ေမာင္းရင္းထိ စြပ္လို႔ရတဲ့ ရာဘာ
လက္အိတ္အေပ်ာ့ေလ...'

'ေအာ္.. အဲဒါ ေဆာင္းတြင္းမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြ ဘာေတြစီးရင္ စြပ္ၾကတာေလ..'
'ေအာ္.. ဘာျဖစ္ျဖစ္ ရထားေပၚမွာ သူတို႔ေရာင္းတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြက စိတ္၀င္စားစရာ

ေလးေတြခ်ည့္ပဲ...၊ ေဘာေက်ာ္ေရ.. ေစ်းေရာင္းတဲ့ သူကိုလဲ ၾကည့္အုန္းဟဲ့..၊ ဟန္းဖံုးခါးခ်ိတ္ လို႔၊
'ႏိုက္' တဆိပ္ ေ၀ါ့ကင္း႐ွဴးနဲ႔၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔၊ စပို႔႐ွပ္ အေကာင္းစားနဲ႔'
'အင္းေလ....'

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ခ်စ္စရာ 'ဆုန္၀တီ' ၿမိဳ႔ကေလးကို ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။
ေဘာေက်ာ္နဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ျမန္မာမ်ား၊ ေပ်ာ္စံရာ ဆုန္၀တီၿမိဳ႔ကေလးဟာ ေတာင္ေတြ
ပတ္လည္၀ိုင္းရံလို႔၊ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ စိမ္းျမသန္႔႐ွင္းလို႔၊ ေအးခ်မ္းတဲ့ ၿမိဳ႔ကေလးပါ။

ဒီၿမိဳ႔ကေလးတ၀ိုက္မွာ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိတယ္ေလ..။ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာအလုပ္

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

149

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

သမားေတြနဲ႔ အတူ ဘဂၤလာေဒ့႐္ွ၊ နီေပါ၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ဖီလစ္ပိုင္၊ ထိုင္း စတဲ့ စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက
အလုပ္သမားေတြလဲ ဒီမွာ ႐ွိၾက႐ွာတာေပါ့။

'ဆရာမေရ... အခု.. ဒီက လွမ္းျမင္ေနရတဲ့... ဟိုးေတာင္ေတြေပၚကို ၾကည့္လိုက္ပါအုန္း၊ ၿပီးခဲ့တဲ့
တပါတ္ကပဲ၊ အဲဒီေတာင္ေတြေပၚမွာ...၊ ေသေျပး႐ွင္ေျပး

ျပးခဲ့ရတာ..၊ Immegration က စက္႐ံုထဲ

၀င္ဖမ္းလို႔ေလ..၊ ဆရာမရယ္၊ ႐ုပ္႐ွင္ထဲကလိုပဲ သိလား၊ အဲဒီေန႔ကလဲ ျဖစ္ခ်င္လို႔ပါ၊

စက္႐ံုတံခါးမႀကီးက အရင္ဆို ပိတ္ထားတာ၊ အဲဒီေန႔က ဖြင့္ထားမိေတာ့၊ သူတို႔ကား
ေ၀ါကနဲ၀င္ခ်လာတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး၊ တကယ္တမ္းက် အဖမ္းအဆီး
႐ွိတယ္ဆိုရင္ တျခားစက္႐ံုေတြမွာ ၀င္ေနၿပီ ဆိုရင္ အခ်င္းခ်င္း ဖုန္းေတြနဲ႔ လွမ္းေျပာၾကတာေလ၊
ၿဗဳန္းဆို ေ႐ွာင္တခင္ ၀င္တဲ့ဟာမ်ိဳးက် ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့၊ က်ေနာ္တို႔က ေန႔လည္စာ
ထမင္းစားမလို႔ လုပ္ေနတုန္း... ၊ ကားကလဲ ေ၀ါကနဲ ၀င္ခ်လာေရာ၊ မွန္ျပတင္းကေလးကေန
ျမင္တာနဲ႔ အခန္းတံခါးကို ေသာ့ပိတ္ၿပီး၊ ေနာက္ေဖးျပဴတင္းေပါက္က ခုန္ခ်ေျပးၾကတာ၊

သူတို႔ကလဲ လိုက္တာပဲ...၊ ဆရာမရယ္.. ေျပးစရာကလဲ ေတာင္ေပၚပဲ႐ွိေတာ့ အဲဒီေတာင္ေပၚက
ေတာအုပ္ေတြထဲမွာ ေျပးရတာေပါ့...။ ဟာ.. ေဇာနဲ႔သာ ေျပးရတာ ဆရာမ ေရ.. ၊

တကယ္ေျပးေတာ့၊ ၾကာၾကာ ဘယ္ေျပးႏိုင္မလဲ..၊ အေမာဆို႔လာတာေပါ့၊ ေတာအုပ္ႀကီး က
အ႐ွည္ႀကီး၊ ေတာင္ေတြကလဲ အမ်ားႀကီး ဥစၥာ၊ တအားေမာလာေတာ့ ဘယ္လိုမွ မတတ္

ႏိုင္ဘူး.. ျခံဳပုတ္ေတြထဲမွာ ပစ္လွဲၿပီး ပုန္းပဲေနရေတာ့တာ..။ သူတို႔က လူေတြက အမ်ားႀကီး
တေတာင္လံုး တေတာလံုးကို ျဖန္႔ၿပီးမွ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လိုက္တာ...။

ဆရာမရယ္... Immegration ႏွစ္ေယာက္ကေလ၊ က်ေနာ္နဲ႔ လက္တကမ္းအကြာမွာ..၊
ေျဖးေျဖးခ်င္း လာေနတာ..၊ က်ေနာ္၀ပ္ေနတဲ့ ျခံဳပုတ္ကလဲ ခပ္ပါးပါးရယ္၊ က်ေနာ္က ထၿပီးေျပး
လို႔လဲ မျဖစ္ေတာ့ဘူး.. ၊ တကယ္ေျပးလဲ မေျပးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး... သူတို႔နဲ႔ တျဖည္းျဖည္းနီး

လာေလ၊ လူက တအားတုန္လႈပ္ေလ၊ သူတို႔ကို ျမင္ေနရတာကိုး၊ က်ေနာ္ေလ.. ေနာက္ဆံုးေတာ့
မ်က္စိကို စံုမွိတ္ထားလိုက္ေတာ့တာပဲ....'

ေဘာေက်ာ္ကေလးရဲ႔ စကားကို နားေထာင္ရင္းနဲ႔ အသက္ကိုေတာင္မွ ကၽြန္မ မ႐ွဴရဲခဲ့ပါဖူး.....။
'သူတို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာ္သြားၾကတယ္ဆရာမ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက မေျပးႏိုင္ေတာ့ တဲ့

ႏွစ္ေယာက္မိသြားတယ္၊ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ေတာအုပ္အစပ္က သံဆူးႀကိဳးေတြေပၚက ေက်ာ္ခ်တာ
ေပါင္ေတြ ေျခသလံုးေတြမွာ ဒဏ္ရာေတြ ရစရာ မ႐ွိဖူး၊ က်ေနာ့္ ေျခေထာက္ေတြ လဲ အဲလိုပဲ..
ဖိနပ္မပါပဲ ေျပးရေတာ့......'

ေတာ္ပါေတာ့ကေလးရယ္ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့..၊ နားမေထာင္ပါရေစနဲ႔ေတာ့...။
ယံုတမ္းပံုျပင္၊ စိတ္ကူးယဥ္မဟုတ္တဲ့ ေဘာေက်ာ္ကေလးလို ဇာတ္လမ္းေပါင္းမ်ားစြာ ကို
ထမင္းလက္ဆံု စားၾကရင္း ေဘာေက်ာ္ကေလးရဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက ကၽြန္မကို

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

150

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ေျပာျပခဲ့ၾကတယ္။

ဒီတနဂၤေႏြထမင္း၀ိုင္းအတြက္ စေနတညလံုး 'ကိုေအးခ်ိဳ' စီစဥ္ခ်က္ျပဳတ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတို႔
ျမန္မာထမင္းဟင္းေတြကိုလဲ ၾကည့္ပါအုန္း...။ ၀က္သားႏွပ္ေပါင္း၊ ငါးရံ႔မံုလာဥခ်ဥ္ရည္၊

ၾကက္သဲၾကက္ျမစ္ဟင္း၊ ပုဇြန္ဟင္း၊ ခရမ္းသီးႏွပ္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္၊ ပဲျပားသုပ္၊ ငါးပိတို႔စရာအစံု
(ဒညင္းသီးျပဳတ္ေတာင္ပါေသးတယ္)။ ေယာင္ေနာက္ဆံထံုးပါလာတဲ့ 'ထိုင္းမေလး' ရဲ႔ 'တုမ့္ရမ္'
ထိုင္းဟင္းေတာင္ ပါလိုက္ေသးတယ္။

ဒီထမင္း၀ိုင္းကို ကၽြန္မဘယ္လိုလုပ္ ေမ့ႏိုင္မွာလဲ။
ရန္ကုန္မွာ ကၽြန္မအိမ္ကို မဂၢဇင္းဓါတ္ပံုဆရာအေနနဲ႔ ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ 'ကိုသန္းဦး' က

ကၽြန္မအိမ္မွာ သူစားခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္မလက္ရာ '၀က္သားမွ်စ္ခ်ဥ္' ကို တဖြဖြ ေျပာလို႔မဆံုး...။
သူအမွတ္တရေပး႐ွာတဲ့ ကိုးရီးယားျဖစ္စာအုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေဘာလ္ပင္ေလးေတြ..။ အခု ဒီစာကို
အဲဒီစာ႐ြက္၊ ေဘာ္ပင္ေတြနဲ႔ ကၽြန္မေရးေနတာပါ..။

မိဘေတြကို လုပ္ေကၽြးေန႐ွာတဲ့ လူပ်ိဳႀကီး 'ဦး၀င္းႏိုင္' ကေတာ့ သိပ္လွတဲ့ ကိုးရီးယား မိတ္
အကႌ်ကေလးကို ကၽြန္မအတြက္တဲ့..။

လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က (၁၉၈၆)ခုႏွစ္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ စာေပ ေဟာေျပာပြဲမွာ
စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတေယာက္အေနနဲ႔ နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့...၊ ကိုေဌး၀င္းကေတာ့

အဲဒီတုန္းက စာေပေဟာေျပာပြဲကို စားျမံဳ႔ျပန္လို႔ မဆံုး..။ လြမ္းစရာပါ။ ကၽြန္မရယ္၊ မ႐ွိ႐ွာေတာ့တဲ့
အကိုႀကီး 'ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္' ရယ္၊ ေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း) ရယ္ေပါ့။
စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္း ဆရာေမာင္ဂြစာ(ပုတီးကုန္း)က-

"ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲဆိုရင္၊ ေျခာက္ႏွစ္ေနရ မွာကို၊
႐ွစ္ႏွစ္ေတာင္ ေနပစ္လိုက္မိပါတယ္၊ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ့္ေလာက္ မခ်စ္ဖို႔

ေတာင္းပန္ပါတယ္" လို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ 'ေဟး' ကနဲ ေအာ္လိုက္ၾကတဲ့၊ ခန္းလံုးျပည့္လွ်ံ၊
ေက်ာင္းသားထုႀကီးရဲ႔အသံကို ခုထိ ၾကားေယာင္ေနေသးတယ္။

အဲဒီေန႔က ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရ ေရးေပးလိုက္ၾကတာေလးေတြကိုလဲ ၾကည့္ပါ အုန္း....။

ကို၀င္းႏိုင္- ရာသက္ပန္ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ...။

ကိုေအးခ်ိဳ- ၂၀/ ၇/ ၂၀၀၈ ေန႔မွာ အမွတ္တရ ႐ွိခဲ့ၿပီ....။
ကိုသိန္းဦး- အမ.. က်န္းမာေရးေကာင္းၿပီး၊ စာအမ်ားႀကီး ဆက္ေရးႏိုင္ပါေစ..။
ကိုေဌး၀င္း- အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ဆံုခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာမကို ျပန္ေတြ႔ရတဲ့အတြက္၊ အမ်ားႀကီး
၀မ္းသာမိပါတယ္...။

ကိုသာစိုး- ဆရာမ၊ စာေပခရီးမွာ ၾကာ႐ွည္စြာ ဆက္လက္႐ွင္သန္ႏိုင္ပါေစ...။
ကိုေက်ာ္မိုး- ဆရာမကို အရမ္းသတိရတဲ့....။

ကိုျမင့္ေဇာ္- ဆရာမ ပိုၿပီး ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါေစ...။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

151

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကိုေအာင္ေဇာ္ျမင့္- ယေန႔မွစ၍ ႏွစ္, ရာေက်ာ္တိုင္ အသက္႐ွည္ပါေစ။

ကိုေ၀ယံ- ျမန္မာလူမ်ိဳးတေယာက္ျဖစ္ရျခင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူ၀မ္းေျမာက္ႏိုင္ပါေစ..။
ကိုတင္ေအာင္၀င္း- ဆရာမ ၀တၳဳေတြအမ်ားႀကီး ေရးႏိုင္ေတြးႏိုင္ပါေစ...။

ကိုေက်ာ္မင္းထြန္း- ၂၀/ ၇/ ၂၀၀၈ ေန႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ေတာ့ပါဘူး..။ ကိုးရီးယားႏိုင္ငံ
သူစိမ္းေတြၾကားမွာ၊ ဆရာမတေယာက္ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ပါေစ။
ကိုမ်ိဳးေဇာ္- ဆရာမ.. ဒီထက္ပိုၿပီး ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားပါေစ..။

ကိုသန္းထိုက္ေအာင္- 20-7-08 အမွတ္တရ ထမင္းလက္ဆံုစားရတဲ့အတြက္ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။
ကိုႏိုင္လင္း(၁)- အဖန္တလဲလဲ ေသရျခင္းဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါေစ။

ကိုႏိုင္လင္း(၂)- ဆရာမ ဒီထက္ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားၿပီး သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ ႏိုင္ပါေစ။
May Joi- It was nice seeing Myanmar people get along with other nationality. Hope
it will be a tradition keep up the good work.

Phorn- မဂၤလာပါ၊ ထမင္းအတူစားရတဲ့အတြက္၊ ထိုင္းလူမ်ိဳးတေယာက္အေနနဲ႔ ၀မ္းသာပါတယ္၊
ကံေကာင္းပါေစ။

Ms. Kim (Korean)- အရာအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ၿပီး၊ ကံေကာင္းျခင္းမ်ားႏွင့္ ၿပီးျပည့္စံႏိုင္ပါေစ၊
က်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္ပါ႐ွင့္...။

Kim Gi Nar( Myanmar-Korean)- ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္႐ွင့္.....။
(သမီးေလး)

ကိုသန္းေဇာ္- သုခခ်မ္းသာအေပါင္း ျပည့္စံုပါေစေသာ္...။
စာ႐ြက္ကေလးေတြကို အျပန္လမ္း၊ ရထားေပၚမွာ ဖတ္လို႔ မ၀ႏိုင္ခဲ့ဖူး။ ကိုယ့္လူမ်ိ္ဳးကို၊

ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို၊ ခ်စ္ခင္တြယ္တာတတ္လြန္းတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ...။ ယဥ္ေက်းၿပီး၊
အားနာတတ္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ လူမ်ိဳးေတြ...။ ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္မို႔ ကိုယ္ခ်ဥ္သလား၊ ထင္မိေလသလား
မသိ၊ တျခားႏိုင္ငံေတြက အလုပ္လာလုပ္သူမ်ားနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ လူမ်ိဳးနဲ႔ သိသိသာသာႀကီး

ကြာေနတဲ့အခ်က္က အျပဳအမူ၊ အေနအထိုင္၊ အေျပာအဆို ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေနျခင္းပဲ.....။
ေအာ္..... မ်ားေသာအားျဖင့္ပညာတတ္ေတြကိုးေလး....။

'ေဘာေက်ာ္ကေလး' ကိုလဲ ကၽြန္မမယ္ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာရပါေသးတယ္။ သူ႔ lap top
ကြန္ျပဴတာေလးကို ကၽြမ္းက်င္စြာသံုးရင္း၊ သူ႔၀ါသနာ၊ ကင္မရာ၊ ကြန္ျပဴတာ အေၾကာင္း

႐ွင္းျပေနတဲ့ ဒီကေလးကို ပညာတပိုင္းတစနဲ႔ သူေ၀းရပ္ေျမျခား ထြက္မသြားခင္၊ ကၽြန္မက
မွာခဲ့ဖူးတယ္။ 'ေဘာေက်ာ္ေရ.. ၀ါသနာနဲ႔ အလုပ္နဲ႔ တထပ္တည္း မက်ပဲ လုပ္ေနရတဲ့

အခ်ိန္မိ်ဳးမွာ ကိုယ့္၀ါသနာကို ေမ့မထားလိုက္နဲ႔ေနာ္။ ရသမွ် အခ်ိန္ေလးေတြ ထဲကေနၿပီး
၀ါသနာပါတာကို ရေအာင္လုပ္ပါ..။ ပညာတခုခုကိုလဲ ရေအာင္သင္ပါ' လို႔ေလ.....။

ကၽြန္မစကားကို နားေထာင္႐ွာတဲ့ ဒီကေလးကို ကၽြန္မတကယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
'ေနာက္ႏွစ္ေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ္ ဆရာမရယ္၊ လြမ္းလွၿပီ'... တဲ့။
အို.... ဒါလဲ၊ ေ၀းရပ္ေျမျခားက ကၽြန္မတို႔လူမ်ိဳးေတြရဲ႔ တညီတၫြတ္တည္း တူညီတဲ့ အခ်က္ပါ။
႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပည့္စံုေပမယ့္ သူစိမ္းေတြၾကားမွာ...၊
ဘယ္သူေပ်ာ္ႏိုင္မွာလဲ...၊ ကိုယ့္အိမ္ကိုပဲ လြမ္းၿပီး ျပန္ခ်င္ေနၾကတာပါ....။

အဲဒီအထဲမွာ... အခုဆိုရင္ သံုးလထဲကို ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္လာၿပီ ျဖစ္တဲ့... ကၽြန္မ တေယာက္လဲ
ပါ..ပါတယ္။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

152

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

လြမ္းရက္ေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ရတာ တကယ့္ကို ခက္ခဲပင္ပန္းလွခ်ည္ရဲ႔....။
ႏုႏုရည္(အင္း၀)

(3 August 2008 KNUA)

MONDAY, SEPTEMBER 15, 2008

သူစိမ္းေတြၾကားမွာ (၄) {ပထမပိုင္း}
ေရးသူ- ႏုႏုရည္ (အင္း၀)

ေျမးကေလးေရ.... သူစိမ္းေတြၾကားမွာ၊ သံုးလေက်ာ္လာေတာ့၊ အဖြားတေယာက္ နဲနဲေတာ့
စိတ္ေဖာက္ခ်င္လာၿပီ......။

အခန္းထဲမွာ အင္တာနက္က အ႐ိုင္း၊ ငွက္ေပ်ာေၾကာ္၊ ေဒၚရီသန္႔တို႔ရဲ႔ စည္ေတာ္ႀကီး
သီခ်င္းေခြတို႔၊ ၿမိဳ႔မႏွစ္ပတ္လည္တို႔ကို အက်ယ္ႀကီးဖြင့္ၿပီး.....၊ တေယာက္ထဲ လိုက္ေအာ္
ဆိုတာေတြ လုပ္ကုန္ၿပီ....။

ဂ်ဴမံုတို႔၊ အြန္ေစာတို႔ရဲ႔ ေႏြရာသီကလဲ သူတို႔ေျပာတဲ့ အပူဆံုးလဆိုတဲ့အတိုင္း၊ အေတာ္ေလးေတာ့
ပူလာသား...။ သူတို႔ပူနည္းက ေခၽြးမထြက္ပဲ၊ ေျခာက္ေျခာက္ႀကီး (မီးဖိုနားရပ္ေနရသလိုမ်ိဳး)
ပူတာပဲ...။ ဘယ္လိုႀကီးမွန္းမသိဘူး။

'.. ဂါ၊ နာ၊ ခါ၊ လာ၊ မာ၊ ဘာ၊ ဆာ
.... အာ၊ ဂ်ာ၊ ခ်၊ ခ၊ ထ၊ ဖ၊ ဟ'

ကၽြန္မေအာ္ေနတာကို နားေထာင္ၿပီး လြမ္းစိတ္ေၾကာင့္ စိတ္ကေရာက္ကယက္ ျဖစ္သြားတာလား၊
ကိုးရီးယား ေႏြအပူဒဏ္ေၾကာင့္ ဦးေဏွာက္ေခ်ာင္သြားေလသလားလို႔
မထင္လိုက္ပါနဲ႔အုန္းေနာ္....။

ကိုးရီးယားဘာသာစကား သင္ယူေနရတဲ့ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသူေလး ႏုႏုရည္အင္း၀ ရဲ႔
ေလ့က်င့္မႈပါ။ သူတို႔ရဲ႔ ဗ်ည္း (၁၄)လံုးကို ကၽြန္မေအာ္ေနတာပါ။

တေယာက္ကို ေဒၚလာ (၁၄၀၀)၊ ကိုးရီးယား၀မ္ (၁၅) သိန္း က်သင့္တဲ့ သင္တန္းေၾကးနဲ႔

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

153

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

(Han

kuk Forigen Language Studies)

ဆိုတဲ့ ကိုးရီးယားႏိုင္ငံရဲ႔ နံမည္အႀကီးဆံုး ႏိုင္ငံျခားဘာသာတကၠသိုလ္မွာ၊ (၁၀) ပတ္တိတိ
ကိုးရီးယားဘာသာစကား အေပ်ာ္တမ္းသင္ၾကားေရး အစီအစဥ္ စတင္ေနၿပီေလ။

ကၽြန္မတို႔ (KNUA) အေဆာင္ကေန ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ကၽြန္မတို႔
စာသင္ခန္းကို ေရာက္တယ္။ မနက္ (၉)နာရီမွာ စသင္ရၿပီး၊ ေန႔ခင္း (၁)နာရီမွာ ၿပီးတယ္။

အဲဒီေတာ့ (၀မ္းသြားဖို႔ ေခ်ာ့ျမဴရတဲ့) ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္၊ ေစာေစာေလး ထရတယ္။ 'ခူႏြာ (KNUA)'
ရဲ႔ စိမ္းျမတဲ့ ေတာအုပ္ေတြကို ၾကည့္ရင္း အင္တာနက္က ေဒၚရီသန္႔တို႔၊ ေဒၚခ်ိဳၿပံဳးတို႔၊

ကိုသုေမာင္တို႔နဲ႔ အတူတူ စိမ္ေျပနေျပ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ေလ့တဲ့ မနက္စာခ်ိန္ေလးကို
ႏွေျမာလွပါတယ္။ ခုဆို ကၽြန္မမွာ တီးမစ္ထုပ္ေတြလည္း ႐ွိေနၿပီေလ။ Lipton Tea နဲ႔ ႏို႔ဆီဗူးလဲ
႐ွိေနၿပီေလ။ ျမန္မာျပည္က တီးမစ္ထုတ္ေတြကို သမီးမ်ိဳးမ်ိဳး (မ်ိဳးသႏၱာထြန္း)က ကိုးရီးယား

လူႀကံဳ႐ွာၿပီးေတာ့ကို တကူးတကန္႔ ထည့္ေပးလိုက္႐ွာတာ။ Lipton Tea နဲ႔ ႏို႔ဆီကိုေတာ့ ဒီက
စာဖတ္ပရိသတ္ကေလးေတြ ထိုင္းဆိုင္ကေန ႐ွာၿပီး ၀ယ္လာေပးၾက႐ွာတာ၊ သိပ္အံ့ၾသဖို႔
ေကာင္းတာပဲ၊ Lipton Ton ကို မနဲ လိုက္႐ွာရတာေလ....။ စူပါမားကက္

အႀကီးႀကီးေတြမွာေတာင္ မ႐ွိဘူး။ သူတို႔က ကၽြန္မတို႔လို အဂၤလိပ္ Tea ေပါ့ေလ..၊
လက္ဘက္ရည္ခ်ိဳ ေသာက္ေလ့မ႐ွိၾကဖူး။ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္း (Green Tea) ပဲ
ေသာက္ၾကတာကိုး။ ဘယ္ဆိုင္ မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ Green Tea လက္ဘက္ေျခာက္ထုပ္ေလးေတြနဲ႔

သူတို႔ ေကာ္ဖီမစ္ထုပ္ေတြခ်ည့္ ပဲ.....။ လက္ဘက္ရည္ငတ္ ေနတဲ့ ကၽြန္မမွာ စိတ္ကို ပ်က္ကေရာ
ဆိုတဲ့အထဲကပဲ။

လက္ဘက္ရည္ထုပ္ေတြ ရလာေတာ့လဲ ၾကည့္အုန္း....၊ ေတာ္ေတာ္ ေခၽြေခၽြတာတာ မ႐ွိတဲ့
ကၽြန္မ....၊ တီးမစ္တထုပ္ကို ေရေႏြးမတ္ခြက္အျပည့္နဲ႔ေဖ်ာ္ၿပီး Lipton Tea တထုပ္ကို စိမ္၊
ႏို႔ဆီဇြန္းေသးေသးေလးနဲ႔ တဇြန္းထည့္ေဖ်ာ္ၿပီး ေသာက္တယ္ေလ။ ေအာ္... အဲဒါမွလဲ

ခ်ိဳေပါ့က်ေလး ျဖစ္တာကိုး။ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္တဲ့သူရဲ႔ ေမတၱာပါတဲ့ အိမ္လက္ဘက္ရည္ေလးနဲ႔ေတာ့
မတူႏိုင္ပါဖူး..၊ စိတ္ထဲမယ္.... တခုခု လိုေနသလိုပါပဲ....။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

154

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

Lipton တီးမစ္ေလးကို အရသာခံေသ

ာက္ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္မ စာထိုင္ေရးေတာ့တာ ေန႔လည္ေလာက္အထိေပါ့။ 'ခူႏြာ' ရဲ႔
အႏုပညာသင္တန္းေတြကို သြားၾကည့္တာတို႔၊ တျခားကိစၥေတြတို႔က ေန႔ခင္းပိုင္းေတြမွ
သြားေလ့သြားထ ႐ွိတာကိုး။ ကိုယ့္ဟာေလးနဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္အစီအစဥ္ကေလးနဲ႔ကိုယ္

ဟုတ္ေနတာ၊ ကိုးရီးယားစာသင္ၾကားေရး အစီအစဥ္က အခ်ိန္ေတြကို ကေျပာင္းကျပန္
ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပစ္ေတာ့တာ......။

ဒါေပမယ့္ အံ့ၾသစရာ....။ စာသင္ခန္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းေန တယ္၊
ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေနတယ္။

ဘာသာစကားတခုကို လူႀကီးဦးေဏွာက္နဲ႔ သင္ဖူးတာဟာ ဒါပထမဆံုးေပါ့...။
အေပ်ာ္ထမ္းဆိုေပမဲ့ ဘာသာစကားတခုကို ဘယ္လို ခ်ဥ္းကပ္ေလ့လာမလဲဆိုတဲ့ စိတ္၀င္စား
မႈေလး႐ွိေနရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ကၽြန္မ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ပါေမာကၡခ်ဳပ္ႀကီးကေတာ့ စာေရးဆရာ၊
ကဗ်ာဆရာအခ်င္းခ်င္း ယိုင္းပင္းၿပီးသားပါ။ 'ပ်င္းတဲ့ေန႔ မသြားနဲ႔.. စိတ္ညစ္မခံနဲ႔' တဲ့ေလ။
ကၽြန္မက စိတ္မညစ္ပဲ ေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ သူက အံ့ၾသလို႔။ သေဘာေတြလဲ က်လို႔
ေပါ့ေလ...။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မေပ်ာ္တယ္ဆိုတာ၊ ကိုယ့္အတြက္ (ျမန္မာလူမ်ိဳးတေယာက္ အတြက္)

မခက္လို႔ပါ။ သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ Grammar က အတူတူပဲေလ။ "ကၽြန္မ ထမင္း စားတယ္" ပဲ။
အဂၤလိပ္ဆို "ကၽြန္မ စားတယ္ ထမင္း" ကိုး။ သူတို႔စာလံုးေတြ ၾကည့္ၿပီး ေရးရမွာ
သိပ္ခက္မယ္ထင္တာလဲ ထင္သေလာက္ မခက္လွဘူး။

သူတို႔မွာ 'ကိုယ္ပိုင္စာ' 'ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကား' ဆိုတာကို ၁၅ ရာစု၊ (၁၄၄၆) ခုႏွစ္က်မွ ဘုရင္
'ဆဲဂ်ဳန္း' (King Sejong) နဲ႔ ပညာ႐ွိတသိုက္က တီထြင္လို႔ ႐ွိလာတာ။ အရင္က

ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္ တ႐ုတ္ဘာသာစကားရဲ႔ လႊမ္းမိုးမႈ ေအာက္မွာပဲ ေနခဲ့ရတာေပါ့...။
ခုခ်ိန္ထိလည္း တခ်ိဳ႔စကားလံုးေတြဟာ တ႐ုတ္ဘာသာစကားရဲ႔ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွာပဲ
႐ွိေသးတယ္တဲ့။ ဆဲဂ်ဳန္းဘုရင္နဲ႔ ပညာ႐ွိတသိုက္ တီထြင္ထားတဲ့ သူတို႔ စာမွာ ဗ်ည္း

consonents က (၁၄) လံုး၊ သရ vowels က ဆယ္လံုး (၁၀) ပဲ ႐ွိတယ္။ ႏွစ္ဆင့္ဗ်ည္း double
consonents (၅လံုး) နဲ႔ စကားဆက္ combined vowels (၁၁) လံုး ႐ွိတယ္....။ ဒါပဲ...။

ကၽြန္မတို႔အတြက္ လြယ္တယ္ဆိုတာက သူတို႔အကၡရာက ကိုယ့္ေလာက္ မမ်ားတဲ့ျပင္ အသံကလဲ
ကိုယ့္ေလာက္မစံုဘူး။ သူတို႔မွာ ႐ွိတဲ့ အသံေတြအကုန္လံုးဟာလဲ ကၽြန္မတို႔မွာ ႐ွိေနတာကိုး....။
'ခ်' တို႔၊ 'ဂ်' တို႔၊ 'ပ' တို႔၊ 'ဘ' တို႔ကို ကၽြန္မတို႔ ပီပီသသ ကြဲကြဲျပားျပား ႐ြတ္ႏိုင္တာၾကည့္ၿပီး၊

သူတို႔မွာ အံ့ၾသလို႔....။ ဒိျပင္လူေတြ မရဘူးေလ။ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ အကၡရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတူတဲ့
နိေပါလ္ေတာင္ အသံက်ေတာ့ မရဘူး။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းမေလး နီေပါသူ ပန္းခ်ီဆရာမ

'အယ္ရီနာ' ဟာ တခ်ိန္လံုး၊ 'အညာေ႐ွး႐ိုး' ပဲ၊ ဘယ္လိုမွ 'ေဆး႐ိုး' လုပ္လို႔မရဖူး....။ 'ရ' နဲ႔ 'ဆ'၊
155
vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

'ရ' သံနဲ႔ 'ဆ' သံကို တလြဲစီထြက္တာကိုး...။

အသံစံုၿပီး နားေထာင္ရင္လဲ ကြဲကြဲျပားျပား အသံ႐ွိတဲ့ ကိုယ့္ဘာသာစကားေလးကို ပိုလို႔
ခ်စ္မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ တန္ဘိုးထားမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔မွာ...၊ 'က၊ ကာ၊ ကား..' ဆိုတဲ့ ကြဲကြဲ
ျပားျပား အသံ႐ွိေပမဲ့၊ သူတို႔မွာ 'ေကာ' နဲ႔ 'ကား' သံ ႏွစ္ခုပဲ ႐ွိတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့
မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ ႐ွင္သန္ထက္ျမက္ရမွာပဲ...။
သူတို႔မွာ 'ဇ' သံ၊ 'Z (ဇက္)' သံ လံုး၀မ႐ွိေတာ့ 'ဇက္' သံကို 'ဂ်' သံပဲ ထြက္တယ္ေလ...၊ 'ဇစ္' ဆို
'ဂ်စ္' ပဲ။ 'ဇာ' ဆို 'ဂ်ာ' ပဲဆိုေတာ့.... ၊ ဆရာမက 'ဂၽြတ္' ဆို၊ ေက်ာင္းသားေတြက 'ဇြတ္'။
ေပ်ာ္စရာပါ....။

ဆရာမေလးက ငယ္႐ွာပါေသးတယ္..။ 'လင္ေဟးဂ်င္ ( Lin Hye Jin)' တဲ့၊ 'အင္
ဆန္ဆိနိ(ဆရာမအင္)' လို႔ ေခၚရတယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီး အသင္အျပလဲ ေကာင္းပါတယ္။

ႏိုင္ငံျခားသားကို သင္ရတာဆိုေတာ့ ရီစရာေလးေတြ၊ ဟာသေလးေတြ၊ အိုက္တင္ေလးေတြနဲ႔
ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္၊ ျဖစ္ေအာင္ သင္႐ွာပါတယ္။ ေက်ာင္းသားစိတ္ညစ္ၿပီး
မလာေတာ့မွာကို သူတို႔ခမ်ာ သိပ္ေၾကာက္ရ႐ွာတာကိုး။ ကိုယ္သင္တဲ့ စာသင္ခန္းမွာ

ေက်ာင္းသား ႐ွိျခင္း၊ မ႐ွိျခင္း၊ ကိုယ့္ကို ႀကိဳက္ျခင္း၊ မႀကိဳက္ျခင္း ေပၚမွာ အလုပ္တည္ျမဲျခင္း၊
မျမဲျခင္းက မူတည္ေနတာကိုး...။ ေၾကာက္တာေပါ့...။ လစာကလဲ ထိုက္ထိုက္တန္တန္
ရတာကိုးေလ..။ နံမည္ႀကီးပါေမာကၡတေယာက္ဟာ တဘာသာသင္ရင္ ၀မ္ သိန္း(၈၀)
ရတာတဲ့...။

ကၽြန္မတို႔အခန္းမွာ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ဆယ္ေယာက္႐ွိတယ္။ ျမန္မာ၊ နီေပါ၊ အိႏၵိယ၊
အီရန္၊ မြန္ဂိုးလီးယား၊ က်ဴးဘား၊ ေျခာက္ႏိုင္ငံကေပါ့...။ အသက္ေတြက ဆယ့္႐ွစ္ႏွစ္ကစၿပီး
ငါးဆယ္ေက်ာ္ထိေလ...။ အီရန္က 'အားလီ' ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးက စာသင္ခန္းကို

တပါတ္ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္လာတာ..။ အရပ္က အ႐ွည္ႀကီး၊ ေျခာက္ေပေလာက္႐ွိမယ္၊
ခႏၶာကိုယ္ကလဲ အႀကီးႀကီး၊ မ်က္ႏွာေလးကေတာ့ ႏုႏုေလးေပမဲ့ ဘယ္သူကမွ သူ႔ကို

ဆယ့္႐ွစ္ႏွစ္လို႔ မထင္ဖူး...။ အဲေလာက္ငယ္မယ္လို႔ မထင္ဖူးေလ..။ သူက.. ဘြတ္ေတြ၊ ႐ႊတ္ေတြ၊
ကုတ္ေတြ အျပည့္အစံုနဲ႔ ႐ိႈးစမိုးကလဲ ထုတ္ထားတာဆိုေတာ့ ဘယ္သူကမွ ဆယ့္႐ွစ္ႏွစ္လို႔
မထင္ဖူး...။ အနည္းဆံုး အသက္အစိတ္၊ အမ်ားဆံုး သံုးဆယ္လို႔ ခန္႔မွန္းထားတာလို႔

၀ိုင္းေျပာၾကေတာ့ 'အိုး.... ေဂ့ါ' ဆိုၿပီး အားလီေလးဟာ သူ႔နဖူးသူ ႐ိုက္လို႔မဆံုး...၊ သူက
အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသားေလး..၊ ဒီ ကိုးရီးယားမွာ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အတြက္

လာေလ့လာတာတဲ့...။ ကိုးရီးယားဘာသာစကားနဲ႔ပဲ သင္တာမ်ားတဲ့ ဒီေနရာမွာ အရင္ဆံုး
ကိုးရီးယားဘာသာစကားကို စမ္းသပ္သင္ၾကည့္တာတဲ့ေလ..၊ 'မာရီ' ဆိုတဲ့ အီရန္မေလးလဲ

႐ွိေသးတယ္။ သူေလးက (၂၂) ႏွစ္၊ ကိုးရီးယားမွာေနတဲ့ အမဆီ လာလည္ရင္း စေကာလား႐ွစ္နဲ႔
ေက်ာင္းရဖို႔အတြက္၊ ႀကိဳးစားေန႐ွာတာ..။ အီရန္ေတြက အသားအေရ၊ မ်က္လံုး၊ မ်က္ခံုး
သိပ္ကိုလွၾကတာပဲကိုး..။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ ေလယူေလသိမ္းက ဆြဲေဆာင္မႈ ႐ွိတယ္..။
ခၽြဲခၽြဲေလး...။ ဆရာမ'အင္' က သူတို႔ ေလယူေလသိမ္းကို 'very sexy' တဲ့။
ကိုးရီးယားအသံထြက္ေတြကို သူတို႔ ေလယူေလသိမ္းနဲ႔ ေျပာတဲ့အခါ အဓိပၸါယ္ေတြဟာ
အကုန္ေျပာင္းကုန္ေရာတဲ့ေလ..။ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။

'အားလီ' ေလးကို အျမဲတမ္း ေက်ာင္းပို႔၊ ေက်ာင္းႀကိဳလာလုပ္တဲ့.. ကိုးရီးယား သူငယ္ခ်င္းေလး
တေယာက္႐ွိတယ္။ 'အားလီ' ကို သိပ္ဂ႐ုစိုက္တာပဲ..။ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ ဓါတ္ေလွ ကားေစာင့္ရင္း
အျမဲဆံုေနက်ေပါ့။ သူနဲ႔ အျပန္အလွန္ 'အညာေဆး႐ိုး' ၾကရင္းကေန၊ တေန႔မွာေတာ့ သူက

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

156

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အဆိုအက နည္းျပဆရာျဖစ္သြားေရာ...။

အဲဒီေန႔က အတန္းထဲမွာ ဆရာမက ကေလးကဗ်ာေလးတပုဒ္ကို သင္တယ္ေလ..။
'၀က္၀ံမိသားစုသံုးေကာင္' သီခ်င္းေလးေလ..။ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ ကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား

သိတဲ့ သီခ်င္းေလးေပါ့...။ ကိုးရီးယားနံမည္ေက်ာ္ဇာတ္ကား၊ ျမန္မာလို 'ခ်စ္စံအိမ္' လို႔ ထင္တယ္။
နံမည္ႀကီး ကိုးရီးယားမင္းသား 'ရိန္း (Rain)' နဲ႔ နံမည္ႀကီး မင္းသမီး 'အြန္ေစာ' တို႔ရဲ႔ ကားေပါ့။
အဲဒီထဲမွာ အြန္ေစာေလးက အဲဒီကေလးကဗ်ာေလးနဲ႔ ကတဲ့ အကြက္ေလးပါတယ္။

အရပ္ကေလးပုပုနဲ႔ သူကတာ အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ ကၽြန္မသိေနတာလဲ အိမ္နီးနားခ်င္း
ကေလးေတြေၾကာင့္ေပါ့။ သူတို႔ေလးေတြက အဲဒီဇာတ္ကားအေခြကို အပိုင္၀ယ္ထားၿပီး အဲဒီ
အြန္ေစာ ကတဲ့၊ ဆိုတဲ့ ေနရာေလးကို ထပ္တလဲလဲ ဖြင့္ၾကည့္ၾကတာ...။ ၿပီးေတာ့
အဲဒီကဗ်ာေလးကို ေအာ္ဆိုေနၾကတာေလ...။

'..ဂံုဆယ္ မာရီဂါxx ဟန္ဂ်ီဘဲ အစ္ေဆာxx အာပါးဂံုxx အိုမား ဂံု...အယ္ဂီဂံု...' တဲ့။ အတန္းထဲမွာ
ဆရာမက ဆိုျပေတာ့ ကၽြန္မက အကေလးပါ ပါတယ္ ကျပပါလားလို႔ေျပာေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔၊
႐ွက္လို႔ပါတဲ့၊ သူ ေကာင္းေကာင္းကတတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္.... ဆိုၿပီး ေတာင္းပန္တယ္။ အဲဒါ
ဓါတ္ေလွကားမွာ 'အားလီ' သူငယ္ခ်င္း ကိုးရီးယားေလးနဲ႔ ေတြ႔ေရာ၊ ကၽြန္မတို႔က
အဲဒီကဗ်ာေလးကို ႐ြတ္လို႔ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ႐ြတ္လိုက္တာ....၊ အဲဒီကေလးက

ဓါတ္ေလွကားေ႐ွ႔မွာ က်က်နန ကျပပါေလေရာ...။ ကၽြန္မတို႔ကိုလဲ ဒီလိုဆို၊ ဒီလိုက ဆိုၿပီး
သင္ေပးေတာ့တာ...။ တကယ္ေတာ့ ဒီကေလးကဗ်ာ သီခ်င္းေလးဟာ ကိုးရီးယားလူမ်ိဳးတိုင္း
သိတဲ့ ကဗ်ာသီခ်င္းေလးေပါ့..။ သူတို႔ ကေလးဘ၀မွာ ဆိုခဲ့၊ ကခဲ့ရတဲ့ သီခ်င္းေလးကိုး။

ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔မွာ ငယ္ငယ္က ဆိုခဲ့ၾကတဲ့ ကေလးကဗ်ာေလးေတြ ႐ွိေပမယ့္
ဒီလို အကေလးနဲ႔ပါ တြဲထားတဲ့ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ကဗ်ာသီခ်င္းမ်ိဳးေလး မ႐ွိဖူးေလ....။
ကၽြန္မရဲ႔ ေနာက္ထပ္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ 'အန္းဒီ' ဆိုတဲ့ က်ဴးဘားေလး...၊

အသက္က (၂၁) ႏွစ္၊ ခ်စ္စရာ သနားစရာေလး။ သူတို႔ႏိုင္ငံသံုး 'စပိန္' ဘာသာစကားပဲ
ေျပာတတ္တာဆိုေတာ့ တျခားသူေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ဖို႔၊ စကားေျပာဖို႔က ျပႆနာေပါ့။

အဂၤလိပ္လိုလဲ တလံုးႏွစ္လံုးကေလးပဲ သိ႐ွာတယ္။ ကိုးရီးယားလိုလဲ (ကၽြန္မတို႔အားလံုး)
အရင္ဆံုး စေျပာတတ္တဲ့ 'မိုးလားယို'၊ 'မသိဖူး' ဆိုတာပဲ ေျပာတတ္ေတာ့ ေနာက္ဆံုး
အင္တာေန႐ွင္နယ္ဘာသာစကား၊ လက္ဟန္ေျခဟန္ပဲေပါ့။
ဒီကေလးကလဲ ကိုးရီးယားမွာ တႏွစ္ဗီဇာ သက္တမ္းနဲ႔ ကိုးရီးယားစာသင္ရင္း ေက်ာင္းတက္ဖို႔
ေက်ာင္း႐ွာမွာ...။ ေက်ာင္း႐ွာတယ္ဆိုတာ၊ ကိုယ္တက္ခ်င္တဲ့ တကၠသိုလ္ေတြ ရဲ႔

၀င္ခြင့္စာေမးပြဲေတြကို လိုက္ေျဖရတာေပါ့...။ တကၠသိုလ္အမ်ားစုက ကိုးရီးယားလိုသင္တာ
ဆိုေတာ့ ကိုးရီးယားစားကို အရင္သင္ရတာေပါ့။

ကၽြန္မက အန္းဒီကို 'ငါ မင္းတို႔ ေခါင္းေဆာင္ ကပ္စထ႐ိုကို သိတယ္ အန္းဒီ' လို႔ေျပာေတာ့

သူ႔မ်က္ႏွာေလးက ႐ႈံ႔မဲ့မဲ့ေလး..။ ကၽြန္မက ရယ္ေမာရင္း 'မင္း ကပ္စထ႐ိုကို ႀကိဳက္လား' လို႔
ေမးေတာ့ 'မိုးလားယို' တဲ့...။ မသိဖူးတဲ့။ လူလည္ေလး...။ ၿပီးေတာ့ လူေနာက္လူေျပာင္ေလး...၊
ကၽြန္မက အေပါက္၀ကို လက္ညႇိဳးထိုးၿပီး 'ဟိုမွာ ကပ္စထ႐ို လာေနၿပီ' လို႔ ေနာက္လိုက္တာနဲ႔
ပ်ာရိပ်ာယာ ခံုေအာက္၀င္ပုန္းတတ္တယ္။ ခံုေအာက္မွာ 'ပု' ေနရင္းကလဲ အားလံုးကို
ႏႈတ္ခမ္းေပၚလက္တင္ရင္း 'တ႐ွဴး႐ွဴး' နဲ႔ လုပ္တတ္ေသးတယ္။

'ေခ်ေဂြဗားရားလာေနၿပီ' လို႔ေအာ္ရင္ေတာ့ ဖ်တ္ဆို သတိဆြဲၿပီး အေလးျပဳတတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ
လက္မေထာင္ရင္း 'ဂ်ိဳအာ႐ို' တဲ့။ ကိုးရီးယားလို သိပ္ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတာေလ...။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

157

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ၿပီးေတာ့ ဆရာမ 'အင္' က စကားလံုး အသစ္တလံုး၊ သင္ခဏ္းစာ အသစ္တခု တက္ၿပီ ဆိုရင္
သူ႔အတြက္ နဲနဲ႐ႈပ္သြားတာနဲ႔ ေခါင္းေလးခါၿပီး... 'ဘာလို႔ အဲလို ျဖစ္ရတာလဲ' လို႔ ဆရာမကို
ေမးတတ္တယ္။ ဆရာမကလဲ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ အျမဲေျဖတယ္...။ 'အဲဒါ ငါလဲမသိဘူး၊
စာတီထြင္တဲ့ ဆဲဂ်ဳန္း ဘုရင္ကို သြားေမးပါ' တဲ့...။ အဲဒါ ေနာက္က်ေတာ့

သူနားမလည္ေတာ့ဖူးဆိုရင္ 'အိုး ဆဲဂ်ဳန္း' လို႔ ေခါင္းရမ္းၿပီး ေအာ္ေတာ့တာပဲ....။ ဟာသ႐ွိတဲ့
အန္းဒီက စာသင္ေနရင္းကလဲ ေဘးနားက ကၽြန္မကို ကပ္ၿပီးေတာ့လဲ ေမးတတ္တယ္။ 'ဆဲဂ်ဳန္း
ဘာေၾကာင့္ အဲလို လုပ္ရတာလဲ' တဲ့။ ကၽြန္မက 'စာတီထြင္တုန္းက ဆဲဂ်ဳန္းနဲ႔

ပညာ႐ွိတသိုက္ဟာ ဆိုဂ်ဴးေသာက္ၿပီး တီထြင္တာ' လို႔ ေျပာေတာ့ သူ႔မွာ ခံုေအာက္မ်က္ႏွာ
၀င္ၿပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ အူတက္လို႔ မဆံုးေတာ့ဖူး။
သူစိမ္းေတြၾကားမွာ (၄) ပထမပိုင္းၿပီး။

သူစိမ္းေတြၾကားမွာ (၄) {ဒုတိယပိုင္း}
ေရးသူ- ႏုႏုရည္ (အင္း၀)

ေနာက္စာသင္ဖက္ႏွစ္ေယာက္က မြန္ဂိုက အကဆရာမ ႏွစ္ေယာက္......။

တေယာက္က အသက္အစိတ္၊ တေယာက္က နဲနဲႀကီး႐ွာၿပီ။ ငါးဆယ့္ငါးႏွစ္တဲ့...။
ႏွစ္ေယာက္လံုးက အဂၤလိပ္လို မေျပာႏိုင္႐ွာေတာ့ ျပႆနာေပါ့။ အငယ္မေလးက နဲနဲေလး
ရတယ္။ 'ဂ်ာဂါ' ဆိုတဲ့ အႀကီးမႀကီးက လံုးလံုးမရ႐ွာဖူး။ သူက သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ နံမည္ႀကီး

မင္းသမီးႀကီးေပါ့။ သူတို႔ ယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္မွာ အကဆရာမေပါ့...။ သနားဖို႔ေကာင္းတာက
ကိုးရီးယားစာကို သူ႔ခမ်ာ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ႏိုင္႐ွာဖူး။ လက္တခါခါနဲ႔ ေခါင္းကို ထိုးျပၿပီး သူဘာမွ

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

158

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

မသိဖူးတဲ့။ သူတို႔ မြန္ဂိုေတြ ကၽြမ္းက်င္တာက ႐ု႐ွားဘာသာစကားတဲ့။ ႐ု႐ွားလိုေတာ့

ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္တယ္။ မြန္ဂိုေတြလဲ ကိုးရီးယားကို အလံုးအရင္းနဲ႔ ၀င္ေနၾကတာေပါ့။
ပညာသင္ဖို႔ ေရာက္လာၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိသလို စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာလဲ
မြန္ဂိုမေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲတဲ့...။

မြန္ဂိုမင္းသမီးႀကီး 'ဂ်ာဂါ' ကို ကၽြန္မ တကယ့္ကို ေက်းဇူးတင္ရတာ႐ွိတယ္။ ကၽြန္မ ဒီကို
ေရာက္ၿပီး တလေလာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္တာေတြ မ်ားလို႔လား ဘာလား မသိပါဖူး..။
အခန္႔မသင့္ျဖစ္ၿပီး အခန္းထဲမွာပဲ ကၽြန္မညာဘက္ ေျခဖမိုးထဲက မ်က္ကနဲျဖစ္သြားၿပီး

လမ္းေလွ်ာက္လို႔ကို မရေတာ့ဖူး ျဖစ္သြားေသးတယ္။ တကယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မအစဥ္အလာက
ဘယ္ေနရာရာ ေရာက္ေရာက္၊ ေခ်ာ္လဲတတ္တဲ့ အစဥ္အလာ႐ွိတယ္။ အ႐ိုးအေၾကာ
စပါယ္႐ွယ္လစ္ 'ေဒါက္တာပင္ဒိုရာေအာင္ႀကီး' ဟာ ကၽြန္မရဲ႔ အားထားရာေပါ့...။
ေဒါက္တာပင္ဒိုရာ မ႐ွိတဲ့ ဒီေနရာမွာ ေခ်ာ္မလဲေအာင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတိထားေနရင္းက
ျဖစ္သြားတာေလ....။ အဲဒါ တကၠသိုလ္ေဆး႐ံုကို သြားဖို႔ျပင္ေနတုန္း မြန္ဂိုမင္းသမီးက

ကၽြန္မဆီေရာက္လာတာ။ သူကလဲ ကၽြန္မတို႔ (KNUA) အစီအစဥ္နဲ႔ ေရာက္ေနတဲ့သူေလ..။

သူက ကၽြန္မကို လိမ္းေဆးအဆီ ႐ွိလားတဲ့။ မ႐ွိလဲ ဟင္းခ်က္တဲ့ ဆီဆိုလဲ ရတယ္တဲ့။ ကၽြန္မက
လင္ဇီးလိမ္းေဆး အဆီ႐ွိတယ္လို႔ သူ႔ကိုျပေတာ့ 'ေပး' ဆိုၿပီး တခါထဲ ကၽြန္မအိပ္ရာေဘးမွာ
ဒူးေလးေထာက္ၿပီး ကၽြန္မ ေျခဖမိုးတ၀ိုက္ကို ႏွိပ္ေတာ့တာ....။ တကယ့္ကို ညင္သာၿပီး

ကၽြမ္းက်င္တာပဲ...။ သူက လက္ဟန္ေျခဟန္ေတြနဲ႔ ေျပာျပ႐ွာတယ္...။ သူတို႔ က,တဲ့သူေတြဟာ
ခဏခဏ အေၾကာတင္ တတ္တယ္တဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ သူ ဒီပညာကို သင္ထားတာေပါ့ေလ....။
ဘာမွ မစိုးရိမ္နဲ႔၊ ေဆး႐ံုလဲ မသြားနဲ႔၊ ေဆး႐ံုသြားရင္ ကိုးရီးယားထံုးစံ အပ္ေတြနဲ႔

စိုက္လိမ့္မယ္တဲ့....။ သူ သံုးရက္ႏွိပ္ၿပီးရင္ ေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို...၊ မနက္တိုင္း
သံုးရက္တိတိ လာႏွိပ္ေပး႐ွာတာ...၊ အ့ံၾသစရာ၊ ႏွစ္ရက္ေျမာက္မွာ ကၽြန္မ

လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္သြားတယ္ေလ...။ သူငယ္ခ်င္း 'ဂ်ာဂါ' ကို တကယ္ကို ေက်းဇူးတင္ရ
တာေပါ့...။

ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ေသာ သူငယ္ခ်င္းက 'မန္ဂ်ဴ' ဆိုတဲ့ နီေပါမေလးနဲ႔ 'ဂ်ဴဒီ' ဆိုတဲ့ အိႏိၵယသူ
ကုလားမေလး။ အသက္ကေလးေတြက ႏွစ္ဆယ္တႏွစ္နဲ႔ ႏွစ္ဆယ္ႏွစ္ႏွစ္။ 'ဂ်ဴဒီ' ေလးက
အသက္ႏွစ္ဆယ္ႏွစ္ႏွစ္ေပမဲ့ အိႏိၵယထံုးစံအတိုင္း သားတေယာက္အေမ ျဖစ္ေနၿပီ....။

သူ႔ေယာက်္ားေလးက ၾသစေတလ်မွာ...။ သားငယ္ေလး တႏွစ္သားကို အေဖအေမဆီမွာ
ထားခဲ့ၿပီး သူ႔ကုမၸဏီက တက္ခိုင္းတဲ့ ကိုးရီးယားဘာသာစကား ဆယ္ပတ္သင္တန္းကို
လာတက္ရ႐ွာတာ...။

နိေပါမေလး 'မန္ဂ်ဴ' ကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ဖို႔လာတာ..။ ထံုးစံအတိုင္း ကိုးရီးယားစာ သင္ၿပီး
ေက်ာင္း႐ွာရမွာေပါ့။ သူကေလးက ကိုးရီးယားစာကို အျပင္းအထန္လုပ္ရမွာဆိုေတာ့
ဒီတတန္းထဲတင္မဟုတ္ပဲ တျခားအတန္းေတြကိုပါ တေနကုန္ လိုက္တက္ေနရ႐ွာတာ...။

ကၽြန္မတို႔ အတန္းထဲမွာေတာ့ မန္ဂ်ဴဟာ အေတာ္ဆံုးေပါ့။ မသိတာ႐ွိရင္...၊ သူ႔ကို အားလံုးေမး
ၾကရတာပဲ။ သူရယ္၊ ကုလားမေလးဂ်ဴဒီရယ္၊ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း နီေပါပန္းခ်ီဆရာမ

အယ္ရီနာရယ္ သံုးေယာက္က ဟိႏၵဴစတန္နီစကားနဲ႔ ေျပာလို႔ရၾကေတာ့... အိုး... အတန္းထဲမွာ
တကယ္ ကုလားသိုက္က်ား၀င္ကိုက္ပဲ။

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

159

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

'ဆရာမအင္' က သူတို႔ေၾကာင့္ပဲ အတန္းထဲမွာ ကိုးရီးယားစကားကလြဲရင္ တျခား

မည္သည့္ဘာသာစကားကိုမွ် မေျပာရ၊ ေျပာတဲ့သူ တခါေျပာရင္ ၀မ္ ၅၀၀ ေပးရမယ္၊
အဲဒီပိုက္ဆံနဲ႔ ဒီသင္တန္းၿပီးရင္ ပီဇာပါတီလုပ္မယ္ဆိုၿပီး စည္းကမ္းသတ္မွတ္ရေတာ့တာ။
အဲဒီ စည္းကမ္းသတ္မွတ္တဲ့ေန႔မွာပဲ အီရန္သားေလး အားလီက ၀မ္တေသာင္းတန္ကို

ရန္ပံုေငြပံုးေလးထဲ ခ်က္ခ်င္းထည့္တယ္ေလ...။ သူက မျဖစ္ဖူးတဲ့၊ သူစာနားမလည္တာကို
အီရန္မေလး 'မာရီ' ကို ေမးမွ ျဖစ္မွာတဲ့..။ သူဘာမွ နားမလည္ဖူးတဲ့...။ တကယ္လဲတကယ္...၊
အဲဒီကေလးဟာ အတန္းထဲမွာ ဘာမွလဲ လိုက္မေရး၊ လိုက္မမွတ္ေတာ့ဖူး၊ ထိုင္နားေထာင္ေန
တာပဲ..။ ၿပီးရင္ တခိခိရယ္ေရာ..။ သူ႔ေၾကာင့္လဲ ဆရာမ'အင္' မ်က္လံုးျပဴးရၿပီး တတန္းလံုး
တဟားဟားရယ္ရတာလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္...။ 'လွတယ္' ဆိုတဲ့ ကိုးရီးယားစကားကို 'အားလီ'
တလြဲသံုးလိုက္ပံုက 'အရသာ႐ွိတယ္' ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ေလ...။ ဆရာမ'အင္' က

နံမည္ေက်ာ္မင္းသမီး 'ေဆာင္းေဟဂို' (ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အြန္ေစာ) ပံုကို ျပၿပီး 'အားလီ' ကို စကားလံုး
သံုးခိုင္းတာ.. အားလီသံုးျပလိုက္တယ္ေလ..။ "ေဆာင္းေဟဂိုဟာ အရသာသိပ္႐ွိတယ္" တဲ့...။
ကၽြန္မလဲ ဆရာမ 'အင္' ကို မ်က္လံုးျပဴးေအာင္ လုပ္ၿပီးပါၿပီ...။

တခုေသာ စာသင္ခ်ိန္ အစမွာ ဆရာမေလးက မ်က္ႏွာေလးညိႇဳးညိႇဳးနဲ႔..။ မေန႔ညကပဲ သူ႔ရဲ႔
ခ်စ္သူဟာ မီဂု(အေမရိကား) ကို ျပန္သြားၿပီတဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္.. သူ အခု ဘာျဖစ္ေနသလဲ လို႔

class ကို အသံုးခ်ေမးခြန္းေမးေတာ့တာပဲ။ လူႀကီးဦးေဏွာက္နဲ႔ စကားလံုးေတြကို မွတ္တတ္တဲ့
ကၽြန္မက ျဖတ္ခနဲ ေျဖခ်လိုက္တယ္။ 'ဆရာမအင္ ေခ့ဖုမီတာ ျဖစ္ေနတယ္' လို႔ေလ...။

ဆရာမအင္ ၀မ္းနည္းေနတယ္ေပါ့။ ဆရာမအင္မွာ မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး 'ဘာ... ေခ့ဖုမီတာ' ဆိုၿပီး
'ႏိုးႏိုး အာနိယို ေဆ့ဖုမိတာ' လို႔ ကဗ်ာကရာ ျပင္ေပးရင္းက တဟားဟားရယ္ေရာ..။ ၿပီးေတာ့မွ
"ဂမ္ဆမ္းမီသာ၊ ေက်းဇူးပဲ ႏုႏု၊ ငါ့ခ်စ္သူေၾကာင့္ ေဆ့ဖုမီတာ ျဖစ္ေနတာ မင္းေၾကာင့္ ခုမွ ငါ
ေခ့ဖုမီတာ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္.." တဲ့။ 'ေဆ့ဖုမီတာ' က ၀မ္းနည္းတာ၊ 'ေခ့ဖုမီတာ' က
ေပ်ာ္႐ႊင္တာေလ...။

ကၽြန္မတို႔ အတန္းေလးဟာ ကိုယ့္ဟာနဲ႔ကိုယ္ေတာ့ 'ေခ့ဖုမီတာ' ျဖစ္ေနတာပါပဲ...။ မန္ဂ်ဴေလးနဲ႔
ဂ်ဴဒီေလးကလဲ တခ်ိန္လံုး ကၽြန္မကို ကုလားသီခ်င္း လိုက္သင္လား သင္ရဲ႔....။ တခါသား
ကၽြန္မက ေနာက္ၿပီး သူတို႔အ႐ြယ္ေတြ မသိႏိုင္ေတာ့ဖူး ထင္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က

ကုလားသီခ်င္း '႐ူးပြတ္ေတနား၊ မာစတားနား' ကို ဆိုျပလိုက္မိတာ....၊ အံ့ၾသစရာ သူတို႔က
သိေနၿပီး၊ ခုခ်ိန္ထိ ေခတ္စားေနဆဲ.. သီခ်င္းတဲ့။ တခ်ိန္လံုး ကၽြန္မကို သင္ေပးေနေတာ့တာပဲ။
class ခဏနားတဲ့အခ်ိန္ဆို အိႏိၵယသူ ဂ်ဴဒီက အက, ေလးေတာင္ ပါလိုက္ေသးတယ္။
ခ်စ္စရာေလးေတြပါ။

ခ်စ္စရာ ေပ်ာ္တတ္ေသာ ဂ်ဴဒီေလးဟာ အံ့ၾသစရာ.... မ်က္ရည္က်တတ္ေသာ၊ အႏုပညာကို
ခံစားတတ္ေသာ ကေလးလဲ ျဖစ္လို႔ ေနပါေသးတယ္။ ကိုးရီးယားစာသင္ၾကား ေရးမွာ

နားေထာင္တတ္ဖို႔၊ နားလည္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္ ႐ုပ္႐ွင္ျပၿပီး သင္တာပါတယ္။ ကိုးရီးယားလို
စကားေျပာ၊ စာတန္းလဲ ထိုးေပးထားတာေပါ့။
ကၽြန္မတို႔ကို ျပတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ကားေလးက 'The way home' တဲ့။ ကိုးရီးယားလို 'ဂ်ီေဘ့ယို' ျမန္မာလို
'အိမ္အျပန္' ေပါ့ေလ..။ ေျမးအဖြား ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းေလးကို ႐ိုက္ျပထားတာ။ သူတို႔ဆီမွာ
ဆုေတြ အမ်ားႀကီး ရတဲ့ကားေပါ့။ ဇာတ္ကားထဲက အသက္ (၇၇)ႏွစ္ အ႐ြယ္

ဇာတ္ေဆာင္အဖြားႀကီးက ႐ုပ္႐ွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ မဟုတ္ဖူး။ အျပင္က တကယ့္အစိမ္း
သက္သက္ကို ထည့္ၿပီး ႐ိုက္ထားတာ။ ႐ိုက္ရတာ သိတ္ကို ခက္မွာပါပဲ..။ ဒီကားေလးကို

vrf;jyMu,fjrefrmpmMunfYwdkuf ( pifumyl ) aqmif;yg;rsm; twGJ 67

160

jynfolvlxktaygif;cHpm;ae&aom qif;&J'kuQrsdK;pHkrS vGwfajrmufatmif ppftm%m&Sifpepfudk t&ifOD;qHk;wdkufzsufjypf&rnf/

ကၽြန္မက ျမန္မာျပည္မွာ ကတဲက ၾကည့္ၿပီးေနၿပီေလ။ စာသင္ခန္းမွာ ၾကည့္တာသံုးႀကိမ္

ေျမာက္လို႔ ေျပာတဲ့အခါ ဆရာမ'အင္' က အံ့ၾသလို႔...။ ျမန္မာျပည္မွာ ႐ွား႐ွားပါးပါး ဇာတ္ကား
ေလးေတြ ရလာရင္ လက္တို႔ လဲလွယ္ၾကည့္ၾကတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္႐ူးအဖြဲ႔မွာ ကၽြန္မလဲ

အဖြဲ႔၀င္တေယာက္ေပါ့။ ဆရာသုခမိန္လိႈင္ဟာ ဥကၠဌေတာင္ ေ႐ြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ထိုက္တဲ့
သူေလ...။
႐ွား႐ွားပါးပါး၊ ဇာတ္ကားေကာင္းေလးတကား ၾကည့္ရတဲ့ အရသာဟာ ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ပါဖူး။
၀တၳဳေကာင္းေလးတပုဒ္ ဖတ္ရတဲ့ အရသာနဲ႔လဲ ဆင္ဆင္တူပါတယ္။

ကိုးရီးယားဇာတ္ကားအားလံုးကို ကၽြန္မ မႀကိဳက္ပါဖူး။ အထူးသျဖင့္ Series လို႔ ေခၚတဲ့ Soap

Opera အမ်ိဳးအစား၊ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြကို မႀကိဳက္ဖူး။ soap opera ထံုးစံအတိုင္း..၊ ဇာတ္ကို
ဆြဲဆန္႔ရတဲ့အခါမွာ လွလွပပ၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ ဆြဲမဆန္႔တတ္ရင္..၊ 'ဆြဲဆန္႔ထားတဲ့ အရာႀကီး'
ကို ျမင္ေနရေရာ...။ အရသာက ဘယ္လိုမွ မ႐ွိေတာ့ဖူး။ ကိုးရီးယား႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကား ကို
ပိုႀကိဳက္တယ္။
ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ဘယ္လိုမွ အရသာမ႐ွိတဲ့ ခိုးကူးေခြေတြကို မၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔

မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ နံမည္ေက်ာ္ ဒါ႐ိုက္တာ ရင္ (ဂ်န္ေဒါင္၀န္) နဲ႔ ထယ္ေဆာက္ တို႔ရဲ႔ နံမည္ႀကီး
ကိုးရီးယားစစ္ကားကို ဒီက်မွ ကၽြန္မၾကည့္ရတယ္။ 'Taegukgi' ဆိုတဲ့ ၁၉၅၀က ေတာင္နဲ႔ေျမာက္
ကိုးရီးယားစစ္ပြဲကားေပါ့။

ကၽြန္မၾကည့္ရတဲ့ ေနရာက အဲဒီ စစ္ပြဲျဖစ္ခဲ့တဲ့ေနရာ၊ 'ဒယ္ဂု' ၿမိဳ႔ရဲ႔ စစ္သမိုင္းျပတိုက္ကို
ေလ့လာဖို႔အသြား၊ ကားေပၚမွ အဲဒီ႐ုပ္႐ွင္ကို ျပတာ...။ ကာလ ေဒသ ေနာက္ခံကပဲ
တိုက္ဆိုင္ေနလို႔လား မသိပါဖူး။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ႐ုပ္႐ွင္..။
ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ကိုးရီးယား စစ္ပြဲအတြက္ လူငယ္ေတြကို အတင္းအဓမၼ စစ္တပ္ထဲ ၀င္ဖို႔

ဆြဲေခၚတဲ့အထဲမွာ ညီငယ္ေလးက ပါသြားေတာ့၊ အကိုလုပ္သူက လိုက္ေခၚရင္း... သူပါ ..